ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τι τρέχει με τις εταιρείες κούριερ;

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Η πρώτη απάντηση που φαντάζομαι σας έρχεται στο μυαλό όταν διαβάζετε την ερώτηση του τίτλου είναι ότι δεν τρέχει απολύτως τίποτα. Όλα πάνε πιο αργά κι από γέρικη χελώνα, οι παραγγελίες που κάνατε τον προηγούμενο μήνα ακόμα να έρθουν και το δέμα που στείλατε πριν μια εβδομάδα θα κάνει άλλες τρεις να φτάσει στον προορισμό του ο οποίος βρίσκεται στον ίδιο νομό. 

Η δεύτερη απάντηση είναι πως το μόνο που τρέχει είναι οι διανομείς τους που τρέχουν σαν ντοπαρισμένοι Βέγγοι για να κάνουν δουλειά τριών ή τεσσάρων ανθρώπων αναπόφευκτα χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.

Φυσικά καμία από τις δύο απαντήσεις δεν απαντά στην ερώτηση, η οποία για να γίνει πιο σαφής θα πρέπει να διατυπωθεί ως εξής: τι στο διάολο συμβαίνει με τις εταιρείες κούριερ κι αντί να προσλαμβάνουν κόσμο και να επενδύουν σε εξοπλισμό σφυρίζουν αδιάφορα με αποτέλεσμα να παρέχουν τις υπηρεσίες τους με τον χειρότερο δυνατό τρόπο;
Οι εταιρείες κόυριερ έχουν περισσότερη δουλειά απ’ όση είχαν ποτέ. Προκειται δηλαδή για έναν από τους ελάχιστους κλάδους που η δουλειά τους έχει αυξηθεί. Είναι, δηλαδή, ένας κλάδος που γνωρίζει, ή είναι στο κατώφλι του να γνωρίσει, πρωτοφανή ανάπτυξη. Κι αντί αυτή η ανάπτυξη να φέρει θέσεις εργασίας και επενδύσεις, φέρνει πρωτοφανή πτώση στην ποιότητα των υπηρεσιών.
 
Οι εταιρείες κούριερ αντί να προσπαθήσουν να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους επιλέγουν να αδιαφορήσουν γι αυτές. 

Το σκεπτικό τους μοιάζει να είναι: αφού αναγκαστικά θα ζητήσουν τις υπηρεσίες μας, αφού εταιρείες και αγοραστικό κοινό δεν έχουν άλλη διέξοδο και θα έρθουν σε εμάς, εμείς δεν έχουμε κανέναν λόγο να παρέχουμε καλύτερες υπηρεσίες. Και δεν έχουμε κανέναν λόγο να ανταγωνιστούμε ο ένας τον άλλο. Αφού δεν υπάρχει εναλλακτική στις υπηρεσίες μας, ας βγάλουμε όσο πιο πολλά μπορούμε με τις χειρότερες δυνατές υπηρεσίες και τις χειρότερες δυνατές συνθήκες εργασίας για τους εργαζόμενους μας, χωρίς να χαλάσουμε τη διάθεση μας με ψυχοφθόρους ανταγωνισμούς. 

Κάποιος μπορεί να ισχυριστεί δεν είναι υποχρεωτικό η αύξηση του όγκου δουλειάς να σημαίνει και αύξηση των εσόδων. 

Ακόμα κι αν αυτό ισχύει, ακόμα κι αν η κατακόρυφη αύξηση όγκου εργασιών δεν φέρνει καμία αύξηση στα έσοδα, η αυξημένη δουλειά για τις εταιρείες κόυριερ είναι δεδομένη για τα επόμενα πολλά πολλά χρόνια. Ακόμα και μετά την κρίση του κορωνοϊου που αναγκάζει πολλούς ανθρώπους να χρησιμοποιούν τις εταιρείες κούριερ, οι πελάτες και τα δέματα που θα πρέπει να μεταφέρουν θα είναι πολύ περισσότερα απ’ όσα ήταν πριν την πανδημία. Είτε γιατί κάποιοι άνθρωποι θα συνεχίσουν να φοβούνται, είτε γιατί κάποιοι άλλοι θα ανακαλύψουν ότι είναι πιο εύκολο να κάνουν τις δουλειές και τα ψώνια τους από το σπίτι, οι εταιρείες κούριερ είναι ένας κλάδος στον οποίο δύσκολα θα χάσει αυτός που θα επενδύσει.

Παρόλα αυτά οι επιχειρηματίες του κλάδου αρνούνται να επενδύσουν. Και γιατί να το κάνουν; 

Στο κάτω-κάτω δεν υπάρχει τίποτα που να τις υποχρεώνει να είναι στοιχειωδώς συνεπείς ή αξιόπιστοι. Ακόμα και ο μεταξύ τους ανταγωνισμός, που κάποιες υποχρεώσεις συνέπειας θα δημιουργούσε, μοιάζει (πολύ περιέργως) ανύπαρκτος.

Αν υπήρχε ανταγωνισμός μεταξύ των εταιρειών, οι εταιρείες θα διαφήμιζαν τις επιδόσεις τους. Αν π.χ. υπήρχε ανταγωνισμός και προσπάθεια για καλές επιδόσεις, εμείς που (αναγκαστικά τώρα και προαιρετικά αργότερα) παραγγέλουμε από το ίντερνετ θα προτιμούσαμε τα καταστήματα που συνεργάζονται με τις αποτελεσματικές και γρήγορες εταιρείες και όχι με τις αναξιόπιστες και αργές.  Αλλά όπως είπαμε, εκτός από ποιότητα υπηρεσιών δεν υπάρχει ούτε ανταγωνισμός (στην πραγματικότητα η φράση είναι: η χαμηλή ποιότητα υπηρεσιών αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει ανταγωνισμός). 

Με λίγα λόγια, ενω οι εταιρείες κούριερ έχουν περισσότερη δουλειά από ποτέ και όλα δείχνουν ότι και μετά την κρίση θα έχουν περισσότερη απ’ όση είχαν ποτέ πριν α) δεν επενδύουν σε προσωπικό και εξοπλισμό και β) δεν ανταγωνίζονται μεταξύ τους (με το β να είναι η γεννεσιουργός αιτία του α) 

Και κάνουν και κάτι εξίσου κακό: 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Είναι σωστό να παίρνεις τη δουλειά του ταξιτζή;

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Η διαδρομή από το Χαλάνδρι στο Σύνταγμα κοστίζει περί τα 15 ευρώ. Με ταξί. 

Με αυτοκίνητο της Uber το κόστος πέφτει στη μέση.  

Ναι, αλλά χρησιμοποιώντας ταξί ξέρεις ότι σε πάει επαγγελματίας που πληρώνει φόρο, ασφάλιση και, αν χρειάζεται, σου κάνει και ψυχανάλυση.  

Με την Uber είναι αλλιώς. Στην Uber όποιος έχει αυτοκίνητο δύναται κάνει και τον ταξιτζή. Πιθανότατα θα πέσεις σε έναν άνθρωπο σαν και σένα. Ομως είναι τα μισά λεφτά.

Η Νίσυρος είναι ένα από τα νησιά που αγαπώ. Και επειδή η πρόσβαση δεν είναι εύκολη, ακόμα και τον Αύγουστο θα βρεις δωμάτιο και δια της παραδοσιακής, πλέον, οδού: από το booking.com Δωμάτια με την έγκριση του ΕΟΤ και τη θεώρηση της Εφορίας. Ωστόσο το ημερήσιο κόστος ενοικίασης ενός σπιτιού στο νησί, μέσω Airbnb, είναι λίγο-πολύ το ίδιο. Και μιλάμε για σπίτι. Μπορούν να μείνουν και περισσότεροι από δύο. Δεν συμφέρει; Ναι, αλλά πια επιβάλλεται φορολογία σε όσους νοικιάζουν Airbnb. Το κόστος τους θα ανέβει. Εντάξει. Οι πιο παλιοί βγαίνουν εκτός συστήματος και νοικιάζουν μέσα από προσωπικά site. Με ένα google βρίσκεις.

Uber και Airbnb. Δεν είναι ακριβώς το ίδιο, όμως διακρίνονται από ένα βασικό, κοινό, χαρακτηριστικό: σου επιτρέπουν να χρησιμοποιήσεις τα δύο πιο σημαντικά περιουσιακά στοιχεία που, συνήθως, διαθέτεις. Το σπίτι και το αυτοκίνητο. 

Εδώ βέβαια η πρακτική συμπλέκεται με την ηθική. Δεν μπορείς, ας πούμε, να παίρνεις έτσι εύκολα τη δουλειά ενός ανθρώπου που, αν μη τι άλλο, έχει υποστεί κόστη και εκπαίδευση. Ομως, από την άλλη, σε μία ελεύθερη οικονομία, ποιος σου απαγορεύει να αξιοποιήσεις περιουσία και προσωπική εργασία για να αυξήσεις το εισόδημά σου; Οι αρχές του ανταγωνισμού. Αλλο κόστος θα έχω εγώ αν κάνω κούρσες Uber και άλλο ο ταξιτζής. Ο ταξιτζής, ας πούμε, έχει μεγαλύτερα κόστη φορολόγησης, ασφάλισης κλπ. Εντάξει, άλλα για ποιο λόγο αυτό να ενδιαφέρει τον πελάτη; Δεν είναι θεμιτό να προσφέρονται, προς όλους μας, πιο φθηνές και ανταγωνιστικές υπηρεσίες; 

Στην Αμερική απαντούν θετικά. 

Στην Ευρώπη...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πώς επηρεάζει το νέο τούνελ του Gotthard, τα λιμάνια του ελληνόφωνου κωλοχανείου ?

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Toυ ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ

Είναι σίγουρο ότι με το άκουσμα της διάνοιξης του τούνελ μήκους 57.1 χλμ. στο Gotthard, η σκέψη της πλειοψηφίας της ελληνικής κοινής γνώμης πήγε στο ότι αυτό θα διευκολύνει του εκδρομείς των χιονοδρομικών κέντρων της Ελβετίας.

Αλλά αυτή η αντίληψη αποτελεί ένα μικρό τμήμα της εικόνας και σίγουρα δεν θα είχαμε εργασίες 24 χρόνων (7 χρόνια προετοιμασίας και 17 χρόνια κατασκευής), την κατασκευή 151 χλμ. διαφόρων τούνελ και δαπάνη 8.5 δισ. ευρώ για να ταξιδεύουν γρήγορα οι ευρωπαίοι για σκι. 

Και τι χρειάζεται ένα low base τούνελ για το σκι;

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, κάθε κατασκευαστικό έργο, του οποίου η εμβέλεια της ξεπερνά τα σύνορα μιας χώρας, εντάσσεται εκ των πραγμάτων στις γεωπολιτικές εξελίξεις.

Κι αυτό γιατί αλλάζει τους συσχετισμούς δυνάμεων στο γεωγραφικό χάρτη.  

Στο πλαίσιο αυτό, όπως η πρόσφατη διαπλάτυνση της διώρυγας του Σουέζ αύξησε το γεωπολιτικό ρόλο του Πειραιά, του εγγυτέρου λιμένα της ηπειρωτικής Ευρώπης γιατί μετά τη διάνοιξη είναι δυνατό να μεταφέρονται μεγαλύτερα φορτία και να αποφεύγεται ο θαλάσσιος δρόμος της Νότιας Αφρικής, έτσι και η διάνοιξη του τούνελ του Gotthard στην Ελβετία αυξάνει το γεωπολιτικό ρόλο των λιμένων Ρότερνταμ και Γένοβας (ανταγωνιστικό του Πειραιά στη Μεσόγειο).

Η μεγάλη εικόνα δείχνει ότι μειώνεται η απόσταση του άξονα βορρά νότου κατά μία ώρα και ταυτόχρονα γίνεται ασφαλέστερη. Και κυρίως επιταχύνεται η μεταφορά εμπορευμάτων στον άξονα Ρότερνταμ Ελβετίας Γένοβας.

Επηρεάζει η διάνοιξη του τούνελ του Gotthard τη σημασία του λιμένα του Πειραιά; 

Φυσικά και την επηρεάζει γιατί αυξάνει την ανταγωνιστικότητα του λιμένα του Ρότερνταμ. 

Αλλά κι εδώ δεν φταίνε οι ξένοι αλλά εμείς.

Κι αυτό γιατί

1. την ίδια ώρα η Ειδομένη κρατήθηκε κλειστή για περίπου 60 ημέρες

2. το θέμα της ολοκλήρωσης της ιδιωτικοποίησης του λιμένα του Πειραιά δέχεται επιθέσεις από υπουργούς, συνδικαλιστές και τοπικούς άρχοντες κι ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί, 

3. το θέμα του διαμετακομιστικού κέντρου στο Θριάσιο δεν έχει μπει σε τροχιά υλοποίησης.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: «Παλικαρισμοί» με είκοσι χρόνια καθυστέρηση

Toυ ΒΑΣΙΛΗ ΖΗΡΑ

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, υπό την πίεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας, διαμορφώθηκε ένα σύστημα με στόχο να είναι κάποιοι ικανοποιημένοι:
 


1. Η εκλογική πελατεία, οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ, αφού η επιχείρηση, διατηρώντας το μονοπώλιο στον φθηνό λιγνίτη και στα υδροηλεκτρικά, μπορούσε να πληρώσει υψηλές αμοιβές σε υπεράριθμο προσωπικό.
 


2. Τα μεγάλα συμφέροντα. Ιδιώτες παραγωγοί ηλεκτρικής ενέργειας με φυσικό αέριο ή ΑΠΕ, που εξασφάλισαν υψηλές επιδοτήσεις τιμών. Μεσάζοντες στην προμήθεια φυσικού αερίου. Εμποροι καυσίμων που πωλούν πετρέλαιο για τις ηλεκτρογεννήτριες στα μη διασυνδεδεμένα με το δίκτυο της ηπειρωτικής χώρας νησιά κ.ά.

 
3. Τα μικρά συμφέροντα, δηλαδή οι μικροπαραγωγοί ηλεκτρικής ενέργειας (αγρότες κ.ά.) στους οποίους επίσης χορηγήθηκαν υψηλές επιδοτήσεις για να συμπληρώσουν το εισόδημά τους.  

Διαμορφώθηκε δηλαδή ένα σύστημα αρπαχτής για πολλούς, μικρούς και μεγάλους. 

Βεβαίως, σε ένα σύστημα δεν είναι δυνατόν να κερδίζουν όλοι. Κάποιοι χάνουν.  Εν προκειμένω:
 

1. Η ΔΕΗ, που αγόραζε ακριβά το ρεύμα των ιδιωτών παραγωγών και το πουλούσε στη συνέχεια φθηνότερα.

 
2. Οι επιχειρήσεις, που πλήρωναν ακριβά το ρεύμα, αφού η ΔΕΗ, προκειμένου να περιορίσει τη ζημία από τα χαμηλά σε σχέση με το κόστος οικιακά τιμολόγια, επιβάρυνε τα εμπορικά.
 

3. Εντέλει ολόκληρη η οικονομία, καθώς το ενεργειακό κόστος μείωνε την ανταγωνιστικότητα.
 
 

Αυτό το σύστημα βάδιζε μακαρίως προς τη χρεοκοπία. Τη μακαριότητά του εξασφάλιζε το πολύ και φθηνό χρήμα της εποχής που «δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα» κατά την προσφιλή έκφραση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, ο οποίος -ως πρώην υπουργός Ανάπτυξης τη δεκαετία του ’90- έχει τη δική του ευθύνη για τις στρεβλώσεις. Ακόμη κι οι περισσότερες επιχειρήσεις που ακριβοπλήρωναν το ρεύμα δεν αντιδρούσαν, επειδή δεν ήταν εκτεθειμένες στον διεθνή ανταγωνισμό.
 

Κι ύστερα ήρθε η χρεοκοπία. Το φθηνό χρήμα εξαφανίστηκε, μαζί και το εισόδημα των καταναλωτών που χρηματοδοτούσε τα ελλείμματα και τις στρεβλώσεις της αγοράς. 

Στα χρόνια της κρίσης, αρκετά μέτρα ελήφθησαν για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και σχεδόν όλα αφορούσαν τη μισθωτή εργασία (μείωση μισθών, ευκολότερες απολύσεις, ευέλικτες μορφές απασχόλησης κ.ά.). Τίποτα σχεδόν δεν έγινε για να μειωθεί το ενεργειακό κόστος με διατηρήσιμο τρόπο, δηλαδή για την άρση των στρεβλώσεων. 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: O "εθνικός πλούτος" στο μπουρδέλο του «σοσιαλισμού» της γενικευμένης αργομισθίας

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

Η αριστερή λαϊκή μυθολογία διατείνεται πως η Ελλάδα δεν διαθέτει σύγχρονες τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες σε φθηνές τιμές όχι γιατί η κυβέρνηση Μητσοτάκη πρόλαβε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 να ανοίξει την αγορά των τηλεπικοινωνιών, αλλά γιατί η εξέλιξη της τεχνολογίας το  έκανε εφικτό.
Το πρώτο ερώτημα είναι το έξης: Τη βελτίωση της τεχνολογίας την επέφεραν εταιρείες «μαθουσάλες» με χαρακτήρα κρατικών μονοπωλίων ή ιδιωτικές σε συνθήκες σκληρού διεθνούς ανταγωνισμού και ελεύθερης αγοράς;
Η Intel, η Ericsson, η Cisco, η  Lucent, η  Siemens  κλπ που συνεισέφεραν στη  βελτίωση της τεχνολογίας θα το είχαν πετύχει αν ήταν προστατευμένα κρατικά μονοπώλια;
Στην Κούβα και τη Βόρεια Κορέα αφού η βελτίωση της τεχνολογίας έχει επιτευχθεί, γιατί δεν έχουν υπηρεσίες ανάλογες των χωρών που έχουν απελευθερώσει την αγορά των τηλεπικοινωνιών;
Θα μου πείτε πως αυτά που γράφω είναι εδώ και πολλές δεκαετίες αυτονόητα. Σε όλο τον κόσμο ναι. Όχι στην Ελλάδα που κυριαρχεί ο «μεσαίωνας» της αριστερής ιδεολογίας, ως προκάλυμμα της υπεράσπισης ενός πελατειακού κράτους αργόμισθων που εκλαμβάνουν την κατάστασή τους ως κάποιο είδος σκαλοπάτι προς κάποιο είδος «σοσιαλισμού» γενικευμένης αργομισθίας.
Πρόσφατα που έγραφα για τη βελτίωση των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες, κάποιος φίλος της στήλης που μένει στη Ρουμάνια μου έστειλε ένα διαφημιστικό της εταιρείας που είναι συνδρομητής, όπου με κόστος το μισό περίπου σε σχέση με τα ελληνικά δεδομένα προσφέρονται υπηρεσίες πολύ καλύτερης ποιότητας.
Η υψηλή φορολογία στην Ελλάδα αν συνεχιστεί, θα καταφέρει να την κάνει να μοιάζει με τριτοκοσμική χώρα σε σύγκριση με χώρες που πριν λίγα χρόνια θεωρούσαμε τριτοκοσμικές, επειδή είχαν υποστεί την απόλυτη δόση σοσιαλισμού στην οικονομία τους.
Όταν ο ΟΤΕ ήταν κρατικό μονοπώλιο οι τηλεφωνικές γραμμές στην Αθήνα και σε όλη την Ελλάδα πωλούνταν στην «μαύρη αγορά». Όποιος έκανε αίτηση για τηλεφωνική γραμμή, ακόμη και στο κέντρο της Αθήνας, έπρεπε να περιμένει πολλά χρόνια για να εγκριθεί, όπως ακριβώς συνέβαινε στη σοβιετία με τα τηλέφωνα, τα αυτοκίνητα και όλα τα άλλα αγαθά...
Κι όμως υπάρχουν συμπολίτες μας που δεν είναι σε θέση να συγκρίνουν και να βγάλουν συμπεράσματα.
Σήμερα κάποιος μπορεί να έχει σταθερό τηλέφωνο και ίντερνετ με 20 ευρώ το μήνα, με απεριόριστες δωρεάν αστικές  και υπεραστικές κλήσεις. Τα 20 ευρώ το μήνα είναι λιγότερο από ένα μεροκάματο σήμερα.
Προ της απελευθέρωσης, την εποχή του κρατικού μονοπωλίου χρειάζονταν πολλά μεροκάματα για να πληρώσει κάποιος ένα λογαριασμό τηλεφώνου με πολύ λιγότερες κλήσεις από σήμερα.
Για την ακρίβεια, για όσους θυμούνται, ο λογαριασμός του τηλεφώνου προ απελευθέρωσης της αγοράς προκαλούσε δέος και πανικό. Για το λόγο αυτό, ακόμη και όσοι τυχεροί είχαν τηλέφωνο το είχαν κλειδωμένο με ειδικά λουκέτα που ακινητοποιούσαν το καντράν των παλιών αναλογικών τηλεφώνων.
Όταν ετίθετο το θέμα της ιδιωτικοποίησης του ΟΤΕ και του ανοίγματος της αγοράς των τηλεπικοινωνιών, ο εσμός της κρατικοδίαιτης αριστεράς και δεξιάς αντιδρούσε πάλι με τον ίδιο τρόπο που αντιδρά τώρα στο άνοιγμα της αγοράς ενέργειας. Οι τηλεπικοινωνίες είναι στρατηγικός τομέας, έλεγαν, και το άνοιγμα της αγοράς θα μας καταστήσει αιχμαλώτους στην παρακολούθηση από τους εχθρούς της πατρίδας.
Πως θα επικοινωνούν οι μονάδες του στρατού μεταξύ τους και άλλα πολλά «πατριωτικά» και σπαραξικάρδια...
Ο στόχος ήταν ένας: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τσαμπουκαλεμένοι Σπάρτακοι της ΔΕΗ, έχετε γραπτό μήνυμα

Toυ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΟΥΛΑ

Σύντομα οι συνδρομητές της Telestet θα μπορούν να στέλνουν e-mail μέσω του κινητού τους τηλεφώνου και να έχουν τη δυνατότητα να ενημερώνονται για τον καιρό, αλλά και να παίρνουν πληροφορίες για τις ταινίες που θα προβάλλονται στους κινηματογράφους. Ενα νέο σύστημα επικοινωνιών θα καθιερώσει και η Panafon λανσάροντας μια επαναστατική συσκευή που θα είναι μαζί δορυφορικό και κινητό τηλέφωνο. Πώς θα απαντήσει σε όλα αυτά ο ΟΤΕ; Με μια συσκευή που θα ονομάζεται εικονοτηλέφωνο! Ενώ θα μιλάτε στο ακουστικό σας, θα βλέπετε σε μια οθόνη τον συνομιλητή σας και θα μπορείτε μέσω μιας πεντακάθαρης εικόνας να τον κοιτάξετε στα μάτια σαν να τον συναντάτε μπροστά σας σε μια προσωπική επαφή!»  

Στοιχηματίζω ότι αν σας ζητούσα να χρονολογήσετε τον πρόλογο, οι περισσότεροι θα σκεφτόσασταν τη δεκαετία του ’80 ή, άντε, τις αρχές του ’90. Κι όμως. Ο πρόλογος είναι ρεπορτάζ εφημερίδας από το «μακρινό» 2000! Ο δε λόγος που σας τον μεταφέρω σχεδόν αυτολεξεί είναι για να συνειδητοποιήσουμε όλοι όχι μόνον πόσο γρήγορα (φευ) κυλούν τα χρόνια, αλλά πόσο ακόμη γρηγορότερα τρέχει η τεχνολογία.
Ενδεχομένως έχετε καταλάβει και τον λόγο της επιλογής του σημερινού θέματος. Αν ανατρέξει κανείς στα δημοσιεύματα του 1993, θα τον πιάσει θλίψη για το πώς στην Ελλάδα η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Οπως συμβαίνει και σήμερα με τη ΔΕΗ, η κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη δεχόταν θύελλα αντιδράσεων (από τον τότε ΣΥΡΙΖΑ που ονομαζόταν... ΠΑΣΟΚ) επειδή επέλεξε να ανοίξει την αγορά της τηλεφωνίας δίνοντας άδειες στην Panafon και την Telestet. «Χαρίζει την κινητή τηλεφωνία στους ιδιώτες», «καταστρέφει τον ΟΤΕ» και άλλα τέτοια βαρύγδουπα έγραφε ο Τύπος.
Τι συνέβη ύστερα από λίγα χρόνια το ξέρουμε όλοι. 

Ο ανταγωνισμός γκρέμισε τις αρχικά υψηλές τιμές και μετά την είσοδο και της Cosmote όλοι πλέον απέκτησαν κινητά.  

Αρκεί ένα στοιχείο για να δείτε πόσο ανόητη ήταν η κριτική της αντιπολίτευσης ότι «με τις ιδιωτικές εταιρείες η κινητή τηλεφωνία θα γινόταν μόνο “σπορ” των πλουσίων». Ενώ το 1993 οι προβλέψεις ήταν ότι σε μια δεκαετία θα υπήρχαν στην Ελλάδα το πολύ 200.000 συνδρομητές κινητής τηλεφωνίας, το 2006 υπήρχαν στη χώρα μας 13,5 εκατομμύρια κινητά τηλέφωνα!
Και τι σχέση έχει η ΔΕΗ με την τηλεφωνία, θα αναρωτηθούν κάποιοι. 

Μια απάντηση βρίσκεται στους εξωφρενικούς λογαριασμούς που λαμβάνουμε κάθε τετράμηνο και διστάζουμε πλέον ακόμη και να τους ανοίξουμε. 

Γιατί έχουν απογειωθεί οι τιμές; 

Οχι μόνο επειδή η ΔΕΗ είναι μονοπώλιο, αλλά και γιατί απλούστατα χρειάζονται γενναίες επενδύσεις εκσυγχρονισμού και στον χώρο της ενέργειας, τις οποίες το κράτος αδυνατεί να πραγματοποιήσει μόνο του. 

Ανόητες είναι οι περισσότερες χώρες της Ε.Ε. που έχουν και ιδιώτες στην ηλεκτρική ενέργεια; Ή μήπως δεν ωφελήθηκαν οι Ελληνες καταναλωτές από τον ανταγωνισμό που προκλήθηκε στην τηλεφωνία;
Υπάρχει όμως και άλλη μια απάντηση: 

Είναι οι 6.000 νέες θέσεις εργασίας που δημιούργησαν οι εταιρείες τηλεφωνίας όταν άνοιξαν στην Ελλάδα, όπως και 70.000 εργαζόμενοι που επωφελήθηκαν εμμέσως από τη δραστηριότητά τους. Οσοι μάλιστα επιστρέψαμε τα τελευταία χρόνια στον ΟΤΕ έχουμε και μια ακόμη απάντηση γιατί πρέπει να γίνει το ίδιο και στη ΔΕΗ. Διότι αίφνης διαπιστώσαμε πόσο εντυπωσιακά έχουν βελτιωθεί οι υπηρεσίες του και κυρίως πόσο έχει αλλάξει η νοοτροπία του προσωπικού του σε σχέση με το παρελθόν. Και τούτο δεν συνέβη μόνο λόγω του ανταγωνισμού, αλλά και της καθοριστικής συμμετοχής στη μετοχική του σύνθεσή ενός διεθνούς κολοσσού, όπως η Deutsche Telecom.
Γι’ αυτό και ειλικρινά απορώ αν εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ τους έχει περάσει από το μυαλό έστω μια φορά να αλλάξουν το τροπάριο «όχι σε όλα». Να πουν επιτέλους κι ένα «ναι» στην κυβέρνηση και να την αντιπολιτευθούν, θέτοντας, π.χ., τους όρους μιας επωφελούς για τους πολίτες ιδιωτικοποίησης. Προφανώς όμως δεν σκέφτονται καν ότι έτσι θα κέρδιζαν κάποιους πόντους αξιοπιστίας, γι’ αυτό και σιγοντάρουν τους Φωτόπουλους που ξανακλείνουν τους διακόπτες λες και η ΔΕΗ είναι δική τους.
Και κάπως έτσι μου προέκυψε μια μάλλον τρελή ιδέα. Αντί να καταριέται η κυβέρνηση το δημοψήφισμα που αξιώνει ο ΣΥΡΙΖΑ, να το προκαλέσει μόνη της. 

Δεν χρειάζεται καν να περιγράψει στους πολίτες το δίλημμα για το μέλλον της ενέργειας. Ας μας βάλει να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο φωτογραφίες:

OIKONOMIA στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ελληνική σοβιετική δημοκρατία

Του ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

Μεγάλωσα στην πλατεία Σερφιώτη. Η επόμενη στάση ήταν η Στελλάκη. Είχε πάρει το όνομά της από το ομώνυμο φαρμακείο, κάτι που δείχνει πόσο σπάνια ήταν τα φαρμακεία στη δεκαετία του ’50. Ο λόγος ήταν ότι για να πάρεις άδεια φαρμακείου έπρεπε όχι μόνο να είσαι φαρμακοποιός αλλά το επόμενο να βρίσκεται σε δεδομένη απόσταση. Οπότε, αν είχες τελειώσει φαρμακοποιός και ήθελες να ανοίξεις το δικό σου φαρμακείο, έπρεπε να βρεις ένα μέρος όπου να μην έχει και να πάρεις την άδεια. Δεν αναφέρομαι στον Μεσαίωνα με τις αδελφότητες, αλλά στη δεκαετία του ’50.

 

Στα τέλη της επόμενης δεκαετίας βρέθηκα στα «Σημερινά». Τα «Σημερινά» ήταν η απογευματινή εφημερίδα του εκδότη του «Ελεύθερου Κόσμου» Σάββα Κωνσταντόπουλου, είχε διευθυντή τον Λυκούργο Κομίνη και φιλοδοξούσε να καλύψει το κενό της «Μεσημβρινής», την οποία η Βλάχου είχε κλείσει όταν έγινε δικτατορία. Στα «Σημερινά» ήρθα σε επαφή με τον κλάδο των τυπογράφων. Οι τυπογράφοι ήταν ό,τι πλησιέστερο υπήρξε στην Ελλάδα σε κληρονομική αριστοκρατία. Το σωματείο τους δεν έκανε δεκτά νέα μέλη. Ο μόνος τρόπος να γίνεις τυπογράφος ήταν να είσαι παιδί τυπογράφου ή να παντρευτείς κόρη τυπογράφου και να πάρεις το προνόμιο προίκα. Και πάει λέγοντας.

 

Για να έχεις περίπτερο έπρεπε να πάρεις άδεια ως θύμα πολέμου. Για να πάρεις φυλλάδιο και να γίνεις ναυτικός το κράτος έπρεπε να σου δώσει πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Το ίδιο για να πάρεις άδεια οδήγησης αυτοκινήτου. Για να βάλεις μια τάβλα και να πουλάς μικροπράγματα στον δρόμο ο δήμος έπρεπε να σου δώσει άδεια μικροπωλητή. Αλλά και για να γίνεις εκτελωνιστής χρειαζόταν άδεια. Πόρνη να ήθελες να γίνεις χρειαζόσουν άδεια. Και όταν χρειάζεσαι κάτι, πάντα θα βρίσκεται κάποιος να το προσφέρει. Παίρνοντας σε αντάλλαγμα το κατιτίς.

 

Τα προηγούμενα αφορούν με τη συζήτηση που γίνεται για τα κλειστά επαγγέλματα. Τα οποία όσο υπάρχουν θα υπάρχει και ένα κράτος έτοιμο να τα εκμεταλλευτεί. Είτε δίνοντας άδειες νόμιμα, είτε παράνομα. 

Στη λογική τι θα γίνουν αυτοί οι άνθρωποι όταν το επάγγελμά τους γίνει ελεύθερο, η απάντηση είναι ακριβώς ό,τι γίνονται όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι που δουλεύουν σε ελεύθερα επαγγέλματα. Ζουν στον ανταγωνισμό και επιβιώνουν προσπαθώντας να κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους από τον διπλανό τους. 

Στο επιχείρημα ο Ελληνας όταν βλέπει ένα μαγαζί να πηγαίνει καλά ανοίγει ένα όμοιο απέναντί του και κλείνουν και τα δύο, η απάντηση είναι «όχι». Κλείνει το ένα. Και μένει ανοιχτό το άλλο που έκανε τη δουλειά του καλύτερα.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το συντεχνιακό κράτος του Φράνκο

Του ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

Πρέπει να ομολογήσουμε ότι δεν προλάβαμε να διαβάσουμε όλες τις λεπτομέρειες που περιλαμβάνονται στον νόμο - σκούπα. Το πως θα προλάβουν αυτοί που θα ψηφίσουν είναι ένα άλλο θέμα συζήτησης.  

Από την άλλη είναι άκρως διασκεδαστικό το γεγονός ότι η δεξιά διαλύει το συντεχνιακό κράτος που η ίδια δημιούργησε μετά τον εμφύλιο και ότι το τερατούργημα εκείνο το υπερασπίζεται η αριστερά!
Από μία πρώτη και επιπόλαια ματιά φαίνεται να έχει γίνει καλή δουλειά. Ο νόμος αυτός δεν διακρίνεται από τις τσαπατσουλιές των προηγούμενων. Ίσως αυτό να οφείλεται στο γεγονός ότι με αυτό ειδικά το νομοθετικό έργο δεν ασχολήθηκαν άνθρωποι που είχαν ασχοληθεί στο παρελθόν. Ατέλειες θα υπάρχουν, καθώς ο χρόνος που κτίστηκε το πολυνομοσχέδιο ήταν μικρός.  
Διαβάζουμε και ακούμε αρκετές διαφωνίες για το θέμα των φαρμακοποιών ή ακόμη και των περιπτερούχων. Αν η πηγή της διαφωνίας δεν είναι η προσέλκυση πολύτιμων ψήφων, τότε έχουμε σοβαρό θέμα αντίληψης! Η συντεχνιακή δημοκρατία ήταν εύρημα του Χοσέ Αντώνιο και εφαρμόστηκε στην Ισπανία  από τον διάδοχό του Φράνκο. Αυτό υπερασπίζονται; 

Δεν αρκεί να διαφωνεί κανείς με τους φασιστικούς  χαιρετισμούς και να κραυγάζει την δημοκρατική του καταγωγή. Είναι απαραίτητο να καταδικάσει και τις πολιτικές των φασιστών. Κι οι συντεχνίες είναι ό,τι πιο απάνθρωπο, πιο φασιστικό έχει εφαρμοστεί στην Οικονομία. Τα κλειστά επαγγέλματα και οι κάστες εμποδίζουν την ελεύθερη βούληση των ανθρώπων. Ή δεν είναι έτσι; 
Θα πρέπει βέβαια να αναγνωρίσουμε το γεγονός ότι χιλιάδες άνθρωποι έχουν δομήσει την ζωή τους με την πραγματικότητα των συντεχνιών κι ότι ίσως θα έπρεπε να υπάρξει ένα μεταβατικό στάδιο. Ίσως όχι σε όλες τις περιπτώσεις, αλλά στις περισσότερες. Είναι μία πρόταση, αλλά ποιός πιστεύει ότι στην Ελλάδα η μεταβατική αυτή περίοδος δεν θα διαρκέσει μερικές ακόμη δεκαετίες; 
Και στο θέμα των συντεχνιών, αλλά κυρίως σε άλλα θέματα, διακρίνουμε ένα μεγάλο λάθος στρατηγικής εκ μέρους της κυβέρνησης, το οποίο με την σειρά του δημιουργεί προβλήματα αντί να τα λύνει. Αυτή η κυβέρνηση, όπως και όλες οι προηγούμενες, νομοθετεί χωρίς να έχει προηγουμένως εξαντλήσει τον διάλογο με όλους τους ενδιαφερόμενους φορείς. 
Για παράδειγμα, η κυβέρνηση κατήργησε στην πράξη τον μόνο σωστό φόρο που είχε θεσπίσει, τον φόρο επί της υπεραξίας των μετοχών. Το έκανε διότι μία ομάδα χρηματιστών με πρόσβαση στο Μαξίμου έπεισε την κυβέρνηση ότι αυτό εξυπηρετεί κάποιους εθνικούς σκοπούς. Ειλικρινά, μου είναι δύσκολο να κατανοήσω ποιον άλλο σκοπό εξυπηρετεί πέρα από το ατομικό συμφέρον όσων ασχολούνται με τις αγορές. 
Τι λέει η ρύθμιση;  

Ότι το 15% φόρο θα τον πληρώνουν μόνο όσοι έχουν από 0,5% του μετοχικού κεφαλαίου μιας εταιρείας. Η διάταξη αυτή δήθεν προστατεύει τους μικροεπενδυτές. Μας λένε, δηλαδή, ότι όποιος διαθέτει το 0,5% της Microsoft στην Αμερική  (δεν γίνεται διάκριση μεταξύ ελληνικών και ξένων μετοχών) είναι μικροεπενδυτής!  Θα μπορούσαμε να καταλάβουμε μία διάταξη με ένα ετήσιο αφορολόγητο. Όχι αυτό που έγινε. 
Αν υπήρχε νωρίτερα διάλογος, θα είχαν ακούσει και τα εξής: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πώς να χύσετε το γάλα

Του ΤΑΣΟΥ ΤΕΛΛΟΓΛΟΥ

Πριν από δύο χρόνια η ελληνική κυβέρνηση παρήγγειλε από τον ΟΟΣΑ μία «εργαλειοθήκη» με στόχο να καταστήσει τις αγορές περισσότερο ελεύθερες από εμπόδια εισόδου για νέες επιχειρήσεις από την Ελλάδα και το εξωτερικό και να ενισχύσει έτσι τη διαδικασία της «εσωτερικής υποτίμησης», καλλιεργώντας τον περισσότερο ανταγωνισμό, στις λεγόμενες αγορές προϊόντων. Ο στόχος ήταν σαφής, μέσω του ανταγωνισμού να περιορίσει τις τιμές, εξέλιξη που τότε όλοι χαιρέτισαν.

Όταν ο ΟΟΣΑ ανέδειξε ένα πακέτο συστάσεων -άλλες λογικές και άλλες όχι- αλλά πάντως στην κατεύθυνση του περισσότερου ανταγωνισμού, τότε όλοι, σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση, άρχισαν να σκέφτονται τους «πελάτες», συγγνώμη, τους ψηφοφόρους τους. Άλλος τους φαρμακοποιούς, άλλος τους κτηνοτρόφους, άλλος τους μικρούς βιβλιοπώλες. Διότι είναι σαφές ο περισσότερος ανταγωνισμός δεν ωφελεί αλλά βλάπτει μικρές επιχειρήσεις που προσφέρουν ό,τι και η διπλανή ίδια μικρή επιχείρηση, χωρίς να διαφοροποιείται σε κάτι ιδιαίτερα.  

Έτσι όλοι -και στην κυβέρνηση- άρχισαν να νιώθουν τη μεγάλη «ανατριχίλα» των λεγόμενων διαρθρωτικών αλλαγών, καθώς αν και δεν αναφέρονταν σε άμεση περικοπή εισοδήματος σηματοδοτούσαν κάτι πολύ πιο δραστικό, τη ριζική αλλαγή του τρόπου άντλησης του εισοδήματος αυτού από την αγορά. 

Με αυτά και με αυτά η κυβέρνηση, που κάλεσε τους «δαίμονες» των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, έμεινε με τους Στουρνάρα, Χατζηδάκη και Σκορδά να υποστηρίζουν ό,τι και στην αρχή -περισσότερος ανταγωνισμός, χαμηλότερες τιμές- ενώ όλοι οι υπόλοιποι θεωρούσαν ότι το «σπορ δεν τους αφορά».

Μεθαύριο θα κληθούν να ψηφίσουν για αυτές τις αλλαγές για να κριθεί η ειλικρίνεια των όσων λένε.  

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Απελευθερώνεται η διακίνηση επιστολών κάτω των 50 γραμμαρίων

Στην απελευθέρωση της διακίνησης επιστολών κάτω των 50 γραμμαρίων, την οποία έως τώρα κάνουν τα ΕΛΤΑ, προχωρεί η Ελλάδα από την 1η Ιανουαρίου, σε μια περίοδο που η ελληνική ταχυδρομική αγορά χαρακτηρίζεται από συνεχή πτώση.

Η τάση αυτή δικαιολογείται κυρίως από τη μεγάλη διείσδυση της κινητής τηλεφωνίας και του Διαδικτύου. Σύμφωνα με μελέτη της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων, το 2011 η αξία της αγοράς διαμορφώθηκε στα 641,5 εκατ. ευρώ παρουσιάζοντας πτώση 9,1% σε σχέση με το 2010. Μεγαλύτερη ήταν η πτώση στο πλήθος των αντικειμένων που διακινήθηκαν, καθώς το 2011 έφθασαν στα 590,5 εκατ. τεμάχια, αριθμός μειωμένος κατά 13% σε σχέση με το 2010.

Σε ό,τι αφορά στο επιστολικό ταχυδρομείο, πάντως, κλάδο στον οποίο θα μπορούν στο εξής να δραστηριοποιηθούν και άλλες εταιρείες πλην των ΕΛΤΑ, η χώρα μας βρίσκεται κοντά στον ευρωπαϊκό μέσο όρο στην τιμολόγηση απλών επιστολών εσωτερικού (0,56 ευρώ), χρεώνοντας 0,6 ευρώ για ένα γράμμα βάρους 20 γραμμαρίων.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΛΑΤΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: : Τρεις χιλιάδες Ελληνες κάνουν τη δουλειά χίλιων Γερμανών στην τοπική αυτοδιοίκηση

Τρεις χιλιάδες εργαζόμενοι στην Τοπική Αυτοδιοίκηση στην Ελλάδα κάνουν τη δουλειά που στη Γερμανία την κάνουν μόνο 1000 άτομα, επισήμανε ο εντεταλμένος της γερμανίδας καγκελαρίου, Ανγκελα Μέρκελ, για την ελληνογερμανική αυτοδιοικητική συνεργασία και υφυπουργός Εργασίας, Χανς Γιόακιμ Φούχτελ, ο οποίος επικαλέστηκε τα συμπεράσματα σχετικών ερευνών.

Ο κ. Φούχτελ βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη στο πλαίσιο της τρίτης Ελληνογερμανικής Συνέλευσης, που θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη και την Παρασκευή.

Ανέφερε αυτό το στοιχείο για να δείξει το πρόβλημα που υπάρχει στην Ελλάδα με την αποτελεσματικότητα στη λειτουργία της τοπικής αυτοδιοίκησης, σε ερώτηση δημοσιογράφου για τις αντιδράσεις των εργαζομένων στους ΟΤΑ απέναντι στη διαθεσιμότητα και κινητικότητα συναδέλφων τους που προωθεί η κυβέρνηση.

«Υπάρχουν μελέτες και έρευνες που έδειξαν ότι για εργασίες όσον αφορά την Τοπική Αυτοδιοίκηση απαιτούνται 3000 εργαζόμενοι στην Ελλάδα, ενώ στη Γερμανία η δουλειά διεκπεραιώνεται με 1000 άτομα. Θα πρέπει να δοθούν απαντήσεις, ιδιαίτερα στους εταίρους που χρηματοδοτούν διαδικασίες στην Ελλάδα, γιατί δεν γίνεται πιο αποτελεσματική εκμετάλλευση του εργατικού δυναμικού και να φανούν τρόποι πώς θα μειωθεί ο αριθμός τους» , δήλωσε χαρακτηριστικά ο κ.Φούχτελ.

«Οι μεταρρυθμίσεις της ελληνικής κυβέρνησης δεν μπορούν να είναι αποτελεσματικές εάν δεν υλοποιηθούν. Για τους ανέργους θα πρέπει να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας» , είπε και πρόσθεσε: «Το ζητούμενο είναι η μετεκπαίδευση. Όταν κάποιος χάνει τη δουλειά του να μπορεί να αναζητήσει νέους δρόμους, να προχωρήσει με νέο σκεπτικό».

«Η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι ένας θησαυρός που πρέπει να εκμεταλλευτούμε γιατί μέχρι τώρα το καθεστώς των ΟΤΑ και της Ευρώπης ήταν μόνο για θέματα χρηματοδοτήσεων. Τώρα η Τοπική Αυτοδιοίκηση καλείται να παίξει άλλο ρόλο» , ανέφερε ο κ.Φούχτελ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πατέρα, πατέρα. Εχει η Γερμανία που μας δανείζει "μετενέργεια" ?

Του ΦΩΤΗ ΓΕΩΡΓΕΛΕ

Κάθε μέρα, εφημερίδες και τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων μάς λένε ότι δεκάδες χιλιάδες νέοι εγκαταλείπουν την Ελλάδα και αναζητούν εργασία σε άλλες χώρες. Είναι κρίμα, η πιο εφοδιασμένη γενιά, αυτή που με τα προσόντα της θα μπορούσε να συμβάλει στην αλλαγή και την ανάπτυξη, αυτή στην οποία έχει επενδύσει η χώρα, εγκαταλείπει και ζητάει την τύχη της αλλού. Θα μείνουν οι συνταξιούχοι να κλαίμε το χαμένο Παράδεισο. Από την άλλη, ίσως είναι και καλύτερα. Αντί να μετατραπούν μαζικά σε χαμένη γενιά ας γίνουν καλύτερα πολίτες της Ευρώπης, του κόσμου, και μπορεί αργότερα με τις εμπειρίες και τη γνώση τους να βοηθήσουν και την πατρίδα τους.

Έχω όμως μερικές απορίες: 

Αυτούς τους δέρνουμε; Θέλω να πω, μετανάστες δεν είναι κι αυτοί; Μαυριδεροί Νότιοι δεν είναι που πάνε να βρουν την τύχη τους στην άρεια Γερμανία μας, στις ξανθιές βορειοευρωπαίες Σουηδίες, Ολλανδίες και Δανίες; Δεν θα πάνε αυτοί να πάρουν τις δουλειές από τους ντόπιους εργαζόμενους; Μήπως δεν έχει όλη η Ευρώπη οικονομικά προβλήματα, ανεργία; Που, στο φινάλε, δεν είμαστε και Αφγανιστάν. Μπορεί η Ρένα να μιλάει για «ανθρωπιστική καταστροφή», η Ζωή για «δικτατορία και κατοχή», οι δημοσιογράφοι για «κοινωνική γενοκτονία», αλλά, εντάξει, δεν είμαστε Σομαλία, δεν πεθαίνουμε κατά εκατομμύρια από την πείνα. Πώς θα πάμε τώρα εκεί εμείς να τους πάρουμε τις δουλειές; Ή μήπως οι μετανάστες είναι κακοί όταν είναι οι άλλοι, και καλοί όταν είμαστε εμείς;

Η άλλη μου ερώτηση είναι, πριν ξεκινήσουν για την ξενιτιά, ρώτησαν αν ισχύει εκεί η «μετενέργεια»; Αν οι υψηλόμισθοι που παίρνουν μισθό πάνω από 2.000 και δουλεύουν 28 χρόνια στον ίδιο εργοδότη και απολύονται, παίρνουν αποζημίωση 24 μισθούς ή 16; Πώς φεύγουν έτσι χωρίς να ξέρουν τέτοια βασικά πράγματα; 

Μαθαίνω δε ότι φέτος 25.000 νέοι πήγαν στη Γερμανία. Στη Γερμανία;;; Σ’ αυτό το άντρο του νεοφιλελευθερισμού; Στο στρατόπεδο της Μέρκελ που εμείς οι δημοσιογράφοι στις αφίσες μας ζωγραφίζουμε την πύλη του Άουσβιτς, «arbeit macht frei»; Και καλά, αυτοί είναι νέα παιδιά άμυαλα, εμείς οι μεγαλύτεροι, που ξέρουμε, γιατί αφήνουμε τα παιδιά μας να πάνε στο νεοφιλελεύθερο σφαγείο, γιατί τα θεωρούμε και τυχερά; Ρώτησαν αν ισχύει η «τριετία», αν παίρνουν «επίδομα γάμου»; Πώς φεύγουν έτσι;

Μήπως έχετε ακούσει ότι ένας Έλληνας, ένας Ελλαδίτης μάλλον, πήρε πέρυσι Νόμπελ Οικονομίας; Πού να το έχετε ακούσει... Κανονικά δεν θα ’πρεπε οι εφημερίδες, τα τηλεοπτικά κανάλια, να τον παρακαλάνε κάθε μέρα να βγει στα δελτία ειδήσεων να εξηγήσει την κατάσταση στη χώρα και να πει τι πρέπει να κάνουμε; Η κυβέρνηση δεν θα έπρεπε να του αναθέσει τη δημιουργία μιας επιτροπής ειδικών που θα παρουσιάσει τις αλλαγές στην οικονομική μας οργάνωση, στις εργασιακές σχέσεις, όλα αυτά που χρειάζεται η χώρα για να αντικαταστήσει το χρεοκοπημένο μοντέλο; Α, όχι, ο Χρ. Πισαρίδης είναι άβολος για την κυρίαρχη ιδεολογία της χώρας. Πήρε Νόμπελ λέγοντας: «Το ελληνικό σύστημα εργασιακών σχέσεων προστατεύει προνομιούχες ομάδες εργαζομένων αποκλείοντας νέους, γυναίκες και πτυχιούχους από την αγορά εργασίας. Σπάνια παρατηρείται τόσο έντονη αντίθεση ανάμεσα στους εντός και τους εκτός συστήματος».

Αν συγκρίνεις την είδηση της ομαδικής μετανάστευσης των νέων και τα θέματα του δημόσιου διαλόγου, θα δεις αμέσως την αντίφαση. Η κυρίαρχη ιδεολογία, η οποία εκπέμπεται ίδια από παντού γι’ αυτό λέγεται και κυρίαρχη, όλα αυτά έχει καταφέρει να τα συσκοτίζει, να τα διατηρεί εκτός δημόσιου διαλόγου. Όλο το παραγωγικό μοντέλο έχει βασιστεί στις πελατειακές σχέσεις και την κομματοκρατία. Το πολιτικό σύστημα, κόμματα, συνδικάτα, μέσα ενημέρωσης, λειτουργούν υπέρ αυτών που βρίσκονται εντός του συστήματος. Αγωνίζονται μη χάσουν ούτε καν τα επιδόματά τους. Το ασφαλιστικό σύστημα είναι επίσης υπέρ όσων είναι «εντός». Μεγαλώνει την ψαλίδα της ανισότητας αντί να τη μικραίνει, όπως γίνεται σε όλο τον κόσμο.

Αυτά που 3 χρόνια προσπαθούμε να διατηρήσουμε, αυτά τα «κεκτημένα», οι «κατακτήσεις», τα «δικαιώματα» που περήφανα υπερασπίζουμε, δεν είναι δικαιώματα όλων. Ακόμα χειρότερα. Οι κατακτήσεις του ενός είναι απώλειες κάποιου άλλου.
 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Κίνητρα και αντικίνητρα -- Το πείραμα των John Maynard Smith και George Price

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

(www.capital.gr)

Το παρακάτω «πείραμα» το ανέπτυξαν το 1971 οι γενετιστές John Maynard Smith και George Price προκειμένου να εξηγήσουν τις καταστάσεις ισορροπίας και ανταγωνισμού.

Ας δεχτούμε την ύπαρξη ενός πληθυσμού ατόμων με δυο διαφορετικές στρατηγικές επιβίωσης:

Α) Την συνεργασία και το μοίρασμα 

Β) Τον ανταγωνισμό και την αποκλειστική χρήση.

Συνεργάτες και αποστάτες. Στη γλώσσα του παιγνιδιού οι αποστάτες είναι τα γεράκια και οι συνεργάτες τα περιστέρια.

Τα γεράκια προκειμένου να εξασφαλίσουν την τροφή τους επιτίθενται και ανταποδίδουν την επιθέσεις άλλων.

Τα περιστέρια όταν συναντηθούν και διεκδικούν την ίδια τροφή συνεργάζονται, μοιράζονται και υποχωρούν.

Όταν ένα περιστέρι διεκδικεί την ίδια τροφή με κάποιο άλλο την μοιράζονται.

Περιστέρι + Περιστέρι = Συνεργασία και μοίρασμα.

Γεράκι + Γεράκι = Ανταγωνισμός για κέρδος και τραυματισμός ή θάνατος…

Όταν ένα γεράκι διεκδικεί την ίδια τροφή με ένα άλλο γεράκι, παλεύουν και το ένα κερδίζει την τροφή, και το άλλο ίσως κινδυνέψει να πεθάνει από κάποιο τραύμα.

Γεράκι + Περιστέρι = Το γεράκι παίρνει την τροφή και το περιστέρι υποχωρεί.

Αυτό που είναι ενδιαφέρον σε αυτό το πείραμα είναι 
πως καμιά από τις δυο στρατηγικές δεν εγγυάται την κυριαρχία τους ενός ή του άλλους είδους.

Ας υποθέσουμε πως έχουμε ένα πληθυσμό με 50% γεράκια και 50% περιστέρια, τροποποιώντας κάποιες παραμέτρους και αφήνοντας το σύστημα να λειτουργήσει με συχνές επαναλήψεις θα έχουμε τις εξής συνέπειες:

Αν η αξία της κλοπής τροφής είναι μεγαλύτερη από το ρίσκο του τραυματισμού και του θανάτου, ο πληθυσμός των γερακιών παραμένει άθικτος.

Αν όλοι λιμοκτονούν, οι άνθρωποι παίρνουν ο ένας από τον άλλο χωρίς να ανησυχούν για τις συνέπειες.

Αν υποθέσουμε πως η αξία της τροφής μειώνεται ενώ οι 
συνέπειες της πάλης παραμένουν το ίδιο επικίνδυνες: αυξημένες πιθανότητες για τραυματισμό και θάνατο. Ο πληθυσμός σταθεροποιείται σε μια αναλογία γερακιών και περιστεριών.

Αν η τροφή είναι για κάποιο λόγο λιγότερο άφθονη και η πάλη γι’ αυτήν μείνει το ίδιο επικίνδυνη, ο πληθυσμός σταθεροποιείται σε μια αναλογία με περισσότερα περιστέρια και λιγότερα γεράκια.

Αν υποθέσουμε πως έχουμε μόνο ένα πληθυσμό περιστεριών, όπου κάθε φορά που διεκδικούν την ίδια τροφή δεν ανταγωνίζονται αλλά συνεργάζονται και την μοιράζονται. Αν σε αυτό τον πληθυσμό βάλουμε μέσα ένα γεράκι, θα είναι ευτυχισμένο. Θα μπορεί να κλέβει τροφή απ’ όποιο περιστέρι συναντά χωρίς να αντιμετωπίζει τον κίνδυνος του θανάτου ποτέ. Αυτή είναι η πιο ασφαλής και αποδοτικής στρατηγική επιβίωσης.

Αν τώρα στον ίδιο πληθυσμό βάλουμε και ένα δεύτερο γεράκι η στρατηγική δεν αλλάζει πολύ και παραμένει ιδιαίτερα επικερδής.

Αν ο πληθυσμός είναι αρκετά μεγάλος τα δυο γεράκια δεν θα συναντηθούν ποτέ.

Όσο όμως αυξάνεται ο αριθμός των γερακιών, τόσο αυξάνονται και οι πιθανότητες μια συνάντησης μεταξύ τους, άρα και οι πιθανότητες κάποιου από αυτά να υποστεί συνέπειες. Όταν υπάρχουν πολλά γεράκια, το να είσαι γεράκι είναι πιο επικίνδυνο από το να είσαι περιστέρι. Αυτό σταθεροποιεί τον αριθμό των γερακιών στον πληθυσμό.

Αν τα περιστέρια έχουν την ικανότητα να αναγνωρίζουν τα γεράκια και αποφεύγουν την εμπλοκή, ο πληθυσμός των γερακιών μειώνεται καθώς αυξάνεται η διεκδίκηση τροφής μόνο από γεράκια.

Αν τα περιστέρια καταφέρνουν να επιβιώνουν των επιθέσεων των γερακιών χωρίς να χάνουν την τροφή τους, μαθαίνοντας να είναι ύπουλα, ο πληθυσμός των γερακιών μειώνεται.

Αν τα περιστέρια βρουν ένα τρόπο να τιμωρούν τα γεράκια, τότε πάλι μειώνεται ο πληθυσμός των γερακιών.

Αν μέσω της συνεργασίας τα περιστέρια τα καταφέρνουν καλύτερα, αυτός είναι ένα λόγος επίσης να μειωθεί ο πληθυσμός των γερακιών.

Αν τα γεράκια συσπειρωθούν και βάλουν στόχο το κέρδος των περιστεριών, τότε ο πληθυσμός θα αποκτήσει περισσότερα γεράκια.

Γενικώς, θα έχουμε λιγότερα γεράκια αν αυξήσουμε το κέρδος να είσαι περιστέρι ή ανεβάσουμε το κόστος να είσαι γεράκι, και το αντίστροφο…

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και EΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: 96η η Ελλάδα στην ανταγωνιστικότητα σύμφωνα με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ

Στην 96η θέση της κατάταξης του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) για την ανταγωνιστικότητα, υποχώρησε η Ελλάδα, από την 90ή το 2011, σύμφωνα με την έκθεση του διεθνούς οργανισμού που δόθηκε στη δημοσιότητα την Τετάρτη.

Στη λίστα του WEF περιλαμβάνονται, συνολικά, 144 χώρες.

«Συγκεκριμένα, η Ελλάδα, για παράδειγμα, έχασε τα τελευταία πέντε με έξι χρόνια 30 περίπου θέσεις και την βλέπουμε πλέον στην 96η θέση επί συνόλου 144 χωρών, την ώρα που η Γερμανία βρίσκεται στην 6η. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν τεράστιες διαφορές ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ, ειδικά μάλιστα εντός της Ευρωζώνης. Αυτές οι διαφορές στην ανταγωνιστικότητα ασκούν φυσικά πιέσεις στη σταθερότητα της ΕΕ», σχολίασε η Μαργκαρέτε Ντρτσένιεκ, μια εκ των συντακτών της έκθεσης.

Μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης που έχασαν έδαφος περιλαμβάνεται η Γαλλία, η οποία εγκατέλειψε την ομάδα των 20 ανταγωνιστικότερων χωρών, υποχωρώντας στην 21η θέση από την 18η που κατείχε κατά τον περασμένο χρόνο και την 15η το 2010.

Άλλες χώρες της Ευρωζώνης που έχασαν έδαφος είναι το Βέλγιο, η Κύπρος και η Πορτογαλία, η οποία υποχώρησε κατά τέσσερις θέσεις στην 49η. Η Ισπανία διατήρησε την 36η θέση.

Η κρίση στις χώρες της νότιας Ευρώπης οδήγησε στην αύξηση του χάσματος, καθώς οι επενδυτές επικεντρώνονται όλο και περισσότερο σε αποτελεσματικότερες οικονομικά ευρωπαϊκές χώρες, σύμφωνα με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, που οργανώνει την ετήσια διάσκεψη του Νταβός.

Η Ελβετία είναι πρώτη στον κατάλογο της Παγκόσμιας Ανταγωνιστικότητας για τέταρτη συνεχή χρονιά, χάρη στις καινοτόμες επιχειρήσεις της και μία ισορροπημένη ως προς τα συμφέροντα εργαζομένων και εργοδοτών πολιτική απασχόλησης.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Μύθοι και αλήθειες για την Ανταγωνιστικότητα

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΩΣΤΟΥΛΑ

Στο σημερινό συμπτύσσονται τέσσερις συντελεστές ανταγωνιστικότητας, που έχουν εντοπιστεί ως  παράγοντες που κάνουν τη διαφορά, στην προσπάθεια μιας χώρας για ανάπτυξη ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος.

Κύριο χαρακτηριστικό τους; Ο στρατηγικός χαρακτήρας τους.

1. Ο εντοπισμός και η ανάπτυξη ορισμένων, ενδεχομένως μοναδικών για κάθε χώρα, παραγόντων

Τέτοιοι εθνικοί συντελεστές πρέπει να έχουν ιδιότητες που τους καθιστούν σπάνιους, να είναι δύσκολο να αντιγραφούν, ενώ η απαρχής δημιουργία τους να απαιτεί μακροπρόθεσμη επενδυτική δέσμευση.

Η Δανία π.χ. έχει δύο νοσοκομεία εξειδικευμένα στη μελέτη και θεραπεία του διαβήτη. Εξού και η πρωτιά της Δανίας στην εξαγωγή ινσουλίνης.

Η Ολλανδία έχει υψηλού επιπέδου ερευνητικά ινστιτούτα στο χώρο της καλλιέργειας, της συσκευασίας και της μεταφοράς λουλουδιών, με συνέπεια τις γνωστές επιδόσεις της χώρας.

Ακόμα, η παραδοσιακή ηγεμονία της Γαλλίας και της Ιταλίας στη παραγωγή κρασιού έχει οδηγήσει τις παράπλευρες βιομηχανικές και βιοτεχνικές δραστηριότητες παραγωγής αμπελουργικών και οινοποιητικών μηχανημάτων- συσκευών-σκευών-εφοδίων σε απίστευτα υψηλά επίπεδα καινοτομίας.

Έχει καταγραφεί και το αντίστροφο. Η έλλειψη δηλαδή κάποιων πόρων, ιδιοτήτων ή χαρακτηριστικών σε κάποιες χώρες, λειτουργώντας ως ανάγκη, να καταστεί υψηλό προσδιοριστικό στοιχείο στην επεξεργασία των στρατηγικών ανάπτυξής τους.

Είναι γνωστή, εν προκειμένω, η βασική στρατηγική τοποθέτηση της Ιαπωνίας η οποία τοποθέτηση  αποτέλεσε και τη βάση για την πορεία της χώρας προς την κορυφή: "Είμαστε ένα κράτος- νησί χωρίς εθνικούς φυσικούς πόρους".

Ακόμα, η μεταπολεμική έλλειψη  εργατικών χεριών στην Ελβετία ανάγκασε τη χώρα, αφενός να αυξήσει την παραγωγικότητά της και αφετέρου να ασχοληθεί με κλάδους και προϊόντα  που τα συστατικά του κόστους τους, ήταν περιορισμένης εντάσεως εργασίας.

Η απόφαση πολλών βιομηχανιών των ΗΠΑ εξάλλου να εγκατασταθούν, κατά τις τελευταίες δεκαετίες σε χώρες με φτηνό εργατικό κόστος αποσκοπούσε ακριβώς στην εξουδετέρωση αυτού του ανταγωνιστικού μειονεκτήματος.

Για να έρθουμε και στα δικά μας, είναι να απορεί κανείς, εν προκειμένω, πώς η ζηλευτή βιοποικιλότητα και το κλίμα της Ελλάδας μένουν τόσο ανεκμετάλλευτα. Και όμως, με την τερατώδη εντατική μονοκαλλιέργεια να συνιστά μέγα κίνδυνο για το περιβάλλον και την υγιεινή διατροφή, ένας ρόλος θα ερχόταν γάντι στη χώρα μας. Αυτός της ηγέτιδας χώρας στην ήπια, βιώσιμη γεωργία με κέντρο τη μικροκαλλιέργεια και την ελεγχόμενη παραγωγή.

2. Η κατάσταση-επίπεδο της εσωτερικής ζήτησης

Θα περίμενε κανείς ότι η διεθνοποίηση των αγορών θα περιόριζε τη σημασία της εσωτερικής ζήτησης για ένα συγκεκριμένο προϊόν. Αυτό με τη ποσοτική έννοια είναι σωστό. Ωστόσο, αν εξετάσουμε τη σύνθεση, τα χαρακτηριστικά και ορισμένα στοιχεία της εσωτερικής ζήτησης θα δούμε ότι αυτή αποτελεί ένα πρώτης τάξεως πρόκριμα διεθνούς ανταγωνιστικότητας.

Πρώτα απ΄ όλα η εσωτερική ζήτηση δημιουργεί έναν πρώτο στίβο εποικοδομητικής άμιλλας.

Οι Ιάπωνες π.χ. που ζούσαν σε μικρά, στενά σπίτια είχαν να αντιμετωπίσουν τη ζέστη και την υγρασία του ιαπωνικού καλοκαιριού και συγχρόνως την ακριβή ηλεκτρική ενέργεια. Αποτέλεσμα ήταν η ανάπτυξη και πρωτοπορία  των Ιαπώνων στις αθόρυβες και οικονομικές κλιματιστικές συσκευές.

Το παραδειγματικό ενδιαφέρον τη Σουηδίας για τα άτομα με ειδικές ανάγκες οδήγησε τη χώρα στη πρωτοπορία παραγωγής προϊόντων που απευθύνονται σε αυτήν την ειδική "αγορά".

Παρόμοιο είναι και το παράδειγμα της Δανίας, της οποίας η υψηλού επιπέδου περιβαλλοντική συνείδηση την οδήγησε στο να γίνει η ηγέτιδα κατασκευάστρια μηχανών, συσκευών ή υλικών ελέγχου της μόλυνσης των νερών.

Χώρες τέλος που είναι σε θέση, όπως οι ΗΠΑ, να εξάγουν καταναλωτικά πρότυπα, και τρόπο ζωής σε άλλες χώρες έχουν αναπτύξει κλάδους που εξυπηρετούν ακριβώς αυτό. Οι εταιρείες φαστ φουντ και πιστωτικών καρτών και η αμερικανική βιομηχανία κινηματογράφου είναι κλασικά παραδείγματα της περίπτωσης αυτής.

3. Η ύπαρξη στη χώρα σχετικών υποκλάδων του βασικού τομέα

EUROSTAT: Οι Ελληνες παίρνουν πτυχία που τελικά δεν χρησιμοποιούν

Εργαζόμενους σε θέσεις εργασίας που απαιτούν λιγότερα προσόντα από όσα έχουν αλλά και μία μεγάλη πίεση σε χαμηλής κατάρτισης προσωπικό καταγράφει μεταξύ άλλων για την Ελλάδα η Eurostat για το διάστημα 2007-2011 χαρτογραφώντας το περιβάλλον εργασίας σε μία μεταβατική περίοδο, λίγο πριν και μεσούσης της οικονομικής κρίσης.

Τα στοιχεία παρουσιάστηκαν από εμπειρογνώμονες του CEDEFOP σε ημερίδα με θέμα: «Οι σύγχρονες κατευθύνσεις της εκπαιδευτικής πολιτικής στην Ευρωπαϊκή Ένωση».

Ένα ποσοστό 33-35% του ενεργού εργατικού δυναμικού στην Ελλάδα, όπως αναφέρθηκε, απασχολείται σε θέσεις εργασίας που απαιτούν λιγότερα τυπικά προσόντα (γνώσεις και πτυχία) από αυτά που διαθέτουν οι εργαζόμενοι–φαινόμενο έχει ενταθεί στα χρόνια της οικονομικής κρίσης.

Ωστόσο η Ελλάδα υστερεί ακόμη στην προώθηση των οχτώ βασικών ικανοτήτων διά βίου μάθησης, που κρίνονται από την ΕΕ και την αγορά εργασίας ως προαπαιτούμενο για την επαγγελματική ζωή. 

Στον αντίποδα βρίσκεται ένα ποσοστό 16-18% των εργαζομένων στην Ελλάδα, που απασχολούνται σε θέσεις εργασίας υψηλότερων απαιτήσεων από τα προσόντα που διαθέτουν.

Στις δύο αυτές περιπτώσεις, οι κάτοχοι πτυχίων και μεταπτυχιακών τίτλων εμφανίζουν μια αύξηση απασχόλησης κατά 5%. Αντίθετα, το ανθρώπινο δυναμικό μεσαίας εκπαίδευσης καταγράφει μείωση της τάξης του 7% και το χαμηλής εκπαίδευσης μείωση απασχόλησης της τάξης του 17-18%. 

Σύμφωνα με την εμπειρογνώμονα του CEDEFOP, Ρένα Ψηφίδου, είναι χαρακτηριστικό ότι στην Ελλάδα το 20% των ατόμων, ηλικίας έως 25 ετών δεν έχει απολύτως καμία εργασιακή εμπειρία σε αντίθεση με πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες. 

Κατά την ίδια, μόλις πρόσφατα έχει ξεκινήσει στην χώρα μας η αναπροσαρμογή των αναλυτικών προγραμμάτων των σχολείων, με βάση το πλαίσιο των βασικών ικανοτήτων, που θέτει η ΕΕ και που δίνουν έμφαση στο αποτέλεσμα της μάθησης και όχι στον τρόπο που αποκτήθηκε.

Οι οχτώ βασικές ικανότητες διά βίου μάθησης, που αποτελούν προαπαιτούμενο στο ευρωπαϊκό πλαίσιο ικανοτήτων, αλλά και στην αγορά εργασίας, είναι:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Στέλνει τα σκάφη αναψυχής μαζι με εκατομμύρια χαμένου συναλλάγματος στην... Τουρκία!

Του ΒΑΣΙΛΗ ΚΩΤΣΗ

Τιτανικό θυμίζει ο κλάδος των σκαφών αναψυχής στην Ελλάδα και παρασύρει στον «βυθό» πολλούς τομείς της οικονομίας, με πρώτον και καλύτερο αυτόν των τουριστικών λιμένων (μαρίνες).

Οι ιδιοκτήτες των σκαφών αναψυχής αναζητούν λόγω της οικονομικής κρίσης φθηνότερες χρεώσεις ελλιμενισμού και ήδη έχει καταγραφεί σημαντική διαρροή προς τις δημόσιες μαρίνες ή ακόμη και στις μαρίνες της Κροατίας, του Μαυροβουνίου και της Τουρκίας.

Η κρίση έφερε στην επιφάνεια τη χαμηλή ανταγωνιστικότητα των ελληνικών μαρινών που λόγω σειράς αντιαναπτυξιακών κινήτρων (π.χ. υψηλός ΦΠΑ) αδυνατούν να κρατήσουν τους πελάτες τους και βλέπουν τις πληρότητές τους να συρρικνώνονται ως και 30%.

Επίσης, τα πληρώματα των θαλαμηγών βρίσκονται αντιμέτωπα με ανεργία της τάξης του 40% και εκεί που ως το 2009 «έδιωχναν» δουλειές, τώρα παρακαλούν για ένα μεροκάματο.

Η κρίση όμως λειτουργεί σαν ντόμινο, αφού εκτός από τη βιομηχανία του yachting επηρεάζει σειρά άλλων δραστηριοτήτων, όπως ναυπηγοεπισκευαστικές δραστηριότητες, προμήθειες εξοπλισμού ή ανταλλακτικών, αλλά ακόμη και τις δραστηριότητες που αναπτύσσονται μέσα σε μία σύγχρονη μαρίνα, όπως η διασκέδαση ή η εστίαση.

«Οι πελάτες μας βρίσκονται αντιμέτωποι με υψηλά κόστη με αποτέλεσμα να ψάχνουν για φθηνότερα ενοίκια ή να ζητούν αναπροσαρμογές» αναφέρει  ο πρόεδρος της Ενωσης Μαρινών Ελλάδος κ. Σταύρος Κατσικάδης και προσθέτει ότι πολλά μέλη της Ενωσης αντιμετωπίζουν καθυστερήσεις στην καταβολή των τελών ελλιμενισμού.

Για ένα ιδιωτικό σκάφος το ενοίκιο επιβαρύνεται με 23% ΦΠΑ (τα επαγγελματικά σκάφη δεν υπόκεινται σε ΦΠΑ). Ετσι, με το «καλημέρα», ένας ιδιοκτήτης σκάφους πληρώνει 23% παραπάνω ενοίκιο σε μια μαρίνα στην Ελλάδα σε σχέση με μια μαρίνα στην Τουρκία που έχει μηδενικό ΦΠΑ.