"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΓΚΡΑΒΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΓΚΡΑΒΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Υστερόγραφο από Ιθάκη…



Το "διάγγελμα" του πρωθυπουργού κ. Τσίπρα ήταν προεκλογικό και στηρίχθηκε στον συνδυασμό ταξικού προσήμου και διχαστικής λογικής στο μοτίβο «ή τους τελειώνουμε (τους σύγχρονους μνηστήρες) ή μας τελειώνουν (τους συντρόφους που δαμάσαμε τα κύματα)».


Δύο κρίσιμες παρατηρήσεις στον (λογογράφο του) κ. Τσίπρα με βάση τις δύο παραπάνω κατηγορίες της παραποιημένης Οδύσσειας (κακοί μνηστήρες και καλοί σύντροφοι):

  • · πρώτον, εκτός από τους σύγχρονους μνηστήρες, καταθέσεις στο εξωτερικό έχει βάσει του επίσημου πόθεν έσχες το μισό υπουργικό συμβούλιο των συντρόφων που δάμασαν τα κύματα (αλλά και εκείνων που εγκατέλειψαν το καράβι).
  • · δεύτερον, δεν ανεφέρθη ότι όταν το πλήρωμα άλλαξε (Ιούλιος 2015) και απαλλάχθηκε από τους συντρόφους που φοβήθηκαν τα κύματα, οι συμπληγάδες είχαν ήδη καταστρέψει την πρύμνη αξίας ογδονταέξι δισεκατομμυρίων ευρώ επειδή το καράβι στριφογύριζε και ο αυταπατώμενος Οδυσσέας είχε ακόμα ...κλειστά τα αυτιά του (κατά το παλαιότερο γλωσσικό ολίσθημα) από τις Σειρήνες.

Το μοναδικό αληθές του διαγγέλματος του πρωθυπουργού από την Ιθάκη είναι ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Στασιμοδυστοπία

Οικονομολόγου - αναλυτήη διεθνών αγορών και υποψήφιου διδάκτορα Πολιτικής Οικονομίας στο τμήμα Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήμης του ΕΚΠΑ. 


Εδώ και μερικά χρόνια, περίπου μια δεκαετία, εμφανίζεται στο γαλλικό λεξικό η λέξη "inaptocratie” την οποία εφηύρε το μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας, Jean d’ Ormesson.  


Η λέξη αυτή μπορεί να μεταφρασθεί στην ελληνική γλώσσα ως "αδεξιοκρατία" με τον ακόλουθο ορισμό: "Σύστημα διακυβέρνησης, όπου οι λιγότερο ικανοί να ηγηθούν εκλέγονται από τους λιγότερο ικανούς να παράγουν, και στο οποίο τα λιγότερο ικανά μέλη της κοινωνίας να επιβιώσουν ή να επιτύχουν, επιβραβεύονται με αγαθά και υπηρεσίες που πληρώνονται από τον κατασχεμένο πλούτο ενός ολοένα και περισσότερο συρρικνούμενου αριθμού παραγωγικών ατόμων"¹. 



Στη χώρα μας, μετά την οικονομική χρεοκοπία και την είσοδο στα μνημόνια την άνοιξη του 2010, οι βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν το Μάιο του 2012 αποτύπωσαν στην κάλπη και την πολιτική χρεοκοπία: του δικομματισμού της μεταπολιτευτικής περιόδου.  

Οι κυριότερες αιτίες της εκλογικής του κατακρήμνισης ήταν δύο. 


Πρώτον, η απελευθέρωση των ψηφοφόρων, ιδιαίτερα δε των διαφόρων ομάδων πίεσης, από την πελατειακή σχέση που δέσμευε στα χρόνια της εύκολης ευημερίας την ψήφο τους· ως μια οιονεί μαθηματική συνάρτηση προσωπικής μυωπικής ωφέλειας υπό συνθήκες αδιαφορίας για το ευρύτερο καλό του κοινωνικού συνόλου και την ευημερία των επόμενων γενεών. Το μοντέλο αυτό είχε οδηγήσει, αφενός μεν, σε αντιπαραγωγική διόγκωση του κράτους και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, αφετέρου δε, σε κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα χωρίς εξωστρεφή παραγωγικό προσανατολισμό. 


Δεύτερον, το έλλειμμα ελπίδας που επέφερε η ασκούμενη πολιτική μέσα από την αδιέξοδη εφαρμογή του μνημονίου και τη συνεχή αστοχία τόσο ως προς την επίτευξη των στόχων όσο και ως προς την τοποθέτηση "πάτου στο βαρέλι", εξήντλησε την ελαστικότητα ανοχής της κοινωνίας απέναντι στη βίαιη υποτίμηση του βιοτικού επιπέδου, στην απώλεια του αγαθού της εργασίας και στην απουσία αισθήματος δικαίου και δικαιοσύνης σε σχέση με την κατανομή των βαρών του μνημονίου μεταξύ των διαφόρων κοινωνικών ομάδων. 


Σε αυτές τις συνθήκες εκκολάφθηκαν διαδοχικά η αρνητική ψήφος, η ψήφος τιμωρίας και διαμαρτυρίας και η ψήφος του χαβαλέ· όλες, μάλιστα, σε επάλληλες τροχιές με το μύθο του "αντιμνημονιακού" λαϊκισμού. 



Η υπογραφή του τρίτου μνημονίου το καλοκαίρι του 2015 απογύμνωσε …de jure τον πλαστό διαχωρισμό μεταξύ "μνημονιακών" και "αντιμνημονιακών". Βάζοντας φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους λίγους μήνες μετά την ανάληψη της εξουσίας, τα δύο "αντιμνημονιακά" κόμματα ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ ομογενοποιήθηκαν με τα κόμματα της Μεταπολίτευσης ως προς τον άξονα των μνημονίων. Η συνέχιση της κυβερνητικής πολιτικής στο περιβάλλον εφαρμογής των δεσμεύσεων που αναλαμβάνονται μέσω κάθε διαδοχικού μνημονίου απέναντι στους εταίρους και πιστωτές, όχι μόνον δεν θεράπευσε τις παθογένειες των προηγούμενων διακυβερνήσεων, αλλά επέτεινε δραματικά την εικόνα στασιμότητας σε συνθήκες οιονεί χρεοκοπίας. Οι λίγοι μήνες που μεσολάβησαν μέχρι τη μεγάλη στροφή κόστισαν δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ στην οικονομία και τους φορολογούμενους πολίτες, ενώ δύο χρόνια μετά (τέλος 2014, τέλος 2016) οι προβλέψεις για το ρυθμό ανάπτυξης (T+1) επαναδιατυπώνονται σχεδόν πανομοιότυπες. Η χώρα λες και βαδίζει αγκομαχώντας σε κυλιόμενο διάδρομο σπαταλώντας πολύτιμους πόρους από τις επόμενες γενιές, παραμένοντας στην ίδια ή και χειρότερη θέση στο διεθνές σύστημα.    



Ο σωρευτικός λογαριασμός της περιόδου των τριών μνημονίων;  


Ραγδαία μείωση του εθνικού εισοδήματος, εκτίναξη της ανεργίας (ιδιαίτερα των νέων), φυγή ανθρωπίνου δυναμικού με υψηλές δεξιότητες προς το εξωτερικό. Και η στασιμότητα, ως ταγκό που χρειάζεται δύο: από τη μια μεριά η αδικαιολόγητη καθυστέρηση από πλευράς ελληνικών κυβερνήσεων δημιουργίας ενός νοικοκυρεμένου κράτους, από την άλλη το "μαρτύριο της σταγόνας" σε κάθε διαπραγμάτευση για κλείσιμο της αξιολόγησης από πλευράς των πιστωτών. 


Το πολιτικό κεφάλαιο κάθε κυβέρνησης...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τι είδους "Πολιτική Λύση", εννοεί ο γραφικός?


Ο πρωθυπουργός σε συνέντευξή του στον κυριακάτικο τύπο αποκλείει εκλογές, δημοψήφισμα ή πραξικόπημα! 

Ειλικρινά δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε το νόημα της συγκεκριμένης αυτής τριπλής διαβεβαίωσης. Οι πολίτες στη μεγάλη πλειοψηφία τους δεν επιθυμούν ούτε εκλογές, ούτε δημοψηφίσματα. Και βέβαια δεν βλέπουν φαντάσματα πραξικοπηματιών στον ύπνο τους.

Ο κ. Τσίπρας και το κυβερνητικό επιτελείο, θα πρέπει να εξηγήσουν πώς ακριβώς η επιδιωκόμενη πολιτική λύση θα αποτρέψει την εξωτερική (ΔΝΤ) ή εσωτερική (μισθοί και συντάξεις) στάση πληρωμών της ελληνικής κυβέρνησης.  

Η μεν Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι ανεξάρτητη νομισματική αρχή της Ευρωζώνης και συνεπώς δεν μπορεί να εξαναγκασθεί με “πολιτική απόφαση” να αυξήσει το πλαφόν έκδοσης εντόκων γραμματίων του ελληνικού δημοσίου. 

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν μπορεί να μετακυλήσει προγραμματισμένη πληρωμή για να αποφευχθεί πιστωτικό γεγονός με “πολιτική απόφαση”. Και τέλος, μέρος της τελευταίας δόσης των €7.2δις του τρέχοντος προγράμματος δεν εκταμιεύεται με “πολιτική απόφαση” καθώς η συμφωνία στο Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου περιγράφει ένα πλαίσιο προϋποθέσεων, δηλαδή λήψη μέτρων-μεταρρυθμίσεων προς υλοποίηση εκ μέρους της κυβέρνησης. Λεφτά, με τις μεταρρυθμίσεις στον αέρα και με τη σύλληψη της φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής στα λόγια και στα κανάλια, δεν δίνονται ούτε σε υπο-δόσεις των δόσεων της ...δόσης.

Το συμπέρασμα είναι ότι ο πρωθυπουργός ανεβάζει την τακτική του “blame game” στο ανώτατο επίπεδο της Συνόδου Κορυφής, αδυνατώντας εδώ και πενήντα ημέρες να χαράξει σοβαρό κυβερνητικό σχέδιο.

Η “στρατηγική” της κυβέρνησης φαντάζει μέρα με την ημέρα όλο και πιο επικίνδυνη. Προβληματίζει δε, ολοένα και περισσότερο, όλους εκείνους που αισθάνονται τυχεροί να μην βιώνουν “ανθρωπιστική κρίση” χωρίς όμως να έχουν έτοιμη την επιλογή να πάρουν το αεροπλάνο και να μετακομίσουν στη χώρα που τους περιμένουν ήδη τα χρήματά τους. Και είναι κρίσιμη η μάζα αυτή των πολιτών για το μέλλον αυτής της χώρας. Για το μέλλον των παιδιών μας. 

Κλείνουμε με ένα άλλο απόσπασμα από την επί του Όρους ομιλία του Ιησού: