"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΟΥΜΤΖΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΟΥΜΤΖΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ "ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΤΗΣ" ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η κεφίγιε ως σύμβολο του Πολυτεχνείου

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Το είδαμε κι αυτό. Η παλαιστινιακή σημαία πίσω από τη σημαία του Πολυτεχνείου.  

Εδώ, στη Θεσσαλονίκη, κοτζάμ δήμαρχος - από συνοικιακό δήμο, ο Αγγελούδης είναι σοβαρό άτομο - κατέθεσε στεφάνι κουκουλωμένος με την κεφίγιε. Έτοιμος κι αυτός για μια φλοτίλα. 

Θα μου πείτε πως στο Πολυτεχνείο παρελαύνουν αριστεροί. Δική τους είναι η γιορτή, ό,τι θέλουν κάνουν. Εδώ και καμιά σαρανταριά χρόνια και βάλε πορεύονται οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι κομματικοί σχηματισμοί, άλλοι δίνουν μια άψογη εικόνα με στρατιωτικού τύπου βηματισμό, και το κοντάρι υπό μάλης και άλλοι δίνουν την εικόνα διαλυμένου σωματείου. Χαβαλέ κόμματα, χαβαλέδες και οι οδοιπόροι τους. Ενώ οι άλλοι, «οι ορθόδοξοι» θυμίζουν τις παρελάσεις του Κόκκινου Στρατού στις ένδοξες μέρες του. 

«Ελλάδα - Κύπρος - Παλαιστίνη, Αμερικάνος δε θα μείνει», ήταν το «προφητικό» σύνθημα των πρώτων πορειών για το Πολυτεχνείο. 

Αυτός ήταν στρατηγικός στόχος του λαϊκού κινήματος, αν και το 54% του Καραμανλή μας έκοψε τα πόδια τότε. Ήρθε όμως η Αλλαγή και οι βάσεις έφυγαν, μένοντας… μέχρι σήμερα 

Εξ όσων γνωρίζω, οι Αμερικάνοι βρίσκονται παντού. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές γίνονται εργασίες στο αεροδρόμιο της Πάφου «Ανδρέας Παπανδρέου» ( θα τρίζουν τα κόκαλά του) για να μπορούν να μετασταθμεύουν τα αμερικανικά μεταγωγικά αεροσκάφη C-17, για την Ελλάδα δε συζητώ, έχουν τις βάσεις τους παρ΄ότι… έκλεισαν το 1983 και στην Παλαιστίνη εκπονούν ένα οικονομικό σχέδιο για την επόμενη μέρα στη Γάζα, χωρίς τη Χαμάς. 

Κάποιος θα έπρεπε να έχει ήδη ενημερώσει τους διαδηλωτές του Πολυτεχνείου για αυτές τις εξελίξεις. Τα παιδιά - άνω των 65 ετών - έχουν μείνει κολλημένα στα νιάτα τους. Είναι κι αυτό μια στάση ζωής.  

Δεν υπάρχει καμιά διάθεση ειρωνείας, αν και οι οδοιπόροι προς την πρεσβεία των ΗΠΑ δίνουν αφορμή για ειρωνικά σχόλια. Εντάξει, να το δεχθώ είναι μια σύναξη αριστερών και «προοδευτικών» πολιτών και ουδόλως με ενδιαφέρει αν εκφράζουν το πνεύμα εκείνων των ημερών. Πάντως, τα συνθήματα ήταν εκείνες τις ημέρες του 1973 αντι-ιμπεριαλιστικά, μακριά από το γενικότερο κλίμα μιας αντιδικτατορικής ενότητας. Αψευδείς μάρτυρες οι σχετικές φωτογραφίες. Για αυτό γράφω πως το Πολυτεχνείο τους ανήκει, άρα μπορούν να υψώνουν την παλαιστινιακή σημαία και να αγνοούν την ουκρανική. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία δεν απασχόλησε ποτέ το «λαϊκό κίνημα», το οποίο από την πρώτη μέρα της εισβολής τάχθηκε με τον Άνθρωπο, όπως θα θυμάται ο αναγνώστης.

Όλα τα υπόλοιπα που ακούγονται και γράφονται τα τελευταία πολλά χρόνια είναι για να γίνεται φασαρία. Ο καθένας που λέει τα δικά του απευθύνεται στο κοινό του, γνωρίζοντας φυσικά τον πόλεμο που θα δεχθεί από τους απέναντι, οι οποίοι πάντα «τσιμπάνε» σε προκλήσεις. Αυτή η διαπίστωση αφορά τους απέναντι όλων των χρωμάτων. Κόκκινους, μπλε και πράσινους. 

Σε αυτές τις επετειακές εκδηλώσεις η καλύτερη ευχή που μπορεί να δοθεί είναι : 

 

ΕΔΩ "ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΤΗΣ" ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Στις 18, σοσιαλισμό»

  

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Υπήρχε και μια άλλη επέτειος στις 17 Νοεμβρίου. 

Το 1974, ένα χρόνο μετά την εξέγερση στο Πολυτεχνείο, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, αποτίοντας φόρο τιμής σε εκείνη την ημέρα του 1973, διενήργησε εκλογές, τις πρώτες μετά το 1964.  

Θυμάμαι τότε πως αυτή η επιλογή του Καραμανλή προκάλεσε τις αντιδράσεις των νεολαιών σύμπασας της Αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ γιατί μετέθετε τον πρώτο εορτασμό της εξέγερσης μία εβδομάδα αργότερα. Ως γνωστόν σε εκείνες τις εκλογές η νεοϊδρυθείσα Νέα Δημοκρατία έλαβε το θηριώδες 54,37%, καθώς οι Ελληνες πολίτες, φρονίμως σκεπτόμενοι, ήθελαν η μετάβαση στη Δημοκρατία να πραγματοποιηθεί υπό την ηγεσία του Κωνσταντίνου Καραμανλή.    

Το αποτέλεσμα ήταν έκπληξη ως προς την έκταση της νίκης της Νέας Δημοκρατίας, ενώ έσπειρε απογοήτευση στα στελέχη και στους φίλους του ΠΑΣΟΚ, καθώς και στον ίδιο τον Ανδρέα Παπανδρέου, γιατί οι ογκωδέστατες και γεμάτες παλμό προεκλογικές συγκεντρώσεις προμήνυαν ένα πολύ καλύτερο αποτέλεσμα από το 13,58%. 

Για όσους τα έχουν λησμονήσει αυτά να θυμίσω πως το κυρίαρχο σύνθημα των συγκεντρώσεων του ΠΑΣΟΚ ήταν «στις 18 σοσιαλισμό». Αλλά στις 18 ήρθε η απογοήτευση που ήταν τόσο μεγάλη, ώστε την επόμενη Κυριακή, στην πορεία για την πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου, τα μπλοκ της Αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ να κραυγάζουν το σύνθημα «λαέ, ντροπή σου για την εκλογή σου».

Με την πτώση της δικτατορίας ήρθε στο προσκήνιο μια ριζοσπαστικοποιημένη νεολαία η οποία ζητούσε μέσα σε λίγες εβδομάδες να δημιουργηθούν συνθήκες που απαιτούν άλλους χρόνους ωρίμανσης. Ως γνωστόν, λόγω χούντας, η ελληνική νεολαία δεν έζησε το καμίνι της αμφισβήτησης του 1968 που κυριάρχησε σχεδόν σε όλα τα πανεπιστήμια της Δυτικής Ευρώπης. Το καζάνι σιγόβραζε κάτω από το καπάκι και εκτινάχθηκε απότομα και με θόρυβο με την πτώση της δικτατορίας.  

Αυτόν τον ταχύρρυθμο ριζοσπαστισμό τον πλήρωσε πρωτίστως η παραδοσιακή Αριστερά, η οποία είδε ένα νεόκοπο κόμμα να υποκλέπτει τα συνθήματά της, τους ψηφοφόρους της, τα αιτήματά της.

Αν κρατάμε κάτι από τις 18 Νοεμβρίου 1974 είναι...

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο Τζοκόντος θυμήθηκε και το «βρώμικο 89»

 Ο Αλέξης Τσίπρας με... κοτσίδα καταθέτει στεφάνι στο Πολυτεχνείο υπό το βλέμμα του Νίκου Κωνσταντόπουλου [εικόνα] | iefimerida.gr 0

 

Toυ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Πενία τέχνας κατεργάζεται. Όταν οι δημοσκοπήσεις βαλτώνουν κάτι θα πρέπει να κάνει ο Α. Τσίπρας για να βγει από τον βάλτο. Και στην Πρέβεζα θυμήθηκε το «βρώμικο 89» απευθυνόμενος προφανώς προς τους ασπρομάλληδες φίλους του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι έχουν αναμνήσεις από εκείνη την εποχή. Διότι οι νεότεροι και δε γνωρίζουν και απ' όσο βλέπω δεν τους ενδιαφέρει και να μάθουν.

Έλα, όμως που οι ασπρομάλληδες Πασόκοι θυμούνται πως ο πατέρας του «Κούλη» δεν παρέπεμψε μόνος του τον Ανδρέα. Δεν είχε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Συνέπραξε και η Αριστερά που είχε συνενωθεί υπό το σχήμα του Συνασπισμού, με πρόεδρο τον Χαρίλαο Φλωράκη. Μάλιστα, να υπενθυμίσω πως τότε στη συγκυβέρνηση Τζαννετάκη, η οποία παρέπεμψε τον Ανδρέα, υπουργός Δικαιοσύνης ήταν ο Φώτης Κουβέλης και δημόσιος κατήγορος ο Νίκος Κωνσταντόπουλος.

Τι τα θυμάσαι όλα αυτά; Θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης.

Έχουν τη σημασία τους και στο σήμερα. Απλώς να πω ότι μια από τις κατηγορίες κατά του Ανδρέα, σύμφωνα με την κατάθεση του Γιώργου Κοσκωτά, ήταν πως τα νοσήλια στο νοσοκομείο του Λονδίνου «Χέρφλιντ» τα πλήρωσε αυτός μέσω της τράπεζας BCCI η οποία εν τω μεταξύ είχε πτωχεύσει. Ο Κουβέλης με τον Κωνσταντόπουλο, όταν συνέτασσαν το κατηγορητήριο, γνώριζαν πως ο Κοσκωτάς ψευδόταν, καθώς είχαν την απόδειξη πως τα νοσήλια τα πλήρωσαν οι οργανώσεις εξωτερικού του ΠΑΣΟΚ. Κι όμως…

Συνεπώς το «βρώμικο 89» έχει και τη σφραγίδα της Αριστεράς του Φλωράκη, του Κύρκου, του Φαράκου, της Δαμανάκη και του Ανδρουλάκη.

Ο Α. Τσίπρας το γνωρίζει, αλλά το προσπερνά. Τώρα ξαναπερνά στη φάση του ζιβάγκο και σε λίγο θα τον ακούσουμε να μιλά και πάλι με τον τόνο της φωνής του Ανδρέα. Ο στόχος είναι προφανής. Να τσιμπήσει ό,τι μπορεί από το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ.

Από την Αριστερά ό,τι ήταν να πάρει, το πήρε και διαπίστωσε ότι δεν είναι αρκετό. Άλλωστε κάθε εισροή από το ΠΑΣΟΚ μετρά δύο φορές στον αγώνα για τη δεύτερη θέση.

Για τον λόγο αυτόν θυμήθηκε χθες το «βρώμικο 89», μεθαύριο θα θυμηθεί κάτι άλλο που θα παραπέμπει στις ένδοξες μέρες του Κινήματος. Για να φτάσει στο 18% του 2023 θέλει πολλή δουλειά και κυρίως χρειάζεται τουλάχιστον δύο μονάδες από το ΠΑΣΟΚ. Γιατί κακά τα ψέματα. Αυτός είναι ο κύριος αντίπαλος της ΕΛΑΣ του Τσίπρα. Από τη Νέα Δημοκρατία χωρίζουν την ΕΛΑΣ 10-13 μονάδες, γεγονός που καθιστά τον αγώνα για την πρώτη θέση μάταιο.

Άρα, η επίθεση φιλίας και αναμνήσεων που κάνει ο Α. Τσίπρας προς το ΠΑΣΟΚ εντάσσονται στην εκ νέου λεηλασία των ψήφων του.

Ο άνθρωπος είναι ικανός να πει πως …

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: ΣΥΡΙΖΑ (εσωτ.) - ΣΥΡΙΖΑ (εξωτ.)

 

Toυ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Σαν τον παλιό, καλό καιρό της Αριστεράς, τότε που οι δογματικοί αποκαλούσαν τους άλλους αναθεωρητές και οι αναθεωρητές, επειδή είχαν πιο πλούσιο εκφραστικό ρεπερτόριο, αντεπιτίθεντο με χαρακτηρισμούς όπως «κολιγιαννικοί» και «δωδεκατικοί».

Τώρα, αν δεν ξέρετε, μη ρωτάτε τι σημαίνει «δωδεκατικός». Αφορά τα πολύ ενδότερα του κομμουνιστικού κινήματος.

Και πώς μπλέκουν οι Συριζαίοι με αυτό το ένδοξο παρελθόν;

Και ποιος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ εσωτερικού και ποιος ο ΣΥΡΙΖΑ εξωτερικού;

Προφανώς ΣΥΡΙΖΑ (εξ) είναι ο ορθόδοξος ΣΥΡΙΖΑ και ΣΥΡΙΖΑ (εσωτ.) οι διασπαστές.

Μα, αυτοί που έφυγαν, έκαναν δικό τους κόμμα, την ΕΛΑΣ με τον Τσίπρα, θα αντιτείνει ο αναγνώστης.

Δύο παρατηρήσεις: πρώτον, δεν έφυγαν. Φεύγουν ακόμη. Είναι μια αργόσυρτη και εξευτελιστική διαδικασία για τους πρωταγωνιστές και τους εμπνευστές της. Και δεύτερον, ο τίτλος ελάχιστη σημασία έχει. Το υλικό παραμένει το ίδιο ή σχεδόν το ίδιο. Η έλλειψη ιδεών οδηγεί, ως λύση ανάγκης, στην επιστράτευση παλιών Συριζαίων και η επιστράτευση των παλιών Συριζαίων οδηγεί στην ανακύκλωση των παλιών ιδεών.

Όπως δηκτικά και εύστοχα παρατήρησε άσπονδος φίλος του Α. Τσίπρα, « ο Αλέξης ξεκίνησε για rebranding και κατέληξε σε reunion.» Ένας - ένας και τσούκου - τσούκου επιστρέφουν στη στοργική αγκαλιά του. Στο τέλος θα βγάλουν και τις παραδοσιακές, σε τέτοιες εκδηλώσεις, φωτογραφίες.

Όλο αυτό το σκηνικό έχει και τις πολιτικές επιπτώσεις του.

Η ανακύκλωση ιδεών, συμπεριφορών και προσώπων έφερε την απώλεια της δυναμικής που είχε παρουσιάσει στην αφετηρία του το εγχείρημα Τσίπρα. Από τη στιγμή που η «Ιθάκη» και το one man show εξαντλήθηκαν, η πολιτική ένδεια έγινε οφθαλμοφανής και αυτό το γεγονός καταγράφεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις. Μια ομάδα, σε έναν κρίσιμο αγώνα μπάσκετ, μπαίνει στην Δ΄περίοδο με μια διαφορά 20 πόντων και, ενώ απομένουν 5 λεπτά ακόμη, βλέπει τη διαφορά να έχει ροκανιστεί και το τέλος να προβλέπεται θρίλερ. Ο κόουτς είτε κοιμήθηκε στον πάγκο είτε ξέμεινε από επιλογές. Και απέναντί του δεν έχει και καμιά ομαδάρα!

 

Πού θα κριθεί το αποτέλεσμα στο ντέρμπι για τη δεύτερη θέση;

Σε πολλούς παράγοντες, ένας εκ των οποίων είναι και οι αντοχές του ορθόδοξου ΣΥΡΙΖΑ, διότι κάθε μονάδα που θα πάρει θα είναι μια μαχαιριά στα πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα ή στην ΕΛΑΣ. Το ίδιο πράγμα είναι. Και για το ότι κατάντησε να είναι το ίδιο πράγμα η ευθύνη είναι αποκλειστικά δική του. Προφανώς, αλλιώς τα σχεδίαζε και αλλιώς του βγαίνουν.

Το να μετακινηθεί ένας πρώην πρωθυπουργός ιδεολογικά και πολιτικά έχει βέβαιο το κόστος με αβέβαια τα οφέλη. Ο βολονταρισμός δεν αρκεί και αυτό το πληρώνει ο Α. Τσίπρας, καθώς αναγκάστηκε να κάνει στροφή 360 μοιρών και να επιστρέψει στις παλιές, δοκιμασμένες συνταγές. 

Το rebranding που…

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Δε βοηθά ο Τζοκόντος

 Image

Του Σάκη Μουμτζή

Η Νέα Δημοκρατία πόνταρε στη δυναμική του Αλέξη Τσίπρα, ώστε έτσι να ανέβει και η δική της συσπείρωση.

Ένα αντίπαλο δέος πάντα κινητοποιεί τους απέναντι.

Δυστυχώς ο Αλέξης δε βοηθά. Δεν τραβά, δεν απειλεί, παρά την ώθηση από τα ΜΜΕ. Οι συγκεντρώσεις που κάνει είναι καφενειακού επιπέδου και τα όσα λέει θυμίζουν τον παλιό, κακό Τσίπρα του 18%. Βέβαια σήμερα το 18% το βλέπει με το κιάλι και αυτό δεν είναι μόνον πρόβλημα δικό του αλλά και της Νέας Δημοκρατίας.

Από την άλλη πλευρά στο ΠΑΣΟΚ κοιτούν με ικανοποίηση πως ο χρόνος φαίνεται να δουλεύει υπέρ του κόμματός τους. Με το τσίκι - τσίκι η διαφορά που το χωρίζει από την ΕΛΑΣ ροκανίζεται.

Να καταλάβω πως το δημοσκοπικό βάλτωμα της ΕΛΑΣ οφείλεται στις εγγενείς αδυναμίες του εγχειρήματος. Αλλά το βάλτωμα του ίδιου του Τσίπρα είναι ανεξήγητο. Δεν έχει πάρει ούτε ένα πόντο εδώ και πέντε μήνες. Και δεν είναι άγνωστος. Δε χρειάζεται να ξανασυστηθεί στο κοινό, αν και αυτό το επιχείρησε με το rebranding. Αυτή η προσπάθεια του προσωπικού lifting απέτυχε και επ΄αυτού δε χρειάζονται πολλές κουβέντες.

Έτσι, το πολιτικό πρόβλημα παραμένει όχι μόνον για την ΕΛΑΣ, αλλά σε κάποιο βαθμό και για τη Νέα Δημοκρατία. Οι προσπάθειες του πρωθυπουργού να τον αναγορεύσει ως τον βασικό του αντίπαλο δεν «περπάτησαν», διότι δεν «περπατά» ο ίδιος ο Τσίπρας. 

Οι κραυγές που βγάζει τις τελευταίες μέρες...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΙΣΛΑΜΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Η «παλιά, κανονική» Αμερική

 

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Κυκλοφορούσε το εξής ανέκδοτο: Οταν ο Ντόναλντ Τραμπ επέλεξε για αντιπρόεδρο τον Τζέι Ντι Βανς, ήθελε να στείλει ένα μήνυμα-προειδοποίηση προς τους επίδοξους δολοφόνους του. «Κοιτάξτε, αν σκοτώσετε εμένα, αυτός θα είναι ο πρόεδρος».

Αυτό το ανέκδοτο αποτυπώνει και το σύγχρονο δράμα των ΗΠΑ, το οποίο εκ των πραγμάτων αποτελεί δράμα και για τον πλανήτη μας. Αυτή η κατάσταση επιτείνεται καθώς και η άλλη πλευρά, οι Δημοκρατικοί, τείνουν να διολισθήσουν σε θέσεις ακραίες, επηρεασμένοι από την ενδυνάμωση της αριστερής τάσης του κόμματός τους. Λειτουργεί δηλαδή και στην προκειμένη περίπτωση το κλασικό σχήμα τα δύο άκρα να αλληλοτροφοδοτούνται. Το τελικό αποτέλεσμα, όμως, οδηγεί σε ένα πολιτικό σύστημα στο οποίο οι δύο μεγάλες παρατάξεις ακολουθούν πλήρως αποκλίνουσες πορείες.

Οι συγκλίσεις που χαρακτήριζαν την «παλιά, κανονική» Αμερική δεν υπάρχουν και το ερώτημα είναι πλέον πώς θα διαμορφωθεί η νέα Αμερική.

Με τον Βανς από τη μια μεριά και τον Σάντερς και τους πιστούς του από την άλλη;

Υπάρχουν στους Δημοκρατικούς και στους Ρεπουμπλικανούς φωνές συνεννόησης και προσέγγισης των καταστάσεων με τους κανόνες της απλής λογικής;

Υπάρχουν ισχυρές προσωπικότητες εκεί μέσα οι οποίες να αντιλαμβάνονται ότι οι διεθνείς σχέσεις, οι συμμαχίες και οι συνεργασίες είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από ένα απλό οικονομικό deal;

Ακόμη και η καταστροφική εξωτερική πολιτική των Ομπάμα – Χίλαρι Κλίντον υπάκουε σε μια λογική. Ηθελε να αναμορφώσει τα αραβικά καθεστώτα της Μέσης Ανατολής εισάγοντας τις αξίες της δυτικής δημοκρατίας.

Απέτυχε τραγικά, καθώς αποδείχθηκε ότι το δίλημμα σε αυτήν την περιοχή δεν είναι φιλελεύθερη δημοκρατία ή αυταρχισμός, αλλά κοσμικός αυταρχισμός ή ισλαμιστικό καθεστώς. Ισως αυτή η επιλογή των Ομπάμα – Κλίντον να συγκαταλέγεται στις πιο ατυχείς στιγμές της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.

Ακόμη κι έτσι, πάντως, ουδεμία σχέση έχει με τις αλλοπρόσαλλες και άνευ λογικής αποφάσεις του Ντόναλντ Τραμπ. Ξεκινώντας από την Ουκρανία και το ειδύλλιό του με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, περνώντας μέσα από την απαξίωση των συμμάχων του και καταλήγοντας στο πώς αντιμετώπισε την ιρανική απειλή. Τη μια μέρα ανακοίνωνε μια συμφωνία και την επομένη απειλούσε να εξαφανίσει το Ιράν από τον χάρτη. Μια εφ’ όλης της ύλης αποτυχία.

Και οι Δημοκρατικοί τι έκαναν όλο αυτό το διάστημα;

Μα, δεν υπήρχε ενιαία έκφραση του κόμματος, με αποτέλεσμα το πάνω χέρι να το πάρουν οι «φριπαλεστάιν», ο Ζοράν Μαμντάνι, η Οκάσιο Κορτέζ και δεν συμμαζεύεται. Τρανή απόδειξη αυτής της πορείας αποτελεί η αναμέτρηση στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών στο Μίτσιγκαν, όπου οι δύο πλευρές κατέβηκαν με τις σημαίες τους αναπεπταμένες και επικράτησε ο Αμπντούλ Ελ Σαγιέν.

Το «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα» υποδηλώνει πως η ακινησία αποτελεί τη σωτήρια λύση.

Ομως …

 

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ και ΙΣΛΑΜΟΑΡΙΣΤΕΡΑ: Ισραήλ: Κράτος-υπόδειγμα δημοκρατίας

 

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Σκεφτείτε οι ισραηλιτικές κοινότητες να καθόριζαν πώς θα σχηματιστούν οι κυβερνήσεις σε αραβικές χώρες.

Φανταστείτε την εικόνα, Ισραηλίτες να πανηγυρίζουν τις εκλογικές επιδόσεις των δικών τους κομμάτων στην Αλγερία, στο Μαρόκο ή στην Αίγυπτο, κρατώντας τη σημαία με το άστρο του Δαβίδ.

Κι όμως αυτό συμβαίνει στο «γενοκτονικό» κράτος, στο κράτος «απαρντχάιντ», όπως αποκαλούν το Ισραήλ οι φριπαλενστάιν και οι συμπλεγματικοί λευκοί και μορφωμένοι της Δύσης, γυναίκες και άντρες.

Η ψήφος των Αράβων κατοίκων του Ισραήλ ίσως αποβεί καθοριστική για τον σχηματισμό της επόμενης ισραηλινής κυβέρνησης.

Το πιο πιθανό είναι να μη συμβεί. Όμως και μόνο το γεγονός πως σήμερα συζητούμε αυτό το ενδεχόμενο αποδεικνύει πόσο δημοκρατικό κράτος είναι το Ισραήλ.

Σημειωτέον πως οι προχθεσινές εκλογές διεξήχθησαν τρία χρόνια μετά την 7η Οκτωβρίου 2023, με τις πληγές χαίνουσες και ενώ το μέτωπο με το Ιράν παραμένει ανοικτό.

Επίσης, καθ΄όλη την προεκλογική περίοδο, ουδείς από τους εκπροσώπους των αραβικών κομμάτων μίλησε για διακρίσεις και αποκλεισμούς, καθώς όλα κύλησαν ομαλά.

Άραγε θα προβληματιστούν όλοι αυτοί που μιλούν απαξιωτικά και προσβλητικά για μια από τις πιο ανοικτές και σύγχρονες δημοκρατίες του κόσμου μας;

Για μια κοινωνία η οποία βρίσκεται εν πολέμω ουσιαστικά από το 1948 και η οποία δεν έχει εγκαταλείψει, παρ΄όλα αυτά, τις δημοκρατικές διαδικασίες και την υποχρέωση της λογοδοσίας των κυβερνώντων.

Και αναφέρομαι φυσικά στους πολιτικούς και τους διανοούμενους της Δύσης οι οποίοι, όλως παραδόξως, έχουν ταχθεί στο πλευρό των Παλαιστινίων οι οποίοι έχουν να διενεργήσουν εκλογές εδώ και είκοσι χρόνια και η πολιτική τους ζωή είναι βυθισμένη μέσα στη διαφθορά.

Για το καθεστώς που επικρατούσε στη Γάζα δε χρειάζεται να γράψω τίποτα παραπάνω. Σύμφωνα με πρόσφατες αποκαλύψεις οι υπηρεσίες του ΟΗΕ πίεζαν το Ισραήλ να αυξήσει τις παραδόσεις τσιμέντου στην περιοχή για να κτιστούν νέες, σύγχρονες κατοικίες και οι Χαμασίτες έσκαβαν σήραγγες.

 

Το Ισραήλ, μετά το εκλογικό αποτέλεσμα, θα βρει τις λύσεις του. Το πολιτικό του σύστημα γνωρίζει πώς να λειτουργεί με την αναλογική εκπροσώπηση και οι αντοχές του Νετανιάχου δεν μπορεί να αγνοηθούν στον σχηματισμό κυβέρνησης. Αλλά αυτά αφορούν το Κράτος του Ισραήλ, τη δημοκρατία του Ισραήλ.

Εμάς, τους Έλληνες, μας ενδιαφέρει να συνεχιστεί και να εμπλουτιστεί η συνεργασία μεταξύ των δύο κρατών και με την επόμενη κυβέρνηση. Με τον Βενιαμίν Νετανιάχου υπήρχε μια συναντίληψη σε στρατηγικό επίπεδο για τις εξελίξεις στην νοτιοανατολική Μεσόγειο και είχαν συναφθεί πολλές και σημαντικές συμφωνίες σε τομείς της άμυνας και της ασφάλειας. Με δεδομένη την ισχυρή πολιτική του παρουσία και στη νέα Κνεσέτ δε νομίζω πως αυτό το κλίμα θα μπορούσε να διαταραχθεί.

Αν κάτι θα πρέπει να κρατήσουμε από την προχθεσινή εκλογική αναμέτρηση στο Ισραήλ είναι …

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Τελικά ποια είναι αυτή η Δεξιά;

 

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Ο αείμνηστος – Στις 18 Οκτωβρίου, το ΠΑΣΟΚ γιόρτασε τα 45 χρόνια της μεγάλης εκλογικής νίκης του– την αποκαλούσε «επάρατο» Δεξιά, εξ ου και το γνωστό σύνθημα «απόψε πεθαίνει η Δεξιά».

Οι καιροί πέρασαν και, εξ όσων γνωρίζω, η Δεξιά δεν πέθανε – αν συμπεριλαμβάνουν στη Δεξιά και τη Νέα Δημοκρατία. Απεναντίας, όχι μόνον επέζησε, αλλά και κυβερνά, ενώ αυγατίζει κιόλας, καθώς ξεπροβάλλουν και άλλα κόμματα που διεκδικούν αυτόν τον χώρο. Συνεπώς, ακροατήριο υπάρχει και μάλιστα φαίνεται πως είναι ευμέγεθες.

Γιατί κάνω αυτόν τον πρόλογο;

Την αφορμή μού έδωσε ο αγαπημένος αυτής της στήλης, ο Αλέξης Τσίπρας.

Είναι αλήθεια πως δεν θέλω να σχολιάζω τις δηλώσεις του, είναι μάλλον βαρετό, όμως κι αυτός δεν με αφήνει να αγιάσω. Εκεί που πάω να τον ξεχάσω, έρχεται και κάτι λέει, το οποίο με προκαλεί.

Δεν μπορώ λοιπόν να αφήσω ασχολίαστο αυτό που είπε στην Κρήτη, πως αυτός ουδέποτε συνεργάστηκε με τη Δεξιά.

Η πρώτη λογική εξήγηση αυτής της δήλωσης είναι ότι ο πρώην πρωθυπουργός άρχισε να ξεχνάει. Φαινόμενο ανησυχητικό, καθώς είναι ακόμη σχετικά νέος. Λίγο πάνω από τα 50. Πάντως, αυτήν την εξήγηση την κρατώ, διότι μπορεί παρόμοια απώλεια μνήμης να συναντήσουμε και στο εγγύτατο μέλλον. Αν δεν είναι βιολογικό σύμπτωμα, πολιτικά βολεύει.

Πιο πειστική βρήκα την εξήγηση πως έχει μια ιδιάζουσα άποψη για το τι σημαίνει Δεξιά. Αν θεωρεί ακροδεξιό τον Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του, όπως ισχυρίζεται σήμερα, είναι λογικό να θεωρεί κάτι σαν σοσιαλδημοκράτη τον Πάνο Καμμένο. Bingo, όπως λέγαμε πριν από πολλά χρόνια. Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Οντως, ουδέποτε συνεργάστηκε με τη Δεξιά, ασχέτως πώς χαρακτήριζε τότε, στις ένδοξες εποχές, τον κυβερνητικό συνεταίρο του. Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, αν κατάλαβα καλά, ήταν ένας συνασπισμός αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων, οι οποίες προφανώς ουδεμία σχέση είχαν με την «επάρατο». «Ετσι είναι αν έτσι νομίζετε», για να θυμηθώ και τον Λουίτζι Πιραντέλο.

Τέλος, όπως μου επισήμανε ένας παλιός σύντροφος, άριστος γνώστης του «χώρου» και των προσώπων που τον διακονούν, ο Αλέξης μας περνάει όλους… ψιλό γαζί και μας το δείχνει απροκάλυπτα. Γνωρίζει άριστα τι λέει, πόσο θόρυβο θα προκαλέσει και γι’ αυτό τα λέει.

Στην προκειμένη περίπτωση αυτή η δήλωσή του, ότι αυτός ποτέ δεν συνεργάστηκε με τη Δεξιά, είναι στοχευμένη, έχει αποδέκτη το ΠΑΣΟΚ, το οποίο ως γνωστόν συγκυβέρνησε με τη Νέα Δημοκρατία την περίοδο 2012-2014. Αυτή η αιχμή ειπώθηκε στην Κρήτη, γνωστή για το αντιδεξιό παρελθόν της, όπου το κόμμα Τσίπρα φαίνεται πως αντιμετωπίζει προβλήματα.

Είμαι σίγουρος πλέον πως αν οι περιστάσεις το απαιτήσουν, με μεγάλη ευκολία θα πει «εγώ, ποτέ δεν υπήρξα αριστερός».

Εκείνο όμως που ποτέ δεν θα του συγχωρήσω είναι αν πει …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΚΗΦΗΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ : «Μας κλέψατε τα όνειρά μας»

Image 

 

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Η προδικτατορική Αριστερά είχε καθιερώσει υποτροφίες για τους μαθητές που αρίστευαν στις εξετάσεις, ενώ αργότερα ο Χαρίλαος Φλωράκης ζητούσε από τους νεολαίους του ΚΚΕ να είναι «πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα».

Με το πέρασμα των χρόνων η ορθόδοξη Αριστερά, για να μην υστερήσει απέναντι στους «μπαχαλάκηδες» της Β΄ Πανελλαδικής, τάχθηκε «κατά της εντατικοποίησης των σπουδών».

Η σημερινή Αριστερά, πολυδιασπασμένη, αδυνατεί να συγκροτήσει μια πειστική και ρεαλιστική πρόταση για την παιδεία. Κυριαρχούν τα ευχολόγια και τα συνθήματα.

Αυτό που ακούγεται κατά κόρον τα τελευταία χρόνια, πρωτίστως από τους αριστερούς νεολαίους, είναι το σλόγκαν «είμαστε μια γενιά που έχει στερηθεί τα όνειρά της». Παραπονιάρικο, αλλά οφείλουμε να το λάβουμε σοβαρά υπόψη.

Πρώτα πρώτα, ας μας πουν ποια είναι τα όνειρα αυτής της γενιάς και μετά να δούμε αν κάποιοι της τα έχουν στερήσει. Αν μεν εννοούν την πρόοδο, τη μόρφωση και την προκοπή, ουδείς έβαλε εμπόδια σε αυτούς τους στόχους. Απλώς η επίτευξή τους απαιτεί σκληρή και μεθοδική προσπάθεια. Απαιτεί στοχοπροσήλωση, για να χρησιμοποιήσω μια λέξη των φοιτητικών αμφιθεάτρων. Με σκληρή προσπάθεια εκατοντάδες φτωχόπαιδα, μέσα σε πολύ πιο δύσκολες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, σπούδασαν με στερήσεις και στη συνέχεια διακρίθηκαν στον επιστημονικό τους χώρο. Πάρα πολλά από αυτά τα παιδιά συγχρόνως δούλευαν, σε εποχές που το πανεπιστημιακό σύγγραμμα ήταν πανάκριβο. Φυσικά κάθε γενιά έχει διαφορετικές απαιτήσεις καθώς οι συνθήκες αλλάζουν, όμως ο τελικός στόχος παραμένει αναλλοίωτος. Μόρφωση και επαγγελματική αποκατάσταση.

Προφανώς ένα μέρος της νεολαίας μας έχει ως στόχο και τον σοσιαλισμό, αλλά αυτό το αίτημα βρίσκεται εκτός θέματος. Στις δημοκρατίες αποφασίζουν πάντα οι περισσότεροι.

Θα ήμουν άδικος αν δεν αναγνώριζα πως σε κάποια ζητήματα που θέτουν έχουν τα δίκια τους, ιδίως η μαθητιώσα νεολαία. Από το σημείο αυτό μέχρι το να χαϊδεύουμε συνεχώς «τα παιδιά», η απόσταση είναι τεράστια. Διότι «τα παιδιά» ευθύνονται για την κατάντια των πανεπιστημιακών εγκαταστάσεων με τους τοίχους γεμάτους με συνθήματα και τις κουρελούδες των φοιτητικών παρατάξεων να αποτελούν το θλιβερό ντεκόρ αυτών των χώρων. Για να μην αναφερθώ στην κατάσταση που επικρατεί στις φοιτητικές εστίες. Εκεί όπου θα έπρεπε να φιλοξενούνται οι φοιτητές που έχουν ανάγκη δωρεάν στέγης, διαμένουν και διάφοροι «περίεργοι» τύποι με τη συναίνεση των ποικίλων συλλογικοτήτων.

Συνεπώς, το «ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα», πριν αρχίσει να μοιράζει ευθύνες για τη στέρηση των ονείρων του, καλό είναι να βάλει μια τάξη στα του οίκου του. Ετσι θα έχει πρόσωπο να προβάλλει τα όνειρά του. Και κυρίως να συνειδητοποιήσει πως…

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΙΣΛΑΜΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Η εξέγερση του κοινού νου

 

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Υπάρχει η εξέγερση που βρίσκεται στο φαντασιακό της αριστερής ιντελιγκέντσιας. Βερμπαλισμοί, επικολυρικές εκφράσεις με την ακαδημαϊκή αυθεντία, ένα μίγμα νεομαρξισμού και ρομαντισμού με αριστερό πρόσημο. Τους διαβάζεις και στο τέλος αναρωτιέσαι «τι θέλει να μας πει ετούτος;».

Ανέκαθεν η εξέγερση μαγνήτιζε την Αριστερά. Από την κομμούνα του Παρισιού ως τον Μάη του 1968. Βεβαίως, οι άλλες εξεγέρσεις, όπως αυτή των ναυτών της Κρονστάνδης το 1921 απέναντι στους μπολσεβίκους ή η εξέγερση των Ούγγρων του 1956, δεν προσφέρονται για τέτοιους είδους αναλύσεις. Οι εξεγερμένοι βρέθηκαν στη λάθος πλευρά της Ιστορίας.

Τώρα, μετά τα όσα έγιναν στο Παρίσι και σε άλλες γαλλικές πόλεις - αναφέρομαι στους βανδαλισμούς και στο πλιάτσικο - η αριστερή ιντελιγκέντσια θυμήθηκε πως η Γαλλία κουβαλά ιστορικά την «κουλτούρα της εξέγερσης». Και έτσι νομίζει ότι κλείνει τους λογαριασμούς της με τη βαρβαρότητα των όσων είδαμε να ξετυλίγονται στις οθόνες των τηλεοράσεων και κυρίως στο Διαδίκτυο.

Πράγματι, θα ήταν πολύ άβολη η κουβέντα αν προσπαθούσαμε να ανιχνεύσουμε το πολιτικό υποκείμενο της εξέγερσης, καθώς μόνον αυθόρμητη δεν ήταν. Κλιμακώθηκε μεθοδευμένα επί τρεις εβδομάδες, με στόχο την κορύφωση στη συμβολική ημερομηνία της 17ης Οκτωβρίου.* Και ενδεχομένως να υπάρξει και συνέχεια, αν η γαλλική κυβέρνηση συνεχίσει να κρατά τον ρόλο του παρατηρητή.

Σε ανάλογες οριακές καταστάσεις συμβαίνει και μια άλλη εξέγερση την οποία ουδείς μπουρδολόγος αριστερός διανοούμενος μπορεί να την προσεγγίσει, καθώς εκφεύγει των νοητικών εργαλείων με τα οποία προσεγγίζει τα γεγονότα. Είναι η εξέγερση του κοινού νου. Όλων αυτών που αντιδρούν στη θέα των βανδαλισμών και των λεηλασιών. Όλων αυτών οι οποίοι αγωνίστηκαν να φτιάξουν μια επιχείρηση και βλέπουν πως στο επόμενο κύμα επέλασης των πλιατσικολόγων μπορεί και αυτοί να είναι τα θύματα τους. Και αντιδρούν όπως αντιδρούν. Ισοπεδωτικά, διότι οριακή κατάσταση σημαίνει πως γίνονται δυσδιάκριτοι οι ενδιάμεσοι χρωματισμοί και κυριαρχεί το μαύρο - άσπρο.

Ενώ ο Μάης του 1968 βρισκόταν στην κορύφωσή του και ο Ντε Γκολ είχε καταφύγει σε μια νατοϊκή βάση στην Ομοσπονδιακή Γερμανία, οι γκολικοί δήμαρχοι κατέβασαν στους δρόμους ένα εκατομμύριο Παριζιάνους για να στηρίξουν τη Γαλλική Δημοκρατία. Μετά από λίγες μέρες ο Ντε Γκολ προκήρυξε εκλογές στις οποίες και σάρωσε.

Τότε όμως υπήρχε ένα συγκροτημένο πολιτικό υποκείμενο που προάσπιζε την αστική Δημοκρατία.

Σήμερα ο κοινός νους γνωρίζει τι δε θέλει. Δε θέλει τη βαρβαρότητα. Προσπαθεί να ανιχνεύσει αυτό που θέλει, σε μια διαδικασία επώδυνη.

Μέχρι στιγμής καταγράφεται σε όλες τις πόλεις που κτυπήθηκαν από τους κατσαπλιάδες η διάθεση των Γάλλων πολιτών όχι απλώς να καθαρίσουν τους δρόμους τους, αλλά να περιφρουρήσουν και την ομαλότητα της καθημερινότητάς τους. Είναι αυτοί που η εγχώρια αριστερή ιντελιγκέντσια αποκαλεί περιφρονητικά «κυρ - Παντελήδες».

Αλλά οι περισσότεροι από αυτούς τους «διανοητές»…

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΙΣΛΑΜΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Αδύναμες εξουσίες

 

Toυ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Στο Διαδίκτυο κυκλοφορεί ένα σκίτσο που δείχνει τον Μακρόν, με τη χλαμύδα του Νέρωνα, να παρακολουθεί το Παρίσι να καίγεται.

Kάτω από αυτό το σκίτσο ένας σχολιαστής έγραψε πως «όντως η λύση των δύο κρατών είναι η μόνη βιώσιμη λύση. Αλλά για τη Γαλλία».

Το πρόβλημα σε τέτοιας εκτάσεως βαρβαρότητες και καταστροφές δεν βρίσκεται στους δράστες. Αυτοί κάνουν τη δουλειά τους. Ούτε στους ηθικούς αυτουργούς. Αυτοί καλύπτονται από πολλά δίκτυα προστασίας.

Το αποκλειστικό πρόβλημα βρίσκεται στην εκτελεστική εξουσία και στο πώς αντιμετωπίζει όλους αυτούς που λεηλατούν, πυρπολούν, ξυλοκοπούν. Αν δηλαδή πρώτον: έχει επίγνωση της ισχύος της και δεύτερον: αν είναι διατεθειμένη να κάνει χρήση της.

Τον αντίλογο τον γνωρίζω και είναι τετριμμένος. Τα κοινωνικά αιτήματα δεν αντιμετωπίζονται με καταστολή.

Μας τα είπαν κι άλλοι, τον Δεκέμβριο του 2008 στην Αθήνα, τότε που δεν υπήρχε κανένα κοινωνικό αίτημα παρά μόνον η βούληση για καταστροφές και λεηλασίες. Και τα όσα βλέπουμε να γίνονται στο Παρίσι και σε άλλες γαλλικές πόλεις έχουν ξεφύγει εντελώς από το στάδιο της κοινωνικής διαμαρτυρίας και έχουν εισέλθει στη φαιοκόκκινη ζώνη των λεηλασιών και της τυφλής και ανεξέλεγκτης βίας.

Οποιος πιστεύει πως μπορεί να συζητήσει με τις ορδές των πλιατσικολόγων για καλύτερες σχολικές αίθουσες και για καλύτερη παιδεία είτε μας δουλεύει είτε ζει σε ένα δικό του σύμπαν.

Ο Εμανουέλ Μακρόν με το διάγγελμά του απλώς περιέγραψε μια κατάσταση και μάλιστα με τρόπο κοινότοπο. Εμφανίστηκε ως ακόμη ένας σχολιαστής των γεγονότων, τη στιγμή που οι δυνάμεις ασφαλείας μετρούν πάνω από χίλιους τραυματίες.

Η κλασική ερώτηση είναι: και τι ήθελες να κάνει; Να βγάλει τον στρατό στους δρόμους;

Απάντηση: οτιδήποτε για να προστατεύσει τις ζωές και τις περιουσίες των Γάλλων πολιτών εντός του συνταγματικού πλαισίου και των κειμένων νόμων.

 

Στις δημοκρατίες πάντα θα υπάρχουν πολιτικά υποκείμενα και συλλογικότητες που θα επιδιώκουν την κοινωνική αναταραχή με βίαιες μεθόδους. Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει, καθώς η ύπαρξη αυτών των πολιτικών υποκειμένων αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της δημοκρατίας. Ομως το πολίτευμά μας έχει και τις γραμμές άμυνάς του τις οποίες έχει ορίσει πρωτίστως το Σύνταγμα. Συνεπώς, η εκτελεστική εξουσία, με την πολιτική νομιμοποίηση που διαθέτει, είναι ταγμένη να υπερασπίζεται τη νομιμότητα.

Είναι αυτονόητο πως σε έκρυθμες – συγκρουσιακές καταστάσεις μια αδύναμη και άβουλη εξουσία δίνει χώρο στους ολετήρες της κοινωνικής συνοχής και ηρεμίας. Το ζήσαμε στην πατρίδα μας τον Δεκέμβριο του 2008, όταν λεηλατήθηκαν οι περιουσίες των κυρ Παντελήδων και πυρπολήθηκαν δεκάδες κτίρια, με την εκτελεστική εξουσία κοιμωμένη.

Στη Γαλλία υπάρχει ένα γενικότερο κοινωνικό μείγμα εκρηκτικό. Αυτή η κατάσταση όμως…

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΤΣΟΓΛΑΝΑΡΑΔΕΣ: «Και στα δικά μας, όπως στη Γαλλία»

 

Του Σάκη Μουμτζή

Αυτή την «ευχή» δεν την έκανε κάποιο από τα πολλά «σούργελα» του Διαδικτύου, αλλά ο πρώην γραμματέας της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, στέλεχος σήμερα της ΕΛΑΣ, και ο Α. Τσίπρας έσπευσε αμέσως, όχι απλώς να καλύψει πολιτικά το μειράκιο, αλλά να υπερθεματίσει κιόλας. Σε προχθεσινή συνέντευξή του εκτίμησε πως «τρεις φορές χαμηλότερη είναι η ένταση της ακρίβειας στη Γαλλία». Ελπίζω να μην υπονοεί πως και οι αντιδράσεις στην Ελλάδα θα πρέπει να είναι τρεις φορές πιο έντονες.

Στο πλαίσιο του γνωστού πιθηκισμού της εγχώριας Αριστεράς, οι φοιτητικοί σύλλογοι διοργανώνουν διαδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα. Δημοκρατία έχουμε, καλώς να ορίσουν. Στην Αθήνα όμως κάνουν ένα βήμα παραπέρα. Προαναγγέλλουν ότι θα κατασκηνώσουν στην πλατεία Συντάγματος.

Η κυβέρνηση έχει στη διάθεσή της όλα τα δεδομένα και δε συγχωρείται καμιά αφέλεια και κανένας εφησυχασμός.

Κάποιοι πιστεύουν πως μετά τα Δεκεμβριανά του 2008 και τους αγανακτισμένους του 2011-2012 η ελληνική κοινωνία έχει θωρακιστεί απέναντι σε τέτοιες συμπεριφορές. Πλανώνται πλάνην οικτράν.

Υπάρχει εκεί έξω ένα 50% plus, το οποίο επιδιώκει να επιστρέψουν εκείνες οι ένδοξες μέρες. Ποτέ δε συμβιβάστηκε με την κανονικότητα, διότι η κανονικότητα δημιουργεί υποχρεώσεις τις οποίες δε θέλει να αναλάβει. Στο κάτω-κάτω δεν υπάρχει κανένα εμβόλιο που να προστατεύει τις κοινωνίες από ακραίες και παραβατικές συμπεριφορές, πολύ δε περισσότερο αν αυτές οι συμπεριφορές τυγχάνουν και μιας αποδοχής.

Αυτή τη φορά, το 2026, το σκηνικό δε θα το στήσουν οι αγανακτισμένοι της πάνω και της κάτω πλατείας, αλλά οι σκηνίτες. Κάτι σαν αυτό που γίνεται στην Ισπανία. Σκηνίτες με πολιτική κάλυψη σύμπασας της Αριστεράς.

Δοκίμασαν με τα Τέμπη, απέτυχαν.

Δοκίμασαν με τον Τσίπρα, βάλτωσαν.

Ξέμειναν από φύλλα.

Τους ήρθε λουκούμι η Γαλλία και με χρονοκαθυστέρηση θα επιχειρήσουν να αποσταθεροποιήσουν την κυβέρνηση. Θα είναι ίσως το τελευταίο τους χαρτί. Θα πρέπει να αποδυναμωθεί η αποδεδειγμένα πιο σταθερή κυβέρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 

Καλά, η εγχώρια Αριστερά με τους κάθε λογής χορηγούς της, ημεδαπούς και αλλοδαπούς, κάνει τα σχέδια της.

Η κυβέρνηση έχει καταστρώσει το δικό της σχέδιο ή θα αφήσει τα «παιδιά» να εκτονωθούν κατασκηνώνοντας στην πλατεία Συντάγματος;

Η συγκεκριμένη πλατεία θα προστατευθεί ή θα έχει την τύχη του χώρου μπροστά στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη;

Με απλά λόγια θα επιτρέψει το μπάχαλο να κυριαρχήσει στην καρδιά της πρωτεύουσας;

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας άρχισε να παρουσιάζει ρωγμές, όταν το 2008 άφησε την Αθήνα να καεί από έναν συρφετό αριστερών και πλιατσικολόγων. Δεν αντέδρασε, δεν κινητοποίησε τους μηχανισμούς καταστολής, έχασε το κύρος και την ισχύ της εξουσίας. Ήταν θεατής και σχολιαστής των βανδαλισμών, όπως στη Γαλλία ο Μακρόν.

Η σημερινή κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ελπίζω, όχι απλώς να γνωρίζει τι θα πρέπει να αποφύγει, αλλά…

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ονειρεύονται το χάος και στην Ελλάδα

 

Toυ Σάκη Μουμτζή

Οι Γάλλοι ας λύσουν τα του οίκου τους. Δηλαδή πώς μια φοιτητική διαμαρτυρία κατέληξε σε όλα αυτά που βλέπουμε στην τηλεόραση.

Ας βρούνε άκρη με την ισλαμοαριστερά και ας λύσουν τα προβλήματα της παιδείας τους.

Ας λύσουν πολιτικά και το πρόβλημα της ενσωμάτωσης των μεταναστών, αν επιλύεται αυτό το πρόβλημα, μια και βλέπω πως ένα μέρος των Γάλλων, αυτό να έχει ενσωματωθεί στις αντιλήψεις και να έχει υιοθετήσει τις συμπεριφορές των Αφρικανών μεταναστών, μέσω της Ανυπότακτης Γαλλίας. Και ούτε είμαι σε θέση να επιβεβαιώσω πως πίσω από όλη αυτή την εξέγερση βρίσκεται ρωσικός δάκτυλος. Ως εδώ απλώς παρατηρώ τα γεγονότα, καθώς και την ανυπαρξία του Μακρόν. 

Όμως παρατηρώ πως υπάρχουν Έλληνες πολίτες που έχουν εκστασιαστεί με αυτά που συμβαίνουν στο Παρίσι και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Γαλλίας.

Γράφουν επικολυρικά άρθρα, τις γνωστές αριστερές μπούρδες, θεοποιώντας το «πεζοδρόμιο», αναφέρονται στη Γαλλική Επανάσταση και επικαλούνται οι πιο αστοιχείωτοι από αυτούς ακόμη και τον Διαφωτισμό. Δηλαδή οι καταστροφές ιστορικών κτιρίων από τις ορδές των ισλαμοαριστερών, το πλιάτσικο, οι βανδαλισμοί και οι βεβηλώσεις θρησκευτικών χώρων, έχουν τις ιστορικές ρίζες τους στον Διαφωτισμό. Αυτά πιστεύουν.

Όλοι αυτοί μου θυμίζουν τους διανοούμενους της ριζοσπαστικής Αριστεράς οι οποίοι στο μακρινό 2011 είχαν ως οδηγό δράσης τους την Πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου που, στο τέλος της ημέρας, έφερε την Αίγυπτο στο χείλος του ισλαμισμού.

Εδώ και μερικές ώρες, όλα αυτά τα επαναστατημένα εγχώρια «νούμερα», δειλά δειλά στην αρχή, πιο απροκάλυπτα στη συνέχεια, διερωτώνται πότε θα ξεσηκωθεί και η δική μας η νεολαία για να γίνει «της Γαλλίας».

Αρρωστημένα μυαλά που στήριξαν τα Δεκεμβριανά του 2008, επιδιώκουν την επανάληψή τους. Προσπαθούν να αναπληρώσουν την ανυπαρξία μιας συνολικής πολιτικής πρότασης του χώρου τους με την επαναστατική δράση των κάθε λογής κατσαπλιάδων.

Αναζητούν τον εγχώριο Μελανσόν, αλλά αυτό το είδος ευτυχώς στην Ελλάδα δεν ευδοκίμησε.

 

Τελικά αυτοί οι απίθανοι τύποι επιβεβαιώνουν την «ηγερία» της ριζοσπαστικής Αριστεράς η οποία είχε δηλώσει πως η κανονικότητα δε βολεύει στην Αριστερά. Διότι η κανονικότητα, πέραν όλων των άλλων, φέρνει δουλειές, επενδύσεις, μείωση της ανεργίας, μεγάλωμα της πίτας. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον οι μπαχαλάκηδες και οι κατσιαπλιάδες αποτελούν γραφικές περιθωριακές ομάδες.

Απόδειξη: οι τεράστιες συγκεντρώσεις για τα Τέμπη διεξήχθησαν μέσα σε απόλυτη τάξη και νομιμότητα. Και το θέμα και το πλήθος και κυρίως ο θυμός θα μπορούσαν να αποτελέσουν την καύσιμη ύλη για ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Από τον Δεκέμβρη του 2008 και τους «αγανακτισμένους» προκύπτει πως μόνον αν υπάρχει πολιτικό υποκείμενο που πυροδοτεί και καλύπτει τέτοιες καταστάσεις μπορεί αυτές να πάρουν μεγάλη έκταση.

Παράλληλα, όπως συμβαίνει τώρα στη Γαλλία, χρειάζεται για να επικρατήσει το «πεζοδρόμιο» και μια εκτελεστική εξουσία αδύναμη που έχει παραιτηθεί από την προβολή της ισχύος της.

Μέχρι στιγμής στην πατρίδα μας δε συντρέχουν επαναστατικές συνθήκες παρά μόνον στα μυαλά κάποιων ξεμωραμένων που…

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίιικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΕΚΤΣΟΓΛΑΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ξέφυγε το rebranding

Image 

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Η επίθεση που έκανε ένας από τους παλιούς στενούς συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα στον Νίκο Ανδρουλάκη έφερε τη σκόνη του μακρινού Τσερνόμπιλ να «καθίσει» πάνω από την «Ιθάκη».  

Σκοτείνιασε το rebranding, αναδεικνύοντας και από μια άλλη οπτική τα όριά του. Διότι η απορία του αρθρογράφου «αν είναι βλάκας ο Ανδρουλάκης» ουδεμία σχέση έχει με τους ευήθεις, πλην όμως καλοπροαίρετους, σοσιαλδημοκράτες οι οποίοι έσπευσαν ασμένως να στηρίξουν την επανεμφάνιση του πρώην πρωθυπουργού. 

Αυτή η οξύτατη προσωπική επίθεση δεν ήταν τυχαία.

Επιστρατεύθηκε ο συγκεκριμένος σύντροφος, γνωστός από το παρελθόν για το ύφος του λόγου του, καθώς η φθινοπωρινή σεζόν δεν άνοιξε καλά για την ΕΛΑΣ του Αλ. Τσίπρα. Λίγο κάτω τα δικά της ποσοστά, λίγο πάνω του ΠΑΣΟΚ, η μεταξύ τους διαφορά μίκραινε και το ματς για τη δεύτερη θέση τείνει να εξελιχθεί σε ντέρμπι. Οπότε ανέλαβε δράση μια παλιά και έμπειρη καραβάνα, δοκιμασμένη στις ειδικές αποστολές.

Είπαμε, καλό το rebranding, αλλά στα δύσκολα η επιστροφή στις παραδοσιακές, για την Αριστερά, συνταγές είναι μονόδρομος. Διότι το ύφος μιας πολιτικής αντιπαράθεσης καθορίζεται, σε τελική ανάλυση, από τον βαθμό αντίστασης και αντοχής του βασικού αντιπάλου. Και με την εξέλιξη των πραγμάτων, ο βασικός αντίπαλος του Αλέξη Τσίπρα προφανώς και δεν είναι ο πρωθυπουργός, αλλά ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και η πολιτική του.

Η στρατηγική της ΕΛΑΣ απέναντι στο Κίνημα είναι ορατή διά γυμνού οφθαλμού.  

Επιδιώκει να το καταστήσει θεραπαινίδα της προσπάθειας να επανέλθει στην εξουσία ο Αλ. Τσίπρας.

Η δορυφοροποίηση του ΠΑΣΟΚ αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση για να ανέβει κατηγορία η ΕΛΑΣ. Και όσο το ΠΑΣΟΚ, υπό τον Ν. Ανδρουλάκη, όχι απλώς αντιστέκεται, αλλά κερδίζει και μέτρα στην κούρσα για τη δεύτερη θέση, τόσο προκαλεί έναν εκνευρισμό στον Αλ. Τσίπρα και στους συνεργάτες του, παλιούς και νέους.

Ετσι, είναι λογικό σε έναν αγώνα μέχρι τελικής πτώσεως να επιστρατευθούν όλα τα μέσα από το φερόμενο ως φαβορί, το οποίο βλέπει ότι δεν είναι πλέον και τόσο φαβορί. Οι προσχωρήσεις στο ΠΑΣΟΚ δεν μαρτυρούν κόμμα που έχει αφεθεί στη μοίρα του.

Επί της πολιτικής ουσίας: προφανώς και έχει δίκιο ο αρθρογράφος ο οποίος βρίσκει εκτός τόπου και χρόνου τη στρατηγική του Ν. Ανδρουλάκη για νίκη στις εκλογές, έστω με μία ψήφο διαφορά. Εγκαλείται όμως για τον αχρείαστο προσβλητικό λόγο του, ο οποίος δεν συνάδει με το νέο πρόσωπο που θέλει να παρουσιάσει ο Αλ. Τσίπρας.

Αλλά, όπως προανέφερα, σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης επιτρέπονται όλα τα κτυπήματα.  

Φυσικά, μέσα σε ένα τέτοιο βαρύ κλίμα, η οποιαδήποτε συζήτηση για τη συνεργασία των «προοδευτικών» δυνάμεων μοιάζει με ανέκδοτο. Οσο μάλιστα η ΕΛΑΣ θα βλέπει πόσο μακριά βρίσκεται το 18% του 2023 –το κατώτατο σημείο του εκλογικού πήχεως– τόσο ...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΔΕΞΙΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: «Τι τα θέλουμε τα όπλα, τα κανόνια, τα σπαθιά»

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Είναι οι στίχοι ενός εμβληματικού άσματος της Αριστεράς το οποίο έρχεται από το πολύ μακρινό παρελθόν. Ποιος θα φανταζόταν ότι κάποτε, έπειτα από περίπου ενενήντα χρόνια, το μήνυμά του θα το υιοθετούσε η «πατριωτική» Δεξιά και η «πεφωτισμένη» Κεντροαριστερά! Και οι δύο αυτοί πολιτικοί χώροι διερωτώνται τι τα θέλουμε τόσα όπλα, γιατί δαπανάμε τόσα δισεκατομμύρια, ενώ θα μπορούσαμε να είχαμε καλύτερα σχολεία, νοσοκομεία και κοινωνικές παροχές. 

Μάλιστα προχθές η «πεφωτισμένη» Κεντροαριστερά το προχώρησε κι άλλο. Εκανε ακόμη ένα βήμα… προς τον γκρεμό. Αναρωτήθηκε: «Γιατί η ελληνική κυβέρνηση προχωράει σε νέα συμφωνία αγοράς αμερικανικών οπλικών συστημάτων ύψους 4 δισ. δολαρίων αφού ο Ρούμπιο χαρακτήρισε αδιανόητο έναν ελληνοτουρκικό πόλεμο;».

Αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης πως η οποιαδήποτε απόπειρα αντίκρουσης της παραπάνω θέσης θα θύμιζε γύμνασμα μαθητή Α΄ Λυκείου. Το ερώτημα είναι γιατί γίνονται τέτοιες απλοϊκές δηλώσεις, γιατί γράφονται τόσο ανούσια άρθρα.  

Αντιλαμβάνομαι την ανάγκη ενός αντιπολιτευτικού λόγου και κατά γενική ομολογία αυτή η κυβέρνηση έχει δώσει αρκετές αφορμές για αυστηρή κριτική. Ομως, στα ζητήματα των εξοπλισμών και της ενίσχυσης της άμυνας της πατρίδας μας ουδείς μπορεί να της προσάψει κάτι. Εχει κάνει τόσα όσα όλες μαζί οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις. Συνεπώς, τόσο η «πατριωτική» Δεξιά όσο και η «πεφωτισμένη» Κεντροαριστερά επιλέγουν λάθος πεδίο για αντιπολίτευση.

Η «πατριωτική» Δεξιά απευθύνεται στο κοινό της το οποίο βλέπει να «τρέχουν» πρωτοφανή εξοπλιστικά προγράμματα, γεγονός που αποδομεί το αφήγημα των πολιτικών εκπροσώπων αυτού του χώρου περί κυβέρνησης εθνομηδενιστών. Αρα, αν αμφισβητηθεί η σκοπιμότητα όλου του εξοπλιστικού προγράμματος, τότε καταρρίπτεται και η πατριωτική φυσιογνωμία της κυβέρνησης και φανερώνεται το ανάλγητο κοινωνικό της πρόσωπο. Με τη γνωστή λαϊκιστική ευκολία μιλούν για «βούτυρο στα κανόνια» και αναρωτιούνται –προφανώς εκ μέρους των συνταξιούχων– γιατί δεν βρίσκονται τα 1-2 δισ. ευρώ που απαιτούνται για τη 13η σύνταξη, τη στιγμή που γίνονται τόσο υψηλές και αχρείαστες –όπως υπονοούν– αμυντικές δαπάνες. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι ο «πατριωτικός» χώρος υιοθετεί ιδεολογήματα, πολιτικές και εκφραστικά μέσα της Αριστεράς, παραδοσιακής και ριζοσπαστικής, κάτι που έχει τις ρίζες του στην περίοδο της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ – δεξιάς συνιστώσας. Σχετικά πρόσφατα αυτός ο κύκλος διευρύνθηκε με προσωπικότητες οι οποίες υπήρξαν θύματα αυτής της συγκυβέρνησης, αλλά οι καιροί αλλάζουν και οι παλιοί αντίπαλοι δίνουν τα χέρια μπροστά στον καινούργιο εχθρό τους.

Και η «πεφωτισμένη» Κεντροαριστερά γιατί ενοχλήθηκε από τα 4 δισ.; 

Καταλαβαίνω τέτοιες ενστάσεις να είχε ο δήμαρχος Αθηναίων. Ταιριάζουν στο προφίλ του. Διότι τελικά στην πολιτική τα πάντα αρχίζουν και τελειώνουν στο προφίλ. Αν δεν το τσαλακώσεις, αν οι μετατοπίσεις σου δεν το προσβάλλουν, τότε διατηρείς την αξιοπρέπειά σου.  

Οσον αφορά το πού θα βρούμε τα 4 δισ., παραπέμπω στον...

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίκα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Βραχυκύκλωσε το μυαλό όχι το καλώδιο

Image 

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Η έμπειρη δημοσιογράφος, υποθέτω για λόγους αβροφροσύνης, προσπάθησε να το «σώσει», καθώς κατάλαβε αμέσως την ανοησία που εκστόμισε ο προσκεκλημένος της. Όμως αυτός, έχοντας πλήρη άγνοια για το συγκεκριμένο θέμα, δεν πιάστηκε από το σωσίβιο που του πέταξε η οικοδέσποινα. Προφανώς, δεν αντιλήφθηκε τη διαφορά του δικού του λόγου από αυτόν της δημοσιογράφου. 

Αν δεν επρόκειτο για έναν πολιτικό που θέλει να ξανακυβερνήσει, αφού υποστηρίζει ότι δικαιούται μια ακόμη ευκαιρία, το πολύ - πολύ να τον παίρναμε στο «ψιλό». Όμως ο Α. Τσίπρας - διότι περί αυτού πρόκειται - είναι αδιανόητο να μη γνωρίζει τη διαφορά μεταξύ ενός καλωδίου τηλεπικοινωνιών και ενός καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης. Επειδή καλώδιο είναι το ένα, καλώδιο και το άλλο, αυτό δε σημαίνει ότι είναι ίσα κι όμοια. Ένας φοιτητής των θετικών επιστημών γνωρίζει τις διαφορές.  

Πάντως, αν η άγνοια του είναι εγκυκλοπαιδική, είναι το μικρότερο κακό. 

Το χειρότερο είναι, αυτός ένας πρώην πρωθυπουργός, να πιστεύει πως όλη αυτή η φασαρία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αλλά και μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου γίνεται για να έχουμε καλύτερες τηλεπικοινωνίες
. Να μην έχει πάρει χαμπάρι τη διάσταση της διαφοράς και τα συμφέροντα που διακυβεύονται κυρίως στην Κύπρο. 

Κάπου εδώ νομίζω πως όσοι στηρίζουν το εγχείρημά του θα πρέπει να σήκωσαν τα χέρια τους ψηλά προς τον ουρανό. «Θεέ μου τι σου φταίξαμε!»

Ας το γενικεύσω, καθώς το θέμα έχει, πέραν του ψυχαγωγικού του χαρακτήρα, και την πολιτική του διάσταση. Φαίνεται πως αυτοί που συνέλαβαν και οργάνωσαν το rebranding του Α. Τσίπρα δεν έλαβαν υπ' όψη όχι την ημιμάθειά του - αυτή είναι δεδομένη και γνωστή - αλλά κυρίως την απροθυμία του να βελτιωθεί εκεί όπου υστερεί. Πιστεύει, πως την εποχή που η Ελλάδα κτίζει εργοστάσιο στην Παλλήνη για να κατασκευάζει δορυφόρους, αυτός θα μπορούσε να γίνει πρωθυπουργός έχοντας άγνοια στοιχειωδών πραγμάτων, και το κυριότερο, να μην έχει επίγνωση της άγνοιάς του. Αυτή είναι η ουσία του προβλήματος του Τσίπρα.

Το rebranding σε τελική ανάλυση αποδείχθηκε μια επικοινωνιακή φούσκα και τίποτα παραπάνω.  

Καμία ουσιαστική αλλαγή στον λόγο του και τη συμπεριφορά του, κάτι που γίνεται συνεχώς ορατό, για αυτό και η φούσκα άρχισε να χάνει αέρα πολύ γρήγορα. Όσα σωσίβια και να του ρίχνουν όσες και όσοι κανονικά θα έπρεπε να τον αφήσουν, αβοήθητο, να βολοδέρνεται στην ημιμάθειά του, ο Αλέξης μας δε σώνεται.  

Δε σώνεται διότι ...