"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΟΥΚΑΣ Χ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΟΥΚΑΣ Χ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΠΑΣΟΚ-ο-ΖΑΙΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΕΣ: Χάρης Δούκας: Αντίσκηνα - Η στέρνα των παλαιών κλισέ και η νέα πλατεία.

 

Του Μιχάλη Τσιντσίνη

Περπατάει ανάμεσα στα αντίσκηνα. Δεν του μιλάει κανείς. Δεν μιλάει σε κανέναν. Αλλά δεν προβλεπόταν κιόλας καμία επικοινωνία μεταξύ του σκηνικού και του επίδοξου αντισκηνοπατέρα.

Ο δήμαρχος, αγέρωχος, διέσχισε τον αυτοσχέδιο καταυλισμό της πλατείας Συντάγματος και μετά του γύρισε την πλάτη, για να τον χρησιμοποιήσει ως φόντο για τις κάμερες που τον περίμεναν.

Ηθελε να δείξει ότι είναι «ένας από αυτούς» – ακόμη και αν «αυτοί» δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξή του· ακόμη και αν δεν μπορούν να αποδώσουν τις στιβάδες γκρίζας ιλύος που σκεπάζουν την πλατεία στη δική του ακλόνητη, δημαρχιακή αβελτηρία.

Λίγες ώρες πριν από την επιτόπου παράστασή του, ο Χάρης Δούκας είχε δημοσιεύσει και άρθρο-προκήρυξη υπέρ των διαδηλωτών. Ηταν Τρίτη και οι διαδηλωτές δεν είχαν ακόμη διαδηλώσει στην Αθήνα, αλλά η διαίσθηση του δημάρχου τον υποχρέωνε να πιάσει πρώτος θέση στο κάδρο των πλησιαζόντων γεγονότων.

Βιάστηκε. Ομως και πάλι ήρθε δεύτερος. «Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι απλώς τι κοστίζει, αλλά τι αξίζει», έγραφε ο Δούκας (NEWS247, 20 Οκτωβρίου).

«Κάποια στιγμή πρέπει να φύγουμε από το ερώτημα πόσο κοστίζει και να πάμε στο ερώτημα πόσο αξίζει», είχε γράψει μία ημέρα πριν ο Αλέξης Τσίπρας στο Facebook.

Και τι πειράζει; Είναι κακό να συμφωνούν;

 Ή μήπως είναι σπάνιο να αλιεύει το καλάμι της πρόχειρης δημαγωγίας κλισέ από την ίδια στέρνα;

Αλλωστε, αυτό δεν είναι που ξεχωρίζει την όντως πολιτική από τη λαϊκιστική κοινοτοπία;

Η δεύτερη δεν μπορεί να κάνει τίποτε περισσότερο από το να λειτουργεί ως ηχείο των συνθημάτων της πλατείας. Δεν διαμορφώνει, ούτε μεταβολίζει το αίτημα σε ισχύ για αλλαγή. Απλώς πιθηκίζει όσα είναι σε θέση να συλλάβει ως αχό του πεζοδρομίου, για να διεκδικήσει «ορατότητα» στα κάτοπτρα των κοινωνικών δικτύων.

 

Πολλοί φοβούνται πως τα αντίσκηνα, που ευλόγησε με την περατζάδα του στο Σύνταγμα ο Δούκας, μπορεί να εξελιχθούν σε μήτρα μιας νέας αγανάκτησης. Ο φόβος είναι δικαιολογημένος, αν θυμηθεί κανείς τι γέννησε εκείνη η μήτρα – από το κάτω και από το άνω μέρος της.

Ομως, εκείνη η πλατεία μπόρεσε να εξελιχθεί σε θρυαλλίδα αλυσιδωτών πολιτικών αντιδράσεων σε μια χώρα που ζούσε τη μεγαλύτερη ύφεση εν καιρώ ειρήνης που έχει υποστεί ποτέ δυτική δημοκρατία.

Ούτε τότε τα πρόσωπα, που κατάφεραν εντέλει να καρπωθούν το ρεύμα, είχαν τη στόφα για να του δώσουν δημιουργική διέξοδο. Πήραν εκείνη τη βοή και τη διοχέτευσαν σε ένα τυφλό εγχείρημα δευτερογενούς κρίσης.

Τώρα που επανεμφανίζονται στη σκηνή…

ΠΑΣΟΚοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Η Πόπη και ο αγνώμων δουξ

https://www.protagon.gr/wp-content/uploads/2026/10/POPI_DIAMANTAKOU.jpg

 

Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Η Πόπη Διαμαντάκου είναι παλιά καραβάνα της δημοσιογραφίας. Με σπουδές στις Πολιτικές Επιστήμες, μεταπτυχιακό στην Ιστορία από τη Σορβόννη και κάτοχος διδακτορικού τίτλου στον τομέα των ΜΜΕ.

Θα μπορούσε να έχει όλα αυτά τα προσόντα αλλά να μην έχει ταλέντο στη γραφή;

Θα μπορούσε. Τα κείμενα της Πόπης, είτε συμφωνώ με τις απόψεις της είτε όχι, με ενδιαφέρει να τα διαβάζω. Αφοβες απόψεις, εμπεριστατωμένες, τεκμηριωμένες. Από μια μικρή σε χρόνο συνεργασία μας, διαπίστωσα πώς ό,τι κάνει, το κάνει με πάθος αφοσίωσης. Και αυτό τής το λάτρεψα.

Με την ίδια ζέση, λοιπόν, από τη στιγμή που εκλέχθηκε δημοτική σύμβουλος το 2014 και πρόεδρος της Τεχνόπολης το 2016, δεν επαναπαύθηκε σε τίτλους, αλλά οραματίστηκε ένα πρόγραμμα, «Το παιδί, η πόλη και τα μνημεία».

Ενα ευφυέστατο και απολύτως χρήσιμο πρόγραμμα μιας ευεργετικής σκυταλοδρομίας. Με πυρήνα τη σκέψη ότι αν γνωρίσεις την πόλη σου, θα την αγαπήσεις, άρα θα τη νοιαστείς, θα τη σεβαστείς.

Με τη βοήθεια εξαιρετικών συνεργατών, ξεκίνησαν από τους δασκάλους, ξεναγώντας τους σε σημεία της πόλης των Αθηνών. Μπορεί να ήταν ένα μουσείο, ένα άγαλμα, αλλά ακόμα και μια πολυκατοικία, η αρχιτεκτονική της ή μια γειτονιά ολόκληρη. Τους μεταλαμπάδευαν γνώσεις και τους κούρδιζαν ιδέες για το πώς να τα μεταφέρουν αυτά στα παιδιά ώστε να εξάψουν τη φαντασία τους και το αίσθημα συνεργασίας.

Εννοείται ότι για όλα αυτά έπρεπε να καταφέρει την υπογραφή μνημονίου με το υπουργείο Παιδείας. Αντιστοίχως, τα παιδιά, οι μαθητές των σχολείων εν συνεχεία, «υιοθετούσαν» το μνημείο που είχε κερδίσει το ενδιαφέρον τους και το καλοκαίρι μαζεύονταν στην Τεχνόπολη, πλειάδα μαθητών, σε μια μεγάλη γιορτή, ως επισφράγιση μιας συνάντησης με αφορμή το πρόγραμμα και «ιερό σκοπό» την αγάπη άρα και προστασία της Πόλης. Για τον σκοπό αυτόν κινητοποιούνταν, όπως αντιλαμβάνεστε, ένα σωρό φορείς και συνεργάτες. Ενα εξωστρεφές, ευφυέστατο πρόγραμμα. Ενα «όλον». Που έκρυβε πίσω του πολλή δουλειά, κόπο, αγώνα μέχρι τη λαμπρή υλοποίηση. Και ανιδιοτέλεια.

Πώς να μη βγάζεις στο καπέλο σε αυτή τη γυναίκα;

Ο πρώην δήμαρχος Γιώργος Καμίνης υιοθέτησε και στήριξε το πρόγραμμα.

Το ίδιο έπραξε με ανάλογο ενθουσιασμό και ο επόμενος δήμαρχος, Κώστας Μπακογιάννης.

Αυτό αποδεικνύει και το υπερκομματικό τού εγχειρήματος.

Και φτάνουμε στον δήμαρχο Δούκα.

Οταν η Πόπη Διαμαντάκου του το παρουσίασε, εκείνος εξήρε το εύρος, την επιτυχία στην εκπαιδευτική κοινότητα, τις λειτουργικές συνεργασίες που επιτεύχθηκαν και λόγια, λόγια, λόγια.

Η συνέχεια;

Αντιγράφω από τη σελίδα της Πόπης Διαμαντάκου στο Facebook: «Φυσικά και δεν είναι ιδιοκτησία μου το πρόγραμμα, φυσικά και είχα ολοκληρώσει έναν 10ετή κύκλο που είχα βάλει ως ορόσημο για την αποχώρησή μου, έχοντας πετύχει όλους τους στόχους. Ούτε παρέδωσα τα κλειδιά ιδιοκτησίας σε νέο ιδιοκτήτη, αλλά ένα μεγάλο, στέρεο, μοναδικό στο είδος του πρόγραμμα που είχα την ελπίδα να μείνει έξω από κομματικές σκοπιμότητες.

»Το λιγότερο που περίμενα ήταν να προσκληθώ στην έναρξη της νέας χρονιάς, όπου απ’ ό,τι είδα ακολουθείται ακριβώς ο ίδιος σχεδιασμός, οι ίδιοι συνεργάτες, τα σεμινάρια όπως τα είχαμε διαμορφώσει η αρχική ομάδα.

Λυπάμαι που στα χέρια της νέας διοίκησης, της διορισμένης από εσένα Δήμαρχε, ήδη προδόθηκε η ουσία της ύπαρξης του προγράμματος, που είναι ο σεβασμός στη μνήμη και την ιστορία.

Οσο και να προσπάθησαν οι άνθρωποί σου, δήμαρχε, για να την υποβαθμίσουν και να τη σβήσουν, ανήκω στην ιστορία του προγράμματος, που αγωνίστηκα με πάθος επί 10 χρόνια να γίνει θεσμός».

Καταλάβατε, αγαπημένοι μου αναγνώστες;

Μα, ας σκεφτούμε για λίγο ποιος είναι ο δήμαρχος Χάρης Δούκας. Το ήθος του ανδρός.

Εξελέγη δήμαρχος αφού τον επέλεξε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης.

Τον γνωρίζαμε;

Οχι.

Ποιος ήταν αυτός που επιτέθηκε στον Νίκο Ανδρουλάκη θεωρώντας τον μη άξιο αρχηγό του κόμματος και υπέδειξε τον εαυτό του ως κατάλληλο;

Ο Χάρης Δούκας.

Είχε αρκετό χρονικό διάστημα να μας επιδείξει τα προσόντα του, κάποιο έργο τέλος πάντων; Οχι. Ολα έγιναν πριν αλέκτορα φωνήσαι…

Ποιον θεώρησε ο Χάρης Δούκας ως πλέον κατάλληλο για να συνεργαστεί το ΠΑΣΟΚ με χρονικό αυτοματισμό και συμπαρέσυρε σε αυτή τη μεγαλοφυή ιδέα ολόκληρο κόμμα;

Τον Αλέξη Τσίπρα. Τον αρχηγό κόμματος που έσβησε όλους τους πρώην συνεργάτες ως μη αρκούντως ικανούς. Και προσφάτως δήλωσε ότι ποτέ δεν συγκυβέρνησε με τη Δεξιά, ο συνεργασθείς με τον Π. Καμμένο, που είχε αναφωνήσει το μεγαλειώδες «Στα τέσσερα εσείς!» στους πολιτικούς αντιπάλους του.

Να συνεχίσω; Εχει νόημα;

Διακρίνετε κλωστές που ενώνουν και αντικατοπτρίζουν αξίες;

Αγαπητή Πόπη Διαμαντάκου.

Θεώρησε τη μη πρόσκλησή σου στην έναρξη του προγράμματος που εμπνεύστηκες, που με πάθος και εξαιρετικό αίσθημα συνεργασίας υπηρέτησες και επιτυχώς πραγματοποιήσατε, ως…

 

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Προπαντός Οικολόγος

Image

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Οσοι κυκλοφορήσατε χθες το βράδυ στους δρόμους της Αθήνας, αφού είχε σταματήσει η βροχή που έπεφτε διαρκώς από την προηγουμένη, δεν μπορεί να μη θαυμάσατε πως είχε καθαρίσει η πόλη. Τα πεζοδρόμια έλαμπαν, το νερό είχε σαρώσει το μείγμα γλίτσας και σκόνης που συσσωρεύεται, τα χρώματα στα κτίρια είχαν καθαρίσει, ένιωθες ότι περπατάς σε μια άλλη πόλη, μια καθαρή πόλη.

Ακόμη και οι σιχαμεροί κάδοι των σκουπιδιών είχαν πλυθεί! Πολλοί από αυτούς είχαν πλυθεί μαζί με το περιεχόμενό τους, αλλά δεν πρέπει να μας πειράζει αυτό, ας μην κάνουμε περιττές διακρίσεις ανάμεσα στους κάδους και τα σκουπίδια, εφόσον θέλουμε οι σχέσεις τους να είναι αρμονικές.

Τα επισημαίνω αυτά για εκείνους που γκρινιάζουν για τη ρυπαρή εικόνα της Αθήνας και την αδιαφορία του προοδευτικού δημάρχου, που δεν του περισσεύει χρόνος για ταπεινά καθήκοντα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι παραμελεί την καθαριότητα, υποθέτω όμως ότι το κάνει επειδή ως οικολόγος πιστεύει στη φυσική καθαριότητα, αυτή που έρχεται από τον ουρανό και πέφτει παντού, χωρίς διακρίσεις ανάμεσα στις πλούσιες και τις φτωχότερες γειτονιές.

Εκτός από οικολογική, αυτή η φυσική μορφή καθαριότητας, είναι και οικονομική, διότι δεν δαπανάται νερό. Χρησιμοποιείται το νερό που εξατμίζεται από τη θάλασσα, γίνεται σύννεφο και πέφτει μετά ως βροχή.

Η οικολογική καθαριότητα είναι, επιπλέον, προοδευτική, με την έννοια ότι …

 

ΠΑΣΟΚικα (ΕΛΑΣιτοΣΥΡΙΖΑιόψυχα) ΔΙΕΘΝΗ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Τον ανταγωνίζεται

Image 

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Τελικά, αυτός είναι αντάξιος του Καραμήτρου σε θράσος και αγένεια ή, εν πάση περιπτώσει, τον ανταγωνίζεται για την πρωτιά με αξιώσεις.

Ο λόγος για τον δήμαρχο Αθηναίων, ο οποίος την περασμένη εβδομάδα πετάχτηκε αυτοπροσώπως μέχρι τη Μαδρίτη, για να απονείμει στον ισπανό πρωθυπουργό ένα μετάλλιο. (Δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, γιατί αν δεν πήγαινε ο ίδιος, ο Σάντσεθ δεν υπήρχε περίπτωση να έλθει.)

Αποκαλύφθηκε, όμως, ότι προτού απονείμει το βραβείο, ο κ. Δούκας πέρασε από το αντικυβερνητικό συλλαλητήριο για το στεγαστικό, προκειμένου να εκφράσει τη συμπαράστασή του στον αγώνα τους.

Με άλλα λόγια, και με τους δύο ο κ. Δούκας. Και με τον πρωθυπουργό της Ισπανίας και με τους επικριτές του.

Το εντυπωσιακό, εν προκειμένω, είναι ότι με τη στάση αυτή ο κ. Δούκας ακυρώνει τόσο τον Σάντσεθ, που δέχεται το βραβείο, όσο και τον εαυτό του, που του προσφέρει το βραβείο. Είναι σαν να λέει στον βραβευθέντα ότι δεν αξίζει το βραβείο και στον εαυτό του ότι δεν το εννοεί, το κάνει για τις δημόσιες σχέσεις (και για το ευχάριστο ταξιδάκι στην Ισπανία, υποθέτω). Και όμως, είναι ο ίδιος που το αποκαλύπτει, πράγμα που σημαίνει ότι δεν έχει καμία συναίσθηση της προσβολής, τόσο για τον Σάντσεθ όσο και για τον εαυτό του.

Αν είχε φιλότιμο, δηλαδή…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Δούκας!

Image

 Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ

Ο Χάρης Δούκας είναι ο Σωκράτης Φάμελλος του ΠΑΣΟΚ.

Έχει αναλάβει, στο μέτρο των δυνατοτήτων του, σήμερα να διαλύσει το μαγαζί κι αύριο να πάρει ένα κομμάτι του ή ολόκληρο και να το πάει πακέτο στον Τσίπρα. Γι' αυτό στυλώνει τα πόδια ακόμα και σε υπόνοια ότι στην Χαριλάου Τρικούπη μπορούν να σκεφτούν κάποια αλλαγή στρατηγικής, μπροστά στην καταστροφή που βλέπουν να ‘ρχεται κατά πάνω τους.

 «Όχι» λέει ο δήμαρχος. Όσο πιο καθηλωμένο στο 10% και στην τρίτη θέση είναι το ΠΑΣΟΚ, τόσο περισσότερο πρέπει να επιμείνει στην πολιτική που το καθηλώνει.

Εξαιρετική γραμμή, ευφυέστατη, μπράβο. Αλλά για ποιον;

Όχι για το ΠΑΣΟΚ πάντως.

Το άρθρο του στην «Εφ.Συν» δεν ήταν παρά το αποκορύφωμα μιας βαθύτατα ύποπτης πολιτικής εμμονής. Στην πραγματικότητα τους λέει, κάθε πρωί που ξυπνούν, αντί να κοιτάζουν σε τι σημείο βρίσκονται και πόσο μετράει η πολιτική τους στην κοινωνία, να στέκονται σαν υπνοβάτες και να επαναλαμβάνουν μηχανιστικά «δεν θα πάμε με τον Μητσοτάκη, δεν θα πάμε με τον Μητσοτάκη».

Παρεπόμενο αυτής της απίθανης τακτικής είναι να ενοχοποιείται αυτόματα κάθε φωνή ανησυχίας μέσα στο Κίνημα.

Είπε κάποιος «δεν πάμε καλά παιδιά»;

Είναι φιλομητσοτακικός.

Ακούστηκε ότι «κάτι πρέπει να κάνουμε διότι στις δημοσκοπήσεις πάμε κατά διαόλου»;

Εσωτερικοί πράκτορες της Δεξιάς το διακινούν.

Τόλμησε κάποιος να ψελλίσει «μήπως να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα που αποδεδειγμένα πια μας συμπιέζουν»;

Είναι μίσθαρνο όργανο του Κυριάκου.

Όχι, η γραμμή του Χάρη είναι καθαρή: η ακινησία είναι η μόνη σωστή πολιτική. Κάτι σαν το ποντίκι που βρέθηκε ξάφνου πρόσωπο με πρόσωπο με το φίδι. Στέκεται εκεί παραλυμένο, περιμένοντας το δάγκωμα.

Ποιο είναι το φίδι για το ΠΑΣΟΚ;

Μήτε ο Τσίπρας είναι, ούτε ο Μητσοτάκης. Αυτοί απλώς θα επωφεληθούν.

Φίδι είναι το φάσμα του «κάτω από 10%», που το ξεπετάει από παίχτη του πολιτικού σκηνικού και το κάνει κομματίδιο της εξέδρας, όταν άλλοι πρωταγωνιστούν μέσα στο γήπεδο.

Δεν βλέπουν τι έπαθε η Καρυστιανού;

Μόλις δημιουργήθηκε η γενική αίσθηση ότι «δεν τραβάει», «δεν επηρεάζει», «χάλια τα ‘κανε», αυτομάτως καταβυθίστηκε. Πάει για το φούντο του κάτω του 3% και της εξαφάνισης.

Ε λοιπόν, με την γραμμή Δούκα, το ΠΑΣΟΚ θα χει την ίδια τύχη.

Το 2008-19 φτηνά την γλύτωσε και επιβίωσε, τώρα δεν θα γλυτώσει.

Ο Δούκας ανησυχεί μήπως το ΠΑΣΟΚ γίνει συμπλήρωμα του Μητσοτάκη μέσω κυβερνητικής συνεργασίας. Αντιθέτως, δεν έχει το παραμικρό πρόβλημα να το δει να γίνεται μια χαψιά από τον Τσίπρα, ο οποίος…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Χάρης Δούκας: Μνηστείες

 

 

 

Toυ Μιχάλη Τσιντσίνη

Το «όχι» είναι δικό του παιδί.

Ο δήμαρχος Αθηναίων είχε πιέσει στο πρόσφατο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ για να υιοθετηθεί ως θέσφατο το «όχι» στη συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία.

Οπως αποδείχθηκε από τα υπόλοιπα εκλογικά αποτελέσματα εκείνου του συνεδρίου, ο Δούκας δεν επέβαλε το «όχι» με την εσωκομματική του δύναμη.

Η ανδρουλακική πλειοψηφία του έκανε το χατίρι, όχι μόνο γιατί δεν ήθελε να του δώσει άλλοθι ηρωικής εξόδου, αλλά και γιατί ενστερνίζεται και η ίδια το «όχι». Ο ίδιος ο Ανδρουλάκης έχει πει ότι δεν θα συνεργαζόταν ποτέ με όσους απεργάζονταν την ηθική και πολιτική του εξόντωση – ποτέ με τη Ν.Δ. «σε καμία εκδοχή της».

Προς τι, λοιπόν, η αγωνία του Χάρη Δούκα;

Γιατί ο δήμαρχος επιμένει να επανέρχεται στο κατασταλαγμένο «όχι», σημαίνοντας συναγερμό (με άρθρο στην «ΕφΣυν») ότι το κόμμα πρέπει τώρα να «υπερασπιστεί αυτή τη δέσμευση» στην οποία μένει προσηλωμένη η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και κανένα σημαντικό στέλεχος δεν έχει αμφισβητήσει;

Από τον περασμένο Μάρτιο, το ΠΑΣΟΚ δεν έχει αλλάξει γραμμή για τις συνεργασίες. Εκείνο που έχει αλλάξει στο τοπίο της Κεντροαριστεράς είναι ότι ο Τσίπρας έχει παρουσιάσει καθαρά το δικό του «όχι».

Κινδυνεύει το «όχι» του ΠΑΣΟΚ; Επωάζεται εντός του «όχι» ένα «ναι»;

Ο πρώην πρωθυπουργός στην τελευταία του μεγάλη συνέντευξη εμφανίστηκε μετανιωμένος για τη στρατηγική της απλής αναλογικής. Τα προσκλητήρια συνεργασιών προς τα όμορα κόμματα, στα οποία εκείνη η στρατηγική είχε βασιστεί, του έπεσαν από τα χέρια.

Τώρα, ρητώς, εκείνο που επιδιώκει είναι να πλασαριστεί δεύτερος στην πρώτη κάλπη, ώστε να μπορέσει να δρέψει όλη την αντικυβερνητική δυσαρέσκεια στις επαναληπτικές εκλογές.

Για να το πούμε ωμά: Δεν σκοπεύει να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ. Σκοπεύει να το αφομοιώσει σε συνθήκες πόλωσης, όπου ο δεύτερος πόλος απέναντι στη Ν.Δ. θα είναι ο ίδιος.

 

Ο Δούκας υψώνει φλάμπουρο κατά της «σοσιαλδημοκρατίας της αφομοίωσης». Δεν φαίνεται να αντιμετωπίζει όλους τους επίδοξους «αφομοιωτές» του ΠΑΣΟΚ με την ίδια αμεροληψία. Ανησυχεί για την αφομοίωση από τη Ν.Δ. Δεν ανησυχεί για την αφομοίωση από τον Τσίπρα.

Οι πιέσεις με τις οποίες το ΠΑΣΟΚ θα βρεθεί αντιμέτωπο, αν οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιωθούν και βρεθεί τρίτο, θα είναι όμως αμφίπλευρες.

Η Ν.Δ. θα επιχειρήσει να προσελκύσει το μέρος της πασοκικής βάσης που αγωνιά για «σταθερότητα» και ο Τσίπρας εκείνο που ζητεί «ανατροπή».

Ποια άμυνα έχει οικοδομήσει το ΠΑΣΟΚ απέναντι σε αυτήν την προβλέψιμη πίεση;

 Θα κουβαλάει υπερηφάνως την κιβωτό με το βαλσαμωμένο «όχι» του, ενώ θα συντελείται η καταναγκαστική αφομοίωσή του;

Από την πλευρά του δημάρχου Αθηναίων, η επίμονη ανακύκλωση του «όχι» δεν είναι τίποτε λιγότερο από…

 

ΠΑΣΟΚικά ΕΛΑΣιτοΣΥΡΙΖΑιολάγνα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Τι θέλει η Αθήνα

 

 

 

Toυ ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ

Τώρα που κοντεύουν τρία χρόνια από την εκλογή του· τώρα που οι πολίτες έχουν αρχίσει να διαμαρτύρονται εντόνως κι έχουν ξεπεράσει το στάδιο ενοχοποίησης του πρώην· τώρα που τα Μέσα έχουν σταματήσει τις κολακευτικές προσωπογραφίες και δημοσιεύουν το ένα ρεπορτάζ μετά το άλλο σχετικά με την οικτρή κατάσταση της Αθήνας.

Τώρα ίσως ο δήμαρχος Χάρης Δούκας καταλαβαίνει ότι το να διοικείς μια πόλη αποτελεσματικά προϋποθέτει κάτι παραπάνω από αντιδεξιές συμμαχίες, ανθρωπιστικά ψηφίσματα και ακαδημαϊκές περγαμηνές. Μια μητρόπολη θέλει κυρίως σχέδιο και το σχέδιο προϋποθέτει γνώση του αστικού περιβάλλοντος και των ιδιαιτεροτήτων του: να έχεις περπατήσει σε όλες τις γειτονιές του, από τη λιγότερο μέχρι την περισσότερο δημοφιλή, να έχεις καταλάβει τι φροντίδα χρειάζεται η καθεμιά και να είσαι σε θέση να «κατεβάσεις» ιδέες για το πώς θα της την προσφέρεις παρ’ όλα τα αντικειμενικά εμπόδια.

Πάνω απ’ όλα, όμως, η διαχείριση της Αθήνας προαπαιτεί να θέλεις πολύ να τη διαχειριστείς. Η απροθυμία, άλλωστε, μετριέται στο πεδίο: σε σκουπίδια, κολλώδη πεζοδρόμια, ξερά δεντράκια σε μισερά παρτέρια και, φυσικά, σε δικαιολογίες. Εσχάτως, η αντιδήμαρχος Καθαριότητας του Δήμου Αθηναίων έφτασε στο σημείο να αποδώσει την ευθύνη για τη συντήρηση και τον καθαρισμό των πεζοδρομίων στους κατοίκους. Οταν το βάρος της αστικής παρακμής επιρρίπτεται από τον δήμο σ’ εκείνους που τον χρηματοδοτούν για να το ελαφρύνει, μπορεί κανείς να καταλάβει ότι τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά.

Αυτό που δεν κατάλαβαν

Ο δήμαρχος και η ομάδα του κατατρύχονται από μια θεμελιώδη παρανόηση. Πίστευαν εξαρχής ότι η πόλη «τρέχει» από μόνη της κι ότι το μόνο που χρειάζεται είναι μερικές μετατροπές επί το αριστερότερο (βλ. κωμικές επινοήσεις του τύπου «γραφείο ενεργειακής φτώχειας») για να «τρέξει» ακόμα πιο ικανοποιητικά.

Στην πορεία κατάλαβαν πως ούτε τα στοιχειώδη δεν είναι εύκολα στο ακανόνιστο αθηναϊκό ψηφιδωτό.

Δεν αρκεί να μαζεύεις τα σκουπίδια· πρέπει να μπορείς να μαζεύεις και τα σκουπίδια των σκουπιδιών (μια δευτερογενή εστία ρύπανσης που οφείλεται στους υπερχειλείς κάδους ή στη διασπορά απορριμμάτων απ’ όσους ψάχνουν εντός τους).

Δεν αρκεί να φυτεύεις (με μισή καρδιά και μπόλικες αναβολές) λίγα ή περισσότερα δενδρύλλια εδώ κι εκεί· πρέπει να είσαι σε θέση να τα περιποιείσαι για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα με συχνές επισκέψεις, διαφορετικά η μοίρα τους είναι προδιαγεγραμμένη.

Δεν αρκεί να δέχεσαι χορηγίες (μια ομολογουμένως μεγάλη παραχώρηση του σημερινού δημάρχου, ο οποίος προεκλογικά έφερε βαρέως τη συνεργασία με ιδιώτες) για την ανάπλαση μιας πλατείας· πρέπει και να διατηρείς τον ποιοτικό έλεγχο της ανάπλασης, ειδάλλως καταλήγεις να ποζάρεις περήφανος μπροστά σε σπασμένα μάρμαρα (βλ. πρόσφατο εξωραϊσμό πλατείας Δικαιοσύνης) επικυρώνοντας το επιφανειακό της παρέμβασης.

Η επίκληση προσκομμάτων («δεν έχουμε αρκετά πλυστικά μηχανήματα») ως παραμέτρων νομιμοποιητικών της απραξίας είναι από μόνη της σημάδι ακαταλληλότητας. Ο δήμαρχος υπάρχει για να υπερβαίνει, όχι για να επισημαίνει το πρόβλημα.


Για την εικόνα και την εμπειρία της πόλης δεν ευθύνεται ασφαλώς μόνο ο δήμος. Καμία μέθοδος συντήρησης της πόλης δεν μπορεί να αποδώσει καρπούς αν οι πολίτες διάκεινται εχθρικά στον τόπο τους και επιφυλάσσουν αντικοινωνική χρήση στη δημόσια περιουσία. Τα μεγάλα, αστόχαστα λόγια του δημάρχου, ωστόσο, όπως ήταν εκείνη η αμετροεπής δήλωση περί μείωσης της θερμοκρασίας της πόλης έως και 5 °C εντός πενταετίας, εντείνουν τον κυνισμό των πολιτών και πυροδοτούν συμπεριφορές που υποβαθμίζουν την πόλη.

Οταν σε εμπαίζει ο εκλεγμένος αντιπρόσωπός σου, σε προκαλεί να υιοθετήσεις κι εσύ την ξέγνοιαστη ελαφρότητά του. Οταν ζεις σε μια πόλη της οποίας ο δήμαρχος αποτιμά τον βανδαλισμό ως καλλιτεχνική έκφραση (όπως έκανε προεκλογικά ο Χάρης Δούκας), δεν έχεις παρά να ερμηνεύσεις την ανοχή του στην παραβατικότητα διασταλτικά, αναπαράγοντάς την όποτε σε βολεύει.

Για τη σημερινή κατάντια της Αθήνας φταίνε αναρίθμητα άτομα σε επίπεδο πρακτικό. Σε επίπεδο πολιτικό, όμως…

 

ΠΑΔΟΚικά ΣΥΡΙΖΑιολάγνα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Το πρωτοπασόκ είναι εδώ

 Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Επί τη ευκαιρία της αναγόρευσής του σε Αρχιδούκα, ο Δούκας των Αθηνών αποφάσισε να χαρίσει στον αγαπημένο του λαό ένα σεβαστό χρηματικό ποσό.  

Πώς σε παλαιότερες εποχές οι άρχοντες για να εορτάσουν περιφέρονταν με άμαξα και μοίραζαν στο πόπολο χρυσά νομίσματα;  

Τώρα δεν μιλάμε πια για χρυσά νομίσματα, αλλά για εκατομμύρια ευρώ, ένα δώρο ισόποσο περίπου με το υπάρχον χρέος του δήμου.  

Στα 65 εκατ. είχε καταφέρει να το περιορίσει ο Κ. Μπακογιάννης, 75 εκατ. δανείστηκε ο Αρχιδούκας. Κοινώς, υπερδιπλασίασε το ήδη υπάρχον χρέος. 

Ο σκοπός βέβαια είναι ιερός. Τα χρήματα θα διατεθούν για την αναβάθμιση των σχολικών υποδομών της πόλης. Χωρίς, εννοείται, κανείς να γνωρίζει τι ακριβώς σημαίνει αυτό, πού και πώς θα γίνει η αναβάθμιση και γιατί το ποσό ανέρχεται σε 75 εκατ. και όχι σε 40 ή 100. Ενα γήπεδο μπάσκετ εδώ, πέντε κουφώματα εκεί, οκτώ κλιματιστικά παρακάτω. Ας έχουμε κι έναν αέρα μπας και χρειαστούν παραπάνω. 

Υποθέτω ότι συγκέντρωσαν τα στιβαρά τους μυαλά, τα έστυψαν και κατέληξαν στο συμπέρασμα: ας δανειστούμε 75 εκατ. και κάτι θα βρούμε να τα κάνουμε. Τα λεφτά ποτέ δεν πάνε χαμένα.  

Πάντως, ουδείς γνωρίζει –έως σήμερα τουλάχιστον– ποια ακριβώς έργα θα γίνουν και πού.  

Ακόμη κι αν αγνοήσουμε το δυσβάστακτο βάρος με το οποίο φόρτωσε ο Αρχιδούκας την πόλη του, κοινώς τους δημότες του, αυτό που σε αφήνει με ανοιχτό το στόμα είναι η προχειρότητα και η αμέλεια με την οποία ελήφθη η απόφαση. Διότι εννοείται ότι το χρέος δεν θα το πληρώσει ο ίδιος, αλλά ο δήμος, του οποίου τα έσοδα μειώνονται ούτως ή άλλως, παρά τη μείωση της θερμοκρασίας κατά πέντε βαθμούς, όπως είχε δεσμευθεί ο επιστήμων δήμαρχος.

Νομίζω ότι ήρθε η ώρα το ΠΑΣΟΚ να αναλάβει τις ευθύνες του απέναντι στον ελληνικό λαό. Να ανακηρύξει τον κ. Δούκα πρόεδρό του ώστε να τον αναγκάσει να αφήσει τον δήμο στην ησυχία του. Εξάλλου, όπως έχει πολλές φορές αποδείξει, ο κ. Δούκας είναι φορέας αυτής της πρωτοπασοκικής γνησιότητας, η οποία τον κάνει ιδανικό εκφραστή της γηραλέας αλλά πάντα θαλερής νοοτροπίας του ελληνοπρεπούς σοσιαλισμού. Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε, από εκείνα «τα ωραία χρόνια». Σαν να μη ζήσαμε την πτώχευση εξαιτίας του βουλιμικού δανεισμού, τα μνημόνια, την κρίση. 

Ναι, είναι προτιμότερο για όλους μας ο κ. Δούκας να πάψει να ασχολείται με την Αθήνα. Θα είναι καλύτερο για τον ίδιο, θα είναι καλύτερο για την πόλη. 

Μπορούμε μάλιστα να του υπενθυμίζουμε ότι...

 

ΠΑΣΟΚικά ΣΥΡΙΖΑιόψυχα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η εξαιρετική Ελένη Παπαδοπούλου "ξεβρακώνει" τον "Δούκα των Αθηνών"

 

ΠΑΣΟΚικά ΣΥΡΙΖΑιόψυχα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Δάφνες με τα λεφτά των άλλων για τον έλληνα Μαμντάνι !

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Ο Μαμντάνι, ο αριστερός δήμαρχος της Νέας Υόρκης, εκπλήσσει ευχάριστα. Εξι μήνες αφότου ανέλαβε καθήκοντα, τα ποσοστά της αποδοχής του μετρούνται σε εντυπωσιακά ύψη, ακόμα και στις περιοχές με τους βαθύπλουτους κατοίκους – στο Upper East Side, λ.χ., το ποσοστό αποδοχής φτάνει στο 66%. Πρωτοφανή πράγματα, για κάποιον που πολιτεύτηκε με την ταυτότητα της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Δεν είναι καθόλου αμελητέο επίτευγμα ότι ο Μαμντάνι κατάφερε να μετατρέψει τον φόβο για το πρόσωπό του σε αποδοχή. Αυτή η αποδοχή είναι προϋπόθεση για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της Νέας Υόρκης στη ρίζα του. Μόνο με την οικοδόμηση εμπιστοσύνης, θα πεισθούν οι πλούσιοι και οι ισχυροί να συμβάλουν στη δραστική αύξηση και βελτίωση των κοινωνικών υπηρεσιών. Μόνο μέσω της εμπιστοσύνης θα κατανοήσουν ότι, μακροπρόθεσμα, δεν συμφέρει ούτε τους ίδιους να ζουν σε μια πόλη, όπου οι ζάπλουτοι την περνάνε ζάχαρη (με τη φωνή του Μίμη Φωτόπουλου, ει δυνατόν…), ενώ όλοι οι άλλοι, ακόμη και οι επαγγελματίες με υψηλή επιστημονική εξειδίκευση, δουλεύουν απλώς και μόνο για να συντηρούν τη διαβίωσή τους στην πόλη.

Πώς τα έχει καταφέρει όμως ο Μαμντάνι, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, όχι μόνο να πείσει ότι δεν είναι ο μπαμπούλας από τη Γάζα, αλλά να κερδίσει κι από πάνω την εκτίμηση εκείνων που δεν τον ψήφισαν;

Δεν έχει κάποιο μυστικό, ακολουθεί την αρχαιότερη, την πιο απλή, αλλά εν τέλει και την πιο δύσκολη μέθοδο: διοικεί την πόλη με μετριοπάθεια και ρεαλισμό. Τόσο απλό είναι!

Δεν είναι βλάκας ο άνθρωπος, καταλαβαίνει ότι η επανάσταση και η εξέγερση έχουν μεν την πλάκα τους (σε ποιον δεν αρέσει μια ωραία τουρτομαχία;), αλλά ο ρεαλισμός και η συναίνεση είναι που παράγουν τα αποτελέσματα και λύνουν τα προβλήματα.

Ας αφήσουμε λοιπόν αυτούς να χαίρονται τον Μαμντάνι τους και πάμε στα δικά μας. Πάμε δηλαδή στην ελληνική Νέα Υόρκη και τον έλληνα Μαμντάνι. (Φυσικά είναι γελοίες οι διατυπώσεις αυτές, ανταποκρίνονται όμως στην πραγματικότητα του μείγματος φθόνου και θαυμασμού που τρέφουμε οι Ελληνες για την Αμερική. Αυτό είναι που μας κάνει να λέμε, π.χ., «ελληνικό FBI» και αμέσως να ευτελίζουμε την πιο σοβαρή και αποτελεσματική προσπάθεια, που έχει γίνει ως τώρα για την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος…) Εδώ, στο κλεινόν, ο Χάρης Δούκας αναγγέλλει περιχαρής ότι δανείζεται 75 εκατομμύρια από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων «για να φτιάξουμε τα σχολεία μας που παραλάβαμε σε χειρίστη κατάσταση από τη διοίκηση Μπακογιάννη», όπως είπε.

Ποιος δεν θέλει άριστη την κατάσταση των υποδομών στα σχολεία και μάλιστα το γρηγορότερο δυνατόν;

Το πραγματικό ερώτημα, όμως, είναι με τι λεφτά.

Ο προκάτοχός του παρέλαβε τον δήμο με χρέη 100,5 εκατομμυρίων ευρώ. Τον παρέδωσε έχοντας μειώσει το χρέος στα 87 εκατομμύρια και με ένα πρόγραμμα σταδιακής εξόφλησης, χάρη στο οποίο το χρέος του δήμου είναι σήμερα στα 65 εκατομμύρια. Αν μάλιστα συνεχιζόταν το συγκεκριμένο πρόγραμμα μέχρι το τέλος του, το 2031 ο δήμος θα είχε μειώσει το χρέος του στα 24 εκατομμύρια.

Ο κ. Δούκας, όμως, πρέπει επειγόντως να δείξει έργο χειροπιαστό, για λόγους που όλοι αντιλαμβανόμαστε. Αφενός είναι απασχολημένος με σοβαρότερα, όπως λ.χ. να καταστήσει το ΠΑΣΟΚ συνοδοιπόρο της ΕΛΑΣ και, αφετέρου, τα δένδρα που υποσχέθηκε κατά χιλιάδες δεν έρχονται. Εκείνος τα προσκάλεσε με καλοσύνη και τρυφερότητα. Τους είπε πόσο τα αγαπάμε, ότι εδώ στην Αθήνα θα βρουν άπλετο χώρο να αναπτυχθούν, αλλά αυτά τα αφιλότιμα δεν έρχονται. Τον κοροϊδέψανε, φαίνεται.

Οπότε τι κάνει ο κύριος δήμαρχος;

Δανείζεται, υπερδιπλασιάζοντας το σημερινό ύψος του χρέους (65+75=140) και το πάει ακόμη πιο ψηλά από εκεί που το βρήκε ο Μπακογιάννης.

Το φορτώνει στους τυχερούς που θα ακολουθήσουν, άλλωστε, κατά πάσα πιθανότητα, θα είναι της αντίπαλης παράταξης. Αυτός θα το ξοδέψει. Εκείνοι θα το ξεπληρώσουν, θα δουν πώς – ας κάνουν κάτι επιτέλους κι αυτοί!

Και, βεβαίως, θα μπορεί να φιγουράρει ως ο δήμαρχος ευεργέτης, για τον οποίον ο ιστορικός του μέλλοντος θα γράψει ότι ως άλλος Αύγουστος πήρε τα σχολεία της Αθήνας πλινθόκτιστα και τα παρέδωσε μαρμαρόκτιστα.

Ο κ. Δούκας ακολουθεί, δυστυχώς, τη λογική του αλησμόνητου…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Οι ακροκεντρώοι τούς έφταιγαν…

 Toυ ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

Ο Χάρης Δούκας κέρδισε τον Δήμο της Αθήνας χάρη σε μια συγκυρία ευνοϊκών παραγόντων.
Ασφαλώς σε αυτό βοήθησε η στήριξη της αριστεράς στον δεύτερο γύρο, όπως και ο εφησυχασμός των ψηφοφόρων, λόγω της μεγάλης διαφοράς που είχε στον πρώτο γύρο ο Κώστας Μπακογιάννης. Επιπλέον, σημαντικό ρόλο έπαιξε και το γεγονός ότι οι ψηφοφόροι ήθελαν να στείλουν ένα μήνυμα στην κυβέρνηση και ταυτόχρονα να τιμωρήσουν τον Μπακογιάννη για τη μεγάλη γκάφα της Πανεπιστημίου.

Σίγουρα, ωστόσο, μέτρησε και η προσωπικότητα του Δούκα, η καλή εμφάνισή του στο ντιμπέιτ, όπως και το ότι άνοιξε ζητήματα που κανείς άλλος δεν είχε τολμήσει. Μιλώντας με το κύρος ενός πανεπιστημιακού, υποσχέθηκε μείωση της θερμοκρασίας κατά 5 βαθμούς, ενώ έθεσε και το ζήτημα της κινητικότητας και της πόλης των 15 λεπτών.

Η συνέχεια ήταν κάτι παραπάνω από απογοητευτική. Αν είχε πράγματι ασχοληθεί με τα μεγάλα προβλήματα και είχε πάρει ριζοσπαστικές πρωτοβουλίες χωρίς να φοβάται το κόστος, η θητεία του θα μπορούσε να ήταν καθοριστική για ένα διαφορετικό μέλλον της Αθήνας. Για τον ίδιο αυτό θα ήταν η δικαίωση για μια ξεχωριστή πορεία στην πολιτική, και για το ΠΑΣΟΚ θα λειτουργούσε ως βιτρίνα για το τι θα μπορούσε να σημαίνει μια δική του διακυβέρνηση.

Αντ’ αυτών, ο Δούκας ξέχασε τις υποσχέσεις του, περιορίστηκε σε μια διαχειριστική μετριότητα και, μόλις του δόθηκε η ευκαιρία, επέλεξε ουσιαστικά να δραπετεύσει από τον Δήμο, διεκδικώντας την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. 

Το ότι τελικά απέτυχε στις εσωκομματικές εκλογές ήταν το μικρότερο κακό.

Απ’ όλα όσα προηγήθηκαν της εκλογής του, το μόνο που κράτησε ήταν η συνεργασία με την αριστερά. Πάνω σε αυτήν έχτισε την πολιτική του ταυτότητα, προσφεύγοντας σε λογικές λαϊκών μετώπων τελείως αναντίστοιχες με την πολιτική πραγματικότητα. Σαν να μην υπήρξαν ούτε η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, χάρη στην οποία η χώρα στάθηκε στα πόδια της το 2012, αλλα ούτε και η περιπέτεια του 2015 των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, με όλα τα παρεπόμενα για την οικονομία, την παιδεία ή τους θεσμούς.

Σε αυτό φυσικά δεν ήταν μόνος. Στην πράξη λειτούργησε συμπληρωματικά της πολιτικής Ανδρουλάκη, ο οποίος θεώρησε πως, υιοθετώντας ένα αδιάλλακτο αντιπολιτευτικό προφίλ και συμπλέοντας σε πολλά με τον Σύριζα και την παλαβή αντιπολίτευση, θα μπορούσε να απορροφήσει τους απογοητευμένους ψηφοφόρους της αριστεράς.  

Εννοείται πως πέτυχε το αντίθετο. Σήμερα, που έχει απέναντί του τον γνήσιο εκπρόσωπό τους, το ΠΑΣΟΚ έχει βρεθεί χωρίς άμυνες. 

Τι είδους κριτική να ασκήσει όταν έχει υιοθετήσει την ίδια πολιτική, όταν κινείται σαν να οραματίζεται έναν πράσινο ΣΥΡΙΖΑ;

Μπροστά στην έξυπνη στροφή Τσίπρα μάλιστα, που υποστήριξε πως δεν τον αφορούν οι συνεργασίες και πως το ΠΑΣΟΚ δεν είναι όμορος χώρος, τα περί συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων μοιάζουν με παρακάλια ηττημένων. Το ότι ο Δούκας τα επαναφέρει τη συγκεκριμένη στιγμή και μάλιστα με πιθανό αρχηγό τον Τσίπρα, μόνο στο πλαίσιο προσωπικών φιλοδοξιών μπορεί να γίνει κατανοητό. Για το ΠΑΣΟΚ μια τέτοια συζήτηση είναι αυτοκτονική. Την ώρα που το επίσημο ΠΑΣΟΚ σιωπούσε, χρειάστηκε να τον βάλει στη θέση του η Διαμαντοπούλου.

Είναι προφανώς νωρίς για να βγάλει κανείς συμπεράσματα από τις δημοσκοπήσεις. Το στοιχείο που ξεχωρίζει, ωστόσο, είναι η αποτυχία του ΠΑΣΟΚ να εκμεταλλευτεί τη φθορά της ΝΔ και να προσελκύσει απογοητευμένους ψηφοφόρους του Μητσοτάκη. Αυτούς που θα έπρεπε να θεωρεί ότι αποτελούν κατ’ εξοχήν το ακροατήριό του. 

Όλο το διάστημα μετά τις εκλογές, όχι μόνο δεν ασχολήθηκε μαζί τους, αλλά άνοιξε μέτωπο εναντίον τους, υιοθετώντας το ιδεολόγημα των «ακροκεντρώων». Έναν όρο ο οποίος χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον στη Γαλλία από την αριστερά του Μελανσόν εναντίον του Μακρόν. Δεν κατανοούσε πως οι κεντρώοι ψηφοφόροι του Μητσοτάκη είναι αυτοί που περισσότερο ενοχλούνται από τις θεσμικές ακροβασίες της ΝΔ. Αυτοί θα ήταν οι πρώτοι που θα στήριζαν το ΠΑΣΟΚ, αν αισθάνονταν ότι μπορούσε να τους εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις της πολιτικής και της οικονομικής σταθερότητας. Είναι, όμως, οι τελευταίοι που θα το κάνουν, όσο παρακολουθούν την αδιέξοδη ρητορική του και το φλερτ με τον αντισυστημισμό.

Η αναβίωση του ΣΥΡΙΖΑ ως Συμπαράταξη-ΕΛΑΣ και ο κίνδυνος να βρεθεί το ΠΑΣΟΚ στην τρίτη θέση έχουν χτυπήσει καμπανάκια στα στελέχη του. Ωστόσο, δεν είναι σαφές αν υπάρχει το περιθώριο αλλαγής της πολιτικής του. 

Πολλοί πιστεύουν ότι ...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Χάρης Δούκας, ο «πυρπολητής» του ΠΑΣΟΚ

 

Toυ Γιάννη Σιδέρη

«Ω αγία αφέλεια» φέρεται να αναφώνησε ο Τσέχος θεολόγος Ζαν Χας τον 15ο αιώνα, βλέποντας μια γριούλα να ρίχνει ξύλα στην φωτιά του, καθώς ο πρόδρομος της μεταρρύθμισης καιγόταν ως αιρετικός.

Θα μπορούσε κανείς να το αναφωνήσει και για το Χάρη Δούκα, που ρίχνει ξύλα στη φωτιά της απαξίωσης που κατατρώει το ΠΑΣΟΚ. Γιατί αφέλεια στη συμπεριφορά του υπάρχει ακόμη και αν το κάνει από σκοπιμότητα, για να υπονομεύσει τον Ανδρουλάκη. 

Στην περίπτωση που ευοδωθούν οι προτάσεις του, θα είναι εσαεί δεύτερος και καταϊδρωμένος στον αγώνα για την ανάδειξη στην ηγεσία της Κεντροαριστεράς, αφού όπως έχουμε ξαναπεί, ο Τσίπρας «τον έχει για πρωινό».

Ο κατά τύχη δήμαρχος Αθηναίων, επειδή οι ΝΔτες εφησύχασαν από τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου και δεν πήγαν να ψηφίσουν (41%-14% υπέρ Μπακογιάννη στον 1ο γύρο των δημοτικών), έκλεψε πάλι την παράσταση με μια πρόταση που δυναμιτίζει την αυτόνομη εκλογική κάθοδο που επιχειρεί το κόμμα του.

Παίζοντας με τις λέξεις επειδή «Αυτόνομη πορεία δεν σημαίνει περιχαράκωση», δήλωσε πως αν η ΝΔ δεν κερδίσει αυτοδυναμία στις εκλογές, να υπάρξει κοινή κάθοδος του ΠΑΣΟΚ με το κόμμα του Τσίπρα στις επαναληπτικές.

 Και με επικεφαλής τον αρχηγό του κόμματος που θα έχει λάβει το μεγαλύτερο ποσοστό.

Δηλαδή αν ο Τσίπρας έρθει πρώτος μεταξύ των δύο, πράγμα πιθανό καθώς μπορεί να έχει εκλογική «ενδοχώρα» το 18% των τελευταίων εκλογών (ήδη χθες η Opinion Poll του έδωσε 15,5% και στο ΠΑΣΟΚ 10,5%), το ΠΑΣΟΚ με την όποια ιστορία και προσφορά του (καλή-κακή, πάντως ιστορική), να γίνει υποπόδιο του Τσίπρα για να ξαναγίνει πρωθυπουργός.

Η πρόταση αυτή υποταγής του καταντά προσβλητική αφ’ ης στιγμής η υπεύθυνη Τύπου του νεότευκτου κόμματος (που πρόλαβε κιόλας να εγκολπωθεί τον διαχρονικό σνομπισμό της Αριστεράς έναντι του ΠΑΣΟΚ), δήλωσε ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είναι όμορος χώρος της ΕΛΑΣ!

 

Ο Δούκας, επειδή η πολιτική του πείρα είναι μηδενική, μνημόνευσε ως πρότυπο την ενίσχυση που έλαβε για την κατάκτηση του Δήμου από «τον κ. Ζαχαριάδη», τον υποψήφιο δήμαρχο του ΣΥΡΙΖΑ – και από  την ΑΝΤΑΡΣΥΑ βεβαίως που αδίκως δεν μνημόνευσε.

Δείχνει ανίκανος να κατανοήσει το απλό: Η ψήφος στις δημοτικές εκλογές έχει μια ελαφρότητα σε σχέση με τις εθνικές. Συχνά χρησιμοποιείται και ως προειδοποιητική σήμανση προς μια κυβέρνηση όταν ο δήμαρχος ανήκει στις τάξεις της.

Η ψήφος στις εθνικές για πολλούς ψηφοφόρους είναι ψήφος συνείδησης και πολιτικής ταυτότητας. Υπάρχουν ψηφοφόροι που δεν αλλοτριώνουν την πολιτική τους ταυτότητα, εάν το κόμμα τους μέλει να γίνει υποχείριο του άλλου. Και πολύ περισσότερο όταν το κόμμα αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ και ο άλλος είναι ο Τσίπρας.

Ηδη στις αντιδράσεις που σημειώνονται στα social media, κάποιοι Πασόκοι υπενθυμίζουν ότι η ψήφος τους δεν είναι δεδομένη, δηλώνοντας ότι για πρώτη φορά θα βρεθούν στο χώρο των αναποφάσιστων.

Και κάποιοι άλλοι δηλώνουν ότι χωρίς ενοχές θα ψηφίσουν Μητσοτάκη αν είναι η ψήφος τους να συμβάλει στο να αναδειχθεί πρωθυπουργός ο Τσίπρας.

Ο δήμαρχος με τις προτάσεις του τορπιλίζει τα δυνητικά ποσοστά του κόμματός του!

Υπάρχουν φυσικά και πρακτικά προβλήματα τα οποία αποβαίνουν πολιτικά, και τα οποία η «αριστερή» προπέτεια του δημάρχου προσπερνάει αβασάνιστα.

Ο εκλογικός νόμος απαγορεύει το «μπόνους» των επί πλέον εδρών να δοθεί σε συνασπισμούς κομμάτων. Δίδεται μόνο σε αυτόνομα κόμματα. Οπότε ή θα πρέπει να διαλυθούν τα δύο κόμματα, και μέσα σε τριάντα ημέρες να δημιουργηθεί ένα νέο με αρχηγό τον αρχηγό του υψηλότερου ποσοστού, ή το ένα από τα δύο να αναστείλει τη λειτουργία του και να απορροφηθεί από το άλλο.

Δεν υπάρχει περίπτωση ούτε μία στο εκατομμύριο (που θα έλεγε για άλλη περίπτωση και ο Τσίπρας) το ΠΑΣΟΚ να αυτοκαταργηθεί και να διαχυθεί στο ιδιωτικό μόρφωμα Τσίπρα.

Αυτά τουλάχιστον τα ξέρει ο Δήμαρχος.

 Τότε που αποβλέπουν οι προτάσεις του;

Ο ίδιος γνωρίζει.

Ισως νομίζει ότι …

 

ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Μισές δουλειές στον Δήμο Αθηναίων: ορκωμοσία κι ούτε ένα Αλλάχου Ακμπάρ

 Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

ορκωμοσία (η) 1. ανεπίσημη τελετή για την ανάληψη καθηκόντων χωρίς κανόνες της οποίας μοναδική προϋπόθεση είναι να πει αυτός που ορκίζεται ό,τι του κατέβει στο κεφάλι
«χτες είχαμε ορκωμοσία στον δήμο κι εγώ επέλεξα να πω την ενδεκάδα της ΑΕΚ». 2. Κωμική θεατρική παράσταση «δεν αντέχω άλλο τα άρρωστα δράματα, θέλω να πάω να δω μια καλή ορκωμοσία».

Σε έναν δήμο που τίποτα δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε (πλην, υποθέτω, της μισθοδοσίας των δημοτικών υπαλλήλων) δεν είναι καθόλου περίεργο που ένας δημοτικός σύμβουλος στην ορκωμοσία του αγνοεί το κείμενο του όρκου και το αντικαθιστά με ένα κείμενο το οποίο έχει και αντικαπιταλισμό, και λευτεριά στην Παλαιστίνη, και τα πάντα όλα από το παραληρηματικό σύμπαν της Αριστεράς. 

Δεν είναι περίεργο ούτε το ότι ο αρμόδιος για την ορκωμοσία αντιδήμαρχος τα βρίσκει όλα καλά και υπογράφει για την τοποθέτηση του δημοτικού συμβούλου.  

Εμένα, από την άλλη, επιτρέψτε μου να έχω τις αμφιβολίες μου για την εγκυρότητα της ορκωμοσίας καθώς δεν υπήρχε πουθενά στην αίθουσα μια σημαία της Χαμάς ή έστω της Χεζμπολάχ, μια αφίσα του Τσε Γκεβάρα ή έστω μια φωτογραφία του Νίκου του Μπελογιάννη. 

Επίσης δεν ακούστηκε ούτε ένα Αλλάχου Ακμπάρ ή...

 

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο επικός κλόουν της Αθήνας σε οίστρο!

 

ΠΑΣΟΚοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Δούκας : WOKE is here to stay!

 

Toυ ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος, πέρα από συμπαθής με τα σημερινά δεδομένα, είναι και χρήσιμος από καιρού εις καιρόν, με βίντεο σαν το παραπάνω : ο κύριος Δούκας αντιπροσωπεύει ό,τι πιο επικίνδυνο έχει εμφανιστεί στην πολιτική σκηνή της χώρας, από καταβολής της. *

Γιατί, ακόμα κι αν δεν είναι, παρουσιάζει όλα τα χαρακτηριστικά ενός Manchurian Candidate : τον φαντάζεσαι να προσκυνάει στο υπόγειο του σπιτιού του ένα ομοίωμα της Judith Butler ** ακούγοντας τις εντολές της μέσα στην κρανιακή του κοιλότητα.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση, οι κινήσεις του Δημάρχου – “κομματάρχη” αποδεικνύουν …

 

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Τι σκέφτεται ο Δούκας των Αθηνών;

 Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ

Μην μπερδεύεστε με τον Χάρη Δούκα.

Δεν είναι τόσο φιλοσυριζαίος όσο νομίζετε. Ούτε έχει καμιά πρεμούρα να ξανακάνει τον Τσίπρα νοματαίο.

Απλώς έχει και κείνος τα ζόρια του, κι ας κατέχει έναν από τους πιο περίοπτους θρόνους του πολιτικού μας σκηνικού. Ο Χάρης, όσο τον έχω ψυχολογήσει κι από τις πληροφορίες που έχω συλλέξει, δεν συνειδητοποίησε ποτέ ότι κατέλαβε αυτό τον περιλάλητο θώκο, για τον οποίον άλλοι θα έδιναν και την ψυχή τους. Αυτό που όλοι μας λέμε «βγήκε δήμαρχος από σπόντα», ο Χάρης το επαναλαμβάνει διαρκώς μέσα του, σε βαθμό που το μετατρέπει σε προσωπικό του οδόφραγμα, όσον αφορά τον μεγαλύτερο και σπουδαιότερο δήμο της χώρας.

Αυτό που ο δήμαρχος σιγοψιθυρίζει κάθε μέρα στον εαυτό του, θα μπορούσε να έχει δύο αναγνώσεις γα το αυτί του.

Η μία είναι «βγήκα από σπόντα, αλλά τώρα που τρούπωσα εγώ κάνω παιχνίδι, εγώ διαμορφώνω τους όρους».

Η άλλη είναι «βγήκα από σπόντα, αλλά δυο φορές σπόντα δεν υπάρχει, άρα δεν πρόκειται να ξαναεκλεγώ».

Ο Χάρης Δούκας, από την πρώτη μέρα της εκλογής του υιοθέτησε την δεύτερη. Πίστεψε ευθύς εξ αρχής και συνεχίζει να πιστεύει ότι το θαύμα που έζησε στις 15 Οκτωβρίου του 2023, δεν πρόκειται να το ξαναζήσει. Αλλού ίσως, αλλά στον δήμο τα Αθήνας όχι.

Κάποιοι θα πουν ότι το συμπέρασμα αυτό δείχνει ρεαλισμό, άλλοι ότι είναι καθαρή ηττοπάθεια. Μόνο που δεν έχει σημασία οι λένε οι άλλοι, αλλά τι έχει αποφασίσει ο Χάρης για τον εαυτό του. Το έδειξε εξάλλου ολοφάνερα, όταν λίγους μήνες μετά την απρόσμενη νίκη του, όρμησε να πάρει και την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ. Η σύγκριση των δύο θέσεων ήταν εντελώς άνιση, αλλά εκείνος προτίμησε να χρησιμοποιήσει τον ισχυρότερο και σπουδαιότερο θώκο, ως σκαλοπάτι για να κατακτήσει τον μικρότερο και σαφώς πιο ασήμαντο. Αλλόκοτη απόφαση, που δεν του βγήκε κιόλας. Ο Ανδρουλάκης απέδειξε ότι μπορεί να μην ξέρει πώς να κερδίσει μια χώρα, ξέρει όμως πώς να ελέγχει ένα μικρομεσαίο κόμμα, ακόμα και απέναντι σ’ έναν πρόσφατο θριαμβευτή του μεγαλύτερου δήμου της Ελλάδας.

Η αποτυχία αυτή δεν αποθάρρυνε τον Χάρη.

Συνέχισε να πιστεύει ότι παραμένει γι αυτόν ευκολότερο να πάρει τελικά το ΠΑΣΟΚ, παρά να ξανακερδίσει τον δήμο Αθηναίων. Ενδεχομένως να έχει κάνει (ή να του έχουν υποδορίως υποβάλει) μια ανάλυση που λέει ότι η Αθήνα είναι ένας καθαρόαιμος δεξιός δήμος, που με μια «λογική» Νεοδημοκρατική υποψηφιότητα θα ξαναπεράσει εκεί που ανήκει, στην κυβερνητική παράταξη. Μάλλον αυτό πιστεύει ο Δούκας και με βάση αυτή την πεποίθηση πορεύεται. Οπότε τι κοιτάζει;

Μα το ημερολόγιο. Ξέρει ότι οι βουλευτικές εκλογές θα γίνουν το πολύ την άνοιξη του 2027, ενώ οι δημοτικές το φθινόπωρο του 2028. Άρα έχει ένα χρόνο και κάτι περιθώριο.

Στις εθνικές εκλογές, θεωρεί δεδομένη την αποτυχία Ανδρουλάκη, εφόσον ο διατυπωμένος στόχος του νυν αρχηγού είναι η πρωτιά του ΠΑΣΟΚ. Άρα την επομένη των βουλευτικών εκλογών, είτε ο Ανδρουλάκης θα παραιτηθεί από μόνος του, είτε ο δήμαρχος θα ζητήσει επιτακτικά την απομάκρυνση του και την αντικατάσταση του με συνοπτικές διαδικασίες.

Ο Δούκας, λοιπόν, πιστεύει ότι αμέσως μετά την εθνική κάλπη θα πάρει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, θα πορευτεί για ένα χρόνο ως πολιτικός αρχηγός και δήμαρχος μαζί, ενώ στις δημοτικές εκλογές θα ορίσει άλλον υποψήφιο του Κινήματος για την Αθήνα.

Εξ ου και ο Δούκας σήμερα καταθέτει πλατφόρμα διαρκούς και κάθετης ρήξης με τον Ανδρουλάκη, επενδυμένη με δήθεν βαριά αντιδεξιά χαρακτηριστικά.

Αφενός για να έχει να καταλογίσει στον Ανδρουλάκη την αποτυχία επειδή δεν ακολούθησε την γραμμή του, αλλά και για να έχει κάτι να αντιπαραθέσει απέναντι στην «μαλθακή» πολιτική του ώριμου φρούτου που ακολουθεί ο Γερουλάνος.

Θα πείτε βέβαια ότι αυτό το σενάριο του δημάρχου «μπάζει» από δέκα μεριές. Για παράδειγμα, θα παραιτηθεί ο Ανδρουλάκης αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία της ΝΔ στην πρώτη κάλπη (που είναι το πιθανότερο…) ακόμα κι αν το ΠΑΣΟΚ πέσει χαμηλά; Ή θα κάνει σκληρό παιχνίδι στις διερευνητικές και θα παραμείνει αρχηγός στην επαναληπτική κάλπη, ελπίζοντας σε ανατροπή;

Κι αν πάμε σε δυο ή τρεις αναμετρήσεις; Προλαβαίνει ο Δούκας ή τελικά θα χάσει και τις δυο κρίσιμες ημερομηνίες;

Και ο Γερουλάνος τι θα κάνει;

Οι δε ψηφοφόροι της Διαμαντοπούλου, με ποιον θα πάνε;

Κανένας δεν μπορεί να απαντήσει σ’ αυτά τα ερωτήματα. Στην πολιτική, ως γνωστόν…