"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΟΥ Α.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΟΥ Α.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΔΙΕΘΝΗΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η ιδιαιτερότητα του πεπτωκότος Αφγανιστάν.

Ιστορικός- διεθνολόγος


Το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα τελευταία 24ωρα, έχουν κατακλυστεί από εικόνες των Ταλιμπάν να καταλαμβάνουν τα παλάτια των πρώην αξιωματούχων της Κυβέρνησης και να μην γνωρίζουν πώς να συμπεριφερθούν σε ένα χώρο απόλυτης χλιδής και πλούτου, καθώς οι περισσότεροι εξ αυτών προέρχονται από τις λαϊκές μάζες της υπαίθρου, οι περισσότερες εκ των οποίων ζούσαν σε άσχημες συνθήκες διαβίωσης …

Πολλοί αναλυτές, διεθνολόγοι και πολιτικοί επιστήμονες θεωρούν ότι το Αφγανιστάν έχει  για την Αμερική παρόμοιας προβληματικής αποτελέσματα με τον πόλεμο στο Βιετνάμ, ωστόσο όμως το λάθος που, κατά τη γνώμη μου γίνεται, είναι ότι μένουν στο καθαρά πολιτικό-στρατιωτικό σκέλος των πραγμάτων και δεν εξετάζουν μία πολύ βασική παράμετρο που είναι το πολιτισμικό…

Και τι εννοώ με αυτό;;;… Εννοώ το πολιτισμικό υπόβαθρο, στο οποίο πρέπει απαραίτητα να ενσκήπτουμε, προτού προσπαθήσουμε να κάνουμε ανάλυση και ερμηνεία των συμβεβηκότων…

Αφήνοντας έξω το στρατιωτικό και πολιτικό σκέλος των πραγμάτων, αυτά που συμβαίνουν στο Αφγανιστάν, ο τρόπος που εξελίσσονται και θα εξελιχθούν σε συμμαχικό επίπεδο τα πράγματα ανάμεσα στα κράτη (σε όλα ανεξαίρετα τα κράτη) και πώς ενεργούν οι λεγόμενοι ισχυροί, θα καταδείξει (θεωρώ για άλλη μία φορά στην Ιστορία) ένα και μόνο πράγμα:… ότι οι χώρες που τελικά επιβιώνουν (η λέξη επιβίωση, ερμηνευόμενη με κάθε έννοια και διάσταση) και ουσιαστικά είναι αυτές που έχουν τη δυνατότητα διαμόρφωσης ισχύος (και όχι μόνο με την καθαρά στρατιωτική υπόσταση), είναι οι χώρες με μακραίωνο πολιτισμικό υπόβαθρο και μακραίωνη, εθνολογική /φυλετική ταυτότητα…

Και ποια είναι τα κράτη αυτά;;; 

Αυτά που ο Aber Miroglio χαρακτηρίζει ως ιστορικά έθνη, δηλαδή τις εθνοτικές/φυλετικές ομάδες με αδιάλειπτη παρουσία στον ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΧΡΟΝΟ…

Και όχι… Το Αφγανιστάν δεν έχει σχέση με το Βιετνάμ!!!…

Η διπλωματία και η πολιτική (κυρίως της Δύσης) έχουν κάνει ένα λάθος, ότι τα διάφορα παραδοσιακά μορφώματα (και εννοώ τους πολιτισμούς) που έχουν αναπτυχθεί στην Ασία και Αφρική δεν τα εξετάζουν ξεχωριστά και στη βάση και μόνο του πολιτισμικού υποβάθρου τους, αλλά στη βάση και μόνο κυρίως ενός στοιχείου του Πολιτισμού, που είναι η Θρησκεία…

Οι Αφγανοί δεν έχουν καμία σχέση με τον συμπεριφορικό κοινωνισμό των Αράβων, παρόλο που στην πλειονότητά τους έχουν κοινό δόγμα με αυτό των αραβικών μορφωμάτων (σουνιτικό), ενώ υπάρχουν και κάποιες φυλές στο αφγανικό περιβάλλον με ιρανικό πρόσημο που ως εκ τούτου μιλούν μία εξελιγμένη γλώσσα των περσικών (τα λεγόμενα νταρί) και έχουν κύριο δόγμα τον σιισμό… Δυστυχώς, όμως η Δύση όλους αυτούς τους πληθυσμούς (εννοώ Άραβες και υπόλοιπους Μουσουλμάνους) τούς ερμήνευσε κάτω από το ίδιο ιδεολογικό πλαίσιο, με συνέπεια, όταν τους “κατέκτησε” δεν μπόρεσε ουσιαστικά να τους “δαμάσει”…

Η Ιστορία της Αποικιοκρατίας έχει πλείστα όσα παραδείγματα, που τα αποτελέσματα για το ποιος ουσιαστικά ήταν ο πραγματικός νικητής φάνηκε μετά την αποαποικιοποίηση, αλλά κυρίως μετά την Πτώση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού, τον Πόλεμο στον Περσικό Κόλπο, αλλά κυρίως με τις ακραίες ισλαμιστικές οργανώσεις που ξεπήδησαν μετά την κατάρρευση των Δίδυμων Πύργων και τώρα ο επίλογος της αποτυχημένης πολιτικής, φαίνεται στο Αφγανιστάν… 

Και νικητές δεν ήσαν οι υποτιθέμενοι Ισχυροί…

Οι ΗΠΑ και η Ευρώπη δεν θα χρειάζονταν ούτε να συμπλεύσουν ούτε να εκπαιδεύσουν στρατιωτικά όλους αυτούς τους λαούς, να χάσουν τρισεκατομμύρια δολάρια σε πολέμους και δωροδοκίες, αν αυτές τις οντότητες τις είχαν “διαβάσει” μεμονωμένα, στη βάση και μόνο του πολιτισμικού τους υποβάθρου…

Οι μόνες χώρες που “δάμασαν” σε πολυποίκιλο επίπεδο, και ως φαίνεται, και τώρα θα “δαμάσουν” τα κράτη αυτά είναι χώρες που οι ίδιες έχουν αδιάλειπτη, ιστορική παρουσία στο χρόνο και ανήκουν σε μεγάλα φυλετικά μορφώματα και είναι : η Ρωσία (σλαβική φυλή και ιστορική αυτοκρατορία), το Ιράν (Περσία) και η Κίνα…

Για να μελετήσουμε τα πράγματα και τις συνθήκες που διαμορφώνουν τα γεγονότα, είναι επιβεβλημένο να κάνουμε κάποια συγκεκριμένα πράγματα: να βγούμε από τα κομματικοποιημένα κουτάκια, να βάλουμε στην άκρη τους συναισθηματισμούς του: ανήκομεν εις την Δύσην, και να ενσκήπτουμε στην πραγματική διάσταση των θεμάτων… Το ότι ανήκουμε στη Δύση και στους Θεσμούς της, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι η Δύση απέτυχε παταγωδώς να διαμορφώσει τον Κόσμο, όπως αυτή ήθελε, καθώς είχε τα μέσα να το πράξει….  

Και ξέρετε, γιατί απέτυχε να το πράξει, και αυτό το βλέπουμε τόσο στην ΕΕ όσο και στο ΝΑΤΟ που δεν μπορούν να προστατεύσουν κατ’ουσίαν τα μέλη τους;;;;….  

Διότι οι περισσότερες χώρες που είναι μέλη αυτών των δύο οργανισμών, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, που η Ελλάδα είναι μία από αυτές τις εξαιρέσεις, δεν είναι οντότητες που ανήκουν στα ιστορικά έθνη και όταν άρχισαν να δημιουργούν τον Κόσμο στη βάση του δικού τους αξιακού υποβάθρου, ξέχασαν ένα κόσμο, αυτόν της Παράδοσης, που όμως αργότερα δεν μπόρεσαν να τον δαμάσουν…

Γιατί πίστεψαν ότι με τα στρατιωτικά μέσα (αποικιοκρατία) και με την οικονομική αρωγή (αποαποικιοποίηση-νεοαποικισμός), αλλά και με δωροδοκίες και στρατιωτικές εκπαιδεύσεις (μετά την Πτώση Υπαρκτού Σοσιαλισμού), ότι θα μπορούσαν να τον τιθασεύσουν…. 

Όχι, φυσικά… Αυτός ο κόσμος δεν τιθασεύεται έτσι, αλλά τιθασεύεται μόνο με την προσέγγιση των παραδοσιακών αρχών του…

Πώς άραγε, η Ρωσία για έναν αιώνα σχεδόν είχε καταφέρει να “ενσωματώσει” εν πολλοίς (ανεξαρτήτως αν συμφωνούμε ή αν διαφωνούμε με το πρώην οικονομικό-πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης που είχε) όλες αυτές τις εθνοτικές ομάδες (και κυρίως τις μουσουλμανικές, και δεν εννοώ στους μειονοτικούς πληθυσμούς, αλλά σε οργανωμένες πολιτειακές οντότητες, όπως ήσαν οι Αζέροι, Ουζμπέκοι κτλ κτλ);;;;  

Γιατί είχε επενδύσει, ακόμα και ο Στάλιν, στον τοπικό ιδιομορφισμό αυτών των ομάδων , μια και οι Ρώσοι είχαν διαμορφώσει τον κοινωνισμό τους (ανεξαρτήτως Πολιτειακής Διακυβέρνησης, ήτοι Αυτοκρατορία ή Κομμουνισμό) στην Παράδοση…

Γιατί οι Σοβιετικοί είχαν καταφέρει να εισχωρήσουν στα αραβικά περιβάλλοντα (από το 1923- μέχρι και την πτώση της ΕΣΣΔ);;;; 

 Γιατί ήξεραν πώς να διαχειριστούν τους Άραβες ως προς το σκέλος, Παράδοση…

Το ίδιο και οι Ιρανοί, το ίδιο και οι Κινέζοι (εννοώ για τη διαχείριση των παραδοσιακών, μουσουλμανικων μορφωμάτων, εξαιρώντας τις σχέσεις Ιρανών και Αράβων μετά το 1960 που από εκεί και μετά είχε εντρυφήσει το πολιτικό κομμάτι, μία συνισταμένη που εφηύρε η Αμερική μέσω συγκεκριμένων θεσμικών της οργάνων, όταν της είχε ξεφύγει, εξαιτίας των Βρετανών, η περιοχή Μέση Ανατολή)… Και αυτό το βλέπουμε σήμερα, πώς τα κράτη αυτά προσεγγίζουν και διαμορφώνουν τις δυναμικές τους με μουσουλμανικές χώρες της Κεντρικής Ασίας…

Όμως θα πρέπει να πούμε και κάτι άλλο που θα φανεί με την ανθρωπιστική κρίση που θα ξεσπάσει τώρα στο Αφγανιστάν, και ήδη φαίνεται σε πολλά κράτη που διατηρούν μεταναστευτικούς πληθυσμούς από αυτές τις χώρες, μία από αυτές, είναι και η Ελλάδα…

Είναι ότι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΑΡΟ-ΠΑΡΤΑΚΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το βαθύ κομματικό κράτος στη χώρα του "εξυπνότερου" λαού του κόσμου


ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Tης Άννας Κωνσταντινίδη
Ιστορικού- Διεθνολόγου

Το βαθύ κομματικό κράτος στην Ελλάδα, το πώς διαρθρώνεται και τα αποτελέσματα που αποφέρει στο ελλαδικό κατεστημένο, θεωρώ, ότι δεν έχουν ερευνηθεί στο εύρος και στο βάθος που αναλογούν σε μία κοινωνία, όπως είναι η δική μας… Και παρά τη διδασκαλία στις Νομικές Σχολές των μαθημάτων της Πολιτικής και Συνταγματικής Ιστορίας, όπως και στα τμήματα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων, αλλά και στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (τουλάχιστον μέχρι πολύ πρόσφατα των γενικών χαρακτηριστικών της Πολιτειολογίας), δυστυχώς ο Έλληνας και για να ακριβολογούμε ο Σύγχρονος Έλληνας που δεν είναι επιφορτισμένος με την Ιστορία του πρόσφατου παρελθόντος του, δεν μπορεί ακόμα και αυτός, να αποτάξει το κομματικό από πάνω του και όλα, ακόμα και η πατριωτική συνείδηση εντρυφούν σε αυτά τα μονοπάτια που όχι μόνο διχάζουν έναν λαό με την Ιστορία αυτή που έχει, αλλά δεν μας αφήνει να τρέξουμε μπροστά για την ίδια τη χώρα μας…

Τα κόμματα αντιπροσωπεύουν και εκπροσωπούν την ελεύθερη βούληση, σκέψη και δράση και ως εκ τούτου το Πολίτευμα της Δημοκρατίας… Δυστυχώς, στην Ελλάδα, η οποία γέννησε τη Δημοκρατία και τους Θεσμούς, είναι πολύ σκληρό αυτό που θα γράψω, αλλά συνεχίζουν να εκπροσωπούν ένα κακό Κράτος, αυτό της πελατειακής σχέσης, του προσωπικού όφελους, της πρόσκαιρης κοινωνικής “ευδαιμονίας” (;;;;;) και κυρίως του διχασμού…

Ο θεσμός των πολιτικών κομμάτων είναι σχετικά πρόσφατος και χρονολογείται στις αρχές του 19ου…. Και όσον αφορά την Ελλάδα, δυστυχώς έτσι όπως οργανώθηκαν, αντιπροσώπευαν την φατριακή όσμωση των τοπικών κοινωνιών με τους Κοτσαμπάσηδες και τους προεστούς να αρνούνται, για να μην χάσουν τα συμφέροντά τους, την μετεξέλιξη της ελλαδικής κοινωνίας στα ευρωπαϊκά πρότυπα… Ο κομματισμός στην Ελλάδα, όπως έδειξε η Ιστορία της, κοινωνιολογικά εξελίχθηκε υπό το πρίσμα ενός συνονθυλεύματος τοπικών χαρακτηριστικών, ιστορικής Παράδοσης (στη βάση και μόνο ότι τα κόμματα αντιπροσώπευαν τον ιδεολογικό πλουραλισμό, μία συνθήκη που μας άφησε η αρχαία Ελλάδα, με τη μόνη διαφορά ότι οι πρόγονοί μας δεν ήταν ενταγμένοι σε κουτάκια διχασμού, όπως οι Νεοέλληνες σχημάτισαν τα κόμματά τους, αλλά ανέβαιναν στην Πνύκα και εξέφραζαν τις ιδέες τους, επιδιώκοντας να αναμορφώσουν την κοινωνία), πελατειακών συμφερόντων, με ελάχιστα ψήγματα ευρωπαϊκής, πολιτειακής κουλτούρας…

 
Οι Κοτσαμπάσηδες και προεστοί, λαμβάνοντας τη θέση του ηγέτη/άρχοντα (πιο σωστός όρος) , θεώρησαν ότι είχαν το καθήκον, μια και έπεσε η Βασιλεύουσα, να διοικήσουν το λαό (των τοπικών κοινωνιών)… Για το λόγο αυτό, ακόμα και όταν τα τρία κόμματα, το Αγγλικό, Γαλλικό και Ρωσικό εισχώρησαν στην ελλαδικη κοινωνία, και παρά το γεγονός ότι αντιπροσώπευαν τα συμφέροντα των τριών Μεγάλων Δυνάμεων στο ελλαδικό κατεστημένο, ωστόσο ακόμα και αυτά, από τους Έλληνες πολιτικούς εκπροσώπους έδειχναν ότι το τοπικιστικό στοιχείο και ο φατριανισμός που ενυπήρχε στο ελληνικό κατεστημένο, ταυτόχρονα με την Πτώση της Κων/πολης, δεν μπορούσε να μην υφίσταται μέσα σε αυτά και να μην είναι ισχυρή παράμετρος για την “επιβίωσή” τους στην Ελλάδα… Η Ελλάδα το 1824 και 1825, προτού οργανωθεί σε πολιτειακή οντότητα (όπως είχα αναφέρει και σε άλλη ανάρτηση με παρόμοιο περιεχόμενο πριν 2 μήνες) είχε ήδη δύο Εμφυλίους…

Δυστυχώς, τα κόμματα στην Ελλάδα αναπτύχθηκαν στη βάση της φατρίας, και τα χειρότερα αποτελέσματα στο πώς εξελίχθηκαν, εξαιτίας αυτού του κακού χαρακτηριστικού, το βιώσαμε όλον τον 20ο αιώνα και δυστυχώς, ενώ η εξέλιξη της Κοινωνιών βρίσκεται σε υψηλό επίπεδο, στην Ελλάδα το κακό κομματικό κατεστημένο, το βαθύ κομματικό κράτος δεν αλλάζει…

Στην Ελλάδα, δυστυχώς, εχουμε ξεχάσει να συμπεριφερόμαστε, όπως οι πρόγονοί μας που με ελεύθερο πνεύμα εξέφραζαν τις ιδέες τους, αλλά δυστυχώς είμαστε βαθειά κομματικοποιημένα όντα, χωρίς ίχνος πολιτικής συνείδησης…. Αν κάνεις κρίση στην ΝΔ είσαι Συριζαίος και αν αντιταχθείς σε υποτιθέμενα, κοινωνικά δικαιώματα, είσαι στυγνός, νεοφιλελεύθερος που επιδιώκει να απομυζήσει το λαό…

Στην Ελλάδα, εξαιτίας του βαθέος κομματικού κράτους, έχουμε μάθει να δίνουμε λευκές επιταγές και συγχωροχάρτια σε οποιοδήποτε εξυπηρετεί το προσωπικό μας συμφέρον και όχι το συμφέρον της Πατρίδας μας…. 

 Γιατί;;;;… 

Γιατί πολύ απλά...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Σε ρόλο Πόντιου Πιλάτου οι ΗΠΑ και Ρωσία για τα γεγονότα στο Ισραήλ;

Ιστορικός- Διεθνολόγος [1]


Ζούμε, άραγε, την «σταύρωση» του Ισραήλ (εννοώντας και τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές που κατοικούν στο εσωτερικό κατεστημένο), αφού ΗΠΑ και Ρωσία ως άλλοι Πόντιοι Πιλάτοι δεν παίρνουν ευθέως μέρος; 

Βλέπουμε ένα Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, απλό παρατηρητή, μια και εκτός των άλλων οι Αμερικανοί εμποδίζουν την έκδοση ψηφίσματος για τα γεγονότα. 

Και το απλοϊκό ερώτημα που προκύπτει: Δεν φοβούνται οι δύο μεγάλοι μία γενικευμένη σύρραξη; Μήπως, όμως δε, τα παραπάνω ερωτήματα είναι μόνο ρητορικής φύσης, μια και οι απαντήσεις είναι γνωστές;

(...) Τη δεδομένη χρονική στιγμή, οι ΗΠΑ και η Ρωσία, στην κρίση αυτή όχι μόνο δεν τους συμφέρει να έχουν το ρόλο του Πόντιου Πιλάτου, αλλά, ως φαίνεται, επειδή είναι μία κρίση, υποβολιμαία από ένα κράτος (δηλαδή την Τουρκία), το οποίο καθίσταται «μεγάλο πρόβλημα» και για τις ίδιες, είναι επιβεβλημένο να χειριστούν το όλο πράγμα με «χειρουργική ακρίβεια» για δύο λόγους: 

α. για να μη δώσουν αξία στην Τουρκία, ότι είναι μία χώρα που κινεί τα νήματα και διαμορφώνει τις καταστάσεις κατά το δοκούν, 

β. αυτήν την στιγμή με τη «συμπεριφορά» τους πρέπει να φέρουν την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή, γιατί υπάρχουν και τα περιφερειακά κράτη -κλειδιά που επιβάλλεται να μείνουν σε κατευνασμό.

ΗΠΑ και Ρωρίας πρέπει κατ’ ουσίαν να αποδείξουν ποια είναι τα δύο «αφεντικά» του Παγκόσμιου Συστήματος. Όταν οι δύο αυτοί, Παγκόσμιοι Εντολοδότες αποφασίσουν, τότε όλα ξεκινούν.  

Μάλλον, αυτή η διαπίστωση θα φαντάζει σε κάποιους κυνική. Όμως, οφείλουμε να αναλογιστούμε ότι ο Κόσμος μετά το 1945 (και μέχρι σήμερα) φτιάχτηκε με σημείο αναφοράς τα δύο αυτά κράτη.

(...). Στο πώς κινούνται ρωσικό και ιρανικό κράτος τη δεδομένη περίοδο για το ζήτημα αυτό, είναι ταιριαστή η λαϊκή ρήση: «φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη». Γιατί, ας μην ξεχνάμε, ότι η χώρα των Αγιατολάχ, επειδή συντηρεί οικονομικά τη Χαμάς, εύκολα, αν ήθελε, θα μπορούσε να έχει ρόλο στα τεκταινόμενα. Όμως, η νέα θέση που διεκδικεί στην περιοχή της, προσπαθώντας να «ανασυστήσει» τις σχέσεις της με ευρωπαϊκά κράτη, εδώ και καιρό την καθιστά ένα «παίχτη» που κινείται με ιδιαίτερα κατευναστικό τρόπο στη διπλωματία του. Αυτήν την στιγμή, το ιρανικό κράτος αποφασίζει τις κινήσεις του, παρατηρώντας τις προθέσεις των συμμάχων του απέναντι σε αυτό. Επίσης, δεν πρέπει να λησμονούμε  ότι για τη Ρωσία το Ιράν δεν είναι ούτε Αζερμπαϊτζάν, ούτε Αρμενία, ούτε Τουρκία. Είναι μία χώρα αυτοδύναμη και αυτάρκης σε κάθε επίπεδο, που δεν εξαρτάται, ως εκ τούτου, από τρίτους, αλλά αντίθετα διαμορφώσει τις κινήσεις τρίτων.

Και από την άλλη πλευρά, οι ΗΠΑ κρατούν τους «μεγάλους» Άραβες και το Ισραήλ. Αν εμπλακεί το Ιράν από απροσεξία (sic) των Ρώσων, οι Άραβες για τα ζητήματα φυλετικής τιμής (ως παραδοσιακές κοινωνίες) επιβάλλεται στην περίπτωση αυτή, να βγουν μπροστά. Όπως κατανοούμε, τότε θα υπάρξει ένα σκηνικό που θα λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.  

Ένα επίσης ερώτημα που τίθεται, είναι αν το όλο σκηνικό στο Ισραήλ λήξει σύντομα.  

Διάφορα σενάρια είναι στο τραπέζι και πολλοί αναλυτές πιστεύουν, ότι είναι μακρύς ακόμα ο δρόμος, για να λάβουν τέλος οι συγκρούσεις στο Κράτος του Ισραήλ. Όμως, στην προκειμένη περίπτωση, για να βγάλουμε πιο πιθανά συμπεράσματα για την έκβαση των πραγμάτων, είναι να εξετάσουμε και τα γεγονότα τα οποία υποδηλώνουν το ακριβώς αντίθετο, ότι δηλαδή, η συγκεκριμένη συμπλοκή των δύο εθνοτικών ομάδων δε θα διαρκέσει μεγάλο χρονικό διάστημα. Ποια είναι τα γεγονότα αυτά;  

Α. επειδή το όλο πράγμα ξέσπασε επί της ουσίας από τρίτη χώρα, δηλαδή την Τουρκία (που είναι πλέον προβληματική για όλους), 

Β. καθώς, επίσης, τον Ιούνιο επίκειται η συνάντηση Μπάιντεν με Πούτιν που η μεταξύ τους συζήτηση θα εστιαστεί σε ένα πραγματικά μεγάλο ανταγωνιστή των συμφερόντων τους, που ακούει στο όνομα Κίνα, το θέμα Ισραήλ θα δρομολογηθεί μετά τη συνάντηση που επίκειται των Υπουργών Εξωτερικών, ΗΠΑ και Ρωσίας.

Ένα πρώτο βήμα που θα απαιτηθεί από τους δύο Μεγάλους με σκοπό την ομαλοποίηση της κατάστασης, είναι η επίσπευση των εκλογών στους Παλαιστίνιους που συνεχώς αναβάλλονται (πυροδοτώντας και τη μεταξύ τους ένταση, η οποία βρίσκει το αντίβαρο που ονομάζεται κρίση με το Ισραήλ) με επιτήρηση της εκλογικής διαδικασίας από τον ΟΗΕ (καθώς η Παλαιστινιακή Αρχή συμμετέχει ως παρατηρητής στον Οργανισμό).  

Η δεύτερη απαίτηση θα αφορά το ίδιο το Ισραήλ και θα είναι η επίσπευση της διαδικασίας σχηματισμού κυβέρνησης.

Φυσικά, υφίσταται και ένα τελευταίο, εύλογο ερώτημα στη βάση όσων παραπάνω καταθέσαμε. Αφού, ως φαίνεται, την κρίση στο Ισραήλ δεν την επιδίωξαν ούτε οι Αμερικανοί ούτε οι Ρώσοι, πώς, ωστόσο, τους «ξέφυγε η κατάσταση από τα χέρια τους»;  

Η κατάσταση κάθε άλλο τους ξέφυγε ή μπορεί να τους ξεφύγει, κι αυτό δεν μπορεί να συμβεί καθώς οι Συμφωνίες του Αβραάμ ήταν η μεγαλύτερη παρακαταθήκη στη Διεθνή Διπλωματία που άφησε η Κυβέρνηση Τραμπ, και ο πρώην Υπ.Εξ. των ΗΠΑ, Μάικ Πομπέο. Και επίσης, είναι μία κρίση που δεν ενδιαφέρει την Κίνα.  

Και γιατί δεν την ενδιαφέρει; 

Γιατί, η Κίνα...