"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΚΗΡΑΛΟΙΦΟΠΛΗΚΤΟΥ εθνικού σουργελοξεφτιλαρά κωμωδία

ΚΗΡΑΛΟΙΦΟΠΛΗΚΤΟΥ εθνικού Πουτινο-σουργελαρά κωμωδία


Uploaded Image

ΚΗΡΑΛΟΙΦΟΠΛΗΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο ρωσοψέκας έχει ζόρια

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Ενας πολιτικός αρχηγός ζορίζεται περισσότερο όλων των άλλων, εξαιτίας του πολέμου στον Περσικό.

Είναι ο Κυριάκος Βελόπουλος και δεν το κρύβει. Τον προδίδουν οι εκρήξεις θυμού, που δεν δικαιολογείται από τις περιστάσεις.

Η χυδαία ειρωνεία, λ.χ., εις βάρος της πρέσβειρας των ΗΠΑ και μάλιστα από το βήμα της Βουλής ήταν εκδήλωση αναίτιας κακίας. Οχι βέβαια ότι εκπλήσσει αυτή η συμπεριφορά από πλευράς του, καθώς η χυδαιότητα είναι φυσική ανάγκη για τον κ. Βελόπουλο. Παράγεται μόνη της μέσα του και, όταν φτάσει στο όριο, αποβάλλεται από τον οργανισμό διά της φυσικής οδού. Εν προκειμένω, από το στόμα του.

Επειτα, έστειλε επιστολή στο Πρόεδρο της Βουλής, με την οποία καταγγέλλει ανεξάρτητο βουλευτή, προερχόμενο εκ της Ακροδεξιάς, επειδή τον αποκάλεσε «καράφλα» – καράφλα μόνο απ’ έξω, όχι κι από μέσα, όπως θα ήταν το σωστό.

Δεν είναι μόνο παιδαριώδες αυτό, δεν είναι δηλαδή κάτι που αρμόζει σε ένα παιδάκι· είναι κάτι που αρμόζει σε…

 

ΚΗΡΑΛΟΙΦΟΠΛΗΚΤΟΥ εθνικού πουτιναρο-ξεφτιλαρά κωμωδία

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΟ-ΚΗΡΑΛΟΙΦΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ξαφνικά οι υπερπατριώτες είναι εναντίον του Τραμπ

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Βελόπουλος (ο) 1. θεραπευτής «δεν έχει σημασία ποιο είναι το πρόβλημά σου, ο Κυριάκος είναι σπουδαίος Βελόπουλος και σίγουρα θα έχει κάτι να σου δώσει».

2. αυτός που αγαπάει τη Ρωσία «ο Νίκος είναι τόσο Βελόπουλος, που κάθε χρόνο πάει μία εβδομάδα σε κάποια πόλη της Ρωσίας».

Για αρχή να πω ότι καημό με την πολιτική ορθότητα δεν έχω, οπότε το «Μιλφόιλ» (που στο κάτω κάτω την έκανε και πιο μικρή) του Κυριάκου του Βελόπουλου ούτε με ενόχλησε ούτε, πολύ περισσότερο, με σόκαρε.

Το ότι το ξεστόμισε ένας αρχηγός κόμματος μέσα στη Βουλή είναι απλώς επιβεβαίωση του χαμηλού επιπέδου των επιλογών κάποιων συμπολιτών (θυμηθείτε και το «Παπαρατσένκο» του συντρόφου Κουτσούμπα).

Αυτό που μου φαίνεται πολύ πιο ενδιαφέρον είναι το μπέρδεμα στον μπαντριωτικό χώρο.

Εκεί που οι μπαντριώτες έπιναν νερό στο όνομα του πορτοκαλή μουρλού επειδή η επανεκλογή θα σήμαινε «το τέλος της παγκοσμιοποίησης και την επάνοδο του εθνοκεντρισμού» (μη με ρωτάτε, δεν είμαι γιατρός), φαίνεται σιγά σιγά να διαχωρίζουν τη θέση τους και δεν αποκλείεται σύντομα να τους δούμε να…

 

ΚΗΡΑΛΟΙΦΟΠΛΗΚΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο Βελόπουλος και οι Γκαγκά

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Το κοινό στο οποίο απευθύνεται ο Κυριάκος ο Βελόπουλος, το κοινό το οποίο τις Κυριακές των εκλογών θα κοιτάξει τα ψηφοδέλτια και θα επιλέξει αυτό της Ελληνικής Λύσης, είναι συγκεκριμένο.

Αποτελείται από συμπολίτες που

α) πιστεύουν ότι υπάρχουν επιστολές του Ιησού ή σκευάσματα που θεραπεύουν άνοια και αλτσχάιμερ και μπορούν όλα αυτά να τα προμηθευτούν από έναν παλιό πασόκο (κατά δήλωσή του) που μετά έγινε βουλευτής του ΛΑΟΣ και μετά έφτιαξε δικό του κόμμα, και

β) ξέρουν ότι όλα αυτά είναι παραμύθια και δεν δίνουν δεκάρα.

Και για τις δύο περιπτώσεις συμπολιτών, το να εμφανίσει ο αγαπημένος τους πολιτικός μια φωτογραφία της Lady της Gaga από ένα σίριαλ τρόμου ως ντοκουμέντο της διεστραμμένης δραστηριότητας των ελίτ στις ΗΠΑ δεν δημιουργεί κανένα πρόβλημα.

Οι πρώτοι θα πιστέψουν ό,τι κι αν τους σερβίρει ο πρόεδρος και οι δεύτεροι δεν θα νοιαστούν καν.

Αλλά, συγγνώμη, γράφω λες και είστε υποχρεωμένοι να γνωρίζετε τα κατορθώματα του προέδρου της Ελληνικής Λύσης και διορθώνω αμέσως: Ο Κυριάκος ο Βελόπουλος, καλεσμένος σε δημοσιογραφική εκπομπή και συζητώντας για την παιδεραστία (με αφορμή την υπόθεση Επστάιν)  έδειξε μια φωτογραφία της Lady της Gaga από τη σειρά «American Horror Story» και είπε: «Δείτε εδώ… τη βλέπετε αυτή την κυρία;… δείτε τα παιδάκια αριστερά και δεξιά… τι πίνουνε;… κόκκινο χρώμα… γιατί;»

 

Στη συνέχεια και χωρίς να πει τίποτα άλλο κατέβασε τη φωτογραφία και είπε ότι μέσα στη λίστα Επστάιν «αναφέρονται και Έλληνες πολιτικοί». Και στο καπάκι ότι «αναφέρεται ένα ζευγάρι πλουσίων από την Πάτμο που εμμέσως έχει σχέση με την πολιτική».

Τρίχες δηλαδή, αλλά τη ρουκέτα εναντίον των Ελλήνων πολιτικών την πέταξε.

Και το έκανε ανενόχλητος. Δεν του ζητήθηκε να διευκρινίσει, δεν του ζητήθηκε να ανακαλέσει, δεν πιέστηκε στο ελάχιστο.

Η ελληνική δημοσιογραφία για άλλη μια φορά πρόσφερε έδαφος για ψέματα και λάσπη και καθόταν και χάζευε ατάραχη.

Και αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα.

Η ευκολία με την οποία ο οποιοσδήποτε μπορεί να ισχυριστεί το οτιδήποτε σε δημοσιογράφους που έχουν μετατραπεί σε κομπέρ βαριετέ και απλώς παρουσιάζουν το ένα νούμερο μετά το άλλο.

Που ακούνε ατάραχοι να τους λένε τέρατα.

Που ακούν για Έλληνες πολιτικούς στη λίστα Επστάιν και δεν ρωτούν ποιοι είναι αυτοί.

Που μπορεί να μην είναι υποχρεωμένοι να γνωρίζουν τη φιλμογραφία της Lady της Gaga, αλλά, διάολε, πρέπει…

 

ΚΗΡΑΛΟΙΦΟΠΛΗΚΤΟΥ εθνικού σουργελο-ξεφτιλαρά κωμωδία

ΑΚΡΟΔΕΞΙΩΝ εθνικών σουργελαράδων κωμωδία

Κηραλοιφο-ξυλολιόπληκτου ακροδεξιού εθνικού σουργελοξεφτιλαρά κωμωδία

 

 

Υπαρκτού ψεκασμένου Νατσιο-Βελοπουλισμού κωμωδία

ΝΑΤΣΙΟ-ΚΗΡΑΛΟΙΦΟΠΛΗΚΤΟΥ ακροδεξιού ψεκασμένου εθνικού σουργελαράτου κωμωδία

ΚΗΡΑΛΟΙΦΟΠΛΗΚΤΟΥ ακροδεξιού εθνικού σουργελοξεφτιλαρά κωμωδία

 

ΚΗΡΑΛΟΙΦΟΠΛΗΚΤΟΥ εθνικού σουργελοξεφτιλαρά ξυλολιοκίνητη κωμωδία

 

Υπαρκτού Βελοπουλο-Τσιπρο-Κουλισμού κωμωδία

Αριστερο-δεξιών ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΩΝ ΚΗΡΑΛΟΙΦΟΠΛΗΚΤΩΝ εθνικών σουργελο-ξεφτιλαράδων κωμωδία

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΗΡΑΛΟΙΦΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τέρας

 Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Μπορεί η σύμπραξη Βελόπουλου, «Νίκης», Ζωής, Κασσελάκη και διαφόρων ανισόρροπων του Τύπου να είναι απλώς μια ευκαιριακή αρπαχτή.


Αφορά μια «πρόταση προανακριτικής επιτροπής» ιδιωτικής έμπνευσης και νομικής γραφικότητας. Το πιθανότερο είναι ότι είδαν πως το θέμα πουλάει και στήθηκαν στην ουρά.

Θα φανεί. Υπό την προϋπόθεση φυσικά ότι το θέμα εξακολουθεί να πουλάει κι ότι ο κόσμος θέλει να το αγοράσει από τους συγκεκριμένους.

Αυτή όμως η εκδοχή είναι η επιεικέστερη και πιο αθώα. Η πολιτική ζωή είναι γεμάτη επιτυχημένες κι αποτυχημένες αρπαχτές.

Αλλά αν δεν πρόκειται απλώς για αρπαχτή, τότε έχουμε ένα τέρας που γεννιέται.

Θα συμφωνήσουμε ότι κανείς από τους πρωταγωνιστές της μαρκίζας δεν αποπνέει συγκρότηση, σοβαρότητα και αξιοπιστία. Συνήθως καταγίνονται με ανερμάτιστες μπαρούφες.

Αλλά αυτά ακριβώς είναι τα χαρακτηριστικά των τεράτων στην πολιτική.

Πρώτον, δεν τα καταλαβαίνεις πάντα όταν γεννιούνται. Τα παίρνεις όμως χαμπάρι όταν έχουν ήδη μεγαλώσει.

Δεύτερον, το γεγονός ότι είναι τυχοδιωκτικής έμπνευσης ή διαταραγμένης ψυχοσύνθεσης δεν τα καθιστά λιγότερο επικίνδυνα.

Θυμίζω πως κανείς δεν έπαιρνε σοβαρά έναν υστερικό κοντό με μουστακάκι που εκφωνούσε παραληρηματικές ομιλίες στις μπιραρίες του Μονάχου. Μετά, μετρούσαν πτώματα.

Το ανησυχητικό λοιπόν στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι εκείνοι που συμπράττουν. Αλλά η ετερογένεια του μετώπου τους.

Ακροδεξιοί, κωμικοί, αριστερόστροφοι, λαϊκιστές, αυτοσχέδιοι διώκτες και σεσημασμένα σούργελα συγκροτούν μια αδιανόητη παρέα που μπορεί όμως να εκφράσει την παράνοια ενός ακροατηρίου.

Λογικό. Αν κατηγορείς σήμερα τον Πρωθυπουργό για «εσχάτη προδοσία» μπορείς αύριο να ανακηρύξεις περιττή τη Βουλή, τις εκλογές ή το Σύνταγμα.

Στην πραγματικότητα επιδιώκεις στο όνομα της ψωνάρας σου να πολιτευτείς έξω από το πλαίσιο, τους κανόνες και το αξιακό σύστημα της δημοκρατίας. Είναι το τέρας που λέγαμε.

Υπάρχουν λόγοι ανησυχίας; 

Μην υπερβάλλουμε, στην Ελλάδα ζούμε. Και στη χώρα του Αριστοφάνη κάθε τερατογένεση εμπεριέχει ένα κωμικό στοιχείο που υπονομεύει το αφήγημα.

Θυμηθείτε πριν από δέκα χρόνια τους Συριζανέλ. Δράμα. Αλλά ποιος δεν είχε καλαμπουρίσει με την πρόεδρο της Βουλής Ζωή, τον στρατηγό Καμμένο, τον οικονομολόγο Βαρουφάκη και τα καλαματιανά το βράδυ του δημοψηφίσματος;

Υπό αυτήν την έννοια λοιπόν η ανησυχία μοιάζει μάλλον υπερβολική. Το πιθανότερο είναι ότι ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΗΡΑΛΟΙΦΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εσχάτη προδοσία; Λέξεις και νόημα

 Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Εσχάτη προδοσία;
 

Πώς πετάμε έτσι λέξεις;  

Ο λόγος, η γλώσσα ανασήκωσε τον άνθρωπο από τα τέσσερα πόδια, τον εξέλιξε, του έδωσε το «όπλο» να αντισταθμίσει την όχι και τόσο μεγάλη φυσική δύναμη. Προκειμένου για την τροφή, για να κυνηγήσουν ή για να απωθήσουν ένοιωσαν την ανάγκη ομαδικότητας και συντονισμού. Η διαγενεακή πολιτιστική μετάδοση της πιο εξελιγμένης τεχνολογίας των λίθινων εργαλείων, η μεταφορά πολύπλοκων γνώσεων και δεξιοτήτων από γενιά σε γενιά είχε ανάγκη επικοινωνίας. Μιλάμε για 1,6 εκατομμύρια χρόνια π.Χ. Η ομιλία, η γλώσσα, οι λέξεις είναι ιερή κατάκτηση.  

Ενοχοι; 

Εννοείται. 

Ποιοι; Ποιος άλλος δρόμος από τη Δικαιοσύνη να τους επιδείξει; (Παρά τις συχνές, και προσφάτως, απογοητεύσεις). 

Αλλά εσχάτη προδοσία;  

Η εσχάτη προδοσία είναι η βαρύτερη περίπτωση προδοσίας εναντίον μιας χώρας ή ενός αρχηγού κράτους. Τα πιο γνωστά παραδείγματα εσχάτης προδοσίας είναι η συμμετοχή σε πόλεμο με το μέρος του εχθρού εναντίον της πατρίδας, η απόπειρα πραξικοπήματος, η πραγματοποίηση εξαιρετικά καταστροφικών επιχειρήσεων κατασκοπείας… Ουσιαστικά το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας είναι έγκλημα το οποίο διαπράττεται κατά της πατρίδας. 

Πώς πετάμε έτσι λέξεις;  

Δεν προσβάλλει τον όποιο Πρωθυπουργό, προσβάλλει τον πολιτισμό που κατακτήσαμε. Με μελαγχολεί βαθιά ότι για ένα μετρήσιμο κομμάτι πολιτικού κόσμου, με δίοδο στην κοινωνία, μοιάζει σαν να μην φτάνουν 57 νεκροί. 

Ενας γνωστός, σε όλη την υπηρεσία του, εγκληματικά ακατάλληλος υπάλληλος που τον «έχωσαν» κατά τα διαχρονικά ειωθότα σε μια θέση ευθύνης παρεμπιπτόντως.  

Συνάδελφοι που ενώ γνώριζαν τις μη ικανότητές του, πιθανώς και να τις χλεύαζαν μεταξύ τους, λειτούργησαν με παροιμιώδη ωχαδελφισμό ως να μην μετακινούνται άνθρωποι με τα τρένα αλλά ρομπότ κούκλες.  

Μια υπηρεσία καραγκιόζ-μπερντές που ο καθένας μπαινόβγαινε ως χομπίστας και όχι ως εργαζόμενος.  

Ένας προϊστάμενος που όλα τα έβλεπε αλλά πιθανώς σκεφτόταν «δεν θα βγάλω εγώ το φίδι από την τρύπα» και άλλωστε βολευόταν και ο ίδιος από το «σύστημα» ομερτά.  

Ένας υπουργός που είχε και δεν είχε αντίληψη του χάους αλλά ωστόσο μεγαλοστόμησε εμψυχώνοντας ασφάλεια στην πλήρη ανασφάλεια. Παραλαμβάνοντας το υπουργείο από άλλον υπουργό με αντίστοιχα στοιχεία, εκδηλωμένα με άλλον τρόπο, και αυτός από κάποιον άλλον και πάει λέγοντας μέχρι «τη στραβή σε κάποια βάρδια». 

Ενας οργανισμός από χρόνια σάπιος. Μια σύμβαση πρόχειρη με μια ιταλική εταιρεία που έγνοια είχε τη διαφύλαξη του «χάους» και θωπεία της «ομερτά» και όχι την ασφάλεια των πολιτών, τον εκσυγχρονισμό των τρένων. 

Μια μακριά γραμμή συναλλαγής. Όπως στις περισσότερες υπηρεσίες. Οχι μόνο των σιδηροδρόμων. Μια εικόνα πληρέστατη παθογενειών. Και αυτό το «μασίφ», θρασείας μονιμότητας, καλείται να το κυβερνήσει ένας, όποιος, Πρωθυπουργός με τετραετή θητεία.  

Και με μια αντιπολίτευση, όποιας εποχής, που δεν τείνει χέρι να επέμβουν δραστικά στο «μασίφ», το οποίο επίσης θα τον εξοντώσει όταν έρθει η δική του σειρά, αλλά μόνο να ωρύεται για τα πάντα όλα μετρώντας τον χρόνο διακυβέρνησης ως υπερ-αρκούντως αρκετό. Καημό το έχω… Αν ενωνόμασταν καταπάνω σε αυτό το παθογενές εγκληματικό, θα σώζαμε πολίτες από θανάτους αλλά και θα διασώζαμε άλλους από μια φρικιαστικά κοπιώδη καθημερινότητα «ζωντανού θανάτου». Κι ωστόσο από την πρώτη στιγμή, βουλιμικά σχεδόν, αναζητήθηκαν πανωσηκώματα. Από ξιλόλια, βαγόνια που εξαφανίστηκαν, μέχρι την εργαλειοποίηση και αυτού ακόμα του δυστυχή Καλογήρου.  

Δικαιούνται οι πολίτες καχυποψία όταν όλα ενισχύουν την καχυποψία τους.  

Δικαιούνται, καθοδηγούνται, εκπαιδεύονται από τα γεννοφάσκια να ψάχνουν σε μονοπάτια και όχι στον δρόμο, να εντοπίζουν τα παράθυρα και όχι την πόρτα. Έτσι είναι δομημένο το δικό μας σύστημα και η σκέψη μας.  

Αν όμως τα κόμματα, η Βουλή, δεν μας διαφυλάξει, τότε ποιος; 

Εσχάτη προδοσία; 

Τι νόημα έχει το εσχάτη προδοσία παρά «πέτα ένα κούτσουρο στην φωτιά να ξαναλαμπαδιάσει» παρακολουθώντας το θέαμα ως Νέρωνες;  

Στιγμιαίες αναζωπυρώσεις που στο τέλος θα μας «κάψουν» ακυβερνησία ισοπεδώνοντας τα πάντα. Από το «Να καεί το μπουρδέλο η Βουλή» στο «Εσχάτη προδοσία για τον Μητσοτάκη» ένα σλόγκαν δρόμος.  

Σλόγκαν-ποιούμε υποτιμώντας το κακό που συνεπάγεται. Οι λέξεις έχουν βάρος, έχουν ευθύνη τα χείλη, ενέχουν τη διαδρομή της ιστορίας του πολιτισμού της ανθρωπότητας. Ζούμε σε καιρούς που οι λέξεις ξεφοβήθηκαν την ντροπή. Μοιράζουμε «καρκίνους», τοξικότητα, απενοχοποιούμε την κακία, τη μοχθηρία. Στην Αμερική, την υπερδύναμη που δίνει τον «ρυθμό» στον κόσμο και σε «συμπεριφορά» κάθε είδους, η Πολιτική ξέπεσε σε «Business», και μάλιστα από τον ηγέτη που μπορεί να καμαρώσει για έξι επιχειρηματικές πτωχεύσεις ως επαγγελματική του καταξίωση. Λόγος εγωπαθής, αυθάδης, αμετροεπής, παρανοϊκός. Νέος κόσμος. Σε μας;  

Κάθε φορά που μιλάμε ανέξοδα για «Χούντα», μεταφέροντας την ευκολία του λόγου και σε νέους ανθρώπους που δεν έζησαν τη χούντα, ζώντας πια σε χρόνια κατακτημένης δημοκρατίας, είναι σαν να φτύνουμε την μνήμη του κάθε Παναγούλη και Μουστακλή που αληθινά μαρτύρησαν. 

Κάθε φορά που επιτρέπουμε σε κόμματα να παίρνουν έμπνευση από Χίτλερ είναι σαν να μην έχουμε αντίληψη του μεγαλύτερου εγκλήματος της ανθρώπινης Ιστορίας. Και αν πετάμε το “εσχάτη προδοσία”, έτσι!… Είναι σαν να επιδιώκουμε κροτίδες και όχι Δικαιοσύνη, δηλαδή ιδεώδης τρόπος για να μην βγάλουμε ποτέ άκρη. Να μην σταθούμε ακοίμητοι φύλακες μνήμης 57 νεκρών ενός εγκλήματος διαρκείας αλλά να τους εργαλειοποιήσουμε. 

Η γλώσσα, οι λέξεις είναι ...

 

Αριστερο-Ακροδεξιών ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΩΝ ΚΗΡΑΛΟΙΦΟΠΛΗΚΤΩΝ εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

ΕΘΝΙΚΑ ΛΑΪΚΙΣΤΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο ανταγωνισμός σουργελοξεφτιλαράδων στην αγορά του εθνικολαϊκισμού.

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Τον Βελόπουλο τον ορίζουμε ως τέρμα Δεξιό που τον ψηφίζουν τέρμα Δεξιοί. Ομως, σχεδόν ένας στους δέκα ψηφοφόρους του κόμματός του φαίνεται, σύμφωνα με ορισμένες μετρήσεις, να προτιμά τώρα τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. 

Τι σόι Δεξιοί είναι αυτοί οι ψηφοφόροι που μεταπηδούν σε ένα σχήμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς;

Οι ορισμοί αυτοί της πολιτικής ανάλυσης είναι βιασμοί. Είναι βίαιοι εξορθολογισμοί μιας πραγματικότητας που διαρκώς βρίσκονται «πιο μπροστά» από τη στατιστική που επιχειρεί να την ταξινομήσει.

Τι ήταν η κτηνοτρόφος από τον Εβρο που εξελέγη ευρωβουλευτής με το κόμμα του Βελόπουλου; Δεξιά που την επέλεξε με ιδεολογικά κριτήρια ένα δεξιό ακροατήριο; 

Αν βιαζόταν κανείς να δώσει απάντηση, θα έλεγε ότι επρόκειτο μάλλον για ψηφοφόρους καχύποπτους με το σύστημα, που ήθελαν απλώς να καταψηφίσουν αυτό που αποστρέφονται, χωρίς να έχουν συνειδητά κατασταλάξει σε θετική επιλογή.

Ο ανταγωνισμός γι’ αυτή την ψήφο –των δυσανεξιών που περιμένουν ακόμη την άρθρωσή τους– είναι ήδη πολύ ισχυρός. Στην αντισυστημική λιμνοθάλασσα αλιεύουν η Ζωή, ο Βελόπουλος, η Λατινοπούλου, ο Κασσελάκης. Αυτό το κοινό δυσκολεύονται όμως –παρά τα ρητορικά τους σχήματα– να προσεγγίσουν το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά. Είναι κόμματα που έχουν κυβερνήσει και έχουν το στίγμα του «συστημικού». Και, πιθανότατα, γι’ αυτό δεν μπορούν να εκπροσωπήσουν «αυθεντικά» την αντικυβερνητική δυσαρέσκεια.

Αυτός ο αόρατος φράκτης εμποδίζει μια πιθανή επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα. 

Ως τι θα επέστρεφε ο πρώην πρωθυπουργός; 

Ως έμπειρος –σοφότερος από τις ήττες– διαχειριστής του συστήματος; Ή ως χαρισματικός βετεράνος του αντισυστηματικού ρεύματος – ένα ταλέντο της διαμαρτυρίας που δεν έχει ακόμη εξαντληθεί;

Στην περίπτωση του έτερου πρώην πρωθυπουργού που φαίνεται ότι ζυγίζει την πιθανότητα ενός αυτόνομου ρεσάλτου στη σκηνή, τα διλήμματα αυτά φαίνεται να έχουν λυθεί:  

Ο Σαμαράς δοκιμάζει να επιστρέψει ως αρματoλός των ακρωρειών της Δεξιάς. Είναι ένα διάβημα που βασίζεται στην εικασία πως υπάρχουν εκεί έξω πούροι Δεξιοί, προδομένοι από τη Ν.Δ., που αναζητούν ιδεολογικό καταφύγιο.

Αν όντως υπάρχουν τέτοιοι ψηφοφόροι, που αισθάνονται ότι το σύστημα ξεπουλάει τους ίδιους και την πατρίδα, πόσο πιθανό είναι να επιλέξουν τον «πρωθυπουργό των Μνημονίων»; (Τον πρωθυπουργό που παρά την υποτροπή του στην κανονιοφόρο γλώσσα, όταν είχε εκείνος την ευθύνη, δεν επιδόθηκε στον τορπιλισμό «πειρατών» στο Αιγαίο, ούτε στον ανασκολοπισμό ψευταλέξανδρων στη Γεγευλή.)

Ο Βελόπουλος (και ο Καμμένος) αντέδρασαν στο σενάριο να ανοίξει ο ανταγωνισμός στην αγορά του εθνικολαϊκισμού. Αντέδρασαν, θυμίζοντας το παρελθόν.  

Η ανησυχία τους είναι ...

 

ΚΗΡΑΛΟΙΦΟΠΛΗΚΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Κωλοτούμπα από τον… Δον Κιχώτη της συνωμοσιολογίας

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ

Ο Κυριάκος Βελόπουλος αποτελεί ειδική περσόνα στην πολιτική σκηνή. Παρά την αντισυμβατική του, και όχι αντισυστημική, συμπεριφορά, παρά τον αχαλίνωτο λαϊκισμό και τα πατριδοκαπηλικά του λογύδρια, παρά το αραχνιασμένο των ιδεών του και το τεχνοφοβικό των απόψεών του, εξέπεμπε μια παρωχημένη εικόνα συμπαθητικής γραφικότητας.

Γευόταν και την ανοχή των ορθολογιστών, γιατί οι ομιλίες του, οι παρεμβάσεις του, όπως και η ούτως ή άλλως επιτυχημένη επαγγελματική του δραστηριότητα, εξελίσσονταν σε ένα είδος σόου που δημιουργούσε ανεκτικό χαμόγελο. Μπορεί π.χ. να ισχυριζόταν σε ένα θέμα τα ίδια με την Ζωή Κωνσταντοπούλου, αλλά επειδή στο ύφος δεν είχε την τοξικότητα της Ζωής, παρασυρόσουν να πεις χαμογελαστά «άφες αυτώ».

Έτσι συνέβαινε όταν πουλούσε αλοιφές για την φαλάκρα, ενώ η δική του γυάλιζε σε όλο το μεγαλείο της υπό το φως των προβολέων στο βήμα του Κοινοβουλίου.  

Η ίδια αντίδραση εκδηλωνόταν όταν κατά παγκόσμια πρώτη δημοσίευε βιβλία που περιείχαν επιστολές του Ιησού – και… παραδόξως δεν κατέφθασαν στην Ελλάδα χιλιάδες ιστορικών και θρησκειολόγων να τις μελετήσουν.

Ήταν κάτι ανώδυνο, αφού αφορούσε τον ίδιο, την εκκλησία, και τους αφελείς εκ των πιστών. .

Καθόλου ανώδυνη δεν ήταν όμως για το κοινωνικό σύνολο η πώληση κηραλοιφών που θα προστάτευαν από τον κόβιντ. Λειτούργησε ως δολιοφθορέας της δημόσιας υγείας θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή των πολιτών. Για τον λόγο αυτό παρενέβη ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, αφού
«αγνοεί επιδεικτικά τις επίσημες οδηγίες των υγειονομικών αρχών της χώρας που είναι οι μόνες αρμόδιες να υποδείξουν μέτρα προστασίας για τον πληθυσμό».

Αλλά και πάλι περίσσευε η χαμογελαστή κατανόηση γιατί «Βελόπουλος είναι αυτός». Άλλωστε δεν ήταν ο μόνος. Είχε στο ίδιο ταμπούρι τον ριζοσπάστη σύντροφο Πολάκη, τον καλλιτέχνη Πετράκο, καθώς και διάφορους αιδούς της προοδευτικότητας που ως… κοινωνικοί στοχαστές χαρακτήριζαν φασιστική και κοινωνική μηχανική την αποστασιοποίηση που συμβούλευαν οι υγειονομικές αρχές. Και παραδίπλα στο ίδιο μετερίζι είχε ως λαό τους μεσαιωνικούς θρησκόληπτους με την καθοδήγηση «πνευματικών» και « Αγιονοριτών γερόντων».

Φυσικά, η μέγιστη επιτυχία του ήταν τα Τέμπη. Το σενάριο του μεταφερόμενου εύφλεκτου υγρού έγινε το ευαγγέλιο όλων των αντικυβερνητικών δυνάμεων και κάποιων συγγενών. Έτσι και την πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας την αναρρίπισε η καχυποψία του ατεκμηρίωτου εγκλήματος.

Η ανερμάτιστη αντιπολίτευση άρχισε με κραυγές να κινείται στον ρυθμό που της υπαγόρευσε ο Βελόπουλος. Εξαιτίας του άρχισαν οι κατηγορίες περί εγκλήματος και μπαζώματος, ειδικά από μια εκφυλισμένη αριστερά που χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο, χωρίς κουλτούρα και όραμα, έγινε ηχείο της τοξικότητας των troll διαδικτύου.

Ακόμη και τα θηριώδη ψέματα περί βαγονιών που εξαφανίστηκαν ή εξαερώθηκαν, ή περί των 53 νεκρών αγνώστων στοιχείων που παραδόξως κανείς δεν αναζήτησε, έγιναν επιχείρημα των mainstream κομμάτων (έτσι κε Χριστοδουλάκη του ΠΑΣΟΚ:.

Όλα τα ανωτέρω έδιναν στον Βελόπουλο έναν αέρα γραφικής αποκοτιάς. Ενός τύπου που μόνος του ενάντια στο ρεύμα του ορθολογισμού και της ειρωνείας που ενέπνεε, δεν δίσταζε να υπερασπίζεται τις πομπώδεις παραδοξότητες που εξακόντιζε, ελκύοντας το κοινό του απλοϊκού πατριωτισμού, της θρησκοληψίας, και της πολιτισμικής υστέρησης.

Μόνο που ο δον Κιχώτης της πατριδοφροσύνης και της ευφάνταστης σεναριολογίας κιότεψε και αρνήθηκε εαυτόν. Προχθές προσπαθώντας να αντικρούσει την κριτική του Γιώργου Φλωρίδη, έπαθε αμνησία και επιχείρησε κωλοτούμπα:

Ο παριστάνοντας τον έκπληκτο αποποιήθηκε των ευθυνών του, λέγοντας: «Πότε είπα εγώ ότι υπήρχαν παραπάνω νεκροί; Πότε μίλησα για χαμένα βαγόνια; Και εναπόθεσε την ευθύνης στους συγγενείς των οποίων τις απόψεις «μετέφερε».

Εν τω μεταξύ λύθηκε και μια απορία που διακινείται, για την ισχύ του Βελόπουλου στη Βόρεια Ελλάδα. Δεν είναι μόνο οι Αγιορίτες μοναχοί και οι θρησκόληπτοι πιστοί ή οι πιστοί του Ιεχωβά όπως φημολογείται (που για τους τελευταίους μπορεί να είναι και προβοκάτσια), αλλά πολύ πιο πεζοί λόγοι. Η -τυπικά νόμιμη- διαπλοκή, της οποίας… εχθρός παρουσιάζεται ο αρχηγός της Ελληνικής Λύσης.

Σύμφωνα με την αποκαλυπτική έρευνα του Solomon κάποια τοπικά ΜΜΕ στη Βόρεια Ελλάδα είναι υπέρ το δέον φιλικά προς τον πρόεδρο τη Λύσης. Ιδιοκτήτης ή διαχειριστής δεν είναι βέβαια ο ίδιος, αλλά τυγχάνει να είναι ο γιος της αντιπροέδρου του κόμματός του και ιδιοκτήτρια ενός Μέσου είναι η κόρη της. Παράλληλα ο αναπληρωτής κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος (πάλι…τυγχάνει) να είναι ταυτόχρονα λογιστής τηλεοπτικού καναλιού κι ενός ενημερωτικού site. Όλα αυτά ταυτόχρονα...

Ο Βελόπουλος είναι...