ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Το Ισλαμικό Κράτος και οι χριστιανοί του Ιράκ

Του Δημοσθένη Δαββέτα
Καθηγητή Φιλοσοφίας της Τέχνης, ποιητή, εικαστικού


Ήταν τον Αύγουστο του 2014, όταν - κατά γενική έκπληξη στην διάρκεια της νύχτας - το Ισλαμικό κράτος εισέβαλε στα βόρεια του Ιράκ κι έσπειρε τον τρόμο και τον φόβο. Εκατοντάδες χιλιάδες Χριστιανοί και της εθνότητας Γιαζίντις σφάχτηκαν, γυναίκες αιχμαλωτίστηκαν και μετατράπηκαν σε σκλάβες, παιδιά υπέστησαν το μαρτύριο την νέας ισλαμικής επιμόρφωσης τους. Μια πραγματική γενοκτονία!..

Κι όλα αυτά γιατί οι τζιχαντιστές ήθελαν να " καθαρίσουν " το Ιράκ από τους ιδεολογικούς " αποστάτες" του. Μετά την περιοχή του Σινιάρ , οι Ισλαμιστές προωθήθηκαν προς την Νίβιν. Μέσα σε λίγες ώρες οι Γιαζίντις, οι Κακάις και 120.000 Χριστιανοί - εν μέσω ενός απερίγραπτου χάους - εξολοθρεύτηκαν και υποχρεώθηκαν σε εξορία.

Πού βρίσκονται όμως όλοι αυτοί πέντε χρόνια μετά και αφού έχουν ήδη περάσει δυο χρόνια από την στρατιωτική διάλυση του Ισλαμικού κράτους;  

Στην περιοχή του Σινιάρ κάποια χωριά Γιαζίντις παραμένουν έρημα, ενώ στην πόλη μόνο το 10% έχει επιστρέψει . Όσοι έμειναν εκεί μετά την γενοκτονία, ζουν ακόμη σε τέντες κι αδυνατούν να πενθήσουν όσες γυναίκες του πληθυσμού τους σκλαβώθηκαν, όσους σφαγιάστηκαν, ενώ οι βασανιστές τους παραμένουν ατιμώρητοι.

Στην περιοχή της Νίβιν επέστρεψαν περίπου 25.000 . Το Χριστιανικό κέντρο ξαναβρίσκει σιγά σιγά την δυναμική του. Όμως η δημογραφία μοιάζει να 'χει αλλάξει, καθότι πολλοί μουσουλμάνοι Σιίτες εγκαταστάθηκαν και δίνουν την αίσθηση ότι πλειοψηφούν στην περιοχή. Ανάλογα συμβαίνει στα βόρεια της Μοσούλης όπου πολλοί Σουνίτες πήραν την θέση των εκδιωχθέντων Χριστιανών.
Αυτή η κατάσταση επιτείνεται περισσότερο από το γεγονός ότι η πλειοψηφία των Χριστιανών της περιοχής φοβάται να επιστρέψει στη γη των πατεράδων τους. Αυτό που κατάφερε το Ισλαμικό κράτος , παρά την στρατιωτική του ήττα, είναι ότι έσπειρε στην Ιρακινή κοινωνία την δυσπιστία και το μίσος εναντίον του Άλλου. Το ότι ηττήθηκε στο πεδίο των μαχών δεν σημαίνει ότι ηττήθηκε κι η ιδεολογία του. Άλλωστε τις τελευταίες εβδομάδες βλέπουμε μαζικές ύποπτες φωτιές να καίνε τις παραγωγές του σιταριού λίγο πριν την Συγκομιδή τους.

Τρελές κι ασυγκράτητες φήμες τρέχουν κατηγορώντας όλοι όλους . Από τους Σουνίτες , τους Σαμπάκς, τους Κούρδους ή τους Χριστιανούς, όλοι είναι κατηγορούμενοι ως πυρομανείς. Αυτό είναι μια απόδειξη ότι η πριν την γενοκτονία του Ισλαμικού κράτους ισορροπία μεταξύ των διαφορετικών κοινοτήτων είναι δύσκολο να επιτευχθεί εκ νέου.

Υπάρχουν βέβαια κάποια σημάδια συνεργασίας. Η εκκίνηση των οικονομικών δραστηριοτήτων στην κοιλάδα της Νίβιν , παρασύρει θετικά εμπορικές σχέσεις μεταξύ των κοινοτήτων. Είναι η άρση ενός εμποδίου ήδη στην καθημερινότητα των κατοίκων. Η δυσπιστία μειώνεται όταν ο παραγωγός για παράδειγμα κοτόπουλων προμηθεύει και τους μουσουλμάνους ή πολλοί Γιαζίντις εργάζονται σε υπηρεσίες μουσουλμάνων κλπ.

Όταν η οικονομία ξεκινά είναι ένα καλό σημάδι. Όμως πρέπει ο πολιτισμένος κόσμος να βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση. Η ήττα του Ισλαμικού κράτους δεν σημαίνει κι οριστική ήττα της ιδεολογίας του. Πρέπει...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ένα new deal και για την Ευρώπη

Γράφει ο ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΔΑΒΒΕΤΑΣ

Από το 1993 ως σήμερα, η μη-εκλεγμένη γραφειοκρατορικη ηγεσία της ΕΕ, μεταξύ άλλων υπέπεσε σε πέντε θεμελιώδη λάθη ως προς την λειτουργία και τον σκοπό της. 

Το αναφέρει και ο πολιτικός – φιλόσοφος Λυκ Φερυ στην αρθρογραφία του, το αναφέρω και εγώ 

Πρώτον λάθος

Ενώ ως αρχικό όραμα ο στόχος ήταν η ένωση δεν τέθηκαν ενωτικές βάσεις, αλλά “αντί -ενωτικές” ας μου επιτραπεί να πω. Δηλαδή, κάθε χώρα εφάρμοζε μια κοινωνική και φορολογική πολιτική που ήταν σε ανταγωνισμό με τις άλλες. Αντί λοιπόν ο πραγματικός ανταγωνισμός να στρεφόταν στην αγορά και τα εμπορεύματα, στράφηκε στους κανόνες της αγοράς. Κάτι τέτοιο βέβαια οδήγησε κάθε έθνος να κοιτάξει τα δικά του συμφέροντα. Να μην φροντίσει για το κοινό ευρωπαϊκό καλό (πρωτεργάτης αυτής της αρνητικής πολιτικής είναι η Γερμανία).

Δεύτερον λάθος

Εν όψει της αύξησης των ωρών εργασίας (καθότι η διάρκεια ζωής μεγαλώνει) χώρες όπως η Γαλλία, με τα ιδεολογικά κωλύματα μιας αριστερίζουσας σοσιαλδημοκρατίας πρότεινε μείωση των ωρών εργασίας (στις 35) δημιουργώντας αντίρροπες δυνάμεις μέσα στην ΕΕ.

Τρίτον λάθος

Ενώ τα δημόσια ελλείμματα και τα χρέη μεγάλωναν σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες ωθώντας έτσι στην αύξηση των φόρων και μοιραία στην κοινωνική και οικονομική εξαθλίωση λαών, οι ευρωπαϊκές αρχές, οι μη-εκλεγμένοι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, έκαναν πως δεν καταλαβαίνουν. Συνέχιζαν την βαθιά αντιλαϊκή πολιτική τους. Τους αφήσαμε να το κάνουν γιατί δεν μπορούσαμε να τους ελέγξουμε μέσα από το ευρωκοινοβούλιο και τους θεσμούς. Όταν οι πολίτες της Ευρώπης δεν μπορούν πια να αναγνωρίσουν το πρόσωπο τους στο πρόσωπο των θεσμών αυτών που θεωρητικά τους εκπροσωπούν. Των θεσμών αυτών που παίρνουν αποφάσεις για την ζωή τους, τότε σίγουρα υπάρχει πρόβλημα. Και μάλιστα πρόβλημα σοβαρό, ηθικό και πολιτικό.

Τέταρτο λάθος

Εκτός από κάποιες αξιομνημόνευτες εξαιρέσεις, (όπως η Airbus ή τα προγράμματα Erasmus), η ΕΕ έχει ξεμείνει από ιδέες και πρότζεκτς. Οι ευρηματικές μηχανές είναι στο ρελαντί. Λες και δεν πιστεύουν πια οι χώρες σε ένα κοινό καινοτόμο μέλλον. Σε μια νέα πνοή στην κοινή Ευρωπαϊκή πορεία.

Πέμπτος λάθος

Υπάρχει μεγάλη καθυστέρηση σε ό,τι ονομάζεται τεχνητή νοημοσύνη και νέα βιομηχανική επανάσταση. Αμερικανοί και Κινέζοι τρέχουν ιλιγγιωδώς. Η Ευρώπη μοιάζει με αποικία τους τεχνολογικά. Ούτε η εύπορη Γερμανία ούτε η ευρηματική και πάντα καινοτόμος Γαλλία μπορούν να καλύψουν το κενό της τεχνολογικής εξέλιξης προς το παρόν και κάτω από αυτές τις σημερινές δεδομένες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες.

Που μας οδηγεί λοιπόν αυτός ο κύκλος βιωματικών διαπιστώσεων; 

Τι πρέπει να πράξουμε; 

Ίσως να χρειάζεται...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: Ο ψυχρός πόλεμος Κίνας Αμερικής για τεχνολογική υπεροχή

Του ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΔΑΒΒΕΤΑ


Μετά την σύλληψη της κόρης (διάδοχος και κληρονόμος) του ιδιοκτήτη του τεχνολογικού κινεζικού γίγαντα Huawei, ο κόσμος των τηλεπικοινωνιών βρίσκεται σε ένταση. Πίσω όμως από αυτήν την «νομιμοφανή» σύλληψη κρύβεται ο ψυχρός πόλεμος μεταξύ Τραμπ και Χι ζι Πινγκ για το ποια από τις χώρες τους θα χει την παγκόσμια τεχνολογική υπεροχή.
 

Πότε κηρύχτηκε ο Ψυχρός πόλεμος για την τεχνολογική υπεροχή

 

Κάποτε οι υπερδυνάμεις ανταγωνίζονταν στην ανάπτυξη των πυρηνικών πυραύλων ή των στρατιωτικών βάσεων. Σήμερα το ισχυρό μπρα ντε φερ μεταξύ Κίνας και Αμερικής, Κίνας και Δύσης, μεταξύ άλλων, μαίνεται και στα κινητά του διαδικτύου. Εκεί που ο Κινεζικός γίγαντας των τηλεπικοινωνιών Huawei είναι προς το παρόν ο πρωτοπόρος παγκοσμίως. Με την σύλληψη της διαδόχου του Κινεζικού τηλεπικοινωνιακού γίγαντα στον Καναδά, κηρύχτηκε και επισήμως ο ψυχρός τεχνολογικός πόλεμος .

 

Όλα γυρίζουν γύρω από την υπεροχή των Κινέζων στα 5G, την νέα γενιά των κινητών.  

Οι Αμερικανοί φωνάζουν στο όνομα της απειλής ασφάλειας. Λένε ότι θέλοντας να ελέγξουν αυτές τις υποδομές οι Κινέζοι θα μπορούσαν να αποκτήσουν ανησυχητικές ικανότητες κατασκοπείας. Θα μπορούσαν να κάνουν σαμποτάζ σε στιγμές έντασης.

 

Οι Κινέζοι από την μεριά τους φωνάζουν ότι είναι θύμα συνωμοσίας. Γιατί θέλουν να εμποδιστεί η εξέλιξη τους και η επιτυχία τους.  

Ακόμη και αν υπάρχει μια λογική στις αιτιάσεις των Κινέζων, εν τούτοις αυτοί δεν θα πρέπει να εκπλήσσονται. Γιατί το σύστημα διακυβέρνησης τους προκαλεί υποψίες. Δεν μπορούμε να είμαστε μεγαλοεπιχειρηματίες και ταυτόχρονα να είμαστε υπό τον απόλυτο έλεγχο του αυταρχικού και αντιδημοκρατικού ΚΚ Κίνας. Από μόνο του αυτό προκαλεί δυσπιστία.
 

Παγκόσμια κυριαρχία μέσα από την τεχνολογία

 

Η υπόθεση Huawei σηματοδοτεί τα μελλοντικά παιχνίδια της εξουσίας. Των εμπορικών και τεχνολογικών μαχών πάντα σε σχέση με την γεωπολιτική. Σηματοδοτεί τον μεγάλο ανταγωνισμό Κίνας και Αμερικής για τον παγκόσμιο έλεγχο και κυριαρχία.  

Εδώ και λίγο καιρό έχει αλλάξει η πολιτική αντίληψη των πραγμάτων για τις ΗΠΑ. 

Για πολύ καιρό μαζί με όλες τις Δυτικές χώρες γινόταν λόγος για το αναπτυσσόμενο μοντέλο της Κίνας. Πολλές συζητήσεις, αναλύσεις και αρθρογραφία έγινε γύρω από αυτό το ζήτημα.

Όλα ήταν όμως θεωρητικά.  

Τώρα που άρχισε να γίνεται αισθητή στην πράξη η κινεζική ηγεμονία σε πολλά επίπεδα, τώρα άρχισαν και τα κρύα ρίγη να διαπερνούν τους Δυτικούς. Αυτοί οι τελευταίοι άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι το Πεκίνο κερδίζει όλο και περισσότερα αθλήματα στον παγκόσμιο οικονομικό, γεωπολιτικό και εν γένει στρατηγικό στίβο. Να παίρνει όλο και περισσότερα χρυσά μετάλλια.

 

Το σοκ Huawei και για τους Αμερικανούς αλλά κυρίως και για τους Ευρωπαίους πρέπει...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Η Συμφωνία Πρεσπών εναντιώνεται τη λαϊκή βούληση

Του ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΔΑΒΒΕΤΑ

 

Από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας η ψήφος του πολίτη ήταν και είναι κάτι το σημαντικό. Με την ψήφο του αυτός εκφράζει την άποψη του για την χώρα του. Συμμετέχει στις αποφάσεις της ψηφίζοντας. Ακόμη κι αν υπήρξαν περίοδοι απαξίωσης της ψήφου εν τούτοις το κύρος και η αξία της παραμένουν σταθερές δυνάμεις. Αυτές και δίνουν στον ψηφοφόρο την αίσθηση ότι έχει δύναμη. Ότι μπορεί να αλλάξει καταστάσεις.

 

Ειδικά τα τελευταία χρόνια με την κρίση διαπιστώσαμε ότι οι ψηφοφόροι μπόρεσαν κι επηρέασαν πολλές σημαντικές αποφάσεις. Όσοι εκλέχτηκαν από τους πολίτες στο κοινοβούλιο έχουν λοιπόν εξαρχής την ηθική υποχρέωση να υπηρετήσουν αυτά για τα οποία εκλέχτηκαν.

 

Υπάρχει ένα είδος ηθικού κοινωνικού συμβολαίου μεταξύ βουλευτών και πολιτών το οποίο δεν μπορεί να παραβιαστεί. Γιατί αλλοιώς πρόκειται για Ύβρη. Και κάτι τέτοιο είναι σάπιο. Δεν βοηθά την πολιτική υγεία μιας χώρας.  

Ειδικά όταν πρόκειται για Εθνικά θέματα. Για θέματα που άπτονται της ιστορικής και γεωπολιτικής ασφάλειας της πατρίδας. Για αυτά, είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία η σύμπραξη και η συνοχή βουλευτών και λαού ως ένα υγιές και δημιουργικό σώμα.

 

Τι συμβαίνει όμως όταν οι βουλευτές παραχαράσσουν τις εντολές των εκλογέων τους;  

Έχουμε ηθικό πρόβλημα αλλά και πολιτικό και πρόβλημα Δημοκρατίας. Οι βουλευτές μας κωφεύουν στην ξεκάθαρη βούληση του Ελληνικού λαού όπως αυτή διαπιστώθηκε από δημοσκοπήσεις και τις ογκώδεις συγκεντρώσεις.

 

Η λαϊκή βούληση είναι όχι στην Συμφωνία Πρεσπών

 

Η βούληση αυτή λέει βροντοφωνάζοντας: ΟΧΙ στην συμφωνία των Πρεσπών. Αυτό το ΟΧΙ το φώναξαν πάντα οι Έλληνες όταν απειλήθηκαν ως ιστορικό και πολιτισμικό πρόσωπο ή οντότητα. Η απειλή αυτή υπάρχει και σήμερα. Η συμφωνία των Πρεσπών την εμπεριέχει και μέσα από τους όρους του κειμένου, αλλά και από το πνεύμα των γειτόνων μας, των Σκοπιανών. Η ως τώρα ζύμωση και αντιπαραθέσεις έδειξαν ξεκάθαρα ότι οι λέξεις του συμφώνου μπορούν να δεχτούν πολλές ανάλογα με τις περιπτώσεις παρερμηνείες. Ακόμη και οι υποσημειώσεις δεν είναι ασφαλιστικές δικλείδες και μπορούν να προσεγγιστούν από πολλές συχνά σκοτεινές για τα ελληνικά συμφέροντα γωνίες. Αλλά και το πνεύμα των γειτόνων μας (και πίσω από αυτούς των ισχυρών συμμάχων τους) δεν δείχνει καθαρό αλλά πονηρό.

 

Ο λαός αισθάνεται την μελλοντική απειλή

 

Το Βόρεια Μακεδονία αφήνει να υπονοηθεί ότι κάποια στιγμή μετά από χρόνια μπορεί να τεθεί θέμα ένωσης Βορρά και Νότου. Που σημαίνει κίνδυνος απώλειας εδαφών της Ελλάδας. Και αυτούς τους κινδύνους τους κατάλαβε ο ελληνικός λαός. Ένιωσε την απειλή. Το συνειδητοποίησαν οι πολίτες. Αυτοί που δείχνουν όμως να μην το έχουν συνειδητοποιήσει είναι πολλοί Βουλευτές. Με επικίνδυνη ιδεολογική αφέλεια ή δόλο είναι έτοιμοι να ψηφίσουν εναντίον της χώρας τους.

 

Και όμως. Αν πατριωτισμός σημαίνει προστασία της χώρας εδώ στην περίπτωση μερίδας βουλευτών δεν ισχύει. Ας ξέρουν όμως ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η Δεξιά αναζητά νέα ταυτότητα

Του ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΔΑΒΒΕΤΑ

Οι εποχές είναι δύσκολες για την σημερινή Ευρωπαϊκή δεξιά.

Στην Γερμανία είναι διχασμένη ως προς το μεταναστευτικό.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το δημοψήφισμα που οδήγησε στο Brexit και οι χαοτικές αναποτελεσματικές ως τώρα συζητήσεις για τον τρόπο εξόδου από την ΕΕ συνεχίζουν να ναρκοθετούν το συντηρητικό κόμμα. Σε σημείο που να καθίσταται πιθανό το ως τώρα απίθανο. Μια ενδεχόμενη νίκη στις προσεχείς εκλογές του Τζέρεμι Κόρμπιν. Διαχρονικού Μαρξιστή με πολιτική απειρία που μπορεί γι αυτό ακριβώς τον λόγο να γίνει κάτι το ελκυστικό για τους εκλογείς.

Αλλά και στις ΗΠΑ το Ρεπουμπλικανικό κόμμα βιώνει τα ίδια. Η απροσδόκητη ως τώρα επιτυχία του Τραμπ στους Ρεπουμπλικανούς εκλογείς, η δημοφιλία του και η δύναμη επιβολής μιας πολιτικής που πριμοδοτεί την εντοπιότητα, τον προστατευτισμό και την μονομέρεια, προκαλούν αναστάτωση στις παραδοσιακές φιλελεύθερες πρακτικές του ρεπουμπλικανικού κόμματος.

Η πολιτική ορθότητα διχάζει την Δεξιά

Ξεφεύγοντας από τις καταγγελίες των ελίτ και την πολιτική ορθότητα ο Τραμπ έχει διχάσει την φιλελεύθερη δεξιά. 

Οι οπαδοί κινούνται πια μόνο γύρω απο το ερώτημα: Είστε υπέρ ή κατά του Τραμπ; Κοντολογίς, το παλιό κόμμα του Ρόναλντ Ρήγκαν βρίσκεται σε αναστάτωση και αναζήτηση της ταυτότητας του.

Η Γαλλική δεξιά έχει και αυτή τα δικά της. Η νίκη του Μακρόν την αποσταθεροποίησε και την έκανε να αναζητά κάτι δικό της. Κάτι ανάμεσα στον παγκοσμιοποιημένο φιλελευθερισμό και στις πατριωτικές αξίες που τις οικειοποιήθηκε η Λεπέν.

Όμως προς το παρόν έχει κοινή γραμμή για την παράνομη μετανάστευση, τον ισλαμικό κοινοταρισμό, την τρομοκρατία και την παραμονή της χώρας στην Ευρώπη. Μιας Ευρώπης που την θέλει με λιγότερη γραφειοκρατία και περισσότερο σεβασμό στις εθνικές ευαισθησίες. Ένας Γάλλος Τραμπ που θα έκοβε στην μέση την «δεξιά «παράταξη δεν υπάρχει στον ορίζοντα. 

Ποιες όμως είναι οι γενικές γραμμές που έχει να αντιμετωπίσει μια «δεξιά» σήμερα;

 

Η Δεξιά απέναντι στον εαυτό της

Ιστορικές γραμμές… Από καταγωγής της η Δεξιά δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της σε ένα όραμα παγκόσμιας ενοποίησης. Ούτε σε ένα ειδικό δόγμα. Αντιθέτως αντλεί την ταυτότητα της ακριβώς στην άρνηση των ιδεολογικών συστημάτων. Και κυρίως, σε αντιδιαστολή με την αριστερά, στην αηδία της ως προς το ισοπεδωτικό πνεύμα της επανάστασης. Το είδαμε αλλωστε. Εχθρότης ως προς την σοσιαλιστική ιδέα του 19ου αιώνα. Αντίπαλος του κομμουνισμού τον 20ο αιώνα . 

Αυτή η εκ «καταγωγής»της στάση υπέστη ανίερη επίθεση από τους κομμουνιστές και την εν γενει αριστερά μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, οι οποίοι θέλησαν να την ενοχοποιήσουν στο σύνολο της ως συνοδοιπόρο του φασισμού, στοχοποιώντας την ως ταξικό εχθρό. 

Σήμερα όμως ο κομμουνισμός έχει ξεπεραστεί. Και τα σοσιαλιστικά κόμματα βρίσκονται προ των πυλών της οριστικής καπιταλιστικής τους ενσωμάτωσης. Άρα η δεξιά είναι αντιμέτωπη πια με τον εαυτό της για να προσπαθήσει να τον ορίσει. 

Δεν υπάρχει Μεσσίας

Ζούμε την εποχή όπου ο κάθε μορφής Βοναπαρτισμός βρίσκεται σε πτώση. Οι άλλοτε ηγεμονικές μορφές που ηγούνταν ιστορικά της δεξιάς έχουν εκλείψει. Ή η εποχή μας δεν τις χρειάζεται. Ένα συλλογικό θεσμικό πνεύμα προωθείται και αναζητείται από τους πολιτες. Συνεπώς πρέπει να βρίσκονται ηγέτες που είναι μέσα σε αυτά τα πλαίσια. 

Το μοντέλο Μακρον χτύπησε τος παραδοσιακές δεξιές αντιλήψεις. Ως τώρα όμως που αρχίζει το ξήλωμα της εικόνας του Γάλλου προέδρου. Το προγραμμα του Φιλιόν στην Γαλλία υπήρξε ενδιαφέρον. Προσπάθησε να ενώσει το παλαιό και το νέο, το παραδοσιακό και το μοντέρνο η σύγχρονο. Ως γνωστόν για προσωπικά σκάνδαλα το προγραμμα αυτό δεν υλοποιήθηκε . Οι ιδέες του όμως παραμένουν ισχυρές σε Γαλλία και Ευρώπη γενικώς. Ως ταυτοτικό αίτημα που θέλει να αναχαιτίσει τον αταυτοτικό αριστερό οδοστρωτήρα. 

Ανάμεσα σε μια πολιτική φιλελεύθερη και παγκοσμιοποιημένη. Ανάμεσα σε μια πολιτική συντηρητική και αξιών και σε μια πολιτική λαϊκής ευαισθησίας, η σημερινή δεξιά δεν πρέπει να χαθεί σε ταυτοτική εσωστρέφεια σε ατέρμονες αυτοκαταστροφικές συζητήσεις. Αντιθέτως πρέπει να λειτουργήσει με εξωστρεφή ταυτοτικη πορεία. Που σημαίνει ένας ισορροπημένος συνδυασμός και των τριών ανωτέρω τάσεων. 

Ο φιλελευθερισμός δεν είναι μόνο οικονομία

Ο φιλελευθερισμός δεν είναι μόνο μια νεοφιλελεύθερη οικονομία όπως πολλοί θέλουν να τον εγκλωβίσουν με αρωγό έναν ελευθεριάζοντα ατομισμό. Αντιθέτως σέβεται τον ρόλο του κράτους. Υποστηρίζει το πνεύμα των ατομικών δικαιωμάτων και δεν βλέπει καμμία αντιπαλότητα μεταξύ της οικονομίας της αγοράς και του εθνικού στοιχείου.

Η ιδέα ότι ο φιλελευθερισμός είναι εχθρός του κοινωνικού στοιχείου επίσης είναι ένας αριστερός μύθος που έχει καταρρεύσει από την πραγματικότητα. Πιο πολλά κοινωνικά μέτρα πήρε για παράδειγμα η δεξιά στην Γαλλία παρά η αριστερά όταν αντίστοιχα κυβέρνησαν. (Υπάρχουν οι στατιστικές σε αυτά).

Αλλά και η ιδέα ότι ο συντηρητισμός είναι κάτι το αντιδραστικό και αυτό είναι λάθος. Ο συντηρητικός για παράδειγμα Εντμουντ Μπουρκε δεν δίστασε να στηρίξει το δικαίωμα ανεξαρτησίας των Αμερικανών. Και έκανε κριτική στην γαλλική παθολογία της λογικής της καμένης γης της Γαλλικής επανάστασης. 

Ο συντηρητισμός δεν είναι αντιδραστικός

Συντηρητισμός δεν σημαίνει ηθικολογία και νομολαγνεία. Συντηρητισμός σημαίνει...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η δεκαετία του 30 ως σενάριο καταστροφής

Του ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΔΑΒΒΕΤΑ

Δεν υπάρχει συζήτηση ή άρθρο των αυτοπροσδιοριζομενων ως «προοδευτικών» που να μην κάνει αναφορά στη δεκαετία του 30. Αυτά, κατά τους ίδιους, είναι έτοιμα να επιστρέψουν σήμερα ως σενάριο καταστροφής.

Στην πραγματικότητα η επίκληση αυτής της, κατά τα άλλα μαύρης πραγματικά ιστορικής μνήμης, χρησιμοποιείται για να αντιμετωπιστεί το κύμα του “λαϊκισμού”. Εν μέρει όμως και του φασισμού ή ακόμη και του αυταρχικού εθνικισμού που απλώνεται παντού σύμφωνα με τους «προοδευτικούς» κατηγόρους του.

Κι όμως η εποχή μας διαφέρει τόσο από αυτήν του ’30. Αυτή η στρατηγική της δαιμονοποίησης στρέφεται εναντίον όσων αρνούνται να υποταχθούν στην ορθοδοξία της διαφορετικότητας. Την οποία θέλει με το έτσι θέλω να επιβάλλει ο σκληρός πυρήνας του πολιτικά ορθόν.

Από το Brexit, ως κάθε βήμα του ευρωσκεπτικισμού ή το επεισόδιο του Aquarius, η ρητορική της δεκαετίας του 30 επιστρέφει. Επιδιώκει στρατηγικά να ενοχοποιήσει κάθε αντιπολιτευτική δράση στο σεβάσμιο παγκόσμιο οικονομικό κέντρο πολιτικών αποφάσεων. Κραυγάζει μόνιμα για απειλή της Δημοκρατίας. Ακόμη και αν υπήρχε μια βάση στις φωνές, η επαγρύπνιση ενός ήρεμου και σώφρονα πολιτικού λόγου, δεν επιτυγχάνεται με μια κιτς αντιμετώπιση ενός σοβαρού ιστορικά ζητήματος. 

Η εμμονική χρήση της δεκαετίας του 30 από μια τάση της αριστεράς χρησιμοποιείται για να της δώσει το «ηθικό πλεονέκτημα» που η ίδια εδώ και πολύ καιρό έχει χάσει. Μάχεται δηλαδή ως η δύναμη του Καλού εναντίον του Κακού (sic). Αυτοανακηρύσσεται, προφανώς αυθαιρέτως, αυτή η συγκεκριμένη Αριστερά, ως ο υποστηρικτής και διώκτης του υπ’ αριθμόν 1 εχθρού της ανθρωπότητας – του λαϊκισμού! Και θέλει να τον εξαφανίσει ιστορικά και πολιτικά. Ο λαϊκισμός κατά αυτούς ξυπνά το ναζιστικό τέρας στον άνθρωπο που ενυπάρχει φυσικά μέσα του. Και βέβαια έτσι επιδιώκουν να χειροκροτηθούν ως οι κληρονομικοί υπερασπιστες του αντιναζισμού. Τα αξιοθαύμαστα παιδιά του!!!

Κι όμως όλοι αυτοί που ανδρείως αντιτάχθηκαν στον βάρβαρο ναζισμό δεν ήταν τα καλομαθημένα πλουσιόπαιδα που προέρχονται από έναν αυτισμό του Μάη του ’68. Ούτε ζούσαν με τα λεφτά του μπαμπά αγνοώντας τι θα πει εργασία σκληρή.

Ολοι αυτοί που υποστηρίζουν μια μαζική κι ανεξέλεγκτη μετανάστευση. Αυτοί που χρησιμοποιούν την ρητορική απειλή των χρόνων του ’30 και παίρνουν τις επιχορηγήσεις των ΜΚΟ. Όλοι αυτοί θέλουν να καπηλευτούν την αντιφασιστική μνήμη και δράση του 20ου αιώνα. Να επιβάλλουν την εθνομηδενιστική αντιπατριωτική δήθεν προοδευτική τους ιδεολογία για να εμποδίσουν πολλές δίκαιες αντιδράσεις κι αιτήματα των λαών. Θέλουν να αποφύγουν τον έλεγχο στις παράνομες «αριστερές» σπατάλες τους.

Ίσως θα έπρεπε κάποτε...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ "ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΟΡΘΟΙ" ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ και ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ : Aριστερός νεοφιλελευθερισμός και πολιτικά ορθόν

Toυ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΔΑΒΒΕΤΑ

Ζούμε τα τελευταία χρόνια σε ένα κλίμα έντεχνου τρόμου. Στο όνομα των ατομικών δικαιωμάτων γίνεται ευθεία επίθεση εναντίον παραδοσιακών ή πατριωτικών αξιών. Εναντίον της θρησκείας ή άλλων πολιτισμικών δεδομένων, τα οποία χαρακτηρίζονται “αντιδραστικά”!

Ατομικά δικαιώματα ως ιδεολογία

Οι επιτιθέμενοι, λεγόμενοι και “προοδευτικοί”, στηρίζουν τις επιθέσεις τους στην ιδεολογία των ατομικών δικαιωμάτων. Είναι όμως τα ατομικά δικαιώματα ιδεολογία;  

Γιατί από μόνο του το ερώτημα φέρνει μέσα του μια αντίφαση: 

  

Το μεν ατομικό δικαίωμα είναι ένα αναντίρρητο εργαλείο για την αυτογνωσία κι αυτονομία.  

Η δε ιδεολογία είναι μια συνολική έκφραση ομάδων που στόχο έχουν να νικήσουν και να επιβάλλουν την αντίληψη τους σε κοινωνικό επίπεδο.

Στην πρώτη περίπτωση αυτής των ατομικών δικαιωμάτων ο πόλεμος στοχεύει την ατομική γνώση. Στην εμβάθυνση. Και η μόνη οδός αλήθειας είναι η μάχη με τις σκοτεινές και άγνωστες πλευρές του εαυτού μας. Έτσι ώστε ως αυτοσυνειδητοί πολίτες να είμαστε και συνειδητοί υπηρέτες του κοινού καλού της Δημοκρατίας.

Στην δεύτερη περίπτωση, αυτήν της ιδεολογίας, οι ομάδες ή η ομάδα που είναι ή που πιστεύουν πιο σωστά ότι είναι φορείς αλήθειας, στοχεύουν να επιβάλλουν την “αλήθεια” τους σε άλλους που σκέφτονται διαφορετικά, ή που υποτίθεται δεν γνωρίζουν την “αλήθεια”. Ή ακόμη που οι θέσεις τους είναι “λάθος”. Άρα είναι παράδοξο να γίνεται λόγος για ιδεολογία ατομικών δικαιωμάτων. Πιο σωστά θα έπρεπε να γίνεται λόγος για ιδεολογία κάποιων ομάδων ομοϊδεατών. Οι οποίες χρησιμοποιούν έντεχνα και ερμηνεύουν κατά πως τους συμφέρει τα ατομικά ή ανθρώπινα δικαιώματα, για να επιβάλλουν το πρόγραμμα και την εξουσία τους.

Ατομικά δικαιώματα απέναντι στην ελευθερία

Γιατί το ουσιαστικό πρόβλημα δεν είναι η ύπαρξη των α ή β ατομικών δικαιωμάτων. Το ουσιαστικό πρόβλημα είναι η ιδέα ότι μόνον η ιδεολογία των “ατομικών δικαιωμάτων” (όπως αυτή δομήθηκε τον 18ο αιώνα) μπορεί να θεμελιώσει διανοητικά την άμυνα αυτών των ελευθεριών και αυτών των δικαιωμάτων.

Μια τέτοια θέση βέβαια είναι λάθος. Γιατί ιστορικά ήδη υπήρχε. Τα λέει το βιβλίο του Quentin Skinner. Μια μεγάλη πολιτική παράδοση της ελευθερίας πριν τον φιλελευθερισμό. Όπως για παράδειγμα, το δικαίωμα τού να μην μπορεί κάποιος να συλληφθεί και να φυλακιστεί πριν γίνουν οι ανάλογες διαδικασίες (το λέει η Magna Carta του 1215).

Επίσης ας μην ξεχνάμε ότι αυτή η ιδεολογία που αναφέρομαι εδώ κάνοντας της κριτική, στηρίζεται σε μια παράλογη φανταστική ανθρωπολογική θέση. Αυτή θέλει τον Άνθρωπο πλήρως καλλιεργημένο Ανθρωπιστικά, πριν ακόμα την ύπαρξη της γλώσσας και της κοινωνίας.

Κατά αυτήν τα δικαιώματα δεν μπορούν να συνδεθούν μεταξύ τους αληθινά. Άρα μπορούν να μειωθούν και να προσαρμοστούν στα πλαίσια μιας ιδεολογίας του “καλού, ηθικού συνόλου”.

Αριστερά και άναρχος ατομισμός

Πάνω σε αυτήν την ανάλυση στηρίχτηκε η αριστερή ιδεολογία. Η Αριστερά μεταφέρει και περιφέρει τα πάντα στην λογική ότι το μόνο που υπάρχει και με βάση το οποίο ερμηνεύουμε τα πράγματα είναι το κοινωνικό στοιχείο.

Βέβαια η αποτυχία του κοινωνικού μοντέλου όπως θέλησε να το εφαρμόσει η Αριστερά (ΕΣΣΔ, Κούβα, κλπ αλλά και Δυτική σοσιαλδημοκρατια) οδήγησε από τα χρόνια του ’80 ως σήμερα, μέσω της παγκοσμιοποίησης, σε μια βεβιασμένη εξ ανάγκης επιστροφή της ατομικότητας. Αυτή δεν έχει πια καμμία σχέση με το αρχικό ατομικό δικαίωμα. Αλλά παίρνει τις διαστάσεις ενός άναρχου ατομισμού. Και ενός ανεξέλεγκτου εγωισμού και κυνικού φιλοτομαρισμού.

Το λάθος όμως αυτό που δίνει αντικειμενικά και μια λάθος κοινωνική ισορροπία, οφείλεται επίσης και σε άλλη αιτία. Το να θέλουμε να δώσουμε στο άτομο την δυνατότητα να είναι ο κοινωνικός αφέντης σημαίνει ότι ο άνθρωπος μπορεί να γίνει πρώτα από όλα ο κύριος των φυσικών του δυνάμεων. Κάτι τέτοιο όμως μοιάζει ως τώρα ανέφικτο. Γιατί; 

Γιατί, αντί να θέλουμε να το επιτύχει μέσα από τον αρμονικό διάλογο με την “φύση” του, αντιθέτως επιτίθεται στην Φύση του. Δεν την ακούμε όπως ο Σωκρατης άκουγε τον εσωτερικό του «δαίμονα». Δεν συνομιλούμε φιλικά και συνδημιουργικα μαζί της. Αντιθέτως, βάζουμε τον άνθρωπο (το κάνει η ιδεολογία των ατομικών δικαιωμάτων από την οποία προέρχεται και το σημερινό “πολιτικά ορθόν”) πάνω από την Φύση.

Ο αριστερός νεοφιλελευθερισμός και το πολιτικά ορθόν

Βάζουμε την Φύση ως εχθρό του ανθρώπου. Βάζουμε τον άνθρωπο να θέλει να την υποτάξει βίαια. Τα θεωρούμε αντιπάλους και όχι συνεργούς στην ατομική και συλλογική συνειδησιακή καλλιέργεια. Αυτά τα στοιχεία, που μόλις ανέφερα ενδεικτικά, οδηγούν το άτομο να διαχειρίζεται το κοινωνικό στοιχείο όχι με βάση την αρμονική του αναζήτηση με την Φύση. Αλλά με βάση την ιδεολογική κυριαρχία του επί της φύσης. Το ατομικό δικαίωμα ως προϊόν ισορροπημένου διαλόγου με την Φύση του, υποχωρεί στο ατομικό δικαίωμα, ως προϊόν μιας κοινωνικιζουσας κυριαρχίας της ιδεολογίας των ατομικών δικαιωμάτων. Με αποτέλεσμα να έχουμε φτάσει σε εκφράσεις και αντιδράσεις τύπου “έτσι μου αρέσει”, “είναι επιλογή μου”, δεν σας αφορά”, “κάνω ό,τι θέλω” κλπ. Και έτσι περνά και ως τρόπος ζωής.

Έτσι η ιδεολογία αυτή, μετά την αποτυχία των αριστερών επαναστάσεων, επιχειρεί να περάσει πονηρά και αναίμακτα στα πλαίσια του σημερινού πολιτικά ορθόν, νόμους που καταργούν ηθικές αξίες.  

Νόμους που προτείνουν και επιβάλλουν το “κοινωνικά” ουδέτερο σε βάρος του φυσιολογικά φυσικού “αρσενικού – θηλυκού”. 

Νόμους που...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΤΟΥΡΚΙΑ: Η ισλαμική Δημοκρατορία του Ερντογάν

Toυ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΔΑΒΒΕΤΑ

Ο Ταγίπ Ερντογάν εκμεταλλεύτηκε το αποτυχημένο και κάπως αφελώς και «θεατρικά » στημένο πραξικόπημα στις 15 Ιουλίου στην Τουρκία. Και έκανε ο ίδιος με την σειρά του ένα πραγματικό “πραξικόπημα”. Μέσα σε λιγο καιρό άλλαξε την χώρα του σε μια Ισλαμική Δημοκρατορία.

Το δημοψήφισμα στις 16 Απριλίου του 2018 έβαλε τέλος σε 95 χρόνια κοινοβουλευτισμού. Ιδρύθηκε ένα υπερπροεδρικό καθεστώς. Ο πρόεδρος του κράτους διοικεί πια την κυβέρνηση, τον στρατό, τις μυστικές υπηρεσίες και επίσης το κόμμα του ΑΚΡ. Και το κάνει νόμιμα όπως όταν επεμβαίνει και στην δικαιοσύνη ή στην εκπαίδευση. Σε όλον τον βίο της Τουρκίας ο Τούρκος πρόεδρος επεμβαίνει ως δημοκρατικά εκλγεμένος Αυτοκράτορας. 

Όπως κι είναι λογικό, η εξέλιξη προς μια ισόβια προεδρία προκάλεσε και την ναρκισσιστική ριζοσπαστικοποίηση της. 

Στο εσωτερικό της χώρας, η καταπίεση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η ισλαμοποίηση της κοινωνίας άρχισαν να τρέχουν με γρήγορο ρυθμό. Πάνω από 50.000 άτομα συνελήφθησαν κάτω από σκοτεινές συνθήκες. Πάνω από 150.000 υπάλληλοι απελύθηκαν. Αναρίθμητα σχολεία και πανεπιστήμια έκλεισαν. Αντιπολιτευτικά μέσα ενημέρωσης φιμώθηκαν και πολλές επιχειρήσεις κατασχέθηκαν. Δόθηκαν στα χέρια ολιγαρχών φίλων ή οικείων του Ερντογάν κατά τα πρότυπα του Πούτιν. Η διοίκηση και η εκπαίδευση ισλαμοποιηθηκαν.

Στο διεθνές επίπεδο, ο Τούρκος πρόεδρος οραματίζεται την επανίδρυση του οθωμανικού “μεγαλείου». Στοχεύει να επιβληθεί σαν ο ηγέτης του σουνιτικού κόσμου, μέσα από την ιδιαίτερη σχέση του με τους αδελφούς μουσουλμάνους εναντίον της Σαουδικής Αραβίας και της Αιγύπτου. Στρατηγικά επίσης θέλει να ηγηθεί του σουνιτικού δημοκρατορικού άξονα εναντίον της Δύσης. Συμμαχεί ( έστω κι εν είδει λυκοφιλίας) με την Κίνα, το Ιράν και βέβαια κυρίως την Ρωσία. Ο νέος σουλτάνος ενσαρκώνει την αμετροέπειά του εκτός των άλλων και με το παλάτι των 600 εκατομμυρίων δολαρίων που έχτισε στην Άγκυρα. 

Κι όμως υπάρχει μια Αχίλλειος πτέρνα στον Ερντογάν. Είναι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ: Οπορτουνισμός από Αριστερά στο Μεταναστευτικό

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Του ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΔΑΒΒΕΤΑ

Κάτι στο οποίο δεν δόθηκε μεγάλη σημασία συνέβη πριν λίγες μέρες στην Γερμανία.

Η πρόεδρος της ακροαριστερής βουλευτικής ομάδας Die Linke, γνωστής από την συμπόρευση της με τους Ισπανούς Ποδέμος και τον ΣΥΡΙΖΑ, μιας ομάδας που δομείται κυρίως από πρώην κομμουνιστές της Ανατολικής Γερμανίας και την αριστερή πτέρυγα παραιτηθέντων σοσιαλδημοκρατών, ανακοίνωσε ότι στις 4 Σεπτεμβρίου, βάζει τις βάσεις ενός νέου πολιτικού κινήματος με το όνομα: Όρθιοι.

Οι Όρθιοι αλλάζουν θέση στο μεταναστευτικό

Το κίνημα αυτό θέλει να ενώσει όλα τα μέλη όλων των αριστερών κομμάτων γύρω από ένα αντί φιλελεύθερο πρόγραμμα. Αν και εκ πρώτης όψεως μια τέτοια ενέργεια ακούγεται αναμενόμενη εν τούτοις υπάρχει μια απρόσμενη καινοτομία. Στο πρόγραμμα αυτό προτείνεται η ριζική ρήξη με την μεταναστευτική ως τώρα κουλτούρα των αριστερών Ευρωπαϊκών κομμάτων.

Η πρόεδρος του Die Linke δήλωσε μάλιστα ότι θα πιέσει τα αριστερά Γερμανικά κόμματα για μια “άλλη μεταναστευτική πολιτική”. Τόνισε ότι θα πρέπει να τελειώσει “η καλή συνείδηση της Αριστεράς ως προς την πολιτική της υποδοχής”. Μιας και αυτή η πολιτική οδηγεί “σε φοβερές δυσκολίες τις ασθενείς οικονομικά γερμανικές οικογένειες, που αγωνίζονται δύσκολα για τον επιούσιο”. Και συνεχίζει. ”Ανοιχτά σύνορα για όλους είναι κάτι το αφελές. Και δεν πρόκειται για μια αριστερή πολιτική”. Διότι τα δισεκατομμύρια που ξόδεψε η Μέρκελ από το 2015 για την “υποδοχή των μεταναστών” θα μπορούσε να βοηθήσει “πολλούς που τα χρειάζονταν Γερμανούς”. Και τελειώνει την εκπληκτική δήλωση της λέγοντας. ”Περισσότεροι οικονομικοί μετανάστες σημαίνει περισσότερο ανταγωνισμό για εύρεση επαγγέλματος στους χαμηλόμισθους”. 

Ο οπορτουνισμός της Αριστεράς

Για την πρόεδρο του Die Linke πρόκειται για μια αδιέξοδη πορεία που κατεβάζει τους μισθούς και βοηθά τους καπιταλιστές που υποστηρίζουν την Μέρκελ.  

Μια τέτοια θέση μας εκπλήσσει. Όχι μόνο γιατί, η Ευρώπη υπέφερε τα πάνδηνα από την ανεύθυνη μεταναστευτική υποστήριξη των αριστερών κομμάτων. Αλλά επίσης επειδή μας δείχνει πόσο οπορτουνιστικά είναι τα αριστερά κόμματα όταν πρόκειται να ελκύσουν ψηφοφόρους στον δρόμο πρός την εξουσία.

Βλέποντας οι αριστεροί του Linke ότι έχασαν την εργατιά που ψήφισε το σκληρό δεξιό AFD, αλλάζουν πολιτική φρασεολογία. Για να προσελκύσουν όσους δεν είναι “ακροδεξιοί”. Δεν είναι ρατσιστές. Αλλά είναι πολιτικά Διαμαρτυρόμενοι εναντίον μιας ανεξέλεγκτης μετανάστευσης που τρομάζει.

Επίσης αυτή η “αλλαγή” στηρίζεται και από τον Όσκαρ Λαφονταιν πρώην υπουργό σοσιαλδημοκράτη που παραίτησε τον Σρέντερ το 2005. Πέρα από τον γνωστό αριστερό οπορτουνισμό που με κάθε μέσο διεκδικεί την εξουσία αυτή η πολιτική στροφή είναι ένα ακόμη δείγμα του επαναπροσδιορισμού της μεταναστευτικής πολιτικής σε όλες τις χώρες της κεντρικής Ευρώπης.

Να φροντίζουμε τους δικούς μας εργάτες

Σε Πολωνία, Ουγγαρία, Αυστρία, Πράγα κλπ οι αντιμεταναστευτικές δηλώσεις φτάνουν στα όρια της πολιτισμικής προστασίας. Από εκείνους τους μετανάστες που συμπεριφέρονται “ως αντιπολιτισμικές δυνάμεις” όπως δήλωσε ο αριστερός Μιλος Ζεμαν.

Οι ψηφοφόροι του Εθνικού μετώπου στην Γαλλία. Του φιλο-Μπρεξιτ στην Βρετανία. Η του Ορμπαν στην Ουγγαρία. Όλοι προέρχονται κατά κύριο λόγο από τις εργατικές τάξεις. Οι οποίες έχουν στριμωχθεί επώδυνα από την παγκοσμιοποίηση και την πολιτιστική ανασφάλεια.  

Αυτή η αλλαγή των σκληρών ως τώρα αριστερών μπορεί να αλλάξει τα πολιτικά δεδομένα αργότερα. Γιατί ένα μέρος των εργατών μπορεί να τους ακολουθήσει.

Ταυτόχρονα όμως δείχνει πόσο η ουτοπία του διεθνισμού έχει χρεωκοπήσει και πόσο λάθος ήταν το ανεξέλεγκτο άνοιγμα των συνόρων και η μεταναστευτική πολιτική στην Ευρώπη. Στο όνομα ενός μη ρεαλιστικού κοσμοπολιτισμού και μιας ουτοπικής πολύ-πολιτισμικότητας που από όνειρο έγινε εφιάλτης για πολύ κόσμο.  

Δεν μπορεί άλλωστε να περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι η εφημερίδα του ΚΚ Γαλλίας, η ιστορική L’Humanite έγραψε πολύ πριν ξεσπάσει η σημερινή μεταναστευτική κρίση: "Στην σημερινή κρίση το μεταναστευτικό αποτελεί για τα αφεντικά και την οικονομία ένα μέσον που χειροτερεύει την ανεργία, τους χαμηλούς μισθούς και τις άσχημες συνθήκες εργασίας”.

 

Όπως εθνικιστές και ακροδεξιοί

Άλλωστε πολλοί θα πουν κι έχουν βάσει τα λεγόμενα τους: Τώρα που πήραν όσους μετανάστες χρειάζονταν για τις δημογραφικές και εργατικές τους ανάγκες οι ισχυροί της Ευρώπης και οι αριστεροί σύμμαχοι τους. Τώρα λοιπόν, με τον γνωστό πολιτικό κυνισμό τους, διώχνουν τους υπόλοιπους. Και είναι έτοιμοι να κραυγάζουν όπως οι ως τώρα εθνικιστές και “ακροδεξιοί” που τους κατηγορούσαν: φτάνει πια δεν μπορούμε άλλους οικονομικούς μετανάστες. Θέλουμε να φροντίσουμε τους δικους μας φτωχούς. (αυτοί που οι ίδιοι με την πολιτική τους τους φτώχεψαν. sic).

Για αυτό και λένε. “Να σταματήσει η μετανάστευση για να μην αυξηθούν κι άλλο οι νέοι εργάτες της ανεργίας”.  

Η περίπτωση όλων των προαναφερθέντων αριστερών τοποθετήσεων και αλλαγών πολιτικής γραμμής στο μεταναστευτικό, πρέπει...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟΛΑΓΝΕΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Υπάρχει μέση οδός στο λαθρομεταναστευτικό;

Του ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΔΑΒΒΕΤΑ

Μιλώντας για πολιτική κρίση στην Ευρώπη συχνά κρύβεται από πίσω η “μεταναστευτική κρίση”. Κρίση που είτε από φόβο, είτε απειλές αρνούνται κάποιοι να την αναφέρουν με το όνομα της. Ας δούμε λοιπόν τους βασικούς άξονες της.

1: Οι μεταναστεύσεις, ας μην γελιόμαστε, θα είναι συνεχείς. Συνεπώς ο έλεγχος τους πρέπει να ασκείται από μια πολιτική διαρκείας. Ο συνδυασμός πολέμων (από Αφρική, Αυστραλία, Μέση Ανατολή κλπ) με την οικονομική μιζέρια γίνεται αντικείμενο πολιτικής και οικονομικής εκμετάλλευσης από επιτήδειους εμπόρους. Αυτοί βγάζουν περισσότερα κέρδη ακόμη και από αυτά των ναρκοεμπόρων.

Οι έως τώρα προτάσεις αντιμετώπισης του μεταναστευτικού κύματος διαφέρουν εκ διαμέτρου.  

Η λεγόμενη Ακροδεξιά υποστηρίζει κλειστά σύνορα. Μια λύση δύσκολο να εφαρμοστεί. Γιατί πάντοτε οι κοινωνίες χρειάζονταν μετανάστες στην καθημερινότητα τους για διάφορους κοινωνικούς και λειτουργικούς λόγους.  

Από την άλλη πλευρά η άκρα ή ριζοσπαστική Αριστερά θέλει ανοιχτά σύνορα. Μια λύση που θα απειλούσε να τινάξει στον αέρα τις κοινωνίες. κι είναι τελείως ανεύθυνη.

2: Πρέπει λοιπόν να βρεθεί μια λύση ανάμεσα στις δυο ανωτέρω προτάσεις. Η αναλογικά μέση οδός που λέει κι ο Αριστοτέλης. Μόνο αν ξεπεράσουμε τα ψευτοηθικά διλλήματα και ψάξουμε να βρούμε συγκεκριμένες λύσεις θα υπάρξει αποτέλεσμα.

3: Να ξεκινήσουμε αρχικά από το ξεκαθάρισμα μεταξύ προσφύγων και οικονομικών μεταναστών. Η έως τώρα σύγχυση μεταξύ τους προκαλεί άγχος στον κόσμο. Και η Ακροδεξιά και η άκρα ή ριζοσπαστική Αριστερά αρνούνται για διαφορετικούς λόγους αυτό το ξεκαθάρισμα. Όμως πρέπει να διασώσουμε την έννοια του πραγματικού ασύλου. Το δικαιούνται όσοι βρίσκονται σε πραγματικό κίνδυνο. Αλλιώς σε κάποια χρόνια το χάος θα περιλαμβάνει τα πάντα. Οι φόβοι του κόσμου είναι λογικοί και αληθινοί. Υπάρχει ανεξέλεγκτη υπερβολή στο μεταναστευτικό. Και παράλληλα υπάρχει η Ισλαμιστική τρομοκρατία που τρομάζει. Ο κόσμος υφίσταται τις παράπλευρες, αλλά και τις άμεσες απώλειες. Και αυτό που ανησυχεί περισσότερο είναι ότι εναντίον των τζιχαντιστών τρομοκρατών δεν βγαίνουν να μιλήσουν οι μετριοπαθείς μουσουλμάνοι. Και αναρωτιόμαστε ευλόγως. Φοβούνται ή ενδομύχως συμφωνούν στο αντιδυτικό και αντιχριστιανικό παραλήρημα των ισλαμιστών; Τα ερωτήματα αυτά πρέπει να απαντηθούν πολιτικά για να ηρεμήσει η κοινωνία.

4: Το να κατηγορούμε με την πρώτη ευκαιρία όσους διαμαρτύρονται για την ανωτέρω περιγραφείσα κατάσταση ως “λαϊκιστές” δίχως να κοιτάμε αν κάπου στο βάθος υπάρχει ένα δίκιο στην διαμαρτυρία τους, είναι σα να μην θέλουμε να βρούμε λύση. Είναι σα να θέλουμε να διαιωνίζεται αυτό το κοινωνικό κομφούζιο γιατί έχουμε κάποιους στόχους. Την διάλυση των ως τώρα παραδοσιακών κοινωνιών και εθνών. Την απόλυτη υποταγή σε διεθνή χρηματοπιστωτικά κέντρα. Σε κάποιες οικονομικές ελίτ που θέλουν για το συμφέρον τους αυτό το Χάος. Όμως θα πρέπει να ξέρουν ότι όπως και οι αντιδράσεις της φύσης έτσι κι αυτές του κόσμου κάποιες στιγμές μπορούν να γίνουν απρόβλεπτες κι ανεξέλεγκτες. 

5: Ας μην κοροϊδευόμαστε: