"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΤΑΜΑΝΙΔΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΤΑΜΑΝΙΔΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πλουτίσαμε... λεκτικα

Της Εύας Κοταμανίδου

Μπορεί να πτωχεύσαμε, δύσκολο φαίνεται να τη γλιτώσουμε, πάντως θα 'χουμε γίνει λεκτικά πάμπλουτοι, έστω κι αν δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε πλήρως όλες αυτές τις νέες τεχνολογικές εκφράσεις, που εισήλθαν στο καθημερινό μας λεξιλόγιο: PSI, σπρεντς, ΔΝΤ, Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, Μνημόνιο, τρόικα, Γιούρογκρουπ, ευρωζώνη, κούρεμα (με την ψιλή;), ανταλλαγή ομολόγων, μετενέργεια (τι είναι αυτό;), κόκκινες γραμμές, επιτροπεία (το πήραν πίσω), αναδιάρθρωση χρέους, χρεοκοπία, επιστροφή στη δραχμή (αλί, αλί και τρισαλί), πτώχευση και... και... 

Εχουμε σαλτάρει τελείως, μισθοί, συντάξεις στον αέρα, φόροι κι άλλοι φόροι, δάνεια κι άλλα δάνεια (με ποιους άθλιους όρους;), σήμερα συμφωνούμε, αύριο διαφωνούμε, οι τροϊκανοί επιμένουν στη συρρίκνωση μισθών και συντάξεων, σε απολύσεις, οι κοινωνικοί εταίροι τα βρίσκουν αντιστεκόμενοι, οι συμπολιτευόμενοι αρχηγοί αλληθωρίζουν αντιπολιτευόμενοι προς το άμεσο εκλογικό, άδοξό τους μέλλον. 

Κι εμείς, ο λαός, σιγοψιθυρίζοντας «μετεβλήθη εντός μου/ ο ρυθμός του κόσμου», βουτηγμένοι στην απελπισία, την απόγνωση. Η φτώχεια χτυπάει φίλους και συγγενείς, τα νοικοκυριά καταρρέουν, οι άστεγοι πληθύνονται, οι άνεργοι πολλαπλασιάζονται, οι νέοι ξενιτεύονται, οι πεινασμένοι καταφεύγουν στα συσσίτια του Δήμου και της Εκκλησίας, οι κλοπές, οι δολοφονίες, οι αυτοκτονίες αυξάνονται. Κατρακυλάμε «στου κακού τη σκάλα», χωρίς ελπίδα, χωρίς γλιτωμό, «κι ο βοριάς που τ' αρνάκια παγώνει» σκοτώνει στα παγκάκια ανέστιους και πένητες, και φως στο τούνελ πουθενά. 

Τι μας περιμένει; Τι μας απομένει; 

ΚΟΣΜΟΣ: Η αμαρτία του να είσαι γυναίκα...

Της Εύας Κοταμανίδου

Αυτοκράτωρ Θεόφιλος, επιλέγοντας νύφη, προς την ωραιοτάτη βυζαντινή πριγκίπισσα και ποιήτρια Κασσιανή: «Εκ γυναικός ερρύη τα φαύλα». 

Κασσιανή προς Θεόφιλο: «Εκ γυναικός ερρύη και τα κρείτω»! 

Τρόμαξε ο α-νόητος δεκαεφτάχρονος από την ευφυΐα της νεαρής και έδωσε το μήλο προτίμησης στην άλαλη Θεοδώρα. Η πρώτη κατέληξε σε μοναστήρι, η δεύτερη έγινε αυτοκράτειρα. 

Η αμφισβήτηση, η υποτίμηση της γυναικείας πνευματικής οντότητας καλά κρατεί αιώνες τώρα, με εξαίρεση την ανεπτυγμένη Δύση. Ο μύθος λέει ότι και ένα άλλο μήλο, αυτό που πρόσφερε η Εύα στον Αδάμ, δεν ήταν το μήλο της αμαρτίας αλλά το μήλο της γνώσης. Και τα δύο μήλα προξένησαν θύματα. Εύα και Κασσιανή τιμωρήθηκαν.

Η γυναικεία ευφυΐα πάντα τιμωρείται. Πάμπολλα τα γυναικεία θύματα, ευφυή ή μη, ως όντα υποδεέστερα, καταστροφικά για τον άνδρα αφέντη. Σε 50 εκατομμύρια υπολογίζονται σε Μέση Ανατολή, Ασία, Λατινική Αμερική... οι ανήλικες νύφες, 5-11 χρονών, που πωλούνται λόγω φτώχειας με χρηματική ανταλλαγή. 

Αχρηστος όρκος, απατηλός

Της ΕΥΑΣ  ΚΟΤΑΜΑΝΙΔΟΥ

Ξανά και πάλι η υποκρισία της ορκωµοσίας της νέας κυβέρνησης, ενώπιον του Προέδρου της Δηµοκρατίας, του Πρωθυπουργού και του τελετάρχη, σοβαρού και συνετού, Αρχιεπισκόπου, µετά τον µεταµεσονύκτιο ανασχηµατισµό. 

Αυξάνεσθαι και πληθύνεσθαι, εν µέσω κρίσης, υπουργοί, αναπληρωτές υπουργοί και υφυπουργοί, σκυµµένοι, στριµωγµένοι, µε τεντωµένα χέρια, να ορκίζονται, µουρµουρίζοντες: «Εις το όνοµα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύµατος, να τηρούν το Σύνταγµα και τους νόµους», προς όφελος του ελληνικού λαού. 

Θα το πράξουν; Ιδού η απορία! 

Τόσοι και τόσοι ορκίστηκαν κατά καιρούς, από συστάσεως του ελληνικού κράτους κι όµως τα σκάνδαλα διαφθοράς, καταλήστευσης και ξεπουλήµατος του εθνικού πλούτου, ανάµειξης και διακίνησης µαύρου χρήµατος, µίζες κ.λπ., κ.λπ. «εις βάρος του ελληνικού λαού, ενάντια στους νόµους και το Σύνταγµα» δεν εξέλιπαν.  
Βατοπέδι, Siemens, δοµηµένα οµόλογα, παραδικαστικό κύκλωµα κ.ά. τα έπραξαν αν και ορκισθέντες περί του αντιθέτου, υπουργοί και υφυπουργοί, παρά τα «νόµιµα, άρα και ηθικά» υποστηρίζοντες. 

Τους εµπόδισε ο όρκος τους; Οχι, βέβαια! Αν πράγµατι ίσχυε και τους δέσµευε, και µόνο αυτός ο απαρνηµένος όρκος θα τους έκρινε ως ψεύτες και εγκληµατίες. 

Αµ η φενάκη του όρκου στα δικαστήρια από κατηγορουµένους και µάρτυρες, «ορκίζοµαι να είπω την αλήθεια και µόνον την αλήθεια», τηρείται; Τη λένε πράγµατι την αλήθεια; 

Ως πότε θα διαιωνίζεται αυτή η άχρηστης υποκρισίας απάτη του όρκου επί του Ευαγγελίου;

Δεν έφθασε ακόµα η ώρα του χωρισµού ενός πολιτισµένου δηµοκρατικού Κράτους και Εκκλησίας; Ας δίνουν όρκο προσωπικής τιµής, ευθύνης και αξιοπρέπειας! Θα ναι πιο δεσµευτικό και τίµιο!

Γειτονιά!

Της Εύας Κοταμανίδου

Ενα θλιβερό γεγονός, ο ξαφνικός θάνατος μιας φίλης, ξύπνησε μνήμες παλιές, μιας άλλης εποχής, της γειτονιάς, με όλη τη σημασία της λέξης: ζω δίπλα, κοντά, γνωρίζω, συμμερίζομαι προβλήματα και χαρές των άλλων, των γειτόνων, μετέχω, βοηθώ, είμαι αλληλέγγυος, χαίρομαι και πονώ μαζί τους, νιώθω μέλος μιας συμπαγούς ομάδας, παρ΄ όλες τις διαφορές και ενίοτε αντιθέσεις, είμαστε μαζί στις δυσκολίες, όταν χρειαστεί στηρίζουμε ο ένας τον άλλον.

Στις πολυπρόσωπες- απρόσωπες, πολυπολιτισμικές πολυκατοικίες της Αθήνας, ζώντας αποξενωμένοι, ο καθείς στον αμπαρωμένο, κατάκλειστο χώρο του, όπου η επικοινωνία συνίσταται σε κάποιες καλημέρες καλησπέρες, άντε και μερικές κουβέντες παραπάνω στις τυχαίες συναντήσεις στο ασανσέρ ή στην είσοδο - έξοδο, είχα ξεχάσει πώς είναι η «γειτονιά» που ήξερα, που μεγάλωσα, όταν νιώθαμε τους απέναντι, τους διπλανούς, δικούς μας ανθρώπους, μπορούσαμε να τους εμπιστευτούμε, να χτυπήσουμε ανά πάσα στιγμή την πόρτα τους, να ζητήσουμε ή να προσφέρουμε συμπαράσταση στις όποιες ανάγκες.

Και να, ξαφνικά, ένα τραγικό γεγονός αναζωπύρωσε την αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου για συνύπαρξη, επαφή, συμμετοχή. Στο μπακάλικο, στο ψιλικατζίδικο, στον δρόμο, «οι γείτονες» ενημέρωναν ο ένας τον άλλον για τον αναπάντεχο θάνατο κι έβλεπες στα μάτια τους τον αληθινό πόνο, το αληθινό ενδιαφέρον για τον χαμό τού «γείτονα». Μια ελπίδα φωτός στα σκοτάδια των ημερών που ζούμε, το ξύπνημα μιας ανθρωπιάς που εκλείπει όλο και περισσότερο, βυθίζοντάς μας στην απελπισία της καταραμένης απομόνωσης.

Καλό ταξίδι Τούλα! Θα ΄σαι πάντα, νοητά, ανάμεσά μας, στη γειτονιά μας. Το εννοούμε!

Ντροπή και θλίψη

Της Εύας Κοταμανίδου

«Ο δε παράνομος Ιούδας...». Πολλοί τον Ιούδαν εμίσησαν, πάμπολλοι τον εμιμήθησαν με ποικίλους «παράνομους» τρόπους. Χειρότερη κι απ΄ την οικονομική κρίση είναι η πολιτιστική, ανθρωποκοινωνική που ενέσκηψε ακάθεκτη και καταρρακώνει ψυχές και συνειδήσεις, σχέσεις και συμπεριφορές.

Το θέατρο, «καθρέφτης της κοινωνίας», επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Οι αντιπαραθέσεις, εντός του, οι αντιπαλότητες, οι φτήνιες ποτέ δεν εξέλιπαν, τώρα όμως, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, που υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν πάντα τον κανόνα, κατεκλύσθη από άτομα ελαχίστου κύρους, ήθους και παιδείας, που το μόνον που τους ενδιαφέρει είναι το «φαίνεσθαι», μακράν κάθε ευγενούς, πολιτισμένου «φέρεσθαι» και σεβασμού προς τους ομοτέχνους. Κι όταν αυτό το «φαίνεσθαι» είναι οφθαλμοφανώς θεόρατο, οι φέροντες, ως άλλοι Οβελίξ, έχουν την απατηλή εντύπωση ότι μπορούν να ποδοπατούν και να εξαφανίζουν εν μια νυκτί το έργο μηνών των άλλων συνεργατών τους, χωρίς ντροπή, φωνασκώντας και αλαλάζοντας προς επικύρωσιν του ανύπαρκτου εγώ τους, του απέχοντος παρασάγγας του αντικειμένου που δήθεν υπηρετούν, αναλαμβάνοντας μάλιστα και διευθυντικές θέσεις, μη όντες ικανοί να κατευθύνουν ούτε τον φαύλο εαυτό τους ούτε την ενσυνείδητη αλαζονεία τους.

Αν οι υποκρισίες, οι παρανομίες, τα ψέματα δηλητηριάζουν και αποκαρδιώνουν τους πολίτες μιας κοινωνίας, πόσω μάλλον τους πνευματικούς ανθρώπους ενός χώρου πολιτισμού. Αν η σεμνότητα, η ευθύτητα, η ευπρέπεια, αυτών που τίποτα δεν έχουν ν΄ αποδείξουν σε κανέναν, οι πράξεις τους μόνον ομιλούν περί αυτών, εκλαμβάνονται ως αδυναμία, τότε ζήτωσαν οι ανάξιοι, οι ανίκανοι, οι φαύλοι! Ντροπή και θλίψη! Εις μνήμην των μεγάλων δασκάλων μας!

ΠΗΓΗ ΤΑ ΝΕΑ