ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Θεσσαλονίκη μάγισσα...

Μην αμελήσετε να παρακολουθήσετε στα εγκαίνια της #ΔΕΘ, το πως ακριβώς μία δυτική χώρα για πολλοστή φορά αυτογελοιοποιείται υποκρινόμενη πως έχει διεθνή εμπορική έκθεση, όταν μόνος λόγος ύπαρξής της είναι ως βήμα προεκλογικής εξαγοράς της πλέμπας από φτηνούς κομματάρχες.

— Thanos Dimou (@AthanDim) August 31, 2026

 

Του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου

 

----Μετά τις διακοπές, για όσους έκαναν

----Μετά τις ζέστες, για όσους άντεξαν

----Μετά τις πυρκαγιές για όσους δεν κάηκαν

Έχουμε μπροστά μας το τσίρκο των πολιτικών στην Έκθεση της Θεσσαλονίκης.

Όλοι στην πίστα περιμένουν υπομονετικά να έλθει η σειρά να κάνουν τον νούμερο τους να πουν το ποίημα τους.

Ποιοι λαγοί, ποια πετραχήλια…

Στην Έκθεση της Θεσσαλονίκης η κοροϊδία έχει περάσει πλέον σε άλλο level.

Ποντάρετε και όλοι θα πάρετε.

Κανείς δεν θα μείνει παραπονεμένος.

Κανείς….

Και αν κάτι δεν το υποσχεθεί ο Πρωθυπουργός, θα το υποσχεθεί σίγουρα η αντιπολίτευση…

Σκέτη κοσμογονία.

Τα ακούς όλα αυτά και νομίζεις ότι ζεις σε άλλη χώρα σε άλλον αιώνα σε άλλον πλανήτη.

Και εμείς εθισμένοι στο ναρκωτικό των υποσχέσεων ζητιανεύουμε την δόση μας.

Πες κάτι και για μας…..

Κολλημένοι δειλοί και άβουλοι αντάμα.

Περιμένουμε …..

Έχουμε ξεχάσει τις περσυνές υποσχέσεις και θέλουμε νέες φρέσκιες για να βγάλουμε τον φετινό χειμώνα.

Και αυτοί μας ξέρουν.

Άλλωστε είμαστε τόσο προβλέψιμοι….

Και καταφέρνουν να μας πουν τα ίδια με αυτά που μας είχαν πει πέρυσι.

Ακριβώς τα ίδια .

Με άλλη σειρά όμως, με άλλο περιτύλιγμα.

Και όπως πάντα με λίγα παραπάνω ψίχουλα που περίσσεψαν από το τραπέζι τους.

Μετά από αυτό εμείς ...

 

Υπαρκτού εθνοπατερο-σουργελο-ξεφτιλαρόπληκτου κηφηνοκρατιστή ελληνισμού εκθεσιακή κωμωδία

15 Υπουργεία
6 Περιφέρειες
48 Επιμελητήρια
9 δημόσια Πανεπιστήμια
2 δημόσιοι ερευνητικοί φορείς
69 λοιποί δημόσιοι οργανισμοί

149 φορείς του δημοσίου μετέχουν στην ΔΕΘ, μία κατά τ' άλλα ...διεθνή εμπορική έκθεση.🤣🤡🤡

— Thanos Dimou (@AthanDim) August 24, 2026

Η συζήτηση συνεχίζεται για το τι θα πουν στην ΔΕΘ ο πρωθυπουργός και οι λοιποί πολιτικοί αρχηγοί.
Ειλικρινά τώρα, δεν βαρεθήκατε 50 χρόνια να σας αντιμετωπίζει ο κάθε πολιτικάντης ως αφελή και διαχρονικώς ζητιανεύουσα πλέμπα;

— Thanos Dimou (@AthanDim) August 24, 2026

 

Στις ανά τον κόσμο διεθνείς εκθέσεις ζητούμενο είναι οι παρουσιάσεις τεχνολογικών καινοτομιών, βιομηχανικής και παραγωγικής προόδου, η ενίσχυση του εξωστρεφούς εμπορίου.
Στην χώρα μας, το να έχουν βήμα πώλησης παπάντζας στην εκλογική πλέμπα πρωθυπουργοί και κομματάρχες.#ΔΕΘ pic.twitter.com/3VzeuWhzFZ

— Thanos Dimou (@AthanDim) August 31, 2026

Μην αμελήσετε να παρακολουθήσετε στα εγκαίνια της #ΔΕΘ, το πως ακριβώς μία δυτική χώρα για πολλοστή φορά αυτογελοιοποιείται υποκρινόμενη πως έχει διεθνή εμπορική έκθεση, όταν μόνος λόγος ύπαρξής της είναι ως βήμα προεκλογικής εξαγοράς της πλέμπας από φτηνούς κομματάρχες.

— Thanos Dimou (@AthanDim) August 31, 2026

Δίδαγμα των ημερών: Η χώρα κυβερνιέται εξαιρετικά από βήματος ...ΔΕΘ.😋

— Thanos Dimou (@AthanDim) September 3, 2026

 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Θεσσαλονίκη

15 Υπουργεία
6 Περιφέρειες
48 Επιμελητήρια
9 δημόσια Πανεπιστήμια
2 δημόσιοι ερευνητικοί φορείς
69 λοιποί δημόσιοι οργανισμοί

149 φορείς του δημοσίου μετέχουν στην ΔΕΘ, μία κατά τ' άλλα ...διεθνή εμπορική έκθεση.🤣🤡🤡

— Thanos Dimou (@AthanDim) August 24, 2026

Η συζήτηση συνεχίζεται για το τι θα πουν στην ΔΕΘ ο πρωθυπουργός και οι λοιποί πολιτικοί αρχηγοί.
Ειλικρινά τώρα, δεν βαρεθήκατε 50 χρόνια να σας αντιμετωπίζει ο κάθε πολιτικάντης ως αφελή και διαχρονικώς ζητιανεύουσα πλέμπα;

— Thanos Dimou (@AthanDim) August 24, 2026

  

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ 

(...) Ας πούμε και λίγα πράγματα για την ουσία της υπόθεσης "Διεθνής" Έκθεση Θεσσαλονίκης

Η ομιλία του εκάστοτε Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη αποτελεί το μοναδικό βαρυσήμαντο πολιτικό γεγονός. Τα λοιπά πολιτικά ανήκουν στην καθιερωμένη πολιτική φιέστα, η οποία διοργανώνεται κάθε χρόνο με πρόσχημα την Εκθεση Θεσσαλονίκης.

Αυτά τα δύο πρέπει να τα ξεχωρίσουμε: ένα πράγμα είναι η καθιερωμένη πολιτική φιέστα, άλλο η τοπική Εκθεση, την οποία καταχρηστικά αποκαλούμε «διεθνή», ενώ στην πραγματικότητα αφορά τον δημόσιο τομέα στις ποικίλες εκφάνσεις του.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πολιτική φιέστα έχει γίνει πλέον θεσμός. Κάθε χρόνο, σημαίνει την επίσημη έναρξη της πολιτικής σεζόν. Είναι χρήσιμο ότι γίνεται – υπό την απαραίτητη προϋπόθεση πως υπάρχουν σοβαροί πολιτικοί ηγέτες, για να εκθέσουν τις σκέψεις τους για την πορεία της χώρας.

Τουλάχιστον όμως, ας εκσυγχρονιστεί το πρόσχημα, χάρη στο οποίο υφίσταται ο πολιτικός θεσμός της ανόδου των αρχηγών στη Θεσσαλονίκη. Υπάρχουν τρόποι να επαναπροσδιοριστούν και η ονομασία και ο σκοπός της Εκθεσης, ώστε και την αίγλη του θεσμού να μη στερηθεί η Θεσσαλονίκη, αλλά κυρίως να εξασφαλιστεί έτσι το μέλλον του εκθεσιακού θεσμού. Είναι μειωτικό για τη Θεσσαλονίκη να ονομάζεται «διεθνής» η Εκθεση, όπως έχει καταντήσει πια, και απορώ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τα βασικά της πόλης

pic.twitter.com/PWnwGrwbqb

— Ανδρέας Πετρουλάκης (@anpetroulakis) December 6, 2024

Εάν οι Δεξιοί βγάλουν σύνθημα "Κουτσούμπα γ@€%σαι" και το βαζουν και σε αρχαία όστρακα, δεν πιστεύω να μην θεωρηθεί πολιτική έκφρασις και χιούμορ;

— Φαήλος Κρανιδιώτης (@failosK) December 3, 2024

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Τώρα, ακόμα και εκ των υστέρων, είναι πραγματικά αδιανόητο να σκέφτεσαι ότι η Θεσσαλονίκη έπρεπε να φτάσει στο 2024 για να αποκτήσει το αυτονόητο μετρό. Και αν δεν υπήρχε η ακράδαντη βούληση της κυβέρνησης, είναι αμφίβολο αν θα πραγματοποιούνταν το έργο, με τόσους αναποδοσμπρώχτες που κάνουν καριέρα στην κακομοιριά. Ετσι είναι: και χρυσούς δρόμους να τους φτιάξει κάποιος, και διαστημικά λεωφορεία, αυτοί πάλι θα γκρινιάζουν.

Το μετρό, επομένως, με αυτούς τους όρους και αυτό το παρελθόν είναι κάτι το αδιανόητο.

Εγινε πραγματικά; Ή μήπως ξυπνήσω αύριο και δεν θα υπάρχει πια;

Μήπως ήταν ένα όνειρο, μια σκιά, και πλέον πάει;

Το εξομολογούμαι ως πραγματικό, υπαρξιακό φόβο ενός Θεσσαλονικέως που έχει εθιστεί στην πολιτική ασυνέπεια, στα μισόλογα, στις πομπώδεις υποσχέσεις και στην προδοσία, στην αθέτηση και στην απάτη – συνέβη κάτι μεγαλειωδώς καλό και, πια, είναι αδύνατον να το πιστέψουμε.

Μήπως είναι ψευδαίσθηση; Αντικατοπτρισμός;

Μήπως, εκεί που μας κατάντησαν τόσα χρόνια, δεν μας αξίζει πλέον και δεν έπρεπε να γίνει ποτέ;

Διότι αν συνηθίσεις στον χθαμαλό βίο, μετά δεν θες καν να σηκωθείς. Βολεύεσαι ηδονικά μες στην καταστροφή σου, που έγραφε κι ο Ντίνος.

Από την άλλη, η αναχώρηση του πρώτου συρμού έδειξε αναδρομικά και την ανικανότητα ή την αδυναμία του ντόπιου πολιτικού προσωπικού επί δεκαετίες να διεκδικήσει τα στοιχειώδη από το κέντρο – με το που εκλέγονται οι περισσότεροι και κατεβαίνουν στην Αθήνα αποκτούν ψυχολογία ικέτη που βαδίζει προς τα Σούσα. Διότι, εάν οι ντόπιοι βουλευτές, ανεξαρτήτως κόμματος, διεκδικούσαν επίμονα, συντονισμένα κι ενωτικά τόσα χρόνια την κατασκευή μετρό στη Θεσσαλονίκη, είναι βέβαιο ότι αυτό θα είχε γίνει πολύ νωρίτερα – αλλά δεν… Ούτε καν για μια στοιχειωδώς αυτόνομη, αυτοδύναμη και αυτοδιοίκητη ΕΡΤ3 δεν διαταράσσεται η πολιτική μας απάθεια. Για να έχει η πόλη ένα βήμα προς τον κόσμο.

Κι αυτό είναι το πρώτιστο, μαζί με τις συγκοινωνίες, που χρειάζεται η Θεσσαλονίκη: ένα δικό της, αυτόνομο, τηλεοπτικό κανάλι παγκόσμιας εμβέλειας.

Χρειάζεται βέβαια οπωσδήποτε και δύο δικές της ισχυρές εφημερίδες, αλλά αυτό είναι, πια, όνειρο απατηλό, τώρα που ο έντυπος λόγος δεν περνάει παγκοσμίως και τις πιο μεγάλες δόξες του.

Αλλά έτσι η αλλιώς η Θεσσαλονίκη δεν αντανακλάται πουθενά. Δεν έχει καθρέφτη, δεν έχει δικό της ισχυρό Τύπο, ένα αυτόνομο τηλεοπτικό κανάλι, όπου να διαθλάται η ύπαρξή της προς τον έξω και τον έσω κόσμο. Υφίσταται στη δημόσια σφαίρα μόνο από σπόντα, αποσπασματικά και πενιχρά, μέσω Αθηνών. Υπάρχουμε μέσω Αθηνών.

Αυτό είναι, μαζί με τις συγκοινωνίες, το βασικό πρόβλημα της πόλης.

Τι πρέπει να συμβεί;

Ιδού: μια πλήρως αυτόνομη, οικονομικά και διοικητικά ΕΡΤ3, ισχυρή, ανεξάρτητη από τη διοίκηση της ΕΡΤ και συναγωνιστική (όσο θα μπορεί) προς τα κεντρικά. Διότι δεν είναι μόνο η Θεσσαλονίκη που έχει βουβαθεί αναγκαστικά ή απλώς ψελλίζει, με σχεδόν καρυδωμένη την ΕΡΤ3, είναι και όλη η Μακεδονία και η Θράκη που δεν έχουν κάποια διαδρομή προβολής, δεν έχουν φωνή προς την πρωτεύουσα και τον λοιπό κόσμο. Και αν, εν πάση περιπτώσει, αδυνατεί η κυβέρνηση να προχωρήσει προς αυτή την κατεύθυνση, ας κινηθούν οι ντόπιοι επιχειρηματίες προς την ίδρυση ενός ιδιωτικού καναλιού για να λάβει η πόλη υπόσταση και ισχύ. Να ξαναποκτήσει πρόσωπο στον χώρο της δημόσιας εικόνας, του δημόσιου διαλόγου – ίσως χρειαστεί ένας μόνο ηρωικός άνθρωπος για να λύσει οραματικά το πρόβλημα.

Σκεφθείτε πως πέθανε ένας μόνο άνδρας, ο Γιάννης Βελλίδης, κι από τότε η πόλη έχασε τη μισή της δύναμη.

Αλλά χρειάζεται πάντα και η υποστήριξη του ντόπιου πολιτικού προσωπικού. Απαιτούνται συνέργειες. Εκτός κι αν λυθεί ο Γόρδιος, όπως και το μετρό, άνωθεν, με το ξίφος, δηλαδή την απαρασάλευτη πολιτική βούληση ενός πρωθυπουργού και λίγων ανθρώπων γύρω του – μακάρι. Και πρέπει να ομολογήσουμε, πέρα από ψωροφιλότιμα και ιδεολογίες και κλισέ, ότι ο κ. Μητσοτάκης, μας αρέσει ή όχι, είναι ο μόνος μη-ντόπιος πολιτικός που έχει δείξει τόση φροντίδα για την πόλη. Να λέμε και τα καλά, με ειλικρίνεια και χωρίς ιδεολογίζοντες δισταγμούς ή σκεφτόμενοι τι θα πούνε κάποιοι ελλοχεύοντες μονόφθαλμοι με προκάτ μεζούρες.

Και αυτά που ξεκίνησαν να γίνονται, δηλαδή οι πολιτισμένες συγκοινωνίες, οι σωστοί δρόμοι (ας πούμε, η Βασιλίσσης Ολγας έχει καταντήσει κατά το ήμισυ καρόδρομος, με το ράβε ξήλωνε, με τις οπτικές ίνες και με σκαψίματα κάθε τρεις και λίγο), όσο και η επαρκής, αλλά και η διεκδικητική ενημέρωση που διεκδικούμε, είναι στοιχειώδη. Είναι βασικά, υπαρξιακά θέματα για τη Θεσσαλονίκη. Και με επίκεντρο αυτή στο στενό άνοιγμα του διαβήτη, απαιτούν αυτονόητη προβολή: η πανέμορφη Χαλκιδική με τα δεκάδες ιστορικά τοπόσημα (Ποτίδαια, Ολυνθος, Στάγειρα κ.ά), το Αγιον Ορος, η Αμφίπολη κι ο Τύμβος του Καστά, η Καβάλα – Θάσος, η μυθική Σαμοθράκη, η Καστοριά με τις δεκάδες βυζαντινές εκκλησιές, οι Αιγές (Πολυκεντρικό Μουσείο), η Βεργίνα (βασιλικοί τάφοι του Φιλίππου), ο Ολυμπος, το όρος των θεών.

Τι άλλο, συν την πόλη αυτή καθαυτήν, να ποντάρουμε για ένα αυτόνομο, ισχυρό κανάλι;

Αρκεί, βέβαια…

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Οθωμανικά σύνδρομα και οθωμανική επαρχία

Κάπου εκεί πίσω κρύβεται ένα ασβοκούναβο... 🦨@Greeksburg 😑🫣 pic.twitter.com/M7i2Ig8K20

— Ο Σκρουτζ της Κηφισιάς 💰 (@ScroogeKifissia) November 30, 2024

 

Ο Παντελής Σαββίδης με αφορμή τα εγκαίνια του μετρό γράφει για την εγκατάλειψη της Θεσσαλονίκης

Πληθώρα κυβερνητικών παραγόντων –με την τοπική φρουρά τους να στριμώχνεται για μια φωτογραφία μαζί τους– κατέκλυσαν τη Θεσσαλονίκη για τα εγκαίνια ενός έργου το οποίο όχι μόνο έπρεπε να είχε τελειώσει προ πολλού αλλά και να άρχιζε από τις δυτικές παρυφές της πόλης (Σίνδος) και να έφθανε το αεροδρόμιο. Τότε θα είχε κάποιο νόημα.

Αντ’ αυτού μιλάμε για ένα ανέκδοτο 9 χιλιομέτρων, το οποίο πήρε 30 χρόνια για να γίνει και κόστισε τριπλάσιο ποσό από το προβλεπόμενο. Λέγεται πως το κόστος του έφθασε τα 3 δισ. από 1 δισ. του αρχικού προϋπολογισμού.

Το σύνηθες άθλημα σ’ αυτή τη χώρα είναι η διαφθορά. Είναι τόσο εκτεταμένη και τόσο βαθιά όσο ίσως σε καμιά βαλκανική χώρα.

Σχεδόν το σύνολο των έργων που ολοκληρώνονται μετά από δεκαετίες έχει χρηματοδοτηθεί επανειλημμένως, με το παρακράτος των πολιτικών και οικονομικών παραγόντων να λυμαίνεται τα κονδύλια. Η Ελλάδα, σύμφωνα με την τελευταία στατιστική της ΕΕ, είναι η πιο φτωχή χώρα της Ευρώπης. Ακόμη και από τη Βουλγαρία.

Τις βαλκανικές χώρες τις γνώρισα καλά τη δεκαετία του 1990 και του 2000. Για αρκετά χρόνια οι κάτοικοί τους ζούσαν στην απόλυτη φτώχεια. Σήμερα όλες βρίσκονται σε καλύτερη θέση και καλύτερες προοπτικές από μια διεφθαρμένη χώρα όπως η Ελλάδα.

Το μετρό της Θεσσαλονίκης, για το οποίο θα διαβάσετε πολλά προπαγανδιστικά σήμερα, περικλείει όλη την αγωνία και όλες τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας.

Καταρχάς πρόκειται για μια γραμμή μήκους 9 χιλιομέτρων, η οποία τίποτε ουσιαστικό δεν θα προσφέρει στη συγκοινωνιακή ανακούφιση της πόλης. Περισσότερο θα χρησιμοποιηθεί ως μια εναλλακτική βόλτα, από τις μητέρες για τα μικρά παιδιά τους.

Ο κ. Μητσοτάκης μπορεί να πετάει χάντρες στους ιθαγενείς, αλλά ας γνωρίζει πως στην πόλη εκτός από την αθηναϊκή φρουρά, όπως εκφράζεται από το πολιτικό προσωπικό της, τους οικονομικούς παράγοντές της και τα μέσα ενημέρωσής της, υπάρχουν και πολίτες της που δεν δελεάζονται και στέκονται κριτικά.

Του το απέδειξαν σε μερικές εκλογικές αναμετρήσεις, θα το αντιληφθεί και στις επερχόμενες.

Παρά την παρακμή που βιώνει, η Θεσσαλονίκη έχει ιστορία που διαχέεται στον αέρα της πόλης. Ιστορία που επιβάλλει στους πολίτες της μια οικουμενική και όχι μίζερη παλαιοελλαδίτικη συμπεριφορά. Η ιστορία της λειτουργεί περισσότερο ως συλλογικό υποσυνείδητο παρά ως συγκεκριμένη δράση. Αυτή η απρόσωπη ιστορία που λειτουργεί ως δυναμική είναι που δεν συμβιβάζεται με τις αθηναϊκές γελοιότητες για την πόλη.

Το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα της χώρας έχει εμποτιστεί από τις μικροελλαδικές αντιλήψεις. Περισσότερο από την αθηναϊκή λογική της πόλης-κράτους και καθόλου από την αντίληψη του οικουμενικού ελληνισμού που διέδωσε στην οικουμένη το μακεδονικό βασίλειο. Αυτό το σύμπλεγμα κατά του βορρά χρονολογείται από την αρχαία εποχή. Και συνεχίζεται ως σήμερα.

Μόνο που σήμερα η πόλη στερείται κάθε είδους ηγεσία. Οι πολιτικοί της άνδρες που θα μπορούσαν κάτι να κάνουν, την εγκατέλειψαν. Οι οικονομικοί της παράγοντες είναι μικρομεσαίοι, απολύτως εξαρτημένοι από την κεντρική κυβέρνηση, χωρίς δυνατότητα να επηρεάσουν τα πολιτικά κέντρα, αλλά και χωρίς όραμα για την πόλη που ζουν και δρουν. Είναι περισσότερο επιχειρηματίες παρά αστοί.

Σοβαρή πνευματική ηγεσία δεν διακρίνεται, με ελαχίστους που έχουν κεντρική αναφορά να την υπονομεύουν παρά να την βοηθούν. Έχουν ενταχθεί στο κυρίαρχο ιδεολογικοπολιτικό ρεύμα που χαρακτηρίζει την πόλη κλειστή, φοβική και συντηρητική. Δεν είναι τίποτε από αυτά.

Η πόλη έχει εγκαταλειφθεί από την κεντρική πολιτική ηγεσία εδώ και πολλά χρόνια. Η απουσία οποιουδήποτε ενδιαφέροντος είναι που της έδωσε μια εικόνα «κλειστότητας». Όχι η διάθεση και η συμπεριφορά των πολιτών της.

Ήταν αρκετό να θελήσει ο προσφάτως εκλιπών δήμαρχός της Γιάννης Μπουτάρης να αναζητήσει, μόνος, αέρα στο εξωτερικό για να διαψευστεί η συνειδητά υποβολιμαία αθηναϊκή αντίληψη περί συντηρητικής και κλειστής πόλης. Μιλούν για «κλειστότητα» οι εκπρόσωποι μιας κοινωνίας που αν ήταν δυνατό θα είχε συγκεντρωθεί στο γνωστό αθηναϊκό τρίγωνο. Ο κόσμος τους αρχίζει και εξαντλείται εκεί.

Ενώ διατίθενται αφειδώς χρήματα από τον κρατικό κορβανά για έργα στην πρωτεύουσα και στην ευρύτερη περιοχή της από την Κόρινθο ως έξω από τη Βοιωτία, για τη Θεσσαλονίκη το «μότο» τους είναι δεν κάνετε τίποτε για την πόλη, τη στιγμή που ο δήμος αδυνατεί να συγκεντρώσει ακόμη και τα σκουπίδια. Ποιοι να κάνουν;

Στην Αθήνα το πανίσχυρο (για τα εσωτερικά δεδομένα) κράτος και στη Θεσσαλονίκη οι πολίτες της με το 9ο στη σειρά κατά κεφαλήν εισόδημα στη χώρα;

Η Θεσσαλονίκη πρέπει να είναι από τις πιο βρόμικες πόλεις που έχω γνωρίσει και αυτό δεν περιποιεί τιμή ούτε στους πολίτες της. Η συμπεριφορά τους θυμίζει Μεσαίωνα. Ο Γιανναράς θα έλεγε «η κατά κεφαλήν παιδεία είναι χαμηλή».

Ως θεσμός ο Δήμος έχει τις παθογένειες όλων των ανάλογων ελληνικών. Δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, φραξιονισμός, διαφθορά, αδυναμία ελέγχου. Είναι αμφίβολο αν ο δήμαρχος μπορεί να ελέγξει είτε τις υπηρεσίες του, είτε ακόμη και τους συμβούλους του ή τους αντιδημάρχους του. Λείπει η ισχυρή προσωπικότητα που θα χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι και θα θελήσει να καθαρίσει την κόπρο του Αυγείου.

Βεβαίως αυτή η προσωπικότητα λείπει και από την κεντρική πολιτική σκηνή. Κανείς δεν είναι διατεθειμένος να χαραμίσει τη δυνατότητα που του δίνει η εκλογή του για να πατάξει τη διαφθορά, τη γάγγραινα του ελληνικού κράτους, και να ανατάξει τη χώρα. Υπακούει στα εξωτερικά κελεύσματα, και αυτή η υπακοή του δίνει αίσθηση σιγουριάς για την κατοχή της θέσης. Και απολαμβάνει με κάθε τρόπο την εξουσία.

Απέναντι στον πρωθυπουργό δεν υπάρχει κανένα θεσμικό αντίβαρο.

Η Δικαιοσύνη είναι απολύτως υποδουλωμένη. (Γιατί να σηκώσει ανάστημα ο δικαστής, για να ικανοποιήσει την συνείδησή του; Ασχολείται πλέον κανείς με τη συνείδησή του;)

 

Τα μέσα ενημέρωσης είναι διατεταγμένα στην υπηρεσία των κατόχων τους και λειτουργούν αναλόγως των επιδιώξεών τους.

Ένα παρακμιακό τέλμα έχει επιβληθεί επί της χώρας και της κοινωνίας της. Η Ελλάδα δεν υφίσταται ως κράτος με τον ορισμό της έννοιας.

Η κεντρική πολιτική αντίληψη –την οποία έχουν αποδεχθεί άπαντες– είναι η διά νόμου συγκέντρωση των πάντων στην Αθήνα και η αδιαφορία για την υπόλοιπη περιφέρεια. Ακόμη και η γραμμή άμυνας επί Ψυχρού Πολέμου ήταν στα στενά των Τεμπών. Σήμερα δεν γνωρίζουμε και αν υπάρχει.

Η τεράστια αδυναμία της στην εξωτερική της πολιτική φαίνεται στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Το αθηναϊκό σύστημα ελπίζει σε μια αλλαγή πολιτικής της Ουάσινγκτον για να περισώσει ό,τι  είναι δυνατό να περισωθεί.

Την επομένη του Μικρασιατικού Πολέμου Ελλάδα και Τουρκία εξήλθαν με τις ίδιες πάνω-κάτω προϋποθέσεις από την καταστροφή. Σήμερα το χάσμα της διαφοράς τους στις αμυντικές δυνατότητες είναι τεράστιο.

Η Ελλάδα έγινε μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας το 1981. Χώρες που εντάχθηκαν πολύ αργότερα την έχουν ξεπεράσει όλες, σε σημαντικούς δείκτες.

Έργα εξαγγέλλονται αλλά για να υλοποιηθούν «ταΐζεται» όλο το σύστημα διαφθοράς. Επί χρόνια.

Διεξάγεται ένας ανταγωνισμός για τους άξονες 8 (Τουρκία, Βουλγαρία, Σκόπια, Αλβανία) και 10 (Ελλάδα, Σκόπια, Βελιγράδι, Βουδαπέστη). Το ενδιαφέρον της Αθήνας υποτονικό.

Η χώρα πρέπει να διαθέτει το αθλιότερο σιδηροδρομικό δίκτυο. Δεν δείχνει απλώς τριτοκοσμική, αλλά ανύπαρκτη κοινωνία. Η διαπλοκή και το τι έχει συμβεί στο σιδηρόδρομο από την εποχή του ΠΑΣΟΚ ως σήμερα είναι απερίγραπτα.

Σκοτώνονται άνθρωποι σε σιδηροδρομικό ατύχημα και η Δικαιοσύνη αδιαφορεί για τις αιτίες και τους υπεύθυνους.

Δίνεται η εντύπωση ότι ένα μαφιόζικο σύστημα κυριαρχεί και έχει επιβληθεί σε ένα ανύπαρκτο από πλευράς εκτοπίσματος πολιτικό προσωπικό. Αλλά έχει επιβληθεί και στο κράτος. Τα πάντα είναι διεφθαρμένα. Κανείς δεν διακινδυνεύει τίποτε.

Για να επανέλθω στο μετρό και να κλείσω: Πρόκειται για ένα έργο μόλις 9 χιλιομέτρων που δεν εξυπηρετεί τίποτε. Κόστισε τριπλάσιο ποσό από όσο είχε προϋπολογιστεί και αυτό κάτι σημαίνει. Πήρε 30 και χρόνια για να ολοκληρωθεί. Και παρουσιάζεται ως ένα έργο που θα εκσυγχρονίσει την πόλη! Μια πόλη που έχει εγκαταλειφθεί απ’ όλους. Και από το κράτος, και από τις τοπικές ηγεσίες της, και από τους πολίτες της. Προς το παρόν εκείνο που την σώζει είναι η ιστορία της.

Οι γείτονές της την αγαπούν περισσότερο.

Λίγα χιλιόμετρα πάνω από τη Θεσσαλονίκη η γειτονική Τουρκία αλωνίζει εν πλήρει απουσία της Ελλάδας. Οργιάζει με την παρουσία της η Άγκυρα. Πέραν της πολιτικής παρουσίας, έχει αναπτύξει ένα δίκτυο πολιτισμικών υποδομών με σημαντικότερο το τζαμί στα Τίρανα, έχει υπογράψει στρατιωτικές συνεργασίες με τις βαλκανικές χώρες, συνεργάζεται για την παραγωγή στρατιωτικού εξοπλισμού και σχεδίων για μη επανδρωμένα αεροσκάφη με το Κοσσυφοπέδιο, έχει ενεργοποιεί τουρκικές μειονότητες ή κοινότητες σε όλα τα Βαλκάνια – και το ελληνικό κράτος είναι παντελώς απών.

Η παντελής απουσία της Ελλάδας από τα Βαλκάνια ενέχει σοβαρούς κινδύνους, ακόμη και ασφάλειας.

Η εγκατάλειψη της Θεσσαλονίκης ενέχει κινδύνους εθνικής ασφάλειας. Η Τουρκία έχει οθωμανικά σχέδια για την περιοχή. Στις άλλες βαλκανικές χώρες τα υλοποιεί πιο συγκεκριμένα. Στην Ελλάδα πιο διακριτικά.

Μια ισχυρή μονάδα του υπουργείου Εξωτερικών που θα ασχολείται με τη διαμόρφωση και υλοποίηση βαλκανικής πολιτικής, με το μειονοτικό στη Θράκη και την πολιτική στη δημιουργία πυρήνων αστάθειας σε άλλες περιοχές της χώρας, είναι απολύτως αναγκαία.

Αν θέλει να αφήσει το αποτύπωμά του, ο δήμαρχος θα πρέπει να αναζητήσει, μόνος, ή με τους φορείς της πόλης, οικονομικές και πολιτικές ανάσες στις γειτονικές χώρες, στην Ευρώπη αλλά και όπου αλλού, παρακάμπτοντας την Αθήνα.

Στο αθηναϊκό πολιτικό υποσυνείδητο η Θεσσαλονίκη …

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Περιμένοντας στη στάση

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Οταν επρόκειτο να φτιαχτεί ο περιφερειακός της Θεσσαλονίκης, ξύπνησαν πάλι στην πόλη οι μηχανισμοί ματαίωσης: αγανακτισμένοι πολίτες, εμμονικοί οικολογίζοντες, αναρχο-έτσι, κομματικά ενεργούμενα και λοιποί. Αρχισαν να βγάζουνε ανακοινώσεις και προκηρύξεις, να πολεμάνε το έργο, να κάνουνε συγκεντρώσεις, διότι, έλεγαν, θα καταστραφεί το Σέιχ Σου κι άλλα ψυχοδραματικά – στο μεταξύ, αν δεν είχε γίνει ο περιφερειακός, η πόλη ήδη θα είχε πεθάνει από ασφυξία, θα ήταν πλήρως αβίωτη. Επιπλέον η ύπαρξη του περιφερειακού σώζει το Σέιχ Σου διότι είναι συνέχεια στο μάτι των οδηγών που το περιπλέουν νυχθημερόν και η πρόσβαση σ’ αυτό, σε περίπτωση πυρκαγιάς, είναι ακαριαία.

Ο περιφερειακός ήταν πρωταρχικό, υπαρξιακό ζήτημα για τη Θεσσαλονίκη. Απόδειξη ότι έχει ήδη ξεπεραστεί, δεν μας αρκεί πια, μπλοκάρει από τα πολλά οχήματα, και προέκυψε η ανάγκη δημιουργίας δεύτερου, με τελική απόφαση να γίνει το flyover. Οπότε, σε κάποιο βαθμό, αναβίωσαν πάλι οι γνωστές ιεροτελεστίες ματαίωσης – όπως και με το μετρό και τις αλλεπάλληλες μηνύσεις για τα αρχαία που βρέθηκαν κι έπρεπε να μετακινηθούν: παρεμβάσεις από διάφορους που, για λόγους συνήθως πολιτικούς, δεν θέλουν να τελειώσει το έργο – ιδίως από εκείνους που εγκατέλειψαν εντελώς, επί πέντε χρόνια, τον τύμβο του Καστά, αλλά τους έπιασε αιφνίδιο κόψιμο μόνο με τα αρχαία της Βενιζέλου.

Είναι σχεδόν έθιμο να μη θέλουνε κάποιοι να γίνει τίποτε, να ζούμε μιαν ασάλευτη ζωή εν τάφω, παρότι η πόλη έχει ραγδαίως μεταμορφωθεί και αλλάζει θυελλωδώς κάθε μέρα, αγγίζοντας σχεδόν το ενάμισι εκατομμύριο κατοίκους. Να μην προβλεφθεί τίποτε, να μην αλλάξει τίποτε, να σκάσουμε βράζοντας μέσα στην ίδια μας την ακηδία.

Μιζεραμπιλισμός και απέχθεια για οποιαδήποτε μορφή οξυδερκούς αντιμετώπισης, αλλά και πρόβλεψης για το μέλλον. Ασχετα αν η πόλη, εφόσον μείνει ως έχει, ξοφλάει όβερ.

Σ’ ένα ευρύτερο επίπεδο: παραπονιόμαστε και επί δεκαετίες ότι η Θεσσαλονίκη δεν έχει επαρκείς και καλές δημόσιες συγκοινωνίες. Είναι αλήθεια. Τα πράγματα είναι τραγικά για πολλές περιοχές εκτός κυρίου άστεως – ιδίως τα τελευταία χρόνια για τις δυτικές συνοικίες και για πέριξ ανατολικές περιοχές που επεκτείνονται διαρκώς και σχεδόν έχουν διπλασιάσει το εμβαδόν της πόλης, η οποία πλέον κοντεύει να ενωθεί με τη Χαλκιδική. Ανέκαθεν, βέβαια, οι συγκοινωνίες ήταν αναξιοπρεπείς και ελλειμματικές – μια ζωή, θυμάμαι, νέος, να περιμένω επί πολλή ώρα ένα κατάμεστο λεωφορείο. Απελπισία. Ιδίως τώρα που η Θεσσαλονίκη μεταμορφώνεται και υπάρχει αδιανόητος συνωστισμός, όχι τόσο εντός πόλης, αλλά απέξω, στη διαδρομή προσέγγισης στο άστυ, είτε έρχεσαι απ’ τ’ Ανατολικά είτε απ’ τα Δυτικά. Πιο πολύ ζορίζεσαι να μπεις στην πόλη, παρά να τη διασχίσεις.

Το μετρό που ξεκίνησε προ αμνημονεύτων, επί Σωτήρη Κούβελα, χρειάστηκε δεκαετίες για να πραγματωθεί, έστω στη στοιχειώδη του μορφή.

Ο ΟΑΣΘ ήταν πάντα προβληματικός, τραμ δεν υπήρχαν, τα είχε ξηλώσει ο Καραμανλής το 1957 (στην Αθήνα το 1953) και δεν ξαναφτιάχτηκαν.

Ο τόπος έπηξε ενδιάμεσα από ΙΧ, ιδίως τα τελευταία χρόνια που ακόμα κι ένας νεοφερμένος Αλβανός μπορούσε να αγοράσει μεταχειρισμένο με ένα χιλιάρικο και να μπει στην κυκλοφορία.

Δημόσια πάρκινγκ, ελάχιστα. Ιδιωτικά, ελάχιστα και ακριβά, ενώ τώρα ζεματάνε και τα δημόσια λόγω ζήτησης – πληρώνεις, λες και θα παρκάρεις ελικόπτερο.

Συνήθως καταφεύγεις πια στο ταξί, που είναι και η πιο ξέγνοιαστη, αντικαταθλιπτική λύση.

Και βέβαια ήταν απαραίτητος ο πρώτος περιφερειακός, το μετρό και τώρα το flyover – αλλά με το τελευταίο, όντως, προέκυψαν μεγάλα, δευτερογενή προβλήματα, οπότε μάλλον δικαίως διαμαρτύρεται πολύς κόσμος. Καταρχήν επιβλήθηκε απαγόρευση παρκαρίσματος σε όλες τις κεντρικές αρτηρίες και στην Τσιμισκή για να διευκολυνθεί η διέλευση, αλλά χωρίς όμως να έχει προβλεφθεί πάρκινγκ για εκατοντάδες χιλιάδες οχήματα. Δεν ξέρουν πού να αφήσουν οι οδηγοί τα οχήματά τους, έστω πληρώνοντας πανάκριβα, αφού και τα ιδιωτικά πάρκινγκ είναι γεμάτα από πολύ νωρίς. Στο κέντρο της πόλης είναι αδύνατον, πλέον, να κατεβείς με το αυτοκίνητο και να βρεις πού θα το αφήσεις – γυρίζεις σαν μαγεμένος γύρω γύρω επί καμιά ώρα και μετά γυρίζεις πίσω. Προσωπικά, το τελευταίο τρίμηνο κατεβαίνω σπάνια στο κέντρο και μόνο με ταξί που τελικά σου βγαίνει φτηνότερα και γλιτώνεις και τα ηρεμιστικά.

Λόγω αυτών, υποφέρουν στο κέντρο, πλέον, και τα μαγαζιά από οικονομική άποψη, αφού όσοι κατοικούν πέριξ του κυρίως άστεως αποθαρρύνονται να κατέβουν στο Καπάνι να ψωνίσουν σαφρίδια ή να πιουν έναν εσπρέσο σε μπαρ. Και ξέρουμε πως οφείλουμε να κάνουμε υπομονή μέχρι να τελειώσει το flyover και το μετρό, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να βρεθούν αμέσως κάποιες λογικές, δραστικές λύσεις για το παρκάρισμα των αυτοκινήτων, την κυκλοφορία και την ομαλή ζωή στο κέντρο της πόλης. Διότι αυτό που συμβαίνει τώρα είναι βασανιστικός παραλογισμός από κάθε άποψη.

Το κυρίως πρόβλημα βέβαια με το κυκλοφοριακό στη Θεσσαλονίκη βρίσκεται στο ότι …

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η Θεσσαλονίκη και η άφιξη Ερντογάν

 

Του Σταύρου Τζίμα

Η διεξαγωγή του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας και Τουρκίας στην Αθήνα, όπως και να το δει κανείς, συνιστά ήττα για τη Θεσσαλονίκη.  

Οι λόγοι ασφαλείας που προβλήθηκαν για τη μετάθεση της προγραμματισμένης να γίνει στη Θεσσαλονίκη, όπως αρχικά είχε ανακοινωθεί, διμερούς συνόδου προϋπήρχαν – το είχε προτείνει εξάλλου ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το είχε δεχθεί ο Ταγίπ Ερντογάν.

Τι συνέβη λοιπόν και άλλαξε την ύστατη ώρα ο αρχικός σχεδιασμός;

Μήπως έγειραν την πλάστιγγα το βαρύ κλίμα στην πόλη μετά και τις πρόσφατες δηλώσεις Ερντογάν για τη Θεσσαλονίκη και οι διαφαινόμενες αντιδράσεις, με συγκεντρώσεις και πορείες από την Ακροδεξιά που θα έσπευδε να εργαλειοποιήσει και να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά την παρουσία του ισλαμιστή ηγέτη, διεκδικώντας δάφνες «αντίστασης;».

Αν, όπως συζητείται, η κυβέρνηση (μπορεί να) έκανε πίσω μόνο και μόνο για να μη δώσει χώρο επίδειξης «πατριωτισμού» στην Ακροδεξιά, τότε έχει καταφέρει η ίδια πλήγμα στην εικόνα της πόλης, στερώντας της την ευκαιρία διεθνούς προβολής από την παρουσία ενός τόσο σημαντικού πολιτικο-διπλωματικού γεγονότος.

Αν, πάλι, ισχύει πράγματι ότι δεν βρέθηκε χώρος κατάλληλος για τη διεξαγωγή της συνάντησης, αποκαλύπτεται σε όλο της το εύρος η ανικανότητα της πόλης να ανταποκριθεί σε στοιχειώδεις προκλήσεις.

Αποδεικνύεται ότι η Θεσσαλονίκη παρότι έχει ούριους τους ανέμους για τη φυγή της προς το μέλλον, εξακολουθεί να παραμένει καθηλωμένη σε βήμα σημειωτόν – της λείπουν οι «βατήρες» που θα την εκτοξεύσουν.

Δεν νοείται μια πόλη που θέλει να διεκδικεί κομβικό ρόλο στις διεθνείς εξελίξεις, να μην μπορεί να εξυπηρετήσει τις ανάγκες υψίστης σημασίας για τη χώρα διοργανώσεων.

Ας υποθέσουμε όμως ότι οι εργασίες του Συμβουλίου διεξάγονταν στη Θεσσαλονίκη και στην πόλη κατέφθανε ο Ερντογάν με τριακόσιους «νοματαίους», υπουργούς, μεγαλοεπιχειρηματίες, διπλωμάτες κ.ά. και ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τη δική του πολυμελή αντιπροσωπεία.

Μπορεί να φανταστεί κανείς τι θα γινόταν, εάν χρειαζόταν ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η αθλιότητα της πολιτικής Μητσοτάκη

Του Παντελή Σαββίδη
 

Η πολιτική παρουσία του Μητσοτάκη είναι άκρως επικίνδυνη διότι διαμορφώνει ένα συλλογικό υποσυνείδητο στη Θεσσαλονίκη που θα αποδειχθεί για όλους επικίνδυνο.

Προς το παρόν δεν θέλω να γράψω τίποτε περισσότερο. Προειδοποίησα. Θα τα πούμε όταν συμβούν.

Η περιφερειακή πολιτική του είναι άθλια. Κάποιος πρέπει να τον σταματήσει και αυτός ο κάποιος δεν μπορεί να είναι άλλος απο τον λαό.

Όπως έγραψα και άλλη φορά ο Μητσοτάκης μισεί την Θεσσαλονίκη. Και έχει βάλει στόχο του να την καταστήσει χωριό.

Οι πόλεις για να μπουν στους διεθνείς χάρτες πρέπει να αποκτήσουν ένα πρεστίζ. Και το πρεστίζ τις το δίνουν εκτός απο τους πολίτες τους, οι θεσμοί που λειτουργούν σε αυτές, η ποιότητα της καθημερινής ζωής και οι σημαντικές εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται.

Ο Μητσοτάκης στέρησε την πόλη απο κάθε θεσμό που μπορούσε να τον αποσύρει. Και δεν μπορούσε να ησυχάσει με τον χαρακτηρισμό της ευρωπαϊκής πορείας των Βαλκανίων απο τη Σύνοδο της Θεσσαλονίκης. Με την συμπλήρωση 20 ετών απο τότε, φρόντισε να πραγματοποιήσει μια ανούσια συνάντηση στην Αθήνα -χωρίς κανένα λόγο- για να αποχαρακτηρισθεί η Σύνοδος απο Θεσσαλονίκης σε Αθηνών.

Είναι τόσο μικρός ως προσωπικότητα. 

Ως πολιτικός είναι ανύπαρκτος. Τον συντηρεί η παντελής έλειψη αντιπολίτευσης και η αδρή χρηματοδότηση των ΜΜΕ, απο τα χρήματα των ελλήνων φορολογουμένων, για να του πλέκουν το εγκώμιο. Όταν σβήσουν τα φώτα της ράμπας θα αντιληφθείτε σε πόσο κουτσό άλογο επενδύατε.

Το άλλο που δεν του επέτρεπε να ησυχάσει ήταν η επιθυμία του Ερντογάν να πραγματοποιηθεί η ελληνοτουρκική συνάντηση σε επίπεδο ηγεσίας στη Θεσσαλονίκη. Μεθόδευσε έτσι τα πράγματα ώστε η συνάντηση να γίνει στην Αθήνα.

Δεν είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας. Είναι πρωθυπουργός μιας πόλης κράτους που κρατά σε αποικιακή κατάσταση την επικράτεια της χώρας.

Όλα αυτά βεβαίως συντελούνται με την συναίνεση και την υποστήριξη της πολιτικής του Μητσοτάκη απο το αθηναϊκό λαϊκό αμάλγαμα. Και απο το κατεστημένο.
Δυστυχώς το παιχνίδι δεν παίζεται. Η διαφορά δύναμης είναι τεράστια.
 

Πρέπει να αναζητηθούν άλλες λύσεις εκτός Αθηνών. προς την κατεύθυνση της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Το αθηναϊκό κράτος δεν μας θέλει. Αλλά εμείς πρέπει να επιβιώσουμε.

 
ΥΓ: είναι αλήθεια ότι η πόλη στερείται και ισχυρής οικονομικής τάξης και πολιτικού δυναμικού και ισχυρών ΜΜΕ που θα μπορούσαν να πιέσουν.  

Το τέλος της...

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Πως ο βουλευτής Θεσσαλονίκης Κ. Μητσοτάκης υπονόμευσε την πόλη

 

Του Παντελή Σαββίδη

Διαβάζω σε σχόλιο αθηναϊκής εφημερίδας για το ελληνικό ενδιαφέρον για τα βαλκάνια απο τις αρχές του 90 και αποδίδεται το ενδιαφέρον αυτό στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.  

Ο Μητσοτάκης, πράγματι, πήγε στα Τίρανα τον Ιανουάριο του 1991 (στη δημοσιογραφική αποστολή συμμετείχα και εγώ) σε μια αποτυχημένη επίσκεψη κατά την οποία ο τελευταίος κομμουνιστής ηγέτης Ραμίζ Αλία έθεσε, δημοσίως, θέμα τσαμουριάς.

Οι βαλκανικές εξελίξεις ανάγκασαν την Ελλάδα να ακολουθήσει και όχι να πρωταγωνιστήσει σ αυτές.

Για τα βαλκάνια έδειξαν, περί τα μέσα του 90, ενδιαφέρον οι Ηνωμένες Πολιτείες με σκοπό να είναι παρούσες στις εξελίξεις τους μετά την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων. Οι Αμερικανοί πίστευαν πως η οικονομική ανάπτυξη και συνεργασία θα μπορούσε να μειώσει τις εντάσεις και με σημαντικές προσωπικότητές τους ενθάρρυναν τους επιχειρηματίες της Θεσσαλονίκης σε διάφορα φόρουμ διαλόγου που είχαν σημαντική διεθνή εμβέλεια.

Οι Αμερικανοί έβλεπαν έναν ρόλο για την Θεσσαλονίκη και την οικονομική τάξη της στην περιοχή αλλά αυτό δεν το εισέπραττε θετικά η Αθήνα. Την Αθήνα την ενοχλούσε αυτή η Αμερικανική προσέγγιση. Δεν μπορούσε να αντιδράσει άμεσα αλλά έκανε πολλά για να υποβαθμίσει τη δυναμική της.

Έφθασαν, μάλιστα, στο σημείο αθηναϊκά κέντρα να υπαγορεύουν σε δημοσιογραφικά τρολάκια τους σχόλια με τα οποία χαρακτήριζαν αποσχιστές σημαντικές οικονομικές προσωπικότητες της πόλης, αναμφισβήτητης εθνικής ευαισθησίας. Για να τους σπάσουν το ηθικό.

Και ενώ η πόλη ενθαρρυνόταν από διεθνείς παράγοντες να διεκδικήσει ευρωπαϊκούς   θεσμούς η Αθήνα λειτουργούσε νωχελικά. Προτιμούσε να τους χάσει η χώρα παρά να τους πάρει μια άλλη πόλη πλην της πρωτεύουσας.

Πέτυχε, δηλαδή, το αθηναϊκό κατεστημένο αυτό που ήθελε.

Κάτω απο πιέσεις η κυβέρνηση Σημίτη προς έκπληξη πολλών έκανε το αυτονόητο. Πραγματοποίησε τη Σύνοδο Κορυφής του 2003 στην Χαλκιδική (στην Θεσσαλονίκη θα την πραγματοποιούσε αλλά για λόγους ασφαλείας η Σύνοδος έγινε στη Χαλκιδική) και μετά τη Σύνοδο, δημοσιεύθηκε μια διακήρυξη η οποία προέβλεπε έναν γενικό οδικό χάρτη για τα Δυτικά Βαλκάνια και την πορεία τους προς την Ε.Ε.

Αυτή η Διακήρυξη, που ονομάσθηκε Διακήρυξη της Θεσσαλονίκης, αποτέλεσε σημείο αναφοράς αυτά τα 20 χρόνια και αυτήν επικαλέστηκε ο Μητσοτάκης για την συνάντηση της Αθήνας.

Ένα ενδιαφέρον άρθρο του Βετόν Σουρόι ενός σημαντικού κοσοβάρου δημοσιογράφου και πολιτικού παλαιότερα, κάνει μια επισήμανση που στα life style ΜΜΕ της Ελλάδας πέρασε απαρατήρητη.

Η Διακήρυξη της Θεσσαλονίκης μετονομάσθηκε Διακήρυξη των Αθηνών με την εξής διαφορά. Η πρώτη έδινε έμφαση στην ευρωπαϊκή πορεία των Βαλκανίων ενώ η δεύτερη προσέθεσε στα Βαλκάνια και την Ουκρανία και Μολδαβία.

Η συμμετοχή ευρωπαίων αξιωματούχων στην συνάντηση δείχνει πως η πρωτοβουλία είχε άλλους υποκινητές. Στην Αθήνα, και στο κυβερνητικό στρατόπεδο, δεν υπάρχει ούτε ένας που να μπορεί να συλλάβει και να διαμορφώσει πολιτική.

Ο κ. Μητσοτάκης, έδειξε και το προηγούμενο διάστημα πως προκειμένου να δώσει επιτυχείς εξετάσεις σε διεθνή κέντρα που αποφασίζουν για την στελέχωση των θεσμών δεν διστάζει, για προσωπικό του όφελος, να φέρει σε δύσκολη θέση τη χώρα. Ακόμη και να την εκθέσει.

Η συμπερίληψη της Ουκρανίας και της Μολδαβίας στην Διακήρυξη δεν πρέπει να ενοχλεί. Δεν είναι αυτή που θα φέρει προσκόμματα στην ευρωπαϊκή πορεία των Βαλκανίων. Τα Βαλκάνια υπονομεύουν μόνα τους την πορεία τους με τις ακρότητες και τους περιττούς εθνικισμούς τους. Άλυτους εδώ και αιώνες.

Εκείνο που θα αποτελούσε πρόβλημα για μια κοινωνία των πολιτών, όχι για την ελληνική, είναι πως σε άλλες χώρες με ανεπτυγμένο αυτό το αίσθημα ο κ. Μητσοτάκης θα αναγκαζόταν να πραγματοποιήσει την συνάντηση αυτή στη Θεσσαλονίκη. Εκεί που άρχισε και εκεί που διακηρύχθηκε η ατζέντα. Ένας πρωθυπουργός που θα ενδιαφερόταν για την χώρα και το έθνος της, θα φρόντιζε να  αναβαθμίσει την διεθνή παρουσία και άλλων πόλεών της. 

Ο κ.Μητσοτάκης κάνει, ακριβώς, το αντίθετο. Υπονομεύει οτιδήποτε κινείται εκτός Αθηνών. Και την Αλεξανδρούπολη το αμερικανικό ενδιαφέρον την αναβάθμισε. Όχι η Αθήνα.

Είναι, όμως, τόση η αντιπάθειά τουγια την πόλη, της οποίας είναι και βουλευτής,  που δεν θα μπορούσε να ησυχάσει αν δεν την υπονόμευε. Και το πέτυχε.

Και καλά ο κ.Μητσοτάκης κάνει την δουλειά του την οποία, φαίνεται, την έχει και ψυχολογική ανάγκη. Οι βουλευτές της πόλης; Τα στελέχη της ΝΔ; Οι πολίτες της; Τα ΜΜΕ της;

Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ Ν. Ανδρουλάκης που, επίσης, είναι βουλευτής Θεσσαλονίκης;

Ειρήσθω εν παρόδω πως τα αθηναϊκά ΜΜΕ, με τους βαρύγδουπους τίτλους, τα μόνα σχόλια που έκαναν για τη συνάντηση ήταν η διεθνής της απήχηση και ο ηγετικός ρόλος της Ελλάδας. Ούτε μια ανάλυση σαν και αυτήν του Βετόν Σουρόι δεν είδαμε.

Για τους εκτός Αθηνών πολίτες έχω να επισημάνω τούτο μόνο: 

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ζωγραφιστός μουσαμάς σε υπερπαραγωγή

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Ιδιαιτέρως θλιβερή η ΔΕΘ εφέτος, καθώς δεν υπήρχε τιμώμενη χώρα και η διοργανώτρια χώρα αναγκαστικά «αυτοτιμήθηκε» και, υπό την έννοια αυτή, αυτοϊκανοποιήθηκε. 

Eνας άνθρωπος που μπορεί να ικανοποιείται βαθιά με τον εαυτό του! Εδώ, ο φακός τον έχει συλλάβει σε μια τέτοια στιγμή ακριβώς..

Η ΔΕΘ κάποτε είχε εθνικό σκοπό και επίσης ήταν διεθνής.  

Σήμερα, έχει ξεπερασθεί τελείως από την πραγματικότητα. Είναι μια βαλκανική γραφικότητα, που συντηρείται χάρη στη δύναμη της συνήθειας και, πιθανόν, λόγω του φόβου των εκάστοτε κυβερνώντων για τις τοπικές αντιδράσεις – τις αναπόφευκτες, αφού η ΔΕΘ έχει καταλήξει να είναι το μεγαλύτερο και το λαμπρότερο πανηγύρι της ευρύτερης περιοχής.

Μέχρι τώρα είχαμε το εύρημα της τιμώμενης χώρας (ξεκίνησε τη δεκαετία του 1990) και έτσι σωζόταν κάπως ο χαρακτηρισμός της έκθεσης ως διεθνούς. Εφέτος, που επρόκειτο να ήταν η Γαλλία τιμώμενη χώρα, αλλά τελικά δεν ήταν, εξαιτίας της πανδημίας ή άλλων λόγων, φάνηκε πόσο γελοίο είναι να συντηρούμε μία κατ’ ευφημισμό διεθνή έκθεση, που αφορά κυρίως το κράτος. Βλέπεις γιγάντια περίπτερα των διαφόρων υπουργείων και περιφερειών, της Ελληνικής Αστυνομίας, δημοσίων οργανισμών και ανάμεσά τους, πού και πού, τίποτε μικρότερα περίπτερα με θερμοσυσσωρευτές, θερμοσίφωνες, τέτοια. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, μικροελλαδικού και επαρχιωτικού αυτοθαυμασμού, εκ των πραγμάτων εξακοντίζονται ασύλληπτες αρλούμπες από επίσημα χείλη – όπως, λ.χ., ότι το περίπτερο του υπουργείου Εθνικής Αμύνης δείχνει «την εξωστρέφεια των Ενόπλων Δυνάμεων»! (καλύτερα να τη δείχνει παρά να την κάνει, εδώ που τα λέμε…)

Η ΔΕΘ έχει καταντήσει ένα ψέμα. Δεν λέω ότι δεν έχει σημασία και αξία για τον τόπο στον οποίο γίνεται και τους ανθρώπους του, διεθνής όμως δεν είναι.  

Δεδομένου μάλιστα ότι, παραδοσιακά πλέον, η επίσκεψη του εκάστοτε πρωθυπουργού εκεί είναι το βήμα από το οποίο κάνει τις εξαγγελίες του για την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, είναι ακόμη μεγαλύτερη η ντροπή να συντηρούμε ένα ψέμα ως φόντο για τη σημαντικότερη ομιλία που κάνει εκτός Βουλής ο πρωθυπουργός της χώρας. 

 Πώς να ακούσεις απροκατάληπτα αυτό που έχει να πει ο άλλος, πώς να ενδιαφερθείς να τον ακούσεις κατ’ αρχάς, όταν σου μιλά με σκηνικό ένα ψέμα;

Η ΔΕΘ έχει καταντήσει ένας ζωγραφιστός μουσαμάς (σαν εκείνον στο μετρό που εγκαινίασε ο Τσίπρας…) αλλά σε υπερπαραγωγή, με πραγματικά σκηνικά, πλήθη κομπάρσων κ.λπ.  

Και μόνο για την ειρωνεία αυτή εις βάρος του εκάστοτε πρωθυπουργού, η ΔΕΘ δεν μπορεί πια να συνεχίσει να είναι μία άσκοπη τελετή αυτοθαυμασμού του κράτους. 

Ας μετεξελιχθεί σε...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΜΑΥΡΟΓΙΑΛΟΥΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο μηχανισμός της καταστροφής

 

Γράφει ο Παντελής Σαββίδης

Ο παλαιοκομματισμός είναι μία διαχρονική ιδεολογία του ελληνικού πολιτικού συστήματος που διατρέχει όλο το πολιτικό φάσμα.  

Εκδηλώνεται έντονα κάθε Σεπτέμβριο με αφορμή τα εγκαίνια της ΔΕΘ και τα μεγάλα –πλην απατηλά– λόγια που εκστομίζει το σύνολο της πολιτικής ηγεσίας για την ανάπτυξη της χώρας και τον δήθεν ιδιαίτερο ρόλο της Θεσσαλονίκης.

    Από αυτήν την τακτική δεν ξέφυγε ούτε η σημερινή κυβέρνηση. Και ακούσαμε –και θα ακούσουμε– διάφορες υποσχέσεις.

Η πλέον ακραία, για να χρησιμοποιήσω ήπια έκφραση, ήταν του υπουργού Υποδομών Κώστα Καραμανλή, ο οποίος υποσχέθηκε στους Θεσσαλονικείς ιπτάμενες μετακινήσεις στην πόλη. Μια πόλη που στα πλέον εμβληματικά σημεία της μοιάζει με αναρχικό μαχαλά. Ακόμη και στον κεντρικότερο δρόμο της ο καθένας σταματάει το αυτοκίνητό του σε δεύτερη ή τρίτη σειρά. Ένα πράγμα μοιάζει η πόλη, ατάκτως εριμμένο.

Αλλά και ο πρωθυπουργός δεν πάει πίσω σε ανεδαφικές υποσχέσεις. Με αφορμή την τυπική υποχρέωση της παρουσίας του στη Θεσσαλονίκη για τα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης, πέρασε πριν από λίγες ημέρες από την πόλη και οι πληροφορίες λένε πως τα άκουσε, ακόμη και από τους φοβισμένους βουλευτές του. (Τους οποίους περιφρόνησε για άλλη μια φορά στον τελευταίο ανασχηματισμό.)

Είναι σίγουρο πως θα μας κουράσει και φέτος με το μετρό που κατάντησε σαν το γιοφύρι της Άρτας. Περισσότερο θα ωφελούσε τη Θεσσαλονίκη η τουριστική του αξιοποίηση ως νέου γεφυριού της Άρτας, παρά η χρήση του ως μέσο μετακίνησης.

Η δε κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ μάς έδειξε έτοιμους για χρήση σταθμούς, σε άλλη μία γελοία προσπάθεια να εντυπωσιάσει  ένα ευκολόπιστο και αδιάφορο για την πόλη κοινό.

Η πόλη είναι εγκαταλελειμμένη. Μετρό σαν και αυτό που ξεκίνησε εδώ και πολλά χρόνια στη Θεσσαλονίκη γίνεται στην Αθήνα ένα κάθε χρόνο.

Ζούμε μια εσωτερική αποικία την οποία κανείς δεν θέλει να ανατρέψει. Άλλοι διότι φοβούνται μήπως χαρακτηριστούν τοπικιστές. Άλλοι διότι ηδονίζονται από την αίσθηση ότι θα αναγνωριστούν ως κοσμοπολίτες, άλλοι διότι φοβούνται, άλλοι διότι αδιαφορούν.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η δεύτερη πόλη της χώρας παρακμάζει ραγδαία. Μερικά σιντριβανάκια, ασφαλτοστρώσεις και καλλωπισμοί δεν είναι έργα για ένα συγκρότημα 1,5 εκατ. κατοίκων που μαραζώνει.

Σκοπίμως, της πόλης της στερήθηκαν θεσμοί που θα της έδιναν μια δυναμική και, κυρίως θεσμικές ωθήσεις που θα την ανέπτυσσαν οικονομικά.

Από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου που κάθε χρονιά που ερχόταν στην πόλη αναβάθμιζε το υπουργείο Βορείου Ελλάδος, μέχρι την απροκάλυπτη αντιπάθεια που της έχει ο Κυριάκος Μητσοτάκης (ίσως διότι την έχει ταυτίσει με τον μεγάλο αντίπαλο της οικογένειας, τον καραμανλισμό), η πόλη βιώνει μια συνεχή φθορά και παρακμή.

    Το σημείο παρακμής που πέρασε η Θεσσαλονίκη ίσως καθιστά αδύνατη την επιστροφή της.

Τα πλέον δυναμικά στρώματα που έβλεπαν αυτήν την καθοδική πορεία την έχουν εγκαταλείψει αναζητώντας μέλλον στην πρωτεύουσα ή στο εξωτερικό, καθιστώντας ακόμη πιο επώδυνη τη «ζωή» της.

Γράφω συχνά για την πόλη και γι’ αυτό γίνομαι αποδέκτης εμπειριών προσώπων που συμμετείχαν στο παρελθόν στις πολιτικές εξελίξεις. Αρκετές τις έχω αναφέρει και δεν θα τις επαναλάβω και σήμερα. Θα προσθέσω όμως κάτι που δείχνει μια βαθιά εδραιωμένη νοοτροπία.

Επί ΠΑΣΟΚ ήταν που δημιουργήθηκαν οι Περιφέρειες. Στο διάλογο που αναπτύχθηκε υποστηρίχθηκε ότι έπρεπε να είναι επτά, ώστε να έχουν την δυνατότητα ανάπτυξης.  

Δεν έγινε αποδεκτό, με το σκεπτικό ότι μεγάλες περιφέρεις, όπως για παράδειγμα η Μακεδονία και η Κρήτη, θα είχαν τη δυνατότητα αυτόνομης, δυναμικής οικονομικής ανάπτυξης, κάτι που θα καθιστούσε προβληματικό τον απόλυτο έλεγχό τους από την Αθήνα. Έτσι οι Περιφέρειες έγιναν 13.  

Οι αποκεντρωμένες διοικήσεις, όμως, τις οποίες ελέγχει το κράτος είναι πράγματι επτά. Όσες έπρεπε να είναι και οι Περιφέρειες. Βγάλτε τα συμπεράσματά σας.

Το παιχνίδι είναι χαμένο. Κυρίως διότι η δυναμική όλου του πολιτικού συστήματος είναι συγκεντρωτική. Δεν διανοούνται κάτι άλλο σε μια εποχή στην οποία παγκοσμίως αναδεικνύεται ο ρόλος των πόλεων. Σ’ αυτήν την νέα παγκόσμια διαμόρφωση η Ελλάδα θα εισέλθει με μία πόλη; Μόνο με την Αθήνα;

Το «παιχνίδι δεν παίζεται», επίσης, διότι και στην περιφέρεια και ειδικότερα στη Θεσσαλονίκη –αφού γι’ αυτήν γίνεται λόγος σήμερα– δεν υπάρχουν δυνάμεις διατεθειμένες να το υποστηρίξουν. Ούτε πολιτικές, ούτε οικονομικές, ούτε κοινωνικές.

Η κοινωνία της πόλης είναι μια παθητική κατακερματισμένη κοινωνία που ήρθε και εγκαταστάθηκε τα μεταπολεμικά χρόνια αναζητώντας εργασία ή για να αποφύγει το κυνήγι του χωροφύλακα. Δεν αγάπησε την πόλη. Δεν την ένιωσε δική της. Για να βγουν μπροστά κάποιοι άνθρωποι και να διεκδικήσουν χρειάζονται και την κοινωνική υποστήριξη. Αυτή δεν παρέχεται. Αντιθέτως, η κοινωνία της πόλης είναι έτοιμη να πετροβολήσει οποιαδήποτε προσπάθεια εκδηλωθεί – επηρεασμένη η κοινωνία και δίνοντας διαπιστευτήρια στο κέντρο για τη «νομιμοφροσύνη» της και τον… «κοσμοπολιτισμό» της.

Υπάρχει και μια τρίτη ουσιαστική παράμετρος που καθιστά ανεδαφική οποιαδήποτε σκέψη αλλαγής. Η αθηναϊκή κοινωνία. Ένα σύνολο 5 εκατ. ανθρώπων απ’ όλη την Ελλάδα που συσσωρεύθηκε στο λεκανοπέδιο για αναζήτηση εργασίας και σήμερα αντιδρά –πρώτο αυτό– σε κάθε περιφερειακή προσπάθεια που αναζητά ανάσα ζωής. Λες και θα την πάρει από το στόμα της.

Η αθηναϊκή κοινωνία αρέσκεται να θεωρείται κράτος. Διαφορετικά δεν θα αντιδρούσε αντανακλαστικά σε κάθε κριτική με αναφορά στο αθηναϊκό κράτος!  

Είναι η αθηναϊκή κοινωνία αυτό που αποκαλούμε αθηναϊκό κράτος; 

Όχι, βέβαια. Υφίσταται τις συνέπειες της υπερδιόγκωσης του αθηναϊκού κράτους και της πολιτικής της αθηναϊκής ολιγαρχίας. Παρ’ όλα αυτά αντιδρά. Γιατί;

    Αυτός ο «Μηχανισμός της Καταστροφής» με τον οποίο λειτουργεί το κράτος μετά το 1922 παράγει αρνητικά αποτελέσματα που δεν θα του επιτρέψουν να πάει μπροστά.

Παράγει ένα ολιγαρχικό, οικογενειακό πολιτικό σύστημα. Παράγει, μετά τη γενιά του ’30, άντε και του ’60, μια πνευματική παρακμή η οποία στις μέρες μας είναι πολύ φανερή. Παράγει τρομερή οργανωτική αδυναμία, ενώ μονάδες υπάρχουν στην ελληνική κοινωνία.

Πέρα από τις φωτιές, για τις οποίες ο συγκεντρωτισμός έχει σημαντικές ευθύνες (προσπαθούσαν να τις σβήσουν από την Αθήνα), η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα που συμμετείχε στο Αφγανιστάν στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και δεν μπόρεσε να απεγκλωβίσει 20 συνεργάτες που είχε στην χώρα αυτή. Η Ελλάδα είναι ανυπόληπτη στους γείτονές της και αντιμετωπίζεται ως προτεκτοράτο από τις δυνάμεις.

Για να οριστεί κάποιος υπουργός ή υψηλό στέλεχος της κυβέρνησης δεν αρκεί να είναι αρεστός στην Ουάσινγκτον, στις Βρυξέλλες ή στο Βερολίνο. Πρέπει πλέον να γίνεται αποδεκτός και από το Ισραήλ και την Τουρκία.

Το θέμα αυτής της εξάρτησης δεν απασχολεί κανέναν. Καλά να περνάμε και να μην μας διακόπτει κανείς όταν απολαμβάνουμε τον καφέ μας.

Πολύ περισσότερο δεν απασχολεί κανέναν ο Μηχανισμός αυτής της Καταστροφής. Και αυτός είναι ο υπερσυγκεντρωτισμός της χώρας.

Καλές οι παρέες, όπως λέει ο Σαββόπουλος, αλλά μόνο με αυτές δεν κυβερνάται η χώρα.

Ελπίζω...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι;

 

Γράφει ο Παντελής Σαββίδης

Οι επισκέψεις Αμερικανών πρέσβεων στη Θεσσαλονίκη δεν είναι ασυνήθιστο φαινόμενο. Με τις ανακατατάξεις, όμως, που έχουν συμβεί το τελευταίο διάστημα, ευλόγως, τίθεται το ερώτημα: τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι;

Όπου αλεπού, ο κινητικότατος Πάιατ ο οποίος κατά την κρίση με την Τουρκία –την οποία το αθηναϊκό πολιτικό κατεστημένο θέλει να ξεχάσει λες και έτσι θα διαγραφούν οι αξιώσεις της γειτονικής χώρας–, διαδραμάτισε θετικό ρόλο. Θετικό μέσα στο πλαίσιο των αμερικανικών συμφερόντων στα οποία ενέταξε την Ελλάδα. Αλλά αυτό δεν είναι, πάντα, δεδομένο.

Η εντύπωση που επιχειρείται να δοθεί είναι πως οι ΗΠΑ αδιαφορούν για την Ελλάδα, σε σχέση με την Τουρκία και πως για να δείξουν κάποιο ενδιαφέρον θα πρέπει η Ελλάδα να εντάξει την πολιτική της στην ευρύτερη αμερικανική.

    Δεν νομίζω πως είναι έτσι διότι η Ελλάδα και η Τουρκία είναι συμπληρωματικοί γεωπολιτικοί χώροι. Η Άγκυρα το γνωρίζει καλά αυτό. Στην Αθήνα δεν είμαι σίγουρος εάν τους απασχόλησε.

Άλλωστε σε μια εκπομπή της διαδικτυακής τηλεόρασης «Ανιχνεύσεις web tv», ο διευθυντής του Institute of Eastern Mediterranean Studies Πέτρος Βαμβακάς είπε πως ήταν η Τουρκία, που το 1952 καθώς διαπραγματευόταν την είσοδό της στο ΝΑΤΟ ζήτησε την ένταξη και της Ελλάδας, επειδή είχε συνείδηση της ενότητας του γεωπολιτικού χώρου.

Εδώ και πολλά χρόνια οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν να διαμορφώσουν εξωτερική πολιτική με στρατηγικούς στόχους. Αρκέστηκαν στην είσοδο της χώρας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Όλες οι κινήσεις τους καθορίστηκαν, μεταπολεμικά, από τις δύο αυτές επιλογές.

    Ο τελευταίος Έλληνας πολιτικός που είχε πολιτικό όραμα εμβέλειας ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Και το έλεγε η ψυχή του να το υλοποιήσει.

Ο Μεταξάς τον οποίο θα μας αντιπαραβάλουν ήταν μια αξιοπρόσεκτη περίπτωση αλλά το «Όχι» αναγκάστηκε να το πει. Βρέθηκε στο δίλημμα ή να παραδώσει την χώρα αμαχητί ή να αντισταθεί αξιοπρεπώς. Παρότι γερμανόφιλος είχε καταλάβει πως το συμφέρον της χώρας την συγκεκριμένη στιγμή ήταν με την Αγγλία. Προς τιμήν του, είπε το «Όχι».

Μεταπολεμικά οι κυβερνήσεις προσπαθούσαν να μαζέψουν τα συντρίμμια της χώρας.  

Ο Καραμανλής, μεταπολιτευτικά, συνέλαβε το συμφέρον της χώρας στην ΕΕ αλλά πέραν τούτου δεν είχε την τόλμη για κάτι ευρύτερο σε ό,τι αφορά την άμυνα και την εξωτερική πολιτική.  Η δήλωσή του ότι η Κύπρος κείται μακράν θα τον κυνηγά.

    Και ο Ανδρέας Παπανδρέου, ανεξαρτήτως προσθέσεων, στην πράξη δεν τόλμησε.

Και το 1987 με τη μεγάλη κρίση με την Τουρκία και, νωρίτερα, το 1982 με την ανακήρυξη του ψευδοκράτους την οποία χαρακτήρισε casus belli.

Και στην άμυνα και στην εξωτερική της πολιτική η Ελλάδα είναι αφημένη μεταξύ Ουάσιγκτον και Βρυξελλών. Οι ηγεσίες της δεν θέλουν να διαμορφώσουν μια εθνική πολιτική η οποία θα μπορούσε να συγκλίνει με την δυτική.

    Οι πολιτικές Ευρώπης και ΗΠΑ είναι συγκλίνουσες στις περισσότερες περιπτώσεις. Υπάρχουν, όμως, και στοιχεία απόκλισης.

Οι πολιτικές αντιμετώπισης της Κίνας, επί παραδείγματι, δεν είναι απολύτως συγκλίνουσες. Ούτε της Ρωσίας, η οποία Ρωσία δεν αποτελεί κίνδυνο για τη Δύση, σε αντίθεση με την Κίνα. Η Κίνα απειλεί την αμερικανική πρωτοκαθεδρία, παρότι δεν θέλει, ακόμη, να μπει στη λογική της στρατιωτικής αντιπαράθεσης.

Αυτό είναι σε πολύ γενικές γραμμές το ευρύτερο ιστορικοπολιτικό πλαίσιο στο οποίο ο Τζέφρι Πάιατ ανέπτυξε την πολιτική της χώρας του.

Ένα πλαίσιο στο οποίο:

    Η Ελλάδα απειλείται από την Τουρκία με μόνιμες διεκδικήσεις που άπτονται και εθνικής κυριαρχίας

    Η Ευρώπη παρακολουθεί διχασμένη και με κυρίαρχη την βούληση της Γερμανίας η οποία δεν θέλει να δυσαρεστήσει την Άγκυρα (θα δούμε την πολιτική του Βερολίνου μετά τον Σεπτέμβριο οπότε, οι Χριστιανοδημοκράτες, μάλλον, θα βρεθούν στην αντιπολίτευση)

    Οι ΗΠΑ παρέχουν λεκτική υποστήριξη στην Ελλάδα παρά τις πολλές παραχωρήσεις που της έχουν γίνει (Σούδα, Λάρισα, Στεφανοβίκι, Αλεξανδρούπολη κ.τλ.).

Όλες αυτές οι παραχωρήσεις εντάσσονται σε μια αμυντική συμφωνία για την υπογραφή της οποίας η Αθήνα δεν ζήτησε στρατιωτική συνδρομή. (Στρατιωτική συνδρομή σημαίνει πως σε περίπτωση αντιπαράθεσης με την Τουρκία θα υπάρξει στρατιωτική εμπλοκή και των ΗΠΑ).

Θα μπορούσε;

Για τον Γιάννη Μάζη, γνωστό γεωπολιτικό αναλυτή, όχι προς το παρόν. Για να σου παράσχει κάποιος στρατιωτική συνδρομή πρέπει να είναι βέβαιος πως μπορείς να ανταπεξέλθεις, εν πολλοίς, και μόνος σου. Και, προφανώς, η εξοπλιστική ισορροπία που υπάρχει σήμερα δεν αφήνει περιθώρια για μια τέτοια δέσμευση.

    Και το ερώτημα που προκύπτει είναι: αποτελούν οι νέες στρατιωτικές προμήθειες, επιλογές ενίσχυσης των Ενόπλων Δυνάμεων ή είναι, απλώς, αγορά προστασίας;

Συνηθισμένο σε μια παθητική πολιτική, το αθηναϊκό πολιτικό κατεστημένο δεν αποκλείεται να επέλεξε την αγορά προστασίας. Διότι η άλλη επιλογή χρειάζεται διαρκή προσπάθεια.

Σ’ αυτό το ευρύ πλαίσιο ο κ. Πάιατ φρόντισε να «δέσει» περισσότερο την Ελλάδα με την πολιτική των ΗΠΑ σε μια εποχή που η Τουρκία δημιουργούσε σοβαρά προβλήματα και στην Ουάσιγκτον. Επιτυχημένη κίνηση αν και δεν χρειαζόταν προσπάθεια. Σε μια πολιτική ηγεσία που υφίσταται απειλή και δεν μπορεί να διαμορφώσει πολιτική οποιαδήποτε κίνηση από την Ουάσιγκτον που θα φαινόταν υποστηρικτική γινόταν, ασμένως, αποδεκτή.

Ενισχύθηκαν η Σούδα, η Λάρισα και το Στεφανοβίκειο αλλά η καινοτομία ήταν η Αλεξανδρούπολη. Θεωρήθηκε ως ο κατάλληλος τόπος σε μια αλυσίδα αμερικανικής παρουσίας, όχι, μόνο, στην Ελλάδα αλλά και στη γραμμή από τη Μεσόγειο μέχρι τις βαλτικές χώρες. Μια αλυσίδα που δημιουργεί ένα εικονικό μέτωπο ανάσχεσης Ρωσίας και Κίνας και ελέγχει την περιοχή από την Ανατολική Μεσόγειο ως την Βαλτική.

    Πέραν αυτού, η επιλογή της Αλεξανδρούπολης αφήνει υπονοούμενα στην Τουρκία και υποστηρίζει την παρουσία και παραγωγή LNG με πλοίο ανοικτά της πόλης.

Συμπληρωματικό ρόλο θα διαδραματίσει το λιμάνι της Καβάλας και απομένει το ερώτημα τι γίνεται και ποιος ρόλος αναλογεί, αν υπάρχει κάποιος τέτοιος ρόλος, στη Θεσσαλονίκη.

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό προϋποθέτει απάντηση σε ένα άλλο. Ήθελαν οι Αμερικανοί τον έλεγχο του λιμανιού της Θεσσαλονίκης; Και αν ναι, γιατί δεν τον απέκτησαν; Και αν τον αποκτούσαν η παρουσία τους στην Αλεξανδρούπολη θα ήταν η σημερινή; Με άλλα λόγια, η Αλεξανδρούπολη ήταν μια αναγκαστική επιλογή;

    Οι Αμερικανοί στην αρχή δεν έδειχναν κανένα ενδιαφέρον για τη Θεσσαλονίκη. Μέχρι που τον έλεγχο του λιμανιού τον πήρε ο Ιβάν Σαββίδης.

Η αδιαφορία των Αμερικανών για τη Θεσσαλονίκη και η άνεση με την οποία κινήθηκε ο Ιβάν Σαββίδης, με είχαν οδηγήσει στη διατύπωση –σε άρθρο–, του ερωτήματος, μήπως η Ελλάδα μοιράστηκε μεταξύ Αμερικανών και Ρώσων και η Θεσσαλονίκη δόθηκε στη Ρωσία.

Οι εξελίξεις, στη συνέχεια, έδειξαν ένα έντονο αμερικανικό ενδιαφέρον για το λιμάνι της Θεσσαλονίκης που εκδηλώθηκε και με δημόσια δήλωση του Πάιατ, αλλά ήταν πλέον αργά. Η παρουσία του Ιβάν Σαββίδη δεν μπορούσε να αναιρεθεί και το ενδιαφέρον των Αμερικανών έπρεπε να μετατοπιστεί αλλού διότι είχαν τον εύλογο φόβο της ρωσικής επιρροής στον Ελληνοπόντιο επιχειρηματία.

Την εξέλιξη την παρακολουθήσαμε με όσα γίνονται με την Αλεξανδρούπολη και την Καβάλα. Σε αυτήν την εξέλιξη υπάρχει αμερικανικό ενδιαφέρον για τη Θεσσαλονίκη;  

Αν η πόλη είχε ηγεσία θα φρόντιζε να το μάθει. 

Φοβάμαι πως...