ΚΥΠΡΟΣ - ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η επανάσταση του 1821, η Κύπρος κι εμείς

 

Άρθρο Γνώμης του Αντιστρατήγου ε.α. Σταύρου Κουτρή

 

Η Ελληνική Επανάσταση είναι ιστορικό γεγονός παγκοσμίου σημασίας και εμβελείας. Αποτελεί το επιτυχημένο αποκορύφωμα σειράς άλλων απελευθερωτικών προσπαθειών του Έθνους μας όλους τους αιώνες της Οθωμανικής δουλείας.

Τι έγινε το μακρυνό ’21;

Σταδιακά το υπόδουλο γένος μας:

• Επιμορφώθηκε από σοφούς δασκάλους αλλά και απλοϊκούς ιερείς και μοναχούς.
• Δημιούργησε στρατιωτικά τμήματα, στόλο με πολεμική εμπειρία και στρατιωτικούς αρχηγούς με στρατηγική ευφυία και ηγετικές ικανότητες στη μάχη
• Απέκτησε άρχουσα τάξη με πλούτο
• Εμφάνισε ικανότατους άνδρες με πολιτική επιδεξιότητα και διπλωματική εμπειρία
• Οργανώθηκε μυστικά κατά άριστο τρόπο,
• Αντιλήφθηκε, επιτέλους, ότι έπρεπε να δράσει μόνο του, χωρίς να βασίζεται σε υποσχέσεις, προτροπές και βοήθεια ξένων, και
• Ξέσπασε μαζικά και ορμητικά από το Δούναβη μέχρι την Κρήτη και την Κύπρο.

Αντιμετώπισε:

• στο διεθνές πεδίο:

• την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία παρά τα παντοειδή προβλήματα, πολιτικά, στρατιωτικά, οικονομικά, συνοχής που αντιμετώπιζε εκείνη την εποχή, είχε την ισχύ και την θέληση να συντρίψει το επαναστατικό εγχείρημα.
• όλες τις μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης, οι οποίες έχοντας μόλις αντιμετωπίσει τη θύελλα του Ναπολέοντα, είχαν συμπήξει την Ιερά Συμμαχία με κύρια κατεύθυνση την αντίθεση σε κάθε “αναταραχή” που θα μπορούσε να διακυβεύσει για άλλη μια φορά το status quo στην Ευρώπη,

• και στο εσωτερικό τα αρχέγονα μειονεκτήματα της διχόνοιας, της φιλαυτίας και του αρχηγικού ανταγωνισμού.

Κατόρθωσε:

• Να κρατήσει άσβεστη την Επανάσταση επί 9 χρόνια,
• Να συγκινήσει και να κερδίσει τις ψυχές και την υποστήριξη των Ευρωπαϊκών κοινωνιών δημιουργώντας το εκπληκτικό κίνημα του Φιλελληνισμού,
• Να διαλύσει την πανίσχυρη Ιερά Συμμαχία
• Να μεταστρέψει τις πολιτικές θέσεις των μεγάλων δυνάμεων, και
• Να δρομολογήσει νέες στρατηγικές επιδιώξεις των Ευρωπαϊκών δυνάμεων για την περιοχή σε σημείο που στο τέλος επενέβησαν και στρατιωτικά υπέρ του Ελληνικού αγώνα.

Δημιούργησε το πρώτο Ελληνικό κράτος, τον κρατικό πυρήνα του Έθνους, από τον οποίο μέσα στα επόμενα 200 χρόνια με επιτυχίες και αποτυχίες, αγώνες και θυσίες, Κατόρθωσε να παραδώσει σε μας σήμερα μια ζηλευτή από πολλά άλλα έθνη Πολιτεία. Υπήρξε το προοίμιο της εθνικής αφύπνισης και άλλων λαών της Βαλκανικής και σηματοδότησε τον θρίαμβο της αρχής των εθνοτήτων.

Σήμερα το Έθνος, μετά από ανάλογους αγώνες με το όπλο και την πένα, βρέθηκε να έχει δύο Κρατικές οντότητες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θέση ζηλευτή αλλά και πονεμένη.

Κάθε χρόνο, σε Ελλάδα και Κύπρο, γιορτάζουμε την Παλιγγενεσία με παρελάσεις, παραστάσεις και πανηγυρικούς λόγους, αλλά φοβούμαι χωρίς ουσιαστικό αναστοχασμό, νοηματοδοσία και αφορμή για στοχοπροσήλωση για το μέλλον.

Θυμόμαστε τι απίθανο κατόρθωμα πετύχαμε το ’21 και πώς;

 

Κακά τα ψέματα πρέπει να νιώσεις στο πετσί σου τη δουλεία, την ανελευθερία, την αυθαιρεσία του Τούρκου αφέντη. Πρέπει να βλέπεις να χάνεται σε μια στιγμή, με μια αυθαίρετη απόφαση του τυχαίου αγά η γυναίκα σου, το παιδί σου, το βιός σου, να σπαράξει η ψυχή σου για να τραγουδήσεις «καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά 40 χρόνια σκλαβιά και φυλακή». Να πλαντάξεις στο κλάμα για να βροντοφωνάξεις «Ελευθερία ή Θάνατος».

Σήμερα για ορισμένους αυτές οι οδυνηρές εμπειρίες είναι απώτερο παρελθόν. Πώς μπορούν όμως να ξεχνούν ότι οι Κύπριοι αδελφοί μας τις ξανάζησαν πριν 50 χρόνια με τον ίδιο πόνο του αφανισμού, της ατίμωσης και του ξεριζωμού;

Πόσο μακρυνό είναι το 1974;

Πώς κάποιοι δεν καταλαβαίνουν ότι αν το ’21 κατάντησε μια γιορτούλα για το θεαθήναι και το Κυπριακό είναι μακρυνό και ξεχασμένο τότε δυστυχώς είμαστε καταδικασμένοι να ξαναζήσουμε «σκλαβιά και φυλακή» στην Κύπρο, στο Αιγαίο, στη Θράκη;

Διαβάζω και δακρύζω από το βιβλίο “Κύριοι πάτε για ύπνο” του Αντιστρατήγου Ελευθερίου Σταμάτη, καταδρομέα, πολεμιστού στη Κύπρο το ’74 με την 31 Μοίρα Καταδρομών, όταν έχει αρχίσει η εισβολή και η Μοίρα ετοιμάζεται στον Πενταδάκτυλο για την νυκτερινή της καταδρομή:

«… Αγναντεύαμε με αγωνία ολοτρόγυρα στον ορίζοντα, παντέχοντας να εντοπίσουμε κάποια ελληνικά αεροσκάφη. Απορούσαμε γιατί αργούν να φανούν.

Ψάχναμε στους αιθέρες με την κρυφή ελπίδα να παρατηρήσουμε κάποια αερομαχία. Να ιδούμε κάποια εχθρικά αεροσκάφη να λακίζουν κυνηγημένα για τον τόπο τους ή να διεμβολίζουν τη θάλασσα και να χάνονται στους βυθούς της Ανατολικής Μεσογείου.

Αγναντεύαμε με παράπονο την περιοχή αποβάσεως, αδημονώντας να ιδούμε τα πρώτα τουρκικά πλοία να τορπιλίζονται. … Όμως δεν ακούγαμε και δεν βλέπαμε τίποτε από όλα αυτά, χωρίς ωστόσο να μας καταλαμβάνουν οι απογοητεύσεις. Θεωρούσαμε ότι όλα αυτά ήταν θέμα χρόνου. Ότι δεν ήταν δυνατόν να συμβεί διαφορετικά».

Καημένε αγνέ λοχαγέ! Και σε άλλο σημείο, «… Με την πικρή γεύση της ήττας,… με ιδιαίτερα συναισθήματα ενοχής σκεπτόμουν ότι η δική μας γενιά δεν αξιώθηκε να επιτελέσει το ιστορικό της καθήκον και δεν κατόρθωσε να προασπίσει την ακεραιότητα και τα συμφέροντα της πατρίδος. Απεναντίας στιγματίστηκε ανεξίτηλα με την απώλεια εθνικών εδαφών και τη συρρίκνωση του Ελληνισμού».

Και αυτό το στίγμα φέρουμε όλοι μας. Κάνει και την πικρότατη διαπίστωση: «Το δυστύχημα είναι ότι ένα, όχι ευκαταφρόνητο, μέρος της παντοειδούς ηγεσίας αυτής της χώρας σκέπτεται και ενεργεί κατά ιδιοτελή, αντιδεοντολογικό και, εν τέλει, ανήθικο τρόπο. Έτσι δημιουργούνται αρνητικά πρότυπα στους πολίτες, τίθενται ηθικά διλήμματα στους καλούς πατριώτες και παρέχεται εύλογο «άλλοθι» στους συμφεροντολόγους και στους επιρρεπείς της ήσσονος προσπαθείας»!

Όχι λοιπόν, ακόμη και αν οι ηγεσίες ολιγωρούν ή αλληθωρίζουν, οι πολίτες …

 

ΚΥΠΡΟΣ - ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Κύπρος - Το κέντρο βάρους του Ελληνισμού

 

Άρθρο Γνώμης του Αντιστρατήγου ε.α. Σταύρου Κουτρή

75 χρόνια τώρα παλεύουμε με το θεριό. Και είναι θεριό φοβερό και φαίνεται ότι το φοβόμαστε και καμιά φορά καμωνόμαστε ότι είμαστε δυνατοί, στα λόγια, με αδύναμες όμως πράξεις. Και ξεχάσαμε και την ιστορία που έρχεται από βαθιά από την Παράδοσή μας, ότι το θεριό το τέλειωσε ο καβαλλάρης Άγιος που τον έχουμε καμάρι και οδηγό μας στις πολεμικές σημαίες των Μονάδων του Στρατού μας.  

Πολλά ξεχνάμε τώρα τελευταία και να δούμε που θα μας βγάλει, αν δε ανατρέξουμε στα αρχέγονα διδάγματα και δε διώξουμε την «τρικυμία εν κρανίω» που μας κατατρέχει.

Το θεριό έχει όνομα. Είναι ο Τουρκικός αναθεωρητισμός, η επεκτατική μεγαλομανής τάση όλων των Τουρκικών ηγεσιών που εισέβαλαν προσχηματικά και κατέλαβαν το 37% της Κύπρου και απειλούν την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας και αμφισβητούν κυριαρχία και κυριαρχικά μας δικαιώματα.

Ας καταλάβουμε, ότι σ’ αυτή την «διελκυστίνδα» δεκαετιών το Κέντρο Βάρους για τη χώρα μας είναι το Κυπριακό, η επιδιωκόμενη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. 

Η Κυπριακή Δημοκρατία διαλύεται εάν τελικά επικρατήσει οποιαδήποτε παραλλαγή του απορριφθέντος από τους Έλληνες Σχεδίου Ανάν. Γιατί ας μην γελιόμαστε. Όλες αυτές οι προτάσεις και πρωτοβουλίες, που βλέπουμε να έρχονται στην επιφάνεια προς συζήτηση τόσα χρόνια μετά από αυτή την απόρριψη, είναι Σχέδια Ανάν 2 και 3 και 4 κ.λπ., Με όλα αυτά η Τουρκία θα επιτύχει να επιβάλλει τη θέλησή της, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στο νέο κράτος που θα δημιουργηθεί.

Αν η Κυπριακή Δημοκρατία αλλάξει νομική υπόσταση τότε θα έχουμε δύο επακόλουθα:

    Διαλύεται όλη η Ελληνική στρατηγική στην Ανατολική Μεσόγειο των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων, λόγω του αναβαθμισμένου και καθοριστικού ρόλου που θα έχει η ίδια η Τουρκία στην περιοχή. Πάνε περίπατο τριμερείς, τετραμερείς κ.λπ. πρωτοβουλίες, αγωγοί μεταφοράς ενέργειας, συμμαχίες και συμπράξεις με τις χώρες της Μέσης Ανατολής, χαράξεις ΑΟΖ, η διεθνής αξιοπιστία της χώρας, ο Ελληνισμός στην Κύπρο. Η Ανατολική Μεσόγειος εμπίπτει πλήρως και αμετάκλητα στην Τουρκική σφαίρα επιρροής.

    Επιτυγχάνεται το πρώτο βήμα δορυφοροποιήσεως της χώρας περί την Τουρκία, η οποία διευκολύνεται πλέον να επικεντρωθεί στις επιδιώξεις της στο Αιγαίο και τη Θράκη, καθόσον  όλες αυτές οι περιοχές εμπίπτουν στην ενιαία αναθεωρητική στρατηγική επιδίωξη της γείτονος.

Μπορεί η Ελληνική γλώσσα να είναι πλούσια στην περιγραφή οποιασδήποτε καταστάσεως και η αγγλική ιδανική στην «εποικοδομητική της ασάφεια», απαραίτητη πολλές φορείς στη σύνταξη διπλωματικών εγγράφων, αλλά όταν βαφτίζεται τόσο εξόφθαλμα «το κρέας ψάρι», όλοι το καταλαβαίνουμε. Αυτά τα περί «αποκεντρωμένης ομοσπονδίας», περί «πολιτικής ισότητας» των κρατικών οντοτήτων μιας «ομοσπονδίας» κ.λπ. ιδεολογήματα που ελπίζω να μην τα εννοούν οι χρησιμοποιούντες τους όρους Έλληνες, διότι σίγουρα οι εμπνευστές τους «συνοδοιπόροι» των Τούρκων ξέρουν πολύ καλά τι θέλουν να επιτύχουν με αυτά. 

Οι Τούρκοι άλλωστε πλήρως αποθρασυμένοι το λένε ξεκάθαρα: “Τέρμα η Κυπριακή Δημοκρατία, δύο ανεξάρτητα κράτη και τέλος πάντων βρείτε και κάτι γενικόλογο και αόριστο να τα συνδέει, πού εμάς δεν μας ενδιαφέρει”.

Ο Τούρκος ευαγγελίζεται το δίκαιο «αρχή του ξίφους». «το ξίφος μου δημιουργεί δίκαιο». «Ότι καταλαμβάνω με τα όπλα και όπου χύνεται το ηρωικό αίμα των “μαρτύρων” μας δεν το παραδίδω». 

 Σωρεία τηλεοπτικών σειρών και δημοσιευμάτων ζυμώνουν το λαό μ’ αυτές τις «αρχέγονες Τουρκικές προπατορικές ιδέες». Και το Διεθνές Δίκαιο και οι λοιπές αρχές οργάνωσης των διεθνών σχέσεων τον τελευταίο αιώνα αποτελούν ψιλότατα γράμματα. Άλλωστε και οι διεθνείς παίκτες, ας μη γελιόμαστε, σέβονται την ισχύ και κυρίως τη στρατιωτική ισχύ.

Η κατάσταση θυμίζει αυτό που είχε πει ο Ουίνστων Τσώρτσιλ: «Ολόκληρη η ιστορία του κόσμου μπορεί να συνοψισθεί στο γεγονός ότι όταν ένα έθνος είναι δυνατό, δεν είναι δίκαιο και όταν θέλει να είναι δίκαιο δεν είναι πια δυνατό».

Η Τουρκία εκτός από την σοβαρή στρατιωτική ισχύ που έχει συγκεντρώσει τα τελευταία χρόνια έχει και το μεγάλο πλεονέκτημα της «Ενιαίας Διοίκησης», της «Λήψης Απόφασης» από ένα αδιαμφισβήτητο κέντρο, την Τουρκική Κυβέρνηση. Η Τουρκία κάνει κουμάντο στο Κυπριακό, αυτή καθορίζει απόλυτα τα Τουρκικά συμφέροντα σε όλη την περιοχή και υπαγορεύει στρατηγική και τακτικές. Οι Τουρκοκύπριοι απλά υπάρχουν και αυτό το ξέρουν όλοι.

Καλές, λοιπόν, οι συζητήσεις και η διπλωματική προσπάθεια των δύο κρατών, Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά ας ξεκαθαρίσουμε ότι τα δικαιώματα και συμφέροντα του Ελληνισμού (όχι τα Ελληνικά ή τα Κυπριακά) θα εξασφαλιστούν εάν αποφασίσουμε επί δύο θεμάτων:

    Δημιουργία ενιαίου Ελληνικού-Κυπριακού Κέντρου Λήψης Αποφάσεων και σ’ αυτό κυρίαρχο ρόλο πρέπει να έχει Ελλάδα, όσο δύσκολο ή ανέφικτο και αν ακούγεται αυτό.

    Επειδή η λύση θα δοθεί είτε το θέλουμε είτε όχι με το ξίφος, ας ακονίσουμε το δικό μας,  Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία. Εκτός και αν δώσουμε όσα μας ζητούν αμαχητί. Επειδή όμως αυτό δεν μπορώ να το πιστέψω, θεωρώ ότι είναι μονόδρομος η κοινή στρατιωτική προετοιμασία σε όλους τους τομείς, των εξοπλισμών περιλαμβανομένων και υιοθέτηση επιθετικής προσέγγισης στην αντιμετώπιση του Τούρκου. Η Κυπριακή Δημοκρατία ας ακολουθήσει τα τελευταία εξοπλιστικά βήματα της Ελλάδας. Η δημιουργία Πολεμικής Αεροπορίας και Ναυτικού με σοβαρές δυνατότητες στην Κύπρο (υποβρύχια και σκάφη επιφανείας), η προμήθεια αντιαεροπορικών συστημάτων και άλλων «έξυπνων» οπλικών συστημάτων θα άλλαζαν τις παραμέτρους στο γεωστρατηγικό status της περιοχής μας.

Η μπάλα είναι πλέον στο γήπεδο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η ηγεσία της, αντιμέτωπη με τα ιστορικά διλήμματα που θα προσδιορίσουν τη μορφή του νέου κυπριακού χάρτη, ας οδηγήσει ΥΠΕΥΘΥΝΑ τις εξελίξεις.

Η Ελλάδα ας αναλάβει την ηγεσία σε αυτή την προσπάθεια και ας μην κρυβόμαστε πίσω από εκφράσεις του τύπου «Η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα συμπαρίσταται».  

Αυτό δεν είναι δυνατόν, για πολλούς λόγους που όλοι φανταζόμαστε, αντιστρέφει τη φυσιολογική κατάσταση δυνατοτήτων και δυναμικών και μας αποδυναμώνουν ως Ελληνισμό.

Ιστορικά δεν αντέχουμε άλλες ήττες. Το χρονικό ορόσημο που οι Τούρκοι θα μπορούν και θα τολμήσουν είναι πολύ κοντά και φοβάμαι, ότι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Eυρωπαϊκή ενεργειακή πολιτική και προκλήσεις για την Ελλάδα

 

Άρθρο Γνώμης του Αντιστρατήγου ε.α. Σταύρου Κουτρή
Υποψηφίου Ευρωβουλευτού με τη ΝΙΚΗ

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι υπερβολικά εξαρτημένη από εισαγωγές ενέργειας, κυρίως πετρελαίου και φυσικού αερίου, άρα και ευάλωτη, όπως έδειξε η αυξημένη αστάθεια της αγοράς ενέργειας των τελευταίων χρόνων, ειδικά μετά την 24η Φεβ 2022 και την 7η Οκτ 2023. 

Παράλληλα, η ευρωπαϊκή παραγωγή και κατανάλωση ενέργειας, ευθύνονται για ένα μεγάλο μέρος των αερίων θερμοκηπίου, παρά τον φιλόδοξο στόχο της ΕΕ για κλιματική ουδετερότητα έως το 2050.

Από την άλλη, η ευρωπαϊκή στροφή προς ένα σύστημα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ), προκειμένου να αντιμετωπισθούν οι παραπάνω παθογένειες, είναι σημαντική, αλλά δεν μπορεί να είναι μονόδρομος για τη διασφάλιση βιώσιμου και ανεξάρτητου ενεργειακού εφοδιασμού.

Σήμερα, πάνω από το 20% της ενέργειας που καταναλώνει η ΕΕ προέρχεται από ΑΠΕ, ενώ σύμφωνα με την “Green Deal”, τέθηκε ο στόχος του 42,5-45%  για το 2030.

Παράλληλα με τις ΑΠΕ, η Ευρώπη προωθεί επίσης τη μείωση κατανάλωσης ενέργειας κατά τουλάχιστον 11,7%, τα αέρια χαμηλών εκπομπών άνθρακα που παράγονται από βιομάζα όπως το βιομεθάνιο, αλλά κυρίως το υδρογόνο.

Προς το παρόν ωστόσο,  το υδρογόνο αποτελεί μόνο το 2% του ενεργειακού μείγματος της ΕΕ, με το 95% αυτού να παράγεται από ορυκτά καύσιμα, τα οποία απελευθερώνουν 70-100 εκατομμύρια τόνους C02 ετησίως. Οπότε, το μόνο είδος υδρογόνου που μπορεί να συμβάλει στην επίτευξη κλιματικής ουδετερότητας, είναι το πράσινο υδρογόνο, διότι κατά τη διαδικασία παραγωγής του (ηλεκτρόλυση του νερού με τη χρήση ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ) δεν εκπέμπονται αέρια του θερμοκηπίου.

Η μετάβαση βέβαια στο υδρογόνο και τις ΑΠΕ, είναι πιο εύκολο να ειπωθεί παρά να πραγματοποιηθεί. Υπάρχουν πολλά θέματα που πρέπει να διευθετηθούν, όχι μόνο από τεχνικής, οργανωτικής, και οικονομικής απόψεως, αλλά και από απόψεως ελλείψεων και αδυναμιών.

Όσον αφορά στις ΑΠΕ, υφίστανται προβληματισμοί που οφείλονται στο ότι είναι διαλυπτόμενες (νύχτα, έλλειψη ανέμου κ.α), η παραγόμενη ενέργειά τους δεν μπορεί να αποθηκευτεί σε μεγάλες ποσότητες, έχουν μεγάλο κόστος κατασκευής, χαμηλή ενεργειακή πυκνότητα και υπάρχει έλλειψη πρώτων υλών για την κατασκευή των ιδίων αλλά και των απαιτούμενων συσσωρευτών.  

Είναι λοιπόν πρόδηλο, ότι μόνες τους οι ΑΠΕ δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ενεργειακή επάρκεια, ούτε να εγγυηθούν την ενεργειακή ασφάλεια, ενώ απαιτείται ωρίμανση της τεχνολογίας για εξασφάλιση υψηλότερης απόδοσης, πράγμα που σημαίνει ότι χρειάζονται πόροι και χρόνος, για την εξέλιξή της.

Από τη άλλη, τα προβλήματα του υδρογόνου αφορούν στην αποτελεσματική και ασφαλή παραγωγή, αποθήκευση, διανομή, ακόμα και στην τελική του χρήση, αφού πρέπει να τηρούνται υψηλά στάνταρ υλικών, κανόνων χειρισμού, ασφάλειας και εκπαίδευσης. Πηγή ανησυχίας επίσης αποτελεί ο τριπλάσιος όγκος των εγκαταστάσεων, σε σχέση με αυτόν του φυσικού αερίου (Φ.Α), που απαιτείται για την αποθήκευσή του. Όπως γίνεται λοιπόν αντιληπτό, τα χαρακτηριστικά του υδρογόνου δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για λάθη, ενώ υφίστανται προκλήσεις ως προς την κλίμακα παραγωγής και την ανταγωνιστικότητα του πράσινου υδρογόνου, λόγω υψηλού κόστους παραγωγής του.

Όμως το σημαντικότερο όλων και εκεί που πρέπει να επικεντρώνεται το δικό μας ενδιαφέρον και προσπάθεια, είναι ότι η πράσινη μετάβαση της ευρωπαϊκής οικονομίας, που φυσικά είναι επιδιωκόμενη και από την Ελλάδα, πρέπει να συνοδευτεί από τη βελτίωση της πρόσβασης των επιχειρήσεων και των καταναλωτών σε καθαρή, προσιτή και ασφαλή ενέργεια, αλλά παράλληλα και σε πιο ανθεκτική και βιώσιμη αγορά ενέργειας.

Ιδιαίτερα, σε οικονομίες όπως η ελληνική, θα πρέπει να διεκδικηθεί περισσότερος χρόνος και παροχή ισχυρών κινήτρων προσαρμογής, σε σχέση με αυτά που προβλέπουν οι στόχοι της ΕΕ, ώστε να επιτευχθεί ενίσχυση της ζήτησης, ανάπτυξη των αναγκαίων υποδομών και βελτίωση ενεργειακής απόδοσης, πράγμα που θα επιτρέψει να μειωθούν οι ενεργειακοί φόροι και τέλη, αλλά κυρίως θα δώσει τη δυνατότητα στον Έλληνα καταναλωτή να ανταποκριθεί στα κόστη αυτής της μετάβασης.

Η Ελλάδα εντωμεταξύ, είναι αναγκαίο να επενδύσει, αλλά και να προσελκύσει επενδύσεις ώστε να εκμεταλλευθεί η ίδια την ενέργεια από τις ΑΠΕ της και συγχρόνως να καταστεί σημαντικός παραγωγός πράσινου υδρογόνου και γενικότερα ενέργειας, με έργα που θα  κατασκευάζονται μετά από έγκυρες και ακριβείς περιβαλλοντολογικές μελέτες και μελέτες σκοπιμότητας.

Ακόμη, είναι απαραίτητο να διεκδικηθεί, σε επίπεδο Ευρώπης, μια ολοκληρωμένη και ενιαία ευρωπαϊκή αγορά ενέργειας, αλλά και ελευθερία στην εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων του κάθε κράτους, όπως του λιγνίτη που διαθέτει η Ελλάδα, αλλά και του πετρελαίου και φυσικού αερίου που μπορούν να αρχίσουν να εξορύσσονται στην επόμενη δεκαετία, ώστε να επωφελείται κάθε ευρωπαίος και κυρίως κάθε Έλληνας πολίτης από την πρόσβαση που θα έχει σε προσιτή και καθαρή ενέργεια, με ανάλογη εφαρμογή σύγχρονων τεχνολογιών. Συγχρόνως δε, θα πρέπει να ελεγχθεί, να αξιολογηθεί και να πιστοποιηθεί κάθε εισαγωγή ενέργειας, σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά πρότυπα.

Επίσης, οι ελληνικές κυβερνήσεις πρέπει να σταματήσουν τις ολιγωρίες και να ασκήσουν σταθερή και σθεναρή πολιτική για ανακήρυξη ΑΟΖ, συνολικά και προς όλες τις κατευθύνσεις, που θα συνοδεύεται από συμφωνίες έρευνας και κατόπιν εξόρυξης των υδρογονανθράκων (πετρέλαιο και ΦΑ) που ανήκουν στην Ελλάδα. Είναι επίσης αναγκαία η άμεση ενεργειακή διασύνδεση της ηπειρωτικής Ελλάδας με τη νησιωτική, αλλά και η προώθηση της περαιτέρω διασύνδεσής της με την αδελφή Κύπρο και γειτονικά φιλικά κράτη (Αίγυπτο, Ιταλία, Βουλγαρία, κ.τ.λ), ώστε να επιτευχθεί αφενός δραστική μείωση του ενεργειακού κόστους και ασφάλεια ενεργειακού εφοδιασμού, αφετέρου δε, έμπρακτη άσκηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και σε δεύτερο χρόνο, μείωση των εισαγωγών ενέργειας και αύξηση επιρροής στα επωφελούμενα κράτη.  

Εν κατακλείδι...

ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Χριστιανισμός και Ευρώπη

 

Άρθρο γνώμης του Αντιστρατήγου ε.α. Σταύρου Κουτρή
Υποψηφίου Ευρωβουλευτού με τη ΝΙΚΗ

Τα τελευταία χρόνια στην Ευρωπαϊκή Ένωση κυριαρχεί (καλύτερα επιβάλλεται), μία ατζέντα αντινατιβισμού, αποχριστιανοποίησης, ουσιαστικής υποδούλωσης των λαών και φίμωσης κάθε αντίθετης άποψης προς μια ιδιάζουσα και επιβαλλόμενη «πολιτική ορθότητα».

Εκατομμύρια μουσουλμάνοι εισβάλουν στο έδαφος της Ευρώπης, ο κόσμος βουλιάζει στα χρέη, επιβάλλονται λιτότητες και «υποχρεωτικότητες» και η Ευρώπη προπαγανδίζει υπέρ της πολυπολιτισμικότητας και της ανοχής στη διαφορετικότητα. 

Πολυπολιτισμικότητα είναι μία νοσηρή και αφύσικη κατάσταση. Κανένα έθνος δε γεννιέται πολυπολιτισμικό. Όμως όταν μετατρέπεται σε τέτοιο, οδηγείται σε εθνική, πολιτική, κοινωνική, ηθική αλλά και οικονομική παρακμή και εν τέλει καταστροφή. Το μεγάλο πείραμα εδώ και 30 περίπου χρόνια στην Αμερική απέτυχε και γεύονται τώρα τους πικρούς καρπούς του.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δυστυχώς λειτουργούν μηχανισμοί προπαγάνδας, δρουν λομπίστες και διαμορφωτές άποψης που προάγουν την πολυπολιτισμικότητα και τη διαφορετικότητα.  

Κυβερνήσεις παραδομένες στη διεθνή ελίτ, εταιρείες κολοσσοί, μεγάλοι τραπεζικοί οίκοι, διεθνείς οργανισμοί, ελεγχόμενα και διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης και εφημερίδες, ενώνουν δυνάμεις σε μια διεθνή προσπάθεια, για την επιβολή του διαίρει και βασίλευε. Κάθε αντίθετη άποψη, καταδικάζεται και εξοβελίζεται ως ρατσιστική, ακραία, φασιστική και λαϊκίστικη.

Στη φαρέτρα τους διαθέτουν πολλά βέλη για τη δήθεν προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Έτσι  νομοθετούν σχετικά και λένε όχι στην ισλαμοφοβία, όχι στην ομοφοβία, όχι στον αντισημιτισμό, και σε άλλες εφευρημένες  «…φοβίες» για διάφορα θέματα ακόμη και για ανώμαλα, αφύσικα, μη κανονικά, τα οποία πρέπει δήθεν να «προστατατευθούν» και έτσι προπαγανδίζονται ως διαφορετικά, φυσικά, κανονικά, άξια προστασίας και οι λαοί εξαναγκάζονται να τα ασπαστούν.  

Από την ανοχή, προχωρήσαμε σταδιακά στην αποδοχή και τώρα στην επιβολή με το ζόρι καταστάσεων ξένων προς την παράδοση, τον πολιτισμό και το κοινό αίσθημα ζωής των Ευρωπαίων και των Ελλήνων.

Σιγά-σιγά όλη αυτή η προσπάθεια δρα σε βάρος του Ευρωπαϊκού πολιτισμού και των θεμελίων των κοινωνιών μας. Ο άκρατος εγωιστικός δικαιωματισμός ροκανίζει τα θεμέλια της Ευρώπης και της Πατρίδας μας, που πολύ απλά είναι: το Ελληνικό πνεύμα, τη Ρωμαϊκή αίσθηση δικαίου και το Χριστιανικό μήνυμα.

Ναι στη προστασία κάθε ανθρώπου με ιδιαιτερότητα, όχι όμως στην υποκρισία κάποιων ελίτ που «διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλο». Όταν όμως  πρόκειται για σφαγές χριστιανών από ισλαμιστές, για επιθέσεις εξτρεμιστών του ISIS και της Μπόκο Χαράμ, για εξισλαμοποίηση και γκετοποίηση ολόκληρων Ευρωπαϊκών πόλεων  και τέλος για λαθραία εισβολή ορδών μουσουλμάνων μεταξύ των οποίων και ισλαμιστών μέσω των μεταναστευτικών ροών, τότε σωπαίνουν. Τότε στρουθοκαμηλίζουν. Τότε αναλαμβάνει η «αστυνομία σκέψης» και επιβάλλεται μία «ομερτά», που εξαναγκάζει στην άμβλυνση των θρησκευτικών, πολιτισμικών και εθνικών διαφορών, στην πτώση του επιπέδου του διοικούμενου λαού (όχι του έθνους), στην εξαθλίωση, στους μισθούς πείνας, στα επιδόματα, στην ανοχή στην εγκληματικότητα, στα στρεβλά πρότυπα για τα παιδιά μας, στη σήψη και στον εξανδραποδισμό, προσπαθώντας τελικά να νιώσει το έθνος ότι είναι μειονότητα στην ίδια του τη χώρα, ανήμπορο να αντιδράσει.

Ο εξαναγκασμός άλλωστε είναι η ειδοποιός διαφορά.  

Ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία, ανέκαθεν έρχονταν σε επαφή με διαφορετικές κουλτούρες, με σεβασμό και πνεύμα κατανόησης. Δεν ανέχθηκαν όμως, ούτε πρόκειται να ανεχθούν την διαστρέβλωση των Ιερών και των Οσίων τους, και την «κλοπή» της Πατρίδας, του Έθνους.

Έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο που...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η ηττοπαθής στάση Μητσοτάκη κατά την επίσκεψή του στην Άγκυρα

 Άρθρο Γνώμης του Αντιστρατήγου ε.α.Σταύρου Κουτρή

Υποψηφίου Ευρωβουλευτού με τη ΝΙΚΗ

Παρά τις αντιδράσεις του ελληνικού λαού, τη Δευτέρα 13 Μαΐου 2024, ο κ. Μητσοτάκης ανταπέδωσε την επίσκεψη του Τούρκου προέδρου, στην Άγκυρα.

Ο κ. Μητσοτάκης, από τα πρώτα δευτερόλεπτα της επίσκεψης, επέλεξε να φερθεί δουλοπρεπώς, υποκλινόμενος στο άγημα και τη σημαία της Τουρκίας, στεκόμενος σε προσεσημασμένο κύκλο πάνω στο χαλί. Αντίθετα στην τελευταία επίσκεψη στην Αθήνα, ο Ερντογάν προσπέρασε το ελληνικό άγημα χωρίς να αποδώσει κανένα χαιρετισμό. Ο Πρωθυπουργός έπρεπε να ανταποδώσει τη στάση του Τούρκου Προέδρου ή έστω μια απλή προσοχή θα ήταν υπεραρκετή.  

Σ’ αυτήν την Κυβέρνηση (πρωθυπουργός, Γεραπετρίτης), μάλλον έχουν συνηθίσει να υποκλίνονται.  

Αντιλαμβάνονται ότι τέτοια συμπεριφορά δείχνει υποτέλεια, ξεδιαντροπιά και προσβάλλει τους Έλληνες;

Σημειωτέον ότι σε κανένα σημείο της επίσκεψης δεν παιάνισε ο ελληνικός εθνικός ύμνος.

Στο πλαίσιο των δηλώσεων μετά τις συνομιλίες, ο Πρωθυπουργός της Χώρας είπε ότι συμφωνεί με τη χρηματοδότηση της Τουρκίας από την Ευρώπη λόγω μεταναστευτικών ροών, εξέφρασε τη δυσαρέσκεια του λόγω της μετατροπής της Μονής της Χώρας σε τζαμί, αλλά δήλωσε ικανοποιημένος για το γεγονός ότι μπορεί να είναι η Μονή επισκέψιμη από τον καθένα (αν είναι δυνατόν), ψέλλισε κάτι ανούσιο για την Κύπρο και διαβεβαίωσε ότι είναι υπέρμαχος της επανεκκίνησης των ευρωτουρκικών σχέσεων.

Αντίστοιχα ο Τούρκος πρόεδρος, ονόμασε την μουσουλμανική μειονότητα στην Ελλάδα τουρκική, έθεσε θέμα δικαιωμάτων της μειονότητας, ανέφερε ότι επιθυμεί δίκαιη και μόνιμη λύση στην Κύπρο στη βάση των πραγματικοτήτων στο νησί και τέλος ισχυρίστηκε ότι η Τουρκία είναι υπόδειγμα χώρας ως προς την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Αν αποκωδικοποιήσουμε αυτά που ειπώθηκαν και αυτά που δεν ειπώθηκαν δημόσια, αλλά και γενικότερα αυτά που διημείφθησαν τις ημέρες πριν και μετά την επίσκεψη, το πρόσημο ήταν πολύ αρνητικό για την Ελλάδα και ας προσπαθούν οι γνωστοί κύκλοι να προβάλουν το θετικό κλίμα και τις δευτερεύουσες μικροσυμφωνίες.

Ας σχολιάσουμε τις εκατέρωθεν δηλώσεις.

Η αντίληψη που έχει ο πρωθυπουργός για το χριστιανισμό και την πολιτιστική κληρονομιά της Χώρας και όλου του Κόσμου φάνηκε και από τη στάση του στο θέμα της Μονής της Χώρας, που στην ουσία έδωσε την συγκατάθεσή του για την μετατροπή της σε τζαμί, αφού μάλιστα δήλωσε και ικανοποιημένος «… επειδή θα είναι επισκέψιμη από όλους…», αναγνωρίζοντας μάλιστα στην Τουρκία το ρόλο του προστάτη πολιτιστικής κληρονομιάς, όπως ανέφερε ο Τούρκος Πρόεδρος!

Και βεβαίως, ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος φάνηκε ανίκανος να εκφράσει την δυσαρέσκεια του για την αντίδραση της Άγκυρας στα θαλάσσια πάρκα που ανακοίνωσε η Ελλάδα σε Αιγαίο και Ιόνιο Πέλαγος.

Μας είπε ακόμη ότι συμφωνεί στη χρηματοδότηση της Τουρκίας λόγω των μεταναστευτικών ροών, αλλά δεν απαίτησε εκεί στην Άγκυρα, αλλά ούτε και στην Ευρώπη, έστω να ελέγχονται τα χρήματα ώστε να μην πηγαίνουν σε άλλους τομείς, όπως π.χ. στην ανάπτυξη και παραγωγή οπλικών συστημάτων, που στο τέλος θα πλήξουν την Ελλάδα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά ο κ. Μητσοτάκης μίλησε και για επανεκκίνηση Ευρωτουρκικών σχέσεων.

Με την άσχετη αναφορά του στην Κύπρο μας, δέχθηκε ουσιαστικά την πρόταση του Ερντογάν για «… λύση στην Κύπρο στη βάση των πραγματικοτήτων στο νησί». Δεν μας είπε όμως ποιες είναι οι πραγματικότητες. Αυτές πριν το 1974, ή αυτές που μεθοδικά και απροκάλυπτα δημιουργεί η Τουρκία μέρα με τη μέρα;

Το θράσος του Ερντογάν, βεβαίως, που αποκάλεσε «Τουρκική» την μουσουλμανική μειονότητα στην Ελλάδα και έθεσε επίσης θέμα δικαιωμάτων της είναι γνωστό. Και τον χαρακτηρίζουμε θρασύ διότι γνωρίζει ότι η χώρα του έχει κατασφάξει, εκτοπίσει και στραγγαλίσει ολόκληρους λαούς, όπως τους Έλληνες (Πόντιους, Θρακιώτες και Μικρασιάτες), τους Αρμένιους, τους Κούρδους, κ.α.

Παρά τις φιλοφρονήσεις μεταξύ των δυο ηγετών, όχι μόνο δεν επιλύθηκε κανένα πρόβλημα, αλλά κλιμακώθηκαν έτι περαιτέρω οι διεκδικήσεις της γείτονος.

Έτσι στις 16/05/24, μόλις 3 ημέρες μετά την επίσκεψη, η Τουρκία πραγματοποίησε άσκηση έρευνας /διάσωσης μεταξύ Λέσβου και Χίου, σε περιοχή που δέσμευσε με παράτυπη NAVTEX. Συμμετείχαν τουλάχιστον 10 σκάφη (ακταιωροί και μεγάλα σκάφη Ακτοφυλακής), 14 ελικόπτερα και 2 αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας, ενώ σημείωσε 16 παραβάσεις των κανόνων εναέριας κυκλοφορίας, μετά από πολλούς μήνες.

Εν τω μεταξύ, οι ασκήσεις του τουρκικού στρατού για κατάληψη ελληνικών νησιών βαίνουν αυξανόμενες, ώστε σε δεδομένη στιγμή να πραγματοποιηθεί το όνειρο των Τούρκων, «η γαλάζια πατρίδα». Αυτό το τερατούργημα, η αρπαγή του μισού Αιγαίου δηλαδή, που σκοπίμως μόλις λίγες ημέρες πριν την επίσκεψη Μητσοτάκη, ανακοινώθηκε ότι θα διδάσκεται στα τουρκικά σχολεία.

Αν αυτά όλα δεν είναι άγρια επιθετικότητα, ποια θεωρείται ως τέτοια;

Οι χώρες της ΕΕ και τα Ηνωμένα Έθνη, όπως έκαναν και στο παρελθόν βέβαια, παρακολουθούν την Άγκυρα να αμφισβητεί τη Συνθήκη της Λωζάνης θέτοντας θέματα κυριαρχίας επί των νήσων μας και κυριαρχικών δικαιωμάτων της Χώρας μας, που απορρέουν από τις διεθνείς συνθήκες (χωρικά ύδατα, υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ, εναέριος χώρος). Έμπρακτα παρεμποδίζει Αθήνα και Λευκωσία να εκμεταλλευτούν τα υποθαλάσσια κοιτάσματά τους. Εφευρίσκει διάφορα ζητήματα, απειλεί, προετοιμάζεται για κατάληψη των ελληνικών νησιών, προσπαθεί να δημιουργήσει τετελεσμένα στην ανατολική Μεσόγειο και στο ελληνικό Αρχιπέλαγος, το Αιγαίο, έχει καταλάβει ήδη πάνω από το 36% της Κύπρου και έχει πρωτοστατήσει σε αλλαγές συνόρων στη Συρία, στο Ιράκ στο Ναγκόρνο Καραμπάχ κ.α. Αντί όμως σύμμαχοί μας και οι διεθνείς οργανισμοί να υποστηρίζουν λόγω και έργω την Ελλάδα, εκείνοι προσπαθούν να διατηρήσουν τα οικονομικά οφέλη από τις συμφωνίες που υπογράφουν με την Τουρκία, ενώ καταβάλουν κάθε προσπάθεια για να αφοπλίσουμε τα νησιά μας, με πρόσχημα την Ουκρανία.

Το ίδιο όμως δεν έγινε και 1974; Με τις μεθοδεύσεις των «συμμάχων» μας, οι Τούρκοι δεν κατέλαβαν το αλησμόνητο κομμάτι της Κύπρου μας;

Το μεγάλο ερώτημα όμως είναι...

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ: Συμβολισμοί και νοήματα πίσω από την επίσκεψη Ράμα στην Αθήνα

Άρθρο Γνώμης του Αντιστρατήγου ε.α. Σταύρου Κουτρή*

Υποψηφίου Ευρωβουλευτού με τη ΝΙΚΗ

Η υποτιθέμενη αμηχανία της Ελλάδας και η ανικανότητά της να διαχειριστεί την πρόθεση του Ράμα να έρθει στη Αθήνα, μόνο τυχαία δεν είναι.

Ο Ράμα ήρθε στην Ελλάδα για την προσέγγιση με τους ομοεθνείς του εκτός Αλβανίας ενόψει των Αλβανικών εκλογών, ένα χρόνο πριν από αυτές και στην επέτειο της φυλάκισης Μπελέρη. Την χαρακτηρισε «ιδιωτική» επίσκεψη, η οποία βέβαια περιλάμβανε και συνοδεία περίπου 150 υπουργών, δημάρχων του και λοιπών κολαούζων και βέβαια πούλμαν οπαδών από την Αλβανία. Αυτή δεν ήταν ιδιωτική επίσκεψη ήταν παρέλαση.

Στην ομιλία του ανέφερε ότι κανένας Έλληνας της Αλβανίας δεν διώχθηκε τα τελευταία 10 χρόνια, ότι γι’ αυτόν δεν υπάρχει θέμα Μπελέρη, αποκάλεσε τις δικαιολογημένες αντιδράσεις της Ελληνικής αντιπολίτευσης για τη φιέστα του εθνικιστικές κορώνες και εξέπεμψε μήνυμα φιλίας και αδελφοσύνης. 

Δεν αντιλαμβάνεται, βέβαια, ότι τα δήθεν συμφιλιωτικά του μηνύματα ακούγονται σαν κοροϊδία, σαν χλεύη, στ’ αυτιά μας.

Ο Ράμα ξεριζώνει μεθοδικά την Ελληνική μειονότητα από τα πατρογονικά της χώματα κλέβοντας και τις περιουσίες τους, εξοντώνει και δολοφονεί κάθε άτομο που ανήκει στην αναγνωρισμένη Ελληνική Εθνική Μειονότητα, θέτει ανύπαρκτα θέματα μειονοτήτων εντός Ελλάδος, περιφρονεί τα Ευρωπαϊκά θέσφατα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, καταρρακώνει κάθε έννοια δικαιοσύνης, αγνοεί επιδεικτικά τις Ελληνικές θέσεις για το θέμα Μπελέρη, ισχυριζόμενος υποκριτικά την ανεξαρτησία της Αλβανικής Δικαιοσύνης, προσπαθεί να αναμιχθεί στα εσωτερικά της χώρας μας, ενώ τέλος ήρθε στην Αθήνα για να κάνει επίδειξη δύναμης και ικανότητας παρέμβασης στις ελληνικές εκλογές, στην επέτειο μάλιστα της φυλάκισης του Φρέντι Μπελέρη, κατηγορώντας την Ελλάδα για ρατσιστικό εθνικισμό, υποδαυλίζοντας παράλληλα τον Αλβανικό εθνικισμό και υποστηρίζοντας, ακούσατε-ακούσατε, ότι η «Η Ελλάδα είναι δική σας (των Αλβανών) όσο και των Ελλήνων».

Ακολουθεί δηλαδή την δοκιμασμένη συνταγή του Ερντογάν, κλιμακώνοντας τις προκλήσεις και τους ατιμωτικούς συμβολισμούς έναντι της χώρας μας, εφόσον γνωρίζει ότι η πειθήνια σε ξένα συμφέροντα ελληνική κυβέρνηση δεν θα αντιδράσει, αφού το μόνο που την ενδιαφέρει είναι η διατήρηση της εξουσίας ακόμα και σε μια ακρωτηριασμένη Ελλάδα.  

Η κυβέρνησή της Ελλάδας, κατ’ αρχήν «διεμήνυσε» για το άκαιρο της επισκέψεως, αλλά ο κ. Ράμα την αγνόησε, για να το θέσουμε καλύτερα την περιφρόνησε. Και αυτή παρακολούθησε τα τεκταινόμενα για μια ακόμη φορά με απάθεια, και ίσως λίγη αμηχανία, σαν να συμβαίνουν σε άλλο πλανήτη, υποχωρώντας σε κάθε πρόκληση και αποδεχόμενη κάθε απαίτηση οποιουδήποτε γειτονικού κράτους, με τη λογική του «τι μπορούμε να κάνουμε;».

Είναι δυνατόν να τα αποδεχόμαστε όλα αυτά; 

Έχοντας μάλιστα το παράδειγμα της Γερμανίας, που απαγόρευσε στον Ερντογάν να κάνει αυτό που έκανε ο Ράμα στην Ελλάδα;

Όταν ο κ. Ράμα αποκαλεί τον κ. Μητσοτάκη ως τον «καλύτερο φίλο» του...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΚΥΠΡΙΑΚΟ: Αξιπρόσεκτες Ιστορικές Αναλογίες

 

Άρθρο Γνώμης του Αντιστρατήγου ε.α. Σταύρου Κουτρή*

Υποψηφίου Ευρωβουλευτού με τη ΝΙΚΗ

Το 1992 το Αζερμπαϊτζάν ηττήθηκε από την Αρμενία και έχασε το Ναγκόρνο Καραμπάχ και άλλα εδάφη του. 

Από την πρώτη στιγμή η ηγεσία του οραματίστηκε και διακήρυξε ότι «πάλι με χρόνους με καιρούς πάλι δικά τους θα ‘ναι». Και ξεκίνησε η προετοιμασία που κράτησε 28 χρόνια σε όλους τους τομείς, διεθνής προπαρασκευή, ισχυροποίηση φρονήματος στο εσωτερικό, δημιουργία αξιόμαχου στρατού με εξοπλισμό και εκπαίδευση, εξασφάλιση έμπρακτης και ουσιαστικής βοήθειας από την Τουρκία και όταν η διεθνής συγκυρία το επέτρεψε πέτυχε το σκοπό του, την επανάκτηση των χαμένων εδαφών. 

Ελπίζω να μην παρεξηγηθεί η παραπάνω τοποθέτηση. 

Η θέση μου είναι στο πλευρό των αδελφών Αρμενίων και καταδικάζω απερίφραστα την εθνοκάθαρση εκ μέρους των Αζέρων που ακολούθησε την κατάληψη των εδαφών. Απλά επικεντρώνομαι στο αποτέλεσμα που μπορεί να φέρει η «εμμονή στον σκοπό».

Ερώτημα: Μπορούμε να διαπιστώσουμε ανάλογη Ελληνική συμπεριφορά και στο Κυπριακό; 

Δυστυχώς όχι.

Ποιος είναι ο στρατηγικός στόχος της Τουρκίας στο Κυπριακό; 

Όχι απλά η διχοτόμηση και τα δύο κράτη. Θέλει να πατάει σταθερά σε ένα κομμάτι του νησιού και να το διαφεντεύει ολόκληρο. Και εξασφαλίζοντας αυτό να κυριαρχεί σ’ όλη τη λεκάνη της Αν. Μεσογείου. Και ξέρει ότι αν πέσει η Κύπρος ακολουθεί και η Ελλάδα.

Και εμείς τι κάνουμε;  

Κουβεντιάζουμε πολύ και πράττουμε λίγα έως τίποτε. 50 χρόνια τώρα διολισθαίνουμε σε μια διαδικασία απαξίωσης των δικαίων μας και δικαιολόγησης των αδικαιολόγητων. Πόσο μας ταιριάζει η παροιμία «όποιος δεν θέλει να ζυμώσει 50 χρόνια κοσκινίζει». Φθάσαμε από την αρχική μας θέση της παράνομης εισβολής και κατοχής, των τουρκικών βιασμών και της πολιτιστικής καταστροφής, των προσφύγων από τη μια και των εποίκων από την άλλη, να προσπαθούμε σήμερα να τραυλίσουμε ότι η κατοχική Τουρκία δεν μπορεί να κάνει ότι θέλει στα Βαρώσια. Και τρέχουμε πλέον να εξασφαλίσουμε ότι η ΕΕ δεν θα μας ξαναπροδώσει και η Αμερική θα πει τον καλό τον λόγο, για να ηρεμήσουμε.

Και ο κ. Ερντογάν δηλώνει ότι κακώς το ’74 δεν κατέλαβαν όλο το νησί και να έχουν τελειώσει άπαξ δια παντός με το Κυπριακό.

Θυμίζουμε, δυστυχώς το παραμύθι του τσομπάνου που έδιωξε τα σκυλιά του γιατί ήταν πολυδάπανα και όταν μπήκαν οι γκρίζοι λύκοι στο μαντρί φώναζε τους γείτονες να σώσουν το κοπάδι του. Βεβαίως, δεν απαξιώνω σημαντικές διπλωματικές επιτυχίες, όπως π.χ. την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, τις συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας για ΑΟΖ με Αίγυπτο και Ισραήλ, τις συμφωνίες για παραχώρηση των οικοπέδων στην Κυπριακή ΑΟΖ και τον EASTMED ή τις πρόσφατες τετραμερείς συνεργασίες. Όμως, όλα αυτά θα πάνε στράφι εάν η Τουρκία πετύχει το στρατηγικό της στόχο με την βοήθεια των άσπονδων φίλων μας, την επίδειξη της στρατιωτικής της δύναμης, εκβιάζοντας με τον κατοχικό στρατό της και τελικά ίσως και με τη δική μας βοήθεια(!)

Μήπως είναι πλέον η στιγμή και εμείς, Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία, να βάλουμε στη στρατηγική μας τον στόχο της απελευθέρωσης του Κυπριακού εδάφους και το πέταμα του κατακτητή στη θάλασσα; 

Μήπως με ένα τέτοιο κοινό στόχο...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Οι εξοπλισμοί απαραίτητοι, ΑΛΛΑ δεν αρκούν, «ΑΝΔΡΕΣ ΠΟΛΗΟΣ ΠΥΡΓΟΣ» γαρ.

 

Άρθρο Γνώμης του Αντιστρατήγου ε.α. Σταύρου Κουτρή*

Υποψηφίου Ευρωβουλευτού με τη ΝΙΚΗ

 

Η Κυβέρνηση ανακοίνωσε και άρχισε να υλοποιεί εξοπλιστικό πρόγραμμα τολμηρό, εκτεταμένο και απαραίτητο, με σοβαρές οικονομικές επιπτώσεις.

Πρόσφατα αναγνωρίστηκε επιτέλους από τον κ. Υπουργό Εθνικής Άμυνας η αναγκαιότητα για την ανάπτυξη της πνεούσης τα λοίσθια αμυντικής μας βιομηχανίας. Ελπίζουμε ότι οι διακηρύξεις θα γίνουν πραγματικότητα και δεν θα μείνουν για άλλη μία φορά «έπεα πτερόεντα». Παραμένει όμως εμφανής η ατολμία στο θέμα του στρατιωτικού προσωπικού που καλείται να αξιοποιήσει τα οπλικά συστήματα και να δώσει αξία στην οικονομική θυσία του Ελληνικού λαού.

Ο ΣΞ εξαρτάται κυρίως και καθοριστικά από τον όγκο των μαχητών του, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει ανάγκη από σύγχρονο εξοπλισμό. Σύγχρονες θεωρητικές ανοησίες ότι ο «Πόλεμος σήμερα γίνεται με κουμπιά» καταρρίπτονται καθημερινά στα πεδία των μαχών στην Ουκρανία, τη Γάζα και παντού στον Κόσμο και η αρχέγονη αντίληψη ότι χρειάζεται ο άνθρωπος επί τόπου, στο πεδίο της μάχης, για να δώσει την τελική νίκη επιβεβαιώνεται καθημερινά και έγινε το κλισέ “boots on the ground” (άρβυλα - άνδρες στο έδαφος).

Ο Ελληνικός ΣΞ είναι ημιεπαγγελματικός, με επαγγελματικό προσωπικό, κληρωτούς που υπηρετούν τη θητεία τους, εφέδρους επιστράτους, που καλούνται σε κρίσεις ή πόλεμο για να συμπληρώσουν τις τάξεις του και εθνοφύλακες.

Δεν θα επεκταθούμε στα θέματα του επαγγελματικού προσωπικού. Θα περιοριστούμε επιγραμματικά να αναφέρουμε ότι, παρά τις ανακοινώσεις, τα προβλήματά τους δεν έχουν αντιμετωπιστεί ρεαλιστικά. Γι’ αυτό και οι αξιωματικοί, κυρίως, διαρρέουν από το στράτευμα, καθόσον στο περιβάλλον της ανοικτής οικονομίας βρίσκουν δελεαστικότερες επαγγελματικές προτάσεις. Επιβάλλεται να επαναθεωρηθεί πλήρως η σχέση αμοιβών και απαιτούμενου έργου από τους αξιωματικούς καθώς και η ιδιαιτερότητα του στρατιωτικού επαγγέλματος.

Οι κληρωτοί υπηρετούν τη θητεία τους που αντί να τους εμπνέει δυστυχώς τους απογοητεύει.

Τη θητεία αντιλαμβανόμαστε με δύο τρόπους, έναν πολιτικό και έναν οικονομικό/τεχνικό.

Πολιτικός

Ο θεσμός του πολίτη-οπλίτη γεννήθηκε στην Αρχαία Ελλάδα, όταν οι πολιτικοί θεσμοί ξέφυγαν από το μοντέλο του βασιλιά/κυριάρχου και των υποτελών του και εισήγαγαν την εξουσία του Δήμου, είτε με το απόλυτα δημοκρατικό μοντέλο της Αθήνας, είτε με το ολιγαρχικό μοντέλο της Σπάρτης. Τότε δημιουργήθηκε η ιδέα, ύψιστη τιμή και υποχρέωση, της μαζικής υπεράσπισης της Πατρίδας από τους πολίτες της και καθιερώνεται ο θεσμός του Πολίτη-Οπλίτη. Η ιδέα ξαναγεννήθηκε με την Γαλλική Επανάσταση που επαναφέρει στον Δυτικό κόσμο το “ένοπλο έθνος” (Levée en masse). Θεωρώ, ότι η ιδέα εξακολουθεί να έχει την ίδια αξία και αποτελεί σημαντικό συστατικό των δημοκρατικών μας θεσμών. Είναι καθαρά θέμα της Πολιτείας να δίνει πραγματικό νόημα στον θεσμό και να μην τον ευτελίζει.

Οικονομικός/Τεχνικός

Ποτέ τα οικονομικά της Ελλάδας δεν θα επιτρέψουν τη δημιουργία πλήρως επαγγελματικού στρατού στο μέγεθος που η απειλή απαιτεί. Και οι πόροι να υπήρχαν, δεν θα βρισκόντουσαν τόσοι πολλοί εθελοντές να καταταγούν ως επαγγελματίες.

Τεχνικά η Θητεία πρέπει να εξυπηρετεί τρεις σκοπιμότητες:

    να προάγει τη στρατιωτική αγωγή των πολιτών-οπλιτών (θέμα μέγα, με πολλές πτυχές),

    να δημιουργεί το απαραίτητο επιχειρησιακό σύνολο, που θα καλύψει την επιστράτευση,

    να εκπαιδεύει τους μελλοντικούς επιστράτους.

Με τη σημερινή θητεία κανείς από αυτούς τους λόγους δεν εξυπηρετείται πλήρως.

Είναι απαραίτητη η ουσιαστική ποιοτική αναβάθμιση της θητείας. Είναι απογοητευτικό το έργο των κληρωτών να εξαντλείται ως επί το πλείστον σε υπηρεσίες φρουράς και και σε υποδεέστερα καθήκοντα καθημερινής λειτουργίας των Μονάδων. Η θητεία είναι θεσμός ιερός και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται από την Πολιτεία και κυρίως από τα επαγγελματικά στελέχη του Στρατού που την εκφράζουν στην καθημερινή πραγματικότητα.

Ο ΣΞ για να φέρει σε πέρας την αποστολή του εξαρτάται απολύτως από τους εφέδρους, αλλά και μεγάλο μέρος της μαχητικής του αξίας συναρτάται με αυτούς. Το επαγγελματικό του κομμάτι είναι πολύ μικρό στο σύνολο της εμπόλεμης δύναμής του και ο ΣΞ στηρίζεται και ΘΑ στηρίζεται στο μέλλον για την εκτέλεση της αποστολής του στην ΕΦΕΔΡΕΙΑ και στον ιερό θεσμό της ΘΗΤΕΙΑΣ.

 

Είναι απαραίτητη επίσης η συνεχής εκπαίδευση των εφέδρων στις μονάδες τους και η συνεκπαίδευση υπηρετούντων και επιστράτων, ως μαχίμου συνόλου επί ένα χρονικό διάστημα κάθε χρόνο.

Για την υλοποίηση της πρότασης χρειάζεται…

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η Εθνική Άμυνα ως Πυλώνας Ανάπτυξης

Άρθρο Γνώμης του Αντιστρατήγου ε.α. Σταύρου Κουτρή*

Υποψηφίου Ευρωβουλευτού με τη ΝΙΚΗ

 

Η Χώρα μας βρίσκεται στο διαχρονικό σταυροδρόμι πολιτισμικών, κοινωνικών, εθνολογικών και  πολιτικών συναντήσεων και δυστυχώς πολλάκις συγκρούσεων.

Μετά το 1923 ο ίδιος ο Ελευθέριος Βενιζέλος, από τους πρωταγωνιστές της υλοποίησης της Ελληνικής Μεγάλης Ιδέας, πίστεψε και προώθησε την Ελληνοτουρκική προσέγγιση και φιλία, θέσεις που τις ακολούθησε και ο Ελληνικός λαός και οι εκατοντάδες χιλιάδες διωχθέντων και προσφύγων Όμως οι θέσεις αυτές εξ αρχής υπονομεύθηκαν από τον Τουρκικό “Εθνικό Όρκο” και τα παράλληλα παζάρια που έκανε η Τουρκία με τους Γερμανούς και τους συμμάχους κατά τη διάρκεια του Β’ΠΠ, είτε για να αναλάβει την αστυνόμευση των νησιών του Αιγαίου, είτε για να έχει εδαφικά οφέλη εις βάρος της Ελλάδος.

Τα τελευταία 75 χρόνια μετά την παρουσίαση προς τη Βρετανική Αυτοκρατορία των Κυπριακών διεκδικήσεων για Ένωση με την μητέρα Ελλάδα ξεκίνησε ένας «ψυχρός Ελλητοτουρκικός πόλεμος», με θερμότατες περιόδους, με κατάκτηση Κυπριακού εδάφους από τα τουρκικά στρατεύματα και κλιμάκωση τουρκικών μονομερών διεκδικήσεων εις βάρος της Ελλάδος και της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Σήμερα ζούμε καθαρή και έμπρακτη αμφισβήτηση κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και δεν προβλέπεται οποιαδήποτε ύφεση των Τουρκικών διεκδικήσεων στο προβλεπτό μέλλον. Μάλιστα η μορφή των διεκδικήσεων αυτών και ο τρόπος που μεθοδεύεται η παρουσίασή τους φοβούμαι ότι οδηγεί μαθηματικά σε ένοπλη σύγκρουση, εκτός και αν αποφασιστεί από κάποια πολιτική ηγεσία η παραχώρηση δικαιωμάτων μας.

Η κατάσταση αυτή είναι χρονία και όχι κάτι έκτακτο, οπότε θα έπρεπε εδώ και πάρα πολλά χρόνια να ληφθεί η απόφαση να “εκμεταλλευτούμε” τη δεδομένη γεωπολιτική κατάσταση, να κάνουμε την ανάγκη φιλοτιμία και να μετατρέψουμε τις πολλαπλές ανάγκες που δημιουργεί η οργάνωση μίας ουσιαστικής Εθνικής Αμύνης σε δημιουργικό πυλώνα ανάπτυξης, όπως το κάναμε για τη Ναυτιλία μας και τον Τουρισμό και θα μπορούσαμε να το κάνουμε και για την Παιδεία, την Υγεία, τον πρωτογενή τομέα της οικονομίας κ.λ.π.

Η Εθνική Άμυνα της Χώρας μας απαιτεί συγκεκριμένη κοινωνική αντίληψη και κατανόηση  της απειλής και των μονίμων και σταθερών μέτρων που πρέπει να ληφθούν σε εθνικό επίπεδο και αυτό ξεκινά με την πλήρη και σε βάθος ενημέρωση των πολιτών για τα σχετικά θέματα.

Πρέπει επί τέλους να ανοίξει και να διατηρείται ζωντανή αυτή η «συζήτηση» στο πλαίσιο της κοινωνίας των πολιτών.

Η Εθνική Άμυνα δεν είναι θέμα μόνο των πολιτικών και των στρατιωτικών.

Είναι πρωτίστως και κυρίως θέμα των πολιτών που πρέπει να συμμετέχουν ενεργά στους προβληματισμούς για τα θέματα αμύνης και ασφαλείας, να τα γνωρίζουν σε βάθος  για να μπορούν να κρίνουν, να αποφασίζουν και να στηρίζουν τις αποφάσεις των πολιτικών ηγεσιών.

Απαιτείται αυτονομία της χώρας στο χρησιμοποιούμενο αμυντικό υλικό πάσης φύσεως, από στολές, τρόφιμα, υγειονομικό υλικό και πυρομαχικά, μέχρι και απλά ή και πιο πολύπλοκα συστήματα, όπως ελαφρύ οπλισμό, ηλεκτροοπτικά μέσα, συστήματα διοικήσεως και ελέγχου, οχήματα πάσης φύσεως, UAVs, πλωτά και αεροπορικά μέσα κ.λ.π.

Μια τέτοια απόφαση θα ενέπλεκε πρωτίστως το υψηλότατο επιστημονικό δυναμικό της Χώρας σε διάφορα προγράμματα έρευνας και ανάπτυξης, θα έδινε την ευκαιρία ανάπτυξης ιδεών για start-up επιχειρήσεις που θα κάλυπταν διαπιστωμένες ανάγκες του χώρου, θα ενεργοποιούσαν εκατοντάδες μικρές επιχειρήσεις με χιλιάδες εργαζομένους για την μελέτη, ανάπτυξη και παραγωγή χιλιάδων απαρτίων των διαφόρων μέσων, θα ενεργοποιούσε τις «ναυαρχίδες» της κρατικής αμυντικής βιομηχανίας και των μεγάλων Ναυπηγείων της χώρας που φυτοζωούν ή πνέουν τα λοίσθια, θα ανέπτυσσε παράλληλα προγράμματα βιομηχανικών μέσων για πολιτική χρήση, θα μείωνε την οικονομική αιμορραγία και την εξάρτηση και θα μπορούσε να δημιουργήσει εξαγώγιμα προϊόντα τόσο για εξοικονόμηση συναλλαγματικών πόρων όσο και για διπλωματική εκμετάλλευση και επιρροή.

Μπορεί η Χώρα μας να κάνει κάτι τέτοιο;

Μήπως αυτή είναι μια ανεφάρμοστη ουτοπία;

Και όμως μπορούμε! Πολιτική απόφαση χρειάζεται, στρατηγικός σχεδιασμός και διαχρονική του υποστήριξη. Σε βάθος χρόνου μπορούμε να κάνουμε θαύματα και να ισχυροποιήσουμε τόσο την οικονομία μας όσο και την υπεράσπιση των στρατηγικών μας δικαιωμάτων.

Υπάρχουν παραδείγματα στη γειτονιά μας.

Το έκανε το Ισραήλ και η Σιγκαπούρη από την πρώτη ημέρα δημιουργίας των Κρατών τους, διότι κατάλαβαν ότι από αυτό εξαρτιόταν η ύπαρξή τους.

Το έκανε η Τουρκία εδώ και 30 χρόνια, διότι κατάλαβε ότι μόνον με αυτό τον τρόπο μπορεί να υποστηρίξει τα μεγαλοϊδεατικά στρατηγικά της συμφέροντα.

Και το χειρότερο, το είχαμε εμείς μέχρι προ ολίγων ετών, με τα εργοστάσια Βάσεως (είδη ένδυσης, υπόδησης κλπ ), την ΠΥΡΚΑΛ (πυρομαχικά), την ΕΛΒΟ (οχήματα και ερπυστριοφόρα), την ΕΒΟ (οπλισμός), την ΕΑΒ (επισκευή και συμπαραγωγή Αεροσκαφών) κλπ. Τα είχαμε και τα απαξιώσαμε…

Εμείς τι δεν θέλουμε να καταλάβουμε; Γιατί ολιγωρούμε;

Ας ξυπνήσουμε επιτέλους και ας μετατρέψουμε τις ανάγκες μας για την Εθνική Άμυνα και Ασφάλεια σε πυλώνα ανάπτυξης.

Δεν είναι στραβός ο γιαλός. Θεόστραβα αρμενίζουμε.

Δεν υπάρχει ούριος άνεμος για κάποιον που δεν ξέρει που θέλει να πάει.

Κανένας άνθρωπος που…

 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ και ΕΘΝΙΚΗ ΑΜΥΝΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τι είναι ο στρατός και τι του «εξασφαλίζει» η (ξεφτιλισμένη) πολιτεία ?

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΟΥΤΡΗ 

Αντιστρατήγου ε.α.

Τι είναι ο στρατός σήμερα για την ελληνική κοινωνία; Αλλη μια δημόσια υπηρεσία, στην οποία βολεύονται κάποιοι για να μειώσουμε την ανεργία και να τακτοποιούμε εύκολα «κομματικές εκκρεμότητες»;

Κάτι σαν τους προσκόπους στο χειρότερο; Ο οργανισμός που κάνει καλές παρελάσεις, μοιράζει τρόφιμα στους σεισμούς, παρεμβαίνει στις πλημμύρες στον Εβρο και «φυλάει τα σύνορα(!)»; 

Στη χώρα μας, που σχεδόν όλος ο ανδρικός πληθυσμός έχει υπηρετήσει στις Ενοπλες Δυνάμεις, κατορθώσαμε το «αδύνατο»: να μην τις γνωρίζουμε! Να έχουμε βιώσει ανεπίτρεπτες καταστάσεις κατά την υπηρεσία μας σε αυτές, με αποτέλεσμα να διαμορφώνουμε αρνητική και λανθασμένη αντίληψη.

Οι Ενοπλες Δυνάμεις (Ε.Δ.) υπάρχουν απλά για να πολεμούν και να νικούν. Μα σήμερα μπορούμε να μιλάμε για πόλεμο;  

Ας γυρίσουμε μια ματιά στην ευρύτερη γειτονιά μας και ας πάψουμε να «θάβουμε το κεφάλι μας στην άμμο». Ναι, σήμερα περισσότερο από άλλοτε και κυρίως στη χώρα μας πρέπει να σκεφτόμαστε τον πόλεμο, καθώς και πώς και από ποιους αυτός διεξάγεται.

Το σύγχρονο πεδίο μάχης είναι ιδιαίτερα πολύπλοκο, σύνθετο και απαιτητικό. Δοκιμάζει στον ύψιστο βαθμό στρατό και κρατικές δομές, εθνική ομοψυχία και διατιθέμενους πόρους, κυρίως όμως την πίστη, τη θέληση και την αντοχή των ατόμων. Για την επικράτηση επιβάλλεται ηθική προπαρασκευή έθνους και κοινωνίας και ύπαρξη Ε.Δ. με άριστο, τεχνολογικά προηγμένο και αξιόπιστο εξοπλισμό, σωστή οργάνωση, επίπονη εκπαίδευση, σύγχρονες επιχειρησιακές αντιλήψεις, εμπνευσμένη ηγεσία και, κυρίως, με στρατιωτικό πνεύμα.  

Αυτό σε κάθε μονάδα αποτελεί το άυλο συστατικό που μετατρέπει προσωπικό και εξοπλισμό σε μάχιμη δύναμη. Αυτό δημιουργεί στρατιωτική ζωή με αμοιβαίο σεβασμό και εμπιστοσύνη μεταξύ υφισταμένων και προϊσταμένων, εμπιστοσύνη στο υλικό και πνεύμα συναδελφικότητας. Αυτό καλλιεργεί τις αρχές του ομαδικού πνεύματος, της αυτοθυσίας, της συλλογικής δράσης, του εθελοντισμού, της αυτοπειθαρχίας και της ισονομίας και αξιοκρατίας, που είναι στη φύση των Ε.Δ.

Ο πραγματικός πολλαπλασιαστής ισχύος των Ε.Δ. είναι ο άνθρωπος. Ο στρατιωτικός καλείται να διαθέτει υψηλό βαθμό προσωπικής και συλλογικής δέσμευσης και ανάπτυγμένες ψυχικές, ηθικές και σωματικές δυνάμεις. Τοποθετώντας τις ανάγκες έθνους και στρατού πάνω από τις δικές του και της οικογενείας του, αποποιούμενος οικειοθελώς πολλά ατομικά δικαιώματα που απολαμβάνουν όλοι οι συμπολίτες του και υποβάλλοντας εαυτόν και οικογένεια σε παντοειδείς στερήσεις και δυσκολίες, δικαιούται να αναμένει από την πολιτεία τιμή, σεβασμό και αμοιβή ανάλογη της προσφοράς, ενώ η πολιτεία επιβάλλεται να αγκαλιάζει το στρατιωτικό προσωπικό, εν ενεργεία, εφέδρους και αποστράτους, με ένα εθνικό συμβόλαιο στο οποίο να αναγνωρίζεται η ιδιαιτερότητα της στρατιωτικής υπηρεσίας και να επιδεικνύεται αυτή η φροντίδα και η τιμή.

Αυτός είναι ο στρατός, ξεχωριστός και ιδιαίτερος απ' όλους τους άλλους δημόσιους οργανισμούς. 

Τι από τα παραπάνω αναφερόμενα εξασφαλίζει σήμερα η πολιτεία; 

EΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΤΟΥΡΚΙΑ: Από την κεμαλική δημοκρατία στην ισλαμική

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΟΥΤΡΗ 

Αντιστρατήγου ε.α.

Η Τουρκία σήμερα μεταλλάσσεται. Αφενός ισλαμοποιείται, αφετέρου υιοθετεί τη νεοοθωμανική αντίληψη του κ. Νταβούτογλου για τον κόσμο και τη διεθνή θέση της χώρας, μεγαλοϊδεατικής κατεύθυνσης, με έντονα στοιχεία αλλαγής του διεθνούς περιβάλλοντος προς όφελός της, άσχετα με τις διεθνείς συνθήκες.

 

Παρουσιάζεται ως δημοκρατία που ενσωματώνει τον ισλαμισμό κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα της χριστιανοδημοκρατίας, καθιστάμενη πρότυπο για τις ισλαμικές χώρες. 

Είναι όμως δημοκρατία η Τουρκία; Επιθυμεί ο κ. Ερντογάν και το κόμμα του τον πραγματικό εκδημοκρατισμό ή απλώς αυτός χρησιμοποιείται σαν στάχτη στα μάτια της Δύσης και ως Δούρειος Ιππος εκπόρθησης του κεμαλικού κατεστημένου;

Η Τουρκία του Κεμάλ, η Τουρκική Δημοκρατία, ήταν στην ουσία κράτος αντιδημοκρατικό, εθνικιστικό, με κυριάρχες αντιλήψεις τον κρατικισμό, τον τουρκισμό και μια κοσμικότητα ιδιάζουσα και επιφανειακή, καθόσον κυρίαρχη θρησκευτική αντίληψη παρέμενε ο ισλαμισμός και οι μη μουσουλμάνοι αντιμετωπίζονταν τουλάχιστον με καχυποψία. Πυλώνες του ο στρατός, τα σώματα ασφαλείας, η Δικαιοσύνη και η γραφειοκρατία του υπουργείου Εξωτερικών, υποβοηθούμενοι από τα ΜΜΕ. 

Η Τουρκία του Ερντογάν παρά τις διακηρύξεις και διαβεβαιώσεις προς τη Δύση για εμβάθυνση της δημοκρατίας, που έχουν ήδη αρχίσει να αμφισβητούνται, δεν φαίνεται να οδεύει προς αυτή την κατεύθυνση, καθόσον διατηρεί όλα τα αυταρχικά στοιχεία του κεμαλισμού. Οι εκατοντάδες φυλακισμένοι δημοσιογράφοι και Κούρδοι το πιστοποιούν.

Πώς επηρεάζει ο ισλαμισμός την Τουρκία; 

Τις τελευταίες 10ετίες ουσιαστικό ρόλο στην τουρκική κοινωνία άρχισε να παίζει το ισλαμικό ρεύμα του Φετουλάχ Γκιουλέν, μέντορος των κ. Ερντογάν και Γκιουλ, το οποίο ανέλαβε την ευθύνη λειτουργίας σχολείων σε όλες τις βαθμίδες, υποτροφιών, κοινωφελών ιδρυμάτων, επιχειρηματικών ομίλων, συγκροτημάτων ΜΜΕ. Προετοίμασε την κοινωνία για ισλαμοποίηση και κυρίως δημιούργησε καταρτισμένες ομάδες πολιτών, μελών του ρεύματος Γκιουλέν, έτοιμων να αναλάβουν τα ηνία των κρατικών φορέων. Ο ίδιος ο Γκιουλέν έχει διακηρύξει την ανάγκη ισλαμικής διακυβέρνησης.

Το ΑΚΡ του Ερντογάν αποτέλεσε τον πολιτικό φορέα που ανέλαβε να υλοποιήσει το εγχείρημα μετάβασης της Τουρκίας από την «κεμαλική δημοκρατία» στην «ισλαμική δημοκρατία». Με βάση την προετοιμασία του ρεύματος Γκιουλέν, το ΑΚΡ έχει εκπορθήσει όλα τα κάστρα του κεμαλισμού, ενώ εκτυλίσσεται η άλωση του τελευταίου, των ενόπλων δυνάμεων. Μπορούμε να εκτιμήσουμε με μεγάλη ακρίβεια ότι νικητής αυτής της διαμάχης θα είναι ο ισλαμιστής Ερντογάν.

Ο Κεμάλ διακήρυξε την αρχή «ειρήνη στην Τουρκία, ειρήνη στον κόσμο» και προχώρησε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο σε προσέγγγιση των δύο κρατών, με κοινή επιδίωξη την ελληνοτουρκική φιλία. Μετά το θάνατό του, σταδιακά επικράτησαν αναθεωρητικές τάσεις απέναντι στις διεθνείς συνθήκες και η Τουρκία προχώρησε στην προσάρτηση της επαρχίας Αλεξανδρέττας, στην εμπλοκή στο Κυπριακό, στην εισβολή και κατοχή μέρους των εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας και στην παρουσίαση πάμπολλων διεκδικήσεων σε βάρος της χώρας μας. Με το δόγμα του νεοοθωμανισμού που υιοθετεί, κατέχει πλέον και το θεωρητικό εργαλείο για να δικαιολογεί τον αναθεωρητισμό της.

Ισχύει ο ισχυρισμός ότι οι δημοκρατίες δεν πολεμούν μεταξύ τους;  

Στη χώρα μας κάποιοι το πίστεψαν και ελπίζουν ότι όσο η Τουρκία «εκδημοκρατίζεται» από τον Ερντογάν και αποκαθηλώνεται το στρατοκρατικό κεμαλικό κατεστημένο, τόσο απομακρύνεται η πιθανότητα συμπλοκής των δύο γειτονικών χωρών. Τελικά όμως η Τουρκία μετατρέπει τον ισχυρισμό σε μύθο της φιλελεύθερης αντίληψης των διεθνών σχέσεων;

Δημιουργούνται, λοιπόν, μία βεβαιότητα και μία υποψία:.