"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΨΗΣ Γ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΨΗΣ Γ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: «Είναι αριστερό αυτό, κυρία Ρένα Δούρου;»



Mε αφορμή την κόντρα που ξέσπασε μεταξύ του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης και της Περιφέρειας Αττικής, σχετικά με τον επανέλεγχο των συμβασιούχων, άκουσα διάφορους δημοσιολόγους να αναρωτιούνται κατα πόσο η άκαμπτη στάση της Ρένας Δούρου συνάδει με τις αρχές της Αριστεράς. 


Για αυτούς, η μονομερής απόφαση μίας περιφερειακής αρχής να πάει κόντρα στα ψηφίσματα του κράτους και να σαμποτάρει τις προσπάθειες της κυβέρνησης, μπορεί μεν να είναι λάθος, αλλά είναι λάθος γιατί «αυτό δεν είναι αριστερό».


Μπροστά στο μεταφυσικό μεγαλείο της «αριστερότητας», όλα τα άλλα επιχειρήματα πάνε περίπατο. 


Τι και αν η κα Δούρου δεν έχει αρμοδιότητες σχετικές με τη μεταρρύθμιση του δημοσίου τομέα, τι και αν η αξιολόγηση των εργαζομένων είναι ζωτικής σημασίας για τη χώρα, τι και αν έχουμε δεσμευθεί απέναντι στους εταίρους μας;  


Τίποτα. Για ορισμένους, η στάση της Περιφερειας είναι στραβή επειδή δεν είναι αριστερή.


Μην με ρωτήσετε, τι θα ήταν επαρκώς αριστερό στη συγκεκριμένη περίπτωση. Δεν υπάρχει απάντηση. Βλέπετε, χρόνια τώρα στην Ελλάδα έχουμε προσδώσει φαντασιακές ιδιότητες στον όρο «Αριστερά», με αποτέλεσμα η επίκλησή του να πηγαίνει με όλα.:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Kάτω τα κουλά σας από τον Φωτόπουλο - Είναι κοντά η ώρα που θα μας συστηθεί ως απόγονος του Σκόμπι ή ως ο νέος Μοντγκόμερι που θα τσακίσει το Γ΄ Ράιχ


Στις Δημοκρατίες κανείς δεν έχει το αλάθητο. Το ζήτημα που ανέκυψε με την μερική ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και κορυφώθηκε με την πολιτική επιστράτευση των απεργών, δεν έχει νικητές και χαμένους. Και οι δύο πλευρές έχουν αγαθά – θέλω να πιστεύω – κίνητρα και κοντράρονται μέσα στο πλαίσιο του νόμου.


Ακόμα και ο ανεκδιήγητος κ. Φωτόπουλος, με όλα του τα κακά, επιτελεί ένα συνταγματικά κατοχυρωμένο ρόλο υψίστης σημασίας. Το αστικό δημοκρατικό καθεστώς, το οποίο όπως λέει ο ίδιος τον καταδιώκει, προστατεύει τα εργατικά συνδικάτα με το ισχυρότερό του όπλο· το Σύνταγμα.


Παρόλα αυτά, πολύ φοβάμαι πως ο αρχισυνδικαλιστής της ΔΕΗ ξεπέρασε κάθε όριο. Έμπλεξε στο παιχνίδι του τους πεσόντες του ΕΛΑΣ, με τους οποίους νιώθει πως μοιράζεται κοινούς αγώνες ενάντια στο γερμανικό ζυγό.


Θα μου πείτε, και τι με αυτό; Ο καθένας μας μπορεί να λέει και να κάνει ό,τι θέλει. Μία βόλτα προς το Δαφνί να πάει κανείς, μπορεί να βρει συμπολίτες μας που συστήνονται ως «Μέγας Αλέξανδρος», «Ναπολέοντας» ή «Μεγάλη Κατερίνα».


Προσωπικά, επειδή πιστεύω πως ο κ. Φωτόπουλος δεν απέχει πολύ από το να μας συστηθεί ως απόγονος του Σκόμπι ή ως ο νέος Μοντγκόμερι που θα τσακίσει το Γ΄ Ράιχ, δεν του επιρρίπτω ιδιαίτερες ευθύνες. 


Οι πολιτικές δυνάμεις που τον υποστηρίζουν, όμως, δεν έχουν καμία δικαιολογία. Μετά και την τελευταία έκφανση της μεγαλομανίας του, πρέπει να τον αποκηρύξουν. Αυτόν προσωπικά, όχι τον αγώνα των υπόλοιπων συνδικαλιστών της ΔΕΗ.


Φτάνει πια με τα βίτσια του καθενός: