ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Δεν κερδίζονται έτσι οι εκλογές

- Καλά γιατί ξαναδίνετε άδειες στα ιδιωτικά πανεπιστήμια αφού το ΣτΕ τις έβγαλε άκυρες ?
- Δεν είναι οι ίδιες, δίνουμε άλλες

— 𝙳 𝚛 𝚘 𝚗 𝚎 (@spigaro) August 29, 2026

 

Toυ ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΙΔΗ 

Το Συμβούλιο της Επικρατείας αποφάσισε ότι η αδειοδότηση ορισμένων ξένων πανεπιστημίων ήταν παράτυπη.

Η ίδια απόφαση επανέλαβε τη συνταγματικότητα της λειτουργίας των ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Αντί λοιπόν η υπουργός Παιδείας να ξεκινήσει απ’ αυτό και να πάρει σβάρνα τα κανάλια και να υπερασπιστεί τις στρατηγικές επιλογές της κυβέρνησης, αντί γι αυτό δοξάστηκε κρυπτόμενη. Ούτε καν για την θεραπεία του προβλήματος είπε το παραμικρό. Η διοίκηση μπορεί και πρέπει να προσαρμοστεί στην απόφαση. Ίσως μια άλλη διοίκηση, θα πείτε. Αυτή αποδεδειγμένα δεν μπορεί…

Η απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας αφορά ένα τεχνικό θέμα, το οποίο και διορθώνεται με προσαρμογή στην απόφαση και άμεση επανέκδοση πιστοποίησης σπουδών από την ΕΘΑΕΕ. Πρόκειται στην πραγματικότητα για ένα διοικητικό θέμα που η διοίκηση θα πρέπει, οφείλει, να προσαρμοστεί και μάλιστα γρήγορα.

Το υπουργείο έπρεπε να είναι προετοιμασμένο για μια τέτοια απόφαση και να έχει ένα σχέδιο δράσης. Να μην υπάρξει η παραμικρή υπόνοια στους σπουδαστές και στις οικογένειές τους ότι βρέθηκαν εγκλωβισμένοι σε μια υπόθεση που μυρίζει τσαπατσουλιά και ότι κινδυνεύουν να χάσουν χρήματα και χρόνο.

Είδατε εσείς την πολιτική ηγεσία του υπουργείου να βγαίνει μπροστά για να υπερασπιστεί τις στρατηγικές επιλογές της κυβέρνησης;

Δεν είπαμε να βγει η υπουργός Παιδείας και να ξιφουλκήσει για τα Τέμπη. Κι αυτό θα έπρεπε να συμβεί, αλλά ας μην ζητάμε πολλά από τους ανθρώπους. Συζητάμε για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, για ένα θέμα που είναι αποκλειστικά στην ευθύνη του Υπουργείου Παιδείας. Θα έπρεπε, λοιπόν, η υπουργός να βγει σε όλα τα κανάλια και να υπερασπιστεί την πολιτική Μητσοτάκη.

Κι επειδή η υπουργός δεν έκανε τα αυτονόητα, δόθηκε ο χώρος στην αντιπολίτευση να βγει και να δημιουργήσει την εικόνα ότι ούτε λίγο ούτε πολύ «έπεσε» ο νόμος για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Θα πάμε προς τις εκλογές με την εντύπωση σε ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος ότι μια σημαντική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η σημαντικότερη των τελευταίων δεκαετιών, είναι πέτσινη. Σαν τα εγκαίνια του Τσίπρα στο μετρό της Θεσσαλονίκης. Και γιατί όλα αυτά;

 

Εννέα μήνες πριν από τις εκλογές η κυβέρνηση βάζει αυτογκόλ σε ένα θέμα που μέχρι και ο Αλέξης Τσίπρας αποδέχτηκε στην πράξη ότι καλώς έγιναν τα πράγματα όπως έγιναν.

Δεν θέλουμε να φανταστούμε τι θα συμβεί σε…

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Η «φιλελεύθερη» κυβέρνηση του Κούλη και η βιομηχανία των μετακλητών…

  

Του Strange Attractor

Υπάρχει μια λέξη που η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου χρησιμοποιεί με ιδιαίτερη αγάπη όταν θέλει να περιγράψει τον εαυτό της… «Φιλελεύθερη».

Ακούγεται ωραία, σοβαρή, ευρωπαϊκή, και ελκύει όλους τους εκσυγχρονιστές «αντικρατιστές».

Θυμίζει μικρό και ευέλικτο κράτος, αξιοκρατία, περιορισμό της κομματικής εξουσίας, και σεβασμό στους κανόνες.

Μόνο που, όταν κοιτάξει κανείς την πραγματικότητα των διορισμένων από το παράθυρο μετακλητών συμβούλων, η λέξη μοιάζει περισσότερο με διαφημιστικό σύνθημα, παρά με πολιτική αρχή.

Για τον απλό πολίτη που θέλει να εργαστεί στο Δημόσιο, η διαδρομή είναι γνωστή.

Πολλές προϋποθέσεις, πολλά προσόντα, διαγωνισμοί, μοριοδότηση, διαδικασίες ΑΣΕΠ, τύχη, και πολλή αναμονή.

Και καλώς υπάρχουν όλα αυτά…

Υποτίθεται ότι το κράτος πρέπει να λειτουργεί με αδιάβλητους κανόνες, και όχι με προσωπικές γνωριμίες.

Να μπαίνει κάποιος στο δημόσιο με αντικειμενικά κριτήρια, κι όχι με.. τηλεφώνημα.

Υπάρχει όμως και η άλλη πόρτα, εκείνη των μετακλητών.

Μια πόρτα που φαίνεται να ανοίγει πολύ ευκολότερα για όσους βρίσκονται κοντά στους διαδρόμους της πολιτικής εξουσίας, και δη εκείνης της Ν.Δ.

Που έχουν κάνει αφισοκολλήσεις, έχουν συμμετάσχει σε ζυμώσεις, έχουν κουβαλήσει τσάντες και ομπρέλες πολιτικάντηδων, και που δηλώνουν «αντικρατιστές» μεν, σφουγγοκωλάριοι δε…

Η κυβέρνηση του Κυριάκου λοιπόν, δηλαδή του «ανέμελου γόνου», που υποσχέθηκε αξιοκρατία, και ένα πιο αποτελεσματικό κράτος, βρίσκεται αντιμέτωπη με μια εικόνα νεποτισμού, και εντυπωσιακής διόγκωσης του μηχανισμού των μετακλητών.

Και σύμφωνα με τις συγκρίσεις που προβάλλονται σε κάποια ΜΜΕ (τα μη πετσωμένα), οι αριθμοί τους έχουν ξεπεράσει ακόμη και την περίοδο του ΣΥΡΙΖΑ, τότε που η Σβίγγου φερ’ ειπείν είχε διορίσει όλους τους πρώην της… την εποχή του Καρανίκα αν θυμάστε!

Αυτή είναι μια ειρωνεία που δύσκολα περνά απαρατήρητη, όσο και αν αποφεύγουν να τη σχολιάσουν οι «αντικρατιστές», και φανατικοί πολέμιοι του δημόσιου τομέα ψηφοφόροι του Κυριάκου…

Για χρόνια, η Νέα Δημοκρατία κατήγγελλε το «κομματικό κράτος», τις πελατειακές σχέσεις, και τους διορισμούς ημετέρων. Σήμερα, όμως, η ίδια κυβέρνηση καλείται να εξηγήσει γιατί το κράτος χρειάζεται ολοένα και περισσότερους ανθρώπους σε θέσεις μετακλητών.

Μήπως ξαφνικά αυξήθηκαν τόσο πολύ οι ανάγκες σε συμβούλους;

Μήπως η δημόσια διοίκηση έπαψε να διαθέτει ικανά στελέχη;

Ή μήπως η πολιτική εξουσία έχει πάντα μια ιδιαίτερη αδυναμία στις θέσεις που δεν περνούν από τις ίδιες αυστηρές διαδικασίες που αντιμετωπίζει ο υπόλοιπος απλός κόσμος;

Το πρόβλημα δεν είναι ότι ένας υπουργός χρειάζεται συνεργάτες. Κάθε κυβέρνηση χρειάζεται ανθρώπους εμπιστοσύνης για να ασκήσει πολιτική.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η εξαίρεση γίνεται κανόνας, και ο μηχανισμός των μετακλητών μετατρέπεται σε… παράλληλο Δημόσιο.

Όταν η αξιοκρατία απαιτείται από τον πολίτη, αλλά η πολιτική εξουσία διατηρεί για τον εαυτό της μια ευρύχωρη ζώνη εξαιρέσεων.

Και ας μη γελιόμαστε, οι μετακλητοί δεν είναι μόνο αριθμοί σε έναν πίνακα. Είναι άνθρωποι με οικογένειες, συγγενείς, φίλους, και κοινωνικά δίκτυα.

Σε μια χώρα όπου η πολιτική σχέση συχνά περνά μέσα από προσωπικές εξαρτήσεις και γνωριμίες, κάθε θέση εξουσίας δημιουργεί και ένα μικρό δίκτυο επιρροής.

Οι μετακλητοί, μαζί με το ευρύτερο περιβάλλον τους, δεν είναι απλώς μια διοικητική επιλογή. Μπορούν να αποτελέσουν και μια σημαντική πολιτική δεξαμενή στήριξης.

Ψήφους δηλαδή…

Και εδώ βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης. Η διόγκωση των μετακλητών δεν αφορά μόνο το κόστος για τον φορολογούμενο. Αφορά τη γενικότερη φιλοσοφία του κράτους.

 

Θέλουμε ένα Δημόσιο όπου οι θέσεις καταλαμβάνονται κατά κύριο λόγο με διαφανείς και αντικειμενικές διαδικασίες, ή ένα κράτος όπου η πολιτική εγγύτητα, και η αφισοκόλληση, παραμένουν το πιο αποτελεσματικό βιογραφικό;

Η κυβέρνηση μπορεί να επικαλείται ότι όλα γίνονται νόμιμα, και ότι οι μετακλητοί προβλέπονται από το θεσμικό πλαίσιο. Όμως η νομιμότητα δεν είναι πάντα και ηθικά αποδεκτή.

Κάτι μπορεί να είναι απολύτως νόμιμο, και ταυτόχρονα πολιτικά προκλητικό.

Το ερώτημα είναι αν η εξουσία χρησιμοποιεί τις δυνατότητες που της δίνει ο νόμος με φειδώ, ή αν αντιμετωπίζει το κράτος ως χώρο διανομής θέσεων, όπως κάνει ο «υπαρκτός μητσοτακισμός»…

Η μεγαλύτερη αντίφαση είναι…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο "ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ" ΚΟΥΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η διοίκηση των άλλων

Το επιτελικο κρατος εεεεεεεεε, το επιτελικο κρατος αααααααα , το επιτελικο κρατος ιιιιιιι, οοοοοοοο
Κουλης pic.twitter.com/UnjtxaCxeY

— Tinkerbell_fairy (@tinger_fairy) September 11, 2022

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ 

Δεν αμφιβάλλουμε για τις προθέσεις του Θοδωρή Λιβάνιου. Η σεμνότητά του συν το σοβαρό έργο που επιτελεί στο υπουργείο Εσωτερικών πιστοποιούν την αγαθότητά τους. Αλλά τι ζόρι τραβάει το κεντρικό κράτος αν, όπως είπε ο ίδιος, «στον Δήμο Αθηναίων έχουν να γίνουν κρίσεις προϊσταμένων από το 2012»; (ΣΚΑΪ, 25.8.2026). 

Μπορεί οι κρίσεις να μην έγιναν με εξετάσεις και πλατφόρμες, σαν αυτές που ετοιμάζει το υπουργείο Εσωτερικών, αλλά οι Αθηναίοι έκριναν και άλλαξαν τρεις δημάρχους από το 2012 και, όπως όλα δείχνουν, θα αλλάξουν ξανά το 2028.

Βεβαίως, οι δημότες δεν κρίνουν τους προϊσταμένους των δημοτικών υπηρεσιών. Ούτε την έλλειψη κρίσης στην τοποθέτησή τους. Βλέπουν και δυσφορούν από την κατάσταση των δήμων –που μπορεί να οφείλεται σε τοποθετήσεις κακών προϊσταμένων– και το 2023 άλλαξαν τους μισούς δημάρχους της χώρας. Το ποσοστό ανανέωσης στις δημοτικές εκλογές ήταν 46,7%. Την ίδια χρονιά στις βουλευτικές εκλογές ήταν 37%.

Για να πούμε την αλήθεια, η διοίκηση και στο κεντρικό και στο –τάχαμου– αυτοδιοικητικό κομμάτι του κράτους πάσχει. Είναι πολλές οι αιτίες των παθογενειών. Εχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες, όπως έχουν γίνει άλλες τόσες προσπάθειες να διορθωθούν. Δυστυχώς, όλες ήταν σαν την προσπάθεια του κ. Λιβάνιου: οριζόντιες.

Εδώ προκύπτει ένα παράδοξο. Το κεντρικό κράτος, που διακόσια χρόνια τώρα δεν κατάφερε να κάνει διοίκηση της προκοπής για τον εαυτό του, έχει άποψη για τις αυτοδιοικήσεις των άλλων. 

Ισως αυτό να είναι το πρόβλημα. Λειτουργεί ως πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης. Θέλει με ένα νόμο και καμιά εκατοστή άρθρα να λύσει τα προβλήματα ολόκληρης της πολύμορφης διοίκησης. 

Θέλει, επίσης, να μεταφέρει τον μουντζούρη σε άλλους. Οταν η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου τίναξε με παροχές την οικονομία, απαγόρευσε τις αυξήσεις στον… ιδιωτικό τομέα.

Εχουμε, λοιπόν, μια ιδέα. Ας εφαρμόσει η κυβέρνηση το νέο σύστημα στον στενό δημόσιο τομέα, που εκ του Συντάγματος διαφεντεύει. Μήπως να το επεκτείνει και στους μετακλητούς των υπουργών, οι οποίοι εκ των πραγμάτων έχουν μεγαλύτερη εξουσία από τους προϊσταμένους των δημοσίων υπηρεσιών;

Αν δουλέψει, οι δημότες θα ζητήσουν να εφαρμοστεί και στον οίκο τους. 

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι ΟΤΑ, όταν απέκτησαν κάποιες αυτοδιοικητικές αρμοδιότητες, αντέγραψαν το σύστημα διοίκησης της Δημοσίου, με όλες τις παθογένειές του. Αυτό από μιαν άποψη είναι λογικό. Δεν υπήρχε άλλο σύστημα διοίκησης στη χώρα. 

Το παράλογο έγκειται στο γεγονός ότι ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: O κουβαρντάς Πρόεδρος Τασούλας

Εδώ υπάρχει δημοσιονομικός χώρος!

Εδώ θα μου πείτε πληρώνουμε τον ακριβότερο φίκο στον πλανήτη με 11000€ το μήνα. pic.twitter.com/kpjFwGawYp

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) August 23, 2026

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Αν υπάρχει κάτι για το οποίο δεν μπορεί να κατηγορηθεί ο Πρόεδρος Τασούλας είναι για τσιγγουνιά. Βέβαια, η κουβαρντοσύνη του (τουλάχιστον η γνωστή) γίνεται με χρήματα άλλων, αλλά επιτρέψτε μου να σας πω ότι αυτός ήταν, είναι και θα παραμείνει για πάντα ο καλύτερος τρόπος να είσαι κουβαρντάς.

Μιλάμε για τον άνθρωπο ο οποίος μόνο την τελευταία του ημέρα στην Προεδρία της Βουλής πρόσφερε από το υστέρημά μας 125.000 στην Ιερά Μητρόπολη Ιωαννίνων, 30.000 ευρώ στη Δημοτική Κοινωφελή Επιχείρηση Περιφερειακού Θεάτρου Ιωαννίνων και 5.000 ευρώ στο σωματείο Ηπειρώτικη Εστία, ενώ υπέγραψε και τη δέσμευση 815.685 ευρώ από τον Ειδικό Λογαριασμό που διαχειρίζεται η Υπηρεσία Διάθεσης Ευρωπαϊκών και Λοιπών Πιστώσεων της Βουλής για την κατασκευή του Στρατιωτικού Ιστορικού Μουσείου Κόνιτσας (δαπάνη για την οποία βεβαίως υπήρχε και σχετική απόφαση της Διάσκεψης των —επίσης κουβαρντάδων, όπως φαίνεται— Προέδρων).

Θα παρατηρήσατε ότι αυτά τα ποσά κατευθύνθηκαν όλα στην εκλογική περιφέρεια του Προέδρου, αλλά αυτό δεν πρέπει να σας βάζει σε πονηρές σκέψεις.

Δεν νοιάζεται μόνο για τα Ιωάννινα (ή γενικώς την Ήπειρο) ο Πρόεδρος και, για να το αποδείξει, υπέγραψε την αύξηση 250 ευρώ για όλους τους υπαλλήλους της προεδρίας, με εξαίρεση κάποιους που η αύξησή τους θα είναι 300 ευρώ. Μηνιαίως.

Κάποιος μπορεί να πει ότι αυτές είναι τεράστιες αυξήσεις, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ μικρές αν, ας πούμε, τις συγκρίνουμε με τις αυξήσεις που πήραν οι μητροπολίτες.

Κάποιος άλλος μπορεί να πει ότι είναι μάλλον προκλητικό λίγες μέρες μετά την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, με την οποία αποκλείστηκε η πιθανότητα να ξαναπάρουν 13ο και 14ο μισθό οι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά και αυτή η κριτική είναι άδικη, αφού η αύξηση στους υπαλλήλους της προεδρίας δεν δίνεται στα καλά καθούμενα, αλλά για την «ανάγκη αντιμετώπισης των επιπτώσεων της ενεργειακής κρίσης», ανάγκη που κανείς άλλος δημόσιος υπάλληλος δεν έχει.

 

Με λίγα λόγια, κανείς δεν μπορεί να πει τίποτα, γιατί για όλα υπάρχει μια απάντηση.

Στην πραγματικότητα, το μόνο που μπορεί να κάνει κάποιος είναι να μείνει με το στόμα ανοιχτό από την ανικανότητα κάποιων συμπολιτών που βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας να καταλάβουν το τι σκέφτονται οι πολίτες για τα κουβαρνταλίκια με τα λεφτά των άλλων.

Εκτός αν δεν τους νοιάζει, γιατί πια ο γάιδαρός τους είναι δεμένος.

Ή εκτός αν θέλουν…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Το παραμύθι των "μεταρρυθμίσεων"

4% ανάπτυξη το Ισραήλ και εν καιρω πολέμου και του χρόνου πάει για 5,5% και εμείς χαιρόμαστε με το 2% που έχει πετύχει ο πληθωρισμός και τα δισεκατομμύρια της ΕΕ.

Τόσο για το πουτσο είμαστε. https://t.co/CEVX75wjyM

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) August 16, 2026

Η Ελλάδα της καινοτομίας είναι εδώ! pic.twitter.com/i7o91qVDQe

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) August 17, 2026

 Του Γιώργου Κράλογλου

Ας βρει η κυβέρνηση το κουράγιο και την πολιτική τόλμη να καλύψει τα κενά της οικονομικής πολιτικής και ας τα πει μεταρρυθμίσεις. Δεν χάθηκε ο κόσμος...

Από πού να ξεκινήσουμε και πού να σταματήσουμε αυτό το παραμύθι της πολιτικής προπαγάνδας για τις μεταρρυθμίσεις.

Τις δήθεν μεταρρυθμίσεις που μας τρέχουν (στα λόγια), σε απίθανους κόσμους... με απίθανα οράματα.

Φορολογικό σύστημα: Ένα άθλιο σύστημα καθαρά εισπρακτικό χωρίς ίχνος επιβράβευσης των συνεπών και σωστών φορολογούμενων κάθε κατηγορίας (της επιχειρηματικής κυρίως) το οποίο έχουμε το πολιτικό θράσος, εδώ και μια 20ετία, να το χαρακτηρίζουμε και αναπτυξιακό...

Μετά μιλάμε για φοροδιαφυγή. Και δεν εννοούμε την "επαγγελματική” φοροδιαφυγή. Αλλά τη άλλη. Των "παραθύρων” του συστήματος.

Δεν θα σας κουράσουμε με αναφορές στα συν αλλά και στα πλην. Θα πούμε όμως ένα πράγμα. Θέλει ή δεν θέλει συμπλήρωμα στα κενά, τα τεράστια κενά του, το σύστημα φορολόγησης της χώρας αν επιμένουμε να το λέμε αναπτυξιακό και όχι αποκλειστικά εισπρακτικό; 

Εάν η κυβέρνηση έχει την πρόθεση να καλύψει τα κενά του συστήματος για ποια μεταρρύθμιση μιλάμε; Την πιθανή τόλμη να κάνουμε αυτό που πολιτικά αποφεύγαμε (για λόγους σκοπιμότητας) τις κάποιες 10ετίες; 

Ασφαλιστικές εισφορές: Έχουμε ή δεν έχουμε χάσει τον μπούσουλα και σε αυτό το σύστημα που το παλεύουμε μια 15ετία τουλάχιστον, αλλά σαν αποτέλεσμα το κάναμε χειρότερο από τότε που το ξεκινήσαμε; 

Είναι λοιπόν μεταρρύθμιση η όποια μείωση των εισφορών και μάλιστα τόσο "γενναία” που να φιλοδοξεί να κατακτήσει την πρωτιά εκείνων των παροχών που θα ακούσουμε από τα μπαλκόνια της ΔΕΘ σε 2 εβδομάδες;

Εάν η κυβέρνηση (το λέμε ξανά) έχει την πρόθεση να καλύψει τα κενά του συστήματος για ποία μεταρρύθμιση μιλάμε; Την πιθανή τόλμη να κάνουμε αυτό που πολιτικά αποφεύγαμε (για  σκοπιμότητες) κάποιες 10ετίες; 

Αδειοδοτήσεις: Είμαστε με τα καλά μας; Ψάχνουμε για επενδυτές (ακόμη και για μονάδες με φουγάρα...) στη βιομηχανία, τη βιοτεχνία αλλά και τον τουρισμό  από το 2000 (βεβαίως μετά το κυνήγι που τους κάναμε από το 1980) αλλά δεν έχουμε τι να πούμε όταν μας κολλάνε στον τοίχο με την παρατήρηση "...φτιάξτε σύστημα αδειοδότησης ώστε να μην ανακατεύεται και ο κάθε καφενόβιος που εξυπηρετεί συμφέροντα του ανταγωνιστή, ανατρέποντας την κάθε επένδυση και μετά καλέστε μας...”.

Εάν η κυβέρνηση (το επαναλαμβάνουμε) έχει την πρόθεση να καλύψει τα κενά του συστήματος για ποία μεταρρύθμιση μιλάμε; Την πιθανή τόλμη να κάνουμε αυτό που πολιτικά αποφεύγαμε (για σκοπιμότητες) κάποιες 10ετίες; 

Χωροταξικό: Ποιο χωροταξικό της χώρας μας, από την Αττική μέχρι Ταίναρο και Έβρο, είναι αυτό που λειτουργεί στα βουνά μας, στις πλαγιές, μας, στα λιμάνια, τους οικισμούς και τους δρόμους, ώστε να δικαιολογεί την ένταξη του στις μεταρρυθμίσεις;

Τεράστιο το...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΝΥΠΟΛΗΠΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Το ανυπόληπτο υπουργείο Παιδείας

 

 

 

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

 Το μόνο βέβαιο είναι ότι κάτι δεν πάει καλά. Εκείνο που δεν έχω καταλάβει είναι τι δεν πάει καλά. 

Πριν από σχεδόν δύο χρόνια επί υπουργίας Κυριάκου Πιερρακάκη ανακοινώθηκε ότι στην Ελλάδα θα λειτουργήσουν μη κρατικά πανεπιστήμια. Το υπουργείο Παιδείας ανέλαβε την ευθύνη να συγκροτήσει μια Ανεξάρτητη Αρχή η οποία θα όριζε και θα ήλεγχε τους όρους λειτουργίας τους. Τέσσερα ιδρύματα αδειοδοτήθηκαν και άρχισαν να λειτουργούν εγγράφοντας φοιτητές. 

Οπως τα τέσσερα κανάλια που, βάσει των οδηγιών του ινστιτούτου-φαντάσματος της Φλωρεντίας, είχε αδειοδοτήσει ο κ. Παππάς επί ΣΥΡΙΖΑ έτσι και στην περίπτωση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ο αριθμός τέσσερα αποδείχθηκε μοιραίος. Γιατί ενώ όλα έδειχναν ότι έχουν πάρει τον δρόμο τους, το ΣτΕ απεφάνθη, εγκαίρως ως συνήθως, ότι τα τρία από τα τέσσερα ιδρύματα δεν πληρούν τους όρους λειτουργίας. Εξαιρείται το παράρτημα του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.  

Οι δικαστικοί λειτουργοί δεν ήθελαν να στενοχωρήσουν τους αδελφούς Κυπρίους εν μέσω θερινών διακοπών. 

Οι υπόλοιποι μπορούν να τρέχουν. Οι επενδυτές, οι διδάσκοντες και οι φοιτητές οι οποίοι, ξαφνικά, βρίσκονται ξεκρέμαστοι.  

Μη με ρωτήσετε ποια είναι τα επιχειρήματα της απόφασης. Διαβάζοντάς τα στη χθεσινή «Κ» δεν τα κατάλαβα και για να είμαι ειλικρινής δεν με ενδιαφέρει να τα καταλάβω. Φίλος μου είπε ότι, εκτός των άλλων, τους προσάπτουν ότι δεν υπάρχει πρόσβαση για ΑμεΑ. Αλήθεια σε πόσα δημόσια πανεπιστήμια υπάρχουν τέτοιες εγκαταστάσεις; 

Προφανώς το ΣτΕ θεωρεί ότι δεν έκανε καλά τη δουλειά της η ανεξάρτητη αρχή, κατά συνέπεια όλη η ευθύνη ανήκει στο υπουργείο το οποίο και οφείλει να δώσει τη λύση σε μια υπόθεση που αποδεικνύει για μία ακόμη φορά πως η Ελλάδα αλλάζει για να μείνει ίδια.

Ανυποληψία είναι η λέξη που μου έρχεται στο μυαλό. Το ανυπόληπτο ελληνικό Δημόσιο που προσκαλεί επενδυτές για να τους παγιδεύσει στη σαδιστική του τυπολατρία. 

Το ανυπόληπτο υπουργείο Παιδείας που αδιαφορεί παντελώς για όσους φοιτητές έχουν επενδύσει το μέλλον τους στα ιδρύματα. Και αυτό το ανυπόληπτο υπουργείο έχει το θράσος να περιμένει να έρθει να επενδύσουν στην Ελλάδα το Χάρβαρντ ή η Σορβόννη, οι οποίοι φαντάζομαι ότι μετά το πάθημα όσων δοκίμασαν την κρυφή γοητεία της χώρας μας και της νομοθεσίας της μόλις ακούν το όνομα «Ελλάδα» θα γελούν με την καρδιά τους. 

Κάτι είναι κι αυτό. Ο,τι είχαμε να προσφέρουμε από σοφία το εξαντλήσαμε από αρχαιοτάτων χρόνων, τουλάχιστον ας τους διασκεδάσουμε με τα καμώματά μας. 

Η λειτουργία των μη κρατικών πανεπιστημίων ήταν από τους πυλώνες της κυβερνητικής πολιτικής. Η αδυναμία της να την υλοποιήσει αναδεικνύει...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΝΥΠΟΛΗΠΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Αφάνειες -- Η αξιοπιστία μιας μεταρρύθμισης που άργησε 40 χρόνια στην Ελλάδα 2.0 των "αρίστων" του Κούλη.

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ 

Δέκα ημέρες μετά την ορκωμοσία της, η κυβέρνηση Μητσοτάκη το τόσο μακρινό – τόσο κοντινό καλοκαίρι του 2019 καταργούσε το πανεπιστημιακό άσυλο. Η νέα εξουσία ερχόταν δρομαία για να σηματοδοτήσει ότι θα απελευθέρωνε την ανωτάτη εκπαίδευση από τα δεσμά του συντηρητισμού της μεταπολιτευτικής Αριστεράς. Οι σχολές θα επέστρεφαν στη σιωπηρή πλειοψηφία των φοιτητών τους.

Το δεύτερο ορόσημο, εξίσου συνυφασμένο με την ταυτότητα της μητσοτακικής διακυβέρνησης, ήταν το άνοιγμα των ΑΕΙ, με τη διάνοιξη μιας νομοθετικής παρακαμπτηρίου για την υπέρβαση της συνταγματικής απαγόρευσης του άρθρου 16. Το εγχείρημα του νόμου Πιερρακάκη ολοκληρώθηκε πολύ πιο ανώδυνα απ’ ό,τι είχε προβλεφθεί. Το ταμπού των μη κρατικών πανεπιστημίων ήταν έτοιμο να σπάσει.

Η κυβέρνηση επειγόταν να θέσει τον νόμο σε εφαρμογή για να δείξει –και να δρέψει– άμεσα αποτελέσματα.  

Για τη γλίσχρη πρώτη «σοδειά» των ανωτάτων παραρτημάτων, όπου δεν εμφανίστηκαν ούτε το Χάρβαρντ ούτε η (κανονική) Σορβόννη, αλλά παλαιά «μαγαζιά» της μεταλυκειακής αγοράς σε συνεταιρισμό με ξένα ΑΕΙ, οι εμπνευστές του νόμου είχαν έτοιμη την απάντηση: «Περιμένετε», έλεγαν. «Δεν μπορούμε να προσελκύσουμε μεγάλες επενδύσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, προτού ξεκαθαρίσει το τοπίο. Προτού διαλυθεί η ανασφάλεια δικαίου». 

Ο νόμος –και οι επινοητικοί ορισμοί του για τα υβριδικά νομικά πρόσωπα πανεπιστημιακής εκπαίδευσης (ΝΠΠΕ)– κρίθηκε συνταγματικός. 

Η κυβερνητική βιασύνη έγινε ακόμη εντονότερη για να αρχίσουν τα νέα ιδρύματα να υποδέχονται τα παιδιά της μεσαίας τάξης – που είχαν ως μόνη εναλλακτική των Πανελληνίων το εξωτερικό.

Τώρα που το Συμβούλιο της Επικρατείας εντόπισε διοικητικές πλημμέλειες οι οποίες οδήγησαν στην ακύρωση των αδειών τριών ΝΠΠΕ, η κυβέρνηση οχυρώνεται στη θέση ότι ο νόμος εξακολουθεί να στέκει. Ομολογεί έτσι ότι η ίδια απέτυχε να εφαρμόσει τον δικό της νόμο, και μάλιστα κατά το μέρος που αφορά την πιστοποίηση των προγραμμάτων σπουδών με ορθά «ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια».  

Πού οφείλεται αυτή η ομολογημένη αποτυχία; 

Αφησε η νέα υπουργός την τύχη της μεταρρύθμισης στη γραφειοκρατία – στην Εθνική Αρχή Ανωτάτης Εκπαίδευσης, που είναι επιφορτισμένη με την πιστοποίηση; 

Επρεπε η αφανής Σοφία Ζαχαράκη να είχε επιδείξει τον ακτιβισμό του προκατόχου της – που μέχρι και σεμινάρια παρα-συνταγματικού δικαίου παρέδιδε, όταν εισηγείτο τον νόμο; 

 Η απάντηση που ακούει κανείς παρασκηνιακά είναι ότι φταίει η Αρχή, η οποία όμως συγκροτήθηκε με ευθύνη της κυβέρνησης. Και η οποία, λένε, διαμαρτυρόταν ότι επωμιζόταν βαρύ διοικητικό φόρτο, χωρίς ανάλογους πόρους.

Κάπως έτσι οι ίδιοι οι εφαρμοστές του νόμου προκάλεσαν την «ανασφάλεια δικαίου», που στην αρχή επικαλούνταν ως άλλοθι.  

Το βραχυκύκλωμα δεν απειλεί μόνο την κυβέρνηση με μια πολιτική ήττα – που θα πλήξει προεκλογικά τις προσδοκίες χιλιάδων οικογενειών. 

Απειλεί ...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Το πρόβλημα της Ελλάδας μέσα σε 4 λεπτά απλά και κατανοητά (Στη μνήμη του εξαιρετικού Στέφανου Μάνου που έφτγε χτες από τη ζωή...)

Το πρόβλημα της Ελλάδας μέσα σε 4 λεπτά απλά και κατανοητά, απόσπασμα από την παρουσίαση του βιβλίου του Θεόδωρου Πάγκαλου «Τα φάγαμε όλοι μαζί…και συνεχίζουμε να τα τρώμε» Νοέμβριος 2018 δείτε το μέχρι τέλος & τι λέει για την τότε κυβέρνηση Τσίπρα.#Στέφανος_Μάνος R.I.P. pic.twitter.com/n2br6laLaA

— Ορθολογιστής 🇬🇷🇨🇾🇪🇺 (@deexX5566) August 15, 2026

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: H τραγική φαιδρότητα της μπανανίας μας… Ή αλλιώς: «Έχω ελικόπτερο, πάμε για μπάνιο»;

Η Πολιτική Αεροπορία διαπίστωσε κενό στον νόμο όταν ένας... απίθανος τύπος προσγείωσε το ελικόπτερό του στο Σαρακήνικο με εκατοντάδες λουόμενους - Παρέμβαση Εισαγγελέα https://t.co/Tgz9xRrfT2 pic.twitter.com/uHvWUrSfb1

— Police-Voice (@PoliceVoice) August 9, 2026

 

Του Strange Attractor

Το χιλιοειπωμένο κλισέ, ότι δηλαδή τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις, μπορεί να ίσχυε παλιά, ή να ισχύει αλλού, όχι όμως στη σημερινή μπανανία μας, που δεν βγάζει καν μπανάνες, αν και κάποιοι γαλάζιοι επιτήδειοι επιδοτούνται για μπανανοφυτείες ακόμη και στις απάτητες κορυφές της Πίνδου!

Έτσι, μόνο τις 2-3 τελευταίες μέρες είχαμε κάποιες λίαν ενδιαφέρουσες ειδήσεις που καλύπτουν όλη τη γκάμα, από τα γεωπολιτικά τερτίπια του υπαρκτού μητσοτακισμού, στο τραγικό, και λίγο μετά στο… φαιδρό.

Πάμε λοιπόν…

Εδώ και μερικά χρόνια η καταχρεωμένη και ανυπόληπτη Ελλάδα έχει δανείσει πανάκριβους πυραύλους ΠΑΤΡΙΟΤ (και επιθετικά ελικόπτερα, αν δεν κάνω λάθος) σε μια από τις πιο πλούσιες χώρες του πλανήτη… στη «Σουηδική» Αραβία, όπως θα έλεγε και η Ραχήλ (ζει αυτή;)

Γιατί;

Μόνο ο Κυριάκος γνωρίζει (μπορεί κι ο Πέτσας).

Και τι κάνει τώρα η Σ. Αραβία;

Υπογράφει σύμφωνο αμοιβαίας στρατιωτικής συμμαχίας με τη φίλη μας Τουρκία (και με το Πακιστάν).

Δηλαδή, αν κάποιος επιτεθεί στη Τουρκία, οι Σαουδάραβες θα τη στηρίξουν στρατιωτικά.

Δηλαδή, αν αύριο για τον Χ λόγο πάμε σε πόλεμο με τους Τούρκους, οι Σαουδάραβες θα χρησιμοποιήσουν τους πυραύλους μας… εναντίον μας!

Μια άλλη είδηση, τραγική αυτή τη φορά, αφορά σε 5χρονο αγοράκι που πνίγηκε σε πισίνα ενός μπιτς μπαρ στην Πάρο, όταν διέφυγε για λίγο της προσοχής των γονιών του.

Το κλου;

Υπεύθυνος ναυαγοσώστης στην εν λόγω πισίνα ήταν δηλωμένος ο 69χρονος(!) ιδιοκτήτης της επιχείρησης, που όμως δεν ήταν παρών στο περιστατικό.

 

Βέβαια, για να είσαι πιστοποιημένος ναυαγοσώστης πρέπει να είσαι έως 60 ετών το πολύ… και παρών στην πισίνα… ψιλά γράμματα για τους «αρμόδιους» που κάνουν (λέμε τώρα) τους ελέγχους.

Αν όμως μιλούσαμε για ξαπλώστρες, κάτι που αφορά μπόλικα τέλη προς το δημόσιο, τότε σίγουρα θα υπήρχαν δεκάδες κλιμάκια με μεζούρες να μετράνε τις αποστάσεις, προκειμένου να κόψουν πρόστιμο…

 

Και πάμε και στην πιο φαιδρή είδηση των προηγούμενων ημερών, που αφορά στην προσγείωση ενός ιδιωτικού ελικοπτέρου σε ακτή της Μήλου, στο Σαρακήνικο, όπου ο νεόπλουτος ιδιοκτήτης του ήθελε να πάρει το… λουτρό του μαζί με την παρέα του.

Εξάλλου, ποιος θα τον ελέγξει;

Το συμβάν κατέγραψε περαστικός, το πήραν τα κανάλια, και έγινε το έλα να δεις.

Μέχρι και ο εισαγγελέας της Μήλου διέταξε από το τοπικό Α.Τ. να διενεργήσει προανάκριση… χα χα χα.

Δυο τρεις (αν υπάρχουν τόσοι) δόκιμοι ή αποσπασμένοι αστυφύλακες του νησιού θα «διερευνήσουν» την αεροπορική αυτή υπόθεση! Μάλιστα…

Και οι «αρμόδιες» αρχές τι κάνουν άραγε;

Που είναι;

Το έχουμε ξαναγράψει σε κουραστικό βαθμό.

Από το 2020, με νόμο του Κ.Κ. του Αχ. (του αποκαλούμενου νέου Εθνάρχη) καταργήθηκαν όλες οι αρμοδιότητες της ΥΠΑ, και πέρασαν στην (δήθεν) ανεξάρτητη αρχή ΑΠΑ.

Η οποία εδρεύει στην Αθήνα, και λειτουργεί σε ωράριο εργασίας, 7 πμ-3 μμ, μόνο καθημερινές και εργάσιμες.

Γι’ αυτό, ακόμη  και το (φιλοκυβερνητικό) Πρώτο Θέμα γράφει στο χθεσινό ρεπορτάζ του «οι Αρχές δήλωσαν ότι θα προχωρήσουν σε  αυστηρή σύσταση από… Δευτέρα για την επικίνδυνη πρωτοβουλία σε μία γεμάτη από Έλληνες και τουρίστες παραλία…»!

Από Δευτέρα… ή πάμε, κι όπου μας βγάλει!

Συμπληρώνοντας μάλιστα πως «το βίντεο προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, με την Αρχή Πολιτικής Αεροπορίας να εντοπίζει τώρα(!) νομικό κενό μιας και με βάση το ισχύον πλαίσιο, ο πιλότος έχει τη δυνατότητα να επιλέξει το σημείο προσγείωσης, και σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, η Αρχή Πολιτικής Αεροπορίας επεξεργάζεται την αναμόρφωση και επικαιροποίηση του π.δ. 19/2009, μεταξύ άλλων ως προς τις αερομεταφορές με ελικόπτερα, με ιδιαίτερη έμφαση στην ασφάλεια των πτήσεων, την προστασία της ανθρώπινης ζωής και την προστασία περιοχών που υπάγονται σε ειδικό καθεστώς προστασίας σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία… μπλα μπλα μπλα…»

Τρίχες κατσαρές δηλαδή.

Το περιστατικό έγινε σαββατοκύριακο, και ουδείς «αρμόδιος» υπήρχε για να επέμβει, όπως έχει γίνει και σε δεκάδες παρόμοια περιστατικά, κυρίως με (ανεξέλεγκτα επισήμως) μικρά-ελαφρά αεροσκάφη, για τα οποία περιστατικά όμως δεν ενδιαφέρεται κανένα ΜΜΕ.

Έτυχε τώρα «αργία» ειδήσεων λόγω 15γουστου, και γι αυτό «παίξανε» το βίντεο… αλλιώς πάπαλα.

Όσο για την ΑΠΑ, είναι αυτή η «Αρχή» που πέρσι ο διοικητής της εισέπραξε κάπου 450.000 ευρώ σε… αναδρομικά, από εποχή που ναι μεν είχε συσταθεί η ΑΠΑ, και αυτός είχε διοριστεί επικεφαλής της, αλλά δεν λειτουργούσε…

Ο ίδιος που μετά τα Τέμπη δήλωσε στη Βουλή (ως πρώην επικεφαλής του ΕΡΓΟΣΕ) ότι δεν κοιμάται τα βράδια φοβούμενος αεροπορικά Τέμπη.

Μετά όμως άρχισε να κοιμάται μια χαρά, με τα 450.000 ευρώ στην τσέπη.

Όσον αφορά στα ελικόπτερα, να διευκρινίσουμε ότι εφευρέθηκαν και εξελίχθηκαν ως αεροσκάφη-εργαλεία προκειμένου να μη χρειάζονται αεροδρόμια.

Το ελικόπτερο είναι σχεδιασμένο να απογειώνεται και να προσγειώνεται όπου θέλει ο χειριστής του.

Και αυτό του το στοιχείο έρχεται να το επικυρώσει η παγκοσμίως ισχύουσα νομοθεσία περί πολιτικής αεροπορίας.

Και για να το κάνουμε πιο λιανό, βάσει της νομοθεσίας ο χειριστής του ελικοπτέρου είναι ο μοναδικός υπεύθυνος για να αποφασίσει το που θα προσγειωθεί, εφόσον βέβαια λάβει υπόψη του την ασφάλεια του χώρου και των τυχόν περίοικων.

Τώρα, αν είναι μεθυσμένος, αν είναι υγιής, αν έχει πτυχίο σε ισχύ, αν το ελικόπτερο έχει όλα τα έγγραφά του (πιστοποιητικά, ασφαλιστήρια, κλπ), αν έχει κάνει τις απαραίτητες συντηρήσεις, είναι …

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Τα φέσια του κράτους ποιος θα τα μαζέψει;

Κράτος μπαταχτσής
Στα 3,55 δισ. τα “φέσια” του Δημοσίου προς ιδιώτες σύμφωνα με τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους.
Οι εκκρεμείς επιστροφές φόρων αυξήθηκαν στα 788 εκατ. ευρώ τον Ιούνιο
Οι οφειλές προς προμηθευτές νοσοκομείων είναι 1,305 δισ.€ pic.twitter.com/KRT6Hmjwlu

— Marka2‼️ (@Marka2free) August 11, 2026

 Του Γιώργου Κράλογλου

Μειώσαμε τα χρέη μας προς τους ιδιώτες κατά 230 εκατ. ευρώ και ας έχουμε βάλει άλλα 3,55 δισ. φέσια και θα δούμε πότε θα τα δώσουμε... μας λέει το κράτος. 

Τραγική οικονομική ιστορία που κρατάει χρόνια. Δεκαετίες θα λέγαμε. Με τις καμπάνες να βροντάνε... όταν το κράτος μας από μήνα σε μήνα και από χρόνο σε χρόνο μειώνει τα χρέη του (ακόμη και σε νοικοκυριά) λίγες εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ... 

Τουλάχιστον μια 20ετία την παρακολουθούμε, δημοσιογραφικά και την ιστορία αυτή. Και τι διαπιστώνουμε; 

Μόνο την άνοδο των χρεών ή τη στασιμότητα τους. Όλες οι άλλες εικόνες παραμένουν ίδιες.   Ίδιες από τότε που τα τεράστια φέσια του κράτους είχαν περάσει  και τα 7 δισ. 

Τότε που μάλλον ντράπηκε η πολιτική μας σκηνή και συμφώνησε να τα κατεβάσει. 

Τι έκανε; 

 Τα πήγε κάπου στα 4 δισ. και λίγο πάνω...  (που είναι σήμερα) αν θελήσεις να το ψάξεις καλά-καλά.... 

Το δε τραγικότερο όλων αυτής της κρατικής μας ιστορίας είναι, κατά τη δική μας άποψη, ότι στη κορυφή από τα φέσια βρίσκεις πάντα εκείνα που φοράει στην αγορά των ιδιωτών ο κρατικός τομέας υγείας.  

Είναι και η κρατική παιδεία,  αλλά η υγεία τσακίζει κόκαλα...

Μέχρι τα 2 δισ. ευρω και ίσως και πάνω από αυτά φθάνουν τα φέσια σε εκείνους τους ιδιώτες της αγοράς που συνεχίζουν να συναλλάσσονται με τον κρατικό μας νοσοκομειακό χώρο. 

Και τι μπορεί να σημαίνει αυτό στην πράξη...; 

Καλύτερα να μην το δούμε. Να μην το σκαλίσουμε. 

Γιατί από το σημείο αυτό, δηλαδή από αυτήν τη συμπεριφορά (την πολύχρονη, δυστυχώς) θα λέγαμε ότι ξεκινάνε πολλά που καταλήγουν πού αλλού... στη ρευστότητα της αγοράς.

"...Περιμένω  ακόμη να πληρωθώ από το κράτος για τις προμήθειες που μου ανέθεσε...” θα ακούσεις σε συγκροτήματα που είχαν βρει λύσεις ή και διέξοδο στις κρατικές προμήθειες. Λύσεις από την κάλυψη αναγκών μας στην κρατική νοσοκομειακή λειτουργία και περίθαλψη. 

Τα ακούς και...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Ληξιπρόθεσμα χρέη Δημοσίου στην μπανανία των "αρίστων"

 

 

Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Ληξιπρόθεσμα χρέη Δημοσίου! Δηλαδή να έχει αναλάβει το κράτος ΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να πληρώσει σε κάποιον (Οργανισμό, ιδιώτη κ.λπ.) ένα ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΠΟΣΟ μια ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ και, όταν έρθει αυτή η μέρα, να του πει "δεν σου τα δίνω!" 
 

- Γιατί; 
 

- Γιατί έτσι! Γιατί μπορώ! Γιατί είμαι κράτος - νταβατζής και κάνω ό,τι γουστάρω! 
 

- Και πότε θα μου τα δώσεις;
 

- Όποτε γουστάρω!
 

Έχει συμβεί, πάρα πολλές φορές, το κράτος να μπλοκάρει τραπεζικούς λογαριασμούς εταιρειών και να κατασχέσει περιουσιακά στοιχεία ιδιωτών επειδή δεν πλήρωσαν φόρους από έσοδα που ΔΕΝ ΕΙΣΕΠΡΑΞΑΝ, επειδή τους τα χρωστούσε το κράτος! Υπάρχουν εταιρείες που κατέφυγαν στη Δικαιοσύνη, δικαιώθηκαν, αλλά το Δημόσιο συνέχιζε να μην τις πληρώνει και έφτασαν μέχρι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) επικαλούμενες παραβίαση του Δικαιώματος στην Προστασία της Περιουσίας. 

 Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο καταδίκασε επανειλημμένα το Ελληνικό Δημόσιο και το υποχρέωσε να καταβάλει όχι μόνο το αρχικό κεφάλαιο, αλλά και τεράστια ποσά σε τόκους υπερημερίας και πρόσθετες αποζημιώσεις για ηθική και υλική βλάβη, τα οποία πληρώσαμε, βεβαίως- βεβαίως εσύ κι εγώ.

Προσπαθήστε να εξηγήσετε σε έναν πολίτη σοβαρού κράτους την έννοια "ληξιπρόθεσμα χρέη Δημοσίου".  

Θα του πέσει το σαγόνι. 

Αν είχαμε σοβαρή κυβέρνηση, θα έπρεπε να είχε βάλει στόχο, αν όχι τον πρώτο, τον δεύτερο, το πολύ, χρόνο της διακυβέρνησής της τα "ληξιπρόθεσμα χρέη του Δημοσίου" να έχουν ΕΞΑΦΑΝΙΣΘΕΙ όχι μόνο ως πρακτική, αλλά και ΩΣ ΕΝΝΟΙΑ. 

Όμως ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο "ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ" ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Γηροκομείο Αθηνών: Ποιος ελέγχει τελικά τη διοίκησή του;

 

Του Λέανδρου Ρακιντζή

Αρεοπαγίτη ε.τ.

 

Η πρόσφατη παραίτηση του Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου του Γηροκομείου Αθηνών κ. Σπύρου Χαμακιώτη, λόγω διαφωνιών με τον Αντιπρόεδρο και τον Γενικό Διευθυντή του Ιδρύματος, και η επανεκλογή του λίγες μόλις ημέρες αργότερα, χωρίς καμία δημόσια εξήγηση για το τι ακριβώς συνέβη, δημιούργησαν εύλογα ερωτήματα. Πολύ περισσότερο, επειδή τα γεγονότα αυτά ακολούθησαν αμέσως μετά την επίσκεψη του Πρωθυπουργού στο Γηροκομείο Αθηνών και τα δημόσια συγχαρητήριά του για τη λειτουργία του Ιδρύματος.

Μέχρι σήμερα, ούτε τα μέλη της Ελεήμονος Εταιρείας Αθηνών ούτε η κοινή γνώμη έχουν ενημερωθεί για τα αίτια της κρίσης, τις διαφωνίες που οδήγησαν στην παραίτηση ή τους λόγους για τους οποίους αυτές θεωρήθηκαν λυμένες μέσα σε ελάχιστο χρόνο.

Οι μόνες πληροφορίες που έχουν δημοσιοποιηθεί προέρχονται από δημοσίευμα του δημοσιογράφου Ιωάννη Ντάσκα (Newsbreak, 5-7-2026), στο οποίο καταγράφονται καταγγελίες εργαζομένων για κλίμα φόβου στον χώρο εργασίας, για πιέσεις σχετικά με τις αξιώσεις τους από δεδουλευμένες αποδοχές και για προσφυγή τους στην Επιθεώρηση Εργασίας.

Όλα αυτά, όμως, αποτελούν μόνο την αφορμή για να τεθεί ένα πολύ σοβαρότερο ζήτημα.

Το Γηροκομείο Αθηνών λειτουργεί μέσω της Ελεήμονος Εταιρείας Αθηνών, του αρχαιότερου φιλανθρωπικού σωματείου της χώρας, με ιστορία που ξεκινά το 1867. Διαχειρίζεται ιδιαίτερα σημαντική ακίνητη περιουσία, επιτελεί σπουδαίο κοινωνικό έργο και ενισχύεται οικονομικά από το Δημόσιο. Ως εκ τούτου, η λειτουργία του δεν αφορά μόνο τα μέλη του αλλά και το δημόσιο συμφέρον.

Μετά την έκπτωση της αιρετής διοίκησης το 2016, διορίστηκαν προσωρινές διοικήσεις.

Η τελευταία, το 2021, προχώρησε στην εγγραφή 339 νέων μελών, όταν τα ήδη εγγεγραμμένα ήταν περίπου 200. Η νομιμότητα των εγγραφών αυτών και των αρχαιρεσιών που ακολούθησαν αμφισβητείται δικαστικά και η υπόθεση εκκρεμεί ενώπιον του Εφετείου.

Παράλληλα, η Ελεήμων Εταιρεία Αθηνών υπήχθη σε καθεστώς εξυγίανσης. Η εποπτεία του Σχεδίου Εξυγίανσης ασκήθηκε αρχικά από το προβλεπόμενο από τον νόμο Παρατηρητήριο και, στη συνέχεια, μεταφέρθηκε στον Δήμο Αθηναίων.

Με το άρθρο 99 του ν. 5239/2025, η εποπτεία αυτή αφαιρέθηκε από τον Δήμο Αθηναίων. Ταυτόχρονα, μόνο για την Ελεήμονα Εταιρεία Αθηνών αφαιρέθηκε και η εποπτεία της ως φιλανθρωπικού σωματείου και ανατέθηκε στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής.

Ωστόσο, σύμφωνα με το υπ' αριθ. 19945/24.2.2026 έγγραφο της Διεύθυνσης Κοινωφελών Ιδρυμάτων της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής, η υπηρεσία αυτή ασκεί εποπτεία αποκλειστικά επί της εφαρμογής του Σχεδίου Εξυγίανσης και όχι επί της λειτουργίας της Ελεήμονος Εταιρείας Αθηνών ως φιλανθρωπικού σωματείου.

Εδώ ακριβώς εντοπίζεται το ουσιαστικό πρόβλημα.

Σήμερα δεν προκύπτει με σαφήνεια ποιο όργανο της Πολιτείας ασκεί τον διοικητικό έλεγχο της Ελεήμονος Εταιρείας Αθηνών ως φιλανθρωπικού σωματείου, ούτε ποιες είναι οι αρμοδιότητές του, ούτε με ποια διαδικασία μπορεί να παρέμβει όταν ανακύπτουν ζητήματα νομιμότητας, χρηστής διοίκησης ή προστασίας της περιουσίας του Ιδρύματος. Με άλλα λόγια, δεν φαίνεται να έχει προβλεφθεί ένας σαφής και αποτελεσματικός ελεγκτικός μηχανισμός.

Το ζήτημα δεν είναι μόνο διοικητικό. Είναι και θεσμικό.

Το άρθρο 102 παρ. 1 του Συντάγματος αναθέτει τη διοίκηση των τοπικών υποθέσεων στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Η εποπτεία ενός ιστορικού φιλανθρωπικού σωματείου, το οποίο ασκεί κοινωνική πολιτική σε τοπικό επίπεδο και διαχειρίζεται σημαντική κοινωφελή περιουσία, συνδέεται άμεσα με τη συνταγματική αυτή αρχή. Εφόσον η αρμοδιότητα αφαιρέθηκε από τον Δήμο Αθηναίων, η Πολιτεία όφειλε να προβλέψει με σαφήνεια ποιο όργανο την αναλαμβάνει, με ποιες αρμοδιότητες και με ποια μέσα ελέγχου.

Η έλλειψη τέτοιας πρόβλεψης δημιουργεί σοβαρό ζήτημα θεσμικής πληρότητας της ισχύουσας ρύθμισης.

Το πρόβλημα αυτό αναδείχθηκε και από την ίδια την Υπουργό Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας. Με έγγραφό της προς τη διοίκηση του Γηροκομείου ζήτησε την καθιέρωση συγκεκριμένων κανόνων χρηστής διοίκησης και διαφάνειας, την πλήρη τεκμηρίωση των αποφάσεων του Διοικητικού Συμβουλίου, την τήρηση διαδικασιών για τις αναθέσεις, τις εκμισθώσεις και τις πωλήσεις ακινήτων, καθώς και την υποβολή αναλυτικών στοιχείων για το προσωπικό, τις προμήθειες και τη συνολική ακίνητη περιουσία του Ιδρύματος.

Σύμφωνα με πληροφορίες, μέχρι την ημερομηνία σύνταξης του παρόντος άρθρου δεν έχει αποσταλεί απάντηση στην επιστολή της Υπουργού ούτε έχουν υποβληθεί τα στοιχεία που ζητήθηκαν.

Αν αυτό ισχύει, ανακύπτει εύλογα το κρίσιμο ερώτημα: ποιο όργανο της Πολιτείας έχει σήμερα τη δυνατότητα να απαιτήσει τη συμμόρφωση της διοίκησης;

Το ερώτημα αυτό δεν αφορά μόνο το Γηροκομείο Αθηνών. Αφορά συνολικά την αρχή της νομιμότητας και της λογοδοσίας στη λειτουργία των κοινωφελών ιδρυμάτων.

Δεν είναι θεσμικά ανεκτό ένα ίδρυμα τέτοιου μεγέθους, με σημαντική ακίνητη περιουσία και δημόσια χρηματοδότηση, να λειτουργεί χωρίς σαφώς καθορισμένο και αποτελεσματικό σύστημα διοικητικού ελέγχου.

Η Πολιτεία οφείλει…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο "ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ" ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Τι ακριβώς παίζεται με τη "μεταρρύθμιση" στις πολεοδομίες

 

Του Γεωργίου Ι. Μάτσου

Ποια ελληνική δημόσια υπηρεσία λειτουργεί χειρότερα από οποιαδήποτε άλλη;

Το κτηματολόγιο.

Ότι το κτηματολόγιο θα κατέληγε έτσι, είχε προβλεφθεί από τη δεκαετία του 1990. Ανεξάρτητες φωνές που παρακολουθούσαν τον θεσμικό σχεδιασμό, προέβλεπαν με ακρίβεια τη σημερινή κατάρρευση.

Ο σχεδιασμός της δεκαετίας του 1990 ουδέποτε αποσκοπούσε σε δημιουργία πραγματικού κτηματολογίου. Αυτοσκοπός ήταν ένας μοναδικός διεθνώς γραφειοκρατικός εφιάλτης, προκειμένου να δικαιολογηθεί επικοινωνιακά και πολιτικά ένα εντελώς άχρηστο έργο.

Η Ελλάδα είχε πριν το "κτηματολόγιο" ολοκληρωμένο και αποτελεσματικό σύστημα καταχώρισης εμπραγμάτων δικαιοπραξιών: Τα υποθηκοφυλακεία. Ο νόμος 2145/1993 είχε θεσπίσει να μηχανογραφηθούν με απλό και ανέξοδο για τον πολίτη τρόπο.

(Έργο "ανέξοδο για τον πολίτη" σημαίνει βέβαια ανυπαρξία διαφθοράς: Ανυπαρξία δαπάνης σημαίνει ανυπαρξία αθέμιτων, νομότυπων ή μη, ωφελημάτων.)

Η μηχανογράφηση των υποθηκοφυλακείων εγκαταλείφθηκε στη δεύτερη φάση της το 1999 επειδή "θα γινόταν το κτηματολόγιο". Αν είχε ολοκληρωθεί η τρίτη φάση της (ψηφιοποίηση των συμβολαίων), θα ήταν πλήρης για την εποχή της. Και δωρεάν. Η online έρευνα και καταχώριση δικαιοπραξιών στην, μεταγενέστερη του 1999, εποχή του internet, θα καθίστατο αργότερα υπερβολικά ευχερής.

(Παρεμπιπτόντως, ό,τι θα γινόταν δωρεάν μετά το 1999 ως τρίτη φάση μηχανοργάνωσης, προκηρύχθηκε το 2021 με αρχικό κόστος 242.453.765 ευρώ. Δημοσιεύματα του 2023 ανέβαζαν το κόστος στα 309,8 εκατομμύρια. Μέχρι σήμερα, ίσως αυξήθηκε κι άλλο. Για να μαθαίνετε οι αρχάριοι, πώς κινείται το χρήμα.)

Από τα "υποθηκοφυλακεία" έλειπαν για να γίνουν "κτηματολόγιο" μόνον οι χάρτες. Αντί όμως το ελληνικό κράτος να επικεντρωθεί στο τεχνικό αυτό έργο (όπου δεν προϋπήρχαν χάρτες από εντάξεις σε σχέδια πόλης, αναδασμούς κλπ.), επικεντρώθηκε στη γένεση αχρείαστης και πανάκριβης γραφειοκρατίας για την αχρείαστη επανακαταχώριση της ήδη καταχωρισμένης ιδιωτικής ακίνητης περιουσίας.

 

Η επανακαταχώριση ήδη καταχωρισμένων δικαιωμάτων αποδεικνύεται ακόμη εντονότερα άχρηστη, εκ του ότι δεν καταχωρίστηκε η μη καταχωρισμένη ακίνητη περιουσία: Αυτή του Δημοσίου. Για το Δημόσιο θεσπίστηκε πως ό,τι δεν (επανα) καταχωρίσουν οι ιδιώτες, θα ανήκει σε αυτό, δια του υπέρμετρα προβληματικού αμάχητου τεκμηρίου κυριότητας του Δημοσίου στα "αγνώστου ιδιοκτήτη" ακίνητα.

Συνεπώς, η πανάκριβη και αχρείαστη γραφειοκρατία του κτηματολογίου, καταλήγει να υφαρπάζει το κράτος περιουσίες των πολιτών, επειδή το ίδιο είναι υπερβολικά τεμπέλικο για να καταχωρίσει τη δική του περιουσία.

Δεν ήταν εύκολο να πειστεί όλη η κοινωνία ότι η επανακαταχώριση ήδη καταχωρισμένων εννόμων σχέσεων με ταλαιπωρία εξοργιστικού βαθμού, τεράστια δαπάνη δημόσια και ιδιωτική, και απειλή απώλειας περιουσίας ήταν τάχα καλή και χρήσιμη.

Έπρεπε να εφευρεθούν και επικοινωνιακές πομφόλυγες του τύπου "μεταβίβαση ακινήτων με το πάτημα ενός πλήκτρου".

Εκτός από την πλειονότητα της κοινωνίας, τις πομφόλυγες αυτές πίστευε διαχρονικά και το πολιτικό σύστημα. Ματαίως αγχωνόταν ο εκάστοτε υπουργός να υλοποιήσει κάτι αδύνατον να υλοποιηθεί στο ορατό μέλλον. Συνήθως αποχωρούσε από τη θέση του, προτού κατανοήσει τι συμβαίνει.

Τα παραπάνω εξηγήσαμε αναλυτικώς σε περυσινό μας άρθρο. Όμοιες σε μεγάλο βαθμό επισημάνσεις υιοθέτησε λίγο αργότερα το Ελεγκτικό Συνέδριο, σε έρευνα-κόλαφο, που απόλαυσε αφύσικα χαμηλή δημοσιότητα.

Μάλιστα, το Ελεγκτικό Συνέδριο δεν ασχολήθηκε καν με την υφαρπαγή "αγνώστου ιδιοκτήτη" περιουσιών από επιτήδειους.

Γενικά, το κτηματολόγιο από όπου και να το πιάσει κανείς, ‘μπάζει’.

Ενώ λοιπόν το κτηματολόγιο διεκδικεί επαξίως τον τίτλο της πιο αποτυχημένης δημόσιας υπηρεσίας, πρόκειται, λέει, να ενταχθούν σε αυτό και οι πολεοδομίες, όπως πομπωδώς μας ενημέρωσε πρόσφατα ο φιλοκυβερνητικός τύπος.

Φυσιολογικά ανακύπτει το ερώτημα, "γιατί" να ενταχθεί μια υπηρεσία που κουτσά-στραβά λειτουργεί, σε άλλη υπηρεσία που ακόμη ψάχνει να βρει τον βηματισμό της.

 

Μήπως με την ένταξη στο κτηματολόγιο τάχα θα λυθούν τα προβλήματα διαφθοράς που αποκαλύφθηκαν τελευταία στις πολεοδομίες;

Μα στο κτηματολόγιο η ίδια η γένεσή του συνιστά νομότυπη διαφθορά, όπως αναλύθηκε παραπάνω.

Πέραν δε του ουδέποτε σοβαρά διερευνηθέντος ζητήματος με τις υφαρπαγές περιουσιών, τον Αύγουστο 2025 δημοσιεύτηκαν σοβαρές καταγγελίες για "στενό συγγενικό πρόσωπο κορυφαίου μέχρι πρότινος στελέχους του κτηματολογίου", για την έκβαση των οποίων δεν μάθαμε ποτέ τίποτε.

Συνεπώς, το κτηματολόγιο δεν είναι κατάσταση άσπιλη και άμωμη, που τάχα θα καθαρίσει διαμιάς τη διαφθορά από τις πολεοδομίες, εάν αυτές υπαχθούν εκεί.

Στην πραγματικότητα, το μόνο επιχείρημα υπέρ του κτηματολογίου ως δημόσιας υπηρεσίας είναι ο τεχνολογικός λαϊκισμός στον οποίο προσφεύγει υπερβολικά συχνά η παρούσα κυβέρνηση, προκειμένου να δικαιολογήσει κινήσεις που δεν δικαιολογούνται διαφορετικά.

Π.χ.: Η αδυναμία διεκπεραίωσης στοιχειωδών λειτουργιών του Κτηματολογίου αντισταθμίζεται από βαρύγδουπες ανακοινώσεις (του 2024) περί χρήσης τεχνητής νοημοσύνης στη λήψη διοικητικών αποφάσεων. Για τα αποτελέσματα όμως της χρήσης ΤΝ, δεν υπάρχει δύο χρόνια αργότερα κανένα δημοσίως διαθέσιμο στοιχείο.

Τι μένει στον πολίτη που δεν γνωρίζει για την κατ’ ουσία κατάρρευση του κτηματολογίου;

Ότι εκεί "εφαρμόζεται η ΤΝ". Το αν πέτυχε η ΤΝ ή όχι, δεν απασχολεί. Μένει ως επικοινωνιακό μήνυμα αποκλειστικά ο τεχνολογικός λαϊκισμός.

Το επικοινωνιακό αυτό αποτέλεσμα, συνεπώς, αξιοποιείται από την κυβέρνηση, για να γεννήσει περαιτέρω επικοινωνιακό αυτοματισμό, όταν κατατάσσει την υπαγωγή των πολεοδομιών στο κτηματολόγιο ως κάτι δήθεν "καλό".

Πέραν όμως του επιδιωκόμενου επικοινωνιακού αποτελέσματος, η υπαγωγή των πολεοδομιών στο κτηματολόγιο θα προκαλέσει συγκέντρωση της διαφθοράς.

Όπως διαπιστώσαμε από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ:

α) Η κεντρική συγκέντρωση μιας υπηρεσίας δεν σημαίνει καταπολέμηση της διαφθοράς. Αντιθέτως.

 

β) Αν δεν υπήρχε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ο "Μάκης" και οι λοιποί στο Μαξίμου ακόμη θα "κρατούσαν", κατά την ορολογία που χρησιμοποίησε σχετικώς ο "Φραπές" στις συνακροασθείσες τηλεφωνικές του συνομιλίες.

Η κυβέρνηση θα μπορεί συνεπώς να διαχειρίζεται κεντρικά τη διαφθορά στις πολεοδομίες δια της υπαγωγής τους στο κτηματολόγιο, αντί να την καταπολεμά.

Αυτά όλα συνδυάζονται και με την επιδιωκόμενη αναθεώρηση του άρθρου 101 παρ. 3 του Συντάγματος, που καταργεί το τεκμήριο αρμοδιότητας υπέρ των αποκεντρωμένων διοικήσεων και γεννά συγκέντρωση και "επιτελικό κράτος" παντού.

(Η "ανάπτυξη της περιφέρειας", στο ίδιο κεφάλαιο της πρότασης συνταγματικής αναθεώρησης, αποτελεί μάλλον ‘ξεκάρφωμα’.)

Ατυχώς για την κυβέρνηση, οι υφιστάμενες αποκαλύψεις για τη δράση της όταν εντοπίζεται αναντίρρητη διαφθορά, δείχνουν ότι …