Είναι γνωστό ότι οι πόροι του
πλανήτη δεν είναι ανεξάντλητοι, ενώ η ένταση των φυσικών φαινομένων
(σεισμοί, ηφαίστεια, κατολισθήσεις, πλημμύρες) συνεχίζει να μας
εκπλήσσει. Ενώ η ανθρωπότητα προοδεύει τεχνολογικά, η τρωτότητα της
κοινωνίας αυξάνει.
Δεκάδες μεγαλουπόλεις (π.χ. Τόκιο, Λος Αντζελες,
Κωνσταντινούπολη, Νέο Δελχί, Σαν Φρανσίσκο) βρίσκονται πάνω σε σεισμικά
ρήγματα ή σε μικρή απόσταση από αυτά, με βέβαιο κίνδυνο να υποστούν
εδαφικές επιταχύνσεις από μισό έως και άνω του 1 g (επιτάχυνση της
βαρύτητας) στον επόμενο μεγάλο σεισμό.
Ο πλανήτης γίνεται ολοένα και πιο ευάλωτος λόγω και της
κλιματικής αλλαγής. Η ανάγκη να κατανοήσουμε το πώς δουλεύει ο πλανήτης
γίνεται επιτακτικότερη. Η άγνοια της γεωλογίας από τους νέους ανθρώπους,
η υποβάθμιση της γεωλογίας από τις κυβερνήσεις, τα διάφορα κέντρα
χρηματοδότησης (Ε.Ε. κ.λπ.) συσσωρεύουν προβλήματα στις οικονομίες και
στις κοινωνίες.
Συγκεκριμένα, μεταξύ των μεγαλύτερων προβλημάτων που
αντιμετωπίζει σήμερα η ανθρωπότητα είναι η ανεπάρκεια ύδατος, ενέργειας
και ορυκτών πόρων, αλλά και η προστασία απέναντι στα φυσικά φαινόμενα
(που εξελίσσονται σε φυσικές καταστροφές).
Ειδικότερα στην Ελλάδα τα
προβλήματα επάρκειας ύδατος ξεκίνησαν από τη δεκαετία του 1980, το
πρόβλημα της ενέργειας είναι υπαρκτό εδώ και δεκαετίες, ενώ και πολλοί
ορυκτοί πόροι παραμένουν στο υπέδαφος (π.χ. της Χαλκιδικής, της Θράκης
και αλλού) σε πείσμα της αναγκαιότητας των καιρών για οικονομική
ανάπτυξη.
Αυτές οι προκλήσεις θα χρειαστούν σίγουρα μια νέα γενιά
Ελλήνων γεωεπιστημόνων κατάλληλα εφοδιασμένων με γνώσεις και εμπειρία.
Αντί να φροντίσουμε ως κοινωνία να προετοιμαζόμαστε για να
αντιμετωπίσουμε με επιτυχία αυτές τις προκλήσεις, γινόμαστε μάρτυρες στη
χώρα μας μιας διαχρονικά αδιάφορης έως και εχθρικής πολιτικής προς τις
γεωεπιστήμες:
