Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΒΡΑΝΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΒΡΑΝΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
ΠΡΟΣΩΠΑ: Ρούσσος Βρανάς 1950-2012 - Μια ανάρτηση στη μνήμη του εξαιρετικού αυτού δημοσιογράφου που έφυγε σαν σήμερα πριν από 5 χρόνια...
Ο Ρούσσος Βρανάς γεννήθηκε στα Χανιά το 1950.
Στην Ε' Γυμνασίου έφυγε με
υποτροφία για το Μέριλαντ των ΗΠΑ, όπου τελείωσε το σχολείο. Ηταν 18,5
ετών και μέλος του ΠΑΚ όταν σπούδαζε στη Νομική Θεσσαλονίκης. Τον
Αύγουστο του '69, μεσούσης της χούντας, επηρεασμένος από μια ομιλία του
Γεώργιου-Αλέξανδρου Μαγκάκη πέταξε μια βομβα μολότοφ στις εγκαταστάσεις
του κλιμακίου του ΝΑΤΟ στη Θεσσαλονίκη. Το χτύπημα θεωρήθηκε ιδιαίτερα
συμβολικό στην εποχή του.
Συνελήφθη και πέρασε από δίκη, όπου καταδικάστηκε σε κάθειρξη 18,5
ετών, όσα δηλαδή ήταν τα χρόνια του, όπως του επισήμανε ο πρόεδρος του
δικαστηρίου.
«Ευτυχώς που δεν ήμουν εξηντάρης», έλεγε αργότερα αστειευόμενος στους φίλους του.
Φυλακίστηκε στο Επταπύργιο και αργότερα στον Κορυδαλλό στην πτέρυγα Γ, όπου κρατούντο οι μη χαρακτηρισμένοι ως κομμουνιστές.
Ηταν ο νεότερος πολιτικός κρατούμενος, ανάμεσα σε δεκάδες σε εκείνη
την πτέρυγα του Κορυδαλλού και εκεί έδειξε ενδιαφέρον για την
δημοσιογραφία στα μαθήματα που έκανε ο συγκρατούμενός του Γιάννης Καψής,
μετέπειτα διευθυντής των «ΝΕΩΝ».
«Θυμάμαι ένα ψηλόλιγνο αγόρι, που περπατούσε συχνά στο προαύλιο της
φυλακής μόνο, σκεπτικό, προβληματισμένο», διηγείται ο Γ. Καψής. «Πολλές
φορές κάναμε βόλτες μαζί και συζητούσαμε επί ώρες».
Από τη φυλακή βγήκε το 1972 για έξι μήνες λόγω ανηκέστου βλάβης - είχε πάθει φυματίωση.
Διέφυγε στο εξωτερικό (Ιταλία, Γερμανία, Σουηδία) και επέστρεψε μετά
την πτώση της χούντας. Την ημέρα του Πολυτεχνείου, η αστυνομία εισέβαλε
στο σπίτι του αναζητώντας τον.
Αρχισε να εργάζεται ως μεταφραστής και επιμελητής των εκδόσεων «Ποντίκι», απ' όπου ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του καριέρα.
Αργότερα...
ΠΡΟΣΩΠΑ: Καλό σου ταξίδι Ρούσσο Βρανά
Σε ηλικία 62 χρόνων, ύστερα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο, έφυγε την
Παρασκευή από τη ζωή ο δημοσιογράφος Ρούσσος Βρανάς αφήνοντας την Ελληνική Δημοσιογραφία φτωχότερη
Η κηδεία του θα γίνει στην ιδιαίτερη πατρίδα του,
τα Χανιά.
Ο Αγρυπνος Φρουρός που διατηρούσε μια γωνιά για τα εξαιρετικά άρθρα του εκφράζει βαθύτατα συλληπητήρια στους οικείους και φίλους του
ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΙ ΡΟΥΣΣΟ
(Μερικά από τα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ άρθρα του Ρούσσου Βρανά μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ )
Ετικέτες
ΒΡΑΝΑΣ,
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ,
ΠΡΟΣΩΠΑ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: "Πρώτος" και "Τρίτος" κόσμος έχουν δώσει ραντεβού...
Του ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ
rvranas@otenet.gr
Τρία χρόνια. Μόλις τόσα χρειάστηκαν για να ανακαλύψουμε με φρίκη πόσο λίγο απέχει ο τρίτος κόσμος από τον πρώτο.
Ο πολυεθνικός κολοσσός Γιουνιλέβερ ανακοίνωσε πως άρχισε ήδη να εφαρμόζει στην Ευρώπη
στρατηγικές μάρκετινγκ που μέχρι σήμερα εφάρμοζε μόνο σε τριτοκοσμικές
χώρες. Ο επικεφαλής του ευρωπαϊκού τομέα της επιχείρησης Ιαν Ζίντερφελντ
δήλωσε ωμά πως αυτή η απόφαση ελήφθη επειδή «η φτώχεια επιστρέφει στην
Ευρώπη». Η επιχείρηση άρχισε να πουλάει τα καταναλωτικά προϊόντα της
στην ευρωπαϊκή αγορά στις ίδιες μικρότερες και φθηνότερες συσκευασίες
που τα πουλάει στην Αφρική και την Ασία. «Στην Ινδονησία πουλάμε
σαμπουάν σε ατομικές συσκευασίες των δυο-τριών σεντ και εξακολουθούμε να
έχουμε κέρδη», εξηγεί ο Ζίντερφελντ. «Στην Ευρώπη είχαμε ξεχάσει αυτή
τη στρατηγική. Ωσπου ξέσπασε η κρίση». Η Γιουνιλέβερ άρχισε πρόσφατα να
την εφαρμόζει στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου που μαστίζονται
περισσότερο από την απάνθρωπη λιτότητα της τρόικας.
Ομως η Ευρώπη δεν
φτωχαίνει μονάχα στην περιφέρειά της αλλά και στον πυρήνα της.
Τριμηνιαία έκθεση του γερμανικού υπουργείου Εργασίας δείχνει διεύρυνση
του εισοδηματικού χάσματος που χωρίζει πλούσιους και φτωχούς. Η
εφημερίδα «Φρανκφούρτερ Ρουντσάου» το αποδίδει σε μια αναδιανομή του
πλούτου «από τα κάτω προς τα πάνω». Ομως αναρωτιέται: «Για πόσο ακόμη η
κοινωνία θα ανέχεται οι πλούσιοι να πλουτίζουν ολοένα και περισσότερο;».
Τόσο στην ευρωπαϊκή περιφέρεια όσο και στον ευρωπαϊκό πυρήνα οι
κυβερνήσεις εφαρμόζουν έναντι των εργαζομένων τη στρατηγική της καμένης
γης, επισημαίνει η Τζούλι Χάιλαντ: το ευρωπαϊκό «κοινωνικό μοντέλο» δεν
είναι πια παρά ένα μοντέλο εξαθλίωσης χωρίς όρια, που υποστηρίζεται με
αστυνομική βία και κρατική καταστολή.
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΒΡΑΝΑΣ,
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,
ΚΟΙΝΩΝΙΑ,
ΠΟΛΙΤΙΚΗ,
ΤΑ ΝΕΑ
ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ: το ισραηλινοπαλαιστινιακό απόστημα ως καλόηθες κακό.
Του ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ
rvranas@otenet.gr
Η Ισραηλινο - παλαιστινιακή σύγκρουση δεν υπάρχει πια. Βγήκε από τις διεθνείς ειδήσεις,
κυνηγημένη από μεγάλη μερίδα του Τύπου και αγνοημένη από τα τηλεοπτικά
δίκτυα. Εξαφανίστηκε, υποβαθμίστηκε, μπήκε σε δεύτερη μοίρα, και αυτό
δεν είναι καλό σημάδι. Κάθε φορά που γινόταν κάτι τέτοιο στο παρελθόν, η
αντιπαράθεση Ισραηλινών - Παλαιστινίων επανερχόταν για τα καλά στη
μνήμη όλου του κόσμου - γενικά, με βίαιο τρόπο.
Η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, ένα φόρουμ όπου η συγκεκριμένη διένεξη έχει
πολυσυζητηθεί, έχει προκαλέσει πάθη, διαιρέσεις και ρητορικές μάχες,
κλείνει τη φθινοπωρινή της συνεδρίαση. Μόλις που έγινε αναφορά στην
ειρήνευση Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Το 2011, ο πρόεδρος της
Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς προσπάθησε να επαναφέρει τι θέμα
στην κορυφή της διπλωματικής ατζέντας. Ανακοίνωσε την πρόθεσή του να
κάνει τα Ηνωμένα Εθνη να αναγνωρίσουν τον σχεδιασμό ενός παλαιστινιακού
κράτους. Οι «μεγάλοι» χρησιμοποιήθηκαν για να τορπιλιστεί αυτή η
πρωτοβουλία - για τον έναν ή τον άλλο λόγο, δηλητηρίαζε πολύ κόσμο.
Τουλάχιστον, για μια στιγμή, η Συνέλευση επικέντρωσε την προσοχή της στη
διένεξη.
Φέτος δεν έγινε τίποτα - ή σχεδόν τίποτα. Ο Αμπάς επέστρεψε
στο βήμα της Συνέλευσης. Επί της ουσίας, μίλησε πάνω στην ίδια βάση που
είχε μιλήσει και πριν από έναν χρόνο: για τη συνέχιση των ισραηλινών
εποικισμών στη Δυτική Οχθη και στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, η οποία
αποδυναμώνει κάθε ημέρα και περισσότερο τη λύση που έχουν προτείνει ο
ΟΗΕ, οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Κίνα, η Ευρώπη κ.λπ. - τη λύση των «δύο κρατών».
Οι σύνεδροι άκουσαν με ευγένεια τον Αμπάς. Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου
παρενέβη λίγο αργότερα. Ο ισραηλινός Πρωθυπουργός, από την πλευρά του,
θυσίασε λιγότερες από εννέα αράδες στο ίδιο θέμα, της ειρήνης με τους
Παλαιστινίους. Επικέντρωσε την παρέμβασή του στον κίνδυνο, που σύμφωνα
με το ίδιο απειλεί περισσότερο το Ισραήλ: από το καλοκαίρι, το Ιράν θα
έχει την ικανότητα να αρμολογήσει έναν πυρηνικό στρατό, υποστήριξε ο
«Μπιμπί» Νετανιάχου. Ο αμερικανός Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα και ο ρώσος
υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ αναφέρθηκαν στις
ισραηλινοπαλαιστινιακές σχέσεις εν παρόδω, σχεδόν τυπικά.
Οι «µεγάλοι» αποσύρονται από το παιχνίδι. Οι χρόνιες συζητήσεις απευθείας
μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών δεν μπόρεσαν να φέρουν πρόοδο στην ειρήνη.
Στον ορίζοντα δεν διαφαίνεται η παραμικρή προοπτική για σοβαρή
διαπραγμάτευση. Στα αραβικά, όπως και στα εβραϊκά, αυτό ονομάζεται
αδιέξοδο.
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΒΡΑΝΑΣ,
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΙΣΡΑΗΛ,
ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ,
ΟΗΕ,
ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ,
ΤΑ ΝΕΑ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Η φτώχεια ως αναγκαίο συστατικό της κοινωνίας
Του ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ
rvranas@otenet.gr
Το κοινωνικό και οικονομικό σύστημα στο οποίο ζούμε είναι συνυφασμένο με την ελευθερία, την ηθική και την αξιοπρέπεια. Αυτό τουλάχιστον πιστεύουν πάρα πολλοί άνθρωποι. Και επειδή ακριβώς το πιστεύουν, θεωρούν ότι η καταλήστευση των φτωχότερων κάθε φορά που αυτό το σύστημα βυθίζεται σε κρίση δεν είναι παρά κάτι παροδικό και πως δεν θα αργήσει να ξημερώσουν γι' αυτούς καλύτερες μέρες.
Ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους ασφαλώς δεν συγκαταλέγεται ο Μάικλ Πέρελμαν. Καθηγητής της οικονομικής ιστορίας, βρίσκεται «εξόριστος» σε κάποιο άσημο κολέγιο της Καλιφόρνιας (Τσίκο Στέιτ) επειδή εκφράζει περιθωριακές απόψεις.
Στο βιβλίο του «Η επινόηση του καπιταλισμού», ο Πέρελμαν εξετάζει σε βάθος τα έργα και την αλληλογραφία του Ανταμ Σμιθ και των συγχρόνων του και γράφει μια ιστορία για τη δημιουργία του καπιταλισμού με τα ίδια τα λόγια των πρώτων καπιταλιστών οικονομολόγων, φιλοσόφων και πολιτικών. Και αυτά τα λόγια δεν είναι καθόλου όμορφα. Για να δουλέψει ο καπιταλισμός χρειάζεται μια δεξαμενή φθηνής πλεονάζουσας εργασίας. Ομως δεν την έχει πάντα. Πώς την εξασφαλίζει; Με το ζόρι.
Ο Πέρελμαν περιγράφει πώς οι χωρικοί εκδιώκονταν από τη γη τους, με νόμους που τους απαγόρευαν το κυνήγι ή που κατέστρεφαν την παραγωγικότητά τους μικραίνοντας τους κλήρους τους, ώστε να μην μπορούν να αυτοσυντηρηθούν. Και απαριθμεί τα παράπονα των συγκαιρινών καπιταλιστών του Ανταμ Σμιθ πως η ανεξάρτητη και άνετη ζωή που έκαναν οι χωρικοί δυσκόλευε την εκμετάλλευσή τους επειδή αρνούνταν να αποδεχτούν μια ζωή μισθωτής δουλείας.
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΒΡΑΝΑΣ,
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,
ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ,
ΚΟΙΝΩΝΙΑ,
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,
ΤΑ ΝΕΑ,
ΦΤΩΧΕΙΑ
Όταν "Πρόοδος" και θάνατος πάνε χέρι χέρι...
Toυ ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ
rvranas@otenet.gr
Ενας αναγνώστης, όταν ο ιταλός συγγραφέας και δημοσιογράφος Μάσιμο Φίνι ισχυρίστηκε στην εφημερίδα «Φάτο Κοτιντιάνο» πως σήμερα αυτοκτονούν περισσότεροι άνθρωποι από όσοι αυτοκτονούσαν πριν από τρεις αιώνες, αμφισβήτησε τα στοιχεία του. Εγραψε: «Πώς είναι δυνατόν να παίρνετε για δεδομένες στατιστικές του δέκατου έβδομου αιώνα;». Μάλλον αγνοούσε πως τότε γεννιόταν στην Ευρώπη η σύγχρονη επιστήμη από αστρονόμους και μαθηματικούς σαν τον Κέπλερ, τον Γαλιλαίο και τον Καρτέσιο και έμπαιναν οι βάσεις της στατιστικής επιστήμης.
Μάλλον αγνοούσε ή ίσως δυσκολευόταν να πιστέψει πόσο απελπιστική ήταν η εικόνα που έδιναν εκείνες οι στατιστικές για τη σύγχρονη Ευρώπη σε σύγκριση με την Ευρώπη της προβιομηχανικής εποχής: 2,5 αυτοκτονίες ανά 100.000 κατοίκους τον δέκατο έβδομο αιώνα και 6,8 το 1850, έναντι 20 σήμερα. Ο πιο σημαντικός ίσως από τους πρωτοπόρους της στατιστικής ήταν ο Γκρέγκορι Κινγκ, ο οποίος ασχολήθηκε με θέματα διατροφής, οικογένειας και εσόδων (και από τον οποίο προκύπτει πως στη σύγχρονη «εποχή της ισότητας» οι ανισότητες έχουν γίνει ακόμη πιο χτυπητές). Ενας άλλος, ο Τζον Γκροντ, μελέτησε τη θνησιμότητα και έγραψε για τις αυτοκτονίες στο έργο του «Πίνακες αυτοκτονιών του Λονδίνου» το 1662. Ο Γκροντ εξέτασε δείγμα 400.000 κατοίκων της πόλης κατά την εικοσαετία 1640-1660. Οι πηγές του ήταν τα ενοριακά αρχεία. Κατέγραψε έτσι 2,5 αυτοκτονίες ανά 100.000 κατοίκους. Το Λονδίνο ήταν ήδη μια μητρόπολη και είναι γνωστό από το κοινωνιολογικό έργο του Ντιρκέμ ότι η αστυφιλία είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που αυξάνουν τις αυτοκτονίες. Αν ανατρέξει κανείς στα αρχεία βρετανικών χωριών, όπως ας πούμε του Αστον-άντερ-Λάιν, πάντα τον δέκατο έβδομο αιώνα, θα δει ολόκληρες δεκαετίες με μία ή καμία αυτοκτονία (Π. Λάσλετ, «Ο κόσμος που χάσαμε»). Αργότερα, οι στατιστικές από το 1850 μέχρι σήμερα, οι οποίες γίνονταν πια με σύγχρονες επιστημονικές μεθόδους και ενσωμάτωναν ολόκληρη την Ευρώπη, επιβεβαιώνουν τα προηγούμενα στοιχεία και λένε πως μέσα σε 150 χρόνια οι αυτοκτονίες έχουν τριπλασιαστεί και πηγαίνουν χέρι χέρι με αυτό που έχουμε συνηθίσει να ονομάζουμε «πρόοδο».
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΒΡΑΝΑΣ,
ΔΙΕΘΝΗ,
ΚΟΙΝΩΝΙΑ,
ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ,
ΠΟΛΙΤΙΚΗ,
ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ,
ΤΑ ΝΕΑ
ΑΓΓΛΙΑ: Τα χωριά του θανάτου λόγω... "κοινωνικής θέσης"
Toυ ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ
Μπρίνσθιν. Ενα χωριό κοντά στο Μπρίτζχεντ, στη Βρετανία. Για να πούμε την αλήθεια, μέχρι προχθές, δεν το είχαμε ξανακούσει. Ούτε είμαστε βέβαιοι πως προφέρουμε σωστά το όνομά του. Εγινε ξαφνικά είδηση όταν ανακοινώθηκαν στο βρετανικό Κοινοβούλιο στοιχεία που αποκαλύπτουν ότι η θνησιμότητα σε αυτό το χωριό είναι 1.499 ανά 100.000 κατοίκους. Τόσοι πολλοί δεν πεθαίνουν ούτε στην Μποτσουάνα (1.452). Ούτε καν στη Ρουάντα (1.427).
Είναι αυτό σοβαρό;
Ισως να πρόκειται απλώς για μια στατιστική παραξενιά. Αλλωστε, ολόκληρο το χωριό δεν έχει καν 100.000 κατοίκους. Δεν ξεπερνούν τους 1.300. Ισως πάλι η περασμένη χρονιά να μην ήταν τυχερή για μερικούς από αυτούς. Οπως αποκαλύπτουν τα στατιστικά στοιχεία, σε περισσότερες από 100 περιφέρειες στην Αγγλία και την Ουαλία, η θνησιμότητα είναι υπερδιπλάσια από τον μέσο όρο ολόκληρης της Βρετανίας (492 ανά 100.000 κατοίκους). Πρόκειται για περιφέρειες που ήταν κάποτε βιομηχανικές ζώνες (Νιούκαστλ, Μίνλτμπρο, Μπράντφορντ, Νότιγχαμ κ.λπ.).
Αραγε σε τι οφείλεται αυτό το φαινόμενο;
Ετικέτες
ΑΓΓΛΙΑ,
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΒΡΑΝΑΣ,
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,
ΚΟΙΝΩΝΙΑ,
ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ,
ΤΑ ΝΕΑ,
ΦΤΩΧΕΙΑ
Ο Γιάννης Αγιάννης της διπλανής πόρτας
Toυ ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ
Το πιο σπουδαίο από όλα τα μυθιστορήματα. Ετσι το είχε χαρακτηρίσει στην εποχή του ο Λέων Τολστόι. Και όμως, οι «Αθλιοι» δεν παύουν σήμερα να είναι παραμελημένοι από τους αναγνώστες και υποτιμημένοι από τους κριτικούς. Οχι πάντως από τον Βάργκας Λιόσα που 150 χρόνια από την πρώτη έκδοσή του βλέπει το βιβλίο του Βίκτωρος Ουγκώ σαν μια εναλλακτική πραγματικότητα που μπορεί να μας βοηθήσει να φανταστούμε έναν διαφορετικό και καλύτερο κόσμο από τον δικό μας.
Η πρόθεση του Ουγκώ να αλλάξει το άτομο και την κοινωνία μέσα από τη λογοτεχνία πάει καιρός που μας φαινόταν μάλλον αθώα ή ακόμη και αφελής. Ομως όχι πια. Οι εικόνες της κοινωνίας που βλέπουμε σήμερα και τους εαυτούς μας μέσα σε αυτήν μπορούν να μας πείσουν πως οι «Αθλιοι» είναι αληθινοί και πως ο Γιάννης Αγιάννης μπορεί να είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ο άνεργος, ο φτωχός εργάτης, ο ξεπεσμένος μικροαστός, μολονότι ο Ουγκώ τον φαντάστηκε πριν από δύο αιώνες.
Στον καιρό του, το μυθιστόρημα διαβάστηκε πολύ (μια από τις πρώτες γλώσσες στις οποίες μεταφράστηκε ήταν η ελληνική). Δέχτηκε όμως πολλές κακές κριτικές. Αλλοι έβρισκαν το θέμα του ανήθικο, άλλοι υπερβολικά συναισθηματικό και άλλοι δεν έκρυβαν την ανησυχία τους για την προφανή συμπάθεια του συγγραφέα προς τους επαναστάτες. Οπως ο Λαμαρτίνος, που έβλεπε στους «Αθλίους» την «εποποιία του όχλου», όπου κυριαρχεί «το πιο φονικό, το πιο τρομερό από όλα τα πάθη, το πάθος για το αδύνατο», «η υπερβολή των ιδανικών που φανατίζουν τον λαό με την ελπίδα να ανατρέψει προς όφελός του τις οργανικές ανισότητες που έχει δημιουργήσει η δύναμη των πραγμάτων, που τον πείθουν ότι τα δυο θεμέλια κάθε κοινωνίας που δεν είναι βάρβαρη, η ιδιοκτησία και η οικογένεια, που και τα δυο θεσπίστηκαν από τον Θεό και όχι από τον άνθρωπο, μπορούν να καταργηθούν - αυτό είναι το όνειρο, αυτή είναι η παράνοια, αυτή είναι η ιεροσυλία, αυτή είναι η κόκκινη ή η μαύρη σημαία της κοινωνικής φιλοσοφίας».
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΒΡΑΝΑΣ,
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,
ΚΟΙΝΩΝΙΑ,
ΠΟΛΙΤΙΚΗ,
ΤΑ ΝΕΑ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Πόσο ηθικός είναι ο Καπιταλισμός?
Του ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ
rvranas@otenet.gr
Οι κρίσεις του οικονομικού συστήματος όσο είναι αυτές πιο βαθιές τόσο βάζουν πιο επιτακτικά ένα ζήτημα που ξεφεύγει από την οικονομική σφαίρα: Πόσο είναι ηθικός ο καπιταλισμός; Και πόσο είναι ηθικοί οι πολιτικοί που τον υπηρετούν, φροντίζοντας ώστε οι εργαζόμενοι που ήδη αμείβονται με λίγα να αμείβονται με ολοένα λιγότερα από επιχειρήσεις που κερδίζουν όλο και περισσότερα;
Το ηθικό ζήτημα του καπιταλισμού μπήκε με έντονο τρόπο στον πολιτικό διάλογο στη Βρετανία, με αφορμή ομιλία του Πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον στην οποία εξέθεσε τις απόψεις του για μια ολική επαναφορά του συστήματος προς έναν «υπεύθυνο καπιταλισμό». Πώς; Με ακόμη πιο σκληρή λιτότητα και με ακόμη πιο σφοδρή φορολογική καταιγίδα. Μέρος της βρετανικής Δεξιάς που εκφράζεται από την εφημερίδα «Ντέιλι Τέλεγκραφ» καταδίκασε από τις στήλες της τις πρωθυπουργικές απόψεις ως αντιαναπτυξιακές, αντιπροτείνοντας έναν «συμπονετικό συντηρητισμό». Πώς θα έρθει αυτός; Με την περικοπή των δαπανών για την Υγεία και την κοινωνική πρόνοια και με τη μείωση του κατώτατου μισθού.
Με την ευκαιρία αυτής της φτωχής επιχειρηματολογίας, δεν μπορούμε να μη θυμηθούμε μια εποχή όχι τόσο πολύ μακρινή, όπου το σύστημα διέθετε πολύ καλύτερα επιχειρήματα. Στη μεταπολεμική περίοδο, προτού οι σοσιαλδημοκράτες και οι πολιτικοί του μεσαίου χώρου αυτοεξευτελιστούν όσο σήμερα, ο καπιταλισμός αντλούσε το ηθικό κύρος του από το γεγονός ότι μεγάλωνε την οικονομική πίτα. Ετσι, μπορούσε να παράγει ολοένα υψηλότερο βιοτικό επίπεδο και ολοένα μεγαλύτερο κοινωνικό μισθό.
Τίποτε από όλα αυτά δεν μπορούν να επικαλεστούν οι σημερινοί απολογητές του, είτε στη Βρετανία είτε στην ευρωζώνη, που παρά την ύφεση επιμένουν στις μαζικές απολύσεις και στις περικοπές των πραγματικών μισθών.
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΒΡΑΝΑΣ,
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,
ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ,
ΤΑ ΝΕΑ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Zώντας στην εποχή των μεγάλων αποκλίσεων
Toυ ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ
Ας μιλήσουμε και πάλι για τους «φίλους του ευρώ». Και για τον τρόπο με τον οποίο σήμερα αγαπούν και κυβερνούν την Ευρώπη (με αφορμή τη μονομερή ακύρωση της Συνόδου Κορυφής της ευρωζώνης από τους Γερμανούς που, μολονότι κέρδισαν από αυτήν, δεν εννοούν να χρηματοδοτήσουν τη χασούρα της).
Ας γυρίσουμε πίσω 14 χρόνια ακριβώς, όταν ο αγώνας δρόμου για το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα, ο οποίος είχε υποχρεώσει τις ευρωπαϊκές χώρες να υποβάλουν τα δημόσια οικονομικά τους σε μια επίπονη εξαγνιστική διαδικασία, έφτανε στο τέλος του. Μετά το Καθαρτήριο του Μάαστριχτ, ο παράδεισος του ευρώ ήταν πια ορατός. Τα δημοσιονομικά αμαρτήματα ανήκαν στο παρελθόν. Και 11 από τις 15 χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης που είχαν περάσει τις εξετάσεις - ανάμεσά τους οι σημερινές «αμαρτωλές» Ιρλανδία, Ιταλία, Πορτογαλία και Ισπανία - κατέθεταν στις 28 Φεβρουαρίου 1998 στη Γιούροστατ τα βασικά οικονομικά στοιχεία τους προκειμένου να ενταχθούν στην πρώτη φάση του ευρώ. Αυτά τα στοιχεία ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακά για τις χώρες της Νότιας Ευρώπης που κατά παράδοση μαστίζονταν από υψηλά ελλείμματα. Ακόμη και η Ελλάδα είχε καταφέρει να μειώσει το δημόσιο έλλειμμα από 7,5% το 1996 σε 4% το 1997, με στόχο το 2,4% το 1998, ενώ η Ιταλία το είχε περιορίσει από 10% σε 2,7% μέσα σε τέσσερα χρόνια. Οσο για το υψηλό χρέος αυτών των χωρών (που η Συνθήκη του Μάαστριχτ το περιόριζε στο 60% του ΑΕΠ), η Γερμανία ήταν διατεθειμένη να κάνει τα στραβά μάτια. Συμψήφιζε έτσι αυτή την υπέρβαση με τη δική της λαθροχειρία στο έλλειμμα που το είχε κατεβάσει κατά δύο δέκατα της μονάδας, αφαιρώντας το χρέος των νοσοκομείων από τον λογαριασμό του δημόσιου τομέα. Εκείνη την εποχή της περίφημης ευρωπαϊκής σύγκλισης όλα ήταν συγχωρητέα μπροστά στα προσδοκώμενα οφέλη.
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΒΡΑΝΑΣ,
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,
ΤΑ ΝΕΑ
ΙΡΑΝ: Μόνο αυτό αποτελεί απειλή?
Του ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ
Τι να σκέφτονταν άραγε οι ευρωπαίοι ηγέτες όταν έθεταν υπό απαγόρευση το Ιράν; Σίγουρα πως το ευρωπαϊκό εμπάργκο θα μπορούσε να βυθίσει μεγάλα τμήματα της Ευρώπης σε ακόμη μεγαλύτερο οικονομικό πόνο. Ομως, αυτές ήταν οι αμερικανικές προσταγές που εξαιτίας τους κινδυνεύουν να ζήσουν μέσα σε συνθήκες ακόμη μεγαλύτερης εξαθλίωσης δεκάδες εκατομμύρια ευρωπαίοι πολίτες χωρίς πετρέλαιο.
Τι λέει η Τεχεράνη απέναντι σε αυτούς τους πολίτες; Πως είναι διατεθειμένη να το συζητήσει. Αλλά και πως δεν έχει καμία διάθεση να εγκαταλείψει το πυρηνικό πρόγραμμά της.
Σαν να ήταν το ιρανικό πετρέλαιο αυτό που έλειπε για να αποκαούν οι ήδη καμένες ευρωπαϊκές οικονομίες. Είμαστε έτοιμοι να αρχίσουμε να πληρώνουμε το πετρέλαιο 2 ευρώ το λίτρο; Είναι ζήτημα ενός μηνός. Εδώ και μία εβδομάδα η Βρετανία δεν παραλαμβάνει πια πετρέλαιο από το Ιράν. Αργά ή γρήγορα θα έρθει η σειρά και άλλων χωρών, αν αυτές οι χώρες εξακολουθήσουν να στηρίζουν τις ευρωπαϊκές κυρώσεις κατά του Ιράν. Η Ιταλία, η Ελλάδα και η Ισπανία εισάγουν το 68% του συνολικού ιρανικού πετρελαίου που εισάγεται στην Ευρώπη. Και ιστορικά, η Ιταλία έκανε πάντα τις περισσότερες εισαγωγές ιρανικού πετρελαίου. Τα διυλιστήρια των ευρωπαϊκών χωρών ζούσαν πάντα από το Ιράν. Οι πολίτες τους έχτιζαν δημοκρατικά τα σπίτια τους, έψηναν το ψωμί τους και το φαΐ τους, καλλιεργούσαν τα χωράφια τους και ζεσταίνονταν τους χειμώνες καίγοντας για σχεδόν 50 χρόνια τα ιρανικά αποθέματα πετρελαίου, πότε με τη δύναμη του χρήματος και πότε με τη δύναμη των όπλων, σε τιμές εξευτελιστικές, την ίδια ώρα που οι Ιρανοί ζούσαν επί τριάντα χρόνια με τις πιο απάνθρωπες δικτατορίες. Οι μισοί από αυτούς δεν έχουν οδηγήσει ποτέ στη ζωή τους αυτοκίνητο.
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΒΡΑΝΑΣ,
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ,
ΙΡΑΝ,
ΟΠΛΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ,
ΠΥΡΙΝΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ,
ΤΑ ΝΕΑ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: To μεγαλύτερο δώρο στην Ιστορία της παγκόσμιας Οικονομίας!
Σχολεία, νοσοκομεία, στέγη, συντάξεις, ανεργία, πολιτισμός, όλα κατακαίγονται από έναν καθημερινό πυρετό λιτότητας και νιώθουμε συνέχεια πως τα χειρότερα βρίσκονται ακόμη μπροστά. Επειδή «ζούσαμε και ζούμε πέρα από τις δυνάμεις μας», μας εξηγούν και τώρα πρέπει να πληρώσουμε το τίμημα. Μονάχα οι τραπεζίτες ζουν ακόμη στα Χριστούγεννα και εμείς βασανιζόμαστε στα Πάθη.
Παραμονές Χριστουγέννων η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έδωσε σε 523 τράπεζες το μεγαλύτερο δώρο που δόθηκε ποτέ στην Ιστορία: ένα δάνειο μισού τρισεκατομμυρίου ευρώ για τρία χρόνια με επιτόκιο μόλις 1%. Ουσιαστικά δεν ήταν παρά μια δωρεά, που αιτιολογήθηκε επισήμως από την ανάγκη να βοηθηθούν οι τράπεζες ώστε να αντεπεξέλθουν στις αυξημένες υποχρεώσεις τους. Εκείνο που είναι απαράδεκτο είναι πως οι ευρωπαϊκές Αρχές έτρεξαν για μια ακόμη φορά να συνδράμουν τις τράπεζες χωρίς να ζητήσουν από αυτές κανένα αντάλλαγμα από εκείνα που ζητούν από εμάς καθημερινά. Οποτε η ΕΚΤ μαζί με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο παρεμβαίνουν πότε στην Ελλάδα και πότε στην Πορτογαλία ή σε άλλες περιφερειακές χώρες του ευρώ, τα ανταλλάγματα που απαιτούν είναι βαρύτατα: σαν εξιλέωση για μια υποτιθέμενη χαλαρότητα στα δημόσια οικονομικά, οι κυβερνήσεις εξαναγκάζονται να πάρουν βίαια μέτρα. Οταν όμως πρόκειται για τη σωτηρία των τραπεζών, είναι πάντα Χριστούγεννα.
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΒΡΑΝΑΣ,
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,
ΚΟΙΝΩΝΙΑ,
ΤΑ ΝΕΑ,
ΤΡΑΠΕΖΕΣ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Σε ποιόν ανήκει το (κάθε) κράτος?
Του ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ
Το καθοριστικό πολιτικό ερώτημα στο οποίο θα δοθεί απάντηση το 2012, όπως προβλέπει ο Ρόμπερτ Ράιχ, δεν είναι το πόσο μεγάλο ή μικρό ρόλο πρέπει να έχει το κράτος στην οικονομία, αλλά σε ποιον ανήκει αυτό το κράτος. Οι λαοί έχουν αρχίσει ήδη να δίνουν τη δική τους απάντηση σε αυτό, με μια γενικευμένη δυσπιστία.
Σε πρόσφατη δημοσκόπηση του αμερικανικού Ιδρύματος Πιου, το 77% των ερωτηθέντων είπε πως μια χούφτα πάμπλουτων ανθρώπων και μεγάλων επιχειρήσεων έχουν συγκεντρώσει στα χέρια τους υπερεξουσίες. Και με το δίκιο τους, λέει ο Ρόμπερτ Ράιχ, καθηγητής της Δημόσιας Πολιτικής στο Μπέρκλεϊ. «Οι μεγαλοτραπεζίτες διασώθηκαν, όχι όμως και οι άνθρωποι που χρωστούσαν τα σπίτια τους», γράφει. «Η μεγάλη γεωργική βιομηχανία εξακολουθεί να απομυζά δισεκατομμύρια από κρατικές επιδοτήσεις. Η μεγάλη φαρμακευτική βιομηχανία έχει κρατική προστασία για τις πατέντες της, που ανεβάζουν στα ύψη τις τιμές των φαρμάκων. Η μεγάλη πετρελαϊκή βιομηχανία εισπράττει τις δικές της κρατικές ενισχύσεις. Ωστόσο, οι μικρές επιχειρήσεις στις ΗΠΑ μόλις που τα βγάζουν πέρα».
Σε ποιον ανήκει το κράτος;
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΒΡΑΝΑΣ,
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,
ΚΟΙΝΩΝΙΑ,
ΠΟΛΙΤΙΚΗ,
ΤΑ ΝΕΑ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: H απειλή της αυτοκτονίας ως τελευταίο μέσο διεκδίκησης μιας καλύτερης ζωής
Του ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ
Πρώτα ήταν οι θάνατοι από υπερκόπωση. Είναι τόσο συνηθισμένοι στην Κίνα ώστε έχουν φτιάξει ειδική λέξη: «γκουολαόσι». Η «Κινεζική Ημερησία» έγραφε πως 600.000 κινέζοι εργάτες βρίσκουν τέτοιο θάνατο κάθε χρόνο, φτιάχνοντας πράγματα που αγοράζουμε εμείς. Τα αγοράζουμε πάμφθηνα χρόνια τώρα, ανυποψίαστοι για το πανάκριβο ανθρώπινο τίμημα. Υστερα ήρθαν οι μαζικές αυτοκτονίες.
Εγκλειστοι σε γιγάντιες πόλεις-εργοστάσια, οι κινέζοι εργάτες δεν βγαίνουν από αυτές σχεδόν ποτέ. Πόλεις που εξειδικεύονται στη βιομηχανική παραγωγή συγκεκριμένων προϊόντων, πόλεις που παράγουν κάλτσες, πόλεις που παράγουν φερμουάρ, πόλεις που παράγουν αιρκοντίσιον.
Το Φοξκόν ήταν πριν από 30 χρόνια ένα ψαροχώρι. Σήμερα είναι μια πόλη-εργοστάσιο με εκατομμύρια ανθρώπους. Με 1,2 εκατομμύρια εργάτες, η εταιρεία Φοξκόν κατασκευάζει ηλεκτρονικό υλικό για λογαριασμό εταιρειών όπως η Apple, η Nokia και η Intel. Δεκαπέντε λεπτά προτού πιάσουν δουλειά, οι εργάτες της παρουσιάζονται παρατεταγμένοι στους επιστάτες που τους δίνουν στρατιωτικά παραγγέλματα: «Προσοχή! Κλίνατε επί δεξιά! Κλίνατε επ' αριστερά! Εμπρός, μαρς!». Εδώ και δύο χρόνια, οι απάνθρωπες συνθήκες εργασίας έχουν εξωθήσει τους εργάτες σε ένα κύμα αυτοκτονιών. Για να το αντιμετωπίσει, η εταιρεία εγκατέστησε προστατευτικά δίχτυα στα παράθυρα και υποχρέωσε τους εργάτες να υπογράφουν υποσχετικό πως δεν πρόκειται να αυτοκτονήσουν. Σε αυτό το στρατόπεδο συγκέντρωσης σύγχρονων δούλων, η δρακόντεια διοίκηση έχει επιβάλει μια κουλτούρα απόλυτης υποταγής. Οι εργάτες που ζουν σε κοιτώνες υποβάλλονται τακτικά σε εξονυχιστικές έρευνες και παρενοχλήσεις. Και παρακολουθούνται συνεχώς από φύλακες οι οποίοι έχουν αστυνομικές εξουσίες.
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΒΡΑΝΑΣ,
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,
ΚΙΝΑ,
ΤΑ ΝΕΑ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Πώς φτάσαμε έως εδώ;
Του ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ
Η κρίση του ευρώ παραμένει ο βασικός κίνδυνος για την παγκόσμια οικονομία. Οπως και η αδράνεια στην αντιμετώπιση των συνεπειών της αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής. Η οικονομία κινδυνεύει να βυθιστεί σε μια ύφεση που δύσκολα θα μπορούσε να την αντιμετωπίσει η νομισματική πολιτική». Η τελευταία εκτίμηση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης δεν είναι καθόλου καλή. Λογικό...
Ομως, πώς φτάσαμε έως εδώ; Πιστεύοντας σε ανθρώπους σαν και αυτούς του ΟΟΣΑ, που απαιτούσαν επίμονα ολοένα και πιο αυστηρή λιτότητα. Ναι, οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι σήμερα το βάζουν στα πόδια, μπροστά στις συνέπειες που είχαν οι πολιτικές τους. Και δεν ήταν μόνο οι άνθρωποι του ΟΟΣΑ. Από το 2010, οι «πολύ σοβαροί άνθρωποι», όπως χαρακτηρίζει ειρωνικά ο οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν εκείνους που εισηγούνταν αυτές τις πολιτικές, είχαν αποφασίσει πως αυτό που χρειαζόταν ο κόσμος για να αντιμετωπίσει την υψηλή ανεργία και την ανάπηρη ανάπτυξη ήταν η λιτότητα. Και όσοι αποτολμούσαν να επισημάνουν τους κινδύνους από αυτήν την πολιτική ή από τα προβλήματα του ευρώ, αποκλείονταν από κάθε συζήτηση και γίνονταν δακτυλοδεικτούμενοι ως εχθροί. Οπως ο ίδιος ο Πολ Κρούγκμαν, όταν είχε παρατηρήσει πως οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που είχαν διατηρήσει τα εθνικά τους νομίσματα, τα είχαν καταφέρει καλύτερα στην απασχόληση και την ανάπτυξη από όσο η Ανατολική Γερμανία που ενώθηκε νομισματικά με τη Δυτική. Και όταν είχε υποστηρίξει πως, για την έξοδο από την κρίση του ευρώ, θα ήταν προτιμότερο να αυξηθούν οι γερμανικοί μισθοί παρά να μειώνονται οι μισθοί στις περιφερειακές χώρες. Οποιος αποτολμούσε να αμφισβητήσει την κατεστημένη οικονομική πολιτική, αντιμετωπιζόταν ως εχθρός. Οπως ο οικονομολόγος Ντανιέλ Ρουμπίνι.
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΒΡΑΝΑΣ,
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,
ΤΑ ΝΕΑ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Ποιος κυβερνά αυτόν τον κόσμο;
Toυ ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ
Το ερώτημα που έθεσαν τη χρονιά που πέρασε, από το Λονδίνο μέχρι την Αθήνα και από τη Λισαβώνα έως τη Νέα Υόρκη, θα μας ακολουθεί και τη νέα χρονιά: Ποιος κυβερνά αυτόν τον κόσμο;
Οι πολιτικοί ηγέτες που βγάζουν οι κάλπες, οι αντιπρόσωποι του λαού ή οι δυνάμεις του χρήματος; Αυτό το ερώτημα που έθεσαν οι «Αγανακτισμένοι» είναι βέβαια πιο πολύ ρητορικό. Οι ίδιοι γνωρίζουν την απάντηση.
Οι εκπρόσωποι των τραπεζιτών και των αγορών το είχαν πει καθαρά από καιρό στην Τριμερή Επιτροπή του μεγαλοτραπεζίτη Ντέιβιντ Ροκφέλερ. Σε έκθεσή τους που επιγραφόταν «Η κρίση της δημοκρατίας», έγραφαν: «Υπάρχουν επιθυμητά όρια στην εξάπλωση της πολιτικής δημοκρατίας».
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΒΡΑΝΑΣ,
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ,
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,
ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ,
ΠΟΛΙΤΙΚΗ,
ΤΑ ΝΕΑ,
ΧΡΗΜΑ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Η Ευρώπη του...2013
Του ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ
Το 2012 που έφυγε βρίσκει τους πολίτες της χώρας (και του κόσμου) παραδομένους σε ένα όργιο εορταστικής αισιοδοξίας. Η πατατοπαραγωγή έχει τετραπλασιαστεί (όπως μετέδιδε κάποτε ο ραδιοφωνικός σταθμός των Τιράνων). Οι αντιδραστικές φωνές των αντεπαναστατών έχουν πια φιμωθεί. Και ένα νέο πατριωτικό πνεύμα διαπνέει τον λαό.
Πόσο ήταν διαφορετική η ατμόσφαιρα που επικρατούσε πριν από δώδεκα μήνες. Με τη χαραυγή του νέου έτους, ζοφεροί αρθρογράφοι εφημερίδων - στους οποίους σήμερα πια έχουν ανατεθεί «νέα καθήκοντα» για τα οποία δεν είναι απαραίτητη η γραφίδα τους - ηδονίζονταν να υποδαυλίζουν τη μιζέρια και την απόγνωση. Οι χώρες έμοιαζαν παραδομένες σε έναν αιώνα παρακμής. Ισως οι Μάγια να είχαν δίκιο. Ολα έδειχναν ότι το νέο έτος 2012 θα ήταν το έτος της Αποκάλυψης. Οι Γερμανοί είχαν μαζέψει όλες τις χρεωμένες χώρες και ξεπουλούσαν τα υπάρχοντά τους και τα κόκαλά τους στους Κινέζους. Οι υπουργοί Οικονομικών ισοσκέλιζαν τους προϋπολογισμούς τους κάνοντας τα πάντα ακριβότερα και διασφαλίζοντας ταυτόχρονα πως κάθε πολίτης θα έμενε με πολύ λιγότερα χρήματα στις τσέπες του. Η στάθμη των θαλασσών ανέβαινε. Ο δείκτης νοημοσύνης κατέβαινε. Τα χρέη και οι νέες τεχνολογίες εξόντωναν μεγάλες βιομηχανίες, όπως τη βιομηχανία των εφημερίδων. Ομως, παρ' όλα αυτά και δόξα τω Θεώ, το 2012 είχε αίσιο τέλος.
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΒΡΑΝΑΣ,
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,
ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ,
ΤΑ ΝΕΑ
Περιμένοντας τον... Μεσαίωνα
Του ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ
Αφήσαμε τους ίδιους ανθρώπους να κουμαντάρουν το ίδιο «καζίνο». Και αυτοί εξακολουθούν να παίζουν τα ίδια παιχνίδια. Δεν άλλαξε τίποτα.
Τέτοιες χρονιάρες μέρες ο Λάρι Ελιοτ δεν χολοσκάει με την κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας. Προτιμά να κάθεται αναπαυτικά στον καναπέ του και να παρακολουθεί στην τηλεόραση την καλύτερη ταινία, όπως λέει ο ίδιος, που γυρίστηκε ποτέ για τις αγορές: «Πολυθρόνα για δύο». Είναι η ιστορία ενός πλούσιου χρηματιστή εμπορευμάτων (Νταν Ακρόιντ) που χάνει απροσδόκητα τη θέση του από έναν απατεωνάκο του γκέτο (Εντι Μέρφι). Τελειώνει με μια ανακριβή έκθεση για την αγορά κατεψυγμένης πορτοκαλάδας, που κάνει να καούν άσχημα μπόλικοι κερδοσκόποι.
Παρακολουθώντας τούτες τις μέρες για πολλοστή φορά αυτή την ταινία, ο Λάρι Ελιοτ έκανε μερικές σκέψεις για τη χρονιά που φεύγει και που, όπως προβλέπει, τη διαδέχεται μια το ίδιο δύσκολη χρονιά. «Γνωρίζουμε πολύ λιγότερα για την παγκόσμια οικονομία από όσα νομίζουμε», γράφει στην εφημερίδα «Γκάρντιαν». «Οπως οι αδελφοί Ντιουκ με την έκθεση για την πορτοκαλάδα, πιστεύουμε κι εμείς ότι κατέχουμε το μυστικό για την ευτυχία και τα αιώνια πλούτη. Οσα όμως έχουν συμβεί τα τέσσερα τελευταία χρόνια μάς διαψεύδουν. Οι πολιτικές ηγεσίες που αποφασίζουν για την οικονομία πιστεύουν ότι οι αποφάσεις τους είναι υπολογισμένες από ειδικούς που γνωρίζουν τι κάνουν επακριβώς. Αυτό όμως είναι ένας μύθος. Και ήταν πάντοτε ένας μύθος. Το 2011 απέδειξε πως εκείνα που δεν γνωρίζουν οι πολιτικές ηγεσίες είναι πιο σημαντικά από εκείνα που γνωρίζουν».
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΒΡΑΝΑΣ,
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,
ΚΟΙΝΩΝΙΑ,
ΤΑ ΝΕΑ
Το αποικιακό Γερμανικό "μυστικό"
Του ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ
Mισό εκατομμύριο. Τουλάχιστον. Μισό εκατομμύριο άνθρωποι που ήταν άνεργοι στις δικές τους χώρες (τις νοτιοευρωπαϊκές χώρες που εδώ και μερικά χρόνια μαστίζονται από την κρίση) έκαναν φέτος Χριστούγεννα στη Γερμανία. Μισό εκατομμύριο άνθρωποι βρήκαν εκεί τη δουλειά και το σπίτι που δεν μπορούσαν να βρουν στις πατρίδες τους. Γιατί δεν μπορούσαν; Επειδή εκεί η ανελέητη λιτότητα και οι «διαρθρωτικές αλλαγές» έχουν διαλύσει την παραγωγική βάση τους.
Οι αμερικανοί εργαζόμενοι, την ίδια ώρα, προσπαθούν να εξηγήσουν έναν γρίφο που δεν είναι άσχετος με όλα αυτά: Γιατί η Γερμανία παράγει διπλάσια αυτοκίνητα από όσα παράγουν οι ΗΠΑ, ενώ πληρώνει τους εργαζομένους της τα διπλά; Το 2010 η Γερμανία παρήγαγε 5,5 εκατομμύρια αυτοκίνητα. Και οι ΗΠΑ 2,7 εκατομμύρια. Την ίδια περίοδο, σύμφωνα με το περιοδικό «Φορμπς», το ωρομίσθιο του γερμανού εργάτη (μαζί με τα επιδόματα) ήταν 67,14 δολάρια. Και του αμερικανού εργάτη 33,77 δολάρια. Πώς είναι δυνατόν;
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΒΡΑΝΑΣ,
ΓΕΡΜΑΝΙΑ,
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,
ΤΑ ΝΕΑ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Ο "πολιτισμός" των συσσιτίων
Toυ ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ
Λαϊκά συσσίτια... Ουρές για το επίδομα ανεργίας. Πορείες διαμαρτυρίας. Χρεοκοπίες τραπεζών. Εμπορικοί πόλεμοι. Απελπιστική φτώχεια. Η κατάβαση του ανθρώπου στα σκότη του πολέμου. Αυτά συνέβαιναν στον κόσμο που θεωρούνταν ακόμη πολιτισμένος τη δεκαετία του 1930. Και αυτά ξόρκισε πρόσφατα σε ομιλία της η Κριστίν Λαγκάρντ, διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Με το δίκιο της; Ή μήπως άδικα μας βαραίνει την καρδιά ακόμη πιο πολύ χρονιάρες μέρες;
Οι άνθρωποι της Λαγκάρντ εξακολουθούν να πηγαινοέρχονται στην Ιρλανδία, τη χώρα που προέβαλλαν ως παράδειγμα προς μίμηση και που αποδείχτηκε παράδειγμα προς αποφυγή. Οι πολιτικές τους απέτυχαν και εκεί. Σίγουρα θα αποφεύγουν τις συνοικίες του Λίμερικ και του Δουβλίνου τα μεσημέρια, την ώρα που βγαίνουν τα λαϊκά συσσίτια. Στο αντικρινό νησί, οι Βρετανοί δεν ζουν βέβαια στα χρόνια του Ντίκενς. Ή τουλάχιστον όχι ακόμη. Ομως, ένα στα τρία νοικοκυριά της μεσαίας τάξης κόβει από το φαΐ του για να τα βγάλει πέρα. Αν συνεχιστούν οι πολιτικές λιτότητας, το Ινστιτούτο Φορολογικών Μελετών εκτιμά πως το 47% των βρετανόπουλων θα ζει μέσα στη φτώχεια έως το 2020, όταν το Ηνωμένο Βασίλειο θα έχει γίνει πια το βασίλειο των φτωχών παιδιών. Ούτε στην Ιταλία ζει καλύτερα η μεσαία τάξη. Στη Ρώμη, στο Μιλάνο, στο Παλέρμο, στη Γένοβα, πρώην νεόπλουτοι περιμένουν κάθε μέρα υπομονετικά τη σειρά τους στα ενεχυροδανειστήρια, έχοντας παραμάσχαλα πολύτιμα οικογενειακά κειμήλια.
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΒΡΑΝΑΣ,
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,
ΚΟΙΝΩΝΙΑ,
ΤΑ ΝΕΑ,
ΦΤΩΧΕΙΑ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




















