ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΣΟΒΙΕΤΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το «σύνδρομο Τσερνόμπιλ» των νέο-κομμουνιστών της ριζοσπαστικής Αριστεράς που μας κυβερνούν

Γράφτηκε λίγες ώρες ΠΡΙΝ οι καθεστωτικοί της εξουσίας, μετά το άγριο κράξιμο-κυρίως από τα social media, αποκαλύψουν ως Ιερό Δισκοπότηρο, τον αριθμό των Αγνοουμένων οι οποίοι ανέρχονται στους 25 


Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΡΚΟΥΛΑ*

Ανάμεσα στην πρόσφατη πύρινη τραγωδία στην Ανατολική Αττική και στο πυρηνικό δυστύχημα του 1986 στο Τσερνόμπιλ της Σοβιετικής Eνωσης υπάρχουν τόσο μεγάλες διαφορές ώστε κάθε άμεση σύγκριση θα ήταν άστοχη. Η πολιτική και επικοινωνιακή όμως διαχείριση της τραγωδίας εκ μέρους της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θυμίζει έντονα την σοβιετική αντιμετώπιση του δυστυχήματος στο Τσερνόμπιλ.  

Τις πρώτες κρίσιμες ώρες μετά την έκρηξη και τη διαφυγή ραδιενέργειας στην ατμόσφαιρα, η Σοβιετική Ένωση αποσιώπησε το συμβάν. Μόνο όταν οι αρχές της Σουηδίας είχαν ήδη εντοπίσει υψηλές τιμές ραδιενέργειας στη χώρα τους, αναγκάστηκε η σοβιετική πλευρά να παραδεχθεί, με καθυστέρηση τριών σχεδόν ημερών, ότι υπήρξε δυστύχημα. Το πρώτο αναλυτικό ρεπορτάζ για το δυστύχημα δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Πράβντα» 10 ημέρες μετά το συμβάν! 

Επί μέρες το σοβιετικό καθεστώς κρυβόταν πίσω από έναν τοίχο σιωπής, άρνησης και παραπληροφόρησης. Η σοβιετική προπαγάνδα και τα φερέφωνά της διέδιδαν ότι η διαρροή ραδιενέργειας και η επικίνδυνη μόλυνση είναι ιμπεριαλιστικές συκοφαντίες. 

Μέλη του ΚΚΕ φωτογραφίζονταν δημόσια να τρώνε απτόητοι φράουλες από την Ουκρανία.  

Πολλοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι το πυρηνικό δυστύχημα του Τσερνόμπιλ και η ατυχής διαχείρισή του επιτάχυνε την κατάρρευση του σοβιετικού καθεστώτος. Αυτό που εξόργισε τους πολίτες της Σοβιετικής Ενωσης αλλά και των άλλων χωρών που βίωσαν τις συνέπειες δεν ήταν τόσο το δυστύχημα αυτό καθαυτό, αλλά η προσπάθεια απόκρυψης και αποφυγής των ευθυνών και η αφόρητη αλαζονεία του καθεστώτος.  

Οι νέο-κομμουνιστές της ριζοσπαστικής Αριστεράς που μας κυβερνούν σήμερα δεν φαίνεται να διαθέτουν μεγαλύτερη ικανότητα διαχείρισης κρίσεων απ’ ό,τι οι σοβιετικοί ιδεολογικοί τους πρόγονοι. Όχι μόνο στην ουσιαστική διαχείριση της κρίσης αλλά ούτε καν στην επικοινωνιακή.  

Την ώρα που δεκάδες κάτοικοι άφηναν την τελευταία τους πνοή ο ελληνικός λαός παρακολουθούσε ζωντανά μια άθλια πρωθυπουργική παράσταση στο Συντονιστικό Επιχειρησιακό Κέντρο του Πυροσβεστικού Σώματος: χαλαρή κουβεντούλα καφενείου παρά συνεδρίαση που αποσκοπούσε στην επείγουσα υιοθέτηση και άμεση υλοποίηση επιχειρησιακών αποφάσεων.  

Την ίδια κρίσιμη ώρα που εκατοντάδες κάτοικοι αγωνίζονταν για να σωθούν και παρέμεναν ώρες στη θάλασσα, υπουργοί και άλλοι κυβερνητικοί ξεκινούσαν οργανωμένη εκστρατεία τρομοκράτησης των δημοσιογράφων και των ΜΜΕ που υπερ-πρόβαλαν, κατά τη γνώμη τους, την εξελισσόμενη τραγωδία,.  

Τις πρώτες κρίσιμες ώρες της εξάπλωσης της φωτιάς τα κυβερνητικά ΜΜΕ υποβάθμισαν την κρισιμότητα της κατάστασης αντί να στείλουν άμεσο μήνυμα σε όλους τους κατοίκους της περιοχής ότι η κατάσταση είναι ανεξέλεγκτη και χρειάζεται άμεση απομάκρυνση. Τρεις ημέρες μετά την καταστροφή και ενώ το μέγεθός της ήταν πλέον ορατό οργάνωσαν συνέντευξη Τύπου των αρμόδιων υπουργών και υπηρεσιακών παραγόντων για να απονείμουν έπαινο στον εαυτό τους και να μας πουν, ότι «όλα έγιναν σωστά».  

Την ίδια στιγμή οι κρατικές αρχές αδυνατούν να δώσουν, μετά από τέσσερις ημέρες, τον αριθμό των αγνοουμένων. Συνεχίζουν να αφήνουν υπονοούμενα για «οργανωμένα συμφέροντα» χωρίς κανένα σοβαρό στοιχείο. 

 Οι απίστευτες δυσλειτουργίες στην αντιμετώπιση της κρίσης από τις φονικές πυρκαγιές στην Ανατολική Αττική έχει ήδη προκαλέσει σοβαρές πολιτικές παρενέργειες. 

Σε τελική ανάλυση η δύναμη κάθε συστήματος διακυβέρνησης εξαρτάται μεταξύ άλλων και από την ικανότητά του να ανταποκριθεί σε κάτι απροσδόκητο. Αυτό όμως που εξοργίζει περισσότερο τους πολίτες δεν είναι μόνο η αδυναμία αντιμετώπισης της κρίσης αλλά κυρίως...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: «Γκουντ Ντιπλόμασι» και ο εκτσογλανισμός της εξωτερικής μας πολιτικής

Του Δημήτρη Κούρκουλα

Υπήρξε στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και διετέλεσε πρέσβης της Ευρωπαϊκής Ενωσης στον Λίβανο,στη Βουλγαρία και στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη.

 

Πολλοί συμπολίτες μας, ακόμα και όσοι δεν γνωρίζουν τις δαιδαλώδεις διαδρομές της διπλωματίας και της εξωτερικής πολιτικής, παρακολουθούν έντρομοι τους αντιφατικούς και άστοχους κυβερνητικούς χειρισμούς των τελευταίων εβδομάδων στα φλέγοντα θέματα εξωτερικής πολιτικής.

Η βαθιά γνώση των διεθνών σχέσεων που είναι απαραίτητη για τη χάραξη και υλοποίηση μιας αποτελεσματικής εξωτερικής πολιτικής δεν αποκτάται σε καφενειακές συζητήσεις ή σε κομματικά πηγαδάκια. 

Οι διεθνείς σχέσεις είναι επιστημονικός τομέας και -όπως κάθε επιστήμη- απαιτεί γνώση και μελέτη, ενώ η επιτυχημένη άσκηση εξωτερικής πολιτικής απαιτεί και σχετική εμπειρία.  

Δεν είναι τυχαίο ότι όλες οι ισχυρές χώρες δαπανούν σημαντικούς πόρους, χρηματικούς και ανθρώπινους, για τη χρηματοδότηση επιστημονικών ή άλλων ερευνητικών κέντρων διεθνών σχέσεων. 

Δεν ισχυρίζομαι βέβαια ότι για να ασκήσει αποτελεσματική πολιτική πρέπει κανείς να είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων. Πρέπει όμως να έχει αντίληψη του διεθνούς περιβάλλοντος, των διεθνών ισορροπιών, εμπειρία του τρόπου συμπεριφοράς των άλλων διεθνών παικτών και ρεαλιστικό στρατηγικό στόχο.

Στις διεθνείς σχέσεις, όπως εξάλλου σε κάθε τομέα την ανθρώπινης δραστηριότητας, υπάρχουν οι άξιοι και οι κομπογιαννίτες, οι επαΐοντες και οι αγράμματοι, οι σοβαροί και οι απατεώνες. Αυτό που όμως διαφέρει σημαντικά είναι ο τρόπος επαλήθευσης της ποιότητας του καθενός. Τα κριτήρια αξιολόγησης διαφέρουν από τομέα σε τομέα.  

Στην ιατρική η διάκριση είναι μάλλον ξεκάθαρη. Η ίαση των ασθενών αποδεικνύει την επάρκεια του γιατρού. Τα μοιραία αποτελέσματα της θεραπείας ενός τσαρλατάνου θα κινήσουν τις υποψίες των ασθενών.  

Στην οικονομική πολιτική ο τσαρλατανισμός και ο κομπογιανιτισμός (με ένα ν) αποκαλύπτονται και στους πιο αδαείς με κάποια καθυστέρηση και αφού έχουν επιφέρει σοβαρή οικονομική ζημιά. 

Στην εξωτερική πολιτική οι επιπτώσεις λανθασμένων αποφάσεων μπορεί να είναι τραγικές και μη αναστρέψιμες. Μπορεί να επέλθουν άμεσα ή με αρκετή υστέρηση. Υπάρχει όμως πάντα το περιθώριο αμφισβήτησης αν οι αρνητικές επιπτώσεις προέκυψαν από την ανεύθυνη εξωτερική πολιτική ή αν φταίνε άλλοι αόρατοι παράγοντες, συνήθως συνωμοτικές δυνάμεις του παγκόσμιου «ανθελληνισμού».

Το τελευταίο διάστημα η έλλειψη ενιαίας κυβερνητικής στρατηγικής στα φλέγοντα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής της χώρας κουκουλώνεται κάτω από λεκτικές εξάρσεις και φτηνούς τσαμπουκάδες. Αγνοούν φαίνεται οι αρμόδιοι ότι...

ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ - ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Το βαρύ ολίσθημα του κ. Τσίπρα

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Γράφει ο Δημήτρης Κούρκουλας 

Διετέλεσε υφυπουργός Εξωτερικών, υπεύθυνος για Ευρωπαϊκές Υποθέσεις, την περίοδο Ιούνιος 2012-Ιανουάριος 2015. Υπήρξε στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και διετέλεσε Πρέσβης της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον Λίβανο, στη Βουλγαρία και στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Το 2016 ίδρυσε τον εκδοτικό οίκο ΔΙΑΜΕΤΡΟΣ
 

Αυτό που συνέβη στη δημόσια συνεδρίαση της Ολομέλειας του Κοινοβουλίου για την πώληση πολεμικού υλικού στη Σαουδική Αραβία είναι πρωτοφανές:

Ο έλληνας πρωθυπουργός αποκάλυψε δημόσια ποιος έδωσε στον πρεσβευτή της Ελλάδας στο Ριάντ ορισμένες απόρρητες και ευαίσθητες πληροφορίες. Η αποκάλυψη έγινε μάλιστα με την ανάγνωση αποσπάσματος τηλεγραφήματος ειδικού χειρισμού (δηλαδή του υψηλότερου επιπέδου απορρήτου). Έχει ιδιαίτερη σημασία ότι η δημοσιοποίηση της πηγής εκθέτει ενδεχομένως σε κίνδυνο το άτομο που έδωσε πληροφορίες στον πρεσβευτή και, εν πάση περιπτώσει, υπονομεύει την δυνατότητα της χώρας να προστατεύει όσους ενημερώνουν διπλωματικούς και άλλους υπαλλήλους.
 

Οι ευθύνες είναι τεράστιες και για τον υπουργό Εξωτερικών: όφειλε να αποτρέψει τον άπειρο και αδαή Πρωθυπουργό από ένα τόσο σοβαρό ολίσθημα εξηγώντας του τι σημαίνει τηλεγράφημα «ειδικού χειρισμού» αλλά κυρίως επισημαίνοντας την ανάγκη διαφύλαξης της αξιοπιστίας της ελληνικής διπλωματίας. 

Αναρωτιέμαι ποιος ηλίθιος θα αποτολμήσει πλέον να δώσει απόρρητη πληροφορία σε έλληνα διπλωμάτη αφού θα ξέρει ότι μπορεί να τον καρφώσει δημόσια ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών ή ο Πρωθυπουργός της χώρας.


Δεν είναι άμοιρος ευθυνών και ο Πρόεδρος της Βουλής, ο οποίος με υπερβάλλοντα ζήλο και πρωτοφανή τυπολατρία αντιμετώπισε την κατάθεση απόρρητων εγγράφων από την αντιπολίτευση, τα οποία σε τελευταία ανάλυση δεν έθεταν σε κίνδυνο κανένα εθνικό συμφέρον, ενώ ολιγώρησε να επαναφέρει στην τάξη τον παρεκτρεπόμενο Πρωθυπουργό.
 

Είναι γεγονός ότι κατά τη διαμάχη που ξέσπασε με  αφορμή την διαδικασία πώλησης πολεμικού υλικού στη Σαουδική Αραβία δημοσιοποιήθηκαν απόρρητα έγγραφα και από την πλευρά της αντιπολίτευσης και των ΜΜΕ. Η αρχή της τήρησης της νομιμότητας αποτρέπει, κατ’ αρχήν, τη δημοσιοποίηση διαβαθμισμένων κρατικών εγγράφων. Δεν υπάρχει όμως αμφιβολία ότι η διαβάθμιση εγγράφων γίνεται πολλές -αν όχι τις περισσότερες- φορές, όχι με στόχο την διαφύλαξη  κρατικού συμφέροντος ή την προστασία κάποιων ατόμων αλλά κατά τρόπο καταχρηστικό για την απόκρυψη παρανομιών της διοίκησης ή της πολιτικής ηγεσίας. Η αρχή της τήρησης της νομιμότητας και της προστασίας του εθνικού συμφέροντος από την μια μεριά και η αρχή της διαφάνειας και του δικαιώματος ενημέρωσης από την άλλη είναι οι δύο, εν πολλοίς αντικρουόμενοι, άξονες που καθορίζουν το πλαίσιο της συζήτησης που συνεχίζεται όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και διεθνώς ως προς τα όρια της προστασίας του απορρήτου.

 

Υπάρχει όμως μια περίπτωση όπου η τήρηση του απορρήτου πρέπει να είναι απόλυτη και η παραβίασή του πρέπει κατά την άποψή μας να τιμωρείται αυστηρότατα: όταν η αποκάλυψη μιας πληροφορίας μπορεί να θέσει σε κίνδυνο πρόσωπα που παρέχουν στις ελληνικές αρχές απόρρητες και ευαίσθητες πληροφορίες.  

Είναι γνωστή η τραγική περιπέτεια του...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΗ ΣΥΡΙΖΟΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΠΛΗΚΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΑ: Οι γκαουλάιτερ του ολοκληρωτισμού και ο ευρωπαϊκός διασυρμός

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Δημήτρη Κούρκουλα

Η Εσθονία ασκεί το τρέχον εξάμηνο την Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο πλαίσιο της Προεδρίας της διοργανώνει διεθνές συνέδριο αφιερωμένο στη μνήμη των θυμάτων όλων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων. Το ακριβές θέμα του συνεδρίου στο οποίο προσεκλήθη ο κ. Κοντονής, ως αρμόδιος υπουργός Δικαιοσύνης, όπως και όλοι οι ευρωπαίοι ομόλογοί του, είναι «Διεθνές Συνέδριο για την ευρωπαϊκή ημέρα μνήμης των θυμάτων του ναζισμού και του κομμουνισμού». 

Το διεθνές συνέδριο θα λάβει χώρα στις 23 Αυγούστου: είναι η ημερομηνία που έχει προταθεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σαν ημέρα μνήμης των θυμάτων του ναζισμού και του σταλινισμού.

Η άρνηση του Έλληνα υπουργού να παραστεί, σε αντίθεση με όλους τους άλλους ευρωπαίους συναδέλφους του, αποτελεί άλλη μια ακόμα εκδήλωση της ελληνικής ιδιαιτερότητας.  

Αυτό που εκπλήσσει δεν είναι μόνο η άρνηση αλλά κυρίως η επιχειρηματολογία και οι δικολαβικές ακροβασίες του κ. Κοντονή σε μια προσπάθεια να αποφύγει να μιλήσει «για το πάπλωμα». 

 Διατυπώνει την άποψη ότι η φρίκη του ναζισμού είναι το απόλυτο κακό. Προσωπικά δεν διαφωνώ με αυτή την άποψη όπως πιστεύω ότι δεν διαφωνούν οι περισσότεροι δημοκρατικοί πολίτες. Είναι όμως τα μνημειώδη εγκλήματα του ναζισμού συγχωροχάρτι για τα εγκλήματα του κομμουνισμού και του σταλινισμού; 

Αναφέρεται επίσης στη συμβολή της ΕΣΣΔ στη νίκη των συμμάχων στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι η συμβολή αυτή συχωροχάρτι για όλα τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν εντός και εκτός ΕΣΣΔ πριν και μετά τον πόλεμο;

Για τον Έλληνα υπουργό ο κομμουνισμός είναι καλός γιατί, σε αντίθεση με τον ναζισμό «γέννησε δεκάδες ιδεολογικά ρεύματα, ένα εκ των οποίων υπήρξε ο ευρωκομουνισμός, ο οποίος γεννήθηκε μέσα σε κομμουνιστικό καθεστώς, την περίοδο της Άνοιξης της Πράγας με στόχο να παντρέψει τον σοσιαλισμό με την Δημοκρατία και την ελευθερία».

Ο υπουργός αποσιωπά το γεγονός ότι πριν από το αποτυχημένο συνοικέσιο του ευρωκομουνισμού είχαν ήδη διαπραχθεί πρωτοφανή εγκλήματα με εκατομμύρια θύματα. 

Αποσιωπά το γεγονός ότι τα εγκλήματα στο όνομα του κομμουνισμού συνεχίσθηκαν και μετά τον εικονικό γάμο τον οποίο ουδείς πλέον γνωρίζει ή αναγνωρίζει παγκοσμίως, πλην ορισμένων ευφάνταστων ιδεοληπτικών συνοδοιπόρων του. Διότι οι πάντες έχουν αντιληφθεί ότι ο κομμουνισμός είναι δομικά ασύμβατος με την πλουραλιστική δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου.

 Με άλλα λόγια, ο κομμουνισμός είναι ασύμβατος με τις θεμελιώδεις κατακτήσεις της Ευρώπης και του δυτικού κόσμου. 

Οι έντιμοι κομμουνιστές το αναγνωρίζουν και δεν διστάζουν να πουν ξεκάθαρα ότι το δικό τους όραμα, η δικτατορία του προλεταριάτου, περνάει πάνω από τα ερείπια της αστικής δημοκρατίας. Ο δικολάβος κύριος Κοντονής πιστεύει όμως ότι θα μας ξεγελάσει με τις αστειότητες περί ευρωκομουνισμού.

Είναι δυνατόν να αγνοεί ο κ. Κοντονής και οι όμοιοί του ότι κομμουνιστικά καθεστώτα έχουν διαπράξει μαζικές δολοφονίες και παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ατομικές και συλλογικές δολοφονίες, θανάτους σε στρατόπεδα συγκεντρώσεων, εξορίες, βασανισμούς, καταναγκαστική εργασία και άλλες μορφές φυσικής τρομοκρατίας, διώξεις για λόγους εθνικούς ή θρησκευτικούς, παραβιάσεις της ελευθερίας της συνείδησης, της σκέψης και της έκφρασης, για να αναφέρουμε μερικά από όσο συνέβησαν από κομμουνιστικά καθεστώτα στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και βεβαίως και στην Εσθονία στη διάρκεια του ψυχρού πολέμου;  

Και βάσει ποιας λογικής τα ακόμα φρικτότερα εγκλήματα του ναζισμού μπορούν να χρησιμοποιούνται σαν άλλοθι; 

Η συζήτηση και η διαφωνία για τη φύση των ολοκληρωτικών καθεστώτων, για τις ομοιότητες και διαφορές μεταξύ φασισμού και κομμουνισμού, σταλινισμού και ναζισμού διαρκεί χρόνια και θα συνεχισθεί. Προσωπικά συμφωνώ με την ανάλυση της Hannah Arendt που διατυπώνεται στο εξαιρετικό βιβλίο της «Το Ολοκληρωτικό Σύστημα» που γράφτηκε το 1951 αλλά παραμένει επίκαιρο. Η Arendt αναλύει τη μορφή εκείνη των καθεστώτων που καταστρέφουν τον κοινωνικό ιστό και μετατρέπουν τον πολίτη σε εξατομικευμένο, αποξενωμένο μαζάνθρωπο. Ο κίνδυνος για την ανθρωπότητα από καθεστώτα αυτού του είδους είναι εφιαλτικός, όχι τόσο γιατί αύριο μπορεί να εμφανισθεί ένας νέος Χίτλερ ή Στάλιν, αλλά γιατί το μικρόβιο του ολοκληρωτισμού δρα ακόμα και μέσα στις «δημοκρατικές» κοινωνίες μας. Υπάρχουν βεβαίως και αναλυτές, και μάλιστα αξιόλογοι, που διαφωνούν και αρνούνται να αναλύσουν σαν παράλληλα φαινόμενα φασισμό και κομμουνισμό, ναζισμό και σταλινισμό. Η αντιπαράθεση όμως αυτή δεν πρέπει και δεν μπορεί, όπως άκομψα επιχειρεί να κάνει ο κ. Κοντονής, να αποκρύψει το βασικό ερώτημα: είναι ο κομμουνισμός ολοκληρωτικό σύστημα και άρα ασύμβατος με τη δημοκρατία;

Προσπαθεί ο κ. Κοντονής να αποκρύψει, πίσω από μια αντι-ναζιστική ρητορεία, ότι...

ΤΟΥΡΚΙΑ: Varia Turkica παράδοξα!

Tου Άλκη Κούρκουλα 

Δημοσιογράφου και επικεφαλής του ΑΠΕ στην Τουρκία. 
acourcoulas@outlook.com

Η «Υπηρεσία» (Χιζμέτ), το « Έργο» στα ελληνικά (1), το κίνημα που εμπνέεται από το θρησκευτικό διανοητή Φετουλάχ Γκιουλέν, λέει ότι δίνει μια μάχη που δεν μπορεί να κερδηθεί! Διαμαρτύρεται για τις κατηγορίες που του απευθύνει ο μέχρι πρόσφατα σύμμαχός του, πρωθυπουργός κ. Ταγίπ Ερντογάν, αλλά οι κατηγορίες –που ακούγονται πειστικές– διαδίδονται όπως η φωτιά στον κάμπο!
  Το «Έργο», που ειδικεύεται στην εκπαίδευση, κατηγορείται ότι έχει συγκροτήσει δίκτυα στη Δικαιοσύνη και την Αστυνομία, ότι έχει συγκροτήσει ένα «παράλληλο κράτος», ένα «κράτος εν κράτει». Κατηγορείται ότι χρησιμοποίησε τις δίκες εναντίον των πραξικοπηματιών στρατιωτικών για να ξεκαθαρίσει παλιότερους λογαριασμούς, ιδεολογικούς και πολιτικούς. 

Οι κατηγορίες αυτές δεν ακούγονται για πρώτη φορά: Ο κ. Αχμέτ Σικ και ο κ. Νεντίμ Σενέρ, έγκυροι δημοσιογράφοι του χώρου της κοσμικής αριστεράς, αλλά και o κ. Χανεφί Αβτσί, συντηρητικός αξιωματούχος της αστυνομίας, είχαν καταγγείλει τη λειτουργία «παράλληλης δομής» – με αποτέλεσμα να βρεθούν στη φυλακή, με αίολες κατηγορίες. Ανάλογες καταγγελίες έκανε και το κουρδικό κίνημα για τις μαζικές διώξεις που γίνονταν με νόμο που μοιάζει με τον ελληνικό μετεμφυλιακό νόμο 509. Ο Τούρκος πρωθυπουργός, που τότε είχε απλώς αφήσει να διαφανεί πολύ αμυδρά κάποια ανησυχία, λέει τώρα στους αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι η «παράλληλη δομή» καταχράστηκε την «καλή θέληση» και την ανοχή της κυβέρνησής του. Δεν ήθελε να επέμβει για να μην κατηγορηθεί ότι παραβιάζει την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης.

«Πληρώνω λάθη του παρελθόντος» είπε ο κ. Ερντογάν στις Βρυξέλλες και έδωσε σαφείς διαβεβαιώσεις ότι δεν πρόκειται να θιγεί η ανεξαρτησία τη Δικαιοσύνης. Αναζητείται μια κοινά αποδεκτή λύση ενός μεγάλου προβλήματος που κληροδοτήθηκε από το «παρελθόν». Άλλωστε η αλλαγή του νόμου για το Ανώτατο Συμβούλιο Δικαστών και Εισαγγελέων έχει σταματήσει, μέχρις ότου αποδώσει αποτελέσματα η διαμεσολαβητική προσπάθεια του προέδρου της Δημοκρατίας να βρεθεί λύση αποδεκτή απ’ όλες τις πλευρές.

Ο κ. Μουσταφά Γεσίλ, πρόεδρος της Ένωσης Δημοσιογράφων και Συγγραφέων, οργάνωσης που επίσημα συνδέεται με το «Έργο» αφού ιδρύθηκε από τον ίδιο τον Φετουλάχ Γκιουλέν, εξηγεί ότι το «Έργο» συγκροτείται με εθελοντική προσχώρηση όσων εμπνέονται από τις αρχές που διδάσκει ο Φετουλάχ Γκιουλέν και τις παραδόσεις του Ισλάμ. Δεν έχει ιεραρχικές δομές και «κατάλογο μελών»! «Δικαστές, εισαγγελείς και αξιωματικοί της Αστυνομίας μπορεί να εμπνέονται από το “Έργο”, αλλά δεν καθορίζουν τη στάση του με βάση οδηγίες που εκδίδονται εκτός της επαγγελματικής τους ιεραρχίας» λέει.

Οι κατηγορίες εναντίον του «Έργου»  είναι προσχηματικές και σχεδιασμένες για να γίνονται εύκολα αφομοιώσιμες από τις υπάρχουσες προκαταλήψεις της κοινής γνώμης,  τουρκικής και διεθνούς. «Η εικόνα της μυστικής οργάνωσης γύρω από έναν ιμάμη που έχει στόχο την εξουσία εξάπτει κάθε φαντασία» λέει ο καθηγητής Ισχάν Γιλμάζ. (Ο  κ. Ερντογάν παρομοιάζει το «Έργο» με τη σέκτα των «δολοφόνων» (ΑΣΑΣΕΝΣ), μια ισλαμική αδελφότητα-αίρεση του 11ου αιώνα που χρησιμοποιούσε όπιο!

«Οι κατηγορίες ότι το “Έργο” προσπαθεί να εμποδίσει τη λύση του Κουρδικού βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με τα όσα υποστήριζε πάντα ο Φετουλάχ Γκιουλέν, αλλά και τη παράδοση της σκέψης στην οποία εντάσσεται» λέει ο καθηγητής Ισχάν.

Η καχυποψία απέναντι στο «Έργο» ενισχύεται από την έλλειψη διαφάνειας ως προ τα μέλη του. Αλλά η δημόσια συζήτηση αυτού του θέματος προσκρούει στις αγκυλώσεις του τουρκικού κράτους, που για δεκαετίες καταδίωκε κάθε έκφραση της ισλαμικής θρησκευτικότητας, εκτός των επίσημων δομών και ορίων.

Το (σήμερα αναθεωρημένο από τον Ερντογάν) άρθρο 163 του Ποινικού Κώδικα ήταν για δεκαετίες όργανο δίωξης κάθε μειονοτικής ομάδας που απέκλινε από τον επίσημο ορισμό της τουρκικής ταυτότητας, ως ταυτότητας που οργανώνεται γύρω από τη σουνιτική εκδοχή του Ισλάμ και την τουρκική γλώσσα. Αλεβίτες, Κούρδοι, Χριστιανοί, αλλά και οι κάθε μορφής μουσουλμανικές αδελφότητες και αιρέσεις, ήταν τα θύματα αυτής της απηνούς καταδίωξης που ανάγεται στους Νεότουρκους (1890). Το «Έργο», υποστηρίζει ότι ο κ. Ερντογάν, αφότου εξασφάλισε την εξουσία αναπαράγει αυτό το πρότυπο. «Αντί να αλλάξει το κράτος, το κράτος άλλαξε το κόμμα της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης» λέει χαρακτηριστικά ό καθηγητής Ισχάν, που έχει εισάγει τον όρο «ισλαμο- κεμαλισμός» για να περιγράψει αυτή τη διαδικασία. 

Η σχέση του «Έργου»  με τον πρωθυπουργό Ερντογάν  περιπλέκεται συνεπώς και από την πάντα επίκαιρη μεταβλητή της σχέσης του Κράτους-Θρησκείας. Μοιάζει με τις σχέσεις των χριστιανών με τη Ρώμη! (αυτό ίσως εξηγεί τη σύγκρουση του «Έργου» με δύο τόσο διαμετρικά αντίθετες δυνάμεις, όπως ό Στρατός και το AKP)

Αν όλα αυτά μοιάζουν πολύ θολά (και διανοουμενίστικα), υπάρχουν πολύ πιο πεζές εξηγήσεις που δίνει το «Έργο» για τις επιθέσεις που δέχεται: