"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Πόσο… μακράν;

 Του ΣΑΒΒΑ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗ

Το Σάββατο 3 Μαΐου, ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πραγματοποίησε παράνομη επίσκεψη στα Κατεχόμενα της Κύπρου.

Τα εγκαίνια του κτιριακού συμπλέγματος που θα φιλοξενήσει τις Αρχές του ψευδοκράτους ήταν η πρόφαση. 

Ο Ερντογάν πήγε στα Κατεχόμενα τη συγκεκριμένη στιγμή για δύο λόγους.

Ο πρώτος είναι το κίνημα διαμαρτυρίας των Τουρκοκυπρίων κατά της πολιτικής της Αγκυρας για ισλαμοποίηση και της «Παιδείας» των Κατεχομένων, με την εγκύκλιο με βάση την οποία επιτρέπεται η ισλαμική μαντίλα. Να σημειωθεί ότι, μετά την απόφαση που έλαβε τον Μάρτιο το λεγόμενο «υπουργικό συμβούλιο» του ψευδοκράτους, με βάση την οποία επιτρέπεται η μαντίλα σε λύκεια, αφήνοντας τα γυμνάσια να αποφασίσουν αν θα κάνουν το ίδιο ή όχι, ξεσηκώθηκε σύσσωμη η τουρκοκυπριακή κοινωνία με διαδηλώσεις που υποστηρίχθηκαν από 100 συνδικαλιστικές οργανώσεις των Κατεχομένων. Το τουρκικό κράτος, θεωρώντας ότι χάνει τον έλεγχο των Τουρκοκυπρίων, επιτάχυνε την έλευση Ερντογάν στα Κατεχόμενα, ο οποίος, για να αποφύγει τη μήνη του κόσμου, κουβάλησε χίλιους υποστηρικτές του από την Τουρκία με έκτακτες πτήσεις. Με τα μηνύματα που εξέπεμψε ο Ερντογάν στοχεύει να εκφοβίσει τους διαμαρτυρομένους για να πετύχει τον απόλυτο έλεγχο της κοινωνίας, Τουρκοκυπρίων και εποίκων.

Ο δεύτερος λόγος είναι η ήττα που υπέστησαν ο ίδιος και η εξωτερική του πολιτική στη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. και των χωρών της Κεντρικής Ασίας. Ο Ερντογάν είναι αυτός που πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών, με μέλη το Αζερμπαϊτζάν, το Καζακστάν, την Κιργιζία, την Τουρκία, το Ουζμπεκιστάν και το Τουρκμενιστάν ως κράτος-παρατηρητή. Στόχος του Ερντογάν είναι να ενώσει τον λεγόμενο «τουρκικό κόσμο», με την Τουρκία να αποτελεί την «πύλη» προς τη Δύση. Παρεμπίπτων στόχος είναι η αναγνώριση του ψευδοκράτους, γι’ αυτό και κατάφερε, με τη βοήθεια του Αζερμπαϊτζάν, να αναγνωριστεί στο ψευδοκράτος καθεστώς παρατηρητή, ως προθάλαμος για την πλήρη ένταξη και άρα την αναγνώρισή του. Στη Διακήρυξη της Σαμαρκάνδης, οι ηγέτες Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Κιργιζίας, Τουρκμενιστάν και Τατζικιστάν δεσμεύτηκαν να μην αναγνωρίσουν ποτέ το ψευδοκράτος. Αυτό δημιούργησε ένα τραύμα στο καθεστώς Ερντογάν, αλλά και στην κοινωνία σε Τουρκία και Κατεχόμενα. Αυτό το τραύμα προσπάθησε να επουλώσει ο Ερντογάν με την παράνομη επίσκεψή του στα Κατεχόμενα.

Ομως, οι ήττες του Ερντογάν όσον αφορά την πολιτική του στο Κυπριακό, που είναι η αναγνώριση από τη διεθνή κοινότητα ότι στο νησί υπάρχουν δύο ισότιμα, διεθνώς αναγνωρισμένα κράτη, δεν σταματούν εδώ. 

Την Τετάρτη 7 Μαΐου, και ενώ είναι σε εξέλιξη διαδικασίες για την αναβίωση του διαλόγου στο Κυπριακό και με την Τουρκία να προτάσσει τη λύση δύο κρατών, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πήρε ξεκάθαρη θέση κατά της τουρκικής πρότασης, την οποία χαρακτηρίζει παντελώς εκτός του διεθνώς αναγνωρισμένου πλαισίου επίλυσης του Κυπριακού. Με 367 ψήφους υπέρ, το ψήφισμα για την έκθεση προόδου της Τουρκίας αποτελεί ξεκάθαρο μήνυμα πως η Ε.Ε. δεν θα ανεχθεί παρεκκλίσεις από τη συμφωνημένη λύση δικοινοτικής, διζωνικής ομοσπονδίας.

Συγκεκριμένα, το Ευρωκοινοβούλιο ψήφισε με 367 ψήφους υπέρ, 74 κατά και 188 αποχές για την έγκριση έκθεσης σχετικά με την πρόοδο ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. για τα έτη 2023-2024. Στην έκθεση επισημαίνεται ότι
«η μόνη λύση στο κυπριακό πρόβλημα είναι μια δίκαιη, συνολική, βιώσιμη και δημοκρατική διευθέτηση», συμπεριλαμβανομένων των εξωτερικών του πτυχών, εντός του συμφωνημένου πλαισίου του ΟΗΕ, βάσει μιας δικοινοτικής, διζωνικής ομοσπονδίας με ενιαία διεθνή νομική προσωπικότητα, ενιαία κυριαρχία, ενιαία ιθαγένεια και πολιτική ισότητα, όπως ορίζεται στα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ζητεί δε επειγόντως την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για την επανένωση της Κύπρου υπό την αιγίδα του γ.γ. του ΟΗΕ το συντομότερο δυνατό, από το σημείο στο οποίο διακόπηκαν στο Κραν Μοντανά το 2017, και καλεί την Τουρκία να εγκαταλείψει την «απαράδεκτη πρόταση» για λύση δύο κρατών στην Κύπρο και να επιστρέψει στη συμφωνημένη βάση για μια λύση και στο πλαίσιο του ΟΗΕ.

Ομως, η ήττα δεν περιορίζεται στο εν λόγω ψήφισμα. Κατόπιν συντονισμένης δράσης ευρωβουλευτών της Κυπριακής Δημοκρατίας, συζητήθηκε στο Ευρωκοινοβούλιο η παράνομη επίσκεψη Ερντογάν στα Κατεχόμενα, την οποία καταδίκασαν ακόμα και βουλευτές που δεν προέρχονται από την Κύπρο και την Ελλάδα.

Και ενώ συμβαίνουν αυτά στο Κυπριακό, την ώρα που ξένοι ευρωβουλευτές καταδικάζουν ρητώς την παράνομη επίσκεψη Ερντογάν στα Κατεχόμενα, αναρωτιέται κανείς ποια συμφέροντα εξυπηρετεί η απόφαση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών να μην εκδώσει επίσημη ανακοίνωση καταδίκης της παράνομης επίσκεψης του Τούρκου πρόεδρου και...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Το καλώδιο να πάει Βρυξέλλες

 Του ΣΑΒΒΑ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗ

Ο Μουσταφά Κεμάλ, από τότε που «γεννήθηκε» η Τουρκική Δημοκρατία, με τη Συνθήκη της Λωζάννης (1923), έλαβε μια στρατηγική απόφαση η οποία επηρέασε και τον χαρακτήρα του νέου κράτους.
 

Με βάση αυτήν, το τουρκικό κράτος θα υιοθετούσε τον νομικό πολιτισμό και το διοικητικό δόγμα της Δύσης, ενώ η κοινωνία θα απαλλασσόταν από τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, για να «χτιστεί» το νέο τουρκικό έθνος, με διά της βίας «συγκολλήσεις» των 32 εθνών και εθνοτήτων που κατοικούσαν στα όρια της τουρκικής επικράτειας.

Αυτή η στροφή προς τη Δύση και ο λεγόμενος «κοσμικός χαρακτήρας» του νέου τουρκικού κράτους δεν έγιναν επειδή ο Κεμάλ και οι συνεργάτες του ενστερνίστηκαν τις δημοκρατικές ιδέες και τις αρχές της Δύσης, αλλά επειδή αυτό εξυπηρετούσε τον κεμαλικό εθνικισμό. Επρεπε να κοπούν διά της βίας οι δεσμοί με το οθωμανικό παρελθόν για να «χτιστεί» η νέα τουρκική εθνική ταυτότητα.

Αυτή η σχέση της κεμαλικής Τουρκίας με τη Δύση είχε απολύτως τεχνικό χαρακτήρα και ήταν ο λόγος που η Τουρκία απέφυγε ουσιαστικές σχέσεις με τη Δύση.  

Γι’ αυτό η Αγκυρα υιοθέτησε μια εξαιρετικά εσωστρεφή πολιτική στις σχέσεις της με τη διεθνή κοινότητα και τους διεθνούς φορείς, με αποκορύφωμα τη στάση της στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τότε που της… απονεμήθηκε ο τίτλος του «επιτήδειου ουδετέρου».

Η μόνη περίπτωση που η Τουρκία εγκατέλειψε την ουδετερότητα ήταν η μεταπολεμική περίοδος, τότε που ο κόσμος χωριζόταν στα δύο, για να ακολουθήσει ο Ψυχρός Πόλεμος. Τότε η Τουρκία του Ισμέτ Ινονού, διαδόχου του Μ. Κεμάλ, υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την ουδετερότητα και να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, να μπει υπό την ομπρέλα προστασία της Δύσης, υπό τον φόβο του Στάλιν, ο οποίος διεκδικούσε τα Στενά και την περιοχή του Καρς.

Ηταν τότε που η Τουρκία υποχρεώθηκε από το Προοίμιο της Συμμαχίας να επιτρέψει τη λειτουργία και άλλων κομμάτων, αφού μέχρι τότε απαγορεύονταν, πλην του κεμαλικού CHP.

Να σημειωθεί ότι η ένταξη της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ έγινε την ίδια ημέρα ένταξης και της Ελλάδας, ενώ πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι η Αγκυρα από ιδρύσεως του νέου κράτους ακολουθούσε κατά πόδας την Ελλάδα, σε όλα τα βήματα που έκανε σε διεθνές αλλά και σε εσωτερικό επίπεδο, υπό την προϋπόθεση ότι αυτά δεν έθιγαν τον πυρήνα του ρατσιστικού και αυταρχικού κεμαλικού κράτους.

Χαρακτηριστικό είναι ότι, όταν η Ελλάδα υπέβαλε αίτηση για σύνδεση με τη νεοπαγή Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ), τον Ιούνιο του 1959, ύστερα από έναν μήνα ακολούθησε η αντίστοιχη αίτηση της Τουρκίας, τον Ιούλιο του 1959. Η Συμφωνία Σύνδεσης Ελλάδας – ΕΟΚ υπεγράφη τον Ιούνιο του 1961 και αυτή της Τουρκίας στις 12 Σεπτεμβρίου του 1963.

Σε αυτή την κοινή πορεία των δύο χωρών προς τις Βρυξέλλες, οι δρόμοι Αθήνας – Αγκυρας χώρισαν στα μέσα της δεκαετίας του 1970, τότε που η Ελλάδα υπέβαλε αίτηση ένταξης στην ΕΟΚ (1976), μια διαδικασία που προέβλεπε πραγματικό εκδημοκρατισμό και όχι κίβδηλο, όπως αυτός που προοιωνίζεται το Προοίμιο του ΝΑΤΟ, το οποίο δεχόταν στους κόλπους του ακόμα και δικτατορικά καθεστώτα.

Το τουρκικό βαθύ κράτος ήταν αυτό που έκτοτε εμπόδιζε τις τουρκικές κυβερνήσεις να προβούν σε μεταρρυθμίσεις που απαιτούσε η ευρωτουρκική προσέγγιση, οι οποίες είχαν σχέση με τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και έθεταν σε κίνδυνο την ενότητα του τουρκικού κράτους.

Πάντως, η πλήρης ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ – Ε.Ε. προκάλεσε σοβαρό προβληματισμό στο βαθύ κράτος στην Αγκυρα, αφού, προϊόντος του χρόνου, διαπίστωσαν ότι
«η Ελλάδα, με τη θέση της στην Ε.Ε., απέκτησε τη δυνατότητα να κάθεται σε ένα τραπέζι, να βάζει βέτο και να επηρεάζει αποφάσεις που αφορούν και ενδιαφέρουν την Τουρκία, στο οποίο τραπέζι δεν κάθεται η Αγκυρα. Αυτό σημαίνει ότι η Αθήνα έχει αποκτήσει στρατηγικό πλεονέκτημα, το οποίο είναι σε θέση να εξισορροπήσει τη διαφορά μεγέθους και ισχύος που έχουν οι δύο χώρες».

Η εκτίμηση αυτή του βαθέος κράτους επιβεβαιώθηκε όταν η Ελλάδα πέτυχε την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ε.Ε. και, πρόσφατα, όταν στη Διακήρυξη της Αστάνα, που υπογράφτηκε μετά τη Σύνοδο Κορυφής Ε.Ε. και ηγετών πέντε χωρών της Κ. Ασίας, μπήκε αναφορά που δεσμεύει τις ως άνω χώρες, που ανήκουν στον Οργανισμό Τουρκικών Κρατών, να αναβαμίσουν τις διπλωματικές τους σχέσεις με την Κυπριακή Δημοκρατία και να παγώσουν τις διαδικασίες αναγνώρισης του ψευδοκράτους, κάτι που επιδιώκει μετά μανίας η Αγκυρα.

Επίσης, άλλη μια επιβεβαίωση των φόβων του τουρκικού βαθέος κράτους ήλθε με τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, όταν η Ελλάδα, έστω και με μεγάλη καθυστέρηση και κάτω από συνθήκες που δεν τιμούν τη χώρα μας, ανακοίνωσε χάρτη με πλήρη επήρεια του συμπλέγματος Μεγίστης – Καστελόριζου, κάτι που έκανε πρώην υπουργούς Εξωτερικών και ακαδημαϊκούς να σκύψουν από ντροπή το κεφάλι, αφού μέχρι τώρα -εξ αντικειμένου- προπαγάνδιζαν τις θέσεις της Τουρκίας για μειωμένη ή καθόλου επήρεια του Καστελόριζου και των παρακείμενων νήσων.

Και επειδή το θέμα του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Κρήτης – Κύπρου υπάρχει κίνδυνος να μετατραπεί σε «θηλιά» όχι μόνο στον λαιμό της κυβέρνησης, αλλά και της ίδιας της χώρας, καλό είναι η κυβέρνηση...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Περί στρατηγικής

 Του Σάββα Καλεντερίδη

Τον 2ο μ.Χ. αιώνα ένας Μακεδόνας ιστορικός, ποιητής και ρήτορας (δικηγόρος), ο Πολύαινος, έγραψε ένα μνημειώδες έργο με τίτλο Στρατηγήματα, στο οποίο περιγράφει 900 στρατηγήματα
από την απώτερη αρχαιότητα έως το 168 περίπου, που είναι η εποχή στην οποία έζησε ο ίδιος.

Στο έργο αυτό περιγράφονται στρατηγήματα με τα οποία είναι δυνατόν να κερδηθεί μια μάχη ή ένας πόλεμος καθώς και άλλα με τα οποία κάποιος μπορεί να καταλάβει την εξουσία.

Με άλλα λόγια, τον 2ο μ.Χ. αιώνα, ένας Έλληνας συγγραφέας ανέλυσε τη σημασία που έχει ο στρατηγικός σχεδιασμός.

Σχεδόν μια χιλιετηρίδα μετά, ένας άλλος Έλληνας, ο Κατακαλών Κεκαυμένος, μια εμβληματική μορφή του στρατού της Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινουπόλεως, έγραψε ένα άλλο έργο, το Στρατηγικόν, το οποίο περιέχει συμβουλές προς στρατιωτικούς και αυτοκράτορες για θέματα των αρμοδιοτήτων τους.

    Αυτά είναι μόνο δύο από τα πολλά παραδείγματα που δείχνουν ότι οι Έλληνες διαχρονικά είχαν αντιληφθεί τη σημασία που έχουν έννοιες όπως στρατηγήματα, στρατηγικός σχεδιασμός και στρατηγική.

Αν η παιδεία της σύγχρονης Ελλάδας ήταν εθνική, τα ελληνόπουλα θα είχαν ίσως την ευκαιρία να κατανοήσουν τη σημασία των εννοιών αυτών, και όταν μεγάλωναν θα τα εφάρμοζαν στους τομείς του ενδιαφέροντος τους. Όσοι δε εξ αυτών επέλεγαν να ασχοληθούν με την πολιτική, θα είχαν αποκτήσει τη δυνατότητα να σχεδιάσουν εγχειρήματα όπως για παράδειγμα τα περίφημα «Θαλάσσια Πάρκα» στο Αιγαίο, ο «Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός» και «Ηλεκτρική Διασύνδεση Ελλάδος-Κύπρου».

Όσον αφορά το θέμα των «Θαλάσσιων Πάρκων» που εξήγγειλε πανηγυρικά ο ίδιος ο πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, ενώ έγινε διαρροή του χάρτη με γραμμοσκιασμένη την περιοχή όπου θα επεκτείνεται στο νότιο Αιγαίο, μετά την αντίδραση της Τουρκίας το ενιαίο θαλάσσιο πάρκο τεμαχίστηκε και περιορίστηκε στα 6 ν.μ. γύρω από τα νησιά της εν λόγω περιοχής. Μετά δε την αμφισβήτηση της κυριαρχίας ορισμένων από τα νησιά αυτά, η υπόθεση «Θαλάσσια Πάρκα» φαίνεται ότι είναι παγωμένη.

Όσον αφορά το θέμα του «Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού», η Ελλάδα, έστω και καθυστερημένα, έχει εγκρίνει τον υπ’ αριθμόν 4546 νόμο, με τον οποίο ενσωματώνει την Οδηγία 2014/89/ΕΕ «περί θεσπίσεως πλαισίου για το θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό».

Σύμφωνα την ανάρτηση της Αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα, με ημερομηνία 21 Δεκεμβρίου 2023:

«Η οδηγία απαιτεί από τα παράκτια κράτη-μέλη της ΕΕ να καταρτίσουν θαλάσσια χωροταξικά σχέδια το αργότερο έως τις 31 Μαρτίου 2021 και να κοινοποιήσουν τα εν λόγω σχέδια στην Επιτροπή και στα άλλα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη εντός τριών μηνών από τη δημοσίευσή τους. Ωστόσο, η Ελλάδα δεν έχει ακόμη εκπονήσει και υποβάλει τα θαλάσσια χωροταξικά της σχέδια στην Επιτροπή.

»Ως εκ τούτου, μετά την προειδοποιητική επιστολή που εστάλη τον Δεκέμβριο του 2021 και την αιτιολογημένη γνώμη τον Απρίλιο του 2023, η Επιτροπή παραπέμπει την Ελλάδα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης».


Και αυτή η αργοπορία, λόγω της οποίας η Ελλάδα κατά πάσα πιθανότητα θα κληθεί να πληρώσει πρόστιμο για την μη εφαρμογή της Οδηγίας, οφείλεται στην αντίδραση της Τουρκίας.

Σημειώνεται ότι η Κυπριακή Δημοκρατία, μια χώρα με υπό κατάληψη από την Τουρκία του 37% του εδάφους της, έχει υποβάλει κανονικότατα τον δικό της «Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό», χωρίς να υπολογίσει τις αντιδράσεις.

Όσον αφορά το έργο «Ηλεκτρική Διασύνδεση Ελλάδος-Κύπρου», ενώ έχουν υπογραφεί όλες οι απαραίτητες συμφωνίες, όμως μετά τα γεγονότα της Κάσου τον Ιούλιο του 2024 και της Κρήτης των αρχών του 2025, η Τουρκία έδειξε ότι είναι αποφασισμένη να μην επιτρέψει την υλοποίηση εάν η Ελλάδα δεν της αναγνωρίσει το δικαίωμα να εκδίδει και αυτή NAVTEX στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, πέραν των 6 ν.μ. ανατολικά της Κάσου και της Κύπρου.

Ενώ το έργο έχει αργοπορήσει λόγω των αντιδράσεων της Τουρκίας, στις 28 Φεβρουαρίου ο ΑΔΜΗΕ, που είναι ο υπεύθυνος φορέας υλοποίησης, θα έπρεπε να καταβάλει στη γαλλική εταιρεία Nexans, που έχει αναλάβει την κατασκευή, εκκρεμείς δόσεις ύψους 70 εκατ. ευρώ. Όμως προκειμένου να περιορίσει την έκθεσή του έως ότου να υπάρξει μια θετική εξέλιξη, προχώρησε σε προσωρινό «πάγωμα» πληρωμών προς τη γαλλική εταιρεία.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι οι κυβερνώντες μάλλον δεν έχουν καμία σχέση με τη στρατηγική σκέψη, τον στρατηγικό σχεδιασμό και τη στρατηγική.

Εκτός και αν συμβαίνει κάτι άλλο που...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια

 Του Σάββα Καλεντερίδη

Ο λαός μας λέει ότι το «ψέμα έχει κοντά ποδάρια»
. 

Αφού είδαμε την ελληνική κυβέρνηση να συνεχίζει να μην υποβάλλει τον θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό στην ΕΕ –όπως έχει υποχρέωση–, με αποτέλεσμα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να παραπέμψει την Ελλάδα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού είδαμε την ελληνική κυβέρνηση να υπαναχωρεί στο θέμα των θαλάσσιων πάρκων, παρά τις εξαγγελίες και τις δεσμεύσεις έναντι της διεθνούς και της ελληνικής κοινής γνώμης, φθάσαμε στο επεισόδιο της Κάσου, όπου η ελληνική κυβέρνηση μας διαβεβαίωσε ότι «δεν είναι αυτό που νομίζετε» και ότι το έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδος-Κύπρου θα συνεχιστεί κανονικά.

Συγκεκριμένα, ο υπουργός Εξωτερικών κ. Γεραπετρίτης στις 9 Δεκεμβρίου 2024 απαντώντας σε σχετική ερώτηση του ανεξάρτητου βουλευτή Μιχάλη Χουρδάκη, και αναφερόμενος στο έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Κρήτης-Κύπρου (και εν τέλει με το Ισραήλ), είπε:
«Όπως έχω επαναλάβει κατά πάγιο τρόπο αρκετές φορές, αυτό «αποτελεί ένα αμοιβαίου ενδιαφέροντος για την Ευρωπαϊκή Ένωση –και κατά τούτο χρηματοδοτείται μερικώς από την ΕΕ–, και έχει αναδειχθεί σε μείζον έργο για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Στο πλαίσιο αυτής της λειτουργίας η ελληνική κυβέρνηση μέσω της αρμόδιας Υπηρεσίας έχει δώσει άδεια στο ιταλικό πλοίο [σ.σ. το «Ievoli Relume»] για να κάνει τις σχετικές έρευνες και την πόντιση των ηλεκτρικών καλωδίων. Αυτονοήτως, τηρώντας απαρέγκλιτα τα όσα ορίζει ρητώς η ελληνική νομοθεσία».

Επίσης, σε άλλο σημείο της απάντησής του, ο υπουργός υπογράμμισε ότι
«το έργο αυτό θα συνεχιστεί κανονικά, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα και εγκεκριμένα σχέδιά του από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και σύμφωνα με τον προγραμματισμό της ίδιας της εταιρείας».

Τώρα δύο δημοσιεύματα, το ένα στο newmoney.gr και το άλλο στο energypress.gr, κάνουν λόγο για στασιμότητα στην πραγματοποίηση ερευνών από το ιταλικό πλοίο στο βυθό της θαλάσσιας περιοχής μεταξύ Κρήτης και Κύπρου, για τις ανάγκες της ηλεκτρικής διασύνδεσης.

    Η στασιμότητα προφανώς αποδίδεται στις ενστάσεις της Τουρκίας για συγκεκριμένες περιοχές που θεωρεί ότι εμπίπτουν στη δική της υφαλοκρηπίδα, στη βάση του λεγόμενου τουρκολιβυκού μνημονίου.


Συγκεκριμένα, το newmoney.gr ανέφερε την Τετάρτη ότι κατά τη τηλεδιάσκεψη που έγινε την Τρίτη μεταξύ Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ΑΔΜΗΕ, ΡΑΕΚ και ΡΑΑΕΥ,
«οι εκπρόσωποι του ΑΔΜΗΕ επανέλαβαν ότι εκκρεμεί η έξοδος του πλοίου για την έναρξη των ερευνών, χωρίς όμως να μπορούν να προσδιορίσουν το χρόνο έκδοσης της NAVTEX για τις εργασίες στα διεθνή ύδατα».

Στο δημοσίευμα προστίθεται ότι
«στο θέμα αυτό, που είναι κομβικής σημασίας για να προχωρήσει το έργο, δεν υπάρχει καμία πρόοδος. Και εκτιμάται ότι τα πράγματα θα παραμείνουν στάσιμα τουλάχιστον μέχρι να γίνει η νέα συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν στην Άγκυρα, που τοποθετείται μέσα στον επόμενο μήνα».

Δηλαδή, από τις ίδιες τις εξελίξεις στο πεδίο, αφού το ιταλικό πλοίο δεν έχει βγει μέχρι σήμερα στα διεθνή ύδατα, εντός περιοχών που συμπεριλαμβάνονται στη συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ Ελλάδος-Αιγύπτου, αλλά και από τα εν λόγω δημοσιεύματα, εξάγεται το συμπέρασμα ότι τελικά η Τουρκία με την παρουσία των πέντε πολεμικών πλοίων στο επεισόδιο της Κάσου τον Ιούλιο του 2024 έχει επιβάλει, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, την ισχύ του παράνομου και ανυπόστατου τουρκολιβυκού μνημονίου.

Η εκτίμηση δε του συντάκτη του προαναφερθέντος δημοσιεύματος, ότι το θέμα της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδος-Κύπρου θα παραμείνει στάσιμο μέχρι τη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν στην Άγκυρα τον επόμενο μήνα, κάνει τα πράγματα χειρότερα από πάσης απόψεως.

Εμείς θα τονίσουμε τη μία, ότι δηλαδή λόγω της τουρκικής επιμονής να επιβάλλει de facto στο πεδίο την ισχύ του τουρκολιβυκού μνημονίου με επίδειξη δυνάμεως, μετατρέπει το θέμα της άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας σε ζήτημα που πρέπει να συζητηθεί με την Τουρκία.

Πέραν του ότι οι εξελίξεις αυτές καθαυτές διαψεύδουν τις επαναλαμβανόμενες δηλώσεις του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών, να σημειώσουμε ότι την Τετάρτη, εκτός από τους υπουργούς Εξωτερικών και Άμυνας και τον επικεφαλής της υπηρεσίας Πληροφοριών της Συρίας, ήταν στην Άγκυρα και ο επί σειράν ετών μεταβατικός πρωθυπουργός της Λιβύης Ντμπεϊμπά.

Τελικά, αποδεικνύεται ότι ...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η Ελλάδα πρέπει να δει την αλήθεια κατάματα

 

Του Σάββα Καλεντερίδη

Κάθε μέρα που περνάει, μετά την ανατροπή Άσαντ και την ανάληψη της εξουσίας από τους τζιχαντιστές τρομοκράτες της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ Σαμ, η Τουρκία «χώνεται όλο και πιο βαθιά» στη Συρία.

Στα κρίσιμα υπουργεία έχουν τοποθετηθεί άτομα που είχαν στενή σχέση με την τουρκική υπηρεσία πληροφοριών και το τουρκικό κράτος, ο διοικητής της υπηρεσίας πληροφοριών είχε την ευθύνη των επαφών με τη ΜΙΤ, όσο λειτουργούσε η οιονεί κυβέρνηση του Ιντλίμπ, ενώ σε όλα τα υπουργεία υπάρχουν επιτροπές συμβούλων από την Άγκυρα.

Οι ταυτότητες και τα διαβατήρια θα εκδίδονται με «τεχνογνωσία» της Άγκυρας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Τα αεροδρόμια, τα λιμάνια και οι σιδηρόδρομοι θα λειτουργούν με τεχνική υποστήριξη της Τουρκίας.

Η αστυνομία και οι υπηρεσίες εσωτερικής ασφάλειας, καθώς και οι ένοπλες δυνάμεις αναδιοργανώνονται από Τούρκους αξιωματικούς. Ήδη, επειδή οι πλωτές μονάδες του πολεμικού ναυτικού της Συρίας βυθίστηκαν μετά από ισραηλινούς βομβαρδισμούς, η Τουρκία μετέφερε ταχύπλοα στην Ταρτούς, τα οποία έχουν αρχίσει αυτήν την εβδομάδα τις περιπολίες.

Στον τομέα της ενέργειας, που αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα η νέα κυβέρνηση της Δαμασκού, η Τουρκία παρέχει ήδη ηλεκτρικό ρεύμα και προσφέρεται να προχωρήσει στην εκμετάλλευση των ενεργειακών αποθεμάτων της Συρίας, δηλαδή αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, με αμοιβαίο όφελος. Αυτός είναι και ο δευτερεύον λόγος για τον οποίον η Τουρκία θέλει να διαλυθούν οι Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας, οι οποίες, μαζί με τις ΗΠΑ, εκμεταλλεύονται τις ενεργές πετρελαιοπηγές ανατολικά του Ευφράτη, που παράγουν παραπάνω από το 85% της συνολικής παραγωγής της Συρίας.

Μάλιστα, η Τουρκία έχει βάλει στη γενική εξίσωση και τον Λίβανο, που αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, προσφερόμενη να του παρέχει κάθε είδους βοήθεια σε όλους τους τομείς και να καλύψει τις άμεσες ανάγκες σε ηλεκτρικό ρεύμα, υπό την προϋπόθεση της παραχώρησης των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στην τουρκική κρατική εταιρεία πετρελαίου ΤΡΑΟ.

Με άλλα λόγια, η Τουρκία, επωφελούμενη της κατάστασης αδυναμίας αυτών των δύο χωρών, θέλει να εκμεταλλευθεί τη σουνιτική πλειοψηφία, να επικρατήσει πολιτικά η μουσουλμανική αδελφότητα και να επεκτείνει την επιρροή της, υλοποιώντας το νεοοθωμανικό όνειρο του Ερντογάν.

Τα σχέδια της Τουρκίας επεκτείνονται στην Ιορδανία και την Παλαιστίνη, σε επόμενη φάση στην Αίγυπτο και δεδομένου ότι ελέγχει την κυβέρνηση της Τρίπολης στη Λιβύη, έχει ως στόχο να μετατρέψει την ανατολική Μεσόγειο σε μια νεοοθωμανική μουσουλμανική λίμνη, στην οποία τον επικυρίαρχο ρόλο θα έχει η Άγκυρα και ο ίδιος ο Ερντογάν, ο οποίος είναι ο άτυπος ηγέτης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Το Ισραήλ, που κινδυνεύει να βρεθεί στο μέσον αυτής της νεοοθωμανικής μουσουλμανικής λίμνης, ήδη έχει αντιδράσει με δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων, ενώ η Επιτροπή Nagel καλεί την κυβέρνηση του Ισραήλ να προετοιμαστεί για μια άμεση αντιπαράθεση με την Τουρκία.

Σύμφωνα με την έκθεση της επιτροπής αυτής για τον αμυντικό προϋπολογισμό και τη στρατηγική ασφαλείας, οι φιλοδοξίες της Τουρκίας να αποκαταστήσει την επιρροή της από την Oθωμανική εποχή θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αυξημένες εντάσεις με το Ισραήλ, πιθανώς δε και σε «θερμή» σύγκρουση.

Συγκεκριμένα η έκθεση αναφέρει ότι «η απειλή από τη Συρία θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο από την ιρανική απειλή», και προειδοποιεί ότι δυνάμεις που υποστηρίζονται από την Τουρκία ενδέχεται να λειτουργήσουν ως πληρεξούσιοι, τροφοδοτώντας την περιφερειακή αστάθεια.

Η επιτροπή προχωράει ακόμα και σε προτάσεις για την ενίσχυση των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων με αεροσκάφη, πυραύλους, αντιπυραλυικά συστήματα και άλλα μέσα, για την αντιμετώπιση της νεοοθωμανικής τουρκικής απειλής.

Και στο σημείο αυτό τίθεται ένα κρίσιμο ερώτημα για την Ελλάδα:

Είναι δυνατόν να υπάρχουν Έλληνες πολιτικοί και κρατικοί αξιωματούχοι που να πιστεύουν ότι η Τουρκία που έχει θέσει σε εφαρμογή το νεοοθωμανικό της σχέδιο, για επέκταση της επιρροής της στο τρίγωνο Τουρκία-Συρία-Λίβανος, σε βαθμό που να έχει κινητοποιήσει το Ισραήλ, θα είναι νεοθωμανική εκεί και θα έχει μια διαφορετική συμπεριφορά έναντι της Κύπρου και της Ελλάδας;

Δηλαδή η Τουρκία...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Τι επιδιώκει και τι φοβάται η Τουρκία

 Του Σάββα Καλεντερίδη


Στις εξελίξεις στο τρίγωνο Τουρκίας-Συρίας-Λιβάνου κρίνεται ο τρόπος με τον οποίον θα υπάρχουμε ως κράτη η Κυπριακή και η Ελληνική Δημοκρατία τον 21ο αιώνα.
Η Τουρκία έχει στόχο την ενοποίηση του τριγώνου αυτού και αν κλείσει με επιτυχία αυτός ο κύκλος, θα ακολουθήσει ο κύκλος του τριγώνου Τουρκία-Κύπρος-Ελλάδα, πάντα στο πλαίσιο του «νεοοθωμανικού ονείρου» του Ερντογάν.

Επειδή το κείμενο του İbrahim Karagül, γενικού διευθυντή της Yeni Şafak, περιγράφει με ενάργεια τον πρώτο κύκλο, θεωρούμε ότι αξίζει τον κόπο ανάγνωσης και μελέτης από τους αναγνώστες μας και όχι μόνο.


Η Τουρκία πρέπει να βιαστεί

Εάν δεν καταστεί δυνατόν να εκκαθαριστούν οι Κούρδοι ανατολικά του Ευφράτη και δεν ληφθούν γρήγορα μέτρα, ολόκληρη η περιοχή θα επιστρέψει στην προηγούμενη περίοδο αστάθειας.

    Όλα θα συνεχίσουν από εκεί που σταμάτησαν, η Συρία θα χωριστεί σε κομμάτια, αυτήν τη φορά αυτή η αποσύνθεση θα οδηγήσει στον πλήρη διαμελισμό του Ιράκ και θα ανοίξει ένα κύριο μέτωπο για την Τουρκία.

Εάν δεν εκκαθαριστεί το ανατολικό τμήμα του Ευφράτη και δεν διασφαλιστεί η εδαφική ακεραιότητα της Συρίας, η Τουρκία μπορεί να γίνει μάρτυρας όλων των κερδών της στην περιοχή, τα οποία ξαφνικά να εξαφανιστούν.

Όλα αυτά τα ζητήματα θα τα ξεπεράσει η νέα διοίκηση της Συρίας

Η νέα συριακή διοίκηση αντιμετωπίζει έναν πολύ δύσκολο αγώνα. Πρέπει να δώσει μάχη ενάντια στα υπολείμματα του καθεστώτος Άσαντ, μάχες εναντίον στοιχείων που ελέγχονται από το Ιράν, μάχες εναντίον των Κούρδων του YPG/PKK, μάχες εναντίον των Δρούζων αυτονομιστών…

Η νέα συριακή διοίκηση πρέπει να προχωρήσει στην ίδρυση του συριακού στρατού, να καθορίσει το σύστημα διοίκησης της χώρας, να προχωρήσει στην προετοιμασία του συντάγματος, στην τακτοποίηση των θεσμών, στην επίλυση των οικονομικών προβλημάτων και στην αποκατάσταση της χώρας που καταστράφηκε ολοσχερώς.

Βρίσκεται μπροστά σε μια δοκιμασία που ακόμη και ένα κανονικά εδραιωμένο πολιτικό σύστημα θα δυσκολευόταν να ξεπεράσει. Πρέπει να παράγει εξαιρετικές λύσεις σε εξαιρετικά προβλήματα. Η πολιτική και οικονομική υποστήριξη των χωρών του Κόλπου είναι πολύ σημαντική. Αυτές οι χώρες πρέπει να δράσουν με βάση το γεγονός ότι η περιφερειακή σταθερότητα περνά και εξαρτάται από τη Συρία.

Όλα αυτά μπορούν να ξεπεραστούν. Η συριακή διοίκηση κάνει ήδη πολύ αποφασιστικά και έξυπνα βήματα σε αυτό το θέμα. Μπορούν όμως να συμβούν άλλα πράγματα σ’ αυτήν την πιο αδύναμη στιγμή της νέας διοίκησης;
 

Μπορεί να ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ Τουρκίας-Ισραήλ; 

Τότε πρέπει να χτυπηθεί το Ισραήλ πρώτα ανατολικά του Ευφράτη…

Σε μια τέτοια ατμόσφαιρα, τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης αυξάνουν τον αριθμό των απειλητικών δημοσιεύσεων όπως «η πολιτική του Ερντογάν για τη Συρία μπορεί να φέρει το Ισραήλ και την Τουρκία πιο κοντά σε πόλεμο από ποτέ».

Αυτά τα υπαγορεύουν τη στιγμή που η Τουρκία προσπαθεί να κρατήσει ενιαία τη Συρία, ενώ το Ισραήλ προσπαθεί να εισβάλει και να καταλάβει συριακά εδάφη. Πάντως, ενώ το Ισραήλ απειλεί, στην πραγματικότητα αποκαλύπτει τον φόβο του. Αλλά τώρα μπορούμε όλοι να προβλέψουμε τι μπορεί να κάνει μετά τη γενοκτονία στη Γάζα.

    Άρα, το πιο επείγον ζήτημα είναι να αποφύγουμε να δώσουμε χρόνο στο Ισραήλ και το PKK/YPG.

Ο πόλεμος με το Ισραήλ ξεκινά από τα ανατολικά του Ευφράτη. Διότι οι προτεραιότητες του Ισραήλ συμπίπτουν ακριβώς με την κατάσταση σε αυτήν την περιοχή. Το να χτυπάς το YPG έχει γίνει σαν να χτυπάς το Ισραήλ. Η εκκαθάριση YPG, θα σημάνει την εκκαθάριση του Ισραήλ από τη Συρία.

Υπολογίζουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει τώρα η συριακή διοίκηση. Σχεδιάζουν να σταματήσουν την Τουρκία και να κερδίσουν χρόνο. Νομίζουν ότι έτσι θα πετύχουν τους στόχους τους. Τώρα η πλήρης επαγρύπνηση είναι απαραίτητη για εμάς.

Το Ισραήλ θα χρησιμοποιήσει τη Συρία για να επιτεθεί σε ολόκληρη την περιοχή

Το καθεστώς που θα δημιουργηθεί ανατολικά του Ευφράτη, θα είναι μια λεκάνη τρομοκρατών και μια βάση επέμβασης για ολόκληρη την περιοχή, θα γίνει μια περιοχή που δεν θα μπορεί να αγγίξει κανείς και θα είναι μια από τις κύριες στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ και της Ευρώπης.

    Ας μην ξεχνάμε ότι ο κύριος λόγος για τον οποίον έγινε ο πόλεμος στη Συρία, είναι η δημιουργία αυτού του καθεστώτος στα ανατολικά του Ευφράτη.

Αυτή η περιοχή των Κούρδων θα επεκταθεί στη Μεσόγειο, θα περικυκλωθούν όλα τα νότια σύνορα της Τουρκίας και ο χάρτης θα επεκταθεί μέχρι τα σύνορα του Ιράν.

Αυτός ο χάρτης, που διακόπηκε από τις επεμβάσεις της Τουρκίας («Ασπίδα του Ευφράτη», «Κλάδος Ελαίας» και «Πηγή Ειρήνης»), δέχτηκε βαρύ πλήγμα με την πρόσφατη νίκη στη Δαμασκό, και έτσι η έξοδος των Κούρδων στη Μεσογείο έκλεισε και πήγε στα σκουπίδια.

Το Ισραήλ, για να προστατέψει το ΡΚΚ, μπορεί να επιτεθεί στη Δαμασκό ή μπορεί ακόμα και να την καταλάβει

Αλλά δεν τα παρατάνε, δεν θα τα παρατήσουν. Εάν η νίκη στη Δαμασκό δεν μπορέσει να ολοκληρωθεί, θα τους δοθεί ξανά αυτή η ευκαιρία και η αδυναμία θα οδηγήσει βήμα-βήμα στον κατακερματισμό της χώρας.

Αυτό είναι πολύ πιο εύκολο από όσο νομίζουμε. Σεχταριστικές ταυτότητες, από τους Δρούζους έως τους Αλαουίτες, θα τεθούν στο τραπέζι με την υποστήριξη της Ευρώπης και των ΗΠΑ και αυτές οι περιοχές θα δραστηριοποιηθούν για να ζητήσουν αυτονομία. Έτσι θα γίνει ξεκάθαρος ο χάρτης της «ντε φάκτο διχοτόμησης» της Συρίας.

    Επιτρέψτε μου να σας πω κάτι πολύ πιο σοβαρό: το Ισραήλ μπορεί να καταλάβει τη Δαμασκό για να σώσει την περιοχή ανατολικά του Ευφράτη, να δημιουργήσει χώρο για το PKK-YPG, να τους δώσει χώρο και χρόνια να αναπνεύσουν.

Οι δυνάμεις που έχουν αυτά τα σχέδια για την περιοχή, μπορούν να αναγκάσουν το Ισραήλ να το κάνει αυτό. Για να μην ολοκληρωθεί ο έλεγχος ολόκληρης της επικράτειας της Συρίας από τη Δαμασκό και για να διασφαλίστεί ότι το PKK/YPG θα παραμείνει μια δύναμη στα ανατολικά του Ευφράτη, μπορεί να γίνουν απίθανα πράγματα.
Γιατί ξέρουν ότι εάν η Δαμασκός έχει τον έλεγχο όλης της επικράτειας, τότε τα μάτια μας θα στραφούν στην Ιερουσαλήμ

Γιατί το Ισραήλ γνωρίζει πολύ καλά ότι μετά την επίτευξη της ενότητας της Συρίας και την οικονομική και στρατιωτική ενοποίηση της περιοχής Τουρκίας-Συρίας-Λιβάνου, όλα τα βλέμματα θα στραφούν στο Παλαιστινιακό και στην Ιερουσαλήμ. Για να μην φθάσουμε σε αυτό το σημείο, το Ισραήλ θα δοκιμάσει αδιανόητα πράγματα στη Συρία.

Μπορούμε να προβλέψουμε ότι το Ιράν θα υποστηρίξει σοβαρά ένα τέτοιο χάος ως αντίδραση στην ήττα που υπέστη στη Συρία. Θα υποστηρίξει το PKK/YPG, θα κινητοποιήσει πρώην υποστηρικτές του Μπάαθ και θα προκαλέσει ένα τμήμα της κοινωνίας μέσω της σεχταριστικής του ταυτότητας.

Άλλωστε, η εκτόξευση μιας τέτοιας επίθεσης από το Ισραήλ, όταν είναι ήδη τριάντα με σαράντα χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα της Συρίας, θα αναγκάσει τόσο τη διοίκηση της Δαμασκού όσο και την Τουρκία να εστιάσουν την πλήρη προσοχή τους εδώ και θα δημιουργηθεί μια σοβαρή ατμόσφαιρα ανακούφισης και ενίσχυσης για το PKK/YPG ανατολικά του Ευφράτη.

Ας επιστρέψουμε στην πραγματικότητα. Δεν θα καταθέσουν τα όπλα. Δεν θα καταθέσουν τα όπλα μέσω διαπραγματεύσεων και πολιτικών διαδικασιών. Θα παίξουν με το χρόνο και θα μετατρέψουν το πρόβλημα σε χρόνιο. Αν είναι δυνατόν, θα θελήσουν να προκαλέσουν μια «διεθνή διαιτησία». Αυτό θα δοκιμάσουν να το κάνουν μέσω της Δαμασκού. Αυτό θα σήμαινε αυτοκτονία για την Τουρκία. Δεν θα αφήσουν καμία άλλη επιλογή για τον αφοπλισμό τους, εκτός από τη βία. Δεν πρόκειται για ζήτημα ειρήνης και συμφιλίωσης. Το θέμα έχει μετατραπεί σε αναμέτρηση δυνάμεως και εξουσίας.
 

Δεν μπορεί να σπαταλήσουμε ιστορικές ευκαιρίες με ευχολόγια

Οι ιστορικές ευκαιρίες δεν μπορούν να χαθούν με ευχολόγια
.  

Η Τουρκία...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Το Κουρδικό και τα μηνύματα του Οτζαλάν

Του Σάββα Καλεντερίδη

Τα κανονικά κράτη, μεγάλα και μικρά, επειδή θέλουν να επιβιώσουν υιοθετούν στρατηγικές για μια σειρά ζητημάτων. 

Η Ελλάδα από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 είχε υιοθετήσει τη δική της στρατηγική για το Κουρδικό, η οποία εγκαταλείφθηκε κακήν κακώς με τη φοβική διαχείριση από την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Σημίτη της υπόθεσης του ηγέτη των Κούρδων Αμπντουλάχ Οτζαλάν, που κατέληξε στην παράδοσή του στους Τούρκους.

    Ήταν τότε που ο Μπουλέντ Ετζεβίτ, πρωθυπουργός της Τουρκίας, είχε πει: «Δεν έχω καταλάβει γιατί μας παρέδωσαν οι ΗΠΑ τον Οτζαλάν»!

Έκτοτε η Ελλάδα δεν έχει καμία στρατηγική για το Κουρδικό – ή μάλλον, η στρατηγική της είναι να μην προβαίνει σε καμία ενέργεια που ενοχλεί την Τουρκία.

Τώρα το Κουρδικό επανέρχεται στο διεθνές σκηνικό, με τις ΗΠΑ, τη Γαλλία αλλά και τη Γερμανία να υποστηρίζουν τους Κούρδους της Συρίας· μια υποστήριξη που είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει στη νομιμοποίηση του δεύτερου αυτόνομου κουρδικού κράτους στη ΒΑ Συρία, μετά τη νομιμοποίηση του πρώτου στο Β. Ιράκ, με το σύνταγμα του 2005.

Η Τουρκία –αφού απέτυχε να διαχειριστεί το Κουρδικό με όρους επιβολής διά της ισχύος του κράτους και των όπλων– βλέπει ως σανίδα σωτηρίας τον έγκλειστο από το 1999 στις φυλακές της νήσου Καλόλιμνος (Ιμραλί) στη Θάλασσα του Μαρμαρά, Αμπντουλάχ Οτζαλάν. Στόχος της είναι να ανταλλάξει την απελευθέρωσή του με τη διάλυση του ΡΚΚ και του αυτόνομου κράτους στη ΒΑ Συρία, της Ροζάβα.

Για το σκοπό αυτό η κυβέρνηση Ερντογάν έδωσε άδεια σε δύο Κούρδους βουλευτές να επισκεφθούν τον Άπο στη φυλακή. Μετά την επίσκεψη εκείνοι εξέδωσαν επίσημη ανακοίνωση με τα όσα είπε ο Κούρδος ηγέτης, απευθυνόμενος στην τουρκική κυβέρνηση, στα κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά και στους Κούρδους.

Επειδή το μήνυμα δεν επιδέχεται «επίπεδη» ανάγνωση, θα προσπαθήσουμε να το αποκωδικοποιήσουμε.

Το μήνυμα του Οτζαλάν προσφέρει μια σημαντική προοπτική για την αναζήτηση λύσης στο Κουρδικό Ζήτημα και χαράσσει έναν σαφή οδικό χάρτη για την επίλυσή του. 

Ο Κούρδος ηγέτης προτείνει μια λύση που βασίζεται στον εκδημοκρατισμό και στην ισότητα ως εναλλακτική λύση τόσο στο πολιτικό αδιέξοδο που παρατηρείται στην Τουρκία όσο και στις ολοένα και βαθύτερες κρίσεις που βιώνονται στη Μέση Ανατολή.

Συγκεκριμένα, είναι σαφές ότι η πρώτη ολοκληρωμένη πολιτική συνάντηση μαζί του μετά από 9 χρόνια κάνει αυτό το μήνυμα ακόμη πιο ουσιαστικό. Αν και είναι σύντομο, το περιεχόμενό του είναι εξαιρετικά σαφές και κατανοητό για όσους τον παρακολουθούν στενά, και ιδιαιτέρως όσους διαβάζουν τις συνεντεύξεις που δόθηκαν την περίοδο 2013-15, όταν και τότε επιχειρήθηκε η πολιτική λύση του Κουρδικού.

Η συνάντηση αυτή δείχνει ότι το κράτος δεν πήρε τα αποτελέσματα που περίμενε από τις πολιτικές που ακολούθησε τα τελευταία 9 χρόνια και ως εκ τούτου έπρεπε να επιστρέψει ξανά στο έδαφος της συνάντησης με τον Οτζαλάν. Το τουρκικό κράτος που έχει βαλτώσει τόσο στην εσωτερική πολιτική όσο και στην περιφερειακή εξίσωση έχει καταστήσει αναπόφευκτη την επανεκκίνηση μιας τέτοιας διαδικασίας. Σε αυτό το πλαίσιο, η προοπτική που προσφέρει ο Οτζαλάν δεν είναι μόνο μια πρόταση λύσης, αλλά αντικατοπτρίζει επίσης τα διδάγματα που αντλήθηκαν από προηγούμενες εμπειρίες σε αυτή τη διαδικασία.

Ενώ στο μήνυμα τονίζεται η σημασία που έχει να συζητηθεί το Κουρδικό στο πλαίσιο της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, ο Οτζαλάν δεν την θεωρεί ως τη μόνη βάση για τη λύση, αλλά ως σημαντική βάση. Αυτή η έμφαση δείχνει ότι η λύση δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο σε ένα κοινοβουλευτικό πλαίσιο και ότι απαιτείται η ενεργός συμβολή όλων των κοινωνικών και πολιτικών παραγόντων.

Θα πρέπει να αναλυθεί προσεκτικά η δήλωση του κ. Οτζαλάν, που λέει:
«Είμαι έτοιμος να συμβάλλω με την απαραίτητη συνεισφορά στη νέα πρωτοβουλία που εξουσιοδοτήθηκε από τον Ερντογάν και τον Μπαχτσελί». 

Εδώ, δεν βλέπει τη διαδικασία λύσης μόνο ως πολιτική πρωτοβουλία της κυβέρνησης ή του κράτους. 

Θεωρεί το Κουρδικό Κίνημα και τη Δημοκρατία της Τουρκίας ως δύο ισότιμες πλευρές αυτής της πρωτοβουλίας.

    Δεν είναι δυνατό να εξεταστεί το νέο μήνυμα του Κούρδου ηγέτη ανεξάρτητα από τα προηγούμενα μηνύματά του.

Αυτό το μήνυμα αποτελεί συνέχεια των προτάσεων λύσης που εξέφρασε στις συνομιλίες που διεξήχθησαν από το 2013 έως το 2015, και μπορεί να γίνει πλήρως κατανοητό μόνο σε αυτό το πλαίσιο. Είναι σαφές ότι σε κάθε μήνυμά του ο εκδημοκρατισμός, η ισότητα και η ειρηνική λύση είναι οι βασικές αρχές του πλαισίου που θέτει. Στο νέο του μήνυμα υπό το πρίσμα αυτών των αρχών αναφέρεται τόσο στην ιστορική διάσταση του Κουρδικού Ζητήματος όσο και στα δομικά εμπόδια που υπάρχουν για μια λύση.

Είναι δυνατό να συνοψίσουμε το πλαίσιο του μηνύματος ως εξής:

• Προσδιορισμός του προβλήματος: Το Κουρδικό Ζήτημα δεν είναι μόνο πρόβλημα ασφάλειας, αλλά είναι επιπλέον και ιστορικό, πολιτικό και κοινωνικό ζήτημα. Η λύση πρέπει να οικοδομηθεί στη βάση του εκδημοκρατισμού και της πολιτικής ισότητας.

• Βάση για τη λύση: Η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας είναι ένα σημαντικό έδαφος, αλλά δεν είναι το μόνο έδαφος. Οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες και οι εξωκοινοβουλευτικές πλατφόρμες πρέπει να λειτουργούν συντονισμένα.

• Προϋπόθεση για την επιτυχία: Ένα δημοκρατικό και ισότιμο σύνταγμα για Κούρδους και Τούρκους είναι το κλειδί για τη λύση. Αυτή η διαδικασία πρέπει να προχωρήσει με αμοιβαία εμπιστοσύνη και αμοιβαία βήματα.

Ο Οτζαλάν επιδεικνύει ξεκάθαρη αποφασιστικότητα για το μέλλον της διαδικασίας και τονίζει ότι λύση μπορεί να είναι δυνατή μόνο με αμοιβαία εμπιστοσύνη, λέγοντας:
«Εάν η διαδικασία είναι επιτυχής, είμαι έτοιμος να κάνω το απαραίτητο κάλεσμα προς την κουρδική πλευρά». Οι δηλώσεις αυτές αποκαλύπτουν ξεκάθαρα ότι η λύση εξαρτάται από αμοιβαία βήματα και δεν μπορεί να προχωρήσει με μονομερείς συνεισφορές.

Επιπλέον, δηλώνει ότι ο εκδημοκρατισμός και η ειρήνη είναι επείγουσα ανάγκη για να αποτραπεί ο εφελκυσμός της Τουρκίας και του κουρδικού λαού σε βαθιές συγκρούσεις, όπως αυτές που διαδραματίζονται στη Γάζα και τη Συρία. Σε αυτό το πλαίσιο, ζητά να επανεξεταστεί το ισχύον σύνταγμα με βάση το δημοκρατικό, ισότιμο και αδελφικό δίκαιο.

Η έμφαση στην «αδελφότητα Κούρδων-Τούρκων» υποδηλώνει όχι μόνο έναν αφηρημένο δεσμό αλλά και ένα κοινό σχέδιο συμβίωσης των δύο λαών που βασίζεται στην πολιτική και συνταγματική ισότητα.  

Αυτό το μήνυμα όχι μόνο προσφέρει μια ιστορική ευκαιρία για την επίλυση του Κουρδικού Προβλήματος, αλλά καλεί επίσης το κράτος και τα κοινωνικά τμήματα να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί.

Από αυτό το σημείο και μετά η ευθύνη να προχωρήσει η διαδικασία και να γίνει ένα ιστορικό βήμα βρίσκεται στους ώμους του κράτους, της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης και άλλων πολιτικών και κοινωνικών παραγόντων.

    Συνοψίζοντας, ο Οτζαλάν λέει: «Είμαι έτοιμος για λύση και ειρήνη, αν είστε έτοιμοι κι εσείς, αυτός είναι ο τρόπος και η μέθοδος».

Άρα, αυτό που μένει να γίνει από τούδε και στο εξής είναι να δούμε τις υποσχέσεις που θα δώσει το τουρκικό κράτος και τα βήματα που θα κάνει.

Όσον αφορά την Ελλάδα, πρέπει...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Χωρίς σχέδιο, χωρίς μέλλον

ΑΡΘΡΟ - ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ για τα ΝουΔο-γαλαζαίικα γιουσουφάκια που μας κυβερνούν... 

Toυ ΣΑΒΒΑ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗ

 Όταν η Τουρκία έστειλε στρατεύματα στην Τρίπολη της Λιβύης, για να βοηθήσει τον τότε πρωθυπουργό Σαράτζ, να κρατήσει την πρωτεύουσα της χώρας και να αποτρέψει την κατάληψή της από τον Χαφτάρ, μια χώρα που έχει σχέδιο και θεσμούς κρατικούς και ακαδημαϊκούς που μελετούν την πορεία των εξελίξεων στο διεθνές σκηνικό, θα είχε έτοιμη αντίδραση για να αποτρέψει την υπογραφή του τουρκολιβυκού μνημονίου.

Ό,τι δεν έκαναν οι αρμόδιες υπηρεσίες και οι θεσμοί του κράτους, για να ενημερώσουν την ελληνική κυβέρνηση για το ενδεχόμενο υπογραφής του τουρκολιβυκού μνημονίου και το πόσο καταστροφικό θα ήταν για την Ελλάδα, το έκαναν απλοί πολίτες που έχουν δημόσιο λόγο, ένας από αυτούς και ο γράφων, όταν μήνες πριν προειδοποιούσαμε και τον τότε υπουργό Εξωτερικών κ. Κατρούγκαλο και τον διάδοχό του, κ. Δένδια για την υπογραφή, προτείνοντας μάλιστα την ανάληψη πρωτοβουλιών για να αποτραπεί αυτή η καταστροφική για τα συμφέροντα της χώρας μας εξέλιξη.

Η τότε κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη δεν έπραξε τίποτα, παρά μόνον, μετά την υπογραφή του μνημονίου, φρόντισε να απελάσει τον πρέσβη της Λιβύης και όχι της Τουρκίας. Δηλαδή, αφήσαμε να απολαμβάνει τα… αγαθά της Αθήνας ο πρέσβης της χώρας που υπήρξε η κινητήρια δύναμη της συμφωνίας και απελάσαμε τον πρέσβη της χώρας-ενεργούμενο της Τουρκίας. Με άλλα λόγια, όπως λέει ο λαός μας, «χτυπήσαμε το σαμάρι για να μην χτυπήσουμε τον γάιδαρο».

Όμως το θέμα δεν είναι τόσο απλό, όσο φαίνεται. Τα τεκταινόμενα στην περιοχή τα παρακολουθεί η διεθνής κοινότητα και όταν οι σύμμαχοί μας, η ΕΕ και οι ΗΠΑ, βλέπουν ότι η Ελλάδα δεν κάνει ό,τι της αναλογεί για να αποτρέψει δυσάρεστες για την ίδια καταστάσεις, τότε, όταν η Ελλάδα ζητάει από αυτούς να «βγάλουν το φίδι από την τρύπα», όπως είναι λογικό, δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το να εκφράζουν απλώς τη συμπάθειά τους και να δηλώνουν ότι το τουρκολιβυκό μνημόνιο είναι παράνομο. Όμως αυτό δεν αποτρέπει την Τουρκία να το υπερασπίζεται στο πεδίο και μάλιστα με επίδειξη ισχύος, όπως έγινε τον Ιούλιο στην Κάσο.

Στις 8 Δεκεμβρίου, όταν οι τρομοκράτες τζιχαντιστές κατέλαβαν τη Δαμασκό, ήμασταν από τους πρώτους που είπαμε δημοσίως και μάλιστα από τηλεοράσεως σε πανελλήνιας εμβέλειας τηλεοπτικό σταθμό, ότι πρώτη προτεραιότητα της Τουρκίας είναι να υπογράψει με τη νέα κυβέρνηση της Συρίας άλλο ένα εξάμβλωμα, παρόμοιο με εκείνο που υπέγραψε με την κυβέρνηση της Τρίπολης της Λιβύης. Σημειώσαμε μάλιστα ότι στόχος της Τουρκίας είναι να έχει στα χέρια της δύο συμφωνίες οριοθέτησης ΑΟΖ-υφαλοκρηπίδας, με κυβερνήσεις δύο κρατών, οριοθέτηση που έγινε με βάση την άποψη της Τουρκίας ότι τα νησιά δεν δικαιούνται ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, για να τις κάνει φέιγ-βολάν και να τις επιδεικνύει διεθνώς, εμπεδώνοντας με τον τρόπο αυτόν στο πεδίο το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας, στόχος του οποίου είναι η κλοπή της κυπριακής ΑΟΖ και η διχοτόμηση του Αιγαίου.

Σε ένα κανονικό κράτος, θα έπρεπε να υπάρχουν συγκεκριμένα σενάρια από πριν και έτοιμα αντίστοιχα σχέδια, για την αποτροπή τέτοιων καταστροφικών καταστάσεων. Όταν αναδείξαμε το θέμα, ούτε λίγο ούτε πολύ μας είπαν μέσω φιλοκυβερνητικών αρθρογράφων ότι είναι λάθος να αναδεικνύουμε το θέμα, ενώ ο πρωθυπουργός κος Μητσοτάκης από τις Βρυξέλλες δήλωσε ότι το θέμα μέχρι στιγμής υφίσταται σε δημοσιογραφικές πληροφορίες και ότι ενημέρωσε την ΕΕ για ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

    Για άλλη μια φορά, δηλαδή, παραπέμψαμε το θέμα στην ΕΕ, όταν γνωρίζουμε ότι οι Βρυξέλλες όχι μόνο δεν έπραξαν τίποτε για να αποτρέψουν την υπογραφή του τουρκολιβυκού μνημονίου, αλλά συνέχισαν τη συνεργασία με την κυβέρνηση της Τρίπολης, σαν να μην συνέβαινε και σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

Επίσης, είναι ντροπιαστικό για την Ελλάδα να...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ – ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Κύπρος και Ελλάδα σε νέο γεωπολιτικό τοπίο

 

Του Σάββα Καλεντερίδη

(…) Το πρώτο που θα πρέπει να εξετάσουμε στο θέμα της Συρίας είναι το κατά πόσον ο Γκολάνι, ο νέος ηγέτης της Συρίας, είναι ενεργούμενο ή όχι των ΗΠΑ και του Ισραήλ, γιατί από αυτό θα εξαρτηθεί ο βαθμός επιρροής που μπορεί να του ασκηθεί από τον Ερντογάν.

Ο Γκολάνι γεννήθηκε στη Σαουδική Αραβία το 1982 και είναι γιος Σύρου πρόσφυγα από τα κατεχόμενα από το Ισραήλ Υψώματα του Γκολάν. Το 2003, κατά τη διάρκεια της δεύτερης επιχείρησης των ΗΠΑ κατά του Σαντάμ Χουσεΐν, ο Γκολάνι μετέβη στο Ιράκ και συμμετείχε στις επιθέσεις της Αλ Κάιντα, στο πλευρό του Αμπού Μουσάμπ Αλ Ζαρκάουι. Τον συνέλαβαν οι αμερικανικές δυνάμεις και κρατήθηκε στις φυλακές Bucca και Abu Ghraib επί σχεδόν πέντε χρόνια.

Μετά την αποφυλάκισή του, που έγινε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, ο Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι, ηγετικό στέλεχος της Αλ Κάιντα και αργότερα ηγέτης του ISIS, τον έστειλε το 2011 στο Ιντλίμπ της Συρίας, με έξι άτομα και μια μηνιαία επιταγή 50 χιλιάδων δολαρίων για να ιδρύσει το τοπικό παράρτημα της Αλ Κάιντα, το Μέτωπο Αλ Νούσρα, και να ηγηθεί εκεί της «αντίστασης» στο καθεστώς Άσαντ.

Όταν το 2014 ο Μπαγκντάντι ορίστηκε επικεφαλής του ISIS, ο Γκολάνι διαφώνησε και παρέμεινε πιστός στην Αλ Κάιντα και τον ηγέτη της Αϊμάν αλ-Ζαουάχρι.

Το 2016, όταν το ISIS άρχισε να ηττάται, ο Γκολάνι αυτονομήθηκε και άλλαξε το όνομα της οργάνωσής του αρχικά σε Τζαμπχάτ Φατάχ αλ-Σαμ, και αργότερα (2017) σε Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ (HTS, Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Λεβαντίνης).

Την ίδια χρονιά οι νομικές υπηρεσίες του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ ανακήρυξαν την HTS τρομοκρατική οργάνωση και τον Γκολάνι «Ειδικά χαρακτηρισμένο παγκόσμιο τρομοκράτη», με το FBI να δίνει ανταμοιβή 10 εκατομμυρίων δολαρίων για τη συλλογή πληροφοριών που θα οδηγούσαν στη σύλληψη ή τη δολοφονία του.

Όλα αυτά τα χρόνια που Γκολάνι ήταν χαρακτηρισμένος ως τρομοκράτης, όπως και η οργάνωσή του, είχαν επικοινωνία με τις ΗΠΑ μέσω παρένθετων προσώπων, ΜΚΟ και μέσω Τουρκίας, όπως προκύπτει από συνέντευξη που έδωσε τον Μάρτιο του 2021 ο πρέσβης James Jeffrey, ειδικός απεσταλμένος του προέδρου των ΗΠΑ για τη Συρία από το 2018 μέχρι τον Νοέμβριο του 2020. Σημειωτέον, ο εν λόγω υψηλόβαθμος διπλωμάτης είχε διατελέσει πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία (2008-2010) και στο Ιράκ (2010-2012), άρα είναι γνώστης της κατάστασης αλλά και των σχεδίων των ΗΠΑ για την περιοχή.

Δεν είναι γνωστό αν και κατά πόσο είχε σχέσεις με το Ισραήλ, πάντως σημειώνεται ότι με βάση τα όσα γνωρίζουμε κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γάζα –που έχασαν τη ζωή τους περίπου 44 χιλιάδες Παλαιστίνιοι, σουνίτες το θρήσκευμα, όπως ο ίδιος–, δεν εξέδωσε κάποια ανακοίνωση αλληλεγγύης προς τη Χαμάς και κατά του Ισραήλ, όπως έκανε ο Ερντογάν.

Η Αλ Νούσρα και στη συνέχεια η HTS είχαν υπό τον έλεγχό τους την περιφέρεια Ιντλίμπ, με 3,5 εκατομμύρια κατοίκους και είχαν σχηματίσει μια «κυβέρνηση σωτηρίας», με τελευταίο πρωθυπουργό τον Μοχάμεντ αλ Μπασίρ, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα μεταβατικού πρωθυπουργού στη νέα κυβέρνηση της Συρίας.

Όλα αυτά τα χρόνια, το Ιντλίμπ είχε επικοινωνία με τον έξω κόσμο μόνο μέσω Τουρκίας, με ό,τι σημαίνει αυτό για τις σχέσεις που ανέπτυξε ο Γκολάνι και τα στελέχη του με τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες. Όπλα, πυρομαχικά, εμπόριο, ανάγκες ειδικής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, όλα καλύπτονταν μέσω Τουρκίας.

Όσον αφορά τη χρηματοδότηση, το Κατάρ ήταν ο μόνιμος χρηματοδότης όλων των οργανώσεων που έλαβαν μέρος στην επιχείρηση ανατροπής του Άσαντ από το 2011 μέχρι το 2024.

Με βάση τα παραπάνω, αλλά και με βάση το χρόνο και τον τρόπο που άρχισε την επίθεση η HTS κατά του Χαλεπίου, συνάγεται ότι ο Γκολάνι με κάποιον καθοδηγήθηκε από τις χώρες που επωφελήθηκαν από την ανατροπή του Άσαντ, δηλαδή το Ισραήλ και τις ΗΠΑ.

Η Τουρκία κινήθηκε για δικούς τους σκοπούς καθοδηγώντας τον λεγόμενο Συριακό Εθνικό Στρατό σε περιοχές βορείως και ανατολικώς του Χαλεπίου.

Το μέλλον της Συρίας είναι άδηλο, αφού κανείς δεν γνωρίζει τα σχέδια των ΗΠΑ και του Ισραήλ, το κατά πόσο είναι σε θέση να συνεχίσουν να επηρεάζουν τον Γκολάνι, και κυρίως το κατά πόσο είναι σε θέση να πιέσουν την Τουρκία να τα αποδεχθεί.

Οι ΗΠΑ δηλώνουν ότι είναι αποφασισμένες να συνεχίσουν τον αγώνα κατά του ISIS, το οποίο θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι θα ανακτήσει σε μεγάλο βαθμό τη δύναμή του, αφού δεν υπάρχει το κράτος του Άσαντ που περιόριζε τη δράση του. Πάντως είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τον Γκολάνι να τα βάζει με το ISIS, αφού ο ίδιος βγήκε από την ίδια μήτρα με τα στελέχη αυτής της τρομοκρατικής οργάνωσης.

Όμως, για να συνεχίσουν τον αγώνα οι ΗΠΑ, πρέπει να συνεχίσουν να συνεργάζονται με τις Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας, τις οποίες ο Ερντογάν και οι συν αυτώ θεωρούν προέκταση του ΡΚΚ και φέρονται αποφασισμένοι να εισβάλουν στη Συρία για να διαλύσουν τις κρατικές δομές που λειτουργούν στη ΒΑ Συρία από το 2016.

Το θέμα είναι τεράστιο και θα το αναλύσουμε σε επόμενο άρθρο μας. Πάντως υπάρχουν δύο σενάρια για τη Συρία.

Το ένα …

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Πώς και γιατί η ανατροπή στη Συρία

 Του Σάββα Καλεντερίδη


Ο Κασέμ Σουλεϊμανί, ο οποίος με προσωπική εντολή του Τραμπ εξοντώθηκε μετά από επίθεση μη επανδρωμένου αεροσκάφους στο αυτοκίνητο που επέβαινε στη Βαγδάτη
(3 Ιανουαρίου 2020), ήταν ο αρχιτέκτονας του λεγόμενου «Άξονα της αντίστασης» εναντίον του κράτους του Ισραήλ. Η επιθετική πυγμή του άξονα αυτού ήταν η Χεζμπολάχ, ενώ ο πιο σημαντικός κρίκος για τον ανεφοδιασμό της με οπλικά συστήματα και πυρομαχικά ήταν η Συρία.

Χρησιμοποιούμε αόριστο χρόνο και όχι ενεστώτα γιατί πια δεν είναι, αφού ο σημαντικός κρίκος δεν υπάρχει πλέον και χωρίς αυτόν μια απομονωμένη από ξηράς και θαλάσσης Χεζμπολάχ δεν μπορεί να συνιστά σοβαρή στρατιωτική απειλή για το Ισραήλ.

Η Συρία είχε από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου στενές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση, όμως η στιβαρή προσωπικότητα του Χαφέζ αλ Άσαντ δεν επέτρεπε τη μετατροπή της Δαμασκού σε υποχείριο της Μόσχας. 

Η διεθνής απομόνωση της Συρίας μετά τη σχεδιασμένη από εξωτερικές δυνάμεις εξέγερση το 2011, οδήγησαν τον Μπασάρ αλ Άσαντ στο να αποδεχθεί μια σχέση απόλυτης εξάρτησης από τη Ρωσία, η οποία τον βοήθησε σε πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό πεδίο να παραμείνει στη θέση του και να μην ανατραπεί από τους χρηματοδοτούμενους από το Κατάρ εξεγερμένους, η πλειονότητα των οποίων ήταν ξένοι τζιχαντιστές.

Αυτή η σχέση απόλυτης εξάρτησης οδήγησε τον Άσαντ το 2017 στην ανανέωση αλλά και στην επέκταση για 49 χρόνια της συμφωνίας του 1971 που αφορούσε την παραχώρηση της ναυτικής βάσης στην Ταρτούς. Ο Άσαντ το 2015 υπέγραψε μια δεύτερη συμφωνία με τον Πούτιν, για την παραχώρηση της αεροπορικής βάσης Χμεϊμίν μέσα στο αεροδρόμιο της Λαττάκειας, στην οποία στάθμευσαν μαχητικά αεροσκάφη και μέσω της οποίας μεταφέρθηκε στρατιωτικό προσωπικό της Ρωσίας για την καταπολέμηση του ISIS. Η Ρωσία χρησιμοποίησε και τις δύο βάσεις για την άσκηση επιρροής στη Μέση Ανατολή, την Ανατολική Μεσόγειο και την βόρειο Αφρική.

    Όπως συνάγεται από τα ανωτέρω, για το Ισραήλ η συνέχιση του καθεστώτος Άσαντ συνιστούσε μια σοβαρή απειλή για την εθνική του ασφάλεια, ενώ για τις ΗΠΑ σοβαρό εμπόδιο για την άσκηση επιρροής στην περιοχή.

Αυτοί οι δύο παράγοντες ήταν που οδήγησαν το Κατάρ –το οποίο προφανώς ήταν σε συνεννόηση με τις προαναφερθείσες χώρες– να χρηματοδοτήσει την «εξέγερση» κατά του Άσαντ τον Μάρτιο του 2011, για την οποία χρησιμοποιήθηκε για πρακτικούς λόγους η Τουρκία.

Για να αποφύγουν τα όσα έγιναν στη Λιβύη το 2011, η βοήθεια της Ρωσίας και της Κίνας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ με αλλεπάλληλα βέτο απέτρεψε την έκδοση απόφασης για ένοπλη επίθεση του… διεθνούς παράγοντά κατά της Συρίας. Έτσι ο Άσαντ κατάφερε να γλιτώσει από την παγίδα που του έστησαν με την «εξέγερση» του 2011.  

Το 2014 ήλθε ο ISIS, ο οποίος έφθασε να πολιορκεί μέχρι και τη Δαμασκό. Η αποστολή στρατευμάτων από τη Ρωσία και το Ιράν τον έσωσε για δεύτερη φορά από την ανατροπή.

Ακολούθησε η τρίτη και φαρμακερή. Τη φορά αυτή τη… σκυτάλη πήρε η τρομοκρατική οργάνωση Χαγιάτ Ταχρίρ αλ Σαμ που ιδρύθηκε το 2017 μετά από συγχώνευση της Αλ Νούσρα, παραρτήματος της Αλ Κάιντα στη Συρία, με άλλες τζιχαντιστικές τρομοκρατικές οργανώσεις. Ίδρυσαν ένα κρατίδιο στο Ιντλίμπ και οργάνωσαν έναν στρατό που είχε στόχο την ανατροπή του Άσαντ.

Αυτή η σκληρή σουνιτική ισλαμιστική οργάνωση –που όλα τα χρόνια που διαρκεί ο πόλεμος στη Γάζα, με πάνω από σαράντα χιλιάδες νεκρούς σουνίτες Παλαιστίνιους, δεν εξέδωσε ούτε μια ανακοίνωση κατά του Ισραήλ–, στις 27 Νοεμβρίου, ημέρα που άρχισε να ισχύει η κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο μεταξύ του Ισραήλ και της Χεζμπολάχ, επιτέθηκε στο Χαλέπι και στη συνέχεια στη Χάμα, τη Χομς και τη Δαμασκό ανατρέποντας τον Άσαντ.

Μετά ακολούθησε η καταστροφή της πολεμικής μηχανής του Άσαντ και η κατάληψη εδαφών 1.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων από το στρατό του Ισραήλ στο εσωτερικό της Συρίας, για λόγους ασφαλείας.

Όσον αφορά τον ρωσικό στόλο της Μεσογείου, εξήλθε της ναυτικής βάσης της Ταρτούς και παραμένει στα ανοιχτά των ακτών της Συρίας, σε απόσταση μεγαλύτερη των 10 χλμ.

    Όπως γίνεται κατανοητό, ο στόχος επετεύχθη.

Η Συρία δεν αποτελεί πλέον κρίκο στον «Άξονα της αντίστασης», η Χεζμπολάχ είναι απομονωμένη από ξηράς και θαλάσσης άρα δύσκολα θα αποτελέσει πλέον απειλή για το Ισραήλ, και η Ρωσία προσπαθεί να βρει διαύλους επικοινωνίας να διατηρήσει τουλάχιστον τη βάση της Ταρτούς, άρα… ψαλιδίζεται η δυνατότητα να ασκήσει γεωπολιτική επιρροή στην περιοχή.


Μια λεπτομέρεια. Σε όλες τις φάσεις των προσπαθειών ανατροπής, η Τουρκία...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ – ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Τέλος εποχής για το καθεστώς Άσαντ στη Συρία: Ποιος κερδίζει και ποιος χάνει;

 

Του ΣΑΒΒΑ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗ

Ραγδαίες είναι οι εξελίξεις στη Συρία, καθώς «η Δαμασκός είναι πλέον ελεύθερη», γεγονός που προκαλεί σεισμικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και όχι μόνο.

Πώς όμως φτάσαμε ως εδώ και «ποιος είναι ποιος» σ’ αυτό το παιχνίδι που οδηγεί σε δρόμο χωρίς γυρισμό το κράτος που μέχρι τώρα γνωρίζαμε ως Αραβική Δημοκρατία της Συρίας;

Στις 27 Νοεμβρίου δύο ένοπλες ομάδες τρομοκρατών, η Χαγιάτ Ταχρίρ Αλ Σαμ (HTS) και ο λεγόμενος Συριακός Εθνικός Στρατός πραγματοποίησαν συντονισμένη επίθεση κατά της πόλης του Χαλεπίου, η οποία σε λιγότερο από 48 ώρες έπεσε στα χέρια τους.

Η HTS είναι τρομοκρατική ομάδα, αναγνωρισμένη από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, μετεξέλιξη της Αλ Νούσρα, παρακλάδι της Αλ Κάιντα στη Συρία, η οποία ελέγχει από το 2012 την περιοχή του Ιντλίμπ –με κατοίκους που αγγίζουν τα 3,5 εκατομμύρια–, σε συνεργασία με τον τουρκικό στρατό και την τουρκική υπηρεσία πληροφοριών ΜΙΤ.

Η HTS ενσωματώνει στελέχη και τμήματα του Ισλαμικού Κράτους, χρηματοδοτείται από το Κατάρ και απολαμβάνει της… άτυπης στήριξης των ΗΠΑ, του Ισραήλ, της Τουρκίας και της Ουκρανίας. Ελλείψει άλλης γεωγραφικής διεξόδου επικοινωνεί μόνο με την Τουρκία μέσω της οποίας διακινούνται στελέχη, όπλα, πυρομαχικά, εξοπλισμός και χρήματα. Bασικός πόρος εσόδων είναι τα τέλη που εισπράττει από τη συνοριακή πύλη που επικοινωνεί με το νομό Αντιόχειας, από την οποία γίνεται η διακίνηση πάσης φύσεως… αγαθών.

Ο λεγόμενος Συριακός Εθνικός Στρατός είναι μετεξέλιξη του λεγόμενου Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA). Αποτελείται από μια σειρά σχηματισμών (μεραρχίες, ταξιαρχίες, τάγματα, κλπ.) που φέρουν διάφορα ονόματα τουρκικής… έμπνευσης· χρηματοδοτούνται, εξοπλίζονται και καθοδηγούνται εξολοκλήρου από τον τουρκικό στρατό και τη ΜΙΤ.

Οι σχηματισμοί αυτοί είναι στελεχωμένοι από ισλαμιστές τρομοκράτες από τη Συρία, κυρίως Τουρκομάνους, καθώς και Τσετσένους, Ουζμπέκους και τζιχαντιστές από διάφορες χώρες που συμμετείχαν στο Ισλαμικό Κράτος. Ο FSA κατέχει το Αφρίν, την περιοχή Τζαραμπλούζ – Αλ Μπαμπ και την περιοχή μεταξύ μεταξύ Σερεκάνιγιε – Γκίρε Σπι και έχει ως κύριο στόχο την εμπέδωση του τουρκισμού, την εξάλειψη των Κούρδων από τις περιοχές που καταλαμβάνει, και την απομάκρυνσή τους από τις ακτές της Μεσογείου, για να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να αποκτήσουν μελλοντικά έξοδο στη θάλασσα.

Ο ισχυρός παράγοντας στην εξίσωση είναι η HTS και όχι ο FSA, δεδομένου ότι η τρομοκράτες της Αλ Κάιντα λόγω εντοπιότητας έχουν ισχυρό έρεισμα στους σουνίτες Άραβες των περιοχών που στοχοποιούν και καταλαμβάνουν.

Πώς εξηγείται η κατάρρευση του συριακού στρατού και η ταχεία προέλαση των τρομοκρατών της HTS;

Καταρχάς η HTS προετοιμαζόταν μεθοδικά για την επίθεση αυτή από τότε που άρχισε ο πόλεμος στη Γάζα, και πιο εντατικά από τότε που ενεπλάκη στον πόλεμο η Χεζμπολάχ, τμήματα της οποίας –δύναμης περίπου 12 χιλιάδων ανδρών– ήταν επιφορτισμένα με την ασφάλεια του Χαλεπίου.

Στην προετοιμασία της συνέβαλαν ποικιλοτρόπως μυστικές υπηρεσίες των χωρών που είναι ενοχλημένες από την παρουσία της Ρωσίας και του Ιράν στην περιοχή – ανάμεσα σ’ αυτές και η GUR, η στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών της Ουκρανίας, στελέχη της οποίας ανέλαβαν τον εξοπλισμό και την εκπαίδευση των τρομοκρατών στη χρήση επιθετικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών.

Όταν μετά την εισβολή του Ισραήλ στον Λίβανο αποχώρησαν οι 12 χιλιάδες ένοπλοι της Χεζμπολάχ από την περιφέρεια Χαλεπίου για να συμμετέχουν στον πόλεμο, δημιουργήθηκαν οι ευνοϊκές συνθήκες για την επίθεση της HTS, η οποία επίθεση ξεκίνησε με την υπογραφή της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ.

Όσον αφορά τη Ρωσία, βλέπει για πρώτη φορά τις τελευταίες δεκαετίες την παρουσία της στη Συρία –και ειδικά στη ναυτική βάση της Ταρτούς και στην αεροπορική βάση Χμεϊμίν στο διεθνές αεροδρόμιο της Λαττάκειας–, να τίθεται εν κινδύνω.

Το ίδιο ισχύει και για το Ιράν, το οποίο μετά το 2011 χρησιμοποιούσε τη Συρία ως βάση για την ενίσχυση της Χεζμπολάχ με οπλικά συστήματα, πυρομαχικά και προσωπικό.

Οι κερδισμένοι είναι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ που βλέπουν τη Ρωσία και το Ιράν να αποδυναμώνονται δραματικά στην περιοχή.

Όσον αφορά την Τουρκία, είχε μικρά εδαφικά κέρδη με την εκδίωξη των Κούρδων από το Καντόνι Σέχμπα και την πρωτεύουσά του Τελ Ριφάτ. Όμως, ο τελικός «λογαριασμός» θα έλθει όταν…

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Περί συμβιβασμού ο λόγος

 

Του Σάββα Καλεντερίδη

Ας ξεκινήσουμε πρώτα από τα εννοιολογικά.

Συμβιβασμός σύμφωνα με το λεξικό Τριανταφυλλίδη είναι: Εξομάλυνση ή άρση των διαφορών που χωρίζουν δύο άτομα ή δύο ομάδες ατόμων, με αμοιβαίες υποχωρήσεις: Έκανε ένα συμβιβασμό και δέχτηκε να του παραχωρήσει το σπίτι, για ορισμένο όμως διάστημα. Δείχνει διάθεση συμβιβασμού. Δε δέχτηκε να γίνει συμβιβασμός και κατέφυγε στο δικαστήριο. Ήρθε σε συμβιβασμό με την εφορία και πέτυχε τη μείωση του φόρου.

Παραίτηση από θεμιτές διεκδικήσεις ή υποχώρηση από ηθικές αρχές για προσωπικό όφελος: Δεν έκανε ποτέ συμβιβασμούς στη ζωή του.

Πάμε τώρα στα ελληνοτουρκικά, για τα οποία ο κ. Ιωακειμίδης Π. Κ. σε άρθρο του στα Νέα (20/08/2024), με τίτλο Η ενοχοποίηση του συμβιβασμού, το οποίο αναδημοσίευσε και το ΕΛΙΑΜΕΠ στην ιστοσελίδα του, κάνει μια θεώρηση η οποία καταλήγει ότι η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει σε ένα είδος συμβιβασμού με την Τουρκία.

Ο κος καθηγητής στο άρθρο του αναφερόμενος σε όλους εκείνους που δεν υποστηρίζουν τις απόψεις του και δεν ακολουθούν τον δικό του τρόπο σκέψης, τους «τσουβαλιάζει» όλους στη συντηρητική σχολή σκέψης ως εξής: «Στη συντηρητική σχολή σκέψης –η οποία ουσιαστικά δεν θέλει καμιά προσέγγιση με την Τουρκία καθώς είναι η χώρα με επιθετικές, επεκτατικές διεκδικήσεις που έχει σε όλα άδικο (σε πολλά έχει βεβαίως)–, η λέξη που κυριαρχεί και χρησιμοποιείται κατά κόρον προκειμένου να ενοχοποιηθεί οποιαδήποτε άλλη άποψη/ προσέγγιση/ θέση είναι “κατευνασμός” (appeasement).»

Αυτή η ισοπεδωτική προσέγγιση είναι ταυτόχρονα και αποπροσανατολιστική, αφού ισχυρίζεται ότι όλοι όσοι δεν συμφωνούν μαζί του δεν θέλουν καμία προσέγγιση με την Τουρκία, ενώ δεν παραλείπει να μας υπενθυμίσει ότι η Τουρκία δεν έχει άδικο σε όλες τις διεκδικήσεις της εις βάρος της Ελλάδας.

Θα είχε πάντως ενδιαφέρον στο συγκεκριμένο άρθρο να μας αναφέρει ποιες διεκδικήσεις της Τουρκίας είναι δίκαιες, γιατί χωρίς να γνωρίζουμε τις δίκαιες διεκδικήσεις της Τουρκίας, δεν είναι δυνατόν να μιλήσουμε για συμβιβασμό.

Ο κ. καθηγητής, επιχειρώντας να καταδείξει την αξία του συμβιβασμού στην επίλυση πολιτικών προβλημάτων μεταξύ δύο χωρών, αφού κάνει μια αναφορά στην έννοια του «κατευνασμού», επικαλείται και προβάλλει ως παράδειγμα τη Συμφωνία των Πρεσπών, για την οποία λέει:

«Έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον ότι η σχολή αυτή σκέψης, η οποία γνωρίζει όλες τις κλήσεις της λέξης “κατευνασμός”, αγνοεί πλήρως τη λέξη συμβιβασμός. Απουσιάζει από την πολιτική κουλτούρα της. Είναι λέξη-ανάθεμα που τείνει να εξομοιωθεί με αυτή της μειοδοσίας. Παράδειγμα ο τρόπος αντιμετώπισης της Συμφωνίας των Πρεσπών η οποία έλυσε το χρονίζον πρόβλημα της ονομασίας της γειτονικής χώρας με έναν έντιμο συμβιβασμό επωφελή και για τις δύο χώρες.

 

»Κι όμως η συντηρητική σχολή/παράταξη είδε τη Συμφωνία ως πράξη μειοδοσίας, ενδοτισμού ή και προδοσίας ακόμη. Λες και υπάρχει πρόβλημα που μπορεί να λυθεί και διαπραγμάτευση να τελεσφορήσει χωρίς αμοιβαίους συμβιβασμούς στη βάση ορισμένων κανόνων και αρχών (διεθνούς δικαίου, κ.λπ. )….»

Εμείς θα παραθέσουμε τη θέση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών για το θέμα, όπως είναι αναρτημένη μέχρι σήμερα στην ιστοσελίδα του (Το Ζήτημα του Ονόματος της Βόρειας Μακεδονίας), αφήνοντας τους αναγνώστες μας να επισημάνουν τους «αμοιβαίους συμβιβασμούς» και συγκεκριμένα την υποχώρηση που έκανε η άλλη πλευρά με την εν λόγω συμφωνία:

«Τον Δεκέμβριο του 1944 τηλεγράφημα του State Department προς τις αμερικανικές Αρχές, με υπογραφή του τότε Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών Stettinius, έγραφε, μεταξύ άλλων, ότι: ” Η (αμερικανική) Κυβέρνηση θεωρεί ότι αναφορές του τύπου «μακεδονικό έθνος», «μακεδονική Μητέρα Πατρίδα» ή «μακεδονική εθνική συνείδηση» αποτελούν αδικαιολόγητη δημαγωγία που δεν αντικατοπτρίζει καμία πολιτική πραγματικότητα και βλέπει σε αυτές την αναγέννηση ενός πιθανού μανδύα που θα υποκρύπτει επιθετικές βλέψεις εναντίον της Ελλάδας”».

Με τη συμφωνία των Πρεσπών αναγνωρίσαμε μακεδονικό έθνος, μακεδονική εθνική συνείδηση, που δεν αντικατοπτρίζουν καμία πολιτική πραγματικότητα και υποκρύπτουν επιθετικές βλέψεις εναντίον της Ελλάδας, όπως περιγράφει ο Αμερικανός ΥΠΕΞ τις τότε θέσεις των ΗΠΑ.

Σε τι ακριβώς υποχώρησαν τα Σκόπια, για να χαρακτηρίσουμε τη συμφωνία αυτή ως παράδειγμα συμβιβασμού;

Αν αυτό είναι το κριτήριο του κ. καθηγητή και για τον συμβιβασμό με την Τουρκία, αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης ότι η Ελλάδα θα πρέπει να αποδεχθεί τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο.

Ο κ. καθηγητής κλείνει το άρθρο του ως εξής: «Γιατί εάν στην ενδεδειγμένη στιγμή δεν κάνεις τους μικρούς έντιμους συμβιβασμούς αναγκάζεσαι αργότερα να κάνεις τους μεγάλους και επώδυνους ή να οδηγηθείς σε τραγωδία. Η ελληνική ιστορία είναι πλούσια σε παραδείγματα. Με τη δύναμη μιας λέξης…»

Επειδή ο κ. καθηγητής μιλάει για «έντιμους συμβιβασμούς», θα ήταν έντιμο από πλευράς του να μας αναφέρει τα σημεία στα οποία η Τουρκία έχει δίκιο, όπως αναφέρει στο άρθρο του, και στα οποία ενδεχομένως θα μπορούσε η Ελλάδα να υποχωρήσει από τις θέσεις της, για να πάμε σε έναν «έντιμο συμβιβασμό».

Επειδή παρακολουθώ την Τουρκία σε σχεδόν επαγγελματική βάση τα τελευταία 35 χρόνια, γνωρίζω ότι διαθέτει κατάλογο με ακαδημαϊκούς και αποστράτους που ενστερνίζονται τις θέσεις της στα ελληνοτουρκικά και προσπαθεί με κάθε τρόπο να διευρύνει τον κύκλο αυτόν. Για να προωθήσει τις θέσεις της στην ελληνική κοινωνία και να περάσει πιο… ανώδυνα ο «έντιμος συμβιβασμός»

Περιμένουμε από τον κ. καθηγητή να μας παρουσιάσει έντιμα σε ένα άρθρο του…