ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Οταν ο Γαβράς σταμάτησε στα Ψαχνά!

Του ΚΩΣΤΑ ΤΣΑΟΥΣΗ

Στα Ψαχνά της Εύβοιας –μια κωμόπολη σε απόσταση 15 και κάτι χιλιομέτρων από την Χαλκίδα (την πρωτεύουσα του νησιού) και με πληθυσμό έξι χιλιάδων περίπου– καταγράφεται μια παγκόσμια πρωτοτυπία. Ή μάλλον, περισσότερες της μιας πρωτοτυπίες…  

Ας κάνουμε τον κόπο να τις καταγράψουμε μια προς μια, ξεκινώντας από τη βασική πρωτοτυπία:  

Σε μια κωμόπολη που δεν διαθέτει ούτε μια αίθουσα κινηματογράφου (η πλησιέστερη βρίσκεται στη Χαλκίδα -η «Μάγια», μία και μοναδική της πόλης) δημιουργήθηκε επί υπουργίας Κώστα Γαβρόγλου και κοσμητείας Μιχάλη Σπουρδαλάκη (υποψηφίου ευρωβουλευτή ΣΥΡΙΖΑ και επικεφαλής στην Επιτροπή για τη διεξαγωγή εθνικού διαλόγου για την Αναθεώρηση του Συντάγματος που συγκρότησε η κυβέρνηση Τσίπρα) ένα Τμήμα Ψηφιακών Τεχνών και Κινηματογράφου. 

Δεύτερη πρωτοτυπία: Το Τμήμα ανήκει στη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Τώρα, το τι σχέση έχει ο Κινηματογράφος με την Πολιτική Οικονομία μόνο προβεβλημένα στελέχη της διανόησης του ΣΥΡΙΖΑ όπως ο καθηγητής Μιχάλης Σπουρδαλάκης θα μπορούσαν να μας εξηγήσουν.  

Στο σημείο αυτό ας μου επιτραπεί μια παρένθεση με εμφανή τη λοξή ματιά στα πράγματα. Θεωρώ ότι το νέο τμήμα θα μπορούσε να αξιοποιήσει δημιουργικά την παρουσία του καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας Γιάνη Βαρουφάκη, σε βιβλίο του οποίου ο Κώστας Γαβράς βάσισε το σενάριο της ταινίας του «Ενήλικοι στο Δωμάτιο». Δεν νομίζω ότι ένα σεμινάριο ή έστω μια διάλεξη του καθηγητή Βαρουφάκη θα επιφέρει κόστος –άλλωστε, τόσο το Οικονομικό Τμήμα όπου είναι καθηγητής, έστω και με στάτους μερικής απασχόλησης, όσο και το Τμήμα του Κινηματογράφου ανήκουν στην ίδια Σχολή με κοσμήτορα τον καθηγητή Μιχάλη Σπουρδαλάκη.  

Κάπου εδώ σταματούν οι παγκόσμιες πρωτοτυπίες και αρχίζει ο Γολγοθάς των ελληνικών παθογενειών. Ένα καινούργιο τμήμα δίχως μελέτη, έρευνα και σχέδιο, με δανεικούς καθηγητές και άλλους ωρομίσθιους συνεργάτες, με ανύπαρκτες υποδομές σε μια κωμόπολη που παλαιότερα, προ ΤΕΙ, φημιζόταν για τα φλογερά της σκόρδα! Μετά ήρθαν οι σχολές του ΤΕΙ και τώρα, η κωμόπολη με τις μονόχωρες γκαρσονιέρες και τις καφετέριες αναβαθμίστηκε σε εκπαιδευτικό κόμβο, φιλοξενώντας το Συγκρότημα Ευρίπου του ΕΚΠΑ!  

Στο site του ΕΚΠΑ βρήκα και μια ανακοίνωση που αξίζει να διαβαστεί:  

«Η Συνέλευση του Τμήματος Ψηφιακών Τεχνών και Κινηματογράφου αποφάσισε την πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για πρόσληψη 4 διδασκόντων με μερική απασχόληση για την κάλυψη αναγκών διδασκαλίας χειμερινού και εαρινού εξαμήνου του ακαδ. έτους 2019-2020 στα παρακάτω γνωστικά αντικείμενα: 

• Ιστορία και θεωρία του σύγχρονου κινηματογράφου και του πειραματικού κινηματογράφου 

• Καλλιτεχνική δημιουργία με ψηφιακά μέσα 

• Οπτικοακουστική δημιουργία με ψηφιακά μέσα 

• Καλλιτεχνική δημιουργία και πρακτικές της σύγχρονης τέχνης και της video τέχνης». 

Στο site του ΕΚΠΑ βρήκα και ένα κείμενο για τους στόχους του νέου τμήματος. Διαβάστε το έχοντας στο νου και στη σκέψη ότι δεν πρόκειται για ένα Τμήμα που στεγάζεται σε ένα κάμπους στο Λονδίνο ή στο Παρίσι, ούτε καν στο αθηναϊκό Γκάζι… 

«Το νέο Τμήμα Ψηφιακών Τεχνών και Κινηματογράφου ανήκει στη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών και εντάσσεται στη στρατηγική του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών να επεκταθεί στη συνάντηση της Τέχνης με την Τεχνολογία και να αναπτύξει γενικότερα τους τομείς της Τέχνης και της Επικοινωνίας στο πλαίσιο της ψηφιακής εποχής. Σκοπός του Τμήματος είναι οι αποφοίτοί του να διαθέτουν ψηφιακές δεξιότητες αλλά και μία εις βάθος κατανόηση της πρακτικής και της θεωρητικής διάστασης της δημιουργικής διαδικασίας, μέσω ψηφιακών τεχνολογικών μέσων. Για το λόγο αυτό το πρόγραμμα σπουδών είναι πολυεπίπεδο, διεπιστημονικό, διαθεματικό και οι απόφοιτοι θα αποκτήσουν τη δυνατότητα και την αυτάρκεια να δημιουργούν, δηλαδή να σχεδιάζουν αλλά και να υλοποιούν και να παράγουν μόνοι/ες τους ψηφιακά και οπτικοακουστικά έργα, βασισμένα σε σωστή θεωρητική θεμελίωση και ενταγμένα σε ένα πολιτικό, κοινωνικό και πολιτισμικό πλαίσιο». 

Λίγους μήνες πριν από την έλευση του 2020 η διανόηση του ΣΥΡΙΖΑ επιμένει να αγνοεί τις πραγματικότητες τόσο της βιομηχανίας θεάματος όσο και τις ιδιαιτερότητες της μικρής σε μέγεθος ελληνικής αγοράς. 

Τέλος, μια χρήσιμη σημείωση:  

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Ασυνάρτητη επαρχία»

Toυ ΚΩΣΤΑ ΤΣΑΟΥΣΗ

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε με τον βίο και την πολιτεία του Διονύση Σαββόπουλου, ένα είναι σίγουρο – πέραν πάσης αμφισβητήσεως: Ο «Νιόνιος» τα έχει πει, έγκαιρα και με την γλώσσα της αλήθειας χωρίς να μασά τα λόγια του.

 

Αυτός ο ποιητής της νεοελληνικής πραγματικότητας σε πείσμα των καιρών έχει βάλει το δάκτυλο στην πληγή...

 

Για παράδειγμα, το 1983 κυκλοφορεί ο δίσκος του «Τραπεζάκια έξω» και σε αυτόν περιλαμβάνεται το τραγούδι «Πρωτομαγιά». Στο τραγούδι αυτό ο Σαββόπουλος κάνει μια αναφορά που ξενίζει – ακόμη και σήμερα- όταν το ακούς και προσέχεις τους στίχους. Η αναφορά γίνεται στην «ασυνάρτητη επαρχία» άνευ άλλης εξηγήσεως.

 

Το πώς και το γιατί της αναφοράς στην «ασυνάρτητη επαρχία» δεν είναι της ώρας – εκείνο που συγκρατώ είναι η ίδια η αναφορά και ιδιαίτερα, ο επιθετικός χαρακτηρισμός. Ο τελευταίος αποκτά «σάρκα και οστά» το καλοκαίρι όταν μπορείς να βρεθείς «επιτόπου» να αξιολογήσεις συμπεριφορές και να προχωρήσεις σε συγκρίσεις...

 

Πριν από λίγες μέρες σε μια κοντινή πόλη των Αθηνών (όλη η πόλη μαζί με τις παλαιές κοινότητες αποτελεί έναν ενιαίο δήμο) ήμουν αυτόπτης μάρτυρας ενός τραγελαφικού φαινομένου και θυμήθηκα τα λόγια του «Νιόνιου»:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κάποτε ήταν ένας αριστερός δημοσιογράφος που είχε έναν αριστερό κανακάρη…

Του ΚΩΣΤΑ ΤΣΑΟΥΣΗ

Κάποτε ήταν ένας δημοσιογράφος. Το «κάποτε» τοποθετείται στο μακρινό 1989 – την σημαδιακή εκείνη χρονιά που έπεσε το Τείχος του Βερολίνου. Εκείνη ακριβώς τη χρονιά ο δημοσιογράφος –με καταγωγή από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και μάλιστα το κινεζόφιλο κομμάτι της και με πολύχρονη θητεία στα φοιτητικά αμφιθέατρα της μεταπολίτευσης ως εκπρόσωπος της παράταξης του στο Κεντρικό Συμβούλιο της ΕΦΕΕ – έπιασε δουλειά σε μια πρωινή εφημερίδα, μια εφημερίδα «όργανο του αστισμού» όπως θα έλεγαν και οι παλιοί του σύντροφοι. Μάλιστα, η πρόσληψη του αφορούσε την στελέχωση ενός νέου ενθέτου που αφορούσε την οικονομία, την αγορά και τις επιχειρήσεις. Το οικονομικό ένθετο σε χρώμα σομον – παρέπεμπε στις εκδόσεις των βρετανικών εφημερίδων- είχε ανέλπιστη επιτυχία και κατάφερε να «εγκαθιδρυθεί» ως έγκυρη έκφραση των ηγετικών ελίτ της οικονομίας και της αγοράς. Εν ολίγοις, ένα όργανο του συστήματος όπως θα έλεγαν και οι νεαροί του ΣΥΡΙΖΑ.

Εκείνη τη χρονιά – την χρονιά της πρόσληψης του δημοσιογράφου στην «αστική φυλλάδα»- δεν είχαμε μόνο την πτώση του Τείχους του Βερολίνου αλλά και την συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας και του τότε ενιαίου Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου (όπου αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Οικονομίας ήταν ο σημερινός αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης). Οι παλαιότεροι τα θυμούνται … Οι νεώτεροι ας ρωτήσουν και θα μάθουν…

Ο δημοσιογράφος σε αυτή την νέα κατάσταση προσαρμόσθηκε πλήρως και το παρελθόν – σε κάθε περίπτωση, ένα βαρίδι- θέλησε να το βάλει στην πιο βαθειά ντουλάπα. Ο Κων/νος Μητσοτάκης και η φιλελεύθερη Νέα Δημοκρατία δεν άργησαν να έρθουν αυτοδύναμοι στα πράγματα και μια καινούργια ατζέντα οικονομικών επιλογών ήρθε για να μείνει. Από τα βασικά χαρακτηριστικά της, η προώθηση των αποκρατικοποιήσεων/ ιδιωτικοποιήσεων και η ενίσχυση της Κεφαλαιαγοράς με τον εκσυγχρονισμό της λειτουργίας της χρηματιστηριακής αγοράς και του ίδιου του Χρηματιστηρίου.Ο δημοσιογράφος – παρότι συντάκτης ύλης και όχι ρεπόρτερ- δεν έμεινε αμέτοχος σε αυτήν την αλλαγή σελίδας και … κυριολεκτικά, «βούτηξε στα βαθειά».

Δέκα χρόνια μετά – τις μέρες της τρελής φούσκας της Σοφοκλέους- ο άλλοτε συντάκτης ύλης ήταν ένας αναγνωρισμένος παράγοντας της επιχειρηματικής και χρηματιστηριακής πιάτσας. Οι αναλύσεις του από μικροφώνου για τα «ψάρια» και τα «ανεκτέλεστα υπόλοιπα» των εισηγμένων κατασκευαστικών εταιρειών έμειναν στην ιστορία. Αλλά, ο ίδιος δεν έμεινε εκεί – πίσω από το μικρόφωνο. Θέλησε να ζήσει από μέσα όλο το «όνειρο». Το επόμενο χρόνο ( αν δεν με προδίδει η μνήμη μου) συμμετείχε στην ίδρυση μιας νέας χρηματιστηριακής εταιρείας…

Τα επόμενα δέκα χρόνια – μέχρι την στιγμή που η συγκεκριμένη εταιρεία συγχωνεύθηκε με μια άλλη του κλάδου- τα έζησε φορώντας την καθιερωμένη στολή εργασίας – το σκούρο κοστουμάκι- και ζώντας ως μάνατζερ… Ούτε δρόμοι, ούτε πορείες ,ούτε διαδηλώσεις. Αυτά ανήκαν στο παρελθόν… 

Αλλά, όμως, που ο καιρός έχει γυρίσματα και …«ας όψεται το άτιμο το μνημόνιο». Πάει και το κοστουμάκι μαζί με τη χρηματιστηριακή, πάνε και οι πολυτέλειες και ξανά πίσω στα δημοσιογραφικά γραφεία ως αρθρογράφος σε εβδομαδιαία έντυπα… Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ και ο πηγαιμός του Αλέξη Τσίπρα στο Μέγαρο Μαξίμου τον βρίσκει πάλι πίσω από τα μικρόφωνα του ραδιοφώνου – αυτή τη φορά του κομματικού ραδιοφώνου να εξηγεί τα ανεξήγητα των κάθε φορά μεταμορφώσεων του.  

Η διαδρομή του δεν θα αφορούσε κανένα και πολύ περισσότερο εμάς αν...