ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: Μια πόλη γεμίζει κάθε μήνα από τους λαθρομετανάστες που μπαίνουν καθημερινά στη χώρα για να μας ΜΠΟΛΙΑΣΟΥΝ κάνωντας υπερήφανο τον Κούλη και την παρέα του...

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Στο φθινόπωρο του 2015 παραπέμπουν οι ροές των λαθρομεταναστών στο βόρειο Αιγαίο. Από χθες τα μεσάνυχτα σε διάφορα σημεία του νησιού έφθασαν οκτώ βάρκες με 323 άτομα, τα οποία και προωθούνται στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης της Μόριας. Ο καταυλισμός ξεπερνά πλέον τις 15.000 άτομα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης τον Οκτώβριο του 2019 πέρασαν στα νησιά του βορείου Αιγαίου 6.868 άτομα. Από αυτά 3.474 πέρασαν στη Λέσβο, 1.820 στη Χίο και 1.556 στη Σάμο.

Την ίδια στιγμή, εκατοντάδες λαθρομετανάστες επιβιβάζονται καθημερινά σε πλοία για να… προωθηθούν στην ηπειρωτική Ελλάδα και όχι για να επαναπροωθηθούν στην Τουρκία!
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επιλέξει, δια νόμου, την μεταφορά και ενσωμάτωση(;) των λαθρομεταναστών λόγω του καταγεγραμμένου υφιστάμενου δημογραφικού και εθνικού κινδύνου, από τα νησιά στην ενδοχώρα, χωρίς όμως ο κ. Μητσοτάκης και οι διάφοροι "σοφοί σύμβουλοί του" να μπορούν να απαντήσει στο εύλογο ερώτημα:
 

«Είναι δυνατόν να αντιμετωπίζεται ένα πρόβλημα μεταφέροντάς το γεωγραφικά;
 

Ποιος και πως μπορεί να εγγυηθεί πως ο επίσημα καταγεγραμμένος δημογραφικός και εθνικός κίνδυνος θα παύσει να υφίσταται με την μεταφορά ανθρώπων που έχουν ήδη καταγραφεί ως προβληματικοί και λίαν επικίνδυνοι;»

Η κυβερνητική επιλογή, αυτή του στρουθοκαμηλισμού, φαίνεται πως είναι οριστική και, ενδεχομένως, καθοριστική για εμφάνιση ποικίλων προβλημάτων στο εσωτερικό της Ελλάδας, όπου τοπικές κοινωνίες καλούνται –για την ακρίβεια εξαναγκάζονται- να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα και τις συνέπειές του. Και όπως δήλωσε τηλεοπτικά κάποιο στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος, «ακόμη και με τη χρήση βίας», προκειμένου να γίνει πραγματικότητα η ρήση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος «αισθάνεται υπερήφανος που βλέπει να ενσωματώνονται οι πρόσφυγες στην ελληνική κοινωνία».

 

Προφανώς ο κ. Μητσοτάκης αγνοεί επιδεικτικά τα ήδη υπάρχοντα στατιστικά στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ., αλλά και τις υποδείξεις ειδικών επιστημόνων για την εσωτερική ασφάλεια της χώρας, ενώ ταυτόχρονα φαίνεται να ξεχνά πως ανθρώπινα δικαιώματα έχουν και οι έλληνες πολίτες. Ενδεχομένως έχει αντιληφθεί τον ρόλο του ως πρωθυπουργού σαν φυσική συνέχεια των επιδιώξεων διαφόρων ΜΚΟ (καταγεγραμμένης επικινδυνότητας), της κυβερνητικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ για τους πρόσφυγες και του Αλέξη Τσίπρα που δεν γνώριζε ότι υπάρχουν σύνορα στη θάλασσα…

 

Κι ενώ όλοι δικαίως συζητούν για τους πολύ μεγάλους αριθμούς λαθρομεταναστών που σε καθημερινή βάση «αποβιβάζονται» στην Ελλάδα, κανείς ή σχεδόν κανείς δεν αναφέρεται στο μέγεθος και την επικινδυνότητα της εισόδου λαθρομεταναστών από τον Έβρο. Σχεδόν κανείς δεν αναφέρεται στους αριθμούς, στις «ακτιβιστικές δράσεις» τους και στις αυθαίρετες «αυτο-τοποθετήσεις» τους σε περιοχές που διέρχονται οδοί «ειδικού στρατιωτικού ενδιαφέροντος».

Σύμφωνα με δήλωση του προέδρου των Συνοριοφυλάκων Ν. Έβρου, κάθε ώρα περνάει τα ελληνοτουρκικά σύνορα και συλλαμβάνεται ή παραδίδεται στις αρχές μια ομάδα 30 ατόμων, δηλαδή 720 άτομα το 24ωρο. Κι αυτό αφορά μόνο στην περιοχή Ορμένιο - Καστανιές (τρίγωνο) του Βόρειου Έβρου.

Άγνωστος είναι ο αριθμός των υπολοίπων παράνομα εισερχομένων από την ίδια περιοχή ή και από ολόκληρο τον ποταμό Έβρου, ενώ άγνωστος παραμένει και ο αριθμός εκείνων που χάνουν τη ζωή τους κατά τη διέλευση του ποταμού Έβρου, αφού κανείς από όσους συλλαμβάνουν οι ελληνικές αρχές δεν αναφέρει πόσοι ξεκίνησαν και πόσοι κατάφεραν να περάσουν το ποτάμι του Έβρου. 

 

Χαρακτηριστική είναι η σχετική δήλωση συνοριοφύλακα που μιλήσαμε μαζί του, ο οποίος μας είπε πως

«το ποτάμι παίρνει στον βυθό του ίσως περισσότερους από όσους περνάνε στην Ελλάδα και αν υπήρχε δυνατότητα αποξήρανσής του ο αριθμός των πτωμάτων θα προκαλούσε σοκ, ιδιαίτερα για την ανευθυνότητα όλων εκείνων των διακινητών και επαγγελματιών ανθρωπιστών που μετακινούν με σημαντικότατα χρηματικά οφέλη τους λαθρομετανάστες»…

«Λαθρομετανάστες; Λαθραίοι είναι σίγουρα, αλλά δεν ξέρω πόσοι από αυτούς είναι μετανάστες. Ξέρετε, η συμπεριφορά αλλά και τα υπόλοιπα στοιχεία που προκύπτουν, δημιουργούν πολλά ερωτήματα για την προέλευση και τον σκοπό της μετακίνησης αυτών των ανθρώπων. Ελάχιστες είναι οι οικογένειες. Το συντριπτικό τους ποσοστό, κοντά στο 98% είναι μουσουλμάνοι. Οι πολλοί, είναι τουλάχιστον «προβληματικοί». Δεν ξέρουν να δείξουν στον χάρτη το χωριό, την πόλη ή και (μερικές φορές) την χώρα προέλευσής τους. Δεν γνωρίζουν την γλώσσα της χώρας γέννησής τους. Ξέρουν όμως όλα τα «ανθρώπινα δικαιώματά» τους, πολλές φορές γνωρίζουν επακριβώς που βρίσκονται, ενώ κάποιοι από αυτούς είναι εφοδιασμένοι με χάρτες. Νεαροί, σε πολλές περιπτώσεις καλογυμνασμένοι. Με γνώσεις σύγχρονων τηλεπικοινωνιακών και διαδικτυακών μέσων. Με ακριβά τηλέφωνα, αλλά χωρίς διαβατήρια… Περνάνε τα σύνορα και ξέρουν που βρίσκονται τα φυλάκια των συνοριοφυλάκων, όπου κάποιοι πηγαίνουν και «παραδίδονται» ή άλλοι αποφεύγουν για να συνεχίσουν το ταξίδι τους χωρίς να καταγραφούν στην Ελλάδα ως πρώτη χώρα εισόδου στην Ε.Ε. Όσοι παραδίδονται καταγράφονται από το FRONTEX, που κάνει αυτή τη δουλειά και μόνο αυτή. Δεν κάνει καμία αποτροπή. Κάνει μόνο καταγραφή. Καταγραφή ανθρώπων που δηλώνουν ότι θέλουν, αφού δεν έχουν επάνω τους κανένα επίσημο έγγραφο. 

Όταν τους αναλαμβάνει η Ελληνική Αστυνομία διαπιστώνει πως πολλά από όσα δηλώνουν δεν ταιριάζουν, αλλά είναι ήδη πολύ αργά. Έχουν ήδη καταγραφεί στην Ελλάδα ως πρώτη χώρα εισόδου. Τους δίνεται ένα χαρτί για να μετακινηθούν ΕΛΕΥΘΕΡΑ στην Θεσσαλονίκη. Το γιατί κάποιοι από αυτούς επιλέγουν να μην μετακινηθούν αλλά να εγκατασταθούν σε κάποιο σημείο στην ευρύτερη περιοχή του Έβρου, είναι κάτι που δεν γνωρίζω να σας πω. Πηγαίνετε να τους βρείτε και ρωτήστε τους».

Αυτά μας είπαν συνοριοφύλακες του Έβρου, για τα όσα συμβαίνουν με αυτούς τους λαθρομετανάστες που «συλλαμβάνονται ή παραδίδονται» μόλις περάσουν τα ελληνοτουρκικά σύνορα.

 

Ένας αριθμός από αυτούς που τελικά περνούν το ποτάμι του Έβρου έχει «ραντεβού» με διακινητές που τους περιμένουν με τα αυτοκίνητά τους, ενώ ένας άλλος (μεγαλύτερος αριθμός) επιλέγει να κινηθεί πεζή ακολουθώντας είτε την Εθνική – Εγνατία Οδό είτε απόκεντρες οδούς (παλιά εθνική οδό ή χωματόδρομους), ενώ ένας μικρός αλλά διόλου ευκαταφρόνητος αριθμός μερικών εκατοντάδων (διασκορπισμένοι σε ομάδες των 10-20 ατόμων) αποφασίζει να «εγκατασταθεί» στην περιοχή και σε χώρους που (κατοικούν κάποιοι τουρκόφρονες) εποπτεύουν οδούς ιδιαίτερης βαρύτητας και στρατιωτικού ενδιαφέροντος.
 

Μάλιστα, έχουν επώνυμα καταγγελθεί και καταγραφεί περιστατικά επιθέσεων σε διερχόμενα οχήματα και στους οδηγούς αυτοκινήτων, ενώ κάτοικοι χωριών διαμαρτύρονται για ζημίες στην φυτική και ζωϊκή παραγωγή τους, αφού έχουν υπάρξει κλοπές σε σπιτικούς λαχανόκηπους και σφαγές ζώων ελευθέρας βοσκής (αρνιών και κατσικιών).

 

Αξίζει επίσης να σημειωθεί η οργανωμένη από βούλγαρους διακινητές σύντομη μετακίνηση ενός αριθμού λαθρομεταναστών μέσω της Βουλγαρίας (από περιοχή που διαμένουν τουρκόφρονες βούλγαροι μουσουλμάνοι) στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα του νομού Ροδόπης, από όπου στη συνέχεια μετακινούνται νότια και εισέρχονται στην περιοχή του «γιακά» Ιάσμου, για να επιβιβαστούν σε αυτοκίνητα λαθρομεταναστών ή να συνεχίσουν πεζοί από οδούς χωρίς υψηλή (ή και καθόλου λόγω ελλείψεως προσωπικού) αστυνόμευση.

 

Όσοι κινούνται με αυτοκίνητα στην περιοχή, μεταξύ Έβρου και Θεσσαλονίκης, έχουν συναντήσει λαθρομετανάστες, νεαρούς σε ηλικία, άνδρες, με ένα μικρό σακίδιο στην πλάτη, να προχωρούν πεζοί προς την συμπρωτεύουσα. Πολλές φορές, ακόμη και επάνω στην Εγνατία Οδό, αδιαφορώντας για την σωματική τους ακεραιότητα και την ζωή τους. Η κούραση, η πείνα αλλά και η απελπισία τους είναι παράγοντες κινδύνου για τους Έλληνες κατοίκους των περιοχών διέλευσης των λαθρομεταναστών και η προσπάθεια της Αστυνομίας σχεδόν μάταιη, αφού πάγια κυβερνητική επιλογή είναι η προστασία πολιτικών προσώπων και VIP προσωπικοτήτων (μεταξύ των οποίων και δημοσιογράφοι!) παρά η προστασία των Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι εκτίθενται σε μια σειρά κινδύνων που απειλούν έως και τη ζωή τους, εξαιτίας πολιτικών αποφάσεων και «επιταγών» των ευρωπαϊκών ανθρωπιστικών κυβερνήσεων, που αγνοούν ηθελημένα τα ανθρώπινα δικαιώματα των κατοίκων της Ελλάδας.

 

Ένας πρόχειρος υπολογισμός για τα πραγματικά μεγέθη των λαθρομεταναστών που διέρχονται ημερησίως τα ελληνοτουρκικά σύνορα από τον Έβρο, τους φέρνει σε περίπου 1.200, που συλλαμβάνονται, παραδίδονται ή συνεχίζουν το βουβό τους ταξίδι προς την Θεσσαλονίκη, από όπου ελπίζουν πως θα μπορέσουν να μετακινηθούν εκτός Ελλάδας χωρίς να γίνουν αντιληπτοί.

Στην περίπτωση που θελήσουμε να προσθέσουμε τον αριθμό των λαθραία εισερχομένων στην χώρα από τον Έβρο με αυτούς που αποβιβάζονται ανεμπόδιστοι στα νησιά του Αιγαίου, σε καθημερινή βάση, διαπιστώνουμε πως περίπου 2.000 με 2.500 χιλιάδες λαθρομετανάστες μπαίνουν καθημερινά στην Ελλάδα.  

 

Και αν ο αριθμός αυτός δεν τρομάζει τους πολιτικούς ή τους πάσης φύσεως «ειδικούς» και τηλεοπτικούς ψιττακούς, το ότι μια νέα πόλη μπαίνει κάθε μήνα στην χώρα, ίσως είναι κάτι που πρέπει να τους προβληματίσει, αφού σκοπός της κυβέρνησης (δια στόματος του ίδιου του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη) είναι...

 

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η ευχή

Του ΠΕΤΡΟΥ ΤΕΡΖΗ


«Ίσως, εν τέλει, η Αγάπη να είναι η μοναδική σταθερά που είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε και η οποία είναι ικανή να διαπεράσει το Χρόνο και τον Χώρο» είπε η Μπραντ στο πλήρωμα του Endurance για να τους πείσει να κατευθυνθούν προς τον πλανήτη όπου –μάλλον– είχε πεθάνει ο αγαπημένος της, αναζητώντας ζωή. Και συμπλήρωσε: «Ίσως θα έπρεπε να εμπιστευτούμε αυτόν τον κανόνα, ακόμα κι αν δεν μπορούμε να τον τον καταλάβουμε ακόμα» (Interstellar).


Το τέλος εκείνου του ταξιδιού μάς αφήνει την αίσθηση ότι κάπου εκεί έξω, μακριά στο σύμπαν, κάπου στο απέραντο διάστημα, σε ένα δωμάτιο τις διαστάσεις του οποίου δεν μπορούμε ούτε να δούμε ούτε να συλλάβουμε, υπάρχει για μερικούς από εμάς –ή και όλους – ένας άνθρωπος. Ένας δικός μας άνθρωπος, αυτός τον οποίον στη γήινη γλώσσα θα βαφτίζαμε «Φύλακα Άγγελο».


Αυτός ο άνθρωπος, γνωρίζοντας πια από εκεί που είναι, ποιες είναι οι δυνατότητες και ποιoς ο προορισμός μας, με κινήσεις σαν εκείνες του ανθρώπου πίσω από το κουκλοθέατρο, ενορχηστρώνει τον κόσμο που μας περιβάλλει με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορέσουμε με τις περιορισμένες γήινες αισθήσεις μας να καταλάβουμε «πού μας πάει». Επιστρατεύοντας λοιπόν τη μοναδική δύναμη που πια μας συνδέει με εκείνον, τη μαγνητική, που η ίδια γέννησε και έκτοτε συγκρατεί και κινεί το σύμπαν, προσπαθεί να μας προσφέρει ερεθίσματα εδώ κάτω, στη Γη. Τα ερεθίσματα αυτά μας τα φέρνει στους στίχους ενός τραγουδιού που θα ακούσουμε στο αυτοκίνητο, στις κουβέντες του καθηγητή μας σε ένα μάθημα στο πανεπιστήμιο, στο απρόσμενο άγγιγμα της γυναίκας ή του άντρα που επιλέγουμε να έχουμε δίπλα μας, στις λέξεις που θα διαβάσουμε σε μια εφημερίδα. Τα ερεθίσματα αυτά, αν εμείς τα «πιάσουμε», τρυπάνε ακαριαία το μυαλό μας, γίνονται σκέψεις και στροβιλίζονται με υπαρξιακή ορμή μέσα μας σαν τον τυφώνα που ξεπηδά από το πουθενά στη μέση του ωκεανού.


Άπαξ και οι σκέψεις μας καταλαγιάσουν, τα πράγματα παίρνουν το δρόμο τους. Με τη βοήθεια των κατάλληλων χημικών διαδικασιών του οργανισμού μας, οι σκέψεις θα μετουσιωθούν στα συναισθήματα της ελπίδας, του πάθους, της γεναιότητας, της τόλμης. Στη συνεχεία τα συναισθήματα αυτά με παρόμοιες διαδικασίες των νευρώνων θα εξωτερικευτούν. Θα «τονώσουν» τα χέρια μας, θα «ξεσηκώσουν» τα πόδια μας και θα μας «σπρώξουν» στο δρόμο που φυλάει για εμάς ο δικός μας άνθρωπος.

Και κάπως έτσι κινείται ο κόσμος.


Ο δρόμος που παίρνουμε στη ζωή με τις πράξεις μας, οι ευκαιρίες που δημιουργούμε και ό,τι πετυχαίνουμε είναι κατά κάποιο τρόπο «παιδιά» των ερεθισμάτων μας. 


Είναι «παιδιά» των στίχων που ακούμε τυχαία στο σταθμό ενός ραδιοφώνου που δεν διαλέξαμε από πριν και των λέξεων που θα πει ο καθηγητής μας σε ένα μάθημα που αρχικά βαριόμασταν να πάμε. Είναι «παιδιά» των ονείρων που γεννά ένα αναπάντεχο άγγιγμα του αγαπημένου μας στο δρόμο όσο περπατάμε και των λέξεων που διαβάζουμε σε μια εφημερίδα που από απρόσμενο ελεύθερο χρόνο αποφασίσαμε να ανοίξουμε. Είναι «παιδιά» όλων των ερεθισμάτων που φέρνει μπροστά μας αυτός ο δικός μας άνθρωπος. Ο άνθρωπος που ζει κάπου μακριά, σε ένα δωμάτιο τις διαστάσεις του οποίου ούτε μπορούμε να δούμε ούτε και να συλλάβουμε.


Πώς, όμως, θα βρω τον δικό μου Άνθρωπο; 


Πώς να ξέρω αν είναι κάπου εκεί έξω;

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού στο διάστημα, η Μπραντ πάλευε να πείσει το πλήρωμα να κινηθούν προς έναν άγνωστο πλανήτη όπου –μάλλον– είχε πεθάνει ο αγαπημένος της αναζητώντας την πιθανότητα να υπάρχει ζωή. Ο αρχηγός της αποστολής είχε διαφορετική άποψη και προτιμούσε έναν άλλον πλανήτη. Είχαν μονάχα μία επιλογή. Πεπεισμένη ότι εκεί θα βρούνε αυτό για το οποίο αμφότεροι προορίζονταν, η Μπραντ παραμέρισε –για λίγο–τους νόμους της φύσης και μίλησε για τη δύναμη της αγάπης. Τη μοναδική δηλαδή δύναμη ικανή να τη «νιώσει» ο άνθρωπος και η οποία μπορεί να συνδέσει το πριν με το μετά, το εδώ με το εκεί. Δεν εισακούστηκε. Είχε όμως δίκιο και εν τέλει λυτρώθηκε.


Έτσι κάπως γεννιέται και για εμάς κάπου εκεί μακριά ο δικός μας άνθρωπος, ο Φύλακας Άγγελος που μπορεί να διαπερνά το Χώρο και τον Χρόνο. Εμείς οι ίδιοι τον γεννάμε κι εμείς τον μεγαλώνουμε. Η ατελείωτη προσπάθειά μας να βρούμε λύσεις όπου οι άλλοι βλέπουν προβλήματα, η ακόρεστη δίψα μας να αμφισβητούμε τον εαυτό μας όταν άλλοι αμφισβητούν την πραγματικότητα, η πεισματική μας περιέργεια να ανακαλύψουμε τις δυνατότητές μας όταν άλλοι περιμένουν να ανακαλυφθούν και κυρίως η ακούραστη δύναμή μας να αγαπάμε όταν άλλοι περιμένουν να αγαπηθούν, «τρέφουν» όλο και περισσότερο το δικό μας άνθρωπο εκεί έξω. Τον δυναμώνουν, τον εμπνέουν και καθιστούν την «προστασία» μας ιερό σκοπό για τη ζωή του εκεί μακριά.


Αυτή λοιπόν ας είναι και η ευχή μας για το 2019, για του χρόνου και για Πάντα:  

Να...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ορνεα πάνω από το 83ο χιλιόμετρο

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ Π. ΤΕΡΖΗ

Φ​​ταίνε οι Πόρσε, γενικώς; Η πλουτοκρατία; Τα κακομαθημένα πλουσιόπαιδα που θέλουν να επιδείξουν τα γρήγορα αυτοκίνητα ως προέκταση του εαυτού τους; Μήπως το τραγικό δυστύχημα είναι αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα τα τελευταία έτη;


Ολα αυτά γράφτηκαν, και πολύ σοβαρά μάλιστα, και συζητήθηκαν στα ελληνικά κοινωνικά δίκτυα και σε ένα μέρος των ΜΜΕ με αφορμή τις εικόνες–σοκ από τη θανατηφόρα διαδρομή της Πόρσε στο 83ο χιλιόμετρο της Αθηνών - Λαμίας, την Κυριακή. Η διαρροή του βίντεο από τις εικόνες ασφαλείας προκάλεσε εύλογα αναστάτωση. Η αποκάλυψη της ταυτότητας του υπαιτίου πυροδότησε χορό ορνέων πάνω από το 83ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού.


Μέσα ενημέρωσης έσπευσαν να αποκαλύψουν ονόματα, οικογενειακές σχέσεις, διαδρομές «ταΐζοντας» και  «εκπαιδεύοντας» την κοινή γνώμη στην ηδονοβλεψία. Στην πρώτη γραμμή και τα «πιστόλια» των κοινωνικών δικτύων. Με πλήρη επιπολαιότητα και, κυρίως, αδιαφορία για τις οικογένειες, τους ανθρώπους που έμειναν πίσω, ένα θανατηφόρο τροχαίο κατέστη ζυγαριά της προοδευτικότητας, αιτία κοινωνικής επανάστασης ή, απλώς, αφορμή για κάθε μορφής ανώνυμη διαδικτυακή ασχήμια. Πριν από την τραγωδία της Κυριακής, η κοινή γνώμη είχε επίσης συγκλονιστεί από ένα άλλο τροχαίο, όταν γνωστός λαϊκός τραγουδιστής άφησε την τελευταία του πνοή στην άσφαλτο.


Εκτοτε, περίπου 1.800 άνθρωποι, ανώνυμοι για τους πολλούς, αλλά εξαιρετικά «επώνυμοι» για τις οικογένειές τους, χάθηκαν στους δρόμους. Tο πρώτο εξάμηνο του 2016, σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία της Τροχαίας, 378 άτομα έχασαν τη ζωή τους, 441 τραυματίστηκαν σοβαρά και 6.191 ελαφρά, σε όλη τη χώρα. Δηλαδή, περισσότεροι από δύο νεκροί και σοβαρά τραυματίες κάθε ημέρα αλλά και 35 ακόμη συνάνθρωποί μας με, ευτυχώς, ελαφρότερα τραύματα.


Ο έμπειρος οδηγός αγώνων Ιαβέρης, ο οποίος ασχολείται ενεργά με την προώθηση της οδικής ασφάλειας, υπολόγισε τον αριθμό των νεκρών στους δρόμους σε 1.800 ανά έτος, άλλους τόσους με μόνιμες βλάβες υγείας, μερικές δεκάδες χιλιάδες που γλίτωσαν από του... χάρου τα δόντια.


Το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας είχαμε 12 νεκρούς σε τροχαία.


Ολα αυτά ουδέποτε είδαν το φως της δημοσιότητας ή αποτέλεσαν αντικείμενο συζήτησης στα social. Δεν προσφέρουν, άλλωστε, λόγους αντιπαράθεσης. Η πολιτεία ουδέποτε έθεσε ως σοβαρό στόχο την κυκλοφοριακή αγωγή των πολιτών της, ειδικά των μικρότερων ηλικιών.


Ο έλεγχος απουσιάζει. Μια ματιά γύρω μας, στους δρόμους των πόλεων, όπου και η συντριπτική πλειονότητα των νεκρών και τραυματιών, πείθει ότι ο λόγος για το αίμα στην άσφαλτο δεν είναι η... Πόρσε. Μια βόλτα από το Φάληρο τις βραδινές ώρες αρκεί για να δει κανείς πολλά «λαϊκότερα» και «ταπεινότερα» αυτοκίνητα που έχουν «φτιαχτεί» για να κάνουν κόντρες.


Ο λόγος είναι...

ΤΟΥΡΚΙΑ: Ο Ερντογάν, τα social media και το πραξικόπημα - Η Πολιτική ειρωνεία, της "διάσωσης" του Σουλτάνου χάρη τα ίδια μέσα κοινωνικής δικτύωσης που μέχρι χθες κατηγορούσε και φίμωνε!!!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ Π. ΤΕΡΖΗ


Καθώς η Τουρκία παραμένει σε κατάσταση χάους, η ακριβής αποτύπωση για τις στρατιωτικές δυνάμεις που κινητοποιήθηκαν εναντίον και υπέρ του Προέδρου της χώρας Ρετζεπ Ταγίπ Ερντογάν είναι αδύνατη. Οπως δύσκολο είναι να αποτυπωθεί, αυτές τις πρώτες ώρες, ο ρόλος που διαδραμάτισαν οι δυτικές δυνάμεις για την τελική έκβαση. Ειδικά από τη στιγμή που μία αποσύνθεση της Τουρκίας θα μπορούσε να οδηγήσει κύματα εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών και προσφύγων στις ευρωπαϊκές, ελληνικές ακτές.


Ωστόσο, μερικά συμπεράσματα για το πραξικόπημα, που όλα δείχνουν ότι απέτυχε, έχουν ήδη εξαχθεί. 


Οι πραξικοπηματίες κινήθηκαν βάσει του κλασσικού manual γι αυτές τις περιπτώσεις.


Μετά την κατάληψη κεντρικών κυβερνητικών κτηρίων και την προσπάθεια ελέγχου της κυκλοφορίας προχώρησαν στον έλεγχο της κρατικής ραδιοτηλεόρασης. Όντως, λίγη ώρα μετά το ξέσπασμα του πραξικοπήματος, οι στρατιωτικοί εισέβαλαν στο TRT και ζήτησαν να αναγνωσθεί το μήνυμά τους. Με τον Ερντογάν στην Μαρμαρίδα, αλλά όπως αποδείχθηκε όχι υπό σύλληψη, και με τις οργιώδεις φήμες ότι αναζητά άσυλο σε διάφορες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, η εικόνα των πρώτων ωρών ήταν αυτή του τέλους εποχής για τον Ερντογάν.


Μόνον που το manual που είχαν στη διάθεσή τους οι πραξικοπηματίες ήταν της περασμένης δεκαετίας.


Διότι την ίδια στιγμή που οι στρατιωτικοί είχαν υπό τον έλεγχό τους τα κρατικά media, ο Ερντογάν χρησιμοποιούσε το Face Time προκειμένου, μέσω των ιδιωτικών ΜΜΕ και του Twitter, να δηλώσει παρών και να καλέσει τους οπαδούς του σε αντίσταση! Πολίτες κινητοποιήθηκαν, βγήκαν στους δρόμους, κατέλαβαν πλατείες και το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης όπως ζήτησε ο Ερντογάν (αλλά, μην ξεχνάμε, και όπως τους καλούσαν οι ιμάμηδες από τους μιναρέδες).


Παραμένει άγνωστο εάν το πραξικόπημα θα αποτύγχανε, ούτως ή άλλως. Ωστόσο, η κινητοποίηση των πολιτών, μαζί με την αστυνομία που έμεινε πιστή στο καθεστώς Ερντογάν, ανέτρεψε την εικόνα κυριαρχίας των πραξικοπηματιών και τελικά την ίδια την έκβαση της αναμέτρησης.


Μοιάζει παράδοξο που ο Ερντογάν χρησιμοποίησε υπέρ του τις νέες τεχνολογίες και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης. Είναι άλλωστε ο ίδιος ηγέτες που, πολύ πρόσφατα, επέβαλλε λογοκρισία και λουκέτο σε ανεξάρτητα μέσα μη αρεστά στον ίδιο, κινητοποίησε τον κρατικό μηχανισμό εναντίον δημοσιογράφων που του ασκούσαν κριτική και, κυρίως, προσπάθησε να ελέγξει τα κοινωνικά δίκτυα, αν όχι να τα κλείσει.


Λίγα χρόνια πριν...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η καφενειοποίηση της πολιτικής

Του ΠΕΤΡΟΥ ΤΕΡΖΗ

Φανταστείτε για χάρη του άρθρου ότι έχουμε ένα βουλευτή και έναν θαμώνα ενός καφενείου οι οποίοι αλλάζουν ζωές για μία μέρα.
 

 Πάει, λοιπόν, ο βουλευτής με το κοστούμι και τη γραβάτα του το πρωί στο καφενείο. Παραγγέλνει τον ελληνικό του και ακούει τους θαμώνες να μιλάνε για τα κανάλια και την επικαιρότητα. Ώσπου κάποια στιγμή αποφασίζει να πάρει δειλά-δειλά το λόγο. «Κοιτάξτε, το τοπίο των τηλεοπτικών αδειών πράγματι χρήζει αναδιάρθρωσης και εδώ θα συμφωνήσω μαζί σας. Αυτή η αναδιάρθρωση ωστόσο θα πρέπει να γίνει με γνώμονα πάντα το δικαίωμα στην ενημέρωση κάθε πολίτη. Τώρα σε ό,τι έχει να κάνει με το παραδικαστικό κύκλωμα και το χρηματισμό δικαστών που συζητάτε, προσωπικά αδυνατώ να έχω συγκεκριμένη σκέψη μιας και δεν υπάρχουν ενδείξεις για κάτι τέτοιο σήμερα. Με χαρά τώρα, θα ήθελα να ακούσω τις αντιπαραθετικές σας σκέψεις και να συζητήσουμε επί αυτών». 


Κάντε εικόνα τα βλέμματα τριγύρω. Θα συγκινούσε πιστεύετε κανέναν ο βουλευτής; 

Δεν νομίζω. Και δε νομίζω να συγκινούσε κανέναν κανέναν, όχι απαραίτητα γιατί οι θαμώνες δεν θα καταλάβαιναν, αλλά γιατί στην παράδοση, στα ήθη και στα έθιμα του ελληνικού θεσμού που λέγεται «Καφενείον» η ανάλυση της επικαιρότητας δεν γίνεται με αυτό τον τρόπο. Και καλά κάνει και δεν γίνεται με αυτόν τον τρόπο γιατί το καφενείο είναι χώρος αναψυχής και διασκέδασης.


Φανταστείτε, τώρα, τον δεύτερο ήρωα της ιστορίας μας, τον θαμώνα του καφενείου που γίνεται βουλευτής. Τον παίρνουν, που λέτε, τηλέφωνο από ένα κανάλι για να βγει στο βραδινό δελτίο και να σχολιάσει αφενός το καθεστώς των τηλεοπτικών αδειών και αφετέρου την επικαιρότητα. Εκείνος δέχεται. Φτάνει λοιπόν το βράδυ, ο θαμώνας φοράει το ανοιχτό του πουκάμισο και βγαίνει on air. Όταν η παρουσίαστρια του απευθύνει το λόγο εκείνος λέει: «Μια μέρα, καλή μου κυρία, θα γράψουμε Ιστορία. Θα διαολοστείλουμε όλα τα βωθροκάναλα, θα διαολοστείλουμε όλους τους δικαστές που, για να το πω απλά, τα παίρνουνε, όλοι ξέρουμε ποιοι είναι, και όποιος δεν πολυσυμφωνεί μαζί μας δεν πειράζει. Θα τον θάψουμε 10 μέτρα κάτω από τη γη».


Κάντε εικόνα τα βλέμματα των τηλεθεατών. Θα συγκινούσε πιστεύετε κανέναν;  

Δεν νομίζω. Και δεν νομίζω να συγκινούσε κανέναν, όχι απαραίτητα γιατί δεν θα τον καταλάβαινε ο κόσμος τι εννοούσε, αλλά γιατί στην παράδοση, στα ήθη και στα έθιμα του θεσμού που λέγεται «Κοινοβούλιον» η ανάλυση της επικαιρότητας δεν γίνεται με αυτόν τον τρόπο. Στις πολιτισμένες χώρες.
 

Γιατί στην Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ έτσι ακριβώς γίνεται. 


Γιατί εδώ...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πώς θα πέσει η Κυβέρνηση των τσαρλατάνων;

Του ΠΕΤΡΟΥ ΤΕΡΖΗ

Τώρα που τελείωσε το εθνικο θέατρο του Καμένου για «Άμεση παραίτηση Μουζάλα». 

Τώρα που η σκόνη που σηκώθηκε όταν ο Πάνος ο Καμένος χτύπησε το χέρι στο τραπέζι λέγοντας «Παίρνω τους υπουργούς μου και φεύγω» έκατσε αναπαυτικά πάλι πίσω με τη γλυκιά φωνή που είπε «Στηρίζω μέχρι τέλους τον Τσίπρα».  

Τώρα που οι ψηφοφόροι του χόρτασαν Μακεδονικό χαλβά, ας δούμε τα πράγματα από μία άλλη σκοπιά. Γιατί νομίζω, που λέτε, ότι το «Επεισόδιο Μουζάλα» μπορεί να λειτουργήσει ως το ιδανικό case study στο Εγχειρίδιο Οδηγίων «Πώς θα πέσει η Κυβέρνηση».

Μέχρι σήμερα, η κυβέρνηση έφερε, πράγματι, πολλές αλλαγές. 

Σκηνοθέτησε μια διαπραγμάτευση για τα μάτια του κόσμου. 

Προχώρησε σε ένα γελοίο, διχαστικό και νομικά καταρριπτέο από πρωτοετή φοιτητή Νομικής δημοψήφισμα. 

Έκλεισε τις τράπεζες κατηγορώντας την Ευρώπη… που κλείνει τις τράπεζες. 

Μεταμόρφωσε καθαρίστριες σε δικαστικούς υπαλλήλους. 

Μίλησε για πρόσφυγες που «εξαφανίζονται και λιάζονται» και αρνούνταν πεισματικά να διακρίνει τους πρόσφυγες από τους μετανάστες. 

Διόρισε μάνες, αδέλφια, παιδιά και ανήψια. 

Άφησε για έναν μήνα την τύχη της χώρας να εξαρτάται από τις αποφάσεις κάποιων γενικών συνελεύσεων αγροτών. 

Γκρέμισε από θέσεις ευθύνης ανθρώπους που αποδεδειγμένα ήταν πετυχημένοι . 

«Χάρισε» απλόχερα διπλωματικό έδαφος στη γείτονα χώρα αποδομώντας κεκτημένα τουλάχιστον τριαντακοταετίας. 

Χάιδευε έξω τους «σημαντικούς εταίρους» που στην Ελλάδα αποκαλούσε «παράλογους δανειστές». Αυτά βέβαια τα έχετε ξανακούσει.

Όλα τα παραπάνω είχαν, όμως, κάτι κοινό. Ας πούμε (ομολογουμένως με μια δόση μαζοποίησης) ότι οι άνθρωποι στην Ελλάδα, χωρίζονται σε δυο κατηγορίες.  

Χωρίζονται, από τη μία, στους επιρρεπείς στο λαϊκισμό και αγανακτισμένους τους οποίους και ονομάζω για χάριν του άρθρου «Ευερέθιστους» και από την άλλη στους μη επιρρεπείς, το επονομαζόμενο «Μέτωπο της Λογικής» τους οποίους ονομάζω για τον ίδιο λόγο «Ανθεκτικούς».  

Οι παραπάνω, λοιπόν, «αλλαγές» που έφεραν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην οικονομική και κοινωνική ζωή, προκάλεσαν την οργή των Ανθεκτικών. 

Αντίθετα οι Ευερέθιστοι έμειναν στο «δεν γίνεται αλλιώς», στο «τουλάχιστον αυτός διαπραγματεύτηκε» και στο «γιατί οι άλλοι καλύτεροι ήταν». 

Όλα αυτά όμως, μέχρι που ήρθε ο Μουζάλας.

Σε μια αποστροφή του λόγου του, είπε την απαγορευμένη λέξη για τα Σκόπια, προκαλώντας το σοβαρότερο επεισόδιο της μέχρι τώρα συγκυβέρνησης. Και οι ρόλοι, άλλαξαν.  

Οι Ευερέθιστοι εξοργίστηκαν απειλώντας με ρήξη και οι Ανθεκτικοί (στην πλειοψηφία τους τουλάχιστον) είπαν ότι «κρίσιμο θέμα το Μακεδονικό αλλά έχουν γίνει τόσα, πρέπει να γίνουν άλλα τόσα, οπότε σοβαρευτείτε όλοι σας μπας και τελειώνουμε». 

Έφτασε, όμως μ’ αυτά και μ’ εκείνα, για πρώτη φορά να απειληθεί σοβαρά η ιδεολογικά ανώμαλη αυτή συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ. Όχι, δηλαδή, από τα σφάλματα που εξευτέλισαν και πήγαν πίσω τη χώρα, αλλά από μια λέξη, ειπωθείσα σε μία εκπομπή από έναν άνθρωπο που στην τελική δεν είναι και αρμόδιος για το θέμα.

Το συμπέρασμα που βγαίνει, αγαπητοί αναγνώστες...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΕΟΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο Δόκτωρ Ζιβάγκος

Του ΠΕΤΡΟΥ ΤΕΡΖΗ

Βλέποντας τις εικόνες του πρωθυπουργού να παραλαμβάνει περιχαρής και με πλατύ χαμόγελο τον τίτλο του διδάκτορα οικονομίας από το ιδιωτικό πανεπιστήμιο «İzmir Ekonomi Üniversitesi», μου προσγειώθηκε στο κεφάλι ένα τούβλο, φανταστείτε ένα τούβλο στο σχήμα και μέγεθος που έχουν τα καπέλα αποφοίτησης που φοράνε στο κεφάλι οι διδάκτορες. Ο άνθρωπος –στα νιάτα του– για να βγάλει το Μετσόβιο έκανε «αχ-και-βαχ», αφού του πήρε 10 ολόκληρα χρόνια. Έκανε, όμως, και κάτι άλλες κραυγές του τύπου «και-α-και-ου» (όχι της ΔΑΠ-νουδουφουκου, αλλά τις κνίτικες κραυγές – πόση διαφορά έχει εξάλλου). Αυτός, ο άνθρωπος αυτός, που ήταν ο άλλος του εαυτός προεκλογικά, αποδέχθηκε τις προάλλες να γίνει επίτιμος διδάκτωρ ιδιωτικού πανεπιστημίου στην Τουρκία και να εμπλουτίσει έτσι το βιογραφικό του.

Οι συμβολισμοί φανταστικοί. Τους σημειώνω γρήγορα σε τρία πεδία. 

Το πρώτο αφορά την Παιδεία. Ο Τσίπρας και η ομήγυρή του δεν ακούνε κουβέντα για ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα. Ακόμα και στα δημόσια πανεπιστήμια, φώναζαν τα Συμβούλια Διοίκησης «μάνατζερς» (λέξη που παραπέμπει σε καπιταλισμό ξέρω γω), για να ερεθίσουν και να ξεσηκώσουν σε κινητοποιήσεις τα μειοψηφικά κοπάδια φοιτητών και να ξηλώσουν το νόμο Διαμαντοπούλου. Και τα κατάφεραν. Τα Συμβούλια Διοίκησης παραιτούνται σηκώνοντας τα χέρια ψηλά και ο χώρος μένει ελέυθερος για τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ώστε να επανεγκαθιδρύσουν το σύστημα διοίκησης που είναι συνυπεύθυνο για την κατάντια και τη φοβικότητα των ελληνικών ΑΕΙ και ΤΕΙ. Αυτό το σύστημα επιλογής πρυτάνεων που γέννησε Μυλόπουλους (καλά φιλαράκια μας, δηλαδή), που ήταν τόσο χρήσιμοι στο πανεπιστήμιο, που τους βάλαμε και στην ΕΡΤ, κι επειδή σάρωσαν κι εκεί, τώρα τους βάλαμε και στην Αττικό Μετρό. Με αυτά τα μυαλά ο πρωθυπουργός πάει στο εξωτερικό και αποδέχεται τον τιμητικό τίτλο του διδάκτορα από ιδιωτικό πανεπιστήμιο. Ο τίτλος του επίτιμου διδάκτορα, ξέρετε, δεν είναι σαν σοκολατάκι απο τη φοντανιέρα που σε κερνάει η γιαγιά μου όταν την επισκέπτεσαι στο χωριό. Χρειάζεται μια προετοιμασία πρώτα. Έγινε δηλαδή η πρόταση από την Τουρκία και έπρεπε να την αποδεχτεί ο Τσίπρας. Ε, και του καλάρεσε η ιδέα και τιτλοφορήθηκε.

Ο δεύτερος συμβολισμός είναι η Τουρκία. Αρχικά δεν έχει σημασία το πού ήταν το ιδιωτικό πανεπιστήμιο, καθώς το γεγονός και μόνο ότι είναι ιδιωτικό αρκεί και έχει την αξία του. Αλλά φανταστείτε να ήταν στην Μπρατισλάβα, όπου χιλιάδες Έλληνες φοιτητές σπουδάζουν και επιστρέφουν με άδεια ασκήσεως επαγγέλματος στην Ελλάδα. Ο απόλυτος στρουθοκαμηλισμός από τον ΣΥΡΙΖΑ και τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Αφού, καλοί μου άνθρωποι, συμβαίνει, κρατήστε τα ενοίκια και τους φόρους από τα δίδακτρα εδώ (23% ΦΠΑ στην ιδιωτική Παιδεία μου θέλατε) αντί για Ρουμανίες, Σλοβακίες και Βουλγαρίες. Και κράτα στο κράτος τα ανώτατα πανεπιστήμια και δώσ’ τους γόητρο κάνοντάς τα ελκυστικά για τους άριστους. Τόσο σας κόβει, όμως.

Μετά, όμως, σκέφτηκα ότι η Τουρκία έχει όντως έντονο συμβολισμό. Ο Ερντογάν είναι δικτάτορας, τελεία, παύλα και παράγραφος. Εάν νομίσει κάποιος ότι με αυτά που βγαίνεις και λες προσβάλλεις τον Τούρκο πρόεδρο, σε σέρνουν με μηνύσεις στα δικαστήρια (Ώπα. Τι εννοείτε ότι ξέρετε κι άλλη που το κάνει;). Εάν, βέβαια, είσαι δημοσιογράφος, Κούρδος ή υποστηρικτής της αντιπολίτευσης σε σκοτώνουν. Λίγους μήνες πριν, η τουρκική «αντιτρομοκρατική» εισέβαλε ξημερώματα στο σπίτι της 25χρονης Dilek Doğan και τη σκότωσαν στην ψύχρα, με μία σφαίρα στο στήθος μπροστά στους γονείς της. Σε αυτά προσθέστε και την «πρώτη κυρία» του Ερντογάν που βγαίνει και δηλώνει ανοιχτά ότι «το χαρέμι είναι σχολείο». Το χαρέμι! Σχολείο! Σε αυτή, λοιπόν, την Τουρκία ο πρωθυπουργός μας χαριεντίζεται με τριαντάφυλλα για να τιμήσει τις γυναίκες και δέχεται διδακτοριλίκια για να παίξει το επικοινωνιακό παιχνίδι της κυβέρνησης Νταβούτογλου. Τον κοροϊδεύουν και λέει και «ευχαριστώ». Αλέξη, οι λέξεις «γιαλαντζί» και «ντεμέκ» έχουν τουρκική ρίζα. Πώς θα σου φανεί το «γιαλαντζί αριστερός» και «ντεμέκ επαναστάτης»; Εμένα μου φαίνεται «ταμάμ».

Τελευταίος συμβολισμός: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Δεν έπρεπε, Βασιλική, τον Σταύρο να μηνύσεις

Toυ ΠΕΤΡΟΥ ΤΕΡΖΗ

Ζούμε σκοτεινούς καιρούς, δεν υπάρχει αμφιβολία. Η μελαγχολία και η απόγνωση που με πιάνει όταν ξεκινάω να βαράω τα πλήκτρα για να γραφτούν αυτές οι γραμμές κάθε φορά γίνεται μεγαλύτερη, γιατί η αφορμή που με φέρνει στο πληκτρολόγιο είναι κάθε φορά χειρότερη. Το τέλος είναι εδώ, και ξέρω πλέον πως μοιάζει. Η χώρα έχει σαλέψει τελείως, οι θεσμοί όπως κατάφερε και τους έφτιαξε ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα σε ένα χρόνο έχουν σαλέψει τελείως. Γιατί αυτό που συμβαίνει στη Δικαιοσύνη είναι πρωτοφανές, είναι σκοτεινό και φοβάμαι μην είναι το τέλος μας. 

Η Βασιλική Θάνου είναι καθαρά προσωπική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ και η εξουσία της να ασκεί πειθαρχικό είναι επίσης πολιτική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτή η επιλογή βρωμάει απολυταρχική καθεστωτίλα.

Βασιλική Θάνου, μήνυσε και μένα, κάν’ το τώρα και κάν’ το γρήγορα. Εμένα, έναν 24χρονο ασκούμενο δικηγόρο, συνάδελφό σου, που μόλις τελείωσε τις σπουδές του στο ΑΠΘ. Μήνυσέ με, σε παρακαλώ, πριν διαβάσεις τις παρακάτω γραμμές, ήδη σε έχω θίξει με την κριτική μου, και παρακάτω σε θίγω περισσότερο. Αλλά πρώτα με έθιξες εσύ: 

Με έθιξες στην ανακοίνωσή σου με αφορμή την αποφυλάκιση του Ρουπακιά αφήνοντας να αιωρείται στην ατμόσφαιρα ότι η αποχή των δικηγόρων οδήγησε στην αποφυλάκιση του δολοφόνου του Παύλου Φύσσα. Με έθιξες προσωπικά. Δεν ντράπηκες να το πεις αυτό.

Δεν ντρέπεσαι να γίνεσαι πολιτικάντης, αντί να χρησιμοποιείς το ρόλο σου και το χρόνο σου αλλά και τις πολιτικές σου διασυνδέσεις με την κυβέρνηση για να πιέσεις για αλλαγές στη Δικαιοσύνη;  

Γιατί αντί να πέσεις με τα μούτρα στη δουλειά σου κάθεσαι και προπαγανδίζεις τις θέσεις της κυβέρνησης στους Ευρωπαίους ομολόγους σου. Αλήθεια, απάντησε έστω και ένας δικαστής στην αστεία επιστολή σου;  

Ήθελα να ’ξερα πόσο ελεύθερο χρόνο έχεις και κάθεσαι και ανεβάζεις ανακοινώσεις από το site του Αρείου Πάγου για μια προσωπική σου αντιδικία με ένα συνταγματολόγο για υπόθεση δήθεν δυσφήμισης.

Βασιλική, μήνυσε και μένα. Είμαι 24 χρονών, δεν έχω πολιτικές διασυνδέσεις, είμαι μικρός και απροστάτευτος. Και να σου πω και κάτι; Σαν εκκολαπτόμενος δικηγόρος οφείλω να έχω σεβασμό στο θεσμό που εκπροσωπείς. Κι αυτό με πνίγει.  

Περίμενα μέρες για να στείλω το άρθρο αυτό. Δεν ήξερα αν έπρεπε. Είσαι Πρόεδρος του Αρείου Πάγου κι εγώ το θεσμό αυτό τον σέβομαι και τον υπηρετώ. Αλλά να σου πω πού κατέληξα. Ότι δεν θα φοβηθώ. Και σιγά μη φοβηθώ. Ας με θυμάσαι κι αν θες σημείωσε και το όνομά μου. Συνένοχος στην απαξίωση του θεσμού δεν θα γίνω.

Το μήνυμά σας είναι ξεκάθαρο: 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΣΑΜΠΟΥΚΑΛΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Στη χώρα του μπερδέματος, τσαμπουκαλεμένε εκ του ασφαλούς αγροτόμαγκά μου αυτό που κάνεις ΔΕΝ έχει καμιά σχέση με αγώνα...

Toυ ΠΕΤΡΟΥ ΤΕΡΖΗ

Tο περασμένο Σαββατόβραδο στο ραδιόφωνο άκουσα το τραγούδι του Pilotpriest «Land of Confusion». Φυσικά ένα τραγούδι με τίτλο «Η χώρα του μπερδέματος» μου θύμισε, κατευθείαν, ποια άλλη χώρα; Tην Ελλαδάρα μας. 


Έχει και κάτι άλλους στίχους που μας ταιριάζουν κουτί αλλά τους αφήνω για το τέλος.  


Το μυαλό μου πήγε και σε εκείνους τους χιλιάδες Έλληνες που βρέθηκαν εγκλωβισμένοι το περασμένο σαββατοκύριακο στα μπλόκα των τρακτεριών με μόνη παρέα το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου τους.  


Αγαπητοί, λοιπόν, οδηγοί, αγρότες, αναγνώστες ζούμε στη χώρα του μπερδέματος όπου οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους, όπου οι μισοί μιλάνε μόνο με τους άλλους μισούς γιατί με τους υπόλοιπους δεν καταλαβαίνονται. Οι λέξεις, οι έννοιες, οι ιδέες σε αυτό το φανταστικό τελευταίο χρόνο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχουν αλλοιωθεί, έχουν μπει σε κιμαδομηχανή και αυτό που βγαίνει άλλοι το λιγουρεύονται και το τρώνε και άλλοι το βλέπουν και ξερνάνε. Μία από αυτές τις λέξεις που δολοφονήθηκε είναι η λέξη «αγώνας». Καλή ώρα σαν τον αγώνα του Γιάνη ή τον αγώνα των αγροτών...  


Λυπάμαι, φίλε αγρότη, αλλά αυτό που κάνεις δεν έχει καμιά σχέση με αγώνα.

Πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουμε ότι δεν είναι αγώνας ό,τι αποφασίζει κάθε μία από τις δεκάδες συνελεύσεις που γίνονται καθημερινά με οποιαδήποτε δυνατή αφορμή και με «πλειοψηφίες» 10 ατόμων που αποφασίζουνε και μετά διατάζουνε. 


Σήμερα, αν η συνέλευση του μπλόκου αποφασίσει αύριο να μπούνε τα τρακτέρια στην Αθήνα, κανένα πρόβλημα… αύριο θα μπούνε τα τρακτέρια στην Αθήνα. Άλλωστε ακόμα κι αν κάτι είναι παράνομο, η συνείδηση πολλών Ελλήνων πολιτών μάς διδάσκει πως όταν κάτι λέγεται «απόφαση» και μάλιστα βγαίνει από ένα «συλλογικό όργανο» που εμείς φτιάξαμε και το βαφτίσαμε δημοκρατικό τότε είναι καταρχάς σίγουρα νόμιμο. Ή, τουλάχιστον, ακόμα κι αν δεν είναι, ρε παιδί μου, πολύ νόμιμο, η παρανομία δεν μας ενοχλεί, γιατί το συλλογικό αυτό όργανο που εμείς φτιάξαμε λέει ότι έχουμε δίκιο να παρανομούμε. 

Ο αγώνας, σύντροφοι, για τα πάσης φύσεως δικαιώματα, ανέκαθεν γινόταν με προσωπικό κόστος. Ο απεργός όταν απεργεί χάνει μεροκάματο. Με τα μπλόκα των αγροτών, όμως, έχουμε το παράδοξο να χάνουν όλοι οι άλλοι μεροκάματο εκτός των αγροτών. Γιατί για τους αγρότες, οι εβδομάδες του «αγώνα» είναι για τις δουλειές τους «νεκρές». Τα χωράφια τους, τον Γενάρη δεν θα πάθουν και τίποτα αν δεν πατήσει σε αυτά η ρόδα του τρακτέρ. Η οικογένειά τους, το δικό τους νοικοκυριό, τον Γενάρη δεν θα στερηθεί αν δεν πάνε οι αγρότες στα χωράφια να βγάλουν μεροκάματο. Και φυσικά όποτε θέλουν φεύγουν κι όποτε θέλουν επιστρέφουν στα μπλόκα. Κι όταν φεύγουν, ο «αγώνας» τους συνεχίζεται μόνος του με τα παρκαρισμένα τρακτέρ λες κι έχει μπει στον αυτόματο. Το κόστος, δηλαδή, στις περιουσίες τους και στην οικογένειά τους είναι μηδαμινό. Όχι όμως και το κόστος στους άλλους.

Γιατί, σήμερα, αυτός ο αγώνας γίνεται με αποκλειστική ζημιά των άλλων. Χρησιμοποιούν, δηλαδή, οι αγρότες το κόστος των «μπλόκων» σε άλλους πολίτες ως μέσο πίεσης για να ικανοποιήσουν τα δικά τους αιτήματα. Πρόκειται, με λίγα λόγια, για μια μορφής «επιβολής για συμμετοχή» στον αγώνα του αγροτικού κόσμου. Είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς με τα αιτήματά μου, υποχρεούσαι να στερηθείς κάποια πράγματα τη στιγμή που εγώ δεν στερούμαι τίποτα.

Έτσι όμως, αγώνες δεν γίνονται. Βγες, φίλε αγρότη, να διαμαρτυρηθείς τον Ιούνιο, τότε που καίγεσαι να βγάλεις το μεροκάματο, που ζορίζεσαι καθημερινά και που εξαρτάται το νοικοκυριό σου από το χωράφι, και τότε, ναι, θα συμμεριστώ τον αγώνα σου. Ή κάνε κάτι άλλο:  


Επειδή η Ελλάδα είναι ένα μικρό χωριό, και όλοι έχουν να διηγηθούν μια ιστορία που οι επιδοτήσεις έγιναν μερσεντές, και κάποιοι αγρότες περνούσαν πιο πολύ ώρα σε καφενεία συνδικαλιζόμενοι παρά στα χωράφια (σε βάρος των αληθινών αγροτών και παραγωγών), κάνε, φίλε μου αγρότη, το εξής καλό. Κάν’ τους πέρα και μην τους αφήσεις να μιλάνε αυτοί για σένα. Άλλοι έχτισαν τη ζωή τους και τις καριέρες τους στις πλάτες των αληθινών αγροτών και τώρα όλοι μπαίνετε στο ίδιο τσουβάλι. Και έρχεστε σήμερα με την καθοδήγηση των ίδιων, να κάνετε αγώνα στις πλάτες των άλλων, των συμπολιτών σας που εγκλωβίζετε στα μπλόκα σας και που δεν σας φταίνε σε τίποτα. Και στην τελική, να σου πω κάτι, φίλε αγρότη, οι περισσότεροι από αυτούς που περιμένουν υπομονετικά στα μπλόκα έχουν υποφέρει πιο πολύ από εσάς τα τελευταία χρόνια.

Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, πιο πολύ μου την έδωσε ο αγώνας σου, φίλε μου αγρότη, για τις ακραίες, φασιστικές και «εθνικοαπελευθερωτικές» συνειδήσεις που πλάθονται με την ανοχή και το χειροκρότημά σου, στις συνελεύσεις σου. 


Λυπάμαι, αλλά δεν συμμερίζομαι τον αγώνα σου. Νιώθω ντροπή σαν Έλληνας, να σε βλέπω να καις σημαίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή να μιμείσαι τζιχαντιστές τη στιγμή που υπήρξες αναλογικά ίσως ο πιο ευνοημένος κλάδος από τα κοινοτικά κονδύλια. 


Αν θέλεις, φίλε αγρότη, να είναι συνεπής προς την αντιευρωπαϊκή σου ρητορεία στα κανάλια και στις συνελεύσεις σου, μπορείς κάλλιστα να επιστρέψεις ό,τι πήρες και μετά να τα ξαναπούμε.

Μέχρι τότε... 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ιάσονα, πριν κοιμηθείς άκου τι σημαίνει ήρωας

Toυ ΠΕΤΡΟΥ ΤΕΡΖΗ

Εντάξει Ιάσονα, δεν διόρισες ακριβώς, αλλά στην ουσία βόλεψες ως μετακλητούς τη μάνα σου, μια φίλη σου και τον αδερφό σου.  

Πριν πέσεις όμως και πάλι στο κομματικό λήθαργό σου, όπου όλα λειτουργούν με αυτούς τους σκληρούς κανόνες πίστης και υπακοής, όπου «όλα γίνονται για το κόμμα και μόνο για το κόμμα» και τα οποία μόνο εσύ κι οι «σύντροφοί» σου καταλαβαίνουν, θα σου διηγηθώ δυό πραγματικές επαναστατικές ιστορίες. 

Η μία με πρωταγωνίστρια μία 50χρονη μητέρα (όχι τη δικιά σου) και η άλλη έναν παππού (όχι το δικό σου).

Η Μαρία, 50χρονη μητέρα τριών παιδιών, είναι εκπαιδευτικός. Κλήθηκε να υπηρετήσει τη νέα σχολική χρονιά στην Αθήνα ενώ τα τελευταία χρόνια έμενε με την οικογένειά της στην Κοζάνη. Το έκανε γιατί η άλλη λύση ήταν να πάρει άδεια άνευ αποδοχών και μετά, Ιάσονα, άντε να βρει τρόπο να ταΐζει τα παιδιά της. Η συνάδελφός της, η Αντωνία, επίσης μητέρα τριών παιδιών, κλήθηκε κι αυτή να υπηρετήσει στην Αθήνα και να αφήσει τα παιδιά της. Όμως η τελευταία είναι στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, και έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ, Ιάσονα, της έδωσε απόσπαση σε πολιτικό γραφείο για όσο καιρό βρίσκεται στην εξουσία (όπως έδωσες εσύ, Ιάσονα, στη μαμά σου). Η Μαρία, Ιάσονα, όντας μακριά από τα παιδιά της φιλοξενείται σε συγγενικό σπίτι για να γλιτώνει το ενοίκιο. Κάθε πρωί δίνει τον εαυτό της στην τάξη επειδή θεωρεί ότι δάσκαλος σημαίνει «λειτουργός» και όχι απλά δημόσιος υπάλληλος. Πάντα χαμογελαστή και δυναμική.  

Στο ίδιο σχολείο, Ιάσονα, υπηρετεί και ο Κώστας που έρχεται αργοπορημένος, μπαίνει στην τάξη βαριεστημένος και αφήνει τα παιδιά να κάνουν ό,τι θέλουν περιμένοντας να χτυπήσει το κουδούνι, να τα μαζέψει και να πάει σπίτι του. Ο Κώστας, όμως Ιάσονα, τα έχει πολύ καλά με το διευθυντή, τον οποίο ψήφισε πέρυσι στις εκλογές που θέσπισε στα σχολεία ο ΣΥΡΙΖΑ, επομένως ο διευθυντής δεν του λέει τίποτα γιατί πολύ απλά στην επόμενη αξιολόγηση θα χάσει την ψήφο του.  

Ποιος είναι ο μαχητής, Ιάσονα, σε αυτή την ιστορία; 

Ποιος είναι ο αγωνιστής; Η διορισμένη στο πολιτικό γραφείο ή η Μαρία; Ο πολλά βαρύς δάσκαλος ή η Μαριά; 

Τι κάνατε εσείς στον ΣΥΡΙΖΑ ώστε οι εκπαιδευτικοί που δίνουν κάθε μέρα τον εαυτό τους στην τάξη να ανταμείβονται; 

Τί κάνατε για να αξιολογηθεί η δουλειά της Μαρίας, του Κώστα και της Αντωνίας; 

Τι κάνατε για τη Μαρία; 

Να σου πω εγώ τι κάνατε;  

Αντιδράσατε λυσσαλέα και τελικά, όταν ήρθε η ώρα, βολέψατε μόνο τους δικούς σας. Κάνατε μετακλητούς τους φίλους σας και όλα σας τα στελέχη. Αφήσατε τα σχολεία χωρίς δασκάλους και γεμίσατε τα πολιτικά σας γραφεία με 3-4 απ’ αυτούς. Μέσα σε ένα χρόνο, Ιάσονα, διπλασιάσατε τον αριθμό των διορισμένων μετακλητών υπαλλήλων! Αλλά ας είναι, λέμε στον κόσμο, γιατί τουλάχιστον βάλαμε μέσα «ανθρώπους της επανάστασης».

Η ιστορία του παππού, τώρα, Ιάσονα:  

Ο κυρ-Μιχάλης από τη Βοιωτία θα βγει του χρόνου στη σύνταξη ως γεωργός. Δεν είχε ποτέ πολλά λεφτά αλλά με πολύ σκληρή δουλειά είδε τα παιδιά του να σπουδάζουν και να φεύγουν από τα χωράφια. Πέρυσι με τα capital controls δεν είχε κανείς ρευστό να αγοράσει την παραγωγή. Φέτος, στα 63 του, θα βγει στη σύνταξη αλλά θα συνεχίσει να πηγαίνει στα χωράφια όσο τον βαστάνε τα πόδια του γιατί ξέρει ότι αλλιώς δε βγαίνει οικονομικά και τα παιδιά θέλουν στήριξη.

Ιάσονα, εσύ δεν διόρισες αλλά προσέλαβες ως μετακλητούς μάνα, φίλη και αδερφό. Η Ρένα η Δούρου όμως διόρισε σε διευθυντική θέση το σύντροφό της. Το ίδιο και άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σε ΔΕΚΟ και αλλού. Τα στελέχη των ΔΕΚΟ ήταν και συνεχίζουν να είναι, όπως ξέρεις Ιάσονα, από τους νεότερους συνταξιούχους με καλές σήμερα απολαβές. Ο κυρ-Μιχάλης δεν συνδιαλλάχτηκε ποτε μαζί σας και δεν ξέρει τι θα πει ΔΕΚΟ. Δεν σας ξέρει και πιθανότατα δεν θέλει και να σας γνωρίσει. Έχει αξιοπρέπεια αληθινή, Ιάσονα, όχι σαν αυτή που έταζες στο λαό πέρυσι τέτοια μέρα.  

Τι έλεγε λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ τα προηγούμενα χρόνια για το ασφαλιστικό, Ιάσονα; 

Τι κάνει τώρα;

Και τώρα, Ιάσονα, τρεις τελευταίες ερωτήσεις:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΕΟΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ισχύει η Σαρία ως νόμος του ελληνικού κράτους?

Toυ ΠΕΤΡΟΥ ΤΕΡΖΗ

Κρατήστε, ξεκινώντας την ανάγνωση, τις παρακάτω γραμμές στο μυαλό σας και θα σας πω στο τέλος πού τις βρήκα: «Δυνάμει της αρχής της κοσμικότητας, τα θρησκευτικά συναισθήματα, τα οποία είναι ιερά, δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να έχουν ανάμειξη στις κρατικές υποθέσεις ούτε στην πολιτική».


Ο ιερός μουσουλμανικός νόμος, λοιπόν, ή αλλιώς «Σαρία», που σημαίνει «το μονοπάτι που οδηγεί στον Αλλάχ», είναι ένα απροσδιόριστο και προφορικό δίκαιο που συμπυκνώνεται σε μια σειρά διατάξεων οικογενειακής, κυρίως, φύσεως και διέπει τους Έλληνες μουσουλμάνους στη Θράκη. Εκφράζει δίχως αμφιβολία ένα απολιθωμένο και παλιό πρότυπο οικογενειακής συμπεριφοράς. 

Ακόμα και σήμερα, ωστόσο, αν είσαι Έλληνας μουσουλμάνος στη Θράκη μπορείς να παντρεύεσαι, να χωρίζεις, να μεγαλώνεις τα παιδιά σου μετά από χωρισμό και να κληρονομείσαι με εντελώς διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι στην υπόλοιπη Ελλάδα. 

Αν είσαι Ελληνίδα μουσουλμάνα, τότε τα πράγματα για σένα είναι δυσκολότερα. 


Το ειδικό αυτό καθεστώς οφείλεται στη Συμφωνία των Αθηνών, η οποία υπογράφηκε μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας το 1913 και καθόριζε την ανταλλαγή των πληθυσμών. Έτσι, λοιπόν, εισήχθη στην ελληνική έννομη τάξη η Σαρία και μας έμεινε μέχρι και σήμερα, με νεότερη νομοθεσία του 1991, να δημιουργεί Έλληνες πολίτες «δύο ταχυτήτων».


Τι εννοούμε, όμως, όταν λέμε πολίτες «δύο ταχυτήτων»; 

Για παράδειγμα, αν ο Γιάννης που είναι χριστιανός ορθόδοξος παντρευτεί τη Μαρία που επίσης είναι χριστιανή ορθόδοξη και αποφασίσουν μετά από 3-4 χρόνια ότι θέλουν κοινή συναινέσει να χωρίσουν, θα πάνε σ’ ένα δικηγόρο, θα υπογράψουν ένα συναινετικό διαζύγιο με το οποίο θα καθορίζουν ποιος θα πάρει τι, θα πάνε έπειτα στα δικαστήρια, θα τους το επικυρώσουν και τέλος. Αν τώρα, η Σεμπιχά, Ελληνίδα μουσουλμάνα της Θράκης, θέλει να χωρίσει με συναινετικό διαζύγιο, τότε θα πάρει τον Αχμάντ, Έλληνα μουσουλμάνο της Θράκης, ενώπιον του «καδή» (του δικαστή δηλαδή που διαβάζει τη Σαρία) και αφού πληρώσει αποζημίωση (!) στον άντρα της θα απαλλαγεί από τον έγγαμο βίο.  

Αν τώρα, το διαζύγιο του Γιάννη και της Μαρίας δεν είναι συναινετικό, αλλά αντίθετα το προκαλέσει ο Γιάννης, τότε, όπως συνήθως συμβαίνει, θα της οφείλει μια αποζημίωση και μια διατροφή για ένα εύλογο χρονικό διάστημα. Αντίθετα ο Αχμάντ, ακόμα κι αν ο ίδιος «διαταράξει» το γάμο, έχει το δικαίωμα της «αποπομπής», μπορεί δηλαδή να διώξει τη γυναίκα του, δίνοντάς της μια αποζημίωση την οποία την υπόσχεται (σαν εγγύηση) όταν παντρευτούν, και έπειτα για τρεις και μόνο μήνες είναι απλά υποχρεωμένος να της δίνει κάτι μηνιάτικα ως διατροφή. Για να γίνει, μάλιστα, η αποπομπή αυτή πρέπει να πάει στο Μουφτή 3 φορές, όταν η γυναίκα δεν θα έχει περίοδο, και να πει «ταλάκ», δηλαδή αποπομπή. Αυτό ήταν! Χώρισε και ησύχασε.


Τα πράγματα, όμως, δε σταματούν εδώ. 

 Μετά το χωρισμό, η Μαρία, Ελληνίδα χριστιανή ορθόδοξη, μπορεί την αμέσως επόμενη κιόλας μέρα να παντρευτεί άλλον άνδρα. Δεν ισχύει όμως το ίδιο και για τη Σεμπιχά, που είναι Ελληνίδα μουσουλμάνα της Θράκης. Εκείνη είναι υποχρεωμένη να περιμένει 3 μήνες μετά το χωρισμό για να είναι έγκυρος ο γάμος της.  

Και τι γίνεται αν μετά το χωρισμό ο άνδρας δεν δίνει τα οφειλόμενα, την αποζημίωση δηλαδή και τη διατροφή; 

Αν το χρέος είναι του Γιάννη, τότε η Μαρία θα πάει στα ελληνικά δικαστήρια και θα δικαιωθεί. Αν, όμως, το χρέος είναι του Αχμάντ, η Σεμπιχά θα πάει στα ελληνικά δικαστήρια τα οποία και πιθανότατα θα της πουν «δεν συζητάμε εμείς τις οικογενειακές σας υποθέσεις, να πάτε στο Μουφτή σας». Ωστόσο, ακόμα κι αν τις συζητήσουν, το πρόβλημα συνεχίζει να υπάρχει. Η γυναίκα παραμένει «διαφορετική» σε αυτή τη γωνιά της Ελλάδας. Το αστείο, μάλιστα, της υπόθεσης είναι ότι, νομικά, οι αποφάσεις του Μουφτή για να είναι έγκυρες πρέπει να επικυρώνονται από ελληνικά δικαστήρια τα οποία με αυτό τον τρόπο έχουν τη δυνατότητα και να τις ελέγχουν. Αυτό, όμως, πάλι δε λύνει το πρόβλημα για έναν πολύ απλό λόγο. Την απόφαση του μουσουλμάνου ιεροδικαστή, ο Έλληνας δικαστής… δεν μπορεί να τη διαβάσει (!). Συνεπώς, απλά και εθιμοτυπικά την επικυρώνει. 


Μια τέτοια κατάσταση, όπως είναι φανερό, υποβαθμίζει την έννοια του «Πολίτη» για συγκεκριμένο αριθμό Ελλήνων και άρα Ευρωπαίων πολιτών. Πλάθει γυναίκες οι οποίες για να ανταπεξέλθουν σε αυτή την πίεση που τους προκαλεί το ιερό μουσουλμανικό δίκαιο είναι αναγκασμένες να «σπάσουν» την τοπική τους ιερή παράδοση η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ίδια τη ζωή και την ιστορία τους και να αναζητήσουν τις τύχες τους, μόνες τους, στα ελληνικά πολιτικά δικαστήρια αντί για τον Μουφτή. Ένα κράτος δικαίου, όμως, και μάλιστα ευρωπαϊκό, δεν μπορεί να έχει την απαίτηση από τους πολίτες του να υπερβαίνουν τον εαυτό τους για να απολαύσουν τα δικαιώματά τους. Στο τέλος της ημέρας, οι γυναίκες της Θράκης, ζώντας υπό ένα δικαστικό καθεστώς που θεσπίστηκε για άλλους λόγους και σε μια άλλη εποχή, μένουν εγκλωβισμένες στην ίδια τους την Ιστορία. 


Η Σαρία, λοιπόν, πρέπει να καταργηθεί. «Σεβασμός στη διαφορετικότητα και στα δικαιώματα των μειονοτήτων» θα σου πούνε, αλλά ας μη γελιόμαστε. Είναι ηθικά ασυνεπές και νομικά ανακόλουθο άνθρωποι οι οποίοι παραβιάζουν την αρχή της διαφορετικότητας να την επικαλούνται ως δικαίωμα. Αλλά επιπλέον ας ξεκαθαριστεί και μία ακόμα παρανόηση. Ο πλουραλισμός, ο σεβασμός στη διαφορετικότητα και η πολυπολιτισμικότητα σε μια κοινωνία ανοιχτή, προοδευτική και φιλελεύθερη, επ’ ουδενί δεν μπορεί να σημαίνει και υποβάθμιση του ρόλου της γυναίκας. Πολύ απλά, η ανεκτικότητα αξίζει στους ανεκτικούς. 


Η Ελλάδα, όπως και όλος ο ευρωπαϊκός κόσμος, δόμησε και ανέπτυξε το δίκαιο της πάνω στην Αξία του Ανθρώπου και τα δικαιώματά του. Και σε αυτά δεν πρέπει να κάνει εκπτώσεις για χάρη καμίας μειονότητας. 

Όσοι διαβάσατε το άρθρο μέχρι αυτό το σημείο, ίσως σας απογοητεύσει ο επίλογος. Επειδή, για τέλος κράτησα να σας πω ότι: