"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τι μας ενώνει – πλέον;

Μπορεί να είναι εικόνα ένα ή περισσότερα άτομα και κείμενο 

 

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Τριακόσιες χιλιάδες πήγαν στον Ρέμο. Εκατό χιλιάδες στη Βίσση. Αλλοι τόσοι θα πήγαιναν στον Μαζωνάκη. Εκατό στο φεστιβάλ της ΚΝΕ.

Ενα εκατομμύριο μαζεύτηκαν προ καιρού για την Καρυστιανού.

Και μην ξεχνάς, το 65% κατά της Ευρώπης με το δημοψήφισμα. Βάλε ότι πολλοί περισσότεροι πάνε κάθε Κυριακή στην εκκλησία, κι ακόμα πιο πολλοί στα γήπεδα.

Κάνε τη σούμα και βρες τη βαθύτερη ουσία κι ενότητα του λαού· και τελικά, το μόνο κοινό όραμα που μπορεί να μας καθοδηγήσει μακροπρόθεσμα είναι εκείνο του Hondos Center.

Σε έρευνα που έγινε στα πανεπιστήμια βρέθηκε πως 33% των τελειόφοιτων θέλουν να γίνουν influencers. Αλλοι τραγουδιστές. Οι πεινασμένοι, Καρβέλα ονειρεύονται. Αλλοι Βίσση. Αλλοι «όσο ζω, Μαζώ».

Κι όσοι τελειώνουν γιατροί, γιατί να θέλουν να πάνε στο ΕΣΥ κι όχι να πάρουν ένα μηχάνημα πλασμαφαίρεσης να κονομήσουνε σαν άνθρωποι, και να φορέσουν κι αυτοί κάνα κόκκινο παντελόνι ως τον αστράγαλο;

Λέγεται δε, ακούγεται, πως όλα αυτά τα γούστα είναι τηλεοπτικές κατασκευές, ότι έχει εγκατασταθεί στη χώρα μια αξιοκρατία πρωινάδικου, ιεραρχήσεις τηλεόρασης που επιβάλλει την πολιτισμική ατζέντα απανταχού της Ελλάδος – ποια παιδεία και ποια πανεπιστήμια και ποιες οικογένειες;

Το γυαλί είναι το παν και όλα πλάθονται και ιεραρχούνται δι’ αυτού – παρατήρησε: πριν καν ακόμα ξυπνήσει το πρωί, ο άλλος, ανοίγει την τηλεόραση. Πριν καν πιει καφέ. Μετά πέφτει στο κινητό και μετά πάλι στην τηλεόραση.

Αρα, κάνουνε κουμάντο στα μυαλά τα πρωινάδικα και τα ζώδια – πώς να αντιδράσουν κι ο δάσκαλος κι ο καθηγητής και ο μπαμπάς και η μαμά που συνήθως είναι κι αυτοί αλλού ντ’ αλλού; Δηλαδή θύματα του ίδιου συστήματος, αν και με διαφορετικό ωροσκόπο;

«Δώδεκα», λοιπόν, «κι ούτε ένα τηλεφώνημα». (Αυτό και αν είναι ομοιοκαταληξία). Κι «ένα λεπτό περιπτερά». Κι άντε μετά ψάξε να βρεις τη βαθύτερη συμπάγεια αυτού του λαού και τα συστατικά της.

Τι μας ενώνει, άραγε;

Μην είναι οι κάμποι και τα βοσκοτόπια; Μην είναι οι ποταμοί και οι παραπόταμοι;

Μην είναι η μουσική; Και, ποια απ’ όλες – διότι άλλο Ρέμος, άλλο Βίσση, κι άλλο Λεπά c’ est moi. Παλιά είχαμε το δίλημμα Χατζιδάκις ή Μίκης, κι ακόμα παλιότερα το Τσιτσάνης ή Μάρκος – πάντως το πράγμα κινούνταν σε υψηλό επίπεδο.

Τώρα μπερδεύτηκε η κατάσταση και φαίνεται σαν οι από κάτω να θέλουν διά του πλήθους να πάρουν αναδρομική εκδίκηση από τις όποιες ελίτ, κάτι σαν βουβή εξέγερση με συμβολικά προσχήματα, αν και η πιο λογική εξήγηση είναι η επιρροή της τηλεόρασης και η επιβολή μη-αυστηρών κριτηρίων οπότε και η γενική σχεδόν διολίσθηση σε πιο λαϊκότροπα, ή κιτς γούστα. Θα πεις περί ορέξεως σπανακοτυρόπιτα, ό,τι προαιρείται ο καθείς κι ας είναι και ο Σπύρος Ζαγοραίος ή ο Βασιλάκης Καΐλας. Εξάλλου, το μελό είναι παντοτινό σουξέ – επομένως; (Ξανάνοιξε και το περίφημο «Αλκαζάρ» στη Σαλονίκη, όπου παλιότερα μας λίγωναν η φιλόδακρυς Ναργκίς και η Χούλια Κότσγιγιτ).

Αρα, με αυτά και μ’ αυτά, τι μας ενώνει πλέον ως λαό;

Την Ιταλία μπορεί η όπερα, η μαφία, τα υπέροχα αυτοκίνητα, το σπαγγέτι, η πίτσα, το ποδόσφαιρο, η Τσινεντσιτά, αλλά εμάς εδώ, τι;

Δύσκολο να απαντήσεις –  ίσως, ακόμα, σε κάποιο βαθμό, η Εκκλησία, το εμφύλιο μένος, η κατσίκα του γείτονα, η μισαριστεία, και οι μεγάλες ατομικές αυταπάτες μεγαλείου. Αυτά είναι βασικά, κοινά, ενοποιητικά χαρακτηριστικά της φυλής – αλλά βέβαια κυρίως η πατρίδα που είναι το πιο σημαντικό.

Αυτή είναι η πιο κοινή μας αναφορά· αν και σχεδόν τα δύο πέμπτα, μέχρι πρότινος, δεν ήθελαν να ακούν τη λέξη «πατρίδα», λόγω του ότι ήταν κάποιου είδους διεθνιστές, αν και διεθνισμός ποτέ δεν υπήρξε, παρά μόνο ένα διάστημα, ως συμφέρον και ψυχρή επιβολή της μαμάς Μόσχας στους υποτακτικούς της.

Βέβαια, κάποιοι εκ των λεγόμενων διεθνιστών, πιο πρόσφατα, έβαλαν νερό στην εμμονή και ψιθύρισαν τη λέξη «πατρίδα» διστακτικά – αν και δεν παρέλειψαν πάλι να πουν παλινδρομώντας πως η θάλασσα δεν έχει σύνορα και πως το Αιγαίο ανήκει στις τσέρουλες.

Υπάρχουν όμως και οι άλλοι, της αντίπερα όχθης, οι πατριδοκάπηλοι, ή πατριδομάστιγες, που δεν ξέρουμε αν ακούν και Βίσση, αν είναι Βισύ, αν προτιμούν Ρέμο και Ρωμύλο, ή κάποιον ερωτύλο, αν ρέπουν προς Καρβέλα ολικής αλέσεως – θέλω να πω, πώς συνδυάζεται άραγε η πολιτική προτίμηση με βάση τις μουσικές επιλογές;

Παλιότερα, αν ήσουν αριστεριτζής άκουγες Μίκη, αν δεξιός προτιμούσες Χατζιδάκι και τα παράγωγα αυτών. Και βέβαια στις ζόρικες εποχές, έμπαινες μέχρι και φυλακή αν εκστασιαζόσουνα με τον Θεοδωράκη ή με κάποιους συνθέτες ανάλογης έμπνευσης.

Τώρα, που ακούμε άνετα και ατιμωρητί ακόμα και το πιο κιτς νέο-σκυλέ και λαϊκό-γαβ-γαβ, πώς θα κάνουμε την όποια ταξινόμηση, να βρούμε τι μας ενώνει;

Διότι βλέπω …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΑ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ποσόστωση σωτήρων

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Αμα ακούς για κάτι (ή για κάποιον) πολύ αριστερό, τότε, συνήθως, κάτι πολύ δεξιό κρύβεται από πίσω. Κι έχει αποδειχτεί πως εκείνοι που φωνάζουνε περισσότερο συχνά είναι τα μεγαλύτερα λαμόγια – δεν υπάρχει κάτι αντιφατικό ή παράδοξο σε αυτό, απλώς είναι οι φυσιολογικοί νόμοι της απόκρυψης και της παραλλαγής.

Κι αν η Καρυστιανού δεν ήξερε τόσα χρόνια πως κβαντική ιατρική δεν υπάρχει, τότε ή έχουμε να κάνουμε με μειωμένη αντίληψη και ινδικούς λαϊκισμούς περί ψυχής και τα λοιπά ή με εμπόριο για ορισμένους που ρέπουν προς μεταφυσικές παπάτζες και εναλλακτικά μαντζούνια με βαρύγδουπα επιστημονικοφανή ονόματα: βιοανάδραση, βιοσυντονισμός και βιολογικές τρίχες από τριχόπτωση.

Το ‘ξερε;

Το ‘ξερε.

Αν το πίστευε κιόλας, ακόμα χειρότερα – συν ολίγος Αγιος Φανούριος και εικόνες για να φαίνεται ότι έχουμε και σέβας.

Το πιο νόστιμο είναι αυτό το εξώδικο για το τουρκολιβυκό σύμφωνο – εδώ γελάμε γενικότερα, διότι, βλέπεις, αν ήταν κάποιος άλλος ή η Γρατσία στην κυβέρνηση, θα το είχε αποτρέψει με αραμαϊκό βουντού και βελόνες σε κουκλάκια.

Τι γίνεται, αδέρφια;

Αλλοι έστησαν τερατώδεις απατεωνίες με την πίτσα, άλλοι με το ψωμί «Χωριάτικο», άλλοι με τις αγκινάρες και πλέον δεν ξέρεις ποιον να πρωτοψάξεις. Πώς να ξέρεις πόσοι νόμιμοι έχουνε απομείνει κι αν τα σέσκουλα που πήρες χτες από τη λαϊκή κρύβουν πίσω τους ένα μεγάλο αγροτικό σκάνδαλο που προεκτείνεται στην Αλβανία του Ράμα και σε μαφιόζους στο Μιλάνο που κατέβηκαν κι εκείνοι στη διαδήλωση για ξεκάρφωμα κι έσπασαν μερικές βιτρίνες κινητών χάριν προσκυνήσεως.

Η κατάσταση φαίνεται να έχει ξεφύγει σε παγκόσμιο επίπεδο και είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις το fake από το αληθές, μιας και ουκ ολίγοι καλαμπόρτζοι πιστεύουν πως είναι αδιάφθοροι Ροβεσπιέροι και φωνάζουν συνέχεια για κάθαρση και δικαιοσύνη.

Και ποιοι είναι εκείνοι, άραγε, που ξεσηκώνονται στην Αλβανία;

Εχουνε δίκιο ή είναι χειρότεροι απ’ τους άλλους;

Θα πεις, τι σημασία έχει, διότι αν φας πενήντα χρόνια κομμουνιστικής μούγγας α λα Χότζα, θες να τσιρίζεις, μετά, επί έξι μήνες νυχθημερόν για να στανιάρεις – να φύγουν τα κακά δαιμόνια από μέσα σου.

Οπότε ίσως υπάρχει από πίσω η συσσωρευμένη κραυγή που δεν βγήκε και την ακούμε τώρα με κάποια χρονοκαθυστέρηση;

Δεν αποκλείεται – πάντως, πλέον δεν θεωρούμε, ντε και καλά, έντιμο όποιον φωνάζει ή ότι έχει δίκιο επειδή διαδηλώνει, διότι δεν ξεχνούμε και το ένα εκατομμύριο που κατέβηκε σε δίκαιη διαμαρτυρία για τα Τέμπη, ή μήπως και χάριν της εποχικής βιοανάδρασης; Δύσκολη απάντηση.

Δείτε και τι τραβάει το Παρίσι από την εποχή του Ζιντ και χωρίς να έχει, πλέον, έναν Ντε Γκωλ, έναν Μιτεράν, έναν Ντ’ Εστέν. Και τι θα γίνει εκεί αν ξεσπάσει σκάνδαλο, όχι με πίτες και ψωμιά, αλλά με τα τυριά, δεδομένου ότι στη Γαλλία υπάρχουνε περί τα διακόσια είδη τυριών; Και τι θα γίνει αν εκραγεί καμιά χοντρή υπόθεση με κρουασάν, ακριβώς τη στιγμή που άνοιξε κρουασαντερί η Τούνη στην Πόλη του Φωτός;

Μεγάλη γκαντεμιά, κι ελπίζουμε πως οι άτεγκτοι επαναστάτες – διαδηλωτές δεν θα της φάνε καμιά μέρα τα κρουασάν απ’ τη βιτρίνα για να αντέξουνε την πίεση του καπιταλισμού.

Απ’ την άλλη να έχεις και τον Τραμπ να παίρνει ντίζελ απ’ τη Ρωσία και να ρουφάει το αέριο του Πούτιν. Ποια η σκοπιμότης; Τι είδους βιοανάδραση είναι αυτή; Ποιος μέγας πολιτειολόγος και θεωρητικός, μαρξιστής – νατουραλιστής θα μας αναλύσει επαρκώς την κατάσταση με βάση την πάλη των τάξεων, την κλινοπάλη των παρατάξεων ή έστω με βάση τους υπερήρωες της Marvel, τον Νίτσε και τη Νίτσα;

Πώς θα κατανοήσουμε τη συμπεριφορά Τραμπ, με βάση τον Πουλαντζά – είναι ένα ζήτημα το οποίο θα δυσκολευόταν ίσως να αναλύσει ακόμα και ο Καρβέλας, αν ήταν στα κέφια του.

Γι’ αυτό επιμένω ότι οι μέρες που ζούμε είναι μοναδικές.

Θυμίζουν Βαϊμάρη, σου λέει ο άλλος – άλλο κλισέ κι αυτό. Βάι, βάι, ούτε καν Βαϊμάρη, που είχε και κάποια σοβαρότητα. Βλέπεις, ας πούμε, τον Χαφτάρ και λες τι χάφτει αυτός και νοσταλγείς μέχρι και τον Γκαντάφι με μαύρα γυαλιά και με τις γκόμενες – φύλακες που κουβαλούσε μαζί του, έτοιμες για το «GNTM». Α, ρε Γκαντάφι, σε φάγανε και σένα οι ευρωπαίοι και οι αμερικανοί φλώροι που θα φέρνανε τη δημοκρατία στην Τζαμαχιρία και θα κατέβαζαν και τη μαϊμού απ’ το δέντρο.

Ετσι παρέρχεται, πια, η δόξα του κόσμου: άδοξα.

Να μην ξέρεις από πού να φυλαχτείς και κατά πού να κάνεις και ποιο λαμόγιο θα αποκαλυφθεί αύριο. Ποια θα είναι η επόμενη γυναικοκτονία και ποια συμμορία θα ξεμπροστιαστεί. Ποιος θα μας υποβάλει σε βιοανάδραση και ποιος φρέσκος θα μας σώσει, πάλι, απ’ τον καπιταλισμό κι απ’ τους εαυτούς μας.

Διότι οι σωτήρες εν Ελλάδι …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΨΩΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΑ ΑΠΟΒΛΑΚΩΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τι σημαίνει «βιοανάδραση»;

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Βιοανάδραση σημαίνει, αν θέλουμε ένα γλαφυρό παράδειγμα, την επιστροφή, ας πούμε, του Μιχελογιαννάκη στο ΠΑΣΟΚ, όπου θα δράσει πάλι, θα αναδράσει, πολεμώντας για τον σοσιαλισμό, ίσως με γκουρμέ απεργίες πείνας, όπως παλιά, ίσως με άλλους τρόπους, καθώς όλοι μας – διότι δεν γνωρίζω πια κανέναν που να μην αγωνίζεται κατά κάποιον τρόπο για κάποιου είδους σοσιαλισμό και για τις πιο ευάλωτες τάξεις.

Η βιοανάδραση είναι πλέον κοινός τόπος, σε όλη την Ευρώπη, και βεβαίως ο βιοσυντονισμός, αν και, από όσο έψαξα, οι απαντήσεις για αυτά τα δύο είναι βουδιστικές αοριστολογίες περί ψυχής, σώματος και μυαλού (τρέχα γύρευε) που πάντα γοητεύουν το γυμνασιακό επίπεδο και βαθύνοες που έχουνε να ανοίξουν βιβλίο πάνω από τριάντα χρόνια.

Βιοανάδραση. Πες τη λέξη και ο λαϊκός πελάτης μένει άναυδος από το ακατανόητο μεγαλείο της. Πόσο μάλλον να αναφέρεις ότι είσαι και κβαντικός γιατρός – άμα ακούσει ο άλλος τη λέξη «κβαντικός» μένει έκθαμβος, διότι σου λέει εδώ πρόκειται για πολύ υψηλό επίπεδο, για ανώτερα πράγματα, ακατανόητα, και πρέπει να ξηλωθώ όσο – όσο για χάρη της επιστήμης.

Στην μπάντα, στην μπάντα, έρχονται τα κβάντα. (Ισως και ο Λοσάντα). Δηλαδή, ο ευήθης που λατρεύει να τον κοροϊδεύουν και να του τα παίρνουν, αναζητεί τέτοιες βαρύγδουπες και δυσνόητες λέξεις για να τα χώσει με ενθουσιασμό, να αυταπατηθεί και να το ευχαριστηθεί.

Τι σημασία έχει το αποτέλεσμα; Καμία.

Ο πρόσκαιρος βαυκαλισμός μετράει στον άνθρωπο, η εφήμερη παρηγορία, η πίστη στο καλύτερο.

Βιοανάδραση, σαμανισμός, κβαντοπαπαρόσκονη και βιοσυντονισμός: γελάς και σηκώνεται το γόνατό σου συντονισμένα, λόγω πλαστικών επεμβάσεων, ή επειδή ήθελες να πας να κάνεις τα δόντια σου φτηνά στην Τουρκία. (Με ξύλινο φρονιμίτη).

Εδώ η κυρία παιδίατρος λέει πως δεν υπάρχουν κβαντικοί γιατροί (το γύρισε τώρα), αλλά μόνο κβαντική ιατρική.

Σαν να λες πως υπάρχει λογοτεχνία αλλά όχι λογοτέχνες, κινηματογράφος αλλά όχι ταινίες και ηθοποιοί, και εν γένει υπάρχει σκορδαλιά χωρίς σκόρδο, ή μάλλον η έννοια της σκορδαλιάς, αλλά όχι τα σκόρδα, ούτε η σκορδοκαΐλα – όπως ένας φίλος γάλλος χορευτής, με πλημμελή ελληνικά, που μου έλεγε «όλα αυτά είναι @ρχιδότητες». Κάτι αφηρημένο, υπεριπτάμενο, διαφεύγον – μια έννοια, εν πάση περιπτώσει, χωρίς αντίκρισμα, που ταλαντεύεται μάταια σε ένα εκείθεν Επέκεινα. Αγάντα, αγάντα, κι έρχονται τα κβάντα.

Ανάδραση δε, ίσως να σημαίνει και το εξής: η επίμονη παρατήρηση πως εκείνοι που φωνάζουν πιο πολύ απ’ όλους είναι και τα μεγαλύτερα λαμόγια. Μπορεί να φαίνεται ανεξήγητο και θρασύ, αλλά συμβαίνει πολύ συχνά – δηλαδή να έχεις τη φωλιά σου με κάποιον τρόπο λερωμένη, να μην είσαι άψογος, ως θα έπρεπε, να είσαι μέρος ενός συστήματος ημι-απάτης και ταυτόχρονα να εμφανίζεσαι ως ο πιο άτεγκτος αρχάγγελος της κάθαρσης (βρωμαφαίρεσης κατά το «πλασμαφαίρεσης») και ως ο ανυποχώρητος Ροβεσπιέρος, ορθός και αγέρωχος στα κρημνά της Αρετής.

Ίσως να πρόκειται για μια σχιζοειδή εκδοχή, μια σχάση, ή απλώς για εσωτερικό διχασμό, μια ένδον διχοστασία όπου το «εγώ» είναι κάποιος άλλος και ο Νικολός καρτερεί περιμένοντας τον Γκοντό που στέλνει τον βιοσυντονισμένο σωσία του. (Αφού όλοι δικοί μας είμαστε).

Υπάρχουν έτσι κι αλλιώς διάφοροι συντονισμένοι, κατόπιν ενδεχομένως και των ψεκασμών με εκνέφωμα αγιασμού και αγιαστούρας, ή ραντισμένοι με καφενειακά κλισέ περί διαφθοράς και δικαιοσύνης. Αλλοι εκστασιάζονται με τη Βίσση, άλλοι με την πάλη των τάξεων κι άλλοι ψάχνουν την παντοτινή ζωή – άσχετα αν λέει ο Λευτέρης Χαψιάδης πως «μία είναι η ουσία, δεν υπάρχει αθανασία».

Ναι, αλλά, αν υπάρχουν αρκετές ουσίες για να αγγίξεις την αθανασία, ή έτσι να νόμισες;

Το είχε προαναγγείλει και ο Χριστιανόπουλος: «Θανάση, γιατί έκοψες το άλφα από μπροστά; Για ένα γράμμα χάνεις την αθανασία».

Βιοανάδραση, δηλαδή κάτι σαν rebranding του οργανισμού.

Γίνεσαι και συ ριμπράντης, σαν τον γνωστό, που πήγε και στο Αγιον Ορος για τις ανάγκες του ρόλου – εκεί βέβαια δεν ζεις για πάντα νέος, αλλά τουλάχιστον σώζεις την ψυχή σου και θα αναστηθείς εν δικαίω. Το σε ποια ηλικία θα αναστηθείς είναι ένα ζήτημα, διότι αν αναστηθείς και είσαι πάλι πάνω από εβδομήντα, ποιος ο λόγος; (Ελπίζω να μη γίνομαι βλάσφημος). Τέτοια βιοανάδραση, δεν είναι κάτι πολύ ελπιδοφόρο. Δηλαδή, αν, ο μη γένοιτο, φύγεις, ας πούμε, στα πλήρη ημερών χρόνια της κ. Σαπουντζάκη και αναστηθείς πάλι στην ίδια ηλικία, δεν θα ήταν κάπως δώρον άδωρον; (Θεέ μου, συγχώρα με).

Ο Αντρέας με το συνθετικό «-ανά» είχε επιστρατεύσει τις λέξεις «αναβάθμιση» και κυρίως «αναδόμηση» – το «βιοανάδραση», που είναι και νεολογισμός, δεν το είχε σκεφτεί, αλλά κάνει κι αυτό την ίδια εντύπωση σε πελάτες ή ψηφοφόρους που αρέσκονται στη μαγεία των φανταχτερών λέξεων· διότι η μαγεία, έστω και ως ακαταλαβίστικη ιατρική καθαρεύουσα, συνεχίζει να έχει το παλιό της σουξέ.

Δηλαδή η λέξη «βιοανάδραση» αξίζει πιο πολύ και από…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΨΩΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κάλαμοι ιππασίας

 Κάλαμοι ιππασίας

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Οι φιλικές προσφωνήσεις «μεγάλε», «αρχηγέ», «παίχτη», «ηγέτη» και τα ανάλογα στις παρέες δείχνουν την τάση μας προς το μεγαλείο – εκτός κι αν εκφέρονται παιγνιωδώς, που κι αυτό είναι ενδεχόμενο αλλά ανεξάρτητο από την αίσθηση ευφορίας που προκαλεί έτσι κι αλλιώς στον προσφωνούμενο. Εξάλλου, όλοι για έναν καλό λόγο ζούμε. Ο Ελλην μπορεί να ζήσει χωρίς αγάπη, αλλά δεν μπορεί να ζήσει χωρίς έπαινο – σε βαθμό που, αν κάνεις πολλή ώρα να του πεις κάτι δοξαστικό, τότε αρχίζει και επαινείται μόνος του. (Εχουμε κάποια αυτάρκεια σε αυτόν τον τομέα).

Συνεπώς η παρατήρηση της κ. Ντόρας περί αλαζονείας κομίζει γλαύκα, διότι οι αλαζόνες περισσεύουν παντού, η κάλαμος πωλείται (δίδεται δωρεάν, μάλλον) σε όλα τα στρώματα, ιδίως εκεί που δεν υπάρχει τρόπος να υποστηριχθεί κάποιο μεγαλείο. Κι ακόμα κι ένας σιδεράς έχει πλέον την ίδια αυτοπεποίθηση με έναν πιλότο καταδιωκτικού, αρκεί να διαθέτει δικό του λογαριασμό στο Φέισμπουκ και να εισπράττει κάποια λάικ, απολαμβάνοντας την πενιχρή δόξα του Ιντερνετ. Ναι, αυτό πρέπει να το επισημάνουμε: δηλαδή ότι το Ιντερνετ ξανάδωσε αυτοπεποίθηση σε αρκετό περιθωριοποιημένο, σιωπηρό κόσμο που κινδύνευε με αποδόμηση του «εγώ», αλλά παρήγαγε και πολλούς αγέρωχους Ναπολέοντες.

Επομένως, το ζήτημα είναι σύνηθες σχεδόν σε όλες τις κοινωνικές κλίμακες, και πιο θεαματικό όχι μόνο στους εκάστοτε πρωτοκλασάτους, αλλά και σε επίδοξους ή σε τετελεσμένους που ενδεχομένως πίστεψαν ήδη στο μεγαλείο τους: ας πούμε, πετάει ο Τσίπρας το μεγαλειώδες «Ή εμείς ή κανείς» και μένουμε όλοι άναυδοι από την κρίση μετριοφροσύνης που διέρχεται, ή δηλώνει η κβαντική παιδίατρος πως αν δεν εκλεγεί «θα φύγει από την Ελλάδα», προκαλώντας πανικό σε όλη τη χώρα.

Διότι, τι θα απογίνει η Βενετιά χωρίς βελόνι;

Ναι, η χώρα θα καταστραφεί – εφόσον, μπορεί να έζησε χωρίς Ελευθέριο Βενιζέλο και χωρίς Κωνσταντίνο Καραμανλή, αλλά χωρίς Καρυστιανού είναι αδύνατον να επιβιώσουμε.

Ας αφιππεύσουμε, λοιπόν, κυρίες και κύριοι.

Θα πεις, δεν είναι εύκολο, διότι και σύμφωνα με τη σύγχρονη ψυχανάλυση είναι η αυτοεικόνα εκείνη που προκαλεί τα περισσότερα προβλήματα σε ένα υποκείμενο, η αυτοεικόνα ως σύνδρομο μεγαλείου, ως αυτοκρατορικό σύνδρομο, ή εκείνο του Σωτήρος: ένα τυμπανιαίο «εγώ», φουσκωμένο με την τρόμπα της οίησης, της αυταρέσκειας και του παραληρηματικού ναρκισσισμού που εκδηλώνονται πολλαπλώς.

Ακόμα και η πεποίθηση ότι θα νικήσω τη φύση με μαντζούνια, θα είμαι νέος εκατόν τριάντα χρονών ή και ότι δεν θα πεθάνω ποτέ, είναι εκβλαστήματα της ίδιας παράνοιας που έχει φτάσει στην Υβριν. Δηλαδή αυτή κι αν είναι αλαζονεία, εφόσον είμαι πια κάτι παραπάνω από θεός, κατά Ζαμπέτα: είμαι ημίθεος· πτωχαλαζών, σύμφωνα με τους ηθικολόγους. Υπερόπτης, κομπαστής, καυχησιάρης – αν και η αρχική έννοια της λέξης «αλαζών» ήταν «περιπλανώμενος, αγύρτης, απατεώνας».

Ναι, αλλά έχουμε και τη ρήση «αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει», γι’ αυτό βλέπουμε και στο γυαλί διάφορους να αυτοεπαινούνται διαρκώς, κι αυτό να είναι το πλέον συνηθισμένο, να αυτοδοξάζονται ακόμα και μέσω των ελαττωμάτων τους δήθεν (ήμουνα αλκοολικός, ήμουνα εθισμένος ή καζινόβιος, δηλαδή αξιολάτρευτος αλήτης). Και η αυτοεπαινετική «κατάκριση» είναι η πιο κοινή πρακτική, αλλά πέραν όλων των άλλων, αν επαναλαμβάνω κάτι συνέχεια, εν τέλει το πιστεύω και ο ίδιος, κι αυτό είναι που έχει τη μεγαλύτερη σημασία στη ζωή.

Ετσι είναι, μέγιστε. Είμαστε όλοι σπουδαίοι κι ανεπανάληπτοι. Ή εμείς ή κανείς. Μπρος εμείς και δεν γ…ς. Ολοι δικοί μας είμαστε. Πώς το έλεγε ο Μποστ: «Ας αφήσουμε τους εγωισμούς να δούμε λίγο τον εαυτό μας».

Είμαστε περιούσιοι και μισάλληλοι – έτσι, «μισάλληλους», μας έλεγαν οι Βυζαντινοί: δηλαδή μισούμε ο ένας τον άλλον. Κατά μόνας υπερόπτες και πονηροί, ως η αλώπηξ, αλλά όλοι μαζί έχουμε μια ροπή προς τον γκρεμό – το δογμάτισε και ο Σόλων: «Ελλήνων μεν έκαστος αλώπεκος ίχνεσι βαίνει, σύμπαντες δε ομού χαύνος ένεστι νους».

Οι αρχαίοι Σπαρτιάτες, όταν κάποια σύμμαχος πόλη τούς ζητούσε στρατιωτική βοήθεια, έστελναν μόνο έναν σπαρτιάτη στρατιώτη. Ισως θεωρούσαν πως άξιζε για χίλιους· ίσως πίστευαν πως το θέμα είναι ψυχολογικό, θέμα υποβολής, ίσως και να νόμιζαν (το πιθανότερο) πως έστελναν έναν Ρόμποκοπ, εμπνέοντας έτσι και τους κατοπινούς αμερικανούς σκηνοθέτες που βάζουνε έναν ήρωα (κι όχι μόνο της MARVEL) να σκοτώνει με μια σφεντόνα διακόσιους αντιπάλους – άρα η αλαζονεία δεν είναι μόνο ελληνικό προνόμιο. Απλώς και μάλλον εμείς την καλλιεργήσαμε από τα αρχαία χρόνια και ίσως να μας βοήθησε κιόλας: πώς αποφασίσαμε να πολεμήσουμε στον Μαραθώνα; Και πώς νικήσαμε; Και πώς έφτασε ο Μέγας Αλέξανδρος στην Ινδική και στο Αφγανιστάν ξεκινώντας από την Πέλλα μόνο με 50.000 στρατιώτες, και μάλιστα χωρίς τον Ρέμο;  Είναι τα καλά της αλαζονείας – μέσα στη στρέβλωση των πραγμάτων· είναι η υπεραυτοπεποίθηση.

Διότι, …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Νυχτερινοί ψεκασμοί (με τουρμπίνες)

 Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Λίγο παλιότερα, αν έγραφες κάτι αρνητικό για την κ. Καρυστιανού, επενέβαιναν οι ενάρετοι και η ηθικολογική αστυνομία και σε ράπιζαν δημοσίως με αποδοκιμασίες και με την απειλή να σε μετατρέψει σε αποσυνάγωγο και αποδιοπομπαίο.
 

Λαϊκά δικαστήρια απ’ το Lidl σε καταδίκαζαν με μελοδραματικά επιχειρήματα περί χαροκαμένης μητρός, περί Ναργκίς, και μη μου άπτου – δεν το έκαναν βέβαια, από καμιά ευαισθησία, αλλά με την ωμή, γνωστή, και βαρετή πρόθεση να πλήξουν διά της κβαντικής παιδιάτρου τον πολιτικό τους αντίπαλο. (Αυτό στο μπάσκετ λέγεται «Αλλού κοιτάμε κι αλλού βαράμε»).

Βέβαια, εμείς γράφαμε από την πρώτη στιγμή (διακριτικά), διότι ήταν καταφανής η πολιτική ανεπάρκεια και το γραφικόν του κβαντικού εγχειρήματος με τις εικόνες, τις αγιαστούρες, την ουρανόπεμπτη Γρατσία, τα αφόρητα κλισέ, και τη γερόντισσα απ’ τη Συρία που χρησμοδοτούσε στα αραμαϊκά. Οπότε και δεν εκπλαγήκαμε με ό,τι ακολούθησε, δηλαδή τη γλίστρα και τη συρρίκνωση.  

Το θέμα είναι άλλο: ότι κάνει εντύπωση ο βαθμός τύφλωσης μερικών γνωστών – ακόμα και πρώην υπουργός Εξωτερικών έβλεπε τότε την παιδίατρο ως πρωθυπουργό, κάποιοι δε, ως πρόεδρο της Δημοκρατίας, ή ως αστροναύτη. (Κόψτε κάτι, παίδες).

Βέβαια είμαστε «μια υπερουράνια πολιτεία» όπως έλεγε και ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος, οπότε όλα συγχωρούνται.  

Και η κ. υποψήφια δεν φταίει, εφόσον ο καθείς έχει το δικαίωμα, σχετικός ή όχι, να κάνει κι αυτός τον γύρο της πασαρέλας, να πιστέψει ότι θα μας σώσει, ως Καρλομάγνος, κρατώντας το φραγγέλιο της καλής αφέλειας, ή και της ματαιοδοξίας, με τη στήριξη κάποιων του Αθω και έτερων, που καταλαβαίνουνε από πολιτική, όσο η θεία Ευθαλία η αστρολόγος, από αλγόριθμους.

Το πρόβλημα λοιπόν, δεν είναι η κ. Καρυστιανού, εφόσον ο καθείς δικαιούται να εκτεθεί σε παίγνια που βαθέως αγνοεί, και με δική του ευθύνη, αλλά όλοι οι άλλοι, που σε κάθε ευκαιρία πετάγονται να μας υπαγορεύσουν τι θα γράφουμε, πώς θα το γράφουμε, πώς να σκεπτόμαστε και τι ενδεχομένως έχουμε διάθεση να ψηφίσουμε: βγαίνουνε κανονιστικά, με νταβατζιλίκι, ως αυθαίρετοι κορεκτατζήδες που αποφάσισαν ότι έχουν πάντα δίκιο και εκ φύσεως, να μας υπαγορεύσουν τι να διαλέγουμε, τι να ακούμε, πώς θα ζούμε, τι χρώμα κάλτσες θα φοράμε και αν αυτές θα είναι μερσεριζέ.

Αν οφείλουμε ανυπερθέτως να αγαπάμε τον Μαζωνάκη, να δοξάζουμε τον Ρέμο, να υμνούμε τον Παντελίδη, να ξεχάσουμε ότι μεγαλώσαμε με τον Μεγάλο Ερωτικό του Χατζιδάκι και με το Τρίτο Πρόγραμμα, με τον Μίκη, τον Σαββόπουλο και τον Μαρκόπουλο, με τον Ξυδάκη και τον Ρασούλη – ή έστω, με το Διδυμότειχο Μπλουζ, τον Γάτο τον Τούρκο και τους Κατσιμιχαίους, και βαθύτερα, με την τζαζ και το ροκ του ’60 και του ’70. Συν βέβαια και πάντα, με τον Τσιτσάνη, τον Μάρκο, και το ακατάλυτο ρεμπέτικο.

Τι να κάνουμε, αυτές είναι οι καταβολές μας – είμαστε λίγο καθυστερημένοι· ή βαθέως μολυσμένοι. 

Γιατί λοιπόν μας κανοναρχείτε περί Καρυστιανού απ’ τη μία, περί Μαζωνάκη απ’ την άλλη, περί του αν είμαστε με την Ευρώπη ή με το Τίποτε, αν ψηφίζουμε έτσι ή αλλιώς στο αυτεπίστροφο δημοψήφισμα – μέχρι και στα πειθαρχεία τραβούσανε κάποιοι τους διαφωνούντες. Από πού κι ως πού; Από πού αντλείτε το δικαίωμα; 

Και από πού την αυτοπεποίθηση, εν έτει 2026 – βέβαια είναι η εποχή της συνοικιακής γιόγκα, του Metoo, των δικαιωμάτων, του ανέσπερου Viagra και της προθανάτιας κβαντικής ευεξίας; Η εποχή της περίληψης, της συμπερίληψης, του ακατανόητου κειμένου και του εικονικού υποκειμένου – άρα;

Αρα, τότε εμφανίζονται και αγέλες καταγγελίας, ιερά τάγματα προστασίας της κ. Καρυστιανού (μέχρι που κατάλαβαν ότι είναι από άλλο ανέκδοτο), συσσωματώσεις καταλαλιάς και ινστρούχτορες του καλώς πορεύεσθαι ή, ευκαιριακά πλήθη που θέλουνε να επιβάλλουν μια και μοναδική άποψη. 

Και αν κάποιος διαφωνεί, ή έχει μιαν ελαφρώς διαφορετική ερμηνεία, ορμάνε τα λεφούσια από τα φέισμπουκ και από το γυαλί να τον κατασπαράξουν, να τον εξαλείψουν, μην και υπάρχει κάποια εξαίρεση που ενοχλεί τη γενική βεβαιότητα.

Και βέβαια, κάποιοι πιο συνετοί από μας, βλέποντας τι γίνεται, σωπαίνουνε για να μη χάσουνε κανέναν πελάτη, ή πλειοδοτούν με μεγαλοστομίες (τώρα στα γεράματα) μην και δεν φορολογήσουνε κι αυτοί από σπόντα λίγη αγάπη μέσω του θανόντος – και καλά κάνουνε οι άνθρωποι, δεν υπάρχει πολύς χρόνος πια για τη γενιά μας. 

Αλλά τελικά και σε κάθε περίπτωση, ίσως, υποθέτω, όλα αυτά τα κάπως ακατανόητα, να οφείλονται και στο ότι ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μειρακιογέροντες και σκορδοφάγοι

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Στον θάνατο του Κωστή Παλαμά ή του Σικελιανού, έγινε λιγότερη ταραχή απ’ όση με τον Μαζωνάκη. Και στην κηδεία του Βασίλη Βασιλικού παρέστησαν εκατό άτομα.

Θα πεις, εντάξει, τι να κάνουμε, ο Ελληνισμός προχωρεί, εξελίσσεται. Εξάλλου ξέρουμε πως υπάρχει πλέον χοντρό πρόβλημα κατανόησης κειμένου και ευρύτερη βραδυπεψία πραγματικότητας. Σε βαθμό που, αν ζούσε ο Σεφέρης, ίσως και να πήγαινε στη συναυλία του Ρέμου (λες;).

Και γιατί όχι, εφόσον γνωστός διανοούμενος συνθέτης δήλωσε, όταν πληροφορήθηκε τον πρόωρο θάνατο του Μαζώ: «Εφυγε η γη κάτω απ’ τα πόδια μου». Σκέψου τι θα έπαθε όταν μετέστη ο Διονύσης Σαββόπουλος – κανονικά θα πρέπει να είχε διαρρεύσει υποκάτω του όλος ο γαλαξίας, οπότε θα ζούσαμε τώρα όλοι μέσα σε ένα διαστημικό κενό.

Φταίνε λοιπόν, κάποιοι γιατροί, αλλά «φταίει κι ο λαός που είναι μαραζιάρης»;

Από την εποχή του νερού του Καματερού, συνεχίζεται ο ίδιος αταβισμός: απ’ ό,τι και να πάσχεις, θα σε σώσουν κλαδιά βρασμένης αγριελιάς, ούρα ρινόκερου της Σουμάτρας (αν εκεί ζουν ρινόκεροι) ή ιδρώτας πράσινου σκορπιού της Κούβας. Μπορεί και τα σκαλιά της Τήνου. Και δεν είναι λίγοι που ανεβαίνουν στα βουνά και μαζεύουν μαντζουράνες, γαϊδουράγκαθα, μολόχες και τσουκνίδες και τα βράζουν και τα πίνουν, ως θεραπεία των πάντων, διότι κατά τη γνώμη τους, οι γιατροί δεν ξέρουν, δεν έχουν ιδέα. Ασε εκείνους που πιστεύουν ότι τα σκόρδα είναι πανάκεια και τρώνε ένα κεφάλι το πρωί κι ένα το βράδυ. (Κοίτα μόνο μην τους πλησιάζεις σε απόσταση βολής).

Υπάρχουν άρα, ουκ ολίγοι που τα ξέρουν όλα καλύτερα απ’ τους κανονικούς γιατρούς ή ψάχνουν για εναλλακτικούς.

Και είναι και οι αντιεμβολιαστές, οι αντισυστημικοί, όσοι μισούν τη δικτατορία της επιστήμης και σκαρφαλώνουν στις πλαγιές για να βρουν μελισσόχορτο, ή κάππαρη, τα ανακατεύουνε με αμμοχάλικο, με γλουτολίνη, τα βράζουν όλα μαζί, ρίχνουν και λίγο κουρκουμά και πίνουν το μείγμα για να γίνουν αθάνατοι, ενώ απλώς, από θνητοί, γίνονται κοντολήξιμοι. Ο άλλος κάθεται δεκατέσσερις ώρες σερί, κάθε μέρα, στην τουαλέτα, ώστε να μην του έρθει να τα κάνει έξω, εκτός σπιτιού, και κολλήσει μικρόβια.

 

Γενικώς υπάρχουν διάφορες ποικιλίες δύσκολων σχέσεων με την πραγματικότητα. Ειδικά, αν ορισμένοι πλουτίσουν αιφνιδίως, ξιπάζονται και θέλουν αίφνης να γίνουν και Ντόριαν Γκρέι, να γίνουν αθάνατοι, παντοτινά, αγέραστα μορμολύκεια· πουρότεκνα, που λέμε, παιδαριογέροντες: παπούτσι adidas με αερόσολα, ροκ μπλουζάκι και λευκή κοτσίδα.

Αλλοι κάνουν πλασμαφαίρεση, αφαλάτωση, λεύκανση εξάτμισης και άλλες τεχνικές νεότητας με μηλόξιδο, με μυαλοαναρρόφηση, γενικώς «εναλλακτικές» θεραπείες. Με ό,τι μπορεί να φανταστεί ένα  «εγώ» που έχει σαλτάρει από τις κολακείες άσχετων, τα πολλά λεφτά και τη μεγαλειώδη αυτοεικόνα· σκέψου: εν Ελλάδι, αυτή τη στιγμή, υπάρχουν δηλωμένοι επισήμως στην εφορία δύο χιλιάδες επαγγελματίες αστρολόγοι και καφετζούδες – προσωπικά δεν πάω σε αυτούς διότι πώς να τους πω ότι έχω ωροσκόπο γαλέο;

Δηλαδή, η παντοτινή νεότητα του ογδονταεννιάχρονου παππού και η θεραπεία της φαλάκρας είναι θέματα που πουλάνε πάντα.

Τώρα και η προθανάτια ευεξία με τα βλαστοκύτταρα· με πλασματικό πλάσμα· με παπαρόσκονη· με μπότοξ, που κάνει ορισμένες συμπαθείς γυναίκες πιο όμορφες κι απ’ τον Μπρέζνιεφ. Αλλες με στόμα ροφού, τσαχείλες λαγοκέφαλου και επαρκή σιλικόνη που τρεμίζει «όπως τα νευρικά κλονίσματα του ζελέ», καθώς γράφει κι ο Μαγιακόφσκι.

Και, πώς γίνεται και πουλάνε αιώνια νεότητα γιατροί που οι ίδιοι έχουν καταφανώς γεράσει και φαλακρύνει απάνθρωπα;

Δεν βλέπουμε ότι ο Θεοδωρόπουλος είναι ένας νεάζων ηλικιωμένος με κόκκινα παντελόνια και, αφού ο ίδιος δεν μπορεί να παραμείνει αγέραστος, πώς θα το πετύχει στους άλλους;

Ψιλά γράμματα θα μου πεις – σημασία έχει να διαθέτεις τα φράγκα, να ξιπαστείς και να πιστέψεις πως τώρα πια μπορείς ακόμα και να ξαναγίνεις τζόβενο. (Λαϊκιστικός μυστικισμός).

Δεν σου φτάνει που η επιστήμη σού έχει ήδη δώσει μακροζωία, μέσο όρο τα ογδόντα πέντε χρόνια, συν το Viagra, το Cialis και άλλα σηκωτικά, εάν μετά τα εβδομήντα σου δεν βαριέσαι να ξεντύνεσαι, δεν έχεις κουραστεί πια με τους έρωτες, το σεξ και τα γλυκανάλατα SMS.

Αν, λοιπόν, βάζεις μόνος σου τα χρυσαφικά στην κατσαρόλα και πας και τα δίνεις στον καλαμπόρτζο γιατρό για να σε κρατήσει νέο για πάντα, ποιος φταίει τελικά, αν όχι ολιστικά;

Εάν δεν έχεις γυμναστεί ποτέ στην ζωή σου, δεν κάνεις ποδήλατο, δεν περπατάς, δεν κολυμπάς και θες ένα ολόκληρο σαλάμι αέρος από τον Σκλαβενίτη μόνο για να θρέψεις το ένα μπούτι σου, ποιος ενέχεται;

Τι να σου κάνουν και οι γιατροί; – δεν είναι λίγοι, εξάλλου, σε κάθε επάγγελμα, που ψάχνουν για κορόιδα, κάτι που δεν είναι και εντελώς παράνομο. Διότι υπάρχουν και ένα σωρό έλληνες ιατρολάγνοι, επαγγελματίες ασθενείς, αρρωστομανείς, πεισιθάνατοι, που όλη μέρα τριγυρνάνε στα ιατρεία – αυτούς, ποιος θα τους συμμαζέψει;

Και δεν είναι μόνο οι φραγκάτες περιπτώσεις, αλλά και οι φτωχομπινεδιάρικες που έχουν ψύχωση με τα ιατρεία, τα φαρμακεία, τα αντιβιοτικά, τη δήθεν νεότητα, την εμμονή του μειρακιογέροντος.

Κατά τ’ άλλα:

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Βάλε τα χρυσαφικά στην κατσαρόλα

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Πώς γίνεται και σχεδόν κάθε μέρα πείθουν μια γιαγιά να βάλει τα κοσμήματα και τις οικονομίες της σε μια κατσαρόλα και να τα δίνει εθελοντικά σε δήθεν εκπροσώπους του ΔΕΔΔΗΕ για να μην της τα κλέψουν οι εξωγήινοι;

Και να δείχνει το γεγονός η τηλεόραση είκοσι φορές και να προειδοποιεί και, την επόμενη μέρα, πάλι, με άλλη γιαγιά να γίνονται τα ίδια;

Κι αυτό να επαναλαμβάνεται εδώ και κάποια  χρόνια – είναι να απορείς.

Και είναι να απορείς, κατ’ αρχάς με το αστείρευτο θράσος των απατεώνων, με την απλοϊκότητα-ηλιθιότητα του τεχνάσματος και με το ότι αυτό συνεχίζει να «πιάνει», παρά τη διαρκή δημοσιότητα. Που σημαίνει πως τα λαμόγια, αλλά ιδίως τα κορόιδα, δεν έχουν τελειωμό, αναπαράγονται αενάως και πως ο ΔΕΔΔΗΕ, για κάποιον λόγο, έχει μεγάλο κύρος στην τρίτη ηλικία, τον σέβονται λες και πρόκειται για τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων.

Οπως και κάποιους δήθεν λογιστές, που μαδάνε με ανάλογους τρόπους γέροντες και γηραιές κυρίες – ή άλλους τύπους που ψειρίζουν παππούδες με το κόλπο του τροχαίου, ότι δήθεν η κόρη τους έμπλεξε σε τρακάρισμα και τα λοιπά.

Αυτά τα αβάσταχτα πασίγνωστα τρικ, πώς συνεχίζουν να πιάνουν;

Είναι να απορείς. Αλλά γιατί να μένεις ενεός και να αναρωτιέσαι, όταν κατ’ αντιστοιχία συμβαίνουν τα ανάλογα σε κάθε εκδοχή της ζωής – και όχι μόνο σε καλοκάγαθους ή αργοπορημένους γέροντες, αλλά ακόμα και σε εφήβους, εδώ και χρόνια, ή εδώ και αιώνες;

Πώς γίνεται λοιπόν κάθε γενιά να καταπίνει το σκουμπρί της επανάστασης, της εξέγερσης, της ευθύνης διόρθωσης του κόσμου, κι αυτό το αβάσταχτο κλισέ, κάθε φορά, σε κάθε γενιά, να πρέπει να το υποστούμε με επαινετική συγκατάβαση;

Διότι, δήθεν, έτσι πρέπει να είναι οι νέοι ως τα τριάντα, οπότε και θα αρχίσουν σιγά σιγά, με ρεαλιστικό τρόπο και υποκλινόμενοι, να λένε «μάλιστα κ. διευθυντά», κι αυτό να θεωρείται πάλι φυσιολογικό και αξιέπαινο, ως ένα είδος ντετερμινισμού και τελικής, φυσιολογικής πλαγιομετωπικής με την πραγματικότητα, μετάλλαξης στα όρια της φυλομετάβασης.

 

Γιατί κάθε φορά να ανεχόμαστε τα ίδια και τα ίδια, όλη την ατελεύτητη μπαναλιτέ διαφόρων που ανακυκλώνουν τα κλισέ με τον πιο βαρετό και προβλεπτό τρόπο, παίρνοντας την προαιώνια πόζα του ελευθερωτή, του κοσμοδιορθωτή, του πλασιέ της δήθεν μεγάλης ιδεολογίας (που κατά βάση αγνοεί);

Και να σου λέει με πάθος όσα ακούς εδώ και πενήντα χρόνια, απαράλλαχτα, να αναμασά τα μπαγιάτικα στερεότυπα που νομίζει πως είναι φρέσκιες, προοδευτικές σοφίες;

Αντε σάλτα και ξύνε πατσές, ρε φίλε. Εχουμε βαρεθεί ακόμα και τον εαυτό μας που συνεχίζει να τα ανέχεται όλα αυτά.

Θα πεις: στη Ρούμελη και στον Μοριά, όλοι χορεύουν την «Ιτιά» – ε, και λοιπόν;

Πρέπει να τη χορεύουμε κι εμείς διά παντός;

Πες μας κάτι φρέσκο νεαρέ, να βγούμε κι εμείς απ’ τον λήθαργο. Μίλησέ μας για ένα αλλιώτικο μέλλον, χωρίς τουλάχιστον τους πιο αχώνευτους από τους Πετσενέγους που νέμονται σήμερα τον προοδευτικό και τον συντηρητικό λόγο κατατρώγοντας και τις πατρίδες και τον πλανήτη ολόκληρο. Πες μας κάτι άλλο, όχι τα αριστεριλίκια του μπαρ και τα κλισέ της θείας μου της κουφής – και, εν πάση περιπτώσει, αν δεν μπορείς – που δεν μπορείς – κάνε καμιά άλλη καλή δουλειά να πας μπροστά, να δουλέψουν κι άλλοι και να φάνε ψωμί, να βοηθήσεις έτσι και τη χώρα, κι άσε τις σάπιες, παλιές, μεγάλες ιδέες για τα μη-πρωτότυπα πνεύματα.

Οπότε, ναι. Οι γιαγιάδες τρώνε το παραμύθι με τον ΔΕΔΔΗΕ και παραδίνουν τα δαχτυλίδια τους στην κατσαρόλα, αλλά το ίδιο σε παραλλαγή, γίνεται διαρκώς και παντού.

Κάθε μέρα ίδια τροχαία, ίδιοι θάνατοι. Ιδιοι πνιγμοί. Κάθε μέρα μια γυναικοκτονία. Μια απάτη, μια απ’ τα ίδια – και χωρίς να μπλέκουν τον ΔΕΔΔΗΕ.

Κι άλλοι, νέοι υποτίθεται, πάνε στον Γράμμο και στο Βίτσι και κάνουν γιούργια στις πλαγιές αναπαριστώντας τον εμφύλιο, ενώ έτεροι μείναν στα Κάρμινα Μπουράνα ή στην παλαιστινιακή μπαντάνα.

Και άλλοι και άλλες, κβαντικής καταγωγής, ανακάλυψαν αίφνης την πολιτική και τη δικαιοσύνη, ως υποκατάστατο μιας πασαρέλας στην οποία ουδέποτε μπόρεσαν να περπατήσουν και το κάνουν τώρα εις τα δυσμάς του βίου, ως μετωνυμική υπεραναπλήρωση.  (Η Βουγιουκλάκη, ως πρότυπο, βασάνισε, χωρίς να το θέλει, πολύν κόσμο).

Και μετά μας κάνουν εντύπωση οι καλοκάγαθες γραίες που παραδίνουν τα κοσμήματά τους μέσα στην κατσαρόλα, σε «στελέχη» του ΔΕΔΔΗΕ.

Τίποτε πιο σύνηθες.

Η αφέλεια έχει πολλά ποδάρια και άλλα τόσα η ευπιστία, η μωροπιστία, ο ζηλωτισμός – άσε, δε, και ο αφορολόγητος πατριωτισμός. Εκεί κι αν έχει υπερήρωες της φακής (και πίσω φινιστρίνι) και μονόφθαλμους Κύκλωπες χωρίς μονόκλ, σαν εκείνον του Νόλαν (στα όρια της καρικατούρας) που ψάχνουν για νέα κοπάδια στα τυφλά.

Ο καθείς δηλαδή...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η επιστροφή του γυρισμού

 

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Κάποτε ξέραμε τι μας γίνεται, η σκάφη ήταν σκάφη, τα σύκα-σύκα και ο Βιτόριο ντε Σίκα σκηνοθέτης του νεορεαλισμού.

Τώρα νεορεαλισμός είναι αμφίβολο αν υπάρχει, ή ακόμα και παλαιο-ρεαλισμός, και οι συγγραφείς, τις επόμενες μέρες, θα αποφασίσουν τι θα συμβεί στις προηγούμενες.

Ετσι γίνεται πάντα με αυτούς, κι ενώ παλιότερα υπήρχαν οι βασικές διακρίσεις και μπορούσαμε κάπως να συνεννοηθούμε, τώρα αυτό είναι μάλλον ακατόρθωτο: δεν ξέρεις, για παράδειγμα, τι λέει ο Τραμπ ο οποίος ισχυρίζεται πέντε διαφορετικά πράγματα μέσα σε μια μέρα, αλλά είναι πρωτοπόρος, ως ο πρώτος που εκόμισε τον σουρεαλισμό αλλά και την ασυναρτησία στην πολιτική και μας γλίτωσε από την καγκεμπίτικη λογική άλλων, π.χ., του Πούτιν που είναι και πιο αβάσταχτη – άρα λυτρωμός δεν υπάρχει.

Ξέραμε, πριν κάτι χρόνια, τι μας γίνεται – ή έτσι νομίζαμε. Τώρα;

Τι να συμβαίνει ακριβώς στο Ιράν και με το Ιράν και εντός του Ιράν («Μα, πώς μπορεί κανείς να είναι Πέρσης;»), τι συμβαίνει με τη Ρωσία και την Ουκρανία;

Ποιος νικάει, ποιος δεν νικάει και ποιος νικάει μεν, ηττάται δε, χωρίς αυτό να έχει σημασία, διότι όλα έχουνε γίνει σχετικά – μήπως κι εδώ στην Ελλάδα δεν έχουμε εκείνους που γιορτάζουν διαρκώς την ήττα τους, με γιούργιες και παντομίμες στον Γράμμο;

Και μήπως ο ευφυής Μανόλης Αναγνωστάκης δεν έγραψε αυτοσαρκαστικά «Θέλω άνεση σουίτας, είμαι ποιητής της ήττας»;

Αρα πώς νοείται η ήττα διά της συντριβής και πώς οι συνιστώσες ρευστοποιούμενες θα γίνουν πρόσκαιρα βασίλειο κάποιου τρίτου (για μετά βλέπουμε, πάλι) και ποια η ιδεολογία όλων εκείνων που ένας ελάσσων πατερούλης τούς αποδοκιμάζει δημοσίως κι αυτοί επιστρέφουν διαρκώς όπως η κότα που τη διώχνεις κι εκείνη ξαναγυρίζει επίμονα στον τραχανά;

Οχι λίγοι, χουν λείχοντες, χαμαίσυρτοι και στο παρακαλετό, μαζοχιστικά αυτομαστιγούμενοι ξαναγυρίζουν με μειωμένες ηθικές εφεδρείες και με μάλλον χλωμό αυτοσεβασμό σε μια χαμένη υπόθεση. Φεύγουν και ξαναγυρίζουν συνέχεια στα ίδια, επαληθεύοντας αυτό που λέμε «η επιστροφή του γυρισμού».

Και για ποια αποστασία του ’65 μιλάμε τόσα χρόνια, όταν η αποστασία πια έγινε καθημερινότητα και δεν υπάρχει όριο που να μην έχει ξεπεραστεί δίνοντας απόλαυση στους φιλόγελους και προκαλώντας κάποια πικρία στους περισσότερους εξ ημών που θέλουμε το πολιτικό παίγνιο να διαπνέεται από κάποια, στοιχειώδη, αν όχι σοβαρότητα, αλλά τουλάχιστον αξιοπρέπεια;

Είναι δύσκολο να βγάλεις άκρη, πλέον, με τα καμώματα περιπτώσεων που παλιότερα, εμπνεόμενοι από κάποιο βοναπαρτικό Τίποτα, περνούσαν για κάπως σοβαροί και πίστευαν ότι θα αλλάξουν και την Ευρώπη, ως Ρομά που θα έρχονταν να μας διδάξουν νοικοκυριό στήνοντας τσαντίρι στο σαλόνι.

Τι γίνεται τώρα, αδέρφια;

Δεν μπορείτε να συγκρατηθείτε, ούτε στοιχειωδώς μπροστά στον ελάσσονα πατερούλη;

Τέτοιος καημός… Και το θέμα είναι, πια, πως εμείς δεν καταλαβαίνουμε τι γίνεται: αν αυτό το πράγμα είναι μειξο-Δεξιά, Αριστερά, είναι Κεντροαριστερά, είναι Σοσιαλδημοκρατία με σταλινικό ωροσκόπο, είναι κάτι τρέχα-γύρευε στα θολά νερά κάποιου σοσιαλπατριωτισμού.

Μήπως πρόκειται για παραλλαγές οπορτουνισμού και επιβίωση με σημαίες ευκαιρίας, που μάλλον είναι το πιθανότερο, διότι πρώτα πρέπει να ζει κανείς, κι έπειτα να φιλοσοφεί.

Κάπως πρέπει να επιβιώνει ο καθείς, ιδίως αν δεν ξέρει άλλη δουλειά από τον σοσιαλισμό και την με το ζόρι σωτηρία του κόσμου.

Θα πεις: μήπως και με άλλα κόμματα δεν συμβαίνει το ίδιο – δηλαδή επίτηδες εμφανίζονται ιδεολογικώς αινιγματικά, ήτοι τουρλού, εκπέμποντας θολές, αριστεροδέξιες ανταύγειες κι όποιον πελάτη αρπάξουμε. Είναι το σύστημα πετάμε την μπάλα στα περιστέρια κι όποιο περιστέρι σηκωθεί, σηκώθηκε. Κι έτσι ζούμε όλοι μέσα σε πολλαπλή σύγχυση, και όσον αφορά τα παγκόσμια γεγονότα και όσον αφορά τη μικρή αυλή μας, όπου δύσκολα βγάζεις άκρη ιδεολογική, κομματική, ή, ψυχαναλυτική.

Πιο πολύ παίζουν μερικά πρόσωπα ως περσόνες, ως ιδιαιτερότητες θα έλεγες, παρά ως ισχυρές προσωπικότητες που θα μπορούσαν, και με τη βοήθεια ισχυρών, διαλεχτών επιτελείων να στήσουν ένα σοβαρό σύστημα που να διαφεύγει της ευτραπελίας. Δύσκολο, θα πεις, αυτό, και πόσοι θα το ανέχονταν – πιο εύκολο είναι να βρεις κάπως σοβαροφανείς, θεατρικές περιπτώσεις, ιδεοδαγκωμένους, και, πού και πού καμιά πλανώμενη (κομματικώς) πασιονάρια που ενίοτε δεν περιφρονεί κι ένα κομψό ταγέρ και μια τσάντα Louis Vuitton – βαθύς, σοσιαλιστικός καημός η ακριβή τσάντα.

Εχουμε ανάγκη από σαφήνεια αλλά και από πρωτότυπη όραση – θυμήθηκα τώρα τον Μάνο Χατζιδάκι, ο οποίος όταν όλοι λατρεύαμε τον Γκάλη, εκείνος δεν τον άντεχε και, σε ένα ματς που τον ρωτήσανε, είπε «Μα τι πράμα είναι αυτός ο Γκάλης, παίρνει την μπάλα και βάζει οπωσδήποτε καλάθι. Δεν είναι εντελώς αντι-ερωτικό;».

Γενικώς χρειαζόμαστε ανακαίνιση και φρέσκια, απρόσμενη αντίληψη, τώρα που διάφορες προοδευτικές ποικιλίες έφεραν ξανά τη Δεξιά στη μόδα. Βιοδιασπώμενα κόμματα που δεν υπάρχουν παρά…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τι ακριβώς είναι ο Όλυμπος;

🏔️ Όλυμπος – Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO Η αναγνώριση του  Ολύμπου ως Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO αποτελεί μια σπουδαία  διάκριση για την Ελλάδα και την παγκόσμια φυσική κληρονομιά. Το εμβληματικό

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Τι ακριβώς είναι ο Όλυμπος που βράβευσε η Ουνέσκο, ως μνημείο πολιτιστικής  κληρονομιάς, και όχι ως όρος καθεαυτό, ως συσσώρευση χώματος, που κάποτε δημιούργησε ένα βουνό, ως βοσκότοπο, ή ως προορισμό μαζοχιστών ορειβατών – ουκ ολίγοι εκ των οποίων έχουνε για πάντα θυσιαστεί στις απόκρημνες χαράδρες του;

Τι μπορεί να βραβεύσεις από ένα ψηλό βουνό, το υψηλότερο της Ελλάδας, αλλά χαμηλό σχετικά με άλλες κορυφές διεθνώς μπροστά στις οποίες ο Ολυμπος φαντάζει συνήθης λοφίσκος;

Πώς, ενώ είναι δίπλα μας δεν είχαμε καταλάβει ότι εκεί, πιο πάνω από την αποκρουστική (ρυμοτομικά) Λεπτοκαρυά και το ωραίο πλην στρεβλό Λιτόχωρο, ανυψωνόταν ένα τέτοιο μνημείο – θα πεις και στη Χαλκιδική μένουν πάρα πολλοί Ελληνες, οι πλείστοι εκ των οποίων σίγουρα δεν έχουν επισκεφθεί την Ολυνθο, τη Μένδη, αγνοούν ποια είναι η αρχαία Σερμύλη (η οποία έκοβε νόμισμα από τον πέμπτο αιώνα π.Χ.) και η Ακανθος.

Ναι, αλλά τον Ολυμπο;

Και τις Πιερίδες Νύμφες πού τις βρήκαν και τις ανέσυραν – πρέπει τώρα να τις θυμηθούμε κι αυτές κι όλα όσα σέρνει πίσω του αυτό το βουνό, που το τίμησαν οι ξένοι, παρά το ότι είναι υπεράνω κάθε τιμής παγκοσμίως για πάντα, και δεν περιμέναμε το βραβείο, που όμως κάτι είναι κι αυτό.

Ή, εν πάση περιπτώσει, είναι μεγάλη τιμή κι ευκαιρία να θυμηθούμε πού ζούμε, σε ποια ιερά χώματα πατάμε και τι είναι όλα αυτά που υπάρχουν δίπλα μας και τα βλέπουμε καθημερινά, όπως τον Ολυμπο, που τον χαζεύουμε κάθε πρωί να προεδρεύει, διαπρεπής, απέναντι απ’ τον Θερμαϊκό, ιδίως όταν υπάρχει διαφάνεια.

Κολυμπάς στα υπέροχα νερά της Πλάκας Λιτοχώρου και βλέπεις μπροστά σου σχεδόν, μετά την ακτή, να επικρέμαται σχεδόν, ο Ολυμπος και δεν μπορείς να πιστέψεις αυτή τη δραματική εναλλαγή του τοπίου και τη διαρκή αλλαγή του καιρού στις κορυφές του βουνού, που, μέσα σε δευτερόλεπτα σχεδόν, μεταβάλλει διαρκώς και τον φωτισμό, από την κίνηση των σύννεφων.

Ή, από τα κέφια του νεφεληγερέτη που οι διαθέσεις του αντανακλούν στο επιτόπιο κλίμα, και ποιος ξέρει τι θα τραβήξουμε, αν του κάνει σήμερα κόνξες ο Γανυμήδης;

 

Ως γνωστόν, ο Δίας ερωτεύτηκε τον πανέμορφο Γανυμήδη από την Τροία, τον έφερε στον Ολυμπο, ως οινοχόο, κεραστή των θεών, και του χάρισε αιώνια ζωή και νεότητα.

(Σκέψου πότε, πριν πόσους αιώνες, οι Ελληνες δεν είχαν θέμα με τους ΛΟΑΤΚΙ και τώρα στα 2026 οι μουσουλμάνοι δολοφονούν κόσμο στα Prides.) Εξίσου όμορφος με τον Γανυμήδη ήταν και ο αδερφός του, Τιθωνός, τον οποίο η Ηώς ζήτησε από τον Δία να τον κάνει κι αυτόν αθάνατο.

Ο Ζευς τής έκανε τη χάρη, του έδωσε αιώνια ζωή, αλλά όχι και παντοτινή νεότητα. Αποτέλεσμα: ο Τιθωνός γερνούσε συνέχεια χωρίς να πεθαίνει, συρρικνωνόταν διαρκώς, μάζευε, μάζευε, και κατέληξε να γίνει ένα τζιτζίκι.

Με ετούτα και με πολλά άλλα, πέρα από τη μυθολογία καθεαυτή, ήδη από τον Ομηρο, ο Ολυμπος μπλέκεται με τους ημίθεους (και του Ζαμπέτα) και τους θνητούς (κόσμος και κοσμάκης και κουραδόπλαση, έγραψε ο Τσιφόρος), ως ενδιαίτημα πέντε αστέρων των θεών, που ανακατεύονται στις υποθέσεις των βροτών (δεν μας έφταναν οι κλώστρες Μοίρες) και με τις ιδιοτροπίες και τα βίτσια που έχουν τους τιμωρούν ή τους σώζουν, πάντως τους μπερδεύουν χειρότερα.

Ο Ολυμπος και οι δώδεκα θεοί και όλη η μυθολογία και η ποίηση και η πεζογραφία και η φιλοσοφία που γράφτηκαν στα ελληνικά, και αργότερα στα ελληνορωμαϊκά, είναι το επίκεντρο ενός λαού, των Ελλήνων, στην πρώιμη διαχρονία τους.

Ο Ολυμπος είναι η μήτρα του Ελληνισμού ως αυτο-αναφοράς επί αιώνες, είναι το ενδιαίτημα των Μεγάλων Θεών – μόνοι οι ευφυείς χριστιανοί καλόγεροι, πάντα πιο επιδέξιοι, βρήκαν αργότερα, καλύτερο και ωραιότερο μέρος από τον Ολυμπο, που είναι βέβαια το Αγιον Ορος και κατέφυγαν εκεί.

Αρα λοιπόν κι εν τέλει, τι σημαίνει «Ολυμπος» και τον βραβεύει η Ουνέσκο;

Αυτό είναι και το ωραιότερο: τιμά έναν μικρό, ιστορικό λαό, κι όχι μόνο το βουνό καθεαυτό, έναν λαό που έχτισε τη μυθολογία και το υπερεγώ του πέριξ των κορυφών αυτού του όρους της μαγικής Πιερίας.

Δημιούργησε μιαν ανεπανάληπτη, ολόκληρη φιλοσοφία, λογοτεχνία, θέατρο, έφτιαξε συμμαχίες πάνω σε όρκους αυτών των θεών, έκανε πολέμους και ειρήνη, έστησε τρείς αυτοκρατορίες, νίκησε και παρήκμασε, γέννησε και διέδωσε έναν απαράμιλλο πολιτισμό σε όλες τις απίθανες εκδοχές του, φιλοτέχνησε σύμβολα.

Και το ισχυρότερο σύμβολο είναι αυτό το όρος. Ακόμα και σήμερα (δεν είναι μόνο η «Οδύσσεια» του Νόλαν) ο Ολυμπος συνεχίζει να σημαίνει το ακραίο όριο, την κορυφή τις ισχύος – θυμηθείτε και την ταινία «Olympus has fallen» που αναφέρεται στην πτώση του Λευκού Οίκου των ΗΠΑ.

 

Καλό είναι επομένως που οι ξένοι (συνήθως) μάς θυμίζουν πότε πότε σε ποια χώματα πατάμε και τι οφείλουμε να υπερασπίζουμε διαρκώς – ή, κατά το κοινώς λεγόμενο:

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Λαγοκέφαλοι με πετραχήλια

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Ο εξαιρετικά ευφυής κ. Μίμης Ανδρουλάκης έκανε μια δήλωση που προκάλεσε αντιδράσεις, οι οποίες απλώς την επαληθεύουν. Είπε: «Αν η Καρυστιανού περπατούσε όλη την Ελλάδα από τον Εβρο ως την Κρήτη, σιωπηλή, κρατώντας απλώς μια λαμπάδα, θα έπαιρνε 25%. Το λάθος της είναι ότι άρχισε να μιλάει». Αυτή η φράση προκάλεσε την οργή διαφόρων που κατάλαβαν πως κριτικάρει την Καρυστιανού, ενώ η βαθύτερη στόχευση και το νόημα της δήλωσης είναι ο ανορθολογισμός και τα εξωπολιτικά, λαϊκιστικά και μεταφυσικά πολιτικά κριτήρια μέρους των πολιτών που – όχι σπάνια – πάνε να ψηφίσουν για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια λαμπάδα.

Ναι, μια λαμπάδα αρκεί, έχει δίκιο ο Ανδρουλάκης.

Μωρέ, ακόμα κι ένα απλό κερί θα έφτανε – δεν χρειάζεται ολόκληρη λαμπαδηδρομία. Καθότι, όχι μόνο εν Ελλάδι, αλλά στην παγκόσμια πολιτική και σε όλες τις χώρες δεν είναι η σύνεση, η φρόνηση, η γνώση κι η λογική ακολουθία που εμπνέουν ουκ ολίγους ψηφοφόρους, αλλά κυρίως αυτοκτονικά, εξωλογικά στοιχεία. Και λαϊκισμός, κι αδικαιολόγητη μοχθηρία, και χολή, ρεβανσισμός, φανατισμός και ραχητική γνώση βάσει κάποιας υποτιθέμενης ιδεολογίας ή πολιτικές ερμηνείες της πραγματικότητας που δεν ξεφεύγουν από το επίπεδο πρόβλεψης ή ανάλυσης συνοικιακού μέντιουμ.

Αυτή είναι η κατάσταση – φτάνει να διαβάσει κανείς μιαν οποιαδήποτε δημοσκόπηση, για να καταλάβει πως κατά λάθος υπάρχουμε, και μάλλον κάθε τόσο πρέπει να ανάβουμε κι εμείς μια λαμπάδα στο μπόι του Αντετοκούνμπο, όντας ευγνώμονες για τη μέχρι τώρα καλή μας τύχη κι επιβίωση· κι επιπλέον να κάνουμε και κανένα τάμα στην Παναγία της Τήνου (ποτέ δεν ξέρεις και τουλάχιστον στην Τήνο δεν χρειάζεται να συνεννοηθούμε στα αραμαϊκά).

Λέγεται εδώ και αιώνες πως εν αρχή είναι ο Λόγος, αλλά πολύ αμφιβάλλω.

Εχει δίκιο ο Μίμης Ανδρουλάκης: εν αρχή ην η λαμπάδα. Εν αρχή είναι η πίστη, το υποτιθέμενο ιδεολόγημα ή από ποια οικογένεια κατάγεσαι κι αν σε αυτήν η πολιτική άποψη είναι κληρονομικό μετόχι.

Και βέβαια είναι πολύ πιο πειστική η θεολογία παρά η σωκρατική λογική, η σωτηριολογία και ο μεσσιανισμός παρά τα κατ’ ακολουθίαν επιχειρήματα. Πίστευε, ψήφιζε και μη ερεύνα. Και μη νομίζετε· η θεολογική, μεταφυσική πολιτική πίστη είναι πολύ πιο διαδεδομένη απ’ όσο φαίνεται, και όχι λίγοι ενώ μιλούνε για επιστημονικές θεωρίες και διαλεκτικό υλισμό, κατά βάθος τι ψάχνουνε;

Εναν προστατευτικό πατερούλη (ή μανούλα) με συμπονετική αγκαλιά – κι αν κρατάει και λαμπάδα, ακόμα καλύτερα.

Αρκεί να μη μιλάει γιατί εκεί αρχίζει και στραβώνει το πράγμα.

Το ψιλοκομμένο τουμπεκί μετά λαμπάδος είναι η καλύτερη, η πιο πειστική στάση. Η αινιγματική σιωπή που παρέχει στον κάθε ψηφοφόρο το δικαίωμα να σκέφτεται και να υποθέτει ό,τι θέλει ο ίδιος σχετικά με την υποψήφια ή τον υποψήφιο – εξάλλου αυτό θα πει συμμετοχική δημοκρατία και συμπερίληψη: να προβάλλει ο καθείς ό,τι φαντασιώνεται προς την ή τον λαμπαδηφόρο υποψήφιο, κι όχι το ανάποδο. Φτάνει εκείνος να ξέρει να κρατάει το στόμα του κλειστό· διότι, άμα το ανοίξει, θα δυσαρεστήσει πολύ κόσμο, το μυστήριο της σιωπής θα χαθεί κι οι δελφικοί χρησμοί και οι ανταύγειες που εκπέμπει η λαμπάδα θα πάνε τζάμπα, όπως και όλη η ατραξιόν.

Ποτέ δεν είναι μια κακή ευκαιρία να το βουλώσεις, λένε οι σοφοί μαφιόζοι.

Αρα, θα μπορούσε ίσως κάποιος στην Ελλάδα να γίνει πρωθυπουργός ή ενδιαφέρων αρχηγός κόμματος, χωρίς να μιλάει καθόλου, είτε ως εκ φύσεως μουγκός είτε ως αποφασισμένος ή αποφασισμένη να τυλίγει την παρουσία του με αινιγματική σιωπή.

Πρόγραμμα δεν χρειάζεται, ούτε επιχειρήματα, ούτε εμφανίσεις στην τηλεόραση – αλλά, ακόμα κι αν τον καλούνε σε διάφορα πάνελ, θα μπορούσε να παρίσταται χωρίς να λέει ούτε μία λέξη. Διότι πολλοί έχουν καταστραφεί μιλώντας, αλλά ουδείς σωπαίνοντας. Και βέβαια, όντας σιωπηλή ή σιωπηλός στις εκπομπές, ο υποψήφιος θα μπορούσε κι εκεί να κρατάει μια λαμπάδα, τον πυρσό της πίστης που φέρνει τη δικαιοσύνη, τη σωτηρία στον λαό, στα ευαίσθητα στρώματα και στα γενναία γηρατειά.

Οπως οι σάλπιγγες της Ιεριχούς, αν τις φυσούνε λαγοκέφαλοι με πετραχήλια. Κι έτσι άλλη μία φορά θα αποδειχτεί ότι αυτή η χώρα είναι κάτι μεταξύ Βρυξελλών και Τεχεράνης – κάτι ενδιάμεσο – και ο Λόγος θα εκπέσει προς δόξαν της λαμπάδας.

Η πίστις θα μας σώσει. Δεν χρειαζόμαστε επαρκείς και μορφωμένους που ξέρουν από πολιτική, από οικονομία, από άμυνα, από Ευρωπαϊκή Ενωση, από διπλωματία, από διοίκηση· δεν χρειαζόμαστε ικανούς κι ενάρετους, αλλά …