"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΠΕΡΜΠΕΡΙΔΗΣ Κ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΠΕΡΜΠΕΡΙΔΗΣ Κ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Δεν έφταιγαν οι ίδιοι, τόσοι ήταν

 

 Γράφει ο Κυριάκος Μπερμπερίδης

Η δραχμή θα είχε υποτιμηθεί 60-80%.
 

Το χρέος θα είχε φτάσει στο δυσθεώρητο 500% του ΑΕΠ.  

Φάρμακα και τρόφιμα θα ήταν δυσεύρετα και μόνο στη μαύρη αγορά και πανεπιστήμια, σχολεία και νοσοκομεία θα υπολειτουργούσαν.

Καύσιμα δεν θα υπήρχαν ούτε για δείγμα για τα αεροπλάνα και τα πλοία μας και οι Τούρκοι θα αλώνιζαν στο Αιγαίο.

Ανθρωπιστική βοήθεια θα ερχόταν μόνο με αεροπλάνα της ευρωπαϊκής ένωσης, εν είδει επαιτείας.

Η χώρα θα είχε υποστεί μία καταστροφή, μεγαλύτερη κι από την Μικρασιατική και οι εικόνες που βλέπαμε στην Αργεντινή με μοσχάρια να απαλλοτριώνονται και να σφάζονται στους δρόμους από πεινασμένα πλήθη, θα μας φαίνονταν κάτι σαν παιδική χαρά.

Ο καλός θεός της Ελλάδος μας φύλαξε ώστε να μη ζήσουμε αυτό το εφιαλτικό σενάριο που απεργάζονταν ανεύθυνοι τυχοδιώκτες, τυφλωμένοι από ιδεοληψία.

Που έκαναν πίσω μόνο όταν τα είδαν όλα αυτά να περιγράφονται λεπτομερώς στη Μαύρη Βίβλο που τους έδειξε ο Ζαν Κλώντ Γιούνκερ. Και έκαναν πίσω γιατί κατά βάση φοβήθηκαν το Γουδί.

Δεν έδειξαν ωστόσο έκτοτε καμία μεταμέλεια. Δεν έκαναν ποτέ την παραμικρή αυτοκριτική. Δεν ψέλλισαν ποτέ μία συγγνώμη.

Και ποντάροντας στο γεγονός ότι ο κόσμος έχει απωθήσει αυτές τις επώδυνες μνήμες, στα βάθη του υποσυνείδητου, επανέρχονται τώρα ως σωτήρες με περίσσιο θράσος. Και λέγοντας τερατώδη ψέματα, ότι μας έβγαλαν δήθεν απ' τα μνημόνια, με την κοινωνία όρθια.

Κι όλα αυτά όταν φέσωσαν τη χώρα με 100 δισ. Όταν έφεραν τρίτο αχρείαστο μνημόνιο.

Όταν υποθήκευσαν τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια. Όταν συμφώνησαν πλεονάσματα μέχρι το 2060.  

Όταν αποδόμησαν το τραπεζικό σύστημα και εκχώρησαν τις τράπεζες σε ξένους. 

Όταν ξεπάτωσαν τον κόσμο στους φόρους.

Όταν συγκυβέρνησαν με ακροδεξιούς κλόουν αλλά τώρα υπόσχονται «προοδευτικές λύσεις». 

Όταν κουρέλιασαν τους θεσμούς, αλλά τώρα φωνάζουν υποκριτικά ότι καταλύεται το κράτος δικαίου. Όταν δίχασαν συνειδητά την κοινωνία με το «ή εμείς ή αυτοί».

Όταν άνοιξαν τα σύνορα για να εκβιάσουν τους Ευρωπαίους, προκαλώντας μία τεράστια μεταναστευτική κρίση το 2015. 

Όταν έστηναν παραμάγαζα και χειραγωγούσαν τη Δικαιοσύνη. 

Όταν επιχειρούσαν κλείσιμο μη αρεστών ΜΜΕ και απειλούσαν δημοσιογράφους με διώξεις.  

Όταν μετέτρεπαν την ΕΡΤ σε κέντρο ξεδιάντροπης προπαγάνδας.  

Όταν αγκαλιά με τη Χρυσή Αυγή, ψήφιζαν την απλή αναλογική για να ναρκοθετήσουν την επιστροφή της χώρας στην κανονικότητα.

Όταν ασκούσαν μια ελεεινή αντιπολίτευση, υπονομεύοντας εξαρχής το κράτος, που είχε να διαχειριστεί μία φονική πανδημία κι αυτοί με τους πρώτους θανάτους απειλούσαν οτι «μετα θα λογαριαστούμε». 

Όταν δρούσαν σαν πέμπτη φάλαγγα απαιτώντας να γκρεμιστεί ο φράχτης στον Έβρο τη στιγμή που η χώρα δεχόταν μία πρωτοφανή υβριδική επίθεση.

Όταν χάιδευαν τρομοκράτες οργανώνοντας 300 πορείες υπέρ του Κουφοντίνα σε εποχές σκληρών λοκ ντάουν.

Όταν υποβάθμιζαν το δημόσιο διάλογο με Πολάκηδες, Παπάδες και Τζανακόπουλους με το εμετικό «Μητσοτάκη γαμ@σαι» που ουδέποτε άλλωστε καταδίκασαν. 

Η κοινωνία τους αποδοκίμασε ηχηρά, τρεις φορές από το ‘19 και μετά και τους γύρισε την πλάτη. Σκόρπισαν έκτοτε στους πέντε ανέμους. Αλλά ούτε και τότε προβληματίστηκαν ως προς το τι έκαναν λάθος. 

Και σηκώνουν τώρα πάλι κεφάλι με έναν Τσίπρα που δήθεν ωρίμασε, λέγοντας ωστόσο το αδιανόητο ότι έπρεπε ο ίδιος να κλείσει τις τράπεζες νωρίτερα το 2015 και να μην περιμένει να ξεμείνουν απο ρευστό.

Και ο θρασύς αυτός τύπος, εγκαινίασε νέο κόμμα, τάζοντας λαγούς με πετραχήλια και έχοντας τάχα μηδενίσει το κοντέρ.

Αλλά...

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ζόρια

 

Γράφει ο Κυριάκος Μπερμπερίδης

Αυτά που συμβαίνουν τελευταία στο ΠΑΣΟΚ, είναι τραγικά από κάθε άποψη.

Καταφέρνουν κάθε φορά και πυροβολούν τα πόδια τους, πότε με τις βελόνες του Γερουλάνου και τα «όλοι χωράνε», πότε με τις εμμονές του Δούκα, πότε με τα ευτράπελα της λεγόμενης «διεύρυνσης», πότε με τις ακατανόητες διαγραφές βουλευτών τους επειδή εκφράζουν ανησυχίες και προβληματισμούς. Κερασάκι στην τούρτα η διαγραφή ενός προβεβλημένου στελέχους, του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου.

Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα ιστορικό κόμμα που κυβέρνησε τη χώρα τα μισά χρόνια της Μεταπολίτευσης. Ενώ έβαλε πλάτη και στη δύσκολη τριετία του 2012 - 14, πληρώνοντας μάλιστα και σχετικά δυσανάλογο τίμημα. Όφειλε όμως έκτοτε να ξαναβρεί τον βηματισμό του και τον κυβερνητικό του χαρακτήρα και να ορθοποδήσει. Πόσο μάλλον με έναν διαλυόμενο Σύριζα αλλά και μια κυβερνητική παράταξη που παρουσιάζει φυσιολογική φθορά επταετίας.

Το γεγονός οτι δεν τα καταφέρνει και μπαίνει κάθε λίγο και λιγάκι σε κρίσεις εσωστρέφειας, πλην φυσικά των ευθυνών της ηγεσίας του, δεν οφείλεται τόσο στο πολιτικό του προσωπικό που σε μεγάλο βαθμό ανανεώθηκε, όσο στη ρητορική του που θυμίζει δεκαετία του 80, αν όχι φοιτητικό αμφιθέατρο της πρώιμης Μεταπολίτευσης.

Κατάφεραν να φτιάξουν ένα κόμμα νέων μεν ηλικιακά ανθρώπων, αλλά γερόντων πολιτικά, που επιμένουν να μιλούν μια ξύλινη γλώσσα, ελάχιστα ελκυστική για τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας.

Κι ένα κόμμα που αντί να έχει το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, επιμένει να ζει με τις δάφνες του παρελθόντος.

Στέλνει F16 και φρεγάτες ο Μητσοτάκης στην Κύπρο;

Ναι αλλά αυτό έγινε χάρη στο ενιαίο αμυντικό δόγμα του ΠΑΣΟΚ, απαντούν.

Δίνει οικόπεδα στην Exxon Mobil και τη Chevron για εξορύξεις;

Ναι αλλά αυτό έγινε χάρη στο νόμο Μανιάτη, σχολιάζουν.

Θέτει η Καρυστιανού θέμα αμβλώσεων;

Το θέμα αυτό έκλεισε εδώ και πολλά χρόνια με νόμο ΠΑΣΟΚ, λένε.

 

Μπορεί να μην έχουν κατ’ ανάγκη εντελώς άδικο. Αλλά όλη αυτή η συνεχής επίκληση ενός «ένδοξου» παρελθόντος, σημαίνει απλά οτι ελάχιστα έχουν να πουν για το μέλλον.

Αλλά πέρα απ’ αυτό, το βασικό πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ είναι ο θολός του προσανατολισμός και το αδύναμο αφήγημα.

Στις εκλογές του ‘23, έλεγαν ότι θέλουν τη ΝΔ στην αντιπολίτευση και μια «προοδευτική διακυβέρνηση», με κορμό το ΠΑΣΟΚ και με πρωθυπουργό κάποιον άγνωστο Χ.

Πήραν κάτι λιγότερο από 12% και τα σχέδια έμειναν αναγκαστικά στο συρτάρι. Γιατί ποιος λογικός άνθρωπος θα πειθόταν από ένα τέτοιο νεφελώδες σχέδιο;

Τώρα επαναλαμβάνουν μετ´επιτάσεως και σε όλους τους τόνους, οτι δεν θέλουν καμιά συνεργασία με τη ΝΔ.

Καμιά αντίρρηση. Κανείς δεν περιμένει από ένα κόμμα της αντιπολίτευσης- και δη της αξιωματικής- να πει οτι θα συνεργαστεί με ένα κόμμα που είναι στην κυβέρνηση.

Αλλά αυτό που αντιπροτείνουν δεν στέκει σε καμία ρεαλιστική βάση. Ο Σύριζα, η ΝΕΑΡ και ο Κασσελάκης είναι υπό εξαφάνιση, ΚΚΕ, Πλεύση και Βαρουφάκης εκτός συζήτησης και μένει στην ουσία μόνο ο Τσίπρας που δεν ξέρει κανείς αν και πότε θα κάνει κόμμα αλλά και τι απήχηση θα έχει.

Πώς θα πείσουν τους νοικοκυραίους, τους επιχειρηματίες, τον κόσμο της εργασίας αλλά και όλους όσους επιθυμούν σταθερότητα;

Με τι προϋποθέσεις ; Και με τι εχέγγυα αξιοπιστίας ;

Το πρόβλημά τους λοιπόν είναι…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μαλλιοκούβαρα

 

Του Κυριάκου Μπερμπερίδη

Τα κατάφεραν πάλι εκεί στο ΠΑΣΟΚ κι έγιναν μαλλιοκούβαρα λίγο πριν το Συνέδριο.

Μπήκαν σε μια αχρείαστη εσωστρέφεια και σε μια ανούσια συζήτηση σχετικά με το ποιος θα συνεργαστεί με ποιον λες και είχαν καμία υποχρέωση να πάρουν θέση τώρα. Ήταν η εντελώς λάθος απάντηση στην εντελώς προβοκατόρικη ερώτηση. Στην οποία και τσίμπησαν σαν χάνοι.

Ενώ ένα «δεν θ’ αφήσουμε τη χώρα ακυβέρνητη», θα έφτανε και θα περίσσευε.

Και θα έδειχνε σοβαρότητα, υπευθυνότητα και κυρίως κυβερνησιμότητα. Αφήνοντας έστω όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά.

Απορίας άξιον λοιπόν πώς μπήκαν σε τέτοια συζήτηση αλλά και γιατί τη συντηρούν.

Και ακόμα πιο ανεξήγητη η επιμονή των Δούκα και Γερουλάνου, να τεθεί προς ψήφιση ο αποκλεισμός της συνεργασίας με τη ΝΔ, ως επίσημη συνεδριακή θέση.

Μια επιμονή που καταντά εμμονή και δημιουργεί τριβές άνευ λόγου και αιτίας. Γιατί ποιος μπορεί να προδικάσει από τώρα το συσχετισμό των δυνάμεων στις επόμενες εκλογές ; και ποιος μπορεί να αποκλείσει a priori συνεργασίες αν το συμφέρον της χώρας το απαιτήσει ;

Και με ποια λογική μπορεί να αγνοηθεί το πρώτο κόμμα, πόσο μάλλον αν έχει διπλάσια διαφορά από το δεύτερο όπως δείχνουν όλες ανεξαιρέτως οι μετρήσεις ;

Και εν πάση περιπτώσει αφού μόνοι τους άνοιξαν τη συζήτηση, ας πάμε και στην ουσία.

Μιλούν στο ΠΑΣΟΚ για «συγκλίσεις», «συνεργασίες», «συμπορεύσεις», ακόμα και για «κοινά ψηφοδέλτια».

Και το ερώτημα είναι με ποιους.

Οι αριθμοί βλέπετε, είναι αμείλικτοι. Η ΝΕΑΡ είναι ένα βήμα πριν τη διάσπαση με τους μισούς να θέλουν «λαϊκά μέτωπα» και τους άλλους μισούς αυτόνομη πορεία. Και αφήνουμε κατά μέρος ότι οι τρέχουσες μετρήσεις δείχνουν ότι το κόμμα ετοιμάζεται να κουνήσει μαντήλι ούτως η άλλως, πόσο μάλλον με διάσπαση ή και χωρίς αυτήν. Ένα το κρατούμενο.

Στον Σύριζα πάλι, οι περισσότεροι περιμένουν ένα νεύμα Τσίπρα, κάποιοι ετοιμάζονται για ΠΑΣΟΚ αλλά και κάποιοι σχεδιάζουν να κρατήσουν τη σφραγίδα.

Αν ο Τσίπρας κάνει κόμμα, εξυπακούεται ότι και ο Σύριζα θα μας αφήσει χρόνους, αφήνοντας ίσως πίσω μόνο τον Πολάκη και δυο τρεις ακόμα αμετανόητους, να σουλατσάρουν παραμιλώντας στην άδεια Κουμουνδούρου.

Αν πάλι δεν κάνει, προς τι τόση προσπάθεια και τόσα έξοδα για το rebranding;

Επομένως, και με αυτά δεδομένα, και με αυτό το χαοτικό τοπίο στην αντιπολίτευση, πού ακριβώς στοχεύει το ΠΑΣΟΚ ;

Και πόση προστιθέμενη πολιτική αξία εισφέρουν δηλώσεις του τύπου, «όλοι χωράνε» η «καμία συνεργασία με τη ΝΔ όσες εκλογές κι αν χρειαστούν» η «με τη ΝΔ δεν μπορούμε να συνεργαστούμε ούτε ηθικά, ούτε πολιτικά;» δεν πρέπει ο κόσμος που θα κληθεί να ψηφίσει, να ξέρει εκ των προτέρων πόσοι αλλά και ποιοι «χωράνε» στους «όλους» ;

Όταν εξάλλου ειπώθηκαν όλα τα παραπάνω, το ΠΑΣΟΚ άρχισε να παίρνει δημοσκοπικά την κατρακύλα. Και αυτό δεν ήταν καθόλου τυχαίο.

Κανείς εκεί δεν αντιλαμβάνεται ότι το αφήγημα μιας «προοδευτικής κυβέρνησης» είναι εξαιρετικά θολό και αδύναμο ;

Kατ' αρχήν με ποιον επικεφαλής ; και επάνω σε ποια προγραμματική βάση ;

Στον Σύριζα θέλουν ας πούμε επανακρατικοποίηση της ΔΕΗ και μιας τουλάχιστον τράπεζας. Θέλουν την κατάργηση της αξιολόγησης στο Δημόσιο. Θέλουν αποκλειστικά και μόνο κρατικά ΑΕΙ, επαναφορά του ασύλου, κατάργηση της ελάχιστης βάσης εισαγωγής ακύρωση της διαγραφής των αιωνίων αλλά και όλων των άλλων μεταρρυθμίσεων που έγιναν στην Παιδεία.

Στη ΝΕΑΡ πάλι, διαφωνούν με τις αμυντικές δαπάνες, προτιμούν βούτυρο αντί για κανόνια αλλά θέλουν και σχεδόν ανοιχτά σύνορα στο μεταναστευτικό. Και τα δυο κόμματα θέλουν επίσης ακύρωση της στρατηγικής σχέσης με το Ισραήλ και αναγνώριση της Παλαιστίνης χωρίς προϋποθέσεις.

Συμφωνούν με όλα αυτά στο ΠΑΣΟΚ;

Κι αν διαφωνούν πως θα πετύχουν την περιβόητη προγραμματική σύγκλιση αν υπάρχουν τέτοιες και τόσες θεμελιώδεις διάφορες ;

Πώς θα …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΡΟΥΤΣΙΣΜΟΣ: Η Μαρία των Τεμπών ως εθνομαμά που θα μας σώσει!

 

Του Κυριάκου Μπερμπερίδη


Αδίκως τελικά περίμενε ο Καραχάλιος, να συμπράξει μαζί του η  Καρυστιανού,
και «να βγει μπροστά» στο νέο κόμμα που προανήγγειλε ο ίδιος με το όνομα «Κύμα».

Όπως φαίνεται, η κυρία αυτή έχει άλλα σχέδια, κατόπιν προφανώς συμβουλών μιας γερόντισσας από τη Συρία που μιλάει μόνο αραμαϊκα και μιας αστρολόγου που δηλώνει απόφοιτος του Χάρβαρντ.  

Τώρα το πως η γερόντισσα συνεννοείται με την Καρυστιανού και το πως η άλλη κυρία κατάφερε και πήρε πτυχίο αστρολογίας απ’ το Χάρβαρντ δεν είναι πολύ σαφές αλλά για την οικονομία της συζήτησης ας πάμε παρακάτω.

Τα σχέδια λοιπόν αφορούν σε κάτι «πολύ μεγάλο», σε κάτι πιο εκλεκτό, όπως δήλωσε η επίδοξη νέα αρχηγός. Τώρα τι ακριβώς θα είναι αυτό το «πολύ μεγάλο», περιμένουμε και εμείς να δούμε και να κρίνουμε. 

Είθισται πάντως η δημιουργία ενός κόμματος να απαντά σε συγκεκριμένες και ανεκπλήρωτες κοινωνικές ανάγκες. Θα πρέπει λοιπόν να εξηγηθεί πειστικά ποιες ακριβώς είναι αυτές οι κοινωνικές ανάγκες που τα υπάρχοντα κόμματα δεν καλύπτουν. 

Γιατί αν το «κάτι πολύ μεγάλο» που προαναγγέλλει η Καρυστιανού, αφορά μόνο στα Τέμπη, φοβάμαι ότι θα πάει ελαφρώς άκλαυτο. Τα μονοθεματικα κόμματα σπανίως έχουν καλή κατάληξη και σ ’αυτό κάτι θα μπορεί να την συμβουλεύσει και η πρώην στενή της φίλη και συνοδοιπόρος, η Κωνσταντοπούλου.

Τα Τέμπη ήταν μια ανθρώπινη τραγωδία που δεν έπρεπε ποτέ να συμβεί. Συνέβη όμως και αντί να γίνει αντικείμενο προβληματισμού για τους λόγους και τις αίτιες, έγινε μοχλός και γρανάζι μιας χυδαίας και ελεεινής πολιτικής εκμετάλλευσης με μοναδικό στόχο την πτώση της κυβέρνησης και τη διάβρωση των θεσμών. 

Μιας εκμετάλλευσης που επιχειρήθηκε κυρίως από κόμματα αλλά συνέπραξαν δυστυχώς σε αυτή και κάποιοι συγγενείς που έφτασαν σε ακρότητες μιλώντας για «δολοφόνους», «εγκλήματα», «εκτελέσεις» των (εικαζόμενων ως) υπαιτίων και άλλες τέτοιες αγαθοεργείς πράξεις. Και αφήνουμε κατά μέρος τις καθημερινές επιθέσεις στη Δικαιοσύνη και στον δύστυχο αυτόν εφέτη -ανακριτή που ανέλαβε την υπόθεση των Τεμπών. 

Αλλά ας αφήσουμε το παρελθόν και ας δούμε το μέλλον. Θα είναι λοιπόν εξαιρετικά ενδιαφέρον να δούμε κατ’ αρχήν αν και πώς θα αναδιαταχθεί το πολιτικό σκηνικό αλλά και πώς θα αντιδράσουν τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης που μέχρι τώρα κολάκευαν την Καρυστιανού και την είχαν υπό τη σκέπη τους.  

Όπως ας πούμε ο πρώην ΥΠΕΞ Κοτζιάς που δήλωνε πέρυσι ότι «εγώ τη Μαρία των Τεμπών θα την ψήφιζα για πρωθυπουργό της χώρας». 

Μια δήλωση στην οποία συμφώνησε απολύτως και η Έλενα Ακρίτα λέγοντας ότι «συνυπογράφει και με τα δυο της χέρια».

Γιατί υποπτεύομαι ότι το κοινό στο οποίο θα στοχεύσει η «Μαρία των Τεμπών» θα είναι το ίδιο με τους θαμώνες κάποτε της πάνω και κάτω πλατείας, αυτούς που μούτζωναν στις παρελάσεις, αυτούς που έστηναν καρτέρι και έδερναν πολιτικούς σε ταβέρνες και αυτούς που φώναζαν «να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή». Το ίδιο δηλαδή κοινό που εκφράζεται τώρα πολιτικά, κατά κύριο λόγο από τον Σύριζα, την Κωνσταντοπούλου, το Βελόπουλο.  

Καλοτάξιδο λοιπόν το νέο κόμμα με μια φιλική όμως επισήμανση. 

Αφού η «Μαρία των Τεμπών» αποφάσισε να διαβεί τον Ρουβίκωνα και να μπει στον στίβο της πολιτικής, ας έχει υπόψη της και ότι ...

 

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRANDισμένοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΤΣΟΓΛΑΝΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Μία Ιθάκη σαν Φαλκονέρα

 

Γράφει ο Κυριάκος Μπερμπερίδης

Κυκλοφόρησε επιτέλους το βιβλίο του Τσίπρα - αποσπάσματα του οποίου είχαν ήδη διαρρεύσει τις προηγούμενες μέρες - με τον περισπούδαστο τίτλο «Ιθάκη».

Σοφότεροι σίγουρα δεν γίναμε καθώς ο πρώην πρωθυπουργός με κάποιες λίγες εξαιρέσεις, δεν έγραψε για πράγματα που δεν γνωρίζαμε ήδη.

Μια από τις εξαιρέσεις ήταν ας πούμε το επιχείρημα Καμμένου που ήθελε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση, με τον Τσίπρα στο ρόλο του Άρη Βελουχιώτη και τον ίδιο στο ρόλο του Ναπολέοντα Ζέρβα. Μια σύμπραξη που όμως δεν είχε happy end καθώς στο τέλος ο Καμμένος κατηγόρησε τον Τσίπρα -Βελουχιώτη ότι εξαγόρασε όλους σχεδόν τους βουλευτές των ΑΝΕΛ προκειμένου να περάσουν οι Πρέσπες ( δηλώσεις Καμμένου 1.10.2021).

Άλλη εξαίρεση η αποκάλυψη ότι ο Πούτιν αρνήθηκε να μας δώσει δανεικά λέγοντας ότι «προτιμάει να τα πετάξει σ’ ένα σκουπιδοτενεκέ». Δεν πρέπει να υπάρχει πιο εξευτελιστική αναφορά για τη χώρα, στα 200 και κάτι χρόνια της ιστορίας της.

Και άλλη τέλος εξαίρεση ότι ο Τσίπρας σιγοτραγουδούσε το «η καρδιά σου θα γίνει χρυσή» στην πιο κρίσιμη διαπραγμάτευση με τους δανειστές στο Μπερλεμόντ, όταν παιζόταν το μέλλον της χώρας και πολλοί Έλληνες έκαναν εβδομάδες να κοιμηθούν από την αγωνία.

Όπως άλλωστε αναμενόταν, το βιβλίο έγινε αφορμή για ν’ανάψουν καυγάδες μεταξύ πρώην και νυν «συντρόφων».

Ο Πολάκης κατηγόρησε τον Τσίπρα ότι λέει ψέματα και ανακρίβειες, ο Κασσελάκης του απέδωσε ομοφοβία, η Κωνσταντοπούλου τον αποκάλεσε προδότη. Και έπεται προφανώς και συνέχεια.

Και διερωτάται κανείς τι λόγο είχε ένας πρώην πρωθυπουργός που υποτίθεται ότι έκανε ένα πανάκριβο rebranding προκειμένου να μηδενίσει το κοντέρ και να ιδρύσει νέο κόμμα, ενώνοντας την κεντροαριστερά, να προχωρήσει σε μια τέτοια κίνηση τώρα.

Απάντηση σαφής προφανώς δεν υπάρχει.

Αυτό όμως που υπάρχει είναι η αίσθηση ότι η κίνηση ήταν πρόωρη και ως τέτοια και ανεξήγητα αυτοκαταστροφική. Όχι ότι ο χώρος Σύριζα και παραφυάδων δεν είχε ήδη δυσφημιστεί ανεπανόρθωτα αλλά το βιβλίο Τσίπρα τους έδωσε τη χαριστική βολή.

Και το ερώτημα που γεννάται τώρα είναι ποιους ακριβώς θα «ενώσει» ο Τσίπρας στο νέο ξεκίνημα.

Κι αν υποτεθεί ότι σύσσωμος ο Σύριζα - πλην Πολάκη φυσικά - σχεδιάζει να προσχωρήσει στο νέο εγχείρημα, τι είναι αυτό που τους κάνει να πιστεύουν ότι ο πρώην αρχηγός θα τους δεχθεί πίσω μετά βαΐων και κλάδων, όταν στο βιβλίο που έγραψε τους αποκαλεί σχεδόν ανίκανους;

Και ποιος σοβαρός άνθρωπος θα δεχθεί να συμπράξει τώρα με τον Τσίπρα όταν ξέρει ότι μπορεί να γίνει κεφάλαιο - και βορά- στο επόμενο πόνημα ;

Ρητορικά μεν τα ερωτήματα αλλά βασίμως υποπτευόμαστε ότι …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΡΟΥΤΣΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ένα μέτρο που χάθηκε

 Γράφει ο Κυριάκος Μπερμπερίδης


Μπορεί η παρούσα κυβέρνηση να μην διαπρέπει ακριβώς στην επικοινωνία
-γι’ αυτό άλλωστε βγήκε για το θέμα και διευκρινιστική ανακοίνωση- μπορεί να έδειξε πολύ αργά αντανακλαστικά, ο Μητσοτάκης πάντως, προσπαθώντας να ξεμπλέξει το κουβάρι των συναρμοδιοτήτων, είπε το αυτονόητο.

Ότι φέρνει διάταξη με βάση την οποία η φύλαξη και προστασία του Άγνωστου Στρατιώτη είναι πλέον ευθύνη του υπουργείου Άμυνας και η επιβολή της τάξης, αν ποτέ χρειαστεί, παραμένει ευθύνη της αστυνομίας. Κι ότι ο χώρος αυτός δεν πρέπει να βεβηλώνεται με πορείες, απεργίες πείνας και λοιπές επαναστατικές πράξεις.

Δόξα τω θεώ, Δημοκρατία έχουμε, όποιος θέλει μπορεί να διαδηλώσει όπου αλλού θέλει υπό ορισμένες φυσικά προϋποθέσεις.

Και ο θόρυβος που ξεσηκώθηκε είναι πραγματικά ακατανόητος. «Μύδρους», διαβάζω, «εξαπέλυσαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης», μιλώντας για «σκοτεινές εποχές», και «αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις».

Γιατί ως γνωστόν, άμα δεν στήσεις τσαντίρι στον Άγνωστο, δημοκρατία δεν έχεις.

Το κατά τα’ άλλα θεσμικό ΠΑΣΟΚ δια του Κατρίνη, απευθύνει αυστηρό ερώτημα στον πρωθυπουργό ρωτώντας τον
«αν αντιλαμβάνεται τί σημαίνει αυτό και τι επιπτώσεις έχει…», ο Δούκας μιλάει για «τραμποποίηση των πάντων», «ντροπή» χαρακτηρίζει την απόφαση ο Χαριτσης «μνημείο αυταρχισμού» την βρίσκει ο Σύριζα και «απάνθρωπη και κτηνώδη» την κυριακάτικη αναφορά του Μητσοτάκη. Ενώ για «απόφαση που δημιουργεί σοβαρά ερωτηματικά» κάνει λόγο το ΚΚΕ. Τέλος, ο Βελόπουλος τα βάζει με τους Μένουμε Ευρώπη, που κατά την άποψή του, 10 χρόνια πριν, «βεβήλωσαν» και αυτοί το μνημείο. Και άρα «δεν δικαιούνται δια να ομιλούν».

Απ' όλα τα παραπάνω, αξίζει κανείς να σταθεί ιδιαίτερα στις ανακοινώσεις του Σύριζα.

Οι άνθρωποι που έκαναν μόκο στις αδιανόητες δηλώσεις Καμμένου το 2015, ότι
«ο στρατός εγγυάται την εσωτερική ασφάλεια», εμφανίζονται τώρα λαλίστατοι μιλώντας για «μνημεία αυταρχισμού» και άλλες τέτοιες ανοησίες.

Αλλά βλέπεις, τότε ο Καμμένος ήταν ο απαραίτητος εταίρος γιατί χωρίς αυτόν, κυβέρνηση δεν έβλεπαν στον αιώνα τον άπαντα. Και στον Σύριζα έκαναν τα στραβά μάτια σε κάτι τέτοιες χαριτωμενιές, βαφτίζοντας τον Καμμένο «κεντρώο πατριώτη», όπως οι μοναχοί στον Μεσαίωνα βάφτιζαν το κρέας, ψάρι.

Δύο πάντως συμπεράσματα βγάζει κανείς απ' αυτή την ιστορία.

Το πρώτο είναι ότι η διαστροφή των εννοιών στην Ελλάδα έχει περάσει σε επίπεδο μη αναστρέψιμης παράνοιας. Η Ελλάδα πρέπει να είναι η μοναδική χώρα του πολιτισμένου κόσμου όπου, οι καταλήψεις και οι βανδαλισμοί θεωρούνται «ακτιβισμός», η αυτονόητη εφαρμογή των νόμων θεωρείται «καταστολή», άτομα του κοινωνικού περιθωρίου με συστηματικά παραβατική συμπεριφορά θεωρούνται «αγωνιστές», «διωκόμενοι» ή και «πολιτικοί κρατούμενοι» και οτιδήποτε γενικά παραπέμπει σε κανόνες συντεταγμένης πολιτείας θεωρείται «αυταρχισμός».

Όλα τα παραπάνω, απότοκος της καθολικής ιδεολογικής επικράτησης της Αριστεράς μετά τη Μεταπολίτευση.

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι η πολιτική ζωή της χώρας, έχει κατρακυλήσει τόσο χαμηλά που έπιασε πάτο. Δεν συμβαίνει ασφαλώς μόνο στην Ελλάδα αυτό. Αλλά στην έκταση που συμβαίνει εδώ, είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό. Και 51 χρόνια ολόκληρα μετά τη Μεταπολίτευση, και 10 χρόνια έπειτα από μια οικονομική κρίση που γονάτισε τη χώρα, θα’ πρεπε να έχουμε πλέον μια ώριμη δημοκρατία. 

Το γεγονός ότι δεν έχουμε, σημαίνει ότι...

 

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRANDισμένα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Σινιάλο

Του  Κυριάκου Μπερμπερίδη


Λίγο καιρό μετά τη συντριβή του Σύριζα στις διπλές εκλογές του ’23, ο τότε αρχηγός του Τσίπρας αναγκάστηκε να παραιτηθεί, αποφεύγοντας όμως να χρησιμοποιήσει τη λέξη «παραίτηση» και δηλώνοντας απλά ότι «παραμερίζει».
 

Ήταν μια λεπτομέρεια που είχε τη σημασία της και που δεν πρόσεξαν τότε πολλοί.  Και η αλήθεια είναι ότι με μια ήττα τέτοιου μεγέθους, με απώλειες δηλαδή 14 μονάδων σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές και με το κόμμα να κάνει μάλιστα ανέξοδη αντιπολίτευση για μια τετραετία που δεν είχε και λίγα προβλήματα για την κυβερνητική παράταξη, όχι αρχηγός κόμματος δεν μπορείς να μείνεις αλλά ούτε διαχειριστής πολυκατοικίας.

Οι μουρμούρες είχαν ήδη αρχίσει και η απόφαση Τσίπρα ήταν μονόδρομος. Η επικρατούσα τότε αντίληψη ήταν ότι ο Τσίπρας είχε κλείσει τον κύκλο του.

Μέσα στη μαύρη τους απελπισία, στον Σύριζα πόνταραν τότε στον Κασσελάκη ως αντίπαλο τάχα δέος του Μητσοτάκη. Έναν Κασσελάκη που εμφανίστηκε σχεδόν απ’ το πουθενά, ως νέος και άφθαρτος, έχοντας στην αρχή και τη στήριξη της μεγάλης πλειοψηφίας των ηγετικών στελεχών του Σύριζα.

Αλλά ο νέος αρχηγός αποδείχθηκε κουτσό άλογο. Συνέχισε μεν την έξαλλη αντιπολίτευση του προκατόχου του, άτσαλα όμως και αδέξια, χωρίς να έχει ούτε κατ’ ελάχιστον την πολιτική εμπειρία εκείνου. Και κάνοντας τραγικά λάθη όπως η αναφορά για το «κρατίδιο της βόρειας Κύπρου». Και όταν προσπάθησε να «ακουμπήσει» και το βαθύ κόμμα, τότε σήμαναν τα τύμπανα του πολέμου. Γιατί ο θεός συγχωρεί, τα ιερατεία ποτέ. Ήταν η κόκκινη γραμμή που παραβιάστηκε και πυροδότησε την αντίστροφη μέτρηση.

Ένα μόλις χρόνο μετά τη θριαμβευτική εκλογή του, με απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής ο Κασσελάκης εξέπεσε από το αξίωμα του Προέδρου μετά από πρόταση μομφής εναντίον του. Μια πρόταση μομφής που πλειοψήφησε αφού στο μεταξύ άλλαξαν στρατόπεδο οι πρώην φανατικοί υποστηρικτές του.

Και ένα μήνα μετά, με άλλη απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής, αποκλείστηκε από το να είναι εκ νέου υποψήφιος σ ’ένα συνέδριο που έμεινε στην ιστορία ως «συνέδριο του μπουζουξίδικου».

Λίγο καιρό μετά, ο Σύριζα εξέλεξε ως αρχηγό , τον Σωκράτη Φάμελλο μετά την «περιπέτεια» Κασσελάκη.

Ο νέος αρχηγός -τρίτος στη σειρά μέσα σε μόλις 1,5 χρόνο -κλήθηκε μεταξύ άλλων να διαχειριστεί ένα κόμμα που διασπάστηκε τρεις φορές και συρρικνώθηκε πλέον σε ποσοστά κόμματος διαμαρτυρίας, καταφέρνοντας πάντως να βάλει μια στοιχειώδη τάξη και ανακόπτοντας κάπως την ελεύθερη πτώση.

Αλλά μάλλον δεν προβλέπεται ούτε αυτός να μακροημερεύσει καθώς Σύριζα σε λίγο καιρό πιθανότατα δεν θα υπάρχει.

«Καλό παιδί ο Σωκράτης αλλά δεν κάνει για το ρόλο…» είπε εις επήκοον πολλών στο εντευκτήριο της Βουλής, βουλευτής του Σύριζα πρόσφατα, σύμφωνα με παραπολιτικό σχόλιο εφημερίδας φιλικής προς το κόμμα.

Το περιστατικό έγινε μάλιστα και αιτία σφοδρού εσωκομματικού καυγά καθώς θεωρήθηκε χτύπημα κάτω από τη μέση.

Αν ήταν κανείς κακόπιστος, θα έλεγε ότι η ιστορία ήταν ελαφρώς στημένη απ’ την αρχή.

Αναλώσιμοι αρχηγοί που είχαν δήθεν τη στήριξη του πρώην εν γνώσει του όμως ότι ήταν ακατάλληλοι όπως ο Κασσελάκης, οι άχρωμοι, άοσμοι και άγευστοι όπως ο Φάμελλος. 

Ο πρώτος στόχος επετεύχθη.

Τι έλειπε;  

Να περάσει λίγος καιρός για να ξεχαστούν οι πομπές και οι αμαρτίες της καταστροφικής πενταετίας του πρώην και να ξεκινήσει μια καλά οργανωμένη επικοινωνιακή καμπάνια ώστε ο πρώην να ξαναγίνει συμπαθητικός στην κοινή γνώμη. Ήταν το λεγόμενο rebranding.  

Με επίλογο ένα βιβλίο που ετοιμάζεται και που έχει σκοπό να ξαναγράψει την ιστορία απ’ την αρχή λέγοντας μας περίπου ότι δεν ήταν αυτό που νομίζαμε και ότι η Ελλάδα του 2015-19 ήταν σχεδόν παράδεισος.

Το σινιάλο λοιπόν δόθηκε.  

Ο πρώην αρχηγός που «παραμέρισε» τότε γιατί δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, ετοιμάζεται τώρα να επιστρέψει ως «Μεσσίας». 

 Γιατί ποτέ κατά βάθος δεν συμφιλιώθηκε με την ήττα του και την πρόωρη απόσυρσή του. Και γιατί επιθυμεί διακαώς να πάρει μια ρεβάνς από τον Μητσοτάκη.

Υπάρχει όμως ένα μικρό πρόβλημα: 

 

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRANDισμένα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ύβρις

 Γράφει ο Κυριάκος Μπερμπερίδης


Η διαφαινόμενη “ολική επαναφορά” του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, συνιστά την απόλυτη ύβρη απέναντι στον ελληνικό λαό.

Και συνιστά την απόλυτη ύβρη γιατί πέραν της καταστροφικής του πενταετίας, ουδέποτε ο κύριος αυτός προέβη σε αυτοκριτική για τα τραγικά του λάθη που παραλίγο να προκαλέσουν καταστροφή μεγαλύτερη κι απ’ την Μικρασιατική.

Δεν ήταν βέβαια ο μόνος στη Μεταπολίτευση που δεν έκανε αυτοκριτική. Αλλά ήταν ο μόνος που προκάλεσε τόση συσσωρευμένη ζημιά σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα.

Διότι δεν ήταν μόνο η αισχρή εξαπάτηση του κόσμου με τις υποσχέσεις για σκίσιμο μνημονίων “μ ’ένα νόμο κι ένα άρθρο” η για τον ΕΝΦΙΑ που “δεν μειώνεται αλλά καταργείται”.

Δεν ήταν μόνο η καιροσκοπική σύμπραξη με τους ακροδεξιούς των ΑΝΕΛ του κατά τ ‘άλλα “προοδευτικού” Σύριζα, προκειμένου να γίνει το ρεσάλτο στην εξουσία.

Δεν ήταν μόνο η εγκληματική διαπραγμάτευση του πρώτου εξαμήνου του 2015 που φόρτωσε τη χώρα με 100 δις επιπλέον χρέους κι ένα τρίτο αχρείαστο μνημόνιο.

Δεν ήταν μόνο το ντου που επιχειρήθηκε στο Νομισματοκοπείο προκειμένου να “απαλλοτριωθούν” τα αποθεματικά της Τράπεζας της Ελλάδος.

Δεν ήταν μόνο τα μυστηριώδη ταξίδια στη Βενεζουέλα και το Ιράν αλλά και τα παρακάλια στον Πούτιν να μας τυπώσει δραχμές χωρίς καν να υπάρχει εντολή από τον ελληνικό λαό για έξοδο απ’ το ευρώ.

Ήταν η εξαχρείωση των θεσμών με τη χειραγώγηση της Δικαιοσύνης στην υπόθεση Νοβάρτις.

Ήταν η φίμωση μη αρεστών Μέσων ενημέρωσης που ξεδιάντροπα επιχειρήθηκε με τις περίφημες 4 τηλεοπτικές άδειες και με βάση μια ανύπαρκτη μελέτη ενός ανύπαρκτου “Ινστιτούτου της Φλωρεντίας”.

Ήταν οι “συνακροάσεις” και παρακολουθήσεις πολιτικών αντιπάλων, τροϊκανών αλλά και υπουργών της κυβέρνησης Τσίπρα.


Ήταν το χάιδεμα τρομοκρατών αρχικά με την κατάργηση των φυλακών τύπου Γ και μετά με τις χαριστικές μεταγωγές σε αγροτικές φυλακές και τις άδειες που δίνονταν αφειδώς στον Κουφοντίνα.

Ήταν ο νόμος Παρασκευόπουλου με τον οποίο αφέθηκαν ελεύθεροι εκατοντάδες εγκληματίες.

Ήταν η ωμή εκβίαση επιχειρηματιών μέσα στο μέγαρο Μαξίμου προκειμένου “να φανούν λογικοί” και “συνεργάσιμοι” με το καθεστώς Τσίπρα.

Ήταν οι αναφορές για τους “αρμούς της εξουσίας που δεν ελέγχονταν” και παρέπεμπε σε αυταρχική “δημοκρατία” λατινοαμερικάνικου τύπου.

Ήταν το
“ο στρατός εγγυάται την εσωτερική ασφάλεια”.

Ήταν το
“είχαμε την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία”.

Ήταν η αλλαγή του ποινικού κώδικα, μια μόλις εβδομάδα πριν τις εκλογές του 2019, κίνηση με την οποία προφανώς ξεπληρώθηκαν γραμμάτια.


Αλλά και αρκετά πριν την ανάληψη της εξουσίας, ήταν και η ελεεινή αντιπολίτευση της περιόδου 2010-2014 με την οποία “προειδοποιήθηκαν” επενδυτές να ακυρώσουν δουλειές στην Ελλάδα γιατί “θα χάσουν τα λεφτά τους”, επιχειρήθηκαν δολοφονίες χαρακτήρα και έγιναν δαιμονοποιησεις πολιτικών αντιπάλων, προπηλακισμοί και “νομιμοποίηση” γενικώς της αλητείας στην πολιτική ζωή.

Όπως επίσης και η ακόμα χειρότερη αντιπολίτευση της περιόδου 2019-2023 με την ευθεία υπονόμευση του εμβολιαστικού προγράμματος, με τα εμβόλια που ο Τσίπρας αποκαλούσε χυδαία, “ρετσινόλαδα”, κλείνοντας το μάτι σε ανεμβολίαστες και συνωμοσιολόγους, τα “μετά θα λογαριαστούμε”, τις 300 πορείες υπέρ του Κουφοντινα σε εποχές σκληρών λοκ νταουν, την απαίτηση για γκρέμισμα του φράχτη του Έβρου την ώρα που ήταν εξέλιξη η απόπειρα εισβολής, την καταψήφιση της αγοράς των Ραφάλ και πολλά άλλα.

Μια αντιπολίτευση για την οποία ο Τσίπρας και το κόμμα του τιμωρήθηκαν σκληρά και από το 32% του 2019, πήγαν αρχικά στο 20% και μετά στο 17% του 2023.

Και τώρα - μετά και τις πολλαπλές διασπάσεις - βρίσκονται πια στα τάρταρα καταγράφοντας αξιοθρήνητα δημοκοπικά ποσοστά της τάξεως του 6 % και 7%.

Αλλά όπως φαίνεται τα αναγκαία συμπεράσματα δεν βγήκαν.

Ουδέποτε αναστοχάστηκαν εκεί για τα αίτια της ήττας του 2023. Μιας ήττας που είχε για την ακρίβεια διαστάσεις συντριβής. 

Ουδέποτε είπαν “κάναμε λάθος”. 

Ουδέποτε ζήτησαν συγνώμη.

Ισχυρίζονται απεναντίας και με περίσσιο θράσος, ότι “έβγαλαν τη χώρα απ’ τα μνημόνια με την κοινωνία όρθια”. Κι ας υποθήκευσαν τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια. Κι ας ξεπούλησαν τις τράπεζες σε ξένους. Κι ας δεσμεύτηκαν για πλεονάσματα μέχρι το 2060.

Και τώρα μια δεκαετία μετά...