ΕΠΟΣ ΤΟΥ '40 και ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: «Αν τολμάς, έλα να τα πάρεις»

  

Του ΑΝΤΩΝΗ Π. ΑΡΓΥΡΟΥ


1. Θερμοπύλες το 480 π.Χ. «Μολών λαβέ!», απάντησε ο Λεωνίδας, όταν ο Ξέρξης του ζήτησε να παραδώσει τα όπλα! 
 

2. Στις 21 Μαΐου 1453 ο σουλτάνος έστειλε πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη. Ζητούσε την παράδοση της πόλης, με την υπόσχεση να επιτρέψει στον αυτοκράτορα και σε όσους το επιθυμούσαν να φύγουν με τα υπάρχοντά τους. Ο Κωνσταντίνος απάντησε: «Το δε την πόλιν σοι δούναι ουτ’ εμόν εστίν ουτ’ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη, κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών».

3. Το ελληνικό έθνος αισθάνεται ιδιαίτερη υπερηφάνεια για το μεγάλο «ΟΧΙ» της 28ης Οκτωβρίου του 1940, το οποίο αντέταξε η Ελλάς κατά τον βαθύ όρθρο της ιστορικής εκείνης ημέρας. Ήταν η αρχή μιας εκστρατείας που όλοι τη λένε «Έπος του 1940», που κάλυψε ένα ένδοξο μέρος της ελληνικής ιστορίας.

Η διαμαρτυρία των ελλήνων διανοούμενων (Εφημερίδα «Νέα Ελλάς», 10 Νοεμβρίου 1940), επίκαιρη και σήμερα:

«Είναι δύο εβδομάδες τώρα, που ένα τελεσίγραφο, μοναδικό στα διπλωματικά χρονικά των Αθηνών για το περιεχόμενον, την ώρα και τον τρόπο που το παρουσίασεν η Ιταλία, κάλεσε την Ελλάδα να της παραδώση τα εδάφη της, να αρνηθή την ελευθερία της και να κατασπιλώση την τιμή της.

Οι Έλληνες δώσαμε στην ιταμή αυτή αξίωσι της φασιστικής βίας την απάντησι που επέβαλαν τριών χιλιάδων ετών (σημ. Φ.Μ.: και πλέον) παραδόσεις, χαραγμένες βαθιά στην ψυχή μας αλλά και γραμμένες στην τελευταία γωνιά της ιερής γης με το αίμα των μεγαλυτέρων ηρώων της ανθρωπίνης ιστορίας. Και αυτή τη στιγμή κοντά στο ρεύμα του Θυάμιδος και στις χιονισμένες πλαγιές της Πίνδου και των Μακεδονικών βουνών πολεμούμε, τις περισσότερες φορές με τη λόγχη, αποφασισμένοι να νικήσουμε ή να αποθάνουμε μέχρις ενός.

Σ' αυτό τον άνισο, σκληρότατο αλλά πεισματώδη αγώνα, που κάνει τον λυσσασμένο επιδρομέα να ξεσπάζη κατά των γυναικών, των γερόντων και των παιδιών, να καίη, να σκοτώνη, να ακρωτηριάζη, να διαμελίζη τους πληθυσμούς στις ανοχύρωτες και άμαχες πόλεις μας και στα ειρηνικά χωριά μας, έχουμε το αίσθημα ότι δεν υπερασπιζόμαστε δική μας μόνον υπόθεσι: Ότι αγωνιζόμεθα για την σωτηρία όλων εκείνων των Υψηλών αξιών που αποτελούν τον πνευματικό και ηθικό πολιτισμό, την πολύτιμη παρακαταθήκη που κληροδότησαν στην ανθρωπότητα οι δοξασμένοι πρόγονοι και που σήμερα βλέπουμε να απειλούνται από το κύμα της βαρβαρότητος και της βίας. 

 Ακριβώς αυτό το αίσθημα εμπνέει το θάρρος σε μας τους Έλληνες διανοουμένους, τους ανθρώπους του πνεύματος και της τέχνης, ν' απευθυνθούμε στους αδελφούς μας όλου του Κόσμου για να ζητήσουμε όχι την υλική αλλά την ηθική βοήθειά τους. Ζητούμε την εισφορά των ψυχών, την επανάστασι των συνειδήσεων, το κήρυγμα, την άμεση επίδρασι, παντού όπου είναι δυνατόν, την άγρυπνη παρακολούθησι και την ενέργεια για ένα καινούργιο πνευματικό Μαραθώνα που θα απαλλάξη τα δυναστευόμενα Έθνη από τη φοβέρα της πιο μαύρης σκλαβιάς που γνώρισε ως τώρα ο κόσμος.

Κωστής Παλαμάς, Σπύρος Μελάς, Άγγελος Σικελιανός, Γεώργιος Δροσίνης, Σωτήρης Σκίπης, Δημήτριος Μητρόπουλος, Κ. Δημητριάδης, Νικόλαος Βέης, Κ. Παρθένης, Ιωάννης Γρυπάρης, Γιάννης Βλαχογιάννης, Στρατής Μυριβήλης, Κώστας Ουράνης, Μιλτιάδης Μαλακάσης, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Αλέξανδρος Φιλαδελφεύς, Αρίστος Καμπάνης».

4. Σήμερα. - Η Ιστορία επαναλαμβάνεται; Ο νεοσουλτάνος της Άγκυρας απειλεί την Ελλάδα, όπως απειλούσε το 1940 κι ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ. Μιλώντας σε περιφερειακούς διοικητές της Τουρκίας, ο τούρκος Πρόεδρος τόνισε μεταξύ άλλων: «Το 1920 μας έδειξαν τη Συνθήκη των Σεβρών για να μας πείσουν το 1923 για τη Συνθήκη της Λωζάννης. Και κάποιοι προσπάθησαν να μας το παρουσιάσουν αυτό ως νίκη». «Με τη Συνθήκη της Λωζάννης», συνέχισε ο Πρόεδρος της Τουρκίας, «δώσαμε στους Έλληνες τα νησιά, που αν φωνάξεις από τις ακτές του Αιγαίου, θα ακουστείς απέναντι. Είναι αυτό νίκη;».

Το καθεστώς του Αιγαίου συνδιαμορφώνουν διμερείς και διεθνείς συνθήκες και συμβάσεις. Κύριες συνθήκες θεωρούνται η Συνθήκη της Λωζάννης (1923), η Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων, η οποία ρύθμιζε τη διάδοχη κατάσταση στα Δωδεκάνησα (1947, ως συνέχεια του Ιταλοτουρκικού Πρωτοκόλλου του 1932). Αυτά θέλει να ανατρέψει ο Σουλτάνος. Ραγδαία κλιμάκωση σημειώνεται τελευταίως στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, καθώς με ΝΟΤΑΜ η Τουρκία αμφισβητεί καθαρά την ελληνική κυριαρχία και τα σύνορα στο Αιγαίο.

Το ιδεώδες για την Τουρκία θα ήταν να διαπραγματευθεί κάποτε με την Ελλάδα από την ίδια θέση όπως με την Κύπρο κι αυτό θα ήταν ένα νέο 1922, ένα νέο 1974. Η μόνη απάντηση είναι:

25η ΜΑΡΤΙΟΥ: Γαλανόλευκη σημαία, το κλέος της Ελληνικής Πατρίδας

 

 

Γράφει ο Στέφανος Καραβίδας, 

Επισμηναγός (Ι) ε.α.

Δε γνωρίζω άλλη Πατρίδα, για την οποία η ετυμολογία του όρου που την περιγράφει, να έχει άμεση συσχέτιση με τα Πάτρια, τη Γη δηλαδή της γέννησης, τους γη-γενείς, τα Γονεϊκά, τον Πατέρα και δι αυτού «ως σάρκα μία» τη Μητέρα, την Οικο-Γένεια, τον Οίκο από όπου προήλθε το Γένος. «Patrie, Patria, Patriot, Patriota, Patriote», αντέγραψαν και οι πρόγονοι και χρησιμοποιούν ακόμη και σήμερα οι απόγονοι του Καρλομάγνου, που ήθελε να γίνει «Μέγας» γιατί αισθανόταν ασήμαντος εμπρός στη λάμψη του «Χιλιάρμενου» των Ελλήνων.

Δε γνωρίζω άλλη Πατρίδα, όπου η λαλιά που βγήκε από τη γη της, να είναι αντίστοιχη της Ελληνικής Γλώσσας, του ζωντανού αυτού αποτυπώματος του Έθνους των Ελλήνων, που διά αυτής, δια-δόθηκε, κατα-γράφηκε και δια-σώθηκε, ο Λόγος του Ευ-Αγγελίου.

Δε γνωρίζω άλλη Πατρίδα, που τα χρώματα του Ουρανού και της Θάλασσας να συνταιριάζουν τόσο αρμονικά  μα και μυστηριακά, με την αρχέγονη Γη των Θρύλων, της Μυθιστορίας και των Άθλων. Μια Γη με ομορφιά εκστατική, περιστοιχισμένη από τα νησιά της, που σαν ψηφίδες ενός μωσαϊκού, αναδεικνύουν μαζί της το Μεγαλείο της Δημιουργίας, όπως πουθενά αλλού! Εδώ, στον Ομφαλό της Γης!

Είναι το Κλέος αυτής της Ελληνικής Πατρίδας, που εγκολπώνουν οι γαλανόλευκες γραμμές της Ελληνικής Σημαίας, με το Σταυρό του Εσταυρωμένου να Δεσπόζει! 

Για αυτήν τη σημαία δεν χρειάζεται να εξηγηθούν τα αυτονόητα, ούτε τα φυσικά.  

Γιατί αυτή η σημαία, αντικατοπτρίζει...

 

ΕΠΟΣ ΤΟΥ '40 - ΗΡΩΪΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Απόπειρα ψυχογραφήματος μιας μεγάλης στιγμής

pic.twitter.com/5DdaPJ8BLG

— Aύρα Ζ.Α. 🇬🇷 (@tarrott) October 27, 2025

pic.twitter.com/04exum7qNj

— Nikos Appelaios (@NAppelaios) October 27, 2025

Αυτοί ήταν οι γενναίοι Έλληνες του έπους του '40, όπως τους περιγράφει η γλυκύτατη γιαγιά.Κρίμα να μην τους μοιάσουν έστω και λίγο οι γενιές που ακολούθησαν, γιατί μη μου πει κανένας ότι ο σημερινός Έλληνας έχει καμία σχέση με τους ήρωες παππούδες και προπαππούδες του. 🇬🇷🇬🇷🇬🇷 pic.twitter.com/NBgO5iYUT6

— Zoder 🇬🇷 (@__darcelX__) October 27, 2025

Του Γιώργου Ι, Κωστούλα

gcostoulas@gmail.com

Αρχίζοντας, θέλω να πω δυο λόγια για το πως η Ιστορία, μερικές φορές, αδικεί κάποια γεγονότα, όπως αυτό του έπους του ‘40.

Πόσο δηλαδή ένα φαινόμενο, ψυχολογικό και ιστορικό  απροσδόκητο, δημιούργημα μιας στιγμής ανεπανάληπτης, αδικήθηκε από τις μετέπειτα ιστορικές επιχωματώσεις. Η κατοχή, η αντίσταση, το κίνημα του Δεκέμβρη, ο εμφύλιος, τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, το ξύπνημα ενός νέου κόσμου ήρθαν να εκτοπίσουν τη στιγμή της Αλβανίας.

Δυστυχώς, ό,τι απέμεινε από τη λάμψη του μεγάλου συμβάντος είναι μια κενή ρητορεία, οι παρελάσεις των μαθητών  και των φαντάρων, ένα γεγονός που πολλές φορές συγχέεται με την 25η Μαρτίου. Ένα γεγονός που απλώς προηγήθηκε και προϋπέθετε την κατοχή και την αντίσταση.

Ακόμα και η λογοτεχνία που τόσα έχει προσφέρει στην εμπέδωση της κοινής ιστορικής συνείδησης, δεν έχει ενδιαφερθεί, όσο θα περίμενε κανείς, για το καλούμενο έπος του ‘40. Ό,τι έχει γραφτεί περιορίζεται σε ορισμένα, σπουδαία μεν,  λιγοστά δε, παραδείγματα έργων όπως αυτά του Τερζάκη, του Μπεράτη, του Θεοτοκά, του Αθανασιάδη, του Ελύτη, του Αγγ. Βλάχου. Όλων, δηλαδή, συγγραφέων που έζησαν το έπος ως στρατευμένοι. Από τους νεότερους λογοτέχνες, πολύ μικρό ενδιαφέρον έχει εκδηλωθεί, κάτι βεβαίως που δεν είναι τυχαίο. Στη θέση τους λουστήκαμε, εμείς οι παλιότεροι τις αλήστου μνήμης ταινίες του Τζέιμς Πάρις ή κάποιες άλλες, του τύπου "Υπολοχαγός Νατάσα".

Η βασική θέση, ωστόσο, που διατρέχει το σημερινό επετειακό κείμενο είναι ότι: σπουδαιότερο γεγονός από τα ηρωικά κατορθώματα των Ελλήνων στρατευμένων στην Αλβανία, ήταν ο ξεσηκωμός τους, καθαυτός. Ο οποίος, μόνο παραπλανητικά ήταν αυθόρμητος. Στην πραγματικότητα ήταν αποτέλεσμα βαθύτατων ψυχικών διεργασιών που έφεραν στην επιφάνεια τις υπνωτούσες αρετές ενός βαθύτατα υπερήφανου λαού. Η χαμένη αίσθηση της έννοιας της πατρίδας, που μέχρι την ιταλική εισβολή λαγοκοιμόταν, εξόριστη στα ψυχικά έγκατα της βασανισμένης ύπαρξής του, θα ανασυρθεί, εν είδει ενός συγκλονιστικού και μεταμορφωτικού big bang.

Ας το δούμε αυτό, μέσω μιας ακροθιγούς περιγραφής της κατάστασης, στην οποία βρισκόταν ο λαός πριν από το μεγαλειώδες γεγονός.

Πρώτα σε πολιτικό επίπεδο: 

Μετά το 1922, η μεσοπολεμική Ελλάδα, την ώρα που προσπαθούσε να ορθοποδήσει από το σοκ της μικρασιατικής καταστροφής, βρέθηκε στη δίνη μιας μεγάλης οικονομικής, κοινωνικής και κυρίως πολιτικής κρίσης.

Φανατισμοί, κινήματα και αντικινήματα, εκτελέσεις, αστάθεια και τέλος η δικτατορία. Από κοντά στην αναταραχή και ο στρατός: Βενιζελικοί εναντίον Κωνσταντινικών, δημοκρατικοί εναντίον μετριοπαθών. Οπερετικές φιγούρες στρατιωτικών με καπέλο πολιτικού: Κονδύλης, Πάγκαλος, Πλαστήρας σε ρόλο που δεν τους πήγαινε, αλλάζοντας στρατόπεδα και ανεβοκατεβάζοντας κυβερνήσεις. Με δυο λόγια μια περίοδος γεμάτη απ’ αυτό που ο λαός κατονομάζει με μια λέξη: παλιοκαταστάσεις.

Στο επίπεδο του κράτους και της δημόσιας διοίκησης τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Η αρχέγονη αγωνία των Ελλήνων για εξασφάλιση γης στη αρχή και καρέκλας για την  επιβίωσή τους στη συνέχεια, μεταμόρφωσε το κράτος σε  μια χθόνια θεότητα, γενναιόδωρη και κραταιά. Κυρίως όμως ανεκτική: Οι πολίτες μπορούν να την κλέβουν, να την εξαπατούν, να την αρμέγουν.

Με τη συμπεριφορά του, το κράτος κρατούσε τους υπηκόους του δεμένους στο άρμα της επιβίωσης και της ιδιοτέλειας. Ο, τι το καλύτερο, μια   πρώτης τάξεως ευκαιρία στην πραγματικότητα, για την αυτοανάλωση ενός λαού.

Το μεγαλύτερο θέλγητρο: η πληρωμένη νωχέλεια της δημόσιας καρέκλας. Της κρικέλας όπως την αποκαλούσαν. Όμως επειδή δεν ήταν δυνατόν όλοι να τα έχουν όλα, πάντα, μια συνεχής διαπάλη ανάμεσα σε δυσαρεστημένους και ικανοποιημένους, σε μειονεκτούντες και πλεονεκτούντες, ανθούσε στους κόλπους των πολιτών, των ψηφοφόρων καλύτερα.

Όλα αυτά, όπως ήταν φυσικό, μόλυναν τον συλλογικό χαρακτήρα της ελληνικής κοινωνίας: Σταθερά και ορατά σημεία  αυτού του χαρακτήρα μια δυσθυμία, μια απαλή και υπόγλυκη κατήφεια, ένα ασταμάτητο μουρμουρητό μιας σιωπηρής απόγνωσης.

Έτσι, φθονούντες και φθονούμενοι, όλοι μαζί θα άφηναν να διαρρέουν οι δεκαετίες, με ένα παράπονο στα χείλη και στις καρδιές τους.

Λιγότερο πια στα δημοτικά, και περισσότερο τώρα στα ρεμπέτικα τραγούδια, ελεγειακές νότες νανουρίζουν τις νέες γενιές  που παραδίδονται πολλές φορές σε άνισες εσωτερικές ψυχικές αναμετρήσεις. Ένας κατήφορος που φτάνει στον πάτο της στυφής αλήθειας: ότι είμαστε καταδικασμένοι να σβήσουμε με ένα υπόλοιπο μέσα μας,  ένα άχτι, έναν στεναγμό που δεν βγήκε, ένα μαράζι που δεν το διέλυσε καμιά χαρά. 

Έτσι ταλανισμένο, ανάμεσα στα πιο βαθιά και ανομολόγητα διλήμματα βρήκε τον ελληνικό λαό η επίθεση των Ιταλών τον Οκτώβρη του ‘40.
Γογγύζοντας, κρατούσαν τη ψυχή τους μανταλωμένη μέσα σε αδιέξοδα. Μια ψυχή που της έλλειπε ο καθαρός αέρας. Όταν κραυγάζουν αέρα  κατά των εισβολέων, δεν είναι μόνο για να τους απωθήσουν με το ρεύμα της θέλησής τους, ήταν και για να ρουφήξουν το στοιχείο που τους έλειπε τόσα χρόνια: μια πνοή που θα καθάριζε το υπόγειο της ψυχής τους.

Δεν είναι πια πετροβολημένοι οι Έλληνες,  είναι ντυμένοι στο χακί και είναι αποφασισμένοι να φωνάξουν ένα στεντόρειο όχι, τόσο προς τα έξω στους εισβολείς, όσο και κυρίως προς  την ίδια την ψυχή τους, που μούλιαζε μέσα σε μολυσμένα, ψυχοφθόρα παράπονα.

Έτσι λοιπόν συνέβη και οι Έλληνες του ‘40, μέσα στη ασφυξία που περιγράφουμε, και μολονότι ήταν σε συνεχή αντιμαχία με τους εσωτερικούς τους δαίμονες, κατόρθωσαν να υπερβούν τη μιζέρια τους, τα προσωπικά τους και να γίνουν υπέροχα δοτικοί στο κάλεσμα της εν κινδύνω πατρίδας.

Σε αυτό το πρωτογενές κοινωνικό επίπεδο αναδύθηκε η ανάγκη του "συνανήκειν", κι ακομα η ιδέα ότι όλοι μαζί μπορούσαν να αισθανθούν τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο.

Εκείνο που τους έλειπε εμφανίζεται τώρα ως υπόσχεση εξιλέωσης. Εάν αγωνιστείτε γι’ αυτήν τη αθάνατη οντότητα που λέγεται πατρίδα θα γίνετε αθάνατοι. Η ουσία σας είναι να απαρνηθείτε τα εγώ σας, που σας σκοτώνουν καθημερινά. Που σημαίνει: Εάν σωθεί η πατρίδα  που τους γέννησε, σήμαινε ότι οι ίδιοι μπορούν να ξαναγεννηθούν.
Έγιναν λοιπόν ηρωικοί κατά του εισβολέα, τόσο περισσότερο, όσο λιγότερο ηθικοί ήταν μεταξύ τους. Στον ηρωισμό του ‘40 ξαναβρίσκεται η ομοθυμία στη θέση της ανέφικτης ομόνοιας.

Διερμηνεύοντας αυτά τα συναισθήματα, ο Μεταξάς θα σημειώσει στο ημερολόγιό του μια φράση, δραματικά θυμικής εντάσεως σημαντική. Η λέξη κλειδί της φράσης το ουσιαστικό, "προσβολή". Η πλήρης φράση: "Δεν μπορώ να δεχτώ αυτήν την προσβολή".

Σε ποιον επιτίθεται ο Μουσολίνι; 

 

Σε εμάς. 

Αλλά ...

 

ΕΠΟΣ ΤΟΥ '40 και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΡΑΓΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το Διαρκές Μάθημα Ελευθερίας του '40 και η σημερινή κατάντια μας

Ποιος είπε το ΟΧΙ ρε συ Δένδια; Κανένα ρακούν ή κανένας Κλίνγκον;

Ντρέπεσαι να πεις το όνομα του Μεταξά; https://t.co/GnQlDHfWSU

— Antiβλά (@antivla) October 27, 2025

Ώστε οι Έλληνες πολέμησαν τον φασισμό το '40.
Δλδ αν η Ιταλία είχε δημοκρατία,
θα τους λέγαμε "περάστε". https://t.co/9AhRl7esFX

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) October 27, 2025

 

Του Δρ. Απόστολου Ε. Παπαφωτίου

Εορτάζουμε και τιμούμε το Έπος του 1940, τη νίκη των Ελλήνων κατά των Ιταλών επιβουλέων, όχι μόνο με εξωτερικές εκδηλώσεις, αλλά με μία αδιάκοπη ενδόμυχη περισυλλογή. 

Περισυλλογή που έχει να κάνει με τη σημασία και το μήνυμα του 1940, σε σχέση με το παρελθόν και τη σύγκριση αυτού με το παρόν. Για να μας βοηθάει να μένουμε πάντα σε αυτό που αποτελεί τον πρώτο λόγο της ύπαρξης μας, με ισχυρή τη συνείδηση του «Έλληνες εσμέν», όπως έλεγε ο Πλήθων.

Την ιστορία του Έπους τη συνθέτουν δύο στοιχεία, τα ιστορικά γεγονότα που έλαβαν χώρα την περίοδο αυτή και το άρωμα της εποχής. Και ενώ είναι εύκολο να αποκαταστήσεις το πρώτο, το δεύτερο είναι πολύ δύσκολο καθόσον χάνεται μαζί με το χρόνο.

Χρέος δικό μας είναι η σύνθεση και των δύο, με σεβασμό στην ιστορίας  μας, στην Ελληνικότητά μας.

Μετά από 85 χρόνια, η Ελλάς βρίσκεται μπροστά στους ίδιους κίνδυνους, οι οποίοι εκπορεύονται σήμερα από την Ανατολή από τη θρασύτατη και ‘βουλιμική’ Τουρκία. 

Η σύγκριση των δύο εποχών, του Έπους του 1940 και της σημερινής, μας φέρνει θλίψη για τη σημερινή κατάσταση, οργή για το κατάντημα της πατρίδας μας, αγωνία για την έλλειψη αυτοπεποίθησης των Ελλήνων, επικίνδυνη απελπισία για τους σημερινούς ηγέτες, πολιτικούς και πολιτειακούς σε ένα συνδυασμό της συμφοράς, σύγχυση και αγανάκτηση για τη σήψη της χώρας και για αυτούς που μας κυβέρνησαν με ευθύνη και του λαού, ανησυχία για την ακεραιότητα της χώρας μας.

 

1) Τότε

Κινδύνευε η Ελλάς, κινδύνευε η ψυχή της Ελλάδας, κινδύνευε ο Λαός, ο οποίος είχε να παλέψει με το φασισμό, με την τρομοκρατία, με την επιβολή της ανεπιθύμητης, της καταστρεπτικής και της απάνθρωπης κοσμοθεωρίας του, για την ίδια την ύπαρξή του.

Τώρα

Κινδυνεύει η Ελλάς, κινδυνεύει η ψυχή της Ελλάδας, κινδυνεύει ο Λαός, ο οποίος παλεύει για την Ελευθερία , για την πατρίδα του, για την ύπαρξή του.

 

2) Τότε

Στη μάχη όρμησε κάθε Έλληνας, επώνυμος και ανώνυμος, με διαφορετική νοοτροπία, προσανατολισμό και προέλευση, χωρίς ταξικά και οικονομικά κριτήρια.

Τώρα

Ο Έλληνας στέκεται αδρανής, χωρίς δύναμη να αντιδρά, δηλητηριάζεται καθημερινά από την προπαγάνδα για το υπάρχον σύστημα, που έχει γίνει πολιτικό εργαλείο σε βάρος των ιερών εθνικών συμφερόντων και του λαού.

 

3) Τότε

Ο Ελληνικός Λαός αποφασισμένος και ψυχικά ενωμένος, τροφοδότησε την οικουμένη με περήφανα ιδανικά και μηνύματα νίκης και καταπληκτικά κατορθώματα.

Τώρα

Ο Ελληνικός Λαός μόνος και εξαντλημένος, χωρίς να τον εμψυχώνει και να τον εμπνέει η πολιτική και πολιτειακή ηγεσία, πρέπει να ενωθεί, να καλλιεργήσει τις αρετές και τα χαρίσματά του, να πολεμήσει τις αδυναμίες του, να ξεπεράσει την ανεπάρκεια και την ιδιοτέλεια του κρατούντος πολιτικού συστήματος, την προπαγάνδα που συστηματικά του χορηγείται  από τα μπουκωμένα και ελεγχόμενα Μ.Μ.Ε.

 

4) Τότε

Η Ελλάδα υφίστατο την πίεση της Ιταλίας, μιας μεγάλης δύναμης και μιας ραγδαία αναπτυσσόμενης οικονομίας, με στόχο να την καταστήσει ο Μουσολίνι, Επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, υπάκουο μέλος της Αυτοκρατορίας των Καισάρων.

Τώρα

Η Ελλάδα υφίσταται την πίεση, τις απειλές, τη βία, την ταπείνωση, την καταπάτηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, τις παράνομες επιθέσεις μιας επικίνδυνης χώρας, της Τουρκίας, που ευνοείται ευρέως από τη Δύση και ενός ανερμάτιστου ηγέτη, θιασώτη της διεθνούς ανομίας, τον Ερντογάν, για να καταστεί Επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

 

5) Τότε

Η Ελλάδα δεν παραχώρησε τίποτε από αυτά που ζήταγε ο δικτάτορας Μουσολίνι. Αντιθέτως, ο Πρωθυπουργός της χώρας Ιωάννης Μεταξάς, ο Βασιλιάς, η  Εκκλησία,  οι Ένοπλες Δυνάμεις, ο Λαός, με υψηλό ενωτικό φρόνημα είπαν από την πρώτη στιγμή το μεγάλο και ηχηρό ΟΧΙ.  Χάρις στις ένοπλες δυνάμεις, στο λαϊκό φρόνημα και τη μεγάλη προετοιμασία, κερδήθηκε ο άνισος αγώνας απέναντι στις τεθωρακισμένες μεραρχίες.

Τώρα

Η Ελλάδα οφείλει να αγωνιστεί, έστω και πληγωμένη που είναι, έστω και χρεωμένη, με το Δημόσιο Χρέος, σχεδόν στο 180% του ΑΕΠ,  το οποίο φρόντισε το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα να το εξασφαλίσει. Οφείλουν να ενωθούν οι Έλληνες, με άδολο πατριωτισμό και φρόνημα, για να έχουμε τα ίδια αποτελέσματα με αυτά του Έπους.

 

6) Τότε

‘Αι  ημέτεραι δυνάμεις  αμύνονται του πατρίου εδάφους’. Ήταν η τελευταία πρόταση του λιτού και πατριωτικού πολεμικού ανακοινωθέντος της 28ης Οκτωβρίου  1940, το οποίο αποτυπώνει όλο το αγωνιστικό πνεύμα, το ανώτερο φρόνημα, την προσφορά στην πατρίδα, το σεβασμό στους ήρωες και μάρτυρες του Έθνους μας.

Τώρα

Το πάτριο έδαφος αμφισβητείται από αντιφατικές δηλώσεις μελών της κυβέρνησης. Το Αιγαίο έχει γίνει ‘σουρωτήρι’ από τους Τούρκους, οι οποίοι μας εμπαίζουν και η υπάρχουσα πολιτική εξουσία, περί άλλων τυρβάζουσα και με ενδοτική πολιτική αναιρεί την επόμενη ημέρα εκείνα για τα οποία έχει δεσμευτεί την προηγούμενη.

 

7) Τότε

Όπως γράφει ο κόμης Γκράτσι, πρέσβης της Ιταλίας στην Ελλάδα, στα απομνημονεύματά του:  …υπεκλίθη με βαθύτατο σεβασμό προ του υπερηφάνου γέροντος, ο οποίος δεν εδίστασε ουδέ επί  στιγμήν να επιλέξει για την πατρίδα του την οδό της θυσίας αντί της ατιμώσεως… και ανεχώρησε.

Τώρα

Διγλωσσία, υποκρισία και σκηνοθεσία από τον κ. Μητσοτάκη, όπου άλλα συμφωνεί εκτός Ελλάδος και άλλα ανακοινώνει εντός, παραποιώντας τα γεγονότα, συνεπικουρούμενος από τα διατεταγμένα Μ.Μ.Ε., που παρουσιάζουν με τρόπο εφησυχαστικό και επιπόλαιο την κατάσταση, τους αυλικούς και ανασφαλείς καθηγητές και τα Golden Boys της διορισμένης πολιτικής.

 

8) Τότε

‘Ουδείς ¨Έλλην καθίσταται πλουσιότερος εκ του πολέμου’ Νόμος με ένα άρθρο που ψηφίστηκε αμέσως στο πρώτο Υπουργικό Συμβούλιο, στις 28 Οκτωβρίου 1940, από τον Μεταξά και τους υπουργούς.

Τώρα

Η ελληνική πολιτική πραγματικότητα τα τελευταία χρόνια καθορίζεται από αυτούς ‘που μπαίνουν πάμφτωχοι και βγαίνουν πάμπλουτοι’, αποκλείοντας εκ των προτέρων με κάθε τρόπο τους μη ελεγχόμενους και τους πατριώτες.

 

9) Τότε

Η Ελλάδα δεν διαπραγματεύτηκε σε τίποτε από αυτά που ζήταγε η Ιταλία η οποία ήταν υπερδύναμη της εποχής της.

Τώρα

Ο κ. Μητσοτάκης, Πρωθυπουργός της Ελλάδος, διαπραγματεύεται κατά τρόπο κρυφό, μυστικό και προσωπικό για το τι θα παραχωρήσει από την κυριαρχία της χώρας στην Τουρκία.

 

10) Τότε

Γενναίος ήταν αυτός που αγωνίστηκε ανιδιοτελώς για την πατρίδα του, για την προάσπιση της κυριαρχίας της, για το «πάτριο έδαφος» και για την προαγωγή των εθνικών δικαίων.

Τώρα

Γενναίος κατά τον κ. Γεραπετρίτη, Υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδος, είναι ο υποχωρών, ο ρίπτων την ασπίδα του «ρίψασπις», ο μη αγωνιζόμενος για τα ιστορικά δίκαια της πατρίδος μας έναντι της αναθεωρητικής Τουρκίας, η οποία αλωνίζει στα ελληνικά εδάφη και στις ελληνικές θάλασσες χωρίς αντίδραση.

 

11) Τότε

Ο ελληνικό λαός ενωμένος επέλεξε την ελευθερία και όχι την υποδούλωση στον Ιταλό εχθρό και κατακτητή, επέλεξε τον πόλεμο και όχι τον ενδοτισμό, επέλεξε τη δικαιοσύνη της πατρώας γης και όχι την προσκύνηση, υπακούοντας στις προγονικές αξίες της ελευθερίας, δικαιοσύνης, ισότητας και προκοπής. Με αυτές τις αρχές επιτεύχθηκε το όχι στην υποδούλωση και η μεγάλη νίκη κατά του φασισμού

Τώρα...

ΕΠΟΣ ΤΟΥ '40 - ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΡΩΕΣ: Διαχρονικά μηνύματα Ελληνισμού

Γκίκας Τρίπος ! Ο ηρωικός συνταγματάρχης , ανάπηρος πολέμου που άνοιγε τις παρελάσεις. Έφυγε από τη ζωή το 2012 . Η μνήμη του για πάντα θα ανοίγει τις παρελάσεις του μέλλοντός μας . pic.twitter.com/jUsBTSepTM

— Ιωάννης Πολίτης (@uP6FQZYE9OGjziT) October 28, 2021

 

Του Δημήτρη Γαρούφα

Δικηγόρου – πρώην προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης

 

Δέος αισθάνεται κάποιος όταν έπειτα από 85 χρόνια αναλογίζεται το έπος του 1940 που έγραψαν οι Έλληνες μαχητές στα χιονισμένα βουνά της Κορυτσάς και της Βορείου Ηπείρου όπου κατατρόπωσαν τον ιταλικό στρατό.

Η αξία του έπους του 1940 δεν έγκειται μόνο στο γεγονός ότι νίκησαν οι Έλληνες, αλλά στο γεγονός ότι ο Ελληνισμός, όταν σχεδόν όλη η Ευρώπη είχε γονατίσει, τόλμησε και σαν ένας άνθρωπος, από τον πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά μέχρι τον τελευταίο Έλληνα, είπε ένα βροντερό ΟΧΙ χωρίς να λογαριάσει συσχετισμό δυνάμεων ούτε πιθανότητες νίκης ή ήττας.

Αναλογιζόμαστε πολλές φορές πώς να ήταν οι υπερασπιστές των Θερμοπυλών στην αρχαιότητα και αισθανόμαστε δέος. Τους στρατιώτες που έγραψαν το έπος το 1940 τους γνωρίσαμε. Ήταν οι πατεράδες και οι παππούδες μας, τους γνωρίσαμε σεμνούς και ταπεινούς στην καθημερινότητα, ανθρώπους της διπλανής πόρτας.

Το ερώτημα που μπαίνει είναι πώς αυτοί οι άνθρωποι, που εμείς τους γνωρίσαμε σαν κοινούς ανθρώπους με όλα τα ελαττώματα και τα προτερήματα, μεγαλούργησαν το 1940, ποια φλόγα τούς μεταμόρφωσε και τους ανέδειξε στο ύψος των αρχαίων προγόνων.

Αυτοί οι σεμνοί και ταπεινοί πατεράδες και παππούδες μας απέδειξαν ότι η ελληνική ψυχή είναι η ίδια. Αυτή η ψυχή είναι έτοιμη να πει το «παρών» στο σάλπισμα των μεγάλων στιγμών της Ιστορίας, πάντα όρθια και πάντα αγονάτιστη, έτοιμη να αγωνιστεί με βαθύτερη συνείδηση της Ιστορίας αρκεί στη δεδομένη στιγμή να υπάρξει πραγματική ηγεσία με συνείδηση της ιστορικής αποστολής της.

Αυτές οι ηγεσίες (δυστυχώς αποτελούν την εξαίρεση) που τολμούν μένουν στην Ιστορία για πράξεις κι όχι για λόγια.

Τέτοια ηγεσία είχε ο Ελληνισμός το 1912 και με πρωθυπουργό τον Ελ. Βενιζέλο διπλασιάστηκε η Ελλάδα, γιατί ο Βενιζέλος ζητούσε από τον στρατό όχι απλώς να θυσιαστεί για την Ελλάδα, αλλά να νικήσει, γιατί τότε υπήρχε η μοναδική ιστορική ευκαιρία να γίνει πράξη το όνειρο.

Τέτοια ηγεσία υπήρχε και το 1940 με τον Ι. Μεταξά, που μπορεί να ήταν δικτάτορας αλλά με το ιστορικό ΟΧΙ ένωσε το έθνος που νίκησε, αποδεικνύοντας ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο.

Οι στρατιώτες που έγραψαν το έπος του 1940 στέλνουν διαχρονικά μηνύματα σε εμάς τους επιγόνους.

Αυτό που θέλουν να μας πουν είναι ότι στην ιστορία των εθνών και των λαών ένα κι ένα δεν κάνει πάντα δύο, αλλά μερικές φορές μπορεί να κάνει και τρία. Δηλαδή πως όποιος έχει αδάμαστη θέληση, όραμα και πίστη, μπορεί να νικήσει ισχυρότερους αντίπαλους.

Το δεύτερο μήνυμα είναι ότι η πίστη στις διαχρονικές αρχές και αξίες μας είναι ανάγκη ζωής για να επιβιώνει ο Ελληνισμός.

Το τρίτο μήνυμα είναι η αναγκαιότητα εθνικής ομοψυχίας. Στις 28 Οκτωβρίου 1940 δίπλα στον δικτάτορα Ι. Μεταξά συμπαρατάχθηκε όλη η Ελλάδα (με δήλωσή του ακόμη και ο φυλακισμένος ηγέτης του ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδης) και το ΟΧΙ που είπε ο Ι. Μεταξάς ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940 απηχούσε το συναίσθημα όλων των Ελλήνων, γι’ αυτό και μεγαλούργησε η Ελλάδα.

Οι στρατιώτες που έγραψαν το έπος του 1940 υπενθυμίζουν ότι …

 

ΕΠΟΣ ΤΟΥ '40 - ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΡΩΕΣ: Προς τη Δόξα του '40

Μία μεγάλη, πολύ μεγάλη, υπόκλιση παρακαλώ !!
Αείμνηστος Συνταγματάρχης Γκίκας Τρίπος !!
Αθάνατος !!#WeArePorfyras #28Οκτωβριου #28οκτωβρίου pic.twitter.com/zojT6AKxZJ

— fans του ΑΟΦ ΠΟΡΦΥΡΑΣ (@porfyras_fans) October 28, 2019

Προς πιτσιρικάδες,
Καλός ο χαβαλές πριν κ μετά, όταν όμως παρελαύνετε την 28η Οκτ. ψηλά τα κεφάλια, γιατί το κάνετε κ γι' αυτόν.
Σ/χης Γκίκας Τρίπος τραυματίστηκε στην Πρεμετή από έκρηξη οβίδος με αποτέλεσμα να χάσει κ τα δύο του πόδια. Άνοιγε τις παρελάσεις για πολλά χρόνια. pic.twitter.com/qIkUQvC42F

— Jolly Roger 🏴‍☠️ ✠ 🦈 ⚓️ (@Pirates_Flag) October 26, 2019

 

Ένα εξαιρετικό κείμενο - ποίημα του Γεωργίου Βλάχου, εκδότη της Καθημερινής, που θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία!!!

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ

Κύριοι νέοι τοῦ 1940, εἶσθε τυχεροί, εἶσθε προνομιούχοι.

Κύριοι νέοι τοῦ 1940, καμμία γενεά, καμμία νεολαία, κανένα παιδί δὲν εἶχε τὴν τύχη ν᾿ ἀναπτυχθῇ μέσα σ' ἕνα τέτοιο θαυμάσιον θερμοκήπιον ἀρετῆς, πατριωτισμοῦ καὶ ἀνδρείας, ὅπως εἶναι ἡ Ἑλλὰς ἡ σημερινή.

Εμεγαλώσαμε καὶ ἐμεῖς μέσα στὰ ὡραῖα ἀθηναϊκὰ σπίτια τοῦ παλαιοῦ καιροῦ, μὲ καλούς γονεῖς, καλὰ παραδείγματα, μὲ ἐθνικὰς παραδόσεις. Τὸ Εἰκοσιένα ἦταν σ᾿ ἐμᾶς πιὸ κοντά. Τὶς ἱστορίες του καὶ τὶς δόξες του τὶς ἀκούσαμε στην κούνια μας, ἀπὸ τὴ γιαγιά μας, σὰν παραμύθι. Κάποιος τελευταῖος ᾿Αγωνιστὴς πρὶν κλείσῃ τὰ μάτια του καὶ φύγῃ μακριὰ γιὰ τὴν Ιστορία, ἐχάϊδεψε τὸ παιδικό μας κεφάλι. Ἐζήσαμε καὶ ἐμεῖς ἐθνικὲς ἡμέρες καὶ εὐτυχήματα. Εξεχυθήκαμε παιδιὰ μὲ σημαίες καὶ μὲ ζητωκραυγὲς εἰς τοὺς δρόμους ὅταν στὰ 1897 ὁ Πρίγκηψ Γεώργιος κατέβηκε γιὰ νὰ πάρῃ τὴν Κρήτη. Ἐγυρίσαμε μὲ δάκρυα εἰς τὸ σπίτι μας τὸ βράδυ ἐκεῖνο τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς ποὺ ὁ ἐχθρὸς εἶχε μπῆ εἰς τὴν Λάρισαν. Ἐπήραμε κι᾿ ἐμεῖς ἀργότερα, εἰς τὰ Δώδεκα, τοὺς παλαιούς γκράδες καὶ τὰ νέα μάνλιχερ εἰς τὰ χέρια καὶ ἐφτάσαμε ψηλά, ὣς τὰ Γιάννενα, ὡς τὴ Ροδόπη.

᾿Αρχίσαμε ἔπειτα, ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, τοὺς ἐλεεινοτέρους ἀγῶνας, τὸν καυγά μεταξύ μας, τοὺς ἡρωϊσμοὺς εἰς τὰ πεζοδρόμια.

Εἴχαμε κι' ἐμεῖς ζωή... - Καὶ εἶχε ἡ ζωή μας ὡραῖες ἡμέρες καὶ μεγάλες στιγμές. ᾿Αλλ᾿ ἐμᾶς δὲν μᾶς ἐξύπνησαν στὴ δική σας τὴν ἡλικία εἰς τὰς ἓξ τὸ πρωῖ οἱ σειρήνες.

Ἐμεῖς δὲν ἐκοιμηθήκαμε παιδιὰ γιὰ νὰ πεταχτοῦμε ἀπὸ τὰ τὰ κρεββάτια μας ἄντρες.

Δὲν ἔφτασε ποτέ ξημερώματα ἡ Ἑλλὰς νὰ κτυπήσῃ τὴν πόρτα τοῦ πατρικοῦ μας σπιτιοῦ γιὰ νὰ μᾶς πῇ, ὅπως εἶπε σὲ σᾶς:

«Ξυπνῆστε παιδιά, κινδυνεύω...».

Δὲν ἀντήχησεν εἰς τὰ παιδικά μας αὐτιὰ ἐθνικὸν ἐγερτήριον, συναγερμός ψυχῶν, παιὰν πανελλήνιος, τὸ θαυμάσιον, τὸ χαλύβδινον, τὸ πελώριον ΟΧΙ ποὺ εἶπε εἰς τὸν Γκράτσι ὁ ΜΕΤΑΞΑΣ.

Έχεις στρατούς; Έχεις στόλους; Έχεις τάνκς; Έχεις λεπτά;

 

ΕΧΕ ΤΑ. Ἐμεῖς, τεῖχος ἀπρόσβλητον εἰς ὅλα αὐτά, σοῦ στήνομε ἕνα ΟΧΙ. Όχι, τὴν Ἑλλάδα δὲν σοῦ τὴν δίνομε.

ΟΧΙ, στὰ χώματά της δὲν θὰ πατήσῃς ποτέ.

ΟΧΙ, πρὶν ἔλθῃς ἐσὺ τύραννος, βάρβαρος, δολοφόνος, θὰ πεθάνωμεν ΟΛΟΙ.

Αὐτό, τὸ θὰ πεθάνωμεν ὅλοι, τὴν ἀπόφασιν, ποὺ ἀνετίναξε τοῦ ᾿Αρκαδιοῦ τὴν Μονήν, ποὺ ἔστησε τὸν Χορὸν τοῦ ποὺ ἄναψε τὸν δαυλὸν τοῦ Κανάρη, ἐμεῖς τὴν ἐμάθαμε, σεῖς ἀνεπνεύσατε, τὴν ἐζήσατε, ἐμπῆκεν εἰς τὶς φλέβες σας σὰν ἕνεσις ἀνετίναξε τοῦ Ζαλόγγου, σεῖς τὴν ἐθνική, ἔγινε ἕνα μαζί σας.

Kοντὰ εἰς τὸ τζάκι τ᾿ ἀνακοινωθέντα διαβάζομε τώρα του Στρατηγείου, κυττοῦμε σκυμμένοι τὸ Χάρτη, ψάχνουμε μὲ ἀνησυχία τὰ βουνά, τὰ ὑψώματα, τὰ στρατεύματα τοῦ ἐχθροῦ: Θὰ πάρωμε κι᾿ αὐτό;... Θὰ προχωρήσωμε; Θὰ πέσῃ τὸ Τεπελένι; Θὰ ΝΙΚΗΣΩΜΕ;...

Ἐσεῖς δὲν ἔχετε ἀνάγκην. Εἶσθε προνομιοῦχοι, κύριοι νέοι τοῦ 1940. Ἔχετε ἀπὸ τὶς 28 Οκτωβρίου νικήσει. Ἐσεῖς ἔχετε τὸ ΟΧΙ περιουσία σας, ὁδηγό σας, δικό σας.

Ἐσεῖς ἐμάθατε στο μεγάλο Σχολεῖο τῆς ἐποχῆς αὐτῆς, ὅπου τὰ Σχολεῖα εἶναι κλειστά, ὅτι ἀληθινά ὑπάρχει κάτι ἀνώτερο ἀπὸ τὰ πράγματα, ἀπὸ τὴν αὐτοσυντήρησιν, ἀπὸ τὸ συμφέρον, ἀπὸ τὴν σάρκα: Η ΙΔΕΑ.

Παιδιά, ποὺ θὰ τραβήξουν στὴ ζωὴ μὲ αὐτὸ τὸ μάθημα, μὲ αὐτὸν τὸν κανόνα, παιδιὰ ποὺ θὰ ξέρουν ν᾿ ἀγωνισθοῦν γιὰ κάποιο Ιδανικό, παιδιὰ ποὺ μεθαύριο θ᾽ ἀψηφήσουν τὶς ἀπειλές, τὸν κίνδυνο, τὶς δοκιμασίες, ποὺ σε κάθε στιγμὴ ποὺ θὰ παρουσιασθῇ ἡ ἀνάγκη θὰ ἔχουν ἕτοιμο ἕνα ΟΧΙ, εἶναι παιδιὰ ποὺ ἔχουν ἀπὸ τώρα γιὰ ὅλη τὴ ζωή τους νικήσει, προνομιούχα παιδιά.

Ἔτσι λοιπόν, Νέοι τοῦ 1940, τραβήξτε ἐμπρὸς καὶ ἄφοβα τὸν ὡραῖο δρόμο ποὺ σᾶς ἀνοίγει ἡ Ἑλλὰς ἡ σημερινή.

Εἶναι ΜΕΓΑΛΟΣ. Σὰν τὴν ἀπόφασι ποὺ ἐπῆρε.

ΙΣΙΟΣ. Σὰν τὴ λόγχη τὴν ἄκαμπτη.

ΛΕΥΚΟΣ. Σὰν τὸ χιόνι ποὺ πέφτει τώρα ἐπάνω στις ὀροσειρές τοῦ Μετώπου.

Τραβήξτε ἄφοβα τὸν ὡραῖο δρόμο καὶ...

Κρατᾶτε τὸ κεφάλι σας ψηλά. ῎Εξω τὸ στῆθος, ὄρθιο τὸ κορμί σας. Κι᾿ ἂς φαίνεται πώς σκύβουνε δειλά καὶ τὰ βουνὰ ἀκόμη, στὴν ὁρμή σας.

Σὰν περπατάτε ἂς φαίνεται πώς τρέχετε, πὼς ἐπετάξατε μὲ τὰ φτερὰ ἀπ᾿ τὴν κούνια, πὼς τρέμει ὁ κόσμος, - τὰ μουστάκια ποὺ δὲν ἔχετε καὶ τῶν ποδιῶν σας τὰ ἀνύπαρκτα σπηρούνια.

 

Σὰν βγαίνετε πρωῖ ἀπὸ τὸ σπίτι σας ἂς φαίνεται πὼς…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΡΑΓΙΑΔΟ-ΚΑΘAΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Ο προκαλών δεν φεύγει ατιμώρητος»

Σε μια χώρα που κατάφεραν και έγιναν αυτοί οι δύο πρωθυπουργοί, γιατί σας φαίνεται περίεργο που έγινε ο αχθοφόρος σταθμάρχης...;;; pic.twitter.com/YXv73Le6Zf

— P.Panagopoulos (@p_panag) March 14, 2023

Του ΑΛΚΙΒΙΑΔΗ ΚΕΦΑΛΑ

 «Nemo me impune lacessit» («Ο προκαλών δεν φεύγει ατιμώρητος»): Η λατινική φράση πρωτοεμφανίστηκε στους εραλδικούς θυρεούς της Σκοτίας τον 16ο αιώνα και έκτοτε αποτελεί την εθνική φράση της χώρας. 

Η εμβληματική ρήση έχει βαθιές εθνικές και ατομικές προεκτάσεις. 

Σε συλλογικό επίπεδο, η φράση τονίζει την εθνική κυριαρχία, την προετοιμασία του έθνους για πολεμική αναμέτρηση με εχθρικές χώρες. 

Σε ατομικό επίπεδο συνεπάγεται την υπεράσπιση της περιουσίας και κυρίως της τιμής και της αξιοπρέπειας. 

Η υιοθέτηση και η κατανόηση των νοημάτων της, καθώς και η εμπέδωσή της στον ατομικό και συλλογικό ψυχισμό αποτελούν αναγκαία και ικανή συνθήκη επιβίωσης. Κοινωνίες που την υιοθετούν επιβιώνουν. Οι υπόλοιπες χάνονται, υποκύπτοντας στην επιθετικότητα του συστήματος εξουσίας και των αλλοεθνών.

Η ευαγγελική φράση «μη μου άπτου» («μη με αγγίζεις») αποτελεί τον πυρήνα της κοσμοθεωρίας του εβραϊκού κράτους. Το Ισραήλ επιβιώνει επειδή τιμωρεί. Δοθέντος ότι ο νόμος αποτελεί το ισχυρότερο όπλο της εξουσίας και συνεπώς δεν επιβάλλεται συμμετρικά, πρώτος ο Μωυσής αναγνώρισε την αντίφαση και επέβαλε τον θεϊκό νόμο της ισόποσης εξόρυξης οφθαλμού και οδόντος. Η χριστιανική εντολή περί «ραπίσματος ετέρας παρίας» παραβιάζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, επιδιώκοντας την υποταγή της κοινωνίας στην εξουσία. 

Στην υποθετική περίπτωση της ύπαρξης ενός αξιοπρεπούς, δίκαιου και ηθικού λαού, ο Γεώργιος Παπανδρέου θα έπρεπε να είναι «αλυσοδεμένος κωπηλάτης στο τελευταίο μπαλαούρο ρωμαϊκής γαλέρας».

Αντί δίκαιης τιμωρίας, ο αξιοπρεπής λαός τον μισθοδοτεί στο Κοινοβούλιο.

 Εκ του αποτελέσματος, η ατιμωρησία γιγάντωσε περισσότερο το θράσος του επόμενου. Αυτός πήρε την πρωτοβουλία να κάνει τους ψηφοφόρους του ενοικιαστές στα σπίτια τους.  

Ο επόμενος είναι σκέτη απόλαυση. Αν παραβλέψουμε την εκχώρηση τμήματος της ελληνικής ιστορίας στους Σλάβους, παραβίασε το Σύνταγμα, έφερε Μνημόνια, υποδούλωσε την Ελλάδα, τους Ελληνες, τα δημόσια και ακίνητα περιουσιακά στοιχεία στο Υπερταμείο για 99 χρόνια.

Αυτός κατήγγειλε πρόσφατα τον πρόεδρο Τραμπ για «αποικιοκρατική πολιτική», επειδή θέλει, λέει, να πάρει τις σπάνιες γαίες της Ουκρανίας. Δηλαδή, ναι μεν αυτός ο κύριος παρέδωσε τον ορυκτό πλούτο της Ελλάδας στα διεθνή κοράκια για 99 χρόνια, δεν επιθυμεί όμως να εκχωρηθεί ο ορυκτός πλούτος της Ουκρανίας στον Τραμπ. Αυτόν όχι μόνο τον «δικαίωσε» ο αξιοπρεπής λαός με μία θέση στο Κοινοβούλιο, ώστε να μισθοδοτείται με μερικές χιλιάδες ευρώ τον μήνα, αλλά επιπλέον επιβραβεύθηκε με μερικά εκατομμύρια από τους φόρους μας για να ιδρύσει ινστιτούτο.  

Ο τελευταίος είναι ειδική περίπτωση.

Αυτός δεν περιορίστηκε στη διάλυση των κρατικών δομών της χώρας μας, της ενέργειας, της Δικαιοσύνης, του Στρατού, της ασφάλειας, της δημόσιας υγείας, ούτε αρκέστηκε στην πώληση και τη ληστεία της ιδιωτικής περιουσίας αντί πινακίου φακής σε όποιον ομιλεί γερμανικά, τουρκικά, αραβικά, κινεζικά, σουαχίλι, αλλά είχε και την επιθυμία να ικανοποιήσει τις πλέον σκοτεινές πτυχές της ψυχής του, κλειδώνοντάς μας στα σπίτια μας και χύνοντας στο σώμα μας το δηλητήριο, όπως αποκαλύπτει ύστερα από πέντε χρόνια η γνήσια και αληθινή επιστήμη, με εκατοντάδες δημοσιεύσεις σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά με υψηλό δείκτη απήχησης.

Αυτός ο τελευταίος λοιπόν, λόγω ατιμωρησίας, θέλει να εξερευνήσει και τις ανεξερεύνητες πτυχές της ψυχής του. Οχι μόνο έχει σκοπό να μας αντικαταστήσει με μουσουλμάνους, κατά δήλωσή του, ως αντινατιβιστής, αλλά επί τα χείρω επιδιώκει να κάνει εκ νέου την Ελλάδα τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 

Αυτόν λοιπόν, για δεύτερη φορά, ο αξιοπρεπής λαός τον έχρισε πρωθυπουργό. 

Οι αρχαίοι Ελληνες θεωρούσαν ότι, μετά την ύβρη, έρχονται το θόλωμα του νου και η τιμωρία.  

Αντιθέτως, η αναξιοπρέπεια ...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗ και ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΥΠΕΡΗΦΑΝΙΑΣ: Για να μην ξεχνούν οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νέοι... (Υπάρχει άραγε ακόμα ελπίδα ή θα έχουμε γίνει σαν τα σκατένια νεοταξικά μούτρα των διεθνών χρήσιμων ηλιθίων της δικαιωματιστικής ανωμαλίας και του ισλαμοφασισμού?)

Έλα να διδάξεις τους πλεμπαίους, είδωλο #OpeningCeremony#Paris2024 #Olympics #Paris2024gr pic.twitter.com/9UXLdoldmQ

— Η Αβυσσαλέα 🎯🎲 (@avyssalea) July 26, 2024

Παιδιά, αν δε μπορείτε να κάνετε #OlympicGames που να έχουν ουσία και να μην ξεφτιλίζουν τον αρχαίο θεσμό, να μας πληρώνετε, να τους κάνουμε εμείς.
Ξέρουμε και μπορούμε
#OpeningCeremony#Ολυμπιακοί_Αγώνες #olympics2004 pic.twitter.com/IvDwLqDbV2

— Buzz Daz Jazz! (@jazz_daz) July 26, 2024

Γύρνα πίσω ή έστω τηλεφώνα pic.twitter.com/bTMELL9dCp

— ▪️𝝮𝞀𝝰𝝸𝝾𝘀 𝝟𝝾𝝸𝝻𝞈𝝻𝝴𝝼𝝾𝘀▪️ (@sleepygeor) July 26, 2024

Και μόνο γι αυτό θα προσκυνούσα αιώνια τον Παπαϊωάννου pic.twitter.com/B7SGBXdjT9

— Το παντατίφ 🐜🐜 (@panta_tif) July 26, 2024

Ο Αλέξανδρος, το Βυζάντιο, οι ηρωες της Επανάστασης του 21 και υπεράνω όλων ο Έρως με ονειρεμένη μουσική
🇬🇷💙#Athens2004#Olympics #OlympicGames #Olympic2024 #Ολυμπιακοί_Αγώνες pic.twitter.com/xbcUnP0Qzk

— Electra (@Electra306) July 26, 2024

Την Τελετή Έναρξης των ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ στην Αθήνα, δεν την έχει ξεπεράσει κανείς.Δεν ήταν απλά ένα εντυπωσιακό spectacle, σαν το σημερινό, πολύχρωμο πανηγύρι των Γάλλων.Η έναρξη των Αθηνών, ήταν ΜΕΘΕΞΗ!

— Lina Kleitou (@LKleitou) July 26, 2024

Η στιγμή που μπαίνει το τραγούδι του Σταύρου Ξαρχάκου ειναι μια στιγμή που θα με ανατριχιάζει για παντα !🙌🏻🇬🇷🙌🏻 pic.twitter.com/gjrDsU29yx

— Πρόεδρος Κατουρλίδες (@Kostas_Thoneick) July 26, 2024

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ: Φοβία, κατευνασμός, υποχωρητικοτητα, το τρίπτυχο της Αθηναϊκής πολιτικής

 

Του Παντελή Σαββίδη

Ο πρέσβης ε.τ. Νίκος Κανέλλος πιστεύει πως για να δώσει δυναμική στην προσέγγιση Ελλάδας-Τουρκίας ο Ερντογάν μπορεί να ανακοινώσει κάτι σχετικό με την Σχολή της Χάλκης. Δεν έχω μιλήσει μαζί του αλλά τέτοιες διαπιστώσεις δεν μπορούν να στηριχθούν σε ανάλυση δεδομένων. Πρέπει να βασίζονται σε πληροφορίες. Για να διακινδυνεύει, δημοσίως, την προβλεψη ο κ. Πρέσβης πρέπει να βασίζεται σε κάποια πληροφόρηση που θα έχει. Θα το δούμε κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Κατά τα άλλα, το πλαίσιο της εξέλιξης των ελληνοτουρκικών έχει αρνητική χροιά για την Ελλάδα.

Όταν διακηρύσεις φιλία και αποχή απο πράξεις που θα την υπονομεύσουν αποδέχεσαι την παρούσα κατάσταση. Η παρούσα κατάσταση χαρακτηρίζεται απο:

1.- Το casus belli της Τουρκίας προς την Ελλάδα. Δηλαδή, η Αθήνα αποδέχεται πως δεν θα κάνει τίποτε για να ασκήσει τα δικαιώματα που της παρέχει το δίκαιο της θάλασσας. Και δεν μιλάμε για ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδα. Μιλάμε για χωρικά ύδατα. Στον ολόκληρο τον κόσμο η Ελλάδα είναι η μόνη παράκτια χώρα που δεν έχει επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα.

2.-Το τουρκολιβυκό μνημόνιο, αν και παράνομο, παγιώνεται με τις δεσμεύσεις της Διακήρυξης Φιλίας. Παγιώνεται, επίσης, η Γαλάζια Πατρίδα, οι Γκρίζες Ζώνες. Το ότι οι δύο πλευρές διατηρούν τις θέσεις τους δεν σημαίνει τίποτε. Και η κατάληψη της Κωνσταντινούπολης μπορεί να αμφισβητείται. Ο βασιλιάς σκοτώθηκε, δεν παραδόθηκε. Δεν υπέγραψε παράδοση, όπως έλεγε και ο Κολοκοτρώνεις. Αλλά η Κωνσταντινούπολη είναι σήμερα τουρκική.

3.-Με τη συνέντευξή του στην “Καθημερινή” ο Ερντογάν έθεσε ένα, ακόμη, ζήτημα: η αμφισβήτηση κυριαρχίας δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να κάνουμε διάλογο, είπε. Επειδή στην Αθήνα ίσως δεν αντιλαμβάνονται τι σημαίνει αυτό αν δεν το νοιώσουν ως άμεσο, δικό τους πρόβλημα, ο Ερντογάν είπε πως μπορεί να αμφισβητήσει ότι η Ακρόπολη ανήκει στην ελληνική κυριαρχία και αυτό η κυβέρνηση πρέπει να το συζητήσει.

Ο σχετικός με τα παραπάνω κατάλογος μπορεί να διευρυνθεί.

Η Τουρκία αυτήν την περίοδο βρίσκεται σε ένα μεταίχμιο που αν το περάσει, που θα το περάσει, θα έχει ξεφύγει για τα καλά.

Η αποδοχή της Φιλίας με την Ελλάδα είχε σαφείς στόχους:

-Ο ένας ήταν το πιστοποιητικό καλής συμπεριφοράς προς την Ελλάδα που ζητούσαν οι ΗΠΑ απο την Άγκυρα και ο κ. Μητσοτάκης το παρείχε, για να προμηθευθούν τα F-16.

-Ο άλλος ήταν ότι η οικονομική κρίση που διέρχεται η χώρα είναι μεγάλη. Ακόμη και το κόστος της καθημερινής αμφισβήτησης των ελληνικών δικαιωμάτων με τις παραβιάσεις είναι σημαντικό. Η Τουρκία, όμως, έχει διαμορφώσει την οικονομική βάση της και με τις επιλογές που κάνει προσπαθεί να ξεπεράσει το πρόβλημα και κάποια στιγμή θα το ξεπεράσει.

Η Τουρκία αναζητά ενέργεια για την βιομηχανία της. Και την αναζητά σε διάφορες κατευθύνσεις. Μια απο αυτές είναι και η εκμετάλλευση των ενεργειακών αποθεμάτων σε περιοχές ελληνικης ΑΟΖ.

Αναζητά γεωπολιτικό ρόλο. Στα Βαλκάνια τον πετυχαίνει ντε φάκτο, διότι δεν υπάρχει κανείς να την ανταγωνισθεί. Η Αλβανία έχει γίνει το μακρύ χέρι της. Στα Σκόπια δεν έχει, προς τον παρόν, επιρροή αλλά αν οι σχέσεις της γειτονικής χώρας επιδεινωθούν με την Ελλάδα και τη Βουλγαρία και η ευρωπαϊκή προοπτική τους υποχωρήσει, η Τουρκία θα προσφερθεί για βοήθεια. Στην Κεντρική Ασία επιχειρεί να επηρεάσει τις εξελίξεις με την στενή συνεργασία και την βοήθεια που παρέχει στο Αζερμπαϊτζάν αλλά και με την Ένωση Τουρκόφωνων λαών. Στη Μέση Ανατολή διεκδικεί απο τις ΗΠΑ ρόλο περιφερειακού τοποτηρητή για την αναχαίτηση του Ιράν, όπως αδρά φαίνεται απο ένα δημοσίευμα του Atlantic Council που δημοσιεύουν οι Ανιχνεύσεις. ΕΔΩ

Προσπαθεί να γίνει εξαγωγέας όπλων και αναπτύσει την αμυντική τεχνολογία της σε σημείο ανησυχητικό. Ενισχύει με νέα οπλικά συστήματα τις Ένοπλες Δυνάμεις της, κυρίως, το ναυτικό και απο δύναμη χερσαία επιχειρεί να γίνει και ναυτική δύναμη.

Επιδιώκει, τέλος, η Τουρκία να δορυφοροποιήσει την Ελλάδα. Με τον τρόπο που την αντιμετωπίζουν οι εληνικές κυβερνήσεις φαίνεται να τα καταφέρνει. Φοβία, κατευνασμός και υποχωρητικότητα είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της αθηναίκής πολιτικής.

Απέναντι σε όλα αυτά η Ελλάδα:

-Αποδυναμώνει την άμυνά της. Θέλει να “πουλήσει”, ουσιαστικά να στείλει στην Ουκρανία, 90 F-16. Αδειάζει τις αποθήκες της απο πολεμικό υλικό με το πρόσχημα ότι έχει λήξει και μας κάνουν χάρη όσοι το δέχονται διαφορετικά θα πληρώναμε για την καταστροφή του. Κανείς δεν έχει άμεση γνώση της ημερομηνίας λήξης του.

-Αποδυναμώνει το στρατιωτικό αποτύπωμά της στα νησιά, κατ επιταγήν της Τουρκίας και υπόδειξη των ΗΠΑ.

-Δεσμευμένη απο την Διακήρυξη δεν προχωρά σε τίποτε που έχει σχέση με τα δικαιώματά της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

-Κυρίως, όμως, δεν διαμορφώνει στρατηγική. Η κυβερνητική ομάδα διαχειρίζεται, απλώς, μια καθημερινότητα χωρίς στόχους ενώ τα προβλήματα πολλαπλασιάζονται.

ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ

Την ίδια συμπεριφορά με την Τουρκία ακολουθεί προς την Ελλάδα και η Αλβανία σε μια προσπάθεια του πρωθυπουργού της να καταστεί εθνικός ηγέτης.

Οι παρατηρητές του αλβανικού θεωρούν ότι στόχος του αλβανικού κράτους προς την Ελλάδα είναι να εμποδίσει την ενσωμάτωση των αλβανών στην ελληνική κοινωνία, η τόνωση του εθνικού τους φρονήματος με απώτερο στόχο όταν ως έλληνες πολίτες γίνουν αρκετοί, να δημιουργήσουν δικό τους πολιτικό κόμμα.

Δεν είναι σαφές αν στην Αθήνα ασχολούνται με το θέμα αυτό. Να υπενθυμίσω, απλώς, πως το Κοσσυφοπέδιο απέκτησε την συντριπτική αλβανική παρουσία με την κάθοδο αλβανών στην περιοχή και την αποχώρηση Σέρβων.

Οι κκ Ερντογάν και Ράμα παίζουν στα δάκτυλά τους την Αθήνα.

Στα Σκόπια η κυβέρνηση που αναδείχθηκε απο τις εκλογές μπορεί να δημιουργήσει νέα κατάσταση στις σχέσεις με την Ελλάδα και να τις οδηγήσει στην εποχή της αντιπαράθεσης.

Απέναντι σε όλα αυτά η Αθήνα ή δεν κάνει τίποτε ή προσπαθεί να διαχειριστεί τα προβλήματα αφού ανακύψουν.

Η συνειδητοποίηση αυτής της αδυναμίας δημιουργεί εύλογη ανησυχία στην ελληνική κοινωνία.

Ο έλληνας πρωθυπουργός προτάσσει την ησυχία στα ελληνοτουρκικά, αντίληψη που βρίσκει ανταπόκριση στην κουρασμένη, γενικώς, ελληνική κοινωνία. Αν συνεχώς παραχωρείς…

ΤΕΧΝΗ , "ΤΕΧΝΗ" και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Παιχνίδια

Του Μιχάλη Τσιντσίνη

Το λένε «εθνική υπερηφάνεια». Μάλλον όμως εθνική αμηχανία είναι αυτό που μας προκαλεί ο Γιώργος Λάνθιμος. Οι δημόσιοι έπαινοι για την επιτυχία του είναι μοιραία γενικόλογοι.

Δεν θα μπορούσαν να αφορούν την ουσία του έργου του.

Πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς;

Τι θα έπρεπε να του γράφουν οι επινίκιες αναρτήσεις: «Μπράβο, Γιώργο. Δόξασες την Ελλάδα με την ιστορία σου για ένα κορίτσι που ανακαλύπτει τη σεξουαλικότητά του, ψηλαφητά, σαν οιστρήλατο αγρίμι και μετά, διά της λίμπιντο, επινοεί μόνο του τον εαυτό του»;

«Μπράβο, Γιώργο πρωταθλητή, πού έδωσες τα εθνικά χρώματα σε μια φεμινιστική παραβολή, όπου η ηρωίδα που αυτοκτονεί μαζί με το έμβρυό της, καταλήγει να αναγεννηθεί μαζί και χάρη σε αυτό, σε μια τέλεια οντολογική αντιστροφή της έκτρωσης;».

Η αλήθεια είναι ότι οι αλλόκοτες ταινίες του –ας πούμε– «Ελληνα» σκηνοθέτη δεν προσφέρονται για τον θρίαμβο της αγοράς.

Αυτές οι υπαρξιακές τραγικωμωδίες –στις οποίες η ματαιότητα της ανθρώπινης περιπέτειας παριστάνεται σαν σπασμωδική εναλλαγή ηδονής και τρόμου– δεν προσφέρονται ούτε για τις μεγάλες τελετές της παγκόσμιας ποπ κουλτούρας.

Ηταν αναμενόμενο ότι οι κριτές θα κατέληγαν στην ασφαλή επιλογή του Οπενχάιμερ. Προέκριναν την παιδαγωγική βράβευση ενός εσχατολογικού έπους, που αφυπνίζει τον θεατή για τον κίνδυνο ανθρωπογενούς συντέλειας του κόσμου.

Πώς να ανταγωνιστεί αυτό το στέρεο μεγαλούργημα ο μύθος της Μπέλα Μπάξτερ – αυτός ο απελευθερωτικός μύθος για ένα πλάσμα που, παρότι κατασκευάστηκε στο εργαστήριο, συγκροτεί τελικά αυτοσχεδιαστικά την ανθρωπινότητά της, ερήμην των εργοστασιακών ρυθμίσεων που είχε καταστρώσει για εκείνη ο πλάστης της.

Αψηφά το βιολογικό της hardware, χρησιμοποιώντας το σώμα που της δόθηκε μόνο σαν δοχείο «χειροποίητου» εαυτού· σαν εργαλείο για να συνδεθεί με τον κόσμο – να τον ταξιδέψει και τον απολαύσει.

Αυτή η δημιουργική τόλμη δεν εκδηλώνεται με τη βαρύτητα που ίσως θα της ταίριαζε.

Το αντίθετο. Ο Λάνθιμος ξεχωρίζει όχι επειδή έχει τη φιλοδοξία να οδηγήσει την τέχνη του στις πιο ολισθηρές περιοχές της ύπαρξης. Ξεχωρίζει επειδή…

 

ΝουΔο-γαλαζαίων εθνικών ΡΑΓΙΑΔΟξεφτιλαράδων κωμωδία