ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η κοινωνική παραπαιδεία (μας)

3.000 χλμ. βεληνεκές θα έχει ο νέος πύραυλος Flamingo που ετοιμάζουν οι Ουκρανοί,οι οποίοι σύντομα θα εξάγουν κ τεχνογνωσία για φθηνά drone στις ΗΠΑ.
Δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία για μας.
Είμαστε ένα τεράστιο σουβλατζίδικο,κ το πρόβλημα είναι ότι δεν ντρεπόμαστε. pic.twitter.com/Cozjd1kHLG

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) August 21, 2025

 Γράφει ο Γιώργος Μπουρδάρας


Ας αρχίσουμε με μια διόλου ενθαρρυντική παραδοχή: «αυτό» το οποίο διαμορφώθηκε μέσα μας και γύρω μας κατά τη διαδρομή που διανύσαμε μετατρεπόμενοι από πολίτες σε πελάτες, δεν αλλάζει εύκολα. Τράφηκε και γιγαντώθηκε στο πέρασμα δεκαετιών ή και αιώνων μέσα από συνήθειες που αποδεχθήκαμε επειδή ήταν βολικές, μα και από ένα εκπαιδευτικό σύστημα που στήθηκε σε όλες τις βαθμίδες του ακριβώς για να συντηρήσει το βόλεμά μας. Μεριμνήσαμε δε ως και για τη δημιουργία μιας ενισχυτικής του συστήματος κοινωνικής παραπαιδείας, στηριζόμενοι στο επίσης –αλίμονο!– βολικό αυτοσχέδιο δόγμα «έχει ο Θεός». Δεν αποκλείεται και αυτό το τελευταίο να είναι αυθαίρετη βολική κατασκευή –μετεξέλιξη εκείνου που οι αρχαίοι Ελληνες παρουσίαζαν στις τραγωδίες ως τον «από μηχανής θεό», που ερχόταν να παρέμβει στα των ανθρώπων έργα.

Ας συνεχίσουμε με μια κάθε άλλο παρά κολακευτική παραδοχή: καταλήξαμε να είμαστε συντελεστές, άλλοι πρωταγωνιστές και άλλοι σε ρόλο κομπάρσου, μιας τραγωδίας βλέποντας παντού… μηχανές, αλλά ούτε ίχνος παρουσίας «ενός θεού» που θα διορθώσει τα κακώς κείμενα. 

Με αυτά και με άλλα, αφεθήκαμε στον ολισθηρό δρόμο που (μας) οδηγούσε από το κακό στο χειρότερο: όπου το κακό ήταν το «ό,τι φάμε και ό,τι πιούμε». Και το χειρότερο (αναλόγως του θέματος) είναι ένα «έλα μωρέ, ο Ελληνας δεν αλλάζει» ή κάποιο «εμείς θα αλλάξουμε τον κόσμο;».  

Κάπου δε σε τούτη τη διαδρομή κάνουμε και κάποιες στάσεις για ανατροφοδότηση με φθηνή καύσιμη ύλη, το πλέον διαδεδομένο είδος της οποίας φέρει την ονομασία «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;».

Ας κάνουμε, όμως, σε τούτο το αυτοσχέδιο νοητικό ταξίδι μια παύση, κάτω από τον θεραπευτικό ίσκιο μιας άλλης, αυτή τη φορά ευοίωνης, παραδοχής: εντός του δυστοπικού περιβάλλοντος που έχουμε «εγκλωβιστεί», δεν λείπουν εκείνοι που έχουν καθαρή σκέψη, ανόθευτη γνώση, ειλικρινή διάθεση και ανυστερόβουλη βούληση να...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Τα «ψιλά γράμματα» της Βουλής

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΠΟΥΡΔΑΡΑ

Προχθές, στην Ολομέλεια της Βουλής ψηφίστηκε νομοσχέδιο το οποίο είχε κατατεθεί την Παρασκευή 18 Νοεμβρίου. 

Ο κανονισμός της Βουλής στο άρθρο 85 προβλέπει ότι τα νομοσχέδια πρέπει να κατατίθενται «έως την ημέρα Πέμπτη και ώρα 20.00».  

Το ερώτημα που ανακύπτει είναι εύλογο: θεωρείται παραβίαση του κανονισμού το γεγονός ότι κατατέθηκε μετά την Πέμπτη 17 Νοεμβρίου και συνεπώς δεν έπρεπε να υπάρξει καν η προχθεσινή νομοθετική διαδικασία, ή είναι σύμφωνο με τον κανονισμό το ότι κατατέθηκε αρκετά νωρίτερα από την… επομένη της συγκεκριμένης (24.11) Παρασκευής ημέρα Πέμπτη;  

Θα ήταν εύκολη η απάντηση, αν ο κανονισμός διευκρίνιζε εκτός από το «έως την» και το «από την», ώστε να είναι αποσαφηνισμένο το χρονικό πλαίσιο.

Τέτοιες ή παρόμοιες ασάφειες υπάρχουν διάσπαρτες στον κανονισμό λειτουργίας της εθνικής αντιπροσωπείας, που μαζί με στρεβλώσεις ευνοούν την ανάπτυξη βολικών διαδικασιών ή και παραβατικών συμπεριφορών.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον και στα θεωρούμενα μείζονος σημασίας ζητήματα, η εκάστοτε αντιπολίτευση καταγγέλλει τις κατά περιόδους πλειοψηφίες. Το ενδιαφέρον είναι, ωστόσο, ότι ουδείς εκ των κατά καιρούς καταγγελλόντων αναλαμβάνει αποτελεσματική πρωτοβουλία διόρθωσης των κακώς κειμένων, προσβλέποντας προφανώς στο να βρεθεί στην πλευρά της κυβερνώσας πλειοψηφίας και να «αξιοποιήσει» τα όποια «κενά», πιθανές στρεβλώσεις ή ασάφειες για τις οποίες ως αντιπολίτευση διαμαρτύρεται.

Πρόσφατο ενδεικτικό παράδειγμα; 

Συστήθηκαν δύο εξεταστικές επιτροπές με πρωτοβουλία της αντιπολίτευσης, όπως το αναθεωρημένο Σύνταγμα προβλέπει. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις η πλειοψηφία, παραπέμποντας στον ισχύοντα κανονισμό, τυπικά ορθώς, απέρριψε το αίτημα της αντιπολίτευσης να υπάρξει διακομματικό προεδρείο. Οπως ήταν αναμενόμενο ξέσπασε θύελλα καταγγελιών από την αντιπολίτευση, η οποία ωστόσο δεν ανέλαβε πρωτοβουλία αλλαγής του κανονισμού στις διατάξεις εκείνες που προβλέπουν τη σύνθεση του προεδρείου τέτοιων επιτροπών.

Αλλά και ως προς τα «μικρότερα» ακόμη ένα, επίσης ενδεικτικό: στο άρθρο 66 του κανονισμού της Βουλής τονίζεται: 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΚΗΦΗΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Βουλευτές «κολλημένοι» στα κινητά…

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΠΟΥΡΔΑΡΑ

 Σε μια εποχή όπως η τωρινή, που μείζονος σημασίας πλανητικά, περιφερειακά, εθνικής εμβέλειας και κοινωνικά προβλήματα μονοπωλούν τη σκέψη όλων, η ενασχόληση με τα «μικρά» μοιάζει περιττή πολυτέλεια. Ωστόσο, είναι στις λεγόμενες λεπτομέρειες που κρίνονται πολλά.

Σε ένα από τα κυρίαρχα κέντρα λήψης αποφάσεων και διαμόρφωσης εξελίξεων, στη Βουλή με τον νομοθετικό και ελεγκτικό της ρόλο, οι λεπτομέρειες μοιάζουν διαχρονικά να μένουν σε ένα περιβάλλον –τελικώς, βολικής για τους πάντες– ασάφειας, ενώ οι κανόνες προσφέρονται για επιλεκτική ερμηνεία και περίπου προαιρετική εφαρμογή.  

Ενα ενδεικτικό παράδειγμα, με αφορμή το θέμα που κυριαρχεί στην πολιτική αντιπαράθεση εδώ και μήνες, δηλαδή τις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις. Αφορά τη χρήση της τηλεφωνικής συσκευής στις συνεδριάσεις της Ολομέλειας ή των επιτροπών. 

Κάποτε, απαγορευόταν ρητώς η χρήση των τηλεφωνικών συσκευών, ενώ υπήρχε και μηχανισμός («κόφτης») αποκλεισμού της πρόσβασης σε δίκτυα κινητής τηλεφωνίας.  

Στους καιρούς των «έξυπνων τηλεφώνων», ωστόσο, η πρόσβαση στο Διαδίκτυο είναι κάτι που μπορεί να διευκολύνει το έργο των βουλευτών, και συνεπώς η απαγόρευση χρήσης των συσκευών όσο διαρκούν οι συνεδριάσεις αμφισβητείται ευλόγως. Η συχνή εικόνα, όμως, προσώπων είτε στα υπουργικά έδρανα είτε στα βουλευτικά να μιλούν στο τηλέφωνο ή να είναι προσηλωμένα για ώρα στις οθόνες των κινητών, επιδεικνύοντας αδιαφορία για όσα λέγονται εκείνη την ώρα από τους ομιλητές, είναι απαράδεκτη και προσβλητική. Εξίσου προσβλητική για τον θεσμό είναι και η λήψη φωτογραφιών την ώρα των συνεδριάσεων και η ανάρτησή τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε πραγματικό χρόνο. 

Το όλο ζήτημα μοιάζει να σοβαρεύει επικίνδυνα δε, όταν δημιουργείται η αίσθηση πως μπορεί η κατοχή συσκευών κινητής τηλεφωνίας σε συνεδριάσεις απόρρητου χαρακτήρα να συνδέονται με «διαρροές» των όσων λέγονται σε αυτές τις συνεδριάσεις, επίσης σε πραγματικό χρόνο.

Υπάρχουν, ασφαλώς, και άλλα πολλά στρεβλά και ομιχλώδη στη λειτουργία του Κοινοβουλίου, που είτε με συμβολικό είτε με πρακτικό τρόπο κάνουν σχεδόν καθημερινά αισθητή την ύπαρξή τους και ενισχύουν την αίσθηση πως οι λειτουργοί του ναού της Δημοκρατίας πρέπει να διανύσουν πολύ δρόμο για να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων: να αποδείξουν πως...

 

ΝουΔοΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Το προσάναμμα της γραφειοκρατίας και οι γαλαζαίοι "άριστοι" ( Υπομονή όμως μόλις γίνουν κυβέρνηση θα μας σώσουν!)

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΠΟΥΡΔΑΡΑ

 Οσα έγιναν και ακούστηκαν σε πρόσφατη συνεδρίαση κοινοβουλευτικής επιτροπής, θέμα της οποίας ήταν «Πολιτικές και δράσεις πρόληψης φυσικών καταστροφών και αντιμετώπισης θεομηνιών», είναι εξαιρετικά ανησυχητικά. 

Ο χρόνος διάρκειάς της ήταν τέτοιος, που δεν επέτρεψε να διεξαχθεί ουσιαστική συζήτηση, ενώ επαναβεβαιώθηκε η ύπαρξη προβλημάτων που μετά τα όσα καταστροφικά και φονικά συμβαίνουν με μεγάλη συχνότητα και κλιμακούμενη ένταση τα τελευταία χρόνια, θα έπρεπε να είχαν αντιμετωπιστεί.

«Οχι μόνο με το Κοινοβούλιο, αλλά και κυρίως με την τοπική αυτοδιοίκηση, πρέπει να δουλέψουμε συνεργατικά, να αξιοποιήσουμε το σύνολο των δυνάμεων της χώρας και να μπορέσουμε να φέρουμε ένα αποτέλεσμα», είπε κάποια στιγμή ο υπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, Χρ. Στυλιανίδης. 

«Πρέπει να»; 

Δεν έχει επιτευχθεί ακόμη; 

Ποιος φταίει; 

«Εάν δεν δημιουργήσουμε τις δομές και τις υποδομές έτσι ώστε να έχουμε πρόληψη, ετοιμότητα, προετοιμασία και ανθεκτικότητα, δυστυχώς, δεν θα πετύχουμε το βέλτιστο αποτέλεσμα για τη χώρα», ανέφερε σε κάποιο άλλο σημείο.  

Γιατί δεν τις έχουμε δημιουργήσει ακόμη; 

Και λίγο αργότερα: «Το έχω ξαναπεί. Ξεκινάμε να κάνουμε κάτι και βρίσκουμε συνεχώς τοίχο μπροστά μας. Πρέπει να βρεθεί μια λύση να περιοριστεί αυτό».  

Πάλι «πρέπει να», χωρίς εξήγηση γιατί δεν έχουμε κατεδαφίσει αυτό τον «τοίχο»; 

«Εάν δεν αναβαθμίσουμε το ηθικό των πυροσβεστών μας, ό,τι κι αν κάνουμε θα αποτύχουμε. Επιχειρούμε πάλι βρίσκοντας πολλές δυσκολίες γραφειοκρατικές για τα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης». 

Πάλι χωρίς αποτέλεσμα η μάχη για την εξουδετέρωση της γραφειοκρατίας;  

Χρειάζεται, συμπλήρωσε ο υπουργός, να γίνει «εθνικός διάλογος και χάραξη εθνικής στρατηγικής για την κλιματική κρίση- πολιτική προστασία».  

Ποια η αιτία που δεν έχει ξεκινήσει ένας τέτοιος διάλογος; 

Αλλά και ο υφυπουργός Ευ. Τουρνάς μίλησε για «μεγάλη διασπορά των υπηρεσιών ανά την επικράτεια, μεγάλο μέσον όρο ηλικίας του προσωπικού, παλαιότητα των υφιστάμενων υποδομών σε αρκετές περιπτώσεις και παλαιότητα σημαντικού ποσοστού του μηχανοκίνητου εξοπλισμού». 

Πόση απογοήτευση από το γεγονός ότι, παρά τα όσα καταστροφικά και φονικά έχουν συμβεί, τέτοια ζητήματα εξακολουθούν να είναι σε εκκρεμότητα.

Αν σε όλα τα παραπάνω προστεθεί και το γεγονός ότι...

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ και ΨΕΚΑΣΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Συνωμοσίες που ίπτανται

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΠΟΥΡΔΑΡΑ

Παιδική απορία που μετεξελίχθηκε σε «αστείο» με φίλους, είναι το «μα, έχετε δει μικρής ηλικίας, και άρα μικρό σε μέγεθος, περιστέρι; Ενα… παιδί περιστέρι; Μόνο μεγάλα κυκλοφορούν».

Το χαμόγελο που με απόλυτη αθωότητα συνόδευε τέτοια ερωτήματα και «διαπιστώσεις», ομολογώ πως «πάγωσε» χθες. Ηταν όταν διάβαζα μια είδηση, με μάλλον –λόγω του θέματος– περιπαικτική διάθεση, και βρήκα μπροστά μου το ίδιο ερώτημα, διατυπωμένο από κάποιον άλλο, κάπου στην Αμερική. Για εκείνον, δεν ήταν μια απλή έκφραση απορίας, αλλά ένα από τα επιχειρήματά του για να πείσει τον κόσμο ότι «Τα πουλιά δεν είναι πραγματικά»  (Birds Aren’t Real).  

Οπως υποστηρίζει –ως στέλεχος του ομώνυμου κινήματος– τα πουλιά έχουν αντικατασταθεί από μικρά ρομπότ για να κατασκοπεύουν τους ανθρώπους. Οτι, επί παραδείγματι, τα περιστέρια που βλέπουμε είναι drones, και ο λόγος για τον οποίο συχνά κάθονται πάνω στα ηλεκτρικά καλώδια είναι για να φορτίζονται.  

Εννοείται πως υπάρχουν και πολλές άλλες ιστορίες που προβάλλονται από το εν λόγω κίνημα, με καλύτερο ή χειρότερο περιεχόμενο. Μία εξ αυτών είναι και πως οι γαλοπούλες που παραδοσιακά καταναλώνουν οι πολίτες στις ΗΠΑ την Ημέρα των Ευχαριστιών, δεν είναι πραγματικές αλλά κατασκευασμένες από συνθετικό κρέας – προϊόν εργαστηρίου, προκειμένου όσοι τρώνε από αυτό, να εισάγουν κάτι επιβλαβές στον οργανισμό τους, σύμφωνα με τα σχέδια μιας σκοτεινής και απάνθρωπης εξουσίας.  

Αυτή η πτυχή της πονηρής εισαγωγής ύποπτου μικροαντικειμένου στο ανθρώπινο σώμα άραγε μας θυμίζει κάτι;

Οι θεωρίες συνωμοσίας ούτε καινούργιο φαινόμενο είναι ούτε γνωρίζουν σύνορα. Αγνοια και φόβος τις τροφοδοτούσε και αντιστρόφως τροφοδοτούνταν από αυτές.  

Μορφή τέτοιου φαινομένου βιώνουμε και σήμερα, σε όλον τον πλανήτη. Και δεν θα είναι η τελευταία φορά, εκτός βεβαίως εάν προλάβουμε και καταστρέψουμε στο μεταξύ τον πλανήτη ή αυτοκαταστραφούμε με τις επιλογές μας.

Το γεγονός ότι, στην παρούσα συγκυρία, οι δημόσιες αντιπαραθέσεις έχουν προσλάβει περιεχόμενο και μορφή που θυμίζουν καιρούς ενός γενικευμένου, παγκόσμιου σκληρού πολέμου, καθιστά την κατάσταση εξόχως ανησυχητική για την «επόμενη (του διχασμού) ημέρα». Μια προσεκτική παρατήρηση θα δείξει, δυστυχώς, ότι...

 

ΠΟΛΕΜΟΣ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Διαλέγουμε θύματα ή θύτες;

Του ΓΙΩΡΓΟΥ Σ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑ

Δ​​εν είναι η πρώτη φορά που το φαινόμενο κάνει αισθητή την παρουσία του στην Ελλάδα. Δεν αιφνιδιάζει η εμφάνισή του, αλλά και δεν σταματά να προκαλεί απογοήτευση. Οδυνηρή απογοήτευση.  

Ο λόγος για το πόσο εύκολα απέναντι σ’ ένα σοβαρό ζήτημα, σημαντικό τμήμα της κοινωνίας παρασύρεται, σχεδόν εθελοντικά, σ’ ένα διχασμό, μ’ εμφυλιοπολεμικές διαθέσεις και ανταλλαγή ακραίων φραστικών πυρών.  

Οι εντός των συνόρων αντιδράσεις, με αφορμή εν προκειμένω τις δραματικές εξελίξεις στη Γάζα, είναι ενδεικτικές του φαινομένου.
 

Απέναντι στη νέα έκρηξη ενός χρόνιου διεθνούς ζητήματος, που είναι πηγή θανάτου και οδύνης γι’ αμέτρητους ανθρώπους, πολλοί έσπευσαν να μπουν σε «χαρακώματα». Και σαν έτοιμοι από καιρό για ένα νέο διχασμό, ανταλλάσσουν λόγια μίσους, κατάρες, ύβρεις, αυτοεμφανιζόμενοι εκατέρωθεν ως σίγουροι για το ποια πλευρά έχει το δίκιο με το μέρος της. Απαντες, φυσικά, δηλώνοντας ότι έχουν δήθεν βαθιά γνώση της παγκόσμιας Ιστορίας.  

Με μια ευκολία ανατριχιαστική, διαιρεθήκαμε σε «τρομοκράτες» και «προπαγανδιστές δολοφόνων», ενώ ούτε για μια στιγμή δεν μπήκαμε στον κόπο να δούμε πόσο κοντά βρεθήκαμε και βρισκόμαστε (σε κάποιες περιπτώσεις ταυτιστήκαμε) σε έναν εφιάλτη μεγαλύτερων διαστάσεων, όπως είναι η μισαλλοδοξία: από τη μια πλευρά το ναζιστικό μίσος κατά των Εβραίων και από την άλλη το φασιστικό μένος κατά των μουσουλμάνων και των Αράβων.

  
Η χώρα μας είτε στα μαύρα χρόνια τού κάπως πιο μακρινού παρελθόντος, είτε και -βεβαίως, τηρουμένων των αναλογιών- στις μέρες μας, έχει πληρώσει πολύ ακριβά αυτήν την έκρηξη του μίσους. Μα δεν το βλέπουμε... Κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε. Και, δυστυχώς, αρνούμαστε και πάλι να θυμηθούμε τη θεμελιώδη αρχή σύμφωνα με την οποία ο εχθρός του εχθρού μου δεν είναι φίλος μου.
 

Στη σκιά όλων αυτών, εξακολουθεί να ξενίζει και η επιμονή ορισμένων να επιλέγουν «θύματα» κατά τη δημόσια εκδήλωση της όποιας -υποκριτικής ή μη- θλίψης ή και οργής τους. Πώς να μη σπάσει η ψυχή στο άκουσμα του θανάτου αμάχων και μάλιστα παιδιών όπως ξανά, τώρα, στη Γάζα; Πώς, όμως, έμεινε άθικτη η ψυχή τόσο καιρό που έφθαναν εφιαλτικές ειδήσεις και από τη Συρία; Αλλά, και χωρίς τέλος είναι οι ειδήσεις για αθώες υπάρξεις που σταυρώνονται, βιάζονται, σφαγιάζονται σε χώρες της Αφρικής. Τη γενοκτονία στο Σουδάν, επί παραδείγματι, ουδείς δικαιούται να ισχυρίζεται ότι αγνοεί.
Διαλέγουμε θύματα, λοιπόν;  

Φοβάμαι πως κάνουμε κάτι ακόμα χειρότερο: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: 1,5 εκατ. ευρώ επιπλέον αδιαφανώς στο Ιδρυμα της Βουλής

Του Γιωργου Σ. Μπουρδαρα

Μείζον θέμα ηθικής τάξεως εγείρεται για τους έχοντες την ευθύνη διαχείρισης των οικονομικών της Βουλής, καθώς -εκτός όλων των άλλων- φαίνεται πως εν μέσω κινδύνου για εθνική χρεοκοπία διατέθηκαν αδιαφανώς υπερδιπλάσια των αρχικώς προϋπολογισθέντων ποσά με αποδέκτη το Ιδρυμα για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία: Ενώ στον προϋπολογισμό του «μνημονιακού» έτους 2011 είχε εγγραφεί ένα εκατομμύριο ευρώ για το συγκεκριμένο ίδρυμα, στα «ψιλά γράμματα» του απολογισμού καταγράφεται κονδύλι ύψους 2.570.000 ευρώ! 

Φυσικά, ουδείς γνωρίζει (ή απολογείται) για το πού πήγαν έτσι ξαφνικά τα επιπλέον 1.570.000 ευρώ. Αν και προέρχονται από τους σκληρά φορολογούμενους πολίτες, ο προϋπολογισμός του ιδρύματος εξακολουθεί σκανδαλωδώς να παραμένει στα συρτάρια της αρμόδιας διεύθυνσης του Κοινοβουλίου ως εθνικό απόρρητο.

Ο απολογισμός του 2011 δόθηκε στη δημοσιότητα την Τετάρτη, μαζί με τον προϋπολογισμό της Βουλής, και θα τεθεί προς έγκριση από την Ολομέλεια το απόγευμα της Τρίτης. Οπως είναι ήδη γνωστό, είναι μειωμένος σε σχέση με τον προηγούμενο. Από τη μελέτη των κωδικών και των επιμέρους κονδυλίων προκύπτει το συμπέρασμα πως σε συντριπτικό ποσοστό η μείωση προέρχεται από τις περικοπές που υφίστανται οι υπάλληλοι, οι οποίες βάσει νόμου είναι ίδιες με εκείνες των υπολοίπων δημοσίων υπαλλήλων. Στον αντίποδα οι βουλευτές αποφάσισαν να διατηρήσουν σχεδόν ανέπαφο το εισόδημά τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ότι την ώρα που σχεδιάζεται, στο πλαίσιο της συμφωνίας με την τρόικα, η κατάργηση σχεδόν όλων των επιδομάτων, οι βουλευτές διατηρούν αμείωτα το επίδομα γραφείου, τα έξοδα κίνησης, ακόμα και την οικογενειακή παροχή τους. Ως αξιόλογη μείωση επιχειρήθηκε να εμφανιστεί εκείνη των 45 ευρώ που αποφασίστηκε να γίνει στα 150 που είχε λαμβάνειν όποιος είναι μέλος των διαρκών επιτροπών για κάθε τρίωρη συνεδρίαση: Τώρα, δηλαδή, θα αμείβεται με 105 ευρώ ανά συνεδρίαση. Η ιδέα για πλήρη κατάργηση του παράδοξου αυτού επιδόματος, καθώς αφορά δραστηριότητα η οποία ανήκει στα στοιχειώδη καθήκοντα του βουλευτή, απορρίφθηκε.

Πέραν αυτών, πάντως, στον κατατεθέντα προϋπολογισμό, υπάρχουν και ορισμένα άλλα «αξιοπρόσεκτα». Μεταξύ αυτών:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πανάκριβα ενοίκια για κτίρια από τη Βουλή

Του Γιωργου Σ. Μπουρδαρα

Δεκάδες εκατομμύρια ευρώ κοστίζει για τον φορολογούμενο πολίτη το «real estate» στο οποίο έχουν επιδοθεί διαχρονικά οι ηγεσίες του Ναού της Δημοκρατίας. Στόχος της δραστηριότητας αυτής, όπως λέγεται, είναι να στεγαστούν διάφορες υπηρεσίες του Κοινοβουλίου, να εξυπηρετηθούν με γραφεία οι βουλευτές της επαρχίας, αλλά και να βρουν στέγη οι τέως βουλευτές και ευρωβουλευτές - που είναι στην πλειονότητά τους γνωστοί για την εμμονή τους να διεκδικούν αναδρομικές αυξήσεις στις μηνιαίες αποδοχές τους, να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες του Καναλιού της Βουλής, ή και για να δημιουργηθούν χώροι εκθεσιακοί!

Ο «χορός» των δαπανών άρχισε προ κρίσης, όταν αυτά που σήμερα χαρακτηρίζονται προκλητικές «πολυτέλειες», θεωρούνταν απλή καθημερινή «ανάγκη» του ελληνικού Κοινοβουλίου για την αναβάθμιση της λειτουργικότητάς του. Μοιάζει, ωστόσο, να συνεχίζεται και σήμερα, σε μια περίοδο βαθύτατης κρίσης και στη σκιά συζητήσεων για επιμέρους μικροεπιδόματα των υπαλλήλων. Τα σχετικά ποσά, που καταγράφονται στους κωδικούς ΚΑ 0813, ΚΑ 0851 και ΚΑ 0871, αθροιζόμενα κατά την τελευταία οκταετία ανέρχονται ούτε λίγο ούτε πολύ στα ογδόντα τρία εκατομμύρια ευρώ, εκ των οποίων σχεδόν τα 30 εκατ. είναι μόνο για ενοίκια.

Τα στοιχεία που αποκαλύπτει συγκεντρωτικά σήμερα η «Κ» προέρχονται από έγκυρη πηγή του Κοινοβουλίου. Σημειώνεται, πάντως, και είναι χαρακτηριστικό της λειτουργίας του συστήματος, ότι στο τυπικό αίτημά μας προς τις αρμόδιες υπηρεσίες να παρασχεθούν αναλυτικά τα σχετικά δεδομένα, υπήρξε ουσιαστική άρνηση, η οποία συχνά έπαιρνε τη μορφή ευγενικής μεν, πλην όμως διαρκούς παραπομπής από γραφείο σε γραφείο, από αρμόδιο σε αρμόδιο, σε μια διαδρομή γεμάτη «γραφειοκρατικά» εμπόδια. 

Αναλυτικά, η λίστα με τα κτίρια της Βουλής, είναι:

Κανονισμός ανέκδοτο(ς)

Tου Γιωργου Σ. Μπουρδαρα

Υπάρχουν κάποια πράγματα που όσο κι αν προσπαθήσει κανείς, δεν πρόκειται να τα βρει ποτέ στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Ενα εξ αυτών, είναι και το «Β΄ μέρος του Κανονισμού» λειτουργίας του. Το γεγονός αιφνιδιάζει δυσάρεστα, καθώς πρόκειται για τον Κώδικα Οργανώσεως των Υπηρεσιών της Βουλής, δηλαδή, ουσιαστικά και τυπικά για το «Βιβλίο Οδηγιών», αναφορικά με τη λειτουργία της (υπηρεσίες, τμήματα, δικαιώματα και υποχρεώσεις υπαλλήλων κ.ά.). Τέτοιο βιβλίο, λοιπόν, δεν υπάρχει! Οποιος επιχειρήσει να το αναζητήσει, θα συναντήσει απαντήσεις «αρμοδίων» και αναρμοδίων, όπως «αναζήτησε στο Ιντερνετ τις κατά καιρούς αποφάσεις για τροποποιήσεις», «μόνο διάσπαρτα χαρτιά θα βρεις».

Το «αδερφάκι» του, που αφορά το «Κοινοβουλευτικό Μέρος», υπάρχει ως μικρός τόμος, ο οποίος κατά καιρούς ανατυπώνεται σε όμορφες εκδόσεις. Το επίμαχο, όμως, παραμένει στη σφαίρα του χάους, γεγονός το οποίο θεωρητικώς δίνει την ευχέρεια για πολλές αφανείς αλλαγές, που είναι αδύνατο να τις ελέγξει κάποιος!

Το αδιαφανές του πράγματος επιτείνεται, καθώς προστίθενται δύο ακόμη «χαώδεις» παράμετροι: η πρώτη έχει σχέση με την εξαιρετικής ασάφειας φρασεολογία, η οποία χρησιμοποιείται στις κατά καιρούς αναθεωρήσεις. Διαβάζουμε σε μια τέτοια απόπειρα: «Στο τέλος του δεύτερου εδαφίου της δεύτερης παραγράφου 4 του άρθρου 114Α του Κανονισμού, όπως προστέθηκε με την παράγραφο Δ4 του άρθρου 14 της απόφασης 6483/6-12-2001 της Ολομέλειας «για την τροποποίηση διατάξεων του Κανονισμού της Βουλής και αντικαταστάθηκε με την παράγραφο 2 του άρθρου 5 της απόφασης 6573/4060/18-6-2003 της Ολομέλειας, προστίθεται εδάφιο ως εξής...». Και αλλού: «Οι διατάξεις του ν. 2470/1997 που έχουν εφαρμογή και επί των υπαλλήλων της Βουλής σύμφωνα με την παρ. 1 του παρόντος άρθρου, ισχύουν και γι’ αυτούς από 1/1/97, εφόσον δεν ορίζεται άλλως στον παρόντα Κανονισμό».

Το στοιχείο της «εξαίρεσης» που κρύβεται πίσω από την τελευταία αυτή φράση, εντοπίζεται και στην δεύτερη παράμετρο, εκείνη που παραπέμπει σε αποφάσεις του εκάστοτε προέδρου: «Κατά παρέκκλιση των κειμένων διατάξεων επιτρέπεται με απόφαση του προέδρου της Βουλής...» (και ακολουθεί η αναφορά σε επιμέρους υπόθεση). Και αλλού: «Οι αποδοχές αποσπώμενων υπαλλήλων βαρύνουν την υπηρεσία απόσπασης, εκτός αν άλλως ορίζει η απόφαση του προέδρου»...

Οχι πως τηρούνται από τους βουλευτές χειροπιαστά κείμενα, όπως ο κανονισμός για τη νομοθετική λειτουργία. Είναι ακόμα χειρότερο, όμως, το να μην υπάρχει κωδικοποιημένος Κανονισμός και για τις «εσωτερικές υποθέσεις» του Κοινοβουλίου. Μπορεί να διατηρείται έτσι, διότι προφανώς «βολεύει». Σίγουρα, όμως, δεν περιποιεί τιμή για τον Ναό της Δημοκρατίας.

Αλλάζετε ή βουλιάζετε...

Εξαιρετικό άρθρο

Tου Γιωργου Σ. Μπουρδαρα

Οταν ο κ. Αρ. Παυλίδης κουνούσε σαν ανάποδο εκκρεμές το δάχτυλό του από του βήματος της Βουλής, θέλοντας να υποδηλώσει ότι δεν επρόκειτο να παραιτηθεί του αξιώματός του έπειτα από όσα είδαν το φως της δημοσιότητας για μια περίεργη υπόθεσή του, εξόργιζε τους συναδέλφους του στη Ν. Δ. και -ως εικόνα- προκαλούσε αντιδράσεις αγανάκτησης στους υπόλοιπους των τριακοσίων και στην κοινή γνώμη.

Τώρα, η επικαιρότητα εστιάστηκε συγκυριακά σε ένα άλλο... δάκτυλο: Σ’ εκείνο του κ. Κων. Ρόβλια, που αποδείχθηκε πολύ μικρό για να κρύψει πίσω του τον ίδιο τον πρώην υφυπουργό Εσωτερικών, αλλά και μια γενικότερη, αρνητική αντίληψη που διατρέχει όλα τα γραφεία και τους διαδρόμους του Κοινοβουλίου, καθώς επίσης και την ελληνική κοινωνία στο σύνολό της.

Η μοίρα το έφερε έτσι, ώστε τα «έγγραφα» των ρουσφετιών που φέρεται να δρομολογήθηκαν από το πολιτικό γραφείο του κ. Ρόβλια, αποδείξεις όλες των άρρωστων σχέσεων πολιτικών - πολιτών, εμφανίστηκαν να φέρουν την ημερομηνία εκείνη (30 Οκτωβρίου), κατά την οποία ο νυν «απλός» βουλευτής της κυβερνώσας πλειοψηφίας, έλεγε εντός της αίθουσας της Ολομέλειας στη Βουλή: «Δυστυχώς, η κατάσταση των πελατειακών σχέσεων έχει παγιωθεί. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Δεν θέλουμε να συνεχιστεί. Το θεωρούμε αλλά και είναι απαράδεκτο. Αναζητούμε λύσεις απαλλαγμένες από πελατειακές λογικές»!

Παίζει ρόλο ότι τα «ρουσφέτια» των βουλευτών δεν αφορούν πλέον προσλήψεις μονίμων στο Δημόσιο, αλλά άλλου τύπου και είδους «τακτοποιήσεις», όπως αυτές των κατά παραγγελία αποσπάσεων ή μεταθέσεων, τις οποίες εμφανίστηκε να προωθεί ο κ. Ρόβλιας???

Η αντίληψη παραμένει ίδια.

Μια αντίληψη που, δίπλα σε πολλές άλλες «στρεβλώσεις» ή γενικότερα αρνητικές συμπεριφορές, είτε ουσιαστικού είτε συμβολικού χαρακτήρα, έρχεται σωρευτικά να ενισχύσει το κλίμα απαξίωσης του πολιτικού κόσμου.

Πώς να γίνει αποδεκτός ή/και σεβαστός από τον πολίτη ένας εκπρόσωπός του όταν μιλάει, επί παραδείγματι, για δίκαιη κατανομή των οικονομικών βαρών, έχοντας μόλις σταθμεύσει τη Lexus ή τα όποια χιλιάδες κυβικά του στο υπόγειο της Βουλής; Πώς να ακουστεί η φωνή του για ισονομία, όταν είτε συνεχίζει τα πάσης φύσεως ρουσφέτια είτε παραβιάζει στην καθημερινότητά του κάθε έννοια Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, οδηγώντας χωρίς ζώνη και με χρήση του κινητού την ώρα της οδήγησης; Πώς να μιλήσει για τη χρησιμότητα της «συμμετοχής» στα κοινά, όταν ο ίδιος είναι ο μέγας απών από τη νομοθετική εργασία;

Με μόλις πέντε βουλευτές παρόντες άρχισε χθες να συζητείται, δεύτερη μέρα, το νομοσχέδιο για τις προσλήψεις στο Δημόσιο...

Και πώς να ζητήσουν γενναία περικοπή δαπανών από τον πολίτη, όταν σχετικά με τον οίκο τους αποφάσισαν ότι για το 2010 είναι αρκετή η περικοπή μόλις του 1,75%, συγκριτικά με τις δαπάνες της Βουλής του περασμένου έτους;

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ