"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΕΤΡΑΚΗΣ Γ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΕΤΡΑΚΗΣ Γ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η καρέκλα, οι «Ρομπεν των Δασών» και το ακροδεξιό ακροατήριο



Πολύ σωστά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επιδιώκει να δώσει ιδεολογικό υπόβαθρο στην συμπόρευση των δυο κομμάτων που κινούνται κοντά στα δυο άκρα του πολιτικού φάσματος, και υποστηρίζει ότι αυτή η παρα φύσιν συνένωση επιτεύχθηκε για την έξοδο της χώρας από το Μνημόνιο και για την οικοδόμηση της μετα μνημόνιο Ελλάδας. Αν δεν ίσχυε αυτό τότε θα ηταν υποχρεωμένα τα δυο κόμματα της συγκυβέρνησης να παραδεχθούν αυτό που όλοι γνωρίζουμε, ότι αυτό που τους ένωσε ηταν η εξουσία και η καρέκλα.  


Το σχίσιμο των Μνημονίων όπως αποδείχθηκε δεν ηταν ο στόχος τους, η κατάργηση της λιτότητας ούτε πέρασε από το μυαλό τους, το γύρισμα της πλάτης στην «γερμανοδουλη» Ευρώπη έγινε υποκλίσεις και εγκώμια στην κ. Μερκελ.  


Συνεπώς αυτό που ίσως θα απέμενε, ηταν το ιδεολογικό στίγμα και αποτύπωμα αυτής της κυβέρνησης. Το στίγμα του νέου κοινωνικού κράτους που θα δημιουργούσε και η, εκσυγχρονιστικού προοδευτικού προσανατολισμού, σφραγίδα που θα έβαζε, στην ισοπεδωμένη από την οικονομική κρίση κοινωνία. 


Σε ότι αφορά το πρώτο είναι μάλλον αποτυχημένες οι απόπειρες και του ίδιου του πρωθυπουργού να πείσει ότι αρκούσε ένα επίδομα τον περασμένο Δεκέμβριο σε συνταξιούχους που δεινοπαθούν (και με δική τους υπογραφή) για να αποενοχοποιηθεί και να νομιμοποιηθεί η διαρκής λιτότητα, η (με τσιριμόνιες, που στοιχίζουν εκατομμύρια) υλοποίηση του προγράμματος που υπαγόρευσαν στην κυβέρνηση οι δανειστές, η εξόντωση της μεσαίας τάξης, η φυγή της νέας γενιάς στο εξωτερικό και το μαράζωμα όσων νέων έχουν εγκλωβισθεί στην χώρα και φυσικά η δύσκολη επιβίωση κάθε είδους επιχειρηματικότητας. 


Το κοινωνικό κράτος για το οποίο κοκορεύεται η κυβέρνηση είναι ένα επιδοματικό και ad hoc σύστημα για τα φτωχοποιημένα στρώματα τα οποία λόγω της πολιτικής της ( οικονομικής και φορομπηχτικής) διευρύνονται διαρκώς.  


Ο κ. Τσίπρας και η κυβέρνηση του μπορεί να εζήλωσαν την δόξα του Ρομπέν του Δασών η έστω του Λένιν, και να πιστεύουν ότι θα πείσουν κάποιους ότι παίρνουν από τους κατέχοντες και μοιράζουν στους μη έχοντες, αλλα απλώς εξοργίζουν και τους μεν (που δεν είναι κατέχοντες πλεον) και τους δε. 


Κοινωνικό μέρισμα, υπάρχει όταν παράγεται κοινωνικός πλούτος και όταν υπάρχει περίσσευμα πλούτου. Ο κ. Τσίπρας νομιμοποιείται να «μοιράσει» όταν τα έσοδα του κράτους από την ανάπτυξη θα είναι τέτοια που θα επιτρέπουν να το πράξει. Τώρα απλώς αναδιανέμει την φτώχεια.  


Γιατί πολύ απλά...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΗ ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΑ: Μήπως ο Στάλιν και ο Αδόλφος πλήρωναν ΕΝΦΙΑ και ΕΦΚΑ; (Ερωτήματα στην Ελλαδα του 2017 μ.χ.)



Η πραγματική παρακμή της χώρας είναι αυτό που ζει τις τελευταίες εβδομάδες. 


Με μια κυβερνηση να επιχειρεί να βρει πολιτικό άλλοθι για τα Μνημόνια και την ηθική κατάπτωση των στελεχών της, που αλωνίζουν το Αιγαίο και τα πενταστερα ενώ ο λαός υποφέρει, προβάλλοντας το επαναστατικό αριστερό παρελθόν της. Και μια αντιπολιτευση που θεωρει ότι αρκεί να αποδείξει ότι οι κυβερνώντες εκτός από (πολιτικοί) απατεώνες είναι και επικίνδυνοι σταλινικοί, με ελάχιστο σεβασμό στην Δημοκρατία, για να αποδυναμώσουν την κυβέρνηση και να έρθουν νομοτελειακά στην εξουσία. 


Και σχεδόν τριάντα χρόνια μετα την εθνική συμφιλίωση, που επιχείρησε να κλείσει τις πληγές ενός άθλιου και ξενοκίνητου Εμφύλιου Πολέμου, βρέθηκαν οι πολιτικοί μας να σκοτώνονται δημοσίως για το εάν ο Σταλινισμός ηταν ο ίδιος με τον Nαζισμό, και το ποιος διέπραξε περισσότερα και ειδεχθέστερα εγκλήματα. 


Τα κίνητρα είναι προφανή: 


Ο κ. Τσίπρας και πολλοί από τους υποστηρικτές του ποτέ δεν έκρυψαν ότι παρά τις «πολυτελείς» πια συνήθειες, ως και το κυβερνητικό λίαρ τζετ χρησιμοποιούν, συνομιλιες με ξένους ηγέτες, βόλεμα ημετέρων κλπ, παραμένουν κατά βάθος ο ΣΥΡΙΖΑ του 3-4%. Απολειφάδια του κομμουνιστικού παρελθόντος της χώρας που απλώς δεν βολεύονταν με την παρακμιακή τραγιάσκα και τον Ριζοσπάστη στην κολοτσεπη και τον φραπέ στην Κουμουνδούρου, άντε στην Σκουφά. 


Ετσι αφού εκαναν τα πάντα, ακόμη κι αυτά που δεν ζήτησε ο Σόιμπλε τώρα έπρεπε να βρεθεί το επιχείρημα: “Τα κάναμε όλα, αλλά εμείς είμαστε …αριστεροί. Κομουνιστές κι αυτό που νοιώθετε ως ισοπέδωση δεν είναι αυτό που νομίζετε. Είναι η ισότητα”. 


Προς τα κατω βέβαια, αλλα ισότητα. Μόνο εμείς θα έχουμε την αγγαρεία να τρέχουμε με το λιαρ τζετ και θα νταλαβεριζουμε με τα συμφέροντα, για το δικό σας καλό. 


Σημασία δεν εχει πόσο κάτω θα φθάσετε. 


Να είσαστε ίσοι εχει σημασία. Το έλεγε και ο «Πατερούλης». 


Όσο για τις διαχωριστικές γραμμές έχουν πέσει. Όχι αυτές των σταλινικών -φιλελευθέρων, ακροδεξιών- αριστερων… Αλλα οι διαχωριστικές γραμμές Μνημονιακών – Αντιμνημονιακών και αυτό τρέμει η κυβέρνηση. Και η αναζήτηση άλλοθι ιδεολογικών και ιστορικών δεν εχει και πολύ νόημα, εκτός εάν φυσικά κάποιοι φλερτάρουν ακόμη με την «συνταγή Στάλιν» για την διαχείριση μιας χώρας και ενός λαού, και κυρίως των αντιπάλων του. Και είναι σαφές ότι Κομμουνισμός και Ναζισμός δεν είναι το ίδιο. Ούτε και το Απαρτχάιντ είναι το ίδιο. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Κομμουνισμός και το Απαρτχάιντ ηταν τα ιδανικά συστήματα … Ούτε τα εκατομμύρια νέκρων του ναζισμού εξιλεώνουν τον Κομμουνισμό και τα δικά του θύματα. Και φυσικά κάθε άλλο παρά νομιμοποιούν τους τωρινούς θιασώτες του.  


Και τελικά αντί να συγκρίνουμε τον Κομμουνισμό με τον Ναζισμό, γιατί δεν τον συγκρίνουμε με την Δημοκρατία; Ακόμη και με την «αστική» Δημοκρατία με όλα τα κακά της; 


 Η Αντιπολιτευση έπεσε στην παγίδα που της έστησαν οι κρυφοί θαυμαστές του Σταλινισμού και οι νοσταλγοί του (αν)Υπαρκτού Σοσιαλισμού. Μπήκε στην συζήτηση που δεν εχει κανένα απολύτως νόημα: το πρόβλημα δεν είναι ότι στην Ελλαδα υπάρχουν νοσταλγοί του Στάλιν και του Μπρεζνιεφ και του Τσαουσέσκου και του Γιαρουζέλσκι. Το πρόβλημα είναι ότι...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Η φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης ως εκλογικό εργαλείο του ΣΥΡΙΖΑ: Οι φτωχοί “είναι μαζί μας”!



Ο Χριστόφορος Βερναρδάκης ομολογεί στην ΑΥΓΗ και το κάνει μάλιστα με έπαρση ότι «οι μετρήσεις δείχνουν ότι στα φτωχά στρώματα έχουμε προβάδισμα»  


Η Ράνια Σβίγκου στην ίδια εφημερίδα δηλώνει ότι το «μέλημα μας είναι τα συμφερόταν των αποκλεισμένων»… 


Και οι δυο δηλώσεις, κυρίως αυτή του κ. Βερναρδάκη που είναι και καλός γνώστης των δημοσκοπήσεων και πρώτο βιολί στον στρατηγικό σχεδιασμό της κυβέρνησής, είναι αποκαλυπτικές για το πως πορεύεται και πολιτεύεται η κυβέρνηση. Και δίνει συγχρόνως απάντηση στην εύλογη απορία όλων μας: Δεν καταλαβαίνουν ότι διαλύουν την μεσαία τάξη; 


Η απάντηση είναι απλή: Όχι μόνο το καταλαβαίνουν, αλλά αποτελεί ακριβώς τον στόχο τους.  


Η διάλυση της μεσαίας τάξης και η φτωχοποίηση της, εξελίσσεται σε βασικό μέσο για την επιβίωση τους. Μια μεσαία τάξη που πάρα τα κτυπήματα που εχει δεχθεί, μπορεί να αντέξει, μπορεί να σταθεί στα πόδια της, μπορεί και παλι να αρχίσει να δημιουργεί με αξιοπρέπεια, δεν θα είναι σύμμαχος της κυβέρνησης. Θα είναι εχθρός της. Γιατί οι ιδεολογικά εχθροί της δημιουργίας, της επιχειρηματικότητας, του νοικοκυρέματος, δεν μπορεί να είναι στο πλευρό της μεσαίας τάξης.  


Μια τέτοια μεσαία τάξη που θα ξανασταθεί στα πόδια της, δεν είναι εύκολα χειραγωγήσιμη.  


Δεν καταπίνει πια τα φούμαρα του 2015, αντιλαμβάνεται σιγά σιγά ότι δεν αρκεί να ρίχνουμε την ευθύνη για ότι συμβαίνει στην χώρα μας, σε κάποιο αόρατο ανθελληνικό χέρι. Και αν θέλουμε να προχωρήσουμε μπροστά και να μην κλαιγόμαστε για το ποιος μας πούλησε μεγαλύτερο παραμύθι, πρέπει να γυρίσουμε σελίδα να αλλάξουμε πολλά και να προχωρήσουμε. Και μια τέτοια μεσαία τάξη γίνεται όλο και πιο άγρια και με τιμωρητικής διάθεση, για όσους όχι μόνο την εξαπάτησαν ,αλλά επιχείρησαν να την εξαθλιώσουν. 


Για όλα αυτά, μια μεσαία τάξη που θα σταθεί στα πόδια της, είναι εχθρός της κυβέρνησης. 


Γι αυτό τον λόγο επιχειρείται συστηματικά και μεθοδικά η εξόντωση της. Η οικονομική εξόντωσή, με τους μισθούς των 600 ευρώ, τις εισφορές,τον ΕΝΦΙΑ, τους φόρους, τα τεκμήρια ακόμη και σε ανέργους. Με την εχθρική στάση απέναντι στον μικροεπαγγελματία και τον συνταξιούχο.  


Η φτωχοποίηση όλων αυτών, είναι πολιτικός στόχος. Ο φτωχός και εξαρτώμενος από τα προγράμματα «αρωγής» χειραγωγείται εύκολα. Όταν όλοι θα περιμένουν τα συσσίτια στον δήμο τους, το δωρεάν πρωινό στο σχολείο, την επιδότηση ενοικίου για να μην βρεθούν στον δρόμο, το κοινωνικό ηλεκτρικό ρεύμα, για να μην ζήσουν στο σκοταδι, τότε ναι, θα εχει εκπληρωθεί και ο πολιτικός στόχος… 


 Αυτό που λέει ο κ. Βερναρδάκης: στα φτωχά στρώματα έχουμε προβάδισμα…  


Συνεπώς...

 όσο περισσότεροι οι φτωχοί τόσο μεγαλύτερο το προβάδισμα… 


ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Όσο για την Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη μάλλον...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Οι πολλοί συν-συγγραφείς του βιβλίου του Γιαν(ν)η Βαρουφάκη… Δεν ήξερες, δεν ρώταγες Αλέξη;

Όπως γίνεται συνήθως η έκδοση ενός βιβλίου και μάλιστα βιβλίου ντοκουμέντου για μια εξαιρετικά κρίσιμη φάση της πολύ πρόσφατης ιστορίας της χώρας κινδυνεύει να οδηγήσει σε μια συζήτηση για την σοβαρότητα ή μη του προσώπου του συγγραφέα, Γιάνη Βαρουφάκη.

 
Η αντιπολίτευση από την αρχή του 2015, από την πρώτη στιγμή στηλίτευσε τα καραγκιοζιλίκια του Γιάνη που δεν εξαντλούνταν φυσικά στα λουλουδάτα πουκάμισα, τα δερμάτινα ημιπαλτά και τις εκκεντρικές εμφανίσεις, την αρρωστημένη αλαζονεία, τις τρελές θεωρίες και τον αντιαισθητικό ναρκισισμό.

 
Όμως είναι θλιβερή η προσπάθεια σήμερα των πρώην συντρόφων και συνοδοιπόρων του να ακυρώσουν τα όσα υποστηρίζει στο βιβλίο του, γελοιοποιώντας τον. Οι ίδιοι που με γραπτά τους (που μένουν), υποστήριζαν τον Γιάνη με κάθε τρόπο από τις επιθέσεις του “κατεστημένου” της Δεξιάς, των «συμφερόντων, των υπερκόσμιων δυνάμεων κλπ.

 
Ετσι πλέον τίθενται δυο κορυφαία ζητήματα:


Πρώτο: Ποιος έβαλε τον Γιάννη να παίζει με τις τύχες της Ελλάδας το 2015. 


Δεύτερο και πιο σημαντικό: εάν τα σχέδια του Γιάννη και του Λαφαζάνη ,δεν τα είχε αποδεχθεί ο πρωθυπουργός ,τότε με ποιο σχέδιο σκόπευε να σκίσει τα Μνημονια;

 
Είναι προφανες ότι την ευθύνη για την επιλογή του προσώπου που πρωταγωνίστησε στην τραγωδία του Α΄ Εξάμηνου του 2015, την είχε αποκλειστικά ένα πρόσωπο. Ο κ. Αλέξης Τσίπρας που τον επέλεξε και τον στήριξε. 


Οι αποφάσεις εξάλλου ηταν συλλογικές, ο κ. Βαρουφάκης έκανε το καλύτερο που μπορούσε να κάνει στις 20 Φεβρουαρίου 2015 όταν το Eurogroup εδωσε την ευκαιρία στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για μια αθόρυβη κολοτουμπα, την οποία απέρριψε ο κ. Τσίπρας και το επιτελείο του. Από κει και πέρα οι κινήσεις όλες έγιναν εν γνώση και με σχεδιασμό του Μεγάρου Μαξίμου. 


Ο κ. Βαρουφάκης λέει κάτι απλό: όταν πείσθηκαν όλοι ότι όσες φορές και να φταρνισθεί ο κ. Τσίπρας δεν θα πουντιάσει ποτέ η κ. Μέρκελ και οι αγορές, και ότι τελικά υπήρχαν παραπάνω από μια στο εκατομμύριο πιθανότητες να του πει η κ. Μέρκελ «Όχι», έπρεπε κάτι να κάνουν…

 
Είτε υπήρχε το Σχέδιο Λαφαζάνη (ρούβλια, πετρέλαιο εκ Βενεζουέλας και ντου στο Νομισματοκοπείο)  


Είτε υπήρχε το Σχέδιο Βαρουφάκη (ντου στα αποθεματικά της ΤτΕ, ATM’s και πληρωμή με χαρτάκια IOU). 


‘Η τελικά δεν υπήρχε κανένα απολύτως σχέδιο, έγινε ρεσάλτο στην εξουσία και τελικά οργανώθηκε με τον χειρότερο τρόπο η παράδοση στο μοναδικό σχέδιο που υπήρχε, αυτό του Σόιμπλε (Γ΄ Μνημόνιο μέσα από κλεισιμο Τράπεζων, capital controls και χωρίς κούρεμα του χρέους)..

 
Ποια ηταν η διαφορά με τα δυο προηγούμενα; Ότι εξασφάλιζαν με την κολοτουμπα, και τα καραγκιοζιλίκια του δημοψηφίσματος, την παραμονή τους στην Εξουσία. Ελέω Σόιμπλε.
 
Αν έχετε αντιληφθεί την ύπαρξη κάποιου άλλου Σχεδίου που είχε η κυβέρνηση και υλοποιούσε το Α΄ Εξάμηνο του 2015, ευχαρίστως να το κουβεντιάσουμε!

 
Ακούω με ενδιαφέρον το επιχείρημα ότι ο κ. Τσίπρας είναι αυτός που υπερασπίσθηκε την παραμονή στην ευρωζώνη και δεν ασχολήθηκε με τέτοια Σχέδια. Ξέχασαν, τις δηλώσεις περί «εναλλακτικής πηγής χρηματοδότησης», την άρνηση δέσμευσης στο «πάση θυσία ευρώ», τα δυο ταξίδια στην Ρωσια απ’ όπου ο Παναγιωτης θα έφερνε τα 5 δις..

 
Λέει ο Φιλης ότι η κυβέρνηση ηταν υπερ της παραμονής στην Ευρωζώνη, απλώς μπορεί να είχαμε …παράλληλο νόμισμα… Πολύ εξυπνο αυτό. Το ειχε προτείνει και ο Σόιμπλε, με την διαφορά ότι προέβλεπε «διάλειμμα» από την συμμέτοχη της χώρας στην Ευρωζώνη…

 
Όσο για τις προθέσεις του πρωθυπουργού έναντι της Ευρώπης...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Που πάμε; Το «Δίκαιο της Βαριοπούλας» και τα παιγνίδια εκτροπής στην πλάτη της (κάθε) Ηριάννας…



Τελικά είναι ένοχη η Ηριάννα; 


Έπρεπε να είναι εκτός φυλακής ο Ακης; Έπρεπε να εχει μείνει στο κελί η σύζυγος του; 


Έπρεπε να είχε καταδικασθεί ο Γιαννος; 


Είναι ορθή η απόφαση για την μη καταβολή μισθού; Η υπερβολική προστασία των εργαζομένων από τα δικαστήρια βοηθά την επιχειρηματικότητα; 


Είναι υπεύθυνος έναντι του νόμου ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης, που με τις ευνοϊκές διατάξεις που εισήγαγε καταδικασμένοι για κακουργήματα αποφυλακίσθηκαν και επανέλαβαν τα εγκλήματα τους;  


Τα ερωτήματα θα μπορούσαν να είναι δεκάδες. Και διπλάσιες αν όχι τριπλάσιες θα ήταν οι απαντήσεις. Και σχεδόν όλες διαφορετικές μεταξύ τους… Το δικαίωμα άσκησης κριτικής στις αποφάσεις της δικαιοσύνης είναι απολύτως θεμιτό αν και συχνά ασκείται χωρίς γνώση των δικονομικών κανόνων, αλλά απλώς με βάση το «κοινό» περί δίκαιου αίσθημα, το οποίο αν και κατ’ όνομα «κοινό», είναι τελικά όπως το αντιλαμβάνεται ο καθένας… 


Η κριτική ασκείται και από νομικούς μέσα στο πλαίσιο της νομιμότητας. Και είναι προφανες ότι αποφάσεις σε θέματα που βρίσκονται ή εσκεμμένα αναβαθμίζονται στην κορυφή της επικαιρότητας δημιουργούν το έδαφος για την τόσο εύκολη για την κοινωνία μας πόλωση και αντιπαράθεση. Και στις πιο αντιφατικές αποφάσεις της Δικαιοσύνης όμως υπάρχει η δυνατότητα εξάντλησης όλων των ενδίκων μέσων και φυσικά η προσφυγή στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια.  


Ακόμη και η χειρότερη Δικαιοσύνη, είναι καλύτερη από την καθόλου Δικαιοσύνη και την επικράτηση του Νόμου του «μπαλτά» και της «βαριοπούλας».  


Πολύ απλά: η φάμπρικα που εχει ξεκινήσει η κυβέρνηση εναντίον της Δικαιοσύνης δεν εχει σχέση με ευαισθησίες για την Ηριάννα, την απολυμένη του Καρυπίδη, τον Άκη (που θα ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ πλέον)… Η κυβέρνηση στην θεσμική εκτροπή με την οποία φλερτάρει από την εποχή των IOU του Βαρουφάκη και των φαντασιώσεων για… κατάληψη του Νομισματοκοπείου, θεωρεί ότι η άλωση της Δικαιοσύνης είναι ένα βασικό όπλο. Με πολιορκητικό κριό την κ. Θάνου εξάντλησε τα όρια της, καθως ακόμη και οι συνήθως εύκολα βολευόμενοι με την εκάστοτε εκτελεστική εξουσία δικαστές, ενοχλήθηκαν και αντιδρούν απέναντι σε μια απειλή που αφορά τους ιδίους και το ίδιο το πολίτευμα. 


Οι όροι υποκόσμου με τους οποίους επιχειρήθηκε να στοχοποιηθούν μη αρεστοί ανώτατοι δικαστικοί προκάλεσε όπως ήταν φυσικό αντιδράσεις αυτοπροστασίας απο το Δικαστικό Σώμα.  


Η χειραγώγηση της Δικαιοσύνης όπως έχει αποδειχθεί και από την εμπειρία της επικράτησης του Ταγίπ Ερντογάν στην Τουρκια αποτελεί βασικό βήμα για την επιβολή πολιτικών σχημάτων που με καθεστωτική αντίληψη, δεν συμβιβάζονται με τον βασικό πολιτικό κανόνα της Δημοκρατίας. 


Η εξουσία ελέγχεται και λογοδοτεί, και όποιος κερδίζει στις εκλογές κυβερνά για όλους, όποιος χάνει πηγαίνει στην αντιπολίτευση. 


Όλο αυτό το σκηνικό που εχει στηθεί υπονομεύει την Δημοκρατία. Με τα καλά και τα κακά της ένα Δημοκρατικό σύστημα διέπεται από ορισμένες βασικές αρχές και ένας από τους πυλώνες του είναι η Δικαιοσύνη. Αντιλήψεις ότι όταν δεν μας αρέσει μια απόφαση της Δικαιοσύνης τότε συστήνουμε αλλαγή του δικαστηρίου για να αλλάξει η απόφαση και συγχρόνως παρακολουθούμε με χαρά τις ορδές των «ανεξέλεγκτων» μπαχαλακηδων να παραδίδουν περιουσίες (και θέσεις εργασίας) στην πυρά, προκειμένου να εξηγήσουν ότι εκτός από τον Ποινικό Κώδικα, θα πρέπει τα Δικαστήρια να λαμβάνουν την γνώμη και της Τοπικής Επιτροπής των …Συλλογικοτήτων, οδηγούν σε σκοτεινά μονοπάτια… 


Τα επόμενα βήματα δεν είναι δύσκολο να προβλεφθούν… Όταν δεν βολεύουν οι δημοσκοπήσεις, προφανώς θα μπορεί ο βολικός δικαστής να γνωμοδοτήσει ότι η «περιρρέουσα λαϊκή βούληση» επιτάσσει την αναβολή των εκλογών για λόγους δημοσίου συμφέροντος…  


Κι αν γίνουν εκλογές και το αποτέλεσμα είναι αρνητικό, που ξέρεις… Μπορεί η κ. Θάνου να γνωμοδοτήσει ότι θα πρέπει να μετρήσει και η αποχή… Που σύμφωνα με το «κοινό περί δίκαιου αίσθημα» σίγουρα, εάν ψήφιζαν όσοι απείχαν, θα ψήφιζαν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ… 

Κι αν δεν πιάσουν όλα αυτά...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Βουλγαρική «σφήνα» στο Σκοπιανό - Σκοπεύει να εξυπηρετήσει τα Σκόπια και να “ρίξει” την Αθήνα



Σφήνα στο Σκοπιανό επιχειρεί να μπει η Βουλγαρία καθως αναλαμβάνει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το πρώτο εξάμηνο του 2018 και θέλει να προωθήσει την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της χώρας αυτής επιδιώκοντας ανταλλάγματα που θα δικαιώνουν τις Βουλγαρικές βλέψεις στην ΠΓΔΜ, αλλά θα διευκολύνουν την σκοπιανή ηγεσία να ξεφύγει από την δύσκολη θέση αποδοχής του συμβιβασμού με την Ελλάδα. 


Σύμφωνα με πληροφορίες του σκοπιανού Τύπου ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας Μπόρις Μπορίσοφ μετα την συνάντηση που είχε με την καγκελάριο Αγγελα Μερκελ στο Βερολίνο την ενημέρωσε ότι η έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΠΓΔΜ θα είναι στις προτεραιότητε της Βουλγαρικής Προεδρίας της Ε.Ε. και ζήτησε την στήριξη της. 


Αν και η Βουλγαρία ήταν από τις πρώτες χώρες που αναγνώρισαν τα Σκοπια με την συνταγματική ονομασία “Δημοκρατία της Μακεδονίας», κατά καιρούς οι σχέσεις είναι διαταραγμένες καθως η Σόφια δεν εχει αναγνωρίσει την «μακεδονική γλώσσα» θεωρώντας ότι οι σλαβομακεδονες είναι Βουλγαρική οντότητα και ομιλούν παραλλαγή της βουλγαρικής γλώσσας, ενώ και ο “μακεδονισμός» στην ΠΓΔΜ δεν εχει εγκαταλείψεις τις βλέψεις για την βουλγαρική «Μακεδονία του Πιρίν». 


Η Βουλγαρική ηγεσία εχει δηλώσει ότι για να στηρίξει την ευρωπαϊκή πορεία της ΠΓΔΜ θα πρέπει να προηγηθεί η υπογραφή διμερούς Συμφωνίας Φιλίας και Καλής Γειτονίας. Μέσω αυτού του Συμφώνου όμως η Βουλγαρία απαιτεί από την ΠΓΔΜ, να αναγνωρίσει ότι οι δυο χώρες έχουν κοινή ιστορία, να συμφωνήσει στον κοινό εορτασμό κάποιων ιστορικών γεγονότων, όπως η “Εξέγερση του Ιλιντεν”, να αφαιρέσει από τα σχολικά βιβλία ιστορίας τα αποσπάσματα που αναφέρουν ότι κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Βουλγαρία ήταν κατακτητής και βρέθηκε στην πλευρά του φασιστικού Άξονα, αλλά και την παραίτηση των Σκοπίων από κάθε είδους αξίωση και δραστηριοποίηση για την «μακεδονική» μειονοτητα στην Βουλγαρία, χωρίς όμως να προβλέπεται αντίστοιχη υποχρέωση για την Βουλγαρία σχετικά με την Βουλγαρική μειονοτητα στην ΠΓΔΜ. 


 Ο σκοπιανός πρωθυπουργός Ζ. Ζαεφ εχει ανακοινώσει ότι στο τέλος Ιουνίου θα επισκεφθεί την Σόφια για συνομιλιες με τον Μπ. Μπορίσοφ, ζητώντας στήριξη στην ευρωατλαντική πορεία της χώρας του, αλλά εάν ο κ. Μπορισοφ επιμεινει σε αυτό το σκληρό πακέτο δύσκολα θα μπορέσει να το αποδεχθεί ο κ. Ζάεφ. 


Εάν όμως υπάρξει συμφωνία για ένα πιο ευέλικτο Σύμφωνο Φιλίας και Καλής Γειτονίας, τότε η πΓΔΜ θα εχει ξεπεράσει ένα σημαντικό εμπόδιο και θα εχει αποκτήσει έναν ισχυρό σύμμαχο εντός της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ. 


Η Βουλγαρική αυτή σφήνα εκδηλώνεται την στιγμή, που...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Κι αν μας πεθάνει ο Σόιμπλε; Ο Γερμανός είναι “μία κάποια λύση” για τους Έλληνες πολιτικούς τσαρλατάνους



Φαντασθείτε λοιπόν ένα απόγευμα να μας φθάσει η είδηση ότι ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε εγκατέλειψε τα εγκόσμια. Ότι η αδύναμη και κλονισμένη υγεία του δεν άντεξε την πίεση, έπιασαν και οι κατάρες από την Ελλάδα και εγκατέλειψε τον μάταιο αυτό κόσμο. 


Νομίζω πιο μεγάλη θλίψη ακόμη και από την οικογένεια του θα είναι αυτή στην Αθήνα. Από εκείνους που έλεγαν χρόνια τώρα ότι εάν δεν υπήρχαν οι Σόιμπλε έπρεπε να τους εφεύρουμε, αλλά και από τους τωρινούς. Που για όλα φταίει ο Σόιμπλε, ίσως και για τον βροχερό καιρό καλοκαιριάτικα. Φαντασθείτε ξαφνικά το Βέρτικο που θα πάθαινε αυτή η κυβέρνηση να πρέπει να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα χωρίς να μπορεί να ξεφύγει, με μια επίθεση στον χερ Σόιμπλε. Η κυβέρνηση με περισσή ευκολία επέλεξε την προσωποποίηση των προβλημάτων και των δεινών της χώρας αποδίδοντας τα όλα στο πείσμα του «γέρου», “κομπλεξικού” (λόγω αναπηρίας προφανώς) Γερμανού υπουργού οικονομικών. 


Πράγματι πολλά από όσα συμβαίνουν στην χώρα οφείλονται στην αντίληψη που έχουν οι Γερμανοί για την Ευρώπη, για την ευρωζώνη. Αν και δεν μπορεί να τους κατηγορήσει κανείς καθως όταν έγινε το κοινό νόμισμα με συνταγματική ρύθμιση δήλωσαν ότι δεν πρόκειται να δεχθούν να γίνει αναδιανεμητική ένωση…  


Αυτή την πολιτική την εκφράζει με τον πιο απόλυτο και κλασσικό γερμανικό τρόπο ο κ. Σόιμπλε. Ο ίδιος δεν έκρυψε ποτέ την προτίμηση του να είχε εγκαταλείψει η Ελλάδα το ευρώ από το 2012, διαβλέποντας προφανώς ότι το παιγνίδι δεν θα ήταν εύκολο. Ακολούθησε το πείραμα της αυταπάτης του 2015, που και παλι την μια μέρα ήταν ο δαίμονας, την επόμενη ο σωτήρας. 


Από τότε η πορεία είναι γνωστή. Ο χερ Σόιμπλε δεν πρόκειται να δεχθεί μείωση του χρέους τουλάχιστον μέχρι τις γερμανικές εκλογές ίσως και μετα από αυτές. 


Γιατί;  


Διότι πιστεύει ότι εάν η Ελλάδα δεν αλλάξει, καθολου δεν θα την βοηθήσει η μείωση του χρέους. Ξέρετε το γνωστό: μην χαρίσεις ψάρι στον πεινασμένο δώσε του πετονιά και μάθε του να ψαρεύει…  


Η αυταπάτη της Αθήνας στήθηκε μέρα με την μέρα, μεθοδικά:  


Yποκλίσεις στην φραου Μερκελ, προσδοκία ότι στις εκλογές θα βγει ο Σουλτς, φαντασιώσεις για αριστερή στροφή στην Ευρώπη, που θα στρίμωχναν τον Σόιμπλε. Και όλο και νέα μέτρα, όλο και πιο βαθιά την χώρα στην κινούμενη άμμο της κρίσης. Και κάθε ημέρα αλλαγή του αφηγήματος… 


Ξεκινήσαμε πέρυσι το φθινόπωρο που θα έκλεινε η αξιολόγηση και τον Δεκέμβρη του 2016 θα είμασταν όπως δεσμεύονταν ο κ. Τσίπρας και οι υπουργοί, καβάλα στο QE της ΕΚΤ. Μετα θυμάστε πως αλλάζαν οι ημερομηνίες για κάθε Eurogroup που συνεδρίαζε και πέρναγε άπρακτο. Μετα ήρθε το γνωστό: ούτε ένα ευρώ μέτρα. 


Μετα ήρθαν τα μέτρα όχι ενός αλλά μερικών δις ευρώ, αλλά και η «δέσμευση» ότι θα έρχονταν ταυτόχρονα τα αντίμετρα… Και πάλι βολές στο ΔΝΤ που θέλει σκληρά μέτρα και στον Σόιμπλε που δεν δίνει την ελάφρυνση του χρέους.  


Ήταν απλός και δημοφιλής ο στόχος: χωρίς τα μέτρα του ΔΝΤ, αλλά με την ελάφρυνση του χρέους από τον Σόιμπλε και μπουναμά μερικά δις για να παίξει με την Ανάπτυξη ο κ. Σταθάκης. 


Μετα ήρθε το άλλο: εάν το ΔΝΤ δεν είναι στο πρόγραμμα τότε θα ακυρώσουμε τα μέτρα… 


Μετά ήρθαν και νέα μέτρα και το ΔΝΤ εν τέλει έμεινε για να επιβλέπει την εφαρμογή των σκληρών μέτρων χωρίς να βάλει ούτε ένα ευρώ.. Το QE πέταξε, πέταξε και η ρύθμιση του χρέους. 


 Και τι έμεινε; 


Έμειναν κάποιοι στην Αθήνα να κοιτάζονται ως ηλίθιοι μεταξύ τους και να αναρωτιούνται πως βρέθηκαν παλι να τους έχουν πιάσει … Κώτσους. 


Τώρα με την ουρά στα σκέλια... 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Τσάμικο εθνικιστικό παραλήρημα ενόψει των εκλογών στην Αλβανία- Μίσος για την Ελλάδα



Ενώ τα Τίρανα προκαλούν με την πέτρα από τις Φιλιάτες ως σύμβολο της «σκλαβωμένης Τσαμουριάς» τοποθετημένη στην Πλατεία Σκεντερμπεη, κορυφώνεται συγχρόνως στο πλαίσιο της προεκλογικής εκστρατείας για τις εκλογές της 25ης Ιουνίου η καμπάνια του κόμματος των Τσάμηδων, ώστε με ατζέντα εναντίον της Ελλάδας αλλά και υπερ της Μεγάλης Αλβανίας να αναδειχθούν σε ρυθμιστικό παράγοντα των εξελίξεων.


Και αυτή η ανθελληνική εθνικιστική καμπάνια ξεδιπλώνεται όταν η ελληνική μειονοτητα βρέθηκε να εκπροσωπείται από την υποψηφιότητα του Βαγγέλη Ντούλε όχι πλέον με το αυτόνομο ψηφοδέλτιο του ΚΕΑΔ αλλά ενταγμένου στο ψηφοδέλτιο Αυλώνας του Δημοκρατικού Κόμματος, όπου στο ίδιο ψηφοδέλτιο εχει βρεθεί και ο Τσάμης Ν. Ταχίρι (που αποχώρησε από το κόμμα των Τσάμηδων), δίνοντας έτσι την ευκαιρία για αρνητικά σχόλια και συκοφαντικές επιθέσεις εναντίον του ΚΕΑΔ και του κ. Ντουλε από τον ίδιο τον Ε. Ράμα.


Το Τσάμικο αποτελεί πλέον μέρος της Αλβανικής Αλυτρωτικής ατζέντας και σε αυτό συμβάλλει η παρουσία του κόμματος των Τσάμηδων και η διεκδίκηση σταθερής εκπροσώπησης του στην Αλβανική Βουλή.


Σε συνεντεύξεις του ο πρόεδρος του κόμματος των Τσάμηδων Σ. Ιντρίζι παρουσιάζει ένα πραγματικό ανθελληνικό μανιφέστο δηλώνοντας ότι το κόμμα του θα συμπράξει με όποια κυβέρνηση σχηματισθεί με μοναδικό όρο για συνεργασία την προώθηση του «Τσάμικου».


Ο κ. Ιντρίζι στοχεύοντας τις εθνικιστικές ψήφους, δήλωσε ότι το κόμμα του θεωρεί αναγκαία την «Εθνική Ένωση» (σ.σ. είναι το πλαίσιο της Μεγάλης Αλβανίας) η οποία, όπως είπε, πρέπει να επιτευχθεί με …δημοκρατικά μέσα και όχι με ένοπλο αγώνα. Δεν διευκρίνισε φυσικά το πως θα γίνει αυτή η αλλαγή συνόρων χωρίς ένοπλη βία.


Ο Αλβανός εθνικιστής περιέγραψε τα «επιτεύγματα» του κόμματος του συμπεριλαμβάνοντας σε αυτά: την έκδοση Ψηφίσματος για το Τσάμικο από την Αλβανική Βουλή, την εισαγωγή του Τσάμικου στο πρόγραμμα των κυριότερων κομμάτων στην Αλβανία, την διεθνοποίηση του Τσάμικου, την πρόσληψη βρετανικού δικηγορικού γραφείου για την συγκρότηση φάκελου με προτάσεις για την επίλυση του Τσάμικου και την διαμόρφωση φακέλου με τις «μαρτυρίες επιζώντων της “γενοκτονίας” των Αλβανών της Τσαμουριάς, καθως και με τις περιουσίες που «άρπαξε το Ελληνικό κράτος μετα την …γενοκτονία».


Ο κ. Ιντρίζι μάλιστα θεωρεί δικό του κατόρθωμα ότι το Τσάμικο έφθασε στις Βρυξέλλες και ότι με την παρέμβαση του κόμματος του η διοικητική μεταρρύθμιση στην Αλβανία έγινε με τέτοιο τρόπο που «αποφεύχθηκε η δημιουργία Βορείου Ηπείρου στην Αλβανία», ενώ συνέβαλε στην δημιουργία του Δήμου Κονίσπολης ως …Δήμου Τσαμουριάς!


Ο πρόεδρος του κόμματος των Τσάμηδων Σπεχτίμ Ιντρίζι έχει θέσει στόχο τις επτά έδρες σε Φιερι, Αυλώνα, Τίρανα, Ελμπασάν, Δυρράχειο, Σκόδρα, Ντιμπρα και Κορυτσά, επιδιώκοντας να αναδειχθεί σε ρυθμιστικό παράγοντα την επομένη των εκλογών.


Ο κ. Ιντριζι δήλωσε ότι θα συζητήσει με το Κόμμα που θα αναδειχθεί πρώτο για να το υποστηρίξει τον σχηματισμό κυβέρνησης, με αντάλλαγμα την προώθηση του «Τσάμικου» και την δημιουργία υπουργείου Διασποράς. Ο Ιντρίζι κάλεσε τους Αλβανούς...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Ο «δαίμονας της Άνοιξης», το ορόσημο του …Ιουλίου και το «προμελετημένο έγκλημα»



Κάποιος δαίμονας κυριεύει αυτή την κυβέρνηση μόλις περάσει ο Φεβρουάριος και αρχίζει να μυρίζει η Άνοιξη. Παραδίδεται στο ένστικτο της, που όπως αποδείχθηκε δεν είναι και το πιο αλάνθαστο. Το αντίθετο μάλιστα … Και δεν αφορά μόνο τις ανά εβδομάδα προβλέψεις του… έγκυρου Σταθάκη ότι την Δευτέρα κλείνει η αξιολόγηση. Ούτε το ένστικτο του κυρ Αλέκου του Φλαμπουραρη που προέβλεπε το 2015 ότι «δεν τρέχει και τίποτα, θα πούμε του ΔΝΤ να πληρώσουμε την δόση λίγο αργότερα…». (Τότε που καταλήξαμε στο δημοψήφισμα και στα capital controls) Τώρα ξαφνικά η ίδια κυβέρνηση οι ίδιοι άνθρωποι από τον Αλέξη Τσίπρα μέχρι τον Ευκλείδη Τσακαλώτο και την κυρία Βάκη και λοιπούς άρχισαν να βλέπουν …καλοκαίρι. Εκεί που θα καιγόμασταν εάν δεν έκλεινε η αξιολόγηση νωρίς τον Φεβρουάριο, εκεί που δεν έπρεπε να χάσουμε ούτε ένα λεπτό έξω από την QE της ΕΚΤ που θα μπαίναμε ήδη από τον Δεκέμβριο, τώρα βλέπουν καλοκαίρι.  


Στην κουτοπονηριά και στις απατεωνιές είναι πρώτοι. Είναι προφανες ότι κάποιος τους σφύριξε ότι υπάρχει τρόπος παράκαμψης του χρονικού ορίου του Ιουλίου για την πληρωμή του ομολόγου.  


Είτε θα στεγνώσουν τα κρατικά ταμεία και θα στείλουν στο λουκέτο όσες επιχειρήσεις περιμένουν ληξιπρόθεσμες οφειλές για το δημόσιο, προκειμένου να πληρώσουν το ομόλογο, είτε θα βρουν φόρμουλα από τον ESM, είτε σε έσχατη ανάγκη, θα καταφύγει ο κ. Τσίπρας στους Rothschild’s και αυτοί βρίσκουν πάντα τον τρόπο. Με το αζημίωτο το κάνουν, αλλά τι τον νοιάζει τον κ. Τσίπρα… Εμείς θα πληρώσουμε τον λογαριασμό… 


Και λοιπόν; 


Τι σημαίνει ακριβώς αυτή η προσπάθεια παράκαμψης του ορόσημου του Ιουλίου; 


Για τους λογικούς ανθρώπους σημαίνει οτι η χώρα θα βουλιάξει, ότι δεν θα μείνει ούτε ένα ψήγμα εμπιστοσύνης με τους δανειστές και τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Ελπίζουν ίσως ότι θα περάσει κουτσά στραβά το καλοκαίρι, θα μπουν συνάλλαγμα με τον τουρισμό να ξεγελασθεί η πείνα και η ανεργία και μετα θα έρθει το φθινόπωρο.  


Και λοιπόν; 


 Το σατανικό σχέδιο αυτών που …δεν έχουν πέσει ποτέ έξω, είναι να φθάσουν φθινόπωρο, να έρθουν οι γερμανικές εκλογές να χάσει η Μερκελ. 


Και λοιπόν; 


Σε μία ακόμη αυταπάτη, νομίζουν ότι οι μισοί Γερμανοί θα ψηφίσουν για να στηρίξουν τα αντίμετρα που εφηύρε το Μέγαρο Μάξιμου, και οι άλλοι μισοί για να στηρίξουν την διαγραφή του ελληνικού χρέους και την ενίσχυση του κοινωνικού (και παρασιτικού) κράτους στην Ελλάδα.  

Δεν περνάει από το μυαλό τους ότι ίσως στην Γερμανία οι ψηφοφόροι να ψηφίσουν για το δικό τους συμφέρον. Να μην πληρώνουν όπως πιστεύουν ότι κάνουν για να διορίζει καθαρίστριες ο κ. Τσίπρας, να μοιράζει επιδόματα τα οποία δεν εχει να καλύψει και για να παραγγείλει αεροπλάνα ο κ. Καμμένος από τον κ. Τραμπ. Δεν περνά από το μυαλό τους ότι υπάρχει πιθανότητα ο κ. Σουλτς ακόμη κι αν γίνει καγκελάριος να αποδειχθεί περισσότερο Γερμανός, παρά αλληλέγγυος σοσιαλιστής, ορκισμένος οπαδός της «πρώτη φορά Αριστερά» στην Ελλάδα.  


Και πολύ απλά να μαλακώσει την ρητορική, που πάντως μέχρι τώρα σε ότι αφορά την κ. Μέρκελ εχει γίνει ιδιαίτερα γλυκιά όταν αναφέρεται στον Αλέξη Τσίπρα, αλλά η στάση να παραμείνει η ίδια… 


 Άντε να χαρίσουν στην κ. Αχτσιόγλου τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, που δεν θα έχουν πια και κανένα νόημα σε μια χώρα ανέργων, παρά μόνο για να βαυκαλίζονται στα τηλεπαράθυρα η κ. Βάκη και οι συνάδελφοι της ότι κατήγαγαν περήφανη νίκη και οι συνδικαλιστές να βρουν λόγο ύπαρξης… 


Και τελικά δεν περνάει από το μυαλό τους το ενδεχόμενο...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Η απειλή των ανικάνων - Πιστεύουν ότι θα πηδήξουν από το παράθυρο του πιλοτηρίου και στο τέλος θα σωθούν…



 Το μεγάλο πρόβλημα της κυβέρνησής δεν είναι αυτό που όλοι νομίζαμε. 


Δεν φταίει ότι είναι ιδεολογικά κολλημένοι στις παρακαταθήκες του Καρανίκα, που φυλλομέτραγε βιβλία αλλά ποτέ δεν κατάλαβε ότι το Μπρυκνέρ και το Πασκαλ ήταν Επίθετο και όνομα του ιδίου ανθρώπου. Ότι τον ένοιαζε να πουλάει μούρη στις ρηγούδες και στις κνίτισσες και μετά στις εξαρχειώτισες έχοντας σε πόκετ έκδοση το Κομμουνιστικό Μανιφέστο. 


Δεν φταίει ότι είναι «φλώροι» που εκ του ασφαλούς έκαναν μαθητικές επαναστάσεις εναντίον της μεταρρύθμισης Αρσένη, έχοντας εξασφαλίσει από τους γονείς τους, οι περισσότεροι γέννημα θρέμμα είτε της Αντίστασης είτε του αντιδικτατορικού αγώνα, ένα ασφαλές επίπεδο ζωής, με χαρτζιλίκι αρκετό για σπουδές στο χαλαρό και διακοπές στο μόνιμο…  


Δεν φταίει ότι για χρόνια έμειναν σε έναν κομματικό σωλήνα τόσο μουχλιασμένο που δεν μπορούσε να αντέξει πραγματικούς ανθρώπους. Ανθρώπους που σκέφτονται, ζουν, δημιουργούν ονειρεύονται. 


Δεν φταίει ότι έγιναν χουλιγκάνοι της πολιτικής ζωής, θεωρώντας ότι όσο πιο πολύ βρίζεις, όσα πιο πολλά γιαούρτια πετάξεις στον πολιτικό αντίπαλο σου τόσο θα ανέβεις στα μάτια των οπαδών σου. 


Δεν φταίει ότι λάτρεψαν το ψέμα, ούτε ότι θεώρησαν ότι μπορούν να εξαπατήσουν ένα απελπισμένο λαό, που έβλεπε τα πάντα δίπλα του να γκρεμίζονται, το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια του. 


Δεν φταίει ότι δεν είχαν καμία ηθική αρχή, ότι λειτούργησαν σαν παπατζήδες της Αθηνάς, υποτιμώντας τόσο πολύ ανθρώπους που απλώς έψαχναν από κάπου να πιαστούν. 


Δεν φταίει ότι πίστεψαν ότι μεγαλοπιάστηκαν όταν άρχισαν να παίρνουν σαν ταξί το Gulfstream και το Embraer με συνοδεία τους φίλους τους, για να πάνε μια βόλτα πότε στην Καγκελαρία στο Βερολίνο, πότε στα Ηλύσια Πεδία. 


Δεν φταίει ότι πίστεψαν ότι μπορεί να εξαπατήσουν για πολλοστή φορά μια ολόκληρη χώρα, να εξαπατήσουν τους δανειστές της καλούς και κακούς, να δουλέψουν κυβερνήσεις που τους στήριξαν έστω και από ανάγκη. 


Με όλα όσα βλέπουμε τον τελευταίο καιρό, με τα κατορθώματα στην διαπραγμάτευση με τους δανειστές, με τον Πολάκη και την διάλυση των Νοσοκομείων, με την διάλυση της Παιδείας και το ενδιαφέρον του Γαβρόγλου μόνο για την διδασκαλία των έμφυλων ταυτοτήτων, με την γελοιοποίηση της Πολιτείας στον χειρισμό όσων έχουν μπλοκάκια, στην κοροϊδία των ιδιωτικοποιήσεων, της προσέλκυσης ξένων επενδύσεων, στο παραμύθι των δήθεν συλλογικών συμβάσεων εκεί που βασιλεύει ο νομός της ανεργίας και της απληρωσιάς, δίνεται η απάντηση: Δεν φταίει τίποτα άλλο. Φταίει ότι...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Δύο χρόνια μετά, τα νταούλια, τα Κούγκια και το παράλληλο Σύμπαν των ΣΥΡΙΖΟ-ΑΝΕΛ



Δυο χρόνια μετά, πολλές απαντήσεις μπορούν να δοθούν με βεβαιότητα, για όλα όσα έμοιαζαν με υπερβολές, με δογματισμούς, με προκαταλήψεις τον μακρινό Δεκέμβρη του 2014 για την προοπτική της τότε «πρώτης φοράς Αριστερά», που εξελίχθηκε στην πρώτη φορά «Αριστερολαϊκοδεξιά» με το logo ΣΥΡΙΖΟ-ΑΝΕΛ. 


Μια διακυβέρνηση της χώρας που άρχισε να πανηγυρισμούς και λαϊκούς χορούς στα Προπύλαια, με νταούλια που θα έκαναν να χορεύουν οι αγορές και οι δανειστές στο ταψί, που θα κράταγε στην φωτιά ο κ. Τσίπρας και η παρέα των Βαρουφακηδο-Τσακαλώτων, με το φιτίλι αναμμένο στο χέρι του -και υπουργού Άμυνας- Πάνου Καμμένου πριν κάνει (εμάς) Κούγκι. Με όλους εκείνους που προειδοποιούσαν στα όρια της υπερβολής μερικές φορές, ότι ο συρφετός αυτός του εθνολαϊκισμού, αναμεμειγμένου σε μεγάλες δόσεις Εξαρχειώτικου χουλιγκανισμού και θεωριών συνομωσίας, με επικάλυμμα ασχετοσύνης και ιδεοληψιών, δεν μπορούσε παρά να οδηγήσει την χώρα σε γκρεμό.  


Δυο χρόνια μετά αποδεικνύεται ότι όλα είναι πολύ χειροτέρα από ότι φαντάζονταν τότε, ακόμη και οι πιο ορκισμένοι εχθροί του δίδυμου Τσίπρα- Καμμένου. 


Δεν θα αναφερθώ στην γνωστή ιστορία της ένδοξης διαπραγμάτευσης, του εκβιασμού των δανειστών που κατέληξε στην ταπεινωτική ήττα της χώρας, το κλείσιμο των Τραπεζών και το τρίτο Μνημόνιο.  


Όμως ας δούμε τις τελευταίες ημέρες και βδομάδες, όπου τελικά διαπιστώνεται ότι η κυβέρνηση αυτή πάσχει από έναν βαρύτατο ιδεασμό: 


Θέλοντας να πείσει εμάς, ότι ζούμε σε άλλη πραγματικότητα, πίστεψε η ίδια τελικά ότι πράγματι υπάρχει παράλληλο σύμπαν. Και έτσι άρχισε να ακούει φωνές. Να νομίζει ότι διαπραγματεύεται, να ερμηνεύει τις δηλώσεις Σόιμπλε και Λαγκάρντ, κατά το δοκούν, όπως ταιριάζει σε αυτό το παράλληλο σύμπαν. Την μια να πανηγυρίζει ότι ο Σόιμπλε πάει με τα νερά της, θέλοντας να διώξει το ΔΝΤ και την επόμενη να στηλιτεύει τον Γερμανό, επειδή κρατάει στο πρόγραμμα το ΔΝΤ. Κι όλα αυτά προσπαθώντας να ερμηνεύσει τις ίδιες ταυτόσημες δηλώσεις του Γερμανού υπουργού…  


Παραζαλισμένη, άβουλη και μοιραία, η κυβέρνηση προσπαθεί να διαφύγει μερικές εβδομάδες, μερικούς μήνες ακόμη, μέσα στην παράλληλη πραγματικότητα της. Μια κυβέρνηση που δυο χρόνια μετά συνεχίζει να είναι ο μεγάλος πολιτικός χορηγός των δανειστών. Πάνω στις δικές της συνεχείς ήττες που οδηγούν στις συνεχείς ταπεινώσεις της Ελλάδας και του ελληνικού λαού, κτίζει ο κάθε Σόιμπλε τις πολιτικές νίκες του. Και ο λογαριασμός μεγαλώνει και τα αδιέξοδα γίνονται πιο επώδυνα.  


Στον παράλληλο κόσμο της εμφανίσθηκε τώρα νέος κρυφοσωτήρας. Ο Ντόναλντ Τραμπ. 


Που ο ρατσισμός, ο ομοφοβισμός, ο μισογυνισμός και το lifestyle του δεν ταιριάζει πολύ στο προοδευτικό προφίλ της Αριστεράς, αλλά κουμπώνει τέλεια στους ΣΥΡΙΖΟΑΝΕΛ. Και περιμένουν ότι ο Τραμπ θα κηρύξει τον πόλεμο στο Βερολίνο, θα χάσει η Γερμανία και θα σωθούν οι ίδιοι καθώς θα σπεύσει κάποια αόρατη δύναμη να τους απαλλάξει από τα Μνημόνια που υπέγραψαν… 


Έτσι...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: “Navagio Story”…



Ο πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας απέκτησε πλούσια εμπειρία τα τελευταία δυο χρόνια. Έμαθε τι είναι η συντριβή, έμαθε πως να κάνει το μαύρο άσπρο, έμαθε να κοροϊδεύει μια ολόκληρη χώρα, έμαθε πώς να μετατρέπει τα δικά τους αδιέξοδα σε αδιέξοδα της χώρας, να κάνει την δική του κατάθλιψη, εθνική μελαγχολία. 


Ο κ. Τσίπρας έρχεται δυο χρόνια μετά να κάνει τα ρεπό του «Μπούλη» φίλου του. 


Ο κ. Τσίπρας ετοιμάζει το δικό μας …Κούγκι, που είχε προαναγγείλει ο Πάνος Καμμένος με την ελπίδα, ότι αυτός θα γλυτώσει. 


Αφού πέρασε ένα ευχάριστο δίμηνο μετά τις καλοκαιρινές διακοπές ο κ. Τσίπρας είδε ότι σιγά σιγά η απάτη και η αυταπάτη αποκαλύπτονται. 


Ήρθε η στιγμή που η αλαζονεία που του προσέφερε η εύκολη εξαπάτηση του ελληνικού λαού την τελευταία διετία, τον τύφλωσε και τον εμπόδισε να δει καθαρά μπροστά του. Έτσι ο πρωθυπουργός έκανε τις συνεχείς λάθος επιλογές. Τώρα πλέον δεν έχει τι άλλο να κάνει, παρά να ανάψει το φιτίλι στην πυριτιδαποθήκη στα θεμέλια της χώρας. 


Αφού τράβηξε την χώρα στα τάρταρα του Γ’ Μνημονίου της Αριστεράς και της Προόδου, του ΣΥΡΙΖΑ και των συνοδοιπόρων ΑΝΕΛ, αφού ένοιωσε το φυλλοκάρδι του να πάλλεται όταν βρέθηκε στην Νίσυρο, εκεί που κάποτε από μακριά έβλεπε τον Πάνο του, καταλαβαίνει ότι το κόλπο δεν βγαίνει, ότι ξεσκεπάζεται η απάτη, ότι ξεγυμνώνεται το ψέμα του. Και αρχίζει το …τσάμικο:  

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Η πολιτική απάτη ως γενναιοδωρία - Ο Άγιος Βασίλης έγινε …δότης, και ο Αλέξης …Τσοβόλας. Μόνο που τότε ο Τσοβόλας μοίραζε τα λεφτά των «κορόιδων» των Ευρωπαίων, όχι το υστέρημα των πολιτών



Το πνεύμα των Χριστουγέννων κυριαρχεί και είναι απολύτως λογικό να απλώνεται, γύρω, πάνω και μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου. Ο κ. Τσίπρας βρέθηκε στο Ισραήλ συνάντησε τον μάγο Κέλερ και λύγισαν κουτάλια, τί άλλο θα μπορούσε να ακολουθήσει; 


 Μα, να ντυθεί μάγος Μπαλτάζαρ ή Άγιος Βασίλης, να μοιράσει δώρα, να χαρίσει επιδόματα, να μοιράσει χαρά. 


Είναι άδικο να επικρίνεται ο κ. Τσίπρας γιατί μοίρασε επιδόματα, όπως επίσης είναι άδικο να χαρακτηρίζονται ψίχουλα, τέτοιες εποχές τα 300-400 ευρώ. 


Ευχής έργον θα ήταν να μοίραζε σε όλους μας ο κ. Τσίπρας και επιδόματα και μποναμάδες. 


Επομένως το πρόβλημα δεν είναι με αυτούς που θα πάρουν μια ενίσχυση σε δύσκολες στιγμές. 


Το πρόβλημα είναι με αυτούς που δεν θα πάρουν τίποτα και ακόμη περισσότερο με αυτούς τους οποίους αφαίμαξε η φορομπηχτική πολιτική του κ. Τσίπρα. Που κάνουν την καρδιά πέτρα και πληρώνουν φόρους για να βγούμε από το τούνελ κι βλέπουν ξαφνικά τον κ. Τσίπρα να κάνει …κοινωνική και ψηφοθηρική πολιτική. Για να αποδείξει ότι υπάρχει το «τρουθ στόρι» του Ευκλείδη. 


Το πρόβλημα είναι η πολιτική απάτη που επιχειρεί η κυβέρνηση με χρήματα που δεν υπάρχουν. Και κυρίως με χρήματα που για να βρεθούν θα χρειασθεί να μπουν κι άλλοι φόροι όχι στον κ. Βαρδινογιάννη και στον κ. Λάτση, αλλά στους στεγνωμένους υπάλληλους και ελευθέρους επαγγελματίες, στους έτοιμους να χρεωκοπήσουν μικρομεσαίους. 


Είναι χρήματα λέει ο κ. Τσίπρας από την «υπεραπόδοση των εισπράξεων». 


Τι θα πει υπεραπόδοση εσόδων; Ζήτησαν 10 και ξαφνικά βρέθηκαν κάποιοι και προσέφεραν στα δημόσια ταμεία 20; Μήπως ομιλεί για πλεονάσματα; 


 Μα αυτά τα έχει ο ίδιος υποθηκεύσει με την υπογραφή του στον βωμό του Γ΄ Μνημονίου της Αριστεράς και της Προόδου. Εξάλλου το αν έχει πλεόνασμα ή όχι θα το ξέρει τον Μάιο. 


Τότε τι μοίρασε και γιατί; 


Κάτι οι δημοσκοπήσεις που του έβαλαν φωτιά, κάτι η Κούβα που του θύμισε τα επαναστατικά και λόγω εγγύτητας ξυπνήσαν αισθήματα Ζορό, ο κ. Τσίπρας βάλθηκε να μοιράσει λεφτά.


 Κάνει τον χουβαρντά μοιράζοντας λεφτά σε εκείνους από τους οποίους άρπαξε πολλαπλάσια το προηγούμενο διάστημα. Λεφτά τα οποία πήρε στεγνώνοντας την οικονομία. 


 Είναι προφανές ότι η ανάκαμψη της χώρας δεν γίνεται με την «γενναιοδωρία» Τσίπρα στις κατηγορίες των πολιτών που είναι οι πιο ευάλωτοι… ψηφοφόροι.  


Θυμήθηκε τους νησιώτες, τους οποίους κατέστρεψε με την μεταναστευτική πολιτική του.  


Όμως η φιλανθρωπία είναι έργο της εκκλησίας και των ΜΚΟ. Αποστολή ενός κανονικού πρωθυπουργού είναι να δημιουργήσει τις συνθήκες εκείνες που θα παράξουν πλούτο, που θα δουλεύει η οικονομία, που οι νέοι θα βρίσκουν δουλειά, τα ασφαλιστικά ταμεία θα παίρνουν τα πάνω τους, οι φορολογικοί μηχανισμοί θα λειτουργούν, το φορολογικό σύστημα θα κερδίζει από την ανάπτυξη της οικονομίας και έτσι θα μπορούν να λαμβάνονται μέτρα ανακούφισης των φτωχότερων στρωμάτων και των χαμηλοσυνταξιούχων… 


 Η προσπάθεια εξαγοράς συνειδήσεων, των ανθρώπων μάλιστα που η πολιτική σου έχει συμβάλλει στην φτωχοποίηση τους είναι και ανήθικη και ανέντιμη. 


Και ας μην ξεχνούν οι εμπνευστές της: