ΠΑΣΟΚ – ΝΔ μας καλούν να ψηφίσουμε τον λιγότερο διεφθαρμένο

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΠΑ

Το 1981 πολλοί Έλληνες πήραν τοις μετρητοίς τα παχιά λόγια του Ανδρέα Παπανδρέου για σοσιαλισμό, αυτοδιαχείριση, έξοδο από το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ, απομάκρυνση των αμερικανικών βάσεων, κοινωνική δικαιοσύνη, λαϊκή κυριαρχία. Ο πατριάρχης της ελληνικής Σοσιαλδημοκρατίας έβαλε μεν την αποκλεισμένη μισή Ελλάδα στο πολιτικό παιχνίδι, την έβαλε όμως και στο κόλπο, και «ξέχασε» να πάει στο ραντεβού με την ιστορία.

Το 1985 πήραν ξανά τοις μετρητοίς το σύνθημα για «καλύτερες μέρες», όμως αντί για καλύτερες μέρες ήρθαν το «Τσοβόλα δώστα όλα», το «είπαμε να πάρει ένα δωράκι, αλλά όχι και 500 εκατομμύρια», το «δεν υπάρχουν θεσμοί, παρά μόνον ο λαός» και στο τέλος προέκυψε ο Κοσκωτάς.

Το 1989 αρκετοί [δεξιοί και αριστεροί] συντάχθηκαν με το στόχο της κάθαρσης, ωστόσο από τότε μέχρι σήμερα έχουν συγκροτηθεί καμιά τριανταριά εξεταστικές επιτροπές χωρίς να αποδοθεί δικαιοσύνη και, κυρίως, χωρίς να τιμωρηθεί ούτε ένας επίορκος πολιτικός.

Το 1989-90 οι αριστεροί επένδυσαν ελπίδες και ενθουσιασμό στο εγχείρημα της ενωμένης Αριστεράς, αλλά το «θαύμα» κράτησε πολύ λίγο και το 1991 ο ενιαίος Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου πέρασε στην ιστορία ως άλλη μία αποτυχημένη απόπειρα συνεννόησης των προοδευτικών δυνάμεων.

Έκτοτε, μαίνεται ο εμφύλιος της Αριστεράς.

Το 1996 η κοινωνία παραμυθιάστηκε με τον εκσυγχρονισμό. Έγιναν κάποια πράγματα [ΟΝΕ, ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μεγάλα έργα, ορισμένες δειλές μεταρρυθμίσεις], αλλά το αντίτιμο ήταν βαρύ [διαφθορά, σκάνδαλα, εμπέδωση της νοοτροπίας για εύκολο και γρήγορο πλουτισμό].

Το 2004 πολλοί έδωσαν βάση στις βαρύγδουπες επαγγελίες για επανίδρυση του κράτους και το 2009 στις εύηχες διακηρύξεις ότι «λεφτά υπάρχουν». 

Το αποτέλεσμα ήταν τραγικό. Μοιραίοι οι Κώστας Καραμανλής και Γιώργος Παπανδρέου, θα μείνουν στην ιστορία απλώς ως «αχθοφόροι μεγάλων ονομάτων». Χωρίς καμία άλλη συνεισφορά.

Ήταν όλοι... διπλανοί μας

Του ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΠΑ

Ο κίνδυνος για «τα χειρότερα» δεν έχει ακόμη εκλείψει. Κι αυτό, όχι επειδή το είπε η κ. Λαγκάρντ προκειμένου να «τρομοκρατήσει» το εκλογικό σώμα, όπως κατά κόρον γράφτηκε, αλλά επειδή αυτό δείχνουν όλα τα σχετικά στοιχεία, τα λεγόμενα και «νούμερα».

Η άποψη ότι η Ελλάδα έχει ήδη χρεοκοπήσει είναι εν πολλοίς σωστή. Ρωτήστε επ’ αυτού τους κατόχους ομολόγων του ελληνικού δημοσίου, και θα σας πουν κάθε είδους πονεμένες ιστορίες. Όμως, η σωστή από μια άποψη αυτή διαπίστωση δεν αναιρεί το γεγονός ότι η χρεοκοπία της χώρας μπορεί να πάρει πολύ πιο οδυνηρές και δραματικές μορφές. Η διεθνής εμπειρία έχει να προσφέρει επ’ αυτού πλούσιο ρεπερτόριο σκηνών πανικού και άλλων ανεξέλεγκτων καταστάσεων. Ο Αλέκος Παπαδόπουλος, σε πρόσφατη συνέντευξή του, ήταν σαφής: μπροστά στο τι θα μπορούσε να συμβεί σε περίπτωση κατάρρευσης (έτσι ονόμασε την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία), η σημερινή κατάσταση θα μοιάζει ειδυλλιακή.

Όλοι αυτοί που μιλάνε ανέξοδα για σχέδιο «κατατρομοκράτησης» του λαού, για «ψευδοδιλήμματα», για κόλπα και τερτίπια της «πλουτοκρατίας» και των «ξένων» (έτσι γενικώς, δίχως περαιτέρω διευκρινήσεις), καλό θα ήταν να εξηγήσουν στους πολίτες πώς ακριβώς σκοπεύουν οι ίδιοι να αντιμετωπίσουν ενδεχόμενα όπως είναι η έξοδος από το ευρώ και όλα όσα αυτή θα συνεπάγεται (έλλειψη καυσίμων, έλλειψη βασικών ειδών διατροφής) ή η μη καταβολή των –έστω και υπερσυμπιεσμένων– μισθών και συντάξεων.

Όταν ο Καμμένος, που από γραφική φιγούρα σε πάνελ περιθωριακών καναλιών βρέθηκε ξαφνικά αρχηγός κόμματος, κάνει λόγο για «εκείνους που έδεσαν τη χώρα στη μέγγενη της νέας τάξης πραγμάτων», δεν μπορεί κανείς παρά να διερωτηθεί ποια ακριβώς ήταν η «παλαιά τάξη πραγμάτων», από την οποία (με το έτσι θέλω; μια ωραία πρωία;) κάποιοι αποφάσισαν να βγάλουν τη χώρα και να τη δέσουν στη «νέα»;

Ελληνόφρονες και ελληνομέτρες

Toυ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΠΑ

Μπορεί οι Ευρωπαίοι να λένε “είμαστε όλοι Έλληνες”, αλλά μάλλον κάποιοι Έλληνες δεν είναι και τόσο Έλληνες: αυτοί που μας κυβερνούν». 

Τάδε έφη Αλέξης Τσίπρας, κύριος εκφραστής του ρεύματος που εύστοχα έχει αποκληθεί αριστερός (λέμε, τώρα...) κουτσαβακισμός.

Εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ, ίσως κάποιοι ελάχιστοι που έχουν θητεύσει και σε άλλα κόμματα εκτός από το ΚΚΕ θα πρέπει να θυμίσουν ορισμένα πράγματα στον αμετροεπή ηγέτη τους. Να του πουν, λόγου χάριν, ότι, με βάση τα ποσοστά των τελευταίων εκλογών, αυτοί που μας κυβερνούν, του αρέσουν δεν του αρέσουν του Τσίπρα, εκπροσωπούν το 80% του εκλογικού σώματος. Γνωρίζω ότι στα παιδιά του Λένιν και του Στάλιν δεν αρέσει το πολίτευμα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Ρητά και δεδηλωμένα, προτιμούν τη δικτατορία του προλεταριάτου και ό,τι αυτή συνεπάγεται (μπρρρ…). Ωστόσο, ανεξάρτητα από τα γούστα τους, προς το παρόν αυτό είναι (ευτυχώς) το πολίτευμα της χώρας. Τα εκλογικά αποτελέσματα και η σύνθεση της Βουλής καθορίζουν το ποιος κυβερνά, μόνος ή σε συνεργασία με άλλους, και όχι οι όποιες εκτιμήσεις ή δημοσκοπήσεις για το συσχετισμό δυνάμεων στο εκλογικό σώμα.

Ακόμα και αν εκπροσωπούσαν πολλαπλάσιο ποσοστό από αυτό που σήμερα εκπροσωπούν, ο κ. Τσίπρας και οι άλλοι αυτοαναγορευμένοι λαοπατέρες θα έπρεπε να γυρίζουν πέντε και έξι φορές τη γλώσσα τους πριν αποφανθούν ότι κάποιοι δεν είναι «και τόσο Έλληνες». Άραγε, ποιοι «σιδηροί νόμοι» της ιστορίας εμπιστεύθηκαν στα χέρια του κ. Τσίπρα το ελληνόμετρο; 

Να, λοιπόν, που η διάκριση των πολιτών σε εθνικόφρονες και μιάσματα, σε γνήσιους Έλληνες και μειοδότες αναβιώνει, αυτή τη φορά ανεστραμμένη. Ελληνόφρονες οι κάθε λογής αντιμνημονιακοί, αντιευρωπαίοι, αντιγερμανοί, «αντιμπεριαλιστές» και γενικώς «αντί», μειωμένου πατριωτισμού όλοι οι υπόλοιποι. «Ρε, πού πάμε;», που έλεγε και ο Αυλωνίτης.

Από τη στιγμή που ο κ. Τσίπρας μοιράζει πιστοποιητικά πατριωτισμού και ελληνοφροσύνης, θα πρέπει γνωρίζει πάντως πως σε αυτό το πεδίο ο ανταγωνισμός είναι, και θα είναι, αρκετά σκληρός. Στο εξής, απ’ ό,τι φαίνεται, θα έχει να δίνει μάχη και με άλλους ασυμβίβαστους εθνοπατριώτες του αντιμνημονιακού/ αντιιμπεριαλιστικού/ αντιευρωπαϊκού/ αντιγερμανικού μπλοκ.