ΜΝΗΜΕΣ ΠΟΥ ΣΒΗΝΟΥΝ : «Θησαυροί» από βινύλιο για συλλέκτες με χοντρό πορτοφόλι

Του ΜΠ. ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΑΔΗ

ΜΕΡΙΚΟΥΣ «μικρούς θησαυρούς» κρύβουν -ενίοτε εν αγνοία τους- χιλιάδες ελληνικά νοικοκυριά σε ντουλάπια, υπόγεια και αποθήκες: οι δίσκοι βινυλίου αποτελούν διεθνώς το νέο trend για μανιώδεις συλλέκτες.

Και για να το κάνουμε πιο λιανά: το «White Album» των Beatles από την έκδοση του 1968 έχει πουληθεί στο e-bay έναντι 19.200 λιρών, ενώ ένα single του «God Save The Queen» των Sex Pistols πουλήθηκε μόλις τον περασμένο Απρίλιο για 14.600 λίρες! Τι να πούμε δε για το άλμπουμ των Velvet Underground του 1966 που πωλήθηκε 25.000 δολάρια από τον ιδιοκτήτη του, ο οποίος το απέκτησε τυχαία με μόλις... 75 σεντς! Ακόμη και δίσκοι ελλήνων καλλιτεχνών, που κυκλοφόρησαν τις προηγούμενες δεκαετίες «πιάνουν» σήμερα τιμές που ξεκινούν από τα 300 ευρώ και φτάνουν μέχρι και τα 2.000 ευρώ.

Ψάχνοντας, πάντως, το δίσκο που έχει πουληθεί από την Ελλάδα στην υψηλότερη τιμή που έχει καταγραφεί, πέφτουμε πάλι πάνω στους Beatles: τον Ιανουάριο του 2006 είχε δημοπρατηθεί στο e-bay μία κόπια του άλμπουμ «Rubber Soul» από την ελληνική έκδοση, η οποία είχε εξώφυλλο τα μέλη της μπάντας να κρατούν από ένα ποτήρι σαμπάνια. Τελικά πουλήθηκε έναντι 2.704 δολαρίων, επειδή με το συγκεκριμένο εξώφυλλο είχαν κυκλοφορήσει -αποκλειστικά στη χώρα μας- λιγότερες από 300 κόπιες!

Η σπανιότητα, λοιπόν, ενός δίσκου βινυλίου σε συνάρτηση με τη ζήτηση είναι οι δύο βασικοί παράγοντες που καθορίζουν την τιμή. Η ζήτηση, βέβαια, δεν έχει λογική και η τιμή μπορεί να εκτοξευθεί, αν κάποιος είναι «τρελός και παλαβός», για να αποκτήσει ένα LP. Ετσι, πολλές φορές δημιουργούνται και «αστικοί μύθοι» γύρω από το πόσο πουλήθηκε ένας δίσκος. Αντίθετα, υπάρχουν πάρα πολλά στοιχεία που λαμβάνονται υπόψη, προκειμένου να χαρακτηριστεί ένας δίσκος σπάνιος: η χρονιά που κυκλοφόρησε, ο αριθμός των αντιτύπων σε μία συγκεκριμένη έκδοση, η χώρα που έγινε η συγκεκριμένη έκδοση κ.ά.

«Ο πιο καλός σύμβουλος για την εύρεση μιας αντικειμενικής τιμής είναι η έρευνα στο Ιντερνετ», αναφέρει ο Γιώργος Φερτάκης, ιδιοκτήτης του δισκοπωλείου Sonic Boom στην Κυψέλη. «Το πόσο πουλήθηκε ένας δίσκος χέρι χέρι μπορεί να αγγίζει και λίγο στη σφαίρα του μύθου», προσθέτει ο ίδιος. Στην ιστοσελίδα popsike.com υπάρχει πλήρης βάση δεδομένων από τις δημοπρασίες που έχουν γίνει στο e-bay και εκεί μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να πάρουν μία πρώτη γεύση για το πόσο μπορεί να κοστίζει ένας παλιός δίσκος που έχουν στα χέρια τους.

Τιμές-ρεκόρ

Στην ελληνική ποπ-ροκ σκηνή συναντώνται μεταχειρισμένοι δίσκοι που φτάνουν σήμερα σε αξία τα 2.000 ευρώ! «Ο δίσκος του Πάνου Σαββόπουλου "Το Δωμάτιο", που είχε κυκλοφορήσει το 1969, πουλήθηκε πέρυσι στο e-bay 1.903 δολάρια, ενώ πάνω-κάτω τόσο εκτιμάται και ο δεύτερος δίσκος του ίδιου "Το Επεισόδιο", που κυκλοφόρησε το 1971», και στο οποίο παίζει ένας από τους σημαντικότερους έλληνες κιθαρίστες, ο Τέρρυ Παπαντίνας, όπως μας λέει ο συλλέκτης δίσκων βινυλίου, Δημήτρης Βασιλειάδης. Αν βρεθεί κάποιος από αυτούς τους δύο δίσκους, η τιμή μπορεί να καλύπτει τη διαφορά στην ισοτιμία ευρώ-δολαρίου, γι' αυτό και οι σημερινές εκτιμήσεις ανεβάζουν τα συγκεκριμένα LPs στα 2.000 ευρώ για το καθένα.

«Γύρω στα 1.000 ευρώ εκτιμώνται σήμερα και οι δίσκοι του Ρωμανού, που είχαν κυκλοφορήσει την περίοδο 1968-1970. Πρόκειται για τα "Δύο μικρά γαλάζια άλογα" και για το "In Concert & In The Studio". Στο δεύτερο, μάλιστα, όργανο έπαιζε ο Βαγγέλης Παπαθανασίου», προσθέτει ο Δ. Βασιλειάδης. Υπάρχουν δεκάδες τίτλοι, με τιμές από 200 έως 300 ευρώ: τα δύο πρώτα άλμπουμ του Ζωρζ Πιλαλί, ο πρώτος δίσκος των «Εν πλω» του Ντίνου Σαδίκη, το single «Midnight Hop» των Last Drive, καθώς και η πρώτη έκδοση από το ομώνυμο «Τρύπες». Επίσης, το άλμπουμ των «Stress» του 1985 σήμερα μπορεί να αγγίξει τα 600 ευρώ.

Μπίλι δε Κιντ: τα 25 σεντς που έδωσε, έγιναν 2,3 εκατ. δολάρια

Μόλις 25 σεντς είχε πληρώσει ο Μπίλι δε Κιντ για να τον φωτογραφίσουν μπροστά σε ένα σαλούν στο Νέο Μεξικό, στα τέλη του 1879 ή στις αρχές του 1880.

Το Σάββατο, το μοναδικό πορτρέτο του διασημότερου παρανόμου της Αγριας Δύσης πουλήθηκε 2,3 εκατ. δολάρια από τον κάτοχο της φωτογραφίας, διαστάσεων 8x5 εκατοστά, Ουίλιαμ Κοτς. Στην ετήσια δημοπρασία την αντικειμένων της "Αγριας Δύσης" που γίνεται στο Ντένβερ του Κολοράντο, οι ειδικοί έθεσαν τιμή εκκίνησαν τα 150.000 αναμένοντας ότι θα πωλούνταν έως και 300.000.

Σύμφωνα με τον θρύλο, ο Μπίλι δε Κιντ, κατά κόσμον Ουίλιαμ Μπόνεϊ, σκότωσε 21 άτομα προτού πέσει νεκρός από τις σφαίρες ενός σερίφη, τον Ιούλιο του 1881, μόλις 21 ετών. Υπάρχουν ωστόσο άλλες δύο φωτογραφίες που εικονίζουν τον Μπίλι δε Κιντ στα παιδικά του χρόνια: στη μία είναι στο σχολείο του στο Σίλβερ Σίτι και στην άλλη βρίσκεται ανάμεσα σε έξι καουμπόηδες σε ένα ράντσο κοντά στο Ρόζγουελ του Νέου Μεξικού.

Ιω.Ν. (Πηγές: ΑΠΕ, Ass. Press)

Ενας πύργος για 20.000 παιχνίδια

Ποιος οδηγώντας επί της παραλιακής λεωφόρου δεν έχει στρέψει το βλέμμα του στον πύργο ο οποίος ορθώνεται ανάμεσα σε πολυκατοικίες στο ύψος του Τροκαντερό ως μοναδική υπόμνηση του λαμπρού παρελθόντος της περιοχής;

Το χαρακτηριστικό νεογοτθικό κτίριο των αρχών του 20ού αιώνα στέκεται εκεί όπου τα «μπεν μιξ» έκαναν το Παλαιό Φάληρο τόπο συνάντησης της αστικής κοινωνίας του τότε. Με συμμετρικούς πύργους και επάλξεις, η πέτρινη οικία, σε οικόπεδο ενός στρέμματος, συνδέεται με την υδραίικη εφοπλιστική οικογένεια Κουλούρα που έδρασε ως τα μέσα του 20ού αιώνα.

Και μπορεί από μακριά να εντυπωσιάζει ως ένα από τα ελάχιστα τέτοιου τύπου σωζόμενα κτίρια στα προάστια των Αθηνών, από κοντά ωστόσο παρουσιάζει εμφανή τα σημάδια που άφησαν πάνω του ο χρόνος και η εγκατάλειψη. Σκουριασμένα τα κάγκελα, ραγισμένη η μεγάλη μαρμάρινη σκάλα της μπροστινής εισόδου, παραμελημένος ο κήπος, ετοιμόρροπα πολλά σημεία των πέτρινων τοιχωμάτων.

Ο πύργος μοιάζει βγαλμένος μέσα από ένα παραμύθι το οποίο περιμένει το happy end. Που δεν είναι άλλο από τη λειτουργία του ως Μουσείου Παιδικής Ηλικίας και ΠαιχνιδιώνΠαράρτημα του Μουσείου Μπενάκη, στεγάζοντας τη συλλογή παιχνιδιών η οποία δωρήθηκε στο Μουσείο Μπενάκη από τη Μαρία Αργυριάδη.

Το κτίριο αποκτήθηκε από το Μουσείο Μπενάκη το 1980 με δωρεά της Βέρας Κουλούρα αλλά η ανακαίνιση και η επέκτασή του είναι ένα σχέδιο που εκκρεμεί περίπου είκοσι χρόνια. Τα 20.000 αντικείμενα της συλλογής περιμένουν να βρουν τον κατάλληλο χώρο για να αναδειχθούν. Προς το παρόν βρίσκονται σε πρόχειρες βιτρίνες ή στοιβαγμένα σε κούτες. Η ίδια η Μαρία Αργυριάδη υπογραμμίζει ότι η συλλογή συνδέθηκε με τον χώρο επειδή αυτό το κτίριο παραπέμπει σε παραμύθι ό,τι καλύτερο σε σχέση με το παιδί...

Το άλογο του Βενιζέλου και οι κούκλες του Θεοτοκά

Το περίφημο κουκλοθέατρο της Ελεύθερης Ελλάδας διά χειρός Νίκου Ακίλογλου. Παρ'' ότι δημιουργημένο τη δεκαετία του ''20 χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της Κατοχής με κούκλες σατιρικού και αντιστασιακού ύφους

Ολα ξεκίνησαν πριν από περίπου 20 χρόνια όταν η Μαρία Αργυριάδη βρήκε στον δρόμο της ένα πεταμένο...αρκουδάκι. Μα,πώς είναι δυνατόν,αναρωτήθηκε,αυτό το τόσο τρυφερό παιχνίδι που όλοι αγαπήσαμε να είναι στον δρόμο;

Εσκυψε,το μάζεψε και από τότε άρχισε η μεγάλη περιπέτεια.«Με θεώρησαν ψώνιο αλλά δεν πτοήθηκα ποτέ»  λέει.«Οργωσα την Ελλάδα μαζί με τον άντρα μου και έψαχνα να βρω ό,τι έχει σχέση με το παιχνίδι.Συνάντησα πανηγυριώτες,απευθύνθηκα σε οικοτέχνες, έφτασα ως τα ΚΑΠΗ όπου παππούδες και γιαγιάδες είχαν ανακατασκευάσει παιχνίδια των παιδικών τους χρόνων για να τους φέρω σε επαφή με νεότερες γενιές και να τους μάθουν ήθη κι έθιμα- μια από τις πιο υπέροχες δουλειές που έχω κάνει».

Σήμερα η συλλογή αποτελεί πυρήνα του Τμήματος Παιχνιδιών και Παιδικής Ηλικίας του Μουσείου Μπενάκη στο οποίο η Μαρία Αργυριάδη τη δώρισε.«Ξεκινάμε από τα παιχνίδια της αρχαιότητας και φτάνουμε ως τα αστικά και τα λαϊκά παιχνίδια της νεότερης Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης, της Αμερικής της Αφρικής καθώς επίσης και της ευρύτερης Ανατολής.Το πιο παλιό παιχνίδι της συλλογής είναι η κωδωνόσχημη κούκλα του 7ου αι π.Χ.από τη Βοιωτία (η περίφημη «Αθηνά» των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004) και φτάνουμε σε παιχνίδια των δεκαετιών του 1980 και του 1990.Στη συλλογή συμπεριλαμβάνονται επίσης ρούχα,χάρτινα παιχνίδια και 3.000 τίτλοι παιδικής λογοτεχνίας και εκπαίδευσης» αναφέρει η κυρία Αργυριάδη.

«Στους στόχους μας επίσης συγκαταλέγεται η συγκέντρωση αντικειμένων που σχετίζονται με τη ζωή του παιδιού από τότε που γεννιέται ως τα σχολικά του χρόνια,τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό: τα θήλαστρα, οι πάνες, τα έθιμα,τα βαφτιστικά, τα ρούχα, τα πρώτα παιχνίδια. Ενα άλλο πράγμα που μας ενδιαφέρει,τέλος, είναι να συγκεντρώσουμε παιχνίδια και αντικείμενα επωνύμων. Υπάρχουν ιστορικά παιχνίδια,όπως η κουδουνίστρα και κάποιες κούκλες του Θεοτοκά,το ξύλινο άλογο του Βενιζέλου,ένα σκίτσο του Χατζηκυριάκου-Γκίκα,παιχνίδια της οικογένειας Γερουλάνου και πολλά ακόμη».

Το ξύλινο αλογάκι που αγόρασε ο το 1929 Ελευθέριος Βενιζέλος για τον αγαπημένο του ανιψιό Λευτεράκη ανάμεσα σε κούτες με παιχνίδια που εδώ και χρόνια περιμένουν να ανοιχτούν ολοκληρώνουν τη συλλογή.

Γιατί η κυρία Αργυριάδη αποφάσισε να δωρίσει τα παιχνίδια της συλλογής της στο Μουσείο Μπενάκη; Απλούστατα διότι την έπνιγε,όπως λέει χαρακτηριστικά.«Σκέφτηκα,δεν είναι κρίμα να κάθονται εδώ στο σπίτι και να μην τα δώσω κάπου; Με το κράτος δεν ήθελα να μπλεχτώ- ίσως διότι ήθελα κάποια ελευθερία.Και μια μέρα που συζητούσα με τον κ. Δεληβορριά μου είπε να δωρίσω τα παιχνίδια μου στο Μουσείο Μπενάκη,κάτι το οποίο έγινε την επόμενη ημέρα».Από τότε έχουν περάσει σχεδόν είκοσι χρόνια.Το συντριπτικό μέρος της συλλογής βρίσκεται στοιβαγμένο στους χώρους του κτιρίου.Και παρ΄ ότι δεν διαφαίνεται φως για τη δημιουργία του παραρτήματος του Μουσείου,η ίδια ομολογεί: «Δεν το έχω μετανιώσει. Ισως μόνο λίγο να κουράστηκα...».

πηγη ΤΟ ΒΗΜΑ