"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Β.ΚΟΡΕΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Β.ΚΟΡΕΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Όταν ο πατέρας του Κιμ έψαχνε μαλακό βοδινό...στη Δανία

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΝΤΖΙΚΟΥ

Για την Βόρεια Κορέα η οποία προσπαθεί να κρύψει επιμελώς τον κορονοϊό με φήμες να κάνουν λόγο, ακόμα και για εκτελέσεις των νοσούντων, οι κρίσεις δημόσιας υγείας δεν είναι σπάνιες, δυστυχώς.

Πριν περίπου 25 χρόνια ξέσπασε ένας από τους πιο τρομακτικούς λιμούς που έχει ζήσει ποτέ χώρα με επίκεντρο τη Βόρεια Κορέα, ένας συνδυασμός ανθρώπινης ανικανότητας σοσιαλιστικών πειραμάτων και εκτεταμένων πλημμυρών, ο οποίος στοίχισε στη ζωή σε πάνω από τρία εκατομμύρια ανθρώπους. Στην ιστορία όμως έμεινε η... παροιμιώδης ψυχραιμία του πατέρα του Κιμ Γιονγκ Ουν, Γιονγκ Ιλ.

Η Βόρεια Κορέα μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ έχασε τον μεγαλύτερο της εταίρο και την χώρα που την κρατούσε «με τεχνητή αναπνοή στη ζωή».  

Το καθεστώς υπό τον παππού του σημερινού ηγέτη Κιμ Ιλ Σουνγκ στράφηκε προς την Κίνα η οποία κάλυψε το κενό για ένα διάστημα μέχρι που αντιμετώπισε τα δικά της προβλήματα.

Το 1994 στην εξουσία μετά τον θάνατο του  Κιμ Ιλ Σουνγκ, ο γιος του Κιμ Γιονγκ Ιλ τον διαδέχθηκε. Σύμφωνα με τους ειδικούς της χώρας ο Γιονγκ Ιλ δεν είχε το χάρισμα του πατέρα του και ενδιαφερόταν μόνο για «την καλή ζωή».  

Το 1995 ξέσπασαν κατακλυσμιαίες βροχές οι οποίες πλημμύρισαν τις αγροτικές εκτάσεις της Βόρειας Κορέας, καταστρέφοντας 1,5 εκατομμύριο τόνους αποθεμάτων σιτηρών.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Γιονγκ Ιλ αποφάσισε να εφαρμόσει το δόγμα του «Πρώτα ο Στρατός», την πολιτική ντιρεκτίβα δηλαδή που τοποθετούσε τις στρατιωτικές ανάγκες πάνω από τη ζωή του πολίτη, περιλαμβάνοντας ακόμα και όριο για τις μερίδες φαγητού. 

Το απομονωμένο έθνος υπέφερε από τη στασιμότητα της οικονομίας του, με τους ηγέτες να αποδεικνύονται απρόθυμοι να εισάγουν τρόφιμα. Ως αποτέλεσμα, η παιδική θνησιμότητα εκτοξεύτηκε, την ίδια στιγμή που παρατηρήθηκε μαζικότατη έλλειψη σε τρόφιμα πρώτης ανάγκης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Επισιτισμού του ΟΗΕ η μέση ημερήσια κατανάλωση θερμίδων έπεσε από τις 700 στις 200, την ώρα που το ελάχιστο απαιτούμενο θεωρούνται οι 900.

Και ενώ η χώρα πέρασε «δια πυρός και σιδήρου» από τον λιμό, αργότερα έγιναν γνωστά διάφορα κωμικοτραγικά για τον τρόπο με τον οποίο βίωνε την κατάσταση ο Κιμ Γιονγκ Ιλ. Σύμφωνα με τον Κέντζι Φουτζιμότο, έναν Ιάπωνα έμπιστο μάγειρα του Κιμ, την ώρα που η Βόρεια Κορέα βασιζόταν σε εξωτερική βοήθεια για να αντιμετωπίσει τον λιμό, ο Κιμ είχε γκουρμέ προτιμήσεις. «Του άρεσε ιδιαίτερα το "σασίμι", αλλά το ήθελε τόσο φρέσκο ώστε μπορούσε να αρχίσει να τρώει το ψάρι την ώρα που σπάραζε. Έκοβα φέτες το φιλέτο του ψαριού προσέχοντας να μην τρυπήσω τα ζωτικά όργανά του, έτσι φυσικά αυτό κουνιόταν και ο Κιμ Γιόνγκ Ιλ ήταν κατενθουσιασμένος», ανάφερε ο Ιάπωνας στο βιβλίο του.

Όμως, ο «σαδισμός» του Κιμ δεν σταμάτησε εκεί, αφού είχε στείλει επιστήμονες στη Δανία για να ανακαλύψουν τρόπους που θα βελτίωναν την υφή του βοδινού κρέατος της Βόρειας Κορέας, το οποίο θεωρούσε ότι ήταν πολύ σκληρό και ήθελε πιο τρυφερό. Αυτό τουλάχιστον υποστήριξε προ ολίγων ετών ένας βιολόγος που δούλευε σε εργαστήριο και είχε πάει στη Δανία και ο οποίος αυτομόλησε στη Δύση.

Ο Κιμ Χιεονγκσού ο οποίος άλλαξε το όνομα του για λόγους ασφαλείας είχε μάλιστα αποκαλύψει το πιο συγκλονιστικό όλων ότι...

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Στεγαστικό πρόγραμμα Κιμ Γιονγκ Ουν

 


Στη Βόρεια Κορέα, ο ηγέτης χαρίζει σπίτια σε στρατευμένους δημοσιογράφους σε δημόσια θέα. Εδώ, όλα γίνονται στη ζούλα!

    Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Ο πλανήτης μας δεν είναι μόνο ένας τόπος πυκνής απελπισίας, αδικίας, εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και καθημερινού βασανιστηρίου, στο οποίο υποβάλλεται η ανθρωπότητα από την αλαζονεία, τη μωρία και την αυθαιρεσία της εξουσίας. Έχει και τις ομορφιές του. Πολλές φορές, αυτές οι ομορφιές προκύπτουν από το κατοπτρικό είδωλό τους, την ασχήμια! Μέσα στις αντιφάσεις και τις αντιθέσεις μας κρύβεται το άλας της υπάρξεως. Για να μην τα πολυλογούμε, στη λατρεμένη Βόρεια Κορέα έγινε κάτι, έτσι στεγνά και απροκάλυπτα, που στη σεμνότυφη, υποκριτική, αλλά (σχεδόν) εξίσου άδικη Δύση θα χαρακτηριζόταν εξωφρενικό – κι όμως, αυτό το εξωφρενικό γίνεται διαρκώς, αλλά με άλλον τρόπο, εύσχημο, στη ζούλα…

Ο υπέρτατος ηγέτης Κιμ Γιονγκ Ουν αποφάσισε να κάνει κάτι το οποίο αισθανόταν ότι όφειλε: να χαρίσει ένα οροφοδιαμέρισμα στη Ρι Χουν Τσι, τη δημοσιογράφο που λιβάνιζε το βορειοκορεατικό καθεστώς επί τέσσερις περίπου δεκαετίες.  

Παρακολουθώντας (κυρίως σε σατιρικές εκπομπές) αυτή την κυρία να κραυγάζει υπέρ του πατρός τού υπέρτατου ηγέτη, αλλά και του ιδίου, ξεχνούσαμε έστω για λίγη ώρα τα προβλήματά μας και «ανοίγαμε πνευμόνια» από τα γέλια – κι αυτή η διάνοιξη πνευμόνων διά του γέλωτος γινόταν με την παρακολούθηση της στρατευμένης «δημοσιογραφίας», χωρίς να πάρουμε τη συμβουλή των παρατράγουδων ειδικών που βλέπουμε στις τηλεοράσεις λόγω κορονοϊού.  

Η δημοσιογράφος παρέλαβε το οροφοδιαμέρισμα και συμπεριφερόταν δίπλα στον Κιμ Γιονγκ Ουν όπως οι φανατικές οπαδοί του Ελβις Πρίσλεϊ και των Beatles όταν παρακολουθούσαν συναυλίες τους.

Σύμφωνα με τα μεταδοθέντα του πάντοτε αντικειμενικού βορειοκορεατικού Τύπου, η οικογένεια της βετεράνου δημοσιογράφου Ρι Χουν Τσι,  ως ένδειξη ευγνωμοσύνης, έκλαιγε όλη τη νύχτα! Μάλλον θα ήταν μεγάλο το οροφοδιαμέρισμα. Για γκαρσονιέρα, άντε να κλάψεις κάνα δίωρο. 

Κι όσο μαθαίνεις αυτές τις ευχάριστες ειδήσεις από τη Βόρεια Κορέα δεν μπορείς παρά να σκεφτείς πόσο έχουν αδικηθεί διακεκριμένοι δημοσιογράφοι, που...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΟΠΛΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ: Νέες κινήσεις στην πυρηνική σκακιέρα

Πρώην διεθνής πυρηνικός επιθεωρητής (ΙΑΕΑ).


Οι πρωτοβουλίες της Βόρειας Κορέας κατά τον απελθόντα Απρίλιο δημιουργούν διεθνώς ιδιαίτερο ενδιαφέρον, στο πλαίσιο της διαρκούσας πυρηνικής κρίσης που έχει επίκεντρο τη μικρή αυτή ασιατική χώρα.


Προ ημερών, ο Κιμ Γιονγκ Ουν επισκέφθηκε τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν στο Βλαδιβοστόκ σε μια προσπάθεια να βρει διέξοδο από την ασφυκτική πίεση των διεθνών κυρώσεων που έχει επιβάλει στη χώρα του το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με τη συγκατάθεση τόσο της Κίνας όσο και της Ρωσίας. Πρόκειται για δύο στρατηγικούς συμμάχους της Βόρειας Κορέας, τους οποίους θέλει σε κάθε περίπτωση να παραμείνουν ενεργοί στο παιχνίδι.


Προηγουμένως, με μια αιφνιδιαστική ανακοίνωση, ο Βορειοκορεάτης ηγέτης απομάκρυνε τον Κιμ Γιονγκ Τσολ, δεξί του χέρι στις διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ, και ταυτόχρονα απαίτησε να απομακρυνθεί παρομοίως ο Μάικ Πομπέο από τις συνομιλίες.


Τα παραπάνω γεγονότα ήταν άμεση συνέχεια της δοκιμής από τη Β. Κορέα ενός τακτικού βαλλιστικού πυραύλου μικρού βεληνεκούς με «ιδιαίτερη μέθοδο κατευθυνόμενης πτήσης» και «ισχυρή γόμωση». Τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του πυραύλου υποκρύπτουν, κατά τους ειδικούς, την ύπαρξη ικανότητας αλλαγής και του βεληνεκούς του, δηλαδή τη μετατροπή του από τακτικό σε στρατηγικό όπλο διηπειρωτικού βεληνεκούς. Σημειωτέον ότι το αξιόλογο αυτό τεχνικό επίτευγμα χαρακτηρίζει τους τελευταίους ρωσικούς πυραύλους, η ανάπτυξη των οποίων, μεταξύ άλλων, υπήρξε αιτία για την πρόσφατη έξοδο των ΗΠΑ από τη διμερή αμερικανορωσική συμφωνία INF. Στη συνέχεια,  η Β. Κορέα επανήλθε με πολλαπλές βαλλιστικές δοκιμές μικρού βεληνεκούς.


Με τις παραπάνω πρωτοβουλίες του ο Κιμ Γιονγκ Ουν εκτιμάται ότι στέλνει πολλαπλά μηνύματα προς έναν αποδέκτη, τις ΗΠΑ. Εξακολουθεί να μην παραβιάζει τυπικά την περυσινή συμφωνία του με τον Ντόναλντ Τραμπ στη Σιγκαπούρη για μη διεξαγωγή πυρηνικών δοκιμών, ούτε τη δέσμευσή του για παύση των δοκιμών διηπειρωτικών πυραύλων·· δείχνει ότι επιζητεί ένα πυρηνικό deal, συγχρόνως όμως ότι είναι αποφασισμένος να αποχωρήσει από τη συμφωνία επίτευξής του· εκφράζει τη νευρικότητά του για την προσβολή που δέχθηκε με την προκλητική αποχώρηση του Αμερικανού προέδρου από τη συνάντησή τους στο Ανόι· και, τέλος, αναγνωρίζοντας την πίεση που δημιουργούν στον Ντόναλντ Τραμπ οι αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2020, δηλώνει εμμέσως την εμπιστοσύνη του αποκλειστικά στον σημερινό ένοικο του Λευκού Οίκου.


Το πυρηνικό μπαλάκι ξαναβρίσκεται έτσι στο αμερικανικό γήπεδο και η επόμενη κίνηση αναμένεται τώρα από τον πρόεδρο Τραμπ.


Με αυτόν τον τρόπο, αυξάνεται μεν η απειλή ότι μπορεί να «γίνει της Κορέας». Συγχρόνως όμως ενισχύεται το συνολικό αδιέξοδο και πολλαπλασιάζονται διεθνώς, αν και αθόρυβα, οι φωνές υπέρ της αποδοχής μιας επιπλέον de facto πυρηνικής δύναμης – δίπλα στην Ινδία, το Πακιστάν και ενδεχομένως το Ισραήλ.


Δυστυχώς, μετά 27 χρόνια έκνομης πυρηνικής συμπεριφοράς της Β. Κορέας, η διεθνής κοινότητα και πρωτίστως οι πέντε «νόμιμες» πυρηνικές δυνάμεις –και εγγυήτριες στον ΟΗΕ για την παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια– απέτυχαν οικτρά. 


Η πυρηνική απειλή...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο Τραμπ, ο Κιμ Γιονγκ Ουν και το βορειοκορεατικό ζήτημα

Επιστημονικός συνεργάτης στο Begin Sadat Centre for Strategic Studies (Ισραήλ) και διδάσκων διεθνών σχέσεων στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης


Μέχρι περίπου το τέλος του 2017, οι εντάσεις στην Κορεατική Χερσόνησο ήταν διαρκείς. 


Το αμερικανικό δόγμα στραγγαλισμού – μέσω της επιβολής αυστηρών κυρώσεων –  της Βορείου Κορέας σε συνδυασμό με τις τακτικές πυραυλικές δοκιμές της τελευταίας είχαν δημιουργήσει κλίμα αντιπαλότητας, με πολλά σύννεφα πολέμου να συγκεντρώνονται στην περιοχή.


Την ίδια στιγμή, η Κίνα επέμενε μεν στη λύση των διαπραγματεύσεων αλλά δεν κατάφερνε να πείσει τον Βορειοκορεάτη ηγέτη Κιμ Γιονγκ-ουν να συνεργαστεί με τη διεθνή κοινότητα. Πεκίνο και Ουάσιγκτον, μάλιστα, διαφωνούσαν εντόνως για το περιθώριο μεσολάβησης της πρώτης.


Στην αρχή της προεδρίας του, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ακολουθούσε την πολιτική των προκατόχων του, προσεγγίζοντας την Πιονγιάνγκ. Πολύ συχνά, για παράδειγμα, στοχοποιούσε τον Κιμ στα tweets του, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο στρατιωτικής επέμβασης. Ωστόσο, μετά από τις εκλογές του 2017 στη Νότιο Κορέα, τις οποίες κέρδισε ο μετριοπαθής πολιτικός Μουν Τζάε-ιν, ο Τραμπ προσάρμοσε τη στρατηγική του στις καινούριες εξελίξεις. Ο Μουν εξελέγη με εντολή να διερευνήσει τη δυνατότητα συνεργασίας με τον Κιμ, που θα μπορούσε να οδηγήσει στη συμφιλίωση των χωρών τους και ίσως στην επανένωση τους μακροπρόθεσμα. Η πλειοψηφία των Νοτιοκορεατών, έχοντας κουραστεί από τα τύμπανα πολέμου και την αβεβαιότητα, τον εμπιστεύθηκαν.


Τα αρχικά αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά. Η Σεούλ και η Πιονγιάνγκ πραγματοποίησαν σημαντικά βήματα προσέγγισής και η διεθνής κοινότητα επωφελήθηκε από τη δυναμική της διαδικασίας, αποφασίζοντας να δώσει στον Κιμ την ευκαιρία να διαπραγματευθεί μία λύση για το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας του. 


Η Κίνα ήταν η πρώτη που ενίσχυσε τους δεσμούς της με την ηγεσία της Βόρειας Κορέας ύστερα από μία περίοδο ψυχρότητας, η οποία διήρκεσε όσο συνεχίζονταν οι πυραυλικές δοκιμές. Ο Κινέζος Πρόεδρος Σι Τζινπινγκ και ο Κιμ, για παράδειγμα, συναντήθηκαν κάποιες φορές, έχοντας στην ατζέντα τους το ζήτημα της ασφάλειας στην Ανατολική Ασία.


Από την πλευρά τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν το 2018 να σπάσουν το ταμπού του παρελθόντος και  να επενδύσουν στη διπλωματία. Η προσωπική σφραγίδα του Προέδρου Τραμπ είναι εμφανής, καθώς δε δίστασε να ξεκινήσει προσωπικές επαφές με τον Κιμ. Η πρώτη συνάντησή τους πραγματοποιήθηκε στη Σιγκαπούρη τον Ιούνιο του 2018 και ήταν κυρίως διερευνητική λόγω του πρωτοφανούς χαρακτήρα της πρωτοβουλίας. Η δεύτερη που πραγματοποιήθηκε τη τελευταία βδομάδα του Φεβρουαρίου 2019 στο Ανόι, αν και ξεκίνησε με υψηλές προσδοκίες, δεν κατέληξε σε συμφωνία. Η αποπυρηνικοποίηση παραμένει ο κύριος στόχος της Ουάσιγκτον, αλλά το χρονοδιάγραμμα για την υλοποίησή της καθώς και η σύνδεσή της με την άρση των κυρώσεων δεν έχουν ακόμα διευθετηθεί.


Η Πιονγιάνγκ θα μπορούσε να δεχθεί τη διαδικασία αποπυρηνικοποίησης, όπως επιθυμεί ο Αμερικανός πρόεδρος και ανέφερε ο Κιμ στη συνέντευξη τύπου στο Ανόι. Διαπραγματεύεται σκληρά όμως. Ζητά, μεταξύ άλλων, μικρότερη αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην περιοχή, συμφωνώντας στο θέμα αυτό με την Κίνα. Η Πιονγιάνγκ φοβάται μήπως αρχίσει να αποδυναμώνεται στρατιωτικά, χωρίς αντίστοιχες ενέργειες από την αμερικανική πλευρά.


Μέσα στο πλαίσιο αυτό, ο Τραμπ επικρίνεται εντόνως στη χώρα του ότι αγνοεί τους βασικούς στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και εμπιστεύεται τον Κιμ, αναλαμβάνοντας τεράστιο στρατηγικό ρίσκο. Οι πολέμιοί του ισχυρίζονται πως...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: O σοσιαλιστικός άνθρωπος και η αλληγορία του σπηλαίου



Ο «καινούργιος άνθρωπος», το ανθρώπινο μοντέλο που περιέγραφαν και κατασκεύαζαν οι σοβιετικές ηγεσίες, φαίνεται πως έχει υλοποιηθεί στη Βόρεια Κορέα: τα χαρακτηριστικά που ανέλυε ο Τρότσκι στο «Λογοτεχνία και επανάσταση» - εγκράτεια, έλεγχο συναισθημάτων και ενστίκτων, αυταπάρνηση - με στόχο τη δημιουργία ενός ανώτερου κοινωνιοβιολογικού τύπου, συνθέτουν τον υποτελή μιας συναινετικής δικτατορίας, με αγελαίο πνεύμα, χωρίς ατομικότητα. Οι Ρώσοι κομμουνιστές προσδοκούσαν τη μεταμόρφωση των μουζίκων σε ανιδιοτελείς επαναστάτες, μορφωμένους στον μαρξισμό-λενινισμό (όχι στα καπιταλιστικά σκουπίδια), με τεράστιο ηθικό ανάστημα. Επιπλέον, ο καινούργιος άνθρωπος θα ήταν τόσο γερός στο σώμα ώστε θα έχτιζε με τα ίδια του τα χέρια την αταξική κοινωνία, ένα σύστημα όπου θα είχαν εξαλειφθεί - μέσω των οικονομικών δομών, της διαπαιδαγώγησης και της πειθαρχίας - όλα τα μειονεκτήματα της ανθρώπινης φύσης όπως την είχαν διαμορφώσει τα προγενέστερα εκμεταλλευτικά συστήματα.



Αυτό το πρότυπο αντιστοιχούσε στον ασιατικό κομμουνισμό μολονότι είχε πολλά κοινά με τον ναζιστικό Übermensch, ο οποίος διαπνεόταν από παρόμοιο αγελαίο πνεύμα: γι' αυτό, μεταξύ άλλων, η δημιουργία του απέτυχε στη Ρωσία, όπου, μετά τον Στάλιν, το υπόδειγμα του Σταχάνοφ ξεχάστηκε, κι ο homo sovieticus εξελίχθηκε στον εργαζόμενο που παριστάνει ότι εργάζεται ενώ το κράτος παριστάνει ότι τον πληρώνει.  


Ευδοκίμησε όμως στην Κίνα, όπου η επιτυχία του κρατικού καπιταλισμού βασίζεται στην εργατικότητα και στην πατριωτική αφοσίωση των Κινέζων. 


Όσο για τη Βόρεια Κορέα, κατόρθωσε να δημιουργήσει τον «καινούργιο άνθρωπο» καταδεικνύοντας το πόσο μπορεί να στρεβλωθεί η ανθρώπινη φύση μέσω της προπαγάνδας και της απομόνωσης από τον υπόλοιπο κόσμο: δεν είναι η πρώτη φορά που εκτυλίσσεται τέτοιο ακραίο φαινόμενο κοινωνικής μηχανικής· φαίνεται όμως διαρκέστερο και με μεγαλύτερο βάθος από οποιοδήποτε άλλο ― πιθανώς επειδή η Βόρεια Κορέα δεν διαθέτει το ιστορικό πολιτισμικό κεφάλαιο της ναζιστικής Γερμανίας και της κομμουνιστικής Ρωσίας. Οι άνθρωποι μοιάζουν με άγραφο χαρτί πάνω στο οποίο αποτυπώνεται ο επιθετικός εθνικισμός και η προσωπολατρία, ιδιότητες που αν συνδυαστούν με την αυταπάρνηση, την κολεκτιβιστική-μιλιταριστική καθημερινότητα και το αντιαμερικανικό-αντικαπιταλιστικό μένος, διαγράφεται ένας εχθρός που πρέπει να ληφθεί υπόψη κι αν είναι δυνατό, να κατευναστεί: πρόκειται για 25 εκατομμύρια φανατικούς που υπηρετούν με πάθος ένα καθεστώς-στρατώνα. Μπροστά τους ο homo sovieticus φαντάζει σχεδόν φυσιολογικός. Εν τέλει, η Βόρεια Κορέα, αν και δεν είναι το μοναδικό αρειμάνιο κράτος στον κόσμο, ίσως είναι το λιγότερο προβλέψιμο, λόγω αυτής της προβατώδους, απ' ό,τι φαίνεται, συναίνεσης και υπακοής στον αρχηγό.

  


Οι εχθροί της παγκοσμιοποίησης καταγγέλλουν, δικαίως, την ομοιογενοποίηση που απειλεί τον καπιταλιστικό κόσμο αλλά δεν δίνουν σημασία στην ισοπέδωση που έχει επιβληθεί στη Βόρεια Κορέα· τη θεωρούν απλώς παγκόσμια εξαίρεση.  


Αν μελετήσουμε τα δεδομένα της βορειοκορεατικής κοινωνίας - παρά τη μυστικοπάθειά της, διαθέτουμε επαρκείς πληροφορίες (όχι μέσω της δήθεν κακόβουλης δυτικής προπαγάνδας, αλλά μέσω της ίδιας της βορεοκορεατικής) - θα διαπιστώσουμε ότι η ομοιογενοποίηση φτάνει μέχρι τις πιο προσωπικές επιλογές των Βορειοκορεατών - οι οποίες κρίνονται αυστηρά: επιτήρηση, τιμωρία, τακτική name and shame, σύμφωνα με τη συνήθη τακτική των σταλινικών κομμάτων.


Το 2004-2005 η βορειοκορεατική τηλεόραση πρόβαλε την εκπομπή «Ας κουρευτούμε σε σοσιαλιστικό στιλ» όπου πρότεινε δύο τύπους κουρέματος αποδεκτούς στα εργοστάσια. Πράγμα που μου θυμίζει την ενδυματολογική ομοιομορφία η οποία επιβαλλόταν μέσω της πίεσης της ομάδας και του αγελαίου πνεύματος στα πανεπιστήμια όταν επικρατούσαν οι φιλοκομμουνιστικές οργανώσεις. Τα κορίτσια δεν πρόσεχαν την εμφάνισή τους, τα αγόρια περιφέρονταν ακούρευτα και άπλυτα, ενώ όλοι φορούσαν στρατιωτικά αμπέχονα. Και καθώς θεωρούσαν την Κίνα, την Αλβανία, τη Βόρεια Κορέα ενδιαφέροντα κοινωνικά πειράματα, μετέφεραν αξίες και φερσίματα αυτών των καθεστώτων στους μικροκόσμους των πολιτικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων. Με τέτοια πρότυπα δεν μπορούσαμε να πάμε πολύ μακριά. Και δεν πήγαμε.




Η βορειοκορεατική κοινωνία μοιάζει με τζιχαντιστική δυστοπία: ασκητική, πουριτανική, προσηλωμένη στις τοπικές παραδόσεις, ξενοφοβική, πολεμοχαρής, χωρίς δημόσιο χώρο και αξίες ατομικής ζωής - τη θρησκεία αντικαθιστά η υποταγή στον αρχηγό, στην πατρίδα και στην ιδεολογία. Ταυτοχρόνως, ο «καινούργιος άνθρωπος» του καθεστώτος συγγενεύει με τον φασίστα, που έχει αποκοπεί από τον ατομισμό και έχει γίνει «πολιτικός στρατιώτης» (σύμφωνα με την ορολογία των Βρετανών εθνικοσοσιαλιστών στη δεκαετία του 1980). Ο τρόπος εκφοράς του λόγου και η εθνικιστική έξαψη, οι μηχανικές κινήσεις που παρατηρεί κανείς στις δημόσιες τελετές, δίνουν εξάλλου την αίσθηση της uncanny valley: λες και η κοινωνία αποτελείται από κάποιο μετανθρωπικό είδος. 


Σίγουρα υπάρχουν εξαιρέσεις· κανένα καθεστώς δεν μπορεί να καταργήσει τη σκέψη όλων των υποτελών του - πάντως, στο ντοκιμαντέρ «Ο πιο ευτυχισμένος λαός στη γη», όπου υποτίθεται ότι οι Βορειοκορεάτες μιλούν για τον εαυτό τους, όλοι, όλοι, όλοι δηλώνουν πανευτυχείς στον κομμουνιστικό παράδεισο. Η εικόνα θυμίζει το σπήλαιο της πλατωνικής αλληγορίας: οι άνθρωποι, αλυσοδεμένοι, μπορούν να δουν μόνο τον τοίχο απέναντί τους· δεν μπορούν να κοιτάξουν ούτε πίσω, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Καθώς βλέπουν μόνο τις σκιές των πραγμάτων, έχουν την εντύπωση ότι οι σκιές στον τοίχο είναι τα ίδια τα πράγματα.



Ο βορειοκορεατικός κομμουνιστικός παράδεισος δεν είναι η παραμόρφωση της ιδεολογίας· είναι η πιστή εφαρμογή της, η φονταμενταλιστική της εκδοχή· περισσότερο ιστορική συνέχεια παρά ιστορική ρήξη. 


 Κάποτε μέρος της αυτοκρατορικής Ιαπωνίας, η Βόρεια Κορέα παρέμεινε καθηλωμένη στον αυταρχισμό και στη φτώχεια, ενώ οι γειτονικές της χώρες εξελίχθηκαν εισάγοντας επιτυχώς - και με τον τρόπο τους - τη δημοκρατία. Δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε ποιο ποσοστό Βορειοκορεατών αμφιβάλλει κάτω από το βάρος της προπαγάνδας. Ξέρουμε όμως από την ιστορική πείρα ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ: Οπενχάιμερ, Ράσελ, Κορέα



Η διελκυστίνδα Βόρειας Κορέας - ΗΠΑ και οι απειλές των δύο ηγετών, ενός απρόβλεπτου δικτάτορα και ενός δημοκρατικά εκλεγμένου, με εκφράσεις που παραπέμπουν σε θερμόαιμους εφήβους, έχουν μοιραία παγκόσμιο ακροατήριο. 


Η πλατιά μάζα ημών των αδαών διαβάζει τα σενάρια περί πυρηνικού ολέθρου, για το ενδεχόμενο η ανθρωπότητα να γυρίσει την πιο δραματική κοινή σελίδα της ιστορίας της· από ένα «τσακ».  


Η απλοϊκή εισαγωγή δεν εμποδίζει την αναφορά σε δύο κορυφαίες, πολυσχιδείς προσωπικότητες του 20ού αιώνα. Τον Ρόμπερτ Οπενχάιμερ και τον Μπέρτραντ Ράσελ.


Ο πρώτος, γερμανικής καταγωγής, κορυφαίος φυσικός, λάτρης της φιλοσοφίας, αρχαιοελληνομαθής, είχε ξεψαχνίσει τη ρωσική και γαλλική λογοτεχνία, ιδιοφυής αλλά και με παιδικότητα, μανιώδης καπνιστής και γυναικάς (όχι όμως πότης). Φυσιογνωμικά, ο «Οπι» έμοιαζε σαν αδελφός του Αλμπέρ Καμί. Ηταν ο πατέρας της ατομικής βόμβας, αποκληθείς Προμηθέας των ΗΠΑ. 


Εθνικός ήρωας. Αμέσως μετά βγήκε μπροστάρης για να μάθει στον κόσμο τους τρομερούς κινδύνους από το υπερόπλο. Η συνέχεια ήταν καταιγιστική εις βάρος του. Εξεταστικές επιτροπές του Κογκρέσου που κυνηγούσαν «ερυθρούς», κοριοί FBI στο σπίτι και στο γραφείο του, κρουνοί λάσπης.  


Ο μακαρθισμός άλεσε και τον Οπενχάιμερ, κατέστη εχθρός· «να πάρει η οργή, τυχαίνει να την αγαπώ αυτή τη χώρα» είχε πει.  


Ο Νικηφόρος Βρεττάκος έγραψε ποίημα γι’ αυτόν: «...Τ’ ανάλαφρο σαν αστέρι όνομά σας/έγινε στάχτη στη Χιροσίμα». 


Μέγα κεφάλαιο και ο Βρετανός Ράσελ, ενσάρκωση του αδογμάτιστου ουμανιστή. Φιλόσοφος, μαθηματικός, αριστοκράτης, ανυποχώρητος ειρηνιστής. Βαπτίστηκε στον διαλεκτικό σαρκασμό: «Δεν θα πέθαινα ποτέ για τις ιδέες μου γιατί μπορεί να έκανα λάθος».


Το μανιφέστο που έγινε γνωστό ως Ράσελ-Αϊνστάιν (ο πατέρας της Θεωρίας της Σχετικότητας το συνυπέγραψε λίγο πριν πεθάνει) διακηρύχθηκε μέσα δεκαετίας του ’50, όταν ο Ψυχρός Πόλεμος μαινόταν. Ο πυρήνας του ενώπιον του δυνάμει αφανισμού: «Ξεκάθαρο το μήνυμα, είτε θα χαθούμε όλοι ή οι ηγέτες θα πρέπει να αποκτήσουν κάποιο μικρό βαθμό κοινής λογικής, πρέπει να αποτραπεί μέρος της νέας πολιτικής σκέψης που στρέφεται προς την απόλυτη καταστροφή». 


Σήμερα και εν προκειμένω...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Η πυρηνική κρίση της Βόρειας Κορέας

Πρώην επιθεωρητής Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ).


Το 1993 η Βόρεια Κορέα, κράτος τότε μέλος της NPT (Συνθήκη Μη Διάδοσης Πυρηνικών Οπλων), κατηγορείται από τον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) για απόκρυψη πυρηνικών δραστηριοτήτων της από τον διεθνή έλεγχο. 


Στη συνέχεια, το 2003, η χώρα βγαίνει μονομερώς από το καθεστώς διεθνούς ελέγχου της NPT, πετώντας τους επιθεωρητές του ΙΑΕΑ εκτός της χώρας. Με την ενέργειά της αυτή η Β. Κορέα καταπάτησε διεθνείς συμβάσεις και προκάλεσε συναγερμό στη διεθνή κοινότητα και στα αρμόδια όργανα, τον ΙΑΕΑ και το Συμβούλιο Ασφαλείας.


Την ίδια χρονιά, το 2003, κάτω από την πίεση των ΗΠΑ και με καθοριστικό ρόλο της Κίνας, η Β. Κορέα κάθεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων των έξι (Six Party Talks) με τις Ηνωμένες Πολιτείες, Ρωσία, Κίνα, Ιαπωνία και Νότια Κορέα. Εξι χρόνια αργότερα, το 2009, και αφού σε όλο το μεσοδιάστημα δεν έπαψε να παρεμποδίζει κάθε πρόοδο των διαπραγματεύσεων με επαναλαμβανόμενες πυραυλικές δοκιμές και άλλες προκλήσεις, η Β. Κορέα εγκαταλείπει τις διαπραγματεύσεις. Η πυρηνική κρίση βρίσκεται έκτοτε σε συνεχές και αναβαθμιζόμενο αδιέξοδο.
 
Ο κίνδυνος ενός πυρηνικού συμβάντος  στην κορεατική χερσόνησο με ευρύτερες τραγικές εξελίξεις  είναι ιστορικά κορυφαίος. Θυμίζει την κρίση της Κούβας το 1962 αλλά με σημαντικά πολυπλοκότερες παραμέτρους, που αναμφισβήτητα συνυπολογίζονται από τους ισχυρούς και καθιστούν την επίλυση της κρίσης ακραίως δύσκολη. Η απειλή είναι ύψιστου βαθμού και προέρχεται από ένα καθεστώς μη ελεγχόμενο και απρόβλεπτο. Από έναν ηγέτη που τον θρέφουν ο αυταρχισμός, το θράσος και η αμετροέπεια. 


Το πυρηνικό οπλοστάσιο της Β. Κορέας και τα υπό ανάπτυξη πυρηνικά της υλικά, αποθέματα και σχετικές εγκαταστάσεις δεν είναι δυνατόν να εξουδετερωθούν με μη ειρηνικό τρόπο  χωρίς να δημιουργήσουν αποτελέσματα πυρηνικού ολοκαυτώματος. Οι επικρατούσες αντικειμενικές συνθήκες δεν μπορούν να αναδείξουν έναν «διά της βίας νικητή»  χωρίς να προκαλέσουν δραματικές συνέπειες στον ίδιο τον νικητή, δραματικότερες στον ηττημένο και τραγικότατες στην ανεύθυνη ανθρωπότητα. 


Οταν οι μεγάλοι και ισχυροί κατάφεραν να επιλύσουν την κρίση της Κούβας και να λύσουν την πυρηνική κρίση του Ιράν, δεν είναι κατανοητό από τον μη επαΐοντα, αυτόν που τελικά θα πληρώσει τον λογαριασμό, γιατί επί 24 συναπτά έτη (1993 - 2017) δεν εφαρμόστηκαν απέναντι στην Β. Κορέα αποτελεσματικά μέτρα (κυρώσεις εμπορικές, οικονομικές, ενεργειακές, συναλλαγματικές και δραστικές πολιτικές) όπως στην περίπτωση του Ιράν. 


Οι γεωστρατηγικοί σχεδιασμοί των ισχυρών για περιφερειακές ισορροπίες μέσα από ελεγχόμενες κρίσεις, με άμεσα κέρδη τη διατήρηση επιθυμητών συμμαχιών αφενός και αφετέρου επωφελών ιστορικών αντιπαλοτήτων στην περιοχή, κινδυνεύουν να αποδειχθούν στόχοι πολύ κοντόφθαλμοι. Στόχοι για κέρδη που ωχριούν μπροστά στις τραγικές συνέπειες που τελικά μπορούν να προκαλέσουν.  


Ενας πυρηνικός όλεθρος δεν αναδεικνύει σε καμία περίπτωση νικητές. Δημιουργεί άπειρα και αθώα θύματα.
 
Παραμένει η ελπίδα ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΟΠΛΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ: Ο Trump, ο Kim και το πυρηνικό ατύχημα

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...
Toυ Gideon Rachman / Financial Times


Τη δεκαετία του 1950, ένας συνδυασμός απερίσκεπτων λέξεων στην Ουάσιγκτον και λανθασμένων υπολογισμών στην Πιονγιάνγκ οδήγησε στο ξέσπασμα του πολέμου της Κορέας.  


Τώρα, καθώς ο κόσμος αντιμετωπίζει την προοπτική να ξεσπάσει ένας νέος πόλεμος στην κορεατική χερσόνησο, ο κίνδυνος είναι οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Βόρειας Κορέας να κάνουν ξανά λάθος υπολογισμούς και να οδηγηθούν σε σύγκρουση.
 
 
Πολλοί ιστορικοί εντοπίζουν το ξέσπασμα του πολέμου της Κορέας σε μια ομιλία που έδωσε ο Dean Acheson στο National Press Club στην Ουάσιγκτον τον Ιανουάριο του 1950. Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών μίλησε για την «αμυντική περίμετρο» των ΗΠΑ στην Ασία και υπονόησε ότι η Κορέα βρίσκεται έξω από την περίμετρο. Στην Πιονγιάνγκ, ο ηγέτης της Βορείου Κορέας Kim Il Sung κράτησε τον καθαρό υπαινιγμό ότι οι ΗΠΑ δεν θα υπερασπιστούν τη Νότια Κορέα. Πέντε μήνες αργότερα, ο στρατός του πέρασε τον 38ο παράλληλο και εισέβαλε στον Νότο.
 

Ο Kim Il Sung, όμως, υπολόγισε λάθος. Οι ΗΠΑ πολέμησαν. Ο πόλεμος της Κορέας κόστισε χιλιάδες ζωές, οδήγησε σε άμεση μάχη μεταξύ κινεζικών και αμερικανικών δυνάμεων και επίσημα δεν τελείωσε ποτέ:

  Εως σήμερα, η ειρήνη στην Κορέα διατηρείται από μια ανακωχή και όχι από μια επίσημη συνθήκη ειρήνης.
 

Ενώ ο Acheson έστειλε σήμα αδιαφορίας, ο Ντόναλντ Τραμπ στέλνει σήμα αποφασιστικότητας, υποσχόμενος ότι οι ΗΠΑ θα σταματήσουν το πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας και υπονοώντας ότι είναι προετοιμασμένος για ένα προληπτικό στρατιωτικό χτύπημα. Αλλά για άλλη μια φορά υπάρχει σαφής κίνδυνος η Βόρεια Κορέα να αντιδράσει απρόβλεπτα.
 

Ο ηγέτης της χώρας Kim Jong Un, εγγονός του Kim Il Sung, αγκάλιασε τον μιλιταρισμό του προγόνου του, τον απομονωτισμό και την παράνοια. 


Αν ο σημερινός Kim συμπεράνει ότι οι ΗΠΑ πράγματι ετοιμάζονται να χτυπήσουν το καθεστώς του, θα μπει στον πειρασμό να χτυπήσει πρώτος.  


Το κίνητρο να κινηθεί γρήγορα θα αυξηθεί από τις ιστορίες στα ΜΜΕ ότι τα αμερικανικά πολεμικά σχέδια περιλαμβάνουν μια γρήγορη προσπάθεια να σκοτώσουν τον ηγέτη της Βορείου Κορέας.
 
 
Το στρατιωτικό δόγμα της Βορείου Κορέας, όπως παρουσιάστηκε σε πρόσφατες ασκήσεις, προβλέπει την πρώτη χρήση πυρηνικών όπλων για να αποκρούσει την ήττα και την καταστροφή.  
Ο Jeffrey Lewis, ένας ακαδημαϊκός εμπειρογνώμων, έγραψε πρόσφατα στο Foreign Policy: «Η στρατηγική του Kim στηρίζεται στη γρήγορη χρήση πυρηνικών όπλων, πριν οι ΗΠΑ τον σκοτώσουν ή οι ειδικές δυνάμεις βρουν τις πυραυλικές μονάδες… Πρέπει να κινηθεί πρώτος, αν πρόκειται να κινηθεί».
 
 
Αν και η Βόρεια Κορέα δεν ανέπτυξε ακόμα έναν πυρηνικό πύραυλο που μπορεί να χτυπήσει τη Δυτική Ακτή των ΗΠΑ, ίσως έχει πυραύλους με πυρηνικές κεφαλές που μπορούν να χτυπήσουν τη Νότια Κορέα ή την Ιαπωνία. Η πρωτεύουσα της Νοτίου Κορέας Σεούλ, που είναι μόλις 35 μίλια από τα σύνορα, είναι σίγουρα ευάλωτη σε ένα καταστροφικό μπαράζ του συμβατικού πυροβολικού. Και Ιαπωνία και Νότια Κορέα ανησυχούν πολύ για τα χημικά όπλα της Βορείου Κορέας.

 
Τα υπονοούμενα Τραμπ ότι οι ΗΠΑ εξετάζουν ένα χτύπημα στη Βόρεια Κορέα έχουν στόχο να ασκήσουν πίεση στην Κίνα να «δείξει έργο» στο υπό την επιρροή της κράτος της κορεατικής χερσονήσου.  


Μπορεί να δουλέψει. Η κινεζική κυβέρνηση έχει ανοιχτά θορυβηθεί από γεγονότα στη Βόρεια Κορέα και μπορεί να πιέσει την Πιονγιάνγκ πολύ περισσότερο.  


Είναι επίσης πιθανό ότι το καθεστώς Kim φοβάται περισσότερο απ' όσο δείχνει η προς τα έξω έπαρσή του και μπορεί να παγώσει το πυρηνικό του πρόγραμμα.
 

Αλλά ενώ είναι σίγουρα κατανοητό ότι η «πολεμοχαρής» στρατηγική της διοίκησης Τραμπ μπορεί να αποδώσει, είναι περισσότερο πιθανό ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΟΠΛΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ: Αδιέξοδο μακράς διαρκείας



Στην αρχή όλα έμοιαζαν σαν ένας εκβιασμός της Βόρειας Κορέας απέναντι στις ΗΠΑ και τη Νότια Κορέα: Εγγυηθείτε την καθεστωτική μας σταθερότητα όχι μόνον με μη ανάμειξη αλλά και με οικονομική βοήθεια και θα εγκαταλείψουμε το πρόγραμμα πυρηνικών όπλων.


Ένας εκβιασμός που σε πιο ήπια μορφή απευθυνόταν και στο Πεκίνο: Εγγυηθείτε και εσείς, αλλά πιέστε επιπλέον την Ουάσιγκτον, τη Σεούλ και το Τόκιο ότι δεν θα επέμβουν ή δεν θα υπονομεύσουν το καθεστώς της Πιόγκ Γιάγκ γιατί πολύ απλά ότι απειλεί, περικυκλώνει και πιέζει τη Βόρεια Κορέα είναι επί της ουσίας επιθετική ψυχροπολεμική πολιτική κατά της Κίνας.


Μέχρι ενός σημείου το απρόβλεπτο και παρανοϊκό καθεστώς του Κιμ Γιογκ Ουν είναι χρήσιμο στην Ουάσιγκτον, καθώς συσπειρώνει στο πλευρό της τη Νότια Κορέα και την Ιαπωνία και δίνει νομιμοποίηση στη συγκρότηση της Βόρειας Πτέρυγας της Αντικινεζικής Συμμαχίας που έχει ήδη ντε φάκτο διαμορφωθεί στον Νότο, με κύριους παίκτες την Ταϊβάν, το Βιετνάμ, την Ινδονησία, τη Μαλαισία και τις Φιλιππίνες.


Αντίστροφα, το Πεκίνο θα ήθελε να ακυρώσει την παραπάνω περικύκλωση πείθοντας την Πιόγκ Γιάγκ όχι μόνον να εγκαταλείψει το πυρηνικό πρόγραμμα, αλλά να εισέλθει στον δρόμο των οικονομικών μεταρρυθμίσεων με τερματικό σταθμό τη σταδιακή επανένωση της Κορεατικής Χερσονήσου σε ένα κράτος προφανώς ουδέτερο ανάμεσα στο Πεκίνο και την Ουάσιγκτον.


Ομως με τα σημερινά δεδομένα ούτε το Πεκίνο μπορεί να ελέγξει τις εξελίξεις στην Πιόγκ Γιάγκ, ούτε και η Ουάσιγκτον να δρομολογήσει μονομερή στρατιωτική επέμβαση που θα την έφερνε αντιμέτωπη με την Κίνα.  


Ας ανακεφαλαιώσουμε:


Ενα απομονωμένο δικτατορικό καθεστώς που μπορεί να επιβιώσει μόνο σε συνθήκες πολιορκημένου φρουρίου, και το οποίο βλέπει την όποια εξομάλυνση ως συνώνυμη μιας άνευ όρων απορρόφησης από τη Νότια Κορέα κατά το μοντέλο ενσωμάτωσης της Ανατολικής Γερμανίας στη Δυτική το 1989-1990.


Μια Κίνα που θέλει να ακυρώσει μια περικύκλωσή της από τις ΗΠΑ και τους Συμμάχους τους στην ευρύτερη περιοχή Ασίας -Ειρηνικού και να προωθήσει την ειρηνική ενσωμάτωση της Ταϊβάν κατά το μοντέλο του Χονγκ Κονγκ. Ζητούμενη παραμένει όχι η βούληση, αλλά η πραγματική της δυνατότητα να αναγκάσει το καθεστώς του Πιογκ Γιαγκ σε υποχώρηση.


Οι ΗΠΑ του Τραμπ που θέλουν και να βελτιώσουν τη θέση τους στη διμερή σχέση οικονομικής αλληλεξάργησης με την Κίνα, με την αμερικανική αγορά να είναι η σημαντικότερη εξαγωγική διέξοδος κινεζικών προϊόντων και την Κεντρική Τράπεζα της Κίνας, να είναι ο μεγαλύτερος αγοραστής δημόσιου χρέους της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης και ταυτόχρονα να αποτρέψουν ή έστω να περιορίσουν την προβολή κινεζικής γεωπολιτικής ισχύος στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού.


Σε όλα τα παραπάνω η εκλογή Τραμπ επέφερε μια σύγχυση, καθώς αρχική πρόθεση του νέου προέδρου ήταν να προσεγγίσει τη Ρωσία για να διαπραγματευθεί από θέση ισχύος με την Κίνα αντιστρέφοντας τον ελιγμό των Νίξον-Κίσινγκερ το 1971-72 που προσέγγισαν την Κίνα του Μάο για να διαπραγματευθούν στη συνέχεια από θέση ισχύος με τη Σοβιετική Ένωση του Μπρέζνιεφ.


Σήμερα με την προσέγγιση με τη Μόσχα να έχει στην καλύτερη περίπτωση παγώσει, ο Τραμπ εκ των πραγμάτων δεν μπορεί αξιόπιστα να σκληρύνει τη στάση του απέναντι στο Πεκίνο και έτσι το κόστος μιας μονομερούς επέμβασης στη Βόρεια Κορέα μοιάζει απαγορευτικό.


Στο Πεκίνο έχουν από ό,τι φαίνεται πλήρη επίγνωση της αναντιστοιχίας της ρητορικής Τραμπ με τις πραγματικές του δυνατότητες και επιδιώκουν...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΟΠΛΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ: Το τέλος του δόγματος της «στρατηγικής υπομονής» για τη Βόρειο Κορέα

Κατόχου Μεταπτυχιακού Διπλώματος Διεθνών Σχέσεων από το London School of Economics and Political Science.  


Μία από τις πιο σημαντικές προκλήσεις για την εξωτερική πολιτική του Donald Trump θα είναι η διαχείριση του βορειοκορεατικού ζητήματος.  


Ενώ τα χρόνια της διακυβέρνησης του Barack Obama οι ΗΠΑ βασίζονταν στο λεγόμενο δόγμα της «στρατηγικής υπομονής», τα δεδομένα είναι πλέον διαφορετικά.  


Κατά την πρόσφατη επίσκεψη του στην Ασία ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Rex Tillerson ανακοίνωσε το τέλος της εν λόγω πολιτικής. Αν και η αμερικανική πολιτική δεν είναι ακόμα ξεκάθαρη, φαίνεται ότι εξετάζονται όλα τα σενάρια, ακόμα και αυτό της χρήσης ένοπλης βίας. Ο Αμερικανός Αντιπρόεδρος, Μάικλ Πενς, ο οποίος επίσης επισκέφθηκε την Ασία μετά τον Tillerson εστίασε στο έντονο ενδιαφέρον της χώρας του για τις εξελίξεις απειλώντας τη Βόρεια Κορέα, που συνεχίζει τις δοκιμές βαλλιστικών πυραύλων.


Ενδεικτικό της αλλαγής του σκεπτικού της Ουάσινγκτον είναι η αποστολή αεροπλανοφόρων προς την Κορεατική Χερσόνησο. Μάλιστα, μετά τους βομβαρδισμούς στην Συρία και το Αφγανιστάν, εντείνεται η συζήτηση για το κατά πόσο μπορεί να υπάρξει αμερικανικό στρατιωτικό πλήγμα και εναντίον της Βορείου Κορέας. Δεν είναι λίγοι οι αναλυτές που θεωρούν ότι οι προαναφερθέντες βομβαρδισμοί πραγματοποιήθηκαν είτε ως ένδειξη ισχύος με αποδέκτη τον ηγέτη της Βορείου Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν είτε ως πραγματική άσκηση ενόψει μίας αντίστοιχης επίθεσης της Πιονγκγιάνγκ. Προφανώς, τα δεδομένα στην περίπτωση της Βορείου Κορέα είναι διαφορετικά. Ωστόσο, οι παραλληλισμοί αυτοί επιβεβαιώνουν το καινούριο κλίμα που δημιουργείται.


Όσον αφορά την ίδια τη Βόρειο Κορέα...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΟΠΛΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ: Όταν πρόκειται για έναρξη πολέμου με ΠΥΡΗΝΙΚΑ, το μέγεθος ΔΕΝ μετράει

Tου Mark Fitzpatrick / IISS


Σε μια εκδήλωση των Ηνωμένων Εθνών στη Γενεύη στις αρχές του μήνα, προκάλεσα διαμάχη όταν είπα πως αν και οι περισσότερες συζητήσεις για τον αφοπλισμό εστιάζουν φυσικά στα κράτη με τα μεγαλύτερα οπλοστάσια, τα κράτη με τα μικρότερα πυρηνικά οπλοστάσια είναι αυτά που είναι τα πλέον κατάλληλα για να τα χρησιμοποιήσουν. 


 Επρόκειτο για ένα συμπόσιο σχετικά με τους κινδύνους των πυρηνικών όπλων που φιλοξένησε το Ινστιτούτο των Ηνωμένων Εθνών για την έρευνα αφοπλισμού.


Δεν το εννοούσα ως δήλωση υπαιτιότητας ούτε ως μια διαρκή αρχή. Ούτε υποδήλωνα ότι η προσοχή που στρέφεται προς τα ρωσικά και τα αμερικανικά πυρηνικά όπλα δεν έχει βάση. Τα οπλοστάσια των υπερδυνάμεων μπορούν να καταστρέψουν μεγάλο μέρος του πολιτισμού, και υπάρχουν άφθονοι λόγοι να ανησυχούμε για την διαχείριση τόσο των όπλων όσο και της αρχιτεκτονικής ελέγχου όπλων. Υποστήριξα ωστόσο την άποψή μου ότι τα μικρότερα οπλοστάσια είναι τα πιο ανησυχητικά, ως μια πραγματική παρατήρηση σχετικά με την τρέχουσα παγκόσμια κατάσταση.

 
Πρώτον, ας σκεφτούμε τη Βόρεια Κορέα:  
Εκτιμάται ότι έχει στην κατοχή της αρκετό σχάσιμο υλικό για 10-20 πυρηνικά όπλα, η Πιονγιάνγκ επιμένει ότι είναι έτοιμη να τα χρησιμοποιήσει αν απειληθεί. Η ρητορική της και ο επιταχυνόμενος ρυθμός των πυραύλων υποδηλώνει ότι η Βόρεια Κορέα θα είναι η πρώτη που θα χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα εαν θεωρούσε ότι δέχεται επίθεση. Η πυρηνική της στάση ενσωματώνει την αρχή του "χρησιμοποιείστε τα ή χάστε τα”.


Αν και οι στρατιωτικές ενδείξεις που έρχονται από την Ουάσιγκτον θα μπορούσαν να υποδηλώνουν κάτι διαφορετικό, είναι εξαιρετικά αμφίβολο ότι οι ΗΠΑ θα επιτεθούν στη Βόρεια Κορέα εκτός και αν επίκειται πόλεμος. Ναι, οι επιθέσεις Tomahawk εναντίον της αεροπορικής βάσης στη Συρία και η βόμβα εναντίον των Ταλιμπάν, αποδεικνύουν την προθυμία του προέδρου Donald Trump να κάνει χρήση δύναμης, όπως προσφάτως προειδοποίησε ο αντιπρόεδρος Mike Pence. Αλλά οι Αμερικανοί αξιωματούχοι γνωρίζουν πως κάθε παρόμοια χρήση δύναμης στη Βόρεια Κορέα, θα προκαλούσε πιθανότατα άμεσα αντίποινα εναντίον αμερικανικών βάσεων και άλλων στόχων στη Νότια Κορέα και στην Ιαπωνία.  


Υπάρχει ένα ισχυρό στοιχείο μπλόφας στην αμερικανική θέση. Το δηλώνει και ο ισχυρισμός του Trump ότι "στέλνει μια αρμάδα” εναντίον της Βόρειας Κορέας, όταν στην πραγματικότητα το Carl Vinson έπλεε προς την αντίθετη κατεύθυνση.


Η μπλόφα μπορεί να εξυπηρετήσει ένα χρήσιμο σκοπό αποτροπής. Μέχρι στιγμής, η Βόρεια Κορέα δεν έχει διεξάγει έκτη πυρηνική δοκιμή, η οποία προβλεπόταν ότι θα συνέβαινε περίπου στις 15 Απριλίου, στην 105η επέτειο της γέννησης του Kim LL-sung. Ωστόσο η ρητορική αποτροπής είναι δίκοπο μαχαίρι εάν αυξήσει την αίσθηση της παράνοιας της Πιονγιάνγκ. Ο Kim Jong-un δεν είναι τρελός ή παράλογος, αλλά μια αυξημένη κατάσταση φόβου θα τον έκανε πιο επιρρεπή σε εσφαλμένες εκτιμήσεις και υπολογισμούς. Εάν οι ΗΠΑ για παράδειγμα καταρρίψουν ένα βορειοκορεατικό πύραυλο που εκτοξεύεται στο πλαίσιο δοκιμών, ο Kim θα μπορούσε να σκεφτεί ότι ήταν προοίμιο μιας εισβολής για την αλλαγή καθεστώτος και θα δρούσε αναλόγως.


Δεύτερον, σκεφτείτε... 

ΚΟΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Τι περιμένουμε με τη Βόρεια Κορέα;

Του ΝΙΚΟΥ ΛΥΓΕΡΟΥ


Υπάρχει κάποιος που δεν βλέπει ότι πρόκειται για μια βαρβαρότητα;


Δεν βλέπουμε τι κάνει το βάρβαρο καθεστώς της με τον πυρηνικό εξοπλισμό;


 
Πόσες ατομικές βόμβες πρέπει να δοκιμάσει για να πούμε φτάνει;



Μήπως περιμένουμε να ρίξει την πρώτη στη Νότια Κορέα;



Γιατί πρέπει να γίνει πρώτα ένα πυρηνικό έγκλημα για να πούμε κάτι;



Αφού βλέπουμε ότι τα ψηφίσματα του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών δεν τους αγγίζουν δεν πρέπει να αλλάξουμε στρατηγική;



Σε τι βοηθάει η καθυστέρηση;


Ποιο είναι το όφελος;



Μήπως θέλουμε να κινητοποιηθούν και οι πιο απαθείς;



Σκεφτήκαμε ότι τότε μπορεί να είναι αργά πια διότι θα έχουμε ήδη θύματα;



Έχει νόημα να κρατάμε μια ουδέτερη στάση;



Τους βορειοκορεάτες που υποφέρουν από αυτό το απαράδεκτο καθεστώς τους σκεφτόμαστε;



Ή απλώς θεωρούμε ότι είναι όλοι το ίδιο και δεν πειράζει;



Και όμως δεν ανήκουμε όλοι στην Ανθρωπότητα;

 
Γι' αυτό είναι σημαντικό...


ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ και ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ: «Αφιερωμένο στον Κιμ Γιονγκ Ουν»

Tης ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑΣ ΣΠΑΝΕΑ


Όταν ένας αθλητής – αθλήτρια κατακτήσει ένα μετάλλιο το αφιερώνει στην οικογένεια του, στους φίλους του ή στους συμπατριώτες του.  


Εξαίρεση; 


Οι αθλητές της Β. Κορέας. Όταν διακρίνονται ο πρώτος στον οποίο θα αναφερθούν είναι ο Κιμ Γιονγκ Ουν και όταν δε διακρίνονται είναι πρώτος από τον οποίο θα ζητήσουν, δημόσια, «συγνώμη». Εξαίρεση δεν αποτέλεσε η αρσιβαρίστρια Σι Γιονγκ Ριμ, η οποία χάρισε στη χώρα της το πρώτο χρυσό μετάλλιο στο Ρίο.


«Το πρώτο που σκέφτηκα είναι ότι έκανα χαρούμενο τον πολυαγαπημένο μου ηγέτη», ήταν η πρώτη της δήλωση όταν κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 75 κ., το δεύτερο μετά τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου.


Πριν από λίγες ημέρες...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΟΠΛΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ: "Τρύπιο" το υπάρχον σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας των ΗΠΑ απέναντι σε πιθανή Βορειοκορεάτικη πυρηνική απειλή!

Την ώρα που η Βόρεια Κορέα απειλεί να βομβαρδίσει με πυρηνικά όπλα τις ΗΠΑ «ανά πάσα στιγμή», ένα κρίσιμο ερώτημα πλανάται: Εάν η Πιονγιάνγκ εξαπέλυε πύραυλο με πυρηνική γόμωση εναντίον αμερικανικής πόλης, η αντιπυραυλική άμυνα των ΗΠΑ θα ήταν ικανή να τον καταρρίψει πριν φθάσει πάνω από τις αμερικανικές ακτές;



Αξιωματούχοι του Πενταγώνου παραδέχονται ότι το υπάρχον σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας εμφανίζει κάποια κενά, τα οποία η Βόρεια Κορέα –ή κάποια άλλη εχθρική δύναμη– θα μπορούσε να εκμεταλλευθεί, «παραπλανώντας» τους αμερικανικούς πυραύλους αναχαίτισης.



Το Πεντάγωνο έχει δαπανήσει περισσότερα από 84 δισ. δολάρια την τελευταία δεκαετία στην ανάπτυξη αντιπυραυλικής άμυνας, σχεδιάζοντας επιπλέον δαπάνες 3,3 δισ. δολαρίων μέσα στα επόμενα πέντε έτη για την κατασκευή ενός και μόνο συστήματος: της επίγειας μέσης άμυνας (Ground Midcourse Defense, GMD). Αποστολή της GMD θα είναι η πυροδότηση συστοιχιών πυραύλων αναχαίτισης από υπόγεια σιλό, οι οποίοι θα πετάξουν εναντίον του εισερχόμενου στόχου, για να τον καταστρέψουν. Οι δοκιμές του συστήματος αυτού, όμως, υπήρξαν μέχρι στιγμής αποτυχημένες, με τρεις από τις τέσσερις τελευταίες πειραματικές εκτοξεύσεις να αποτυγχάνουν να εντοπίσουν τους στόχους τους.



Σε πρόσφατη έκθεσή της, η Υπηρεσία Λογιστικής Απόδοσης αναφέρει: «Το Πεντάγωνο απέτυχε να αποδείξει στις πτητικές δοκιμές ότι είναι ικανό να προστατεύσει τη χώρα από τις υπάρχουσες πυραυλικές απειλές».



Σε κατάθεσή του ενώπιον του Κογκρέσου, τον περασμένο μήνα, ο επικεφαλής της Βόρειας Διοίκησης, ναύαρχος Ουίλιαμ Γκόρτνεϊ, είπε ότι οι ΗΠΑ «χρειάζονται ικανότερες δυνάμεις και ευρύτερες επιλογές».



Παρότι το ενδεχόμενο απρόκλητης επίθεσης από τη Βόρεια Κορέα, με στόχο τις ΗΠΑ, παραμένει απομακρυσμένο, την ανησυχία του Πενταγώνου προκαλεί –εκτός από την πολεμοχαρή ρητορική του Βορειοκορεάτη ηγέτη, Κιμ Γιονγκ Ουν– και ο εντατικός σχεδιασμός πυραύλου μεγάλου βεληνεκούς από την Πιονγιάνγκ.



Σύμφωνα με αναλυτές του Πενταγώνου, ο πύραυλος ΚΝ-08 θα έχει βεληνεκές 5.500 χλμ., γεγονός που τον κατατάσσει στην κατηγορία των βαλλιστικών πυραύλων. Ο ναύαρχος Γκόρτνεϊ επισημαίνει πως η κατασκευή του ΚΝ-08 θα έχει «σοβαρές επιπτώσεις», ειδικά εάν αναπτυχθεί σε κινητές μονάδες εκτόξευσης, που θα περιόριζαν σημαντικά την ικανότητα των ΗΠΑ να εντοπίσουν τη θέση του και να αξιοποιήσουν εγκαίρως αντίμετρα εναντίον του.



Η ενδεχόμενη «ευκινησία» αυτή του ΚΝ-08, ανέφερε στην κατάθεσή του ο ναύαρχος Γκόρτνεϊ, θα έδινε, επίσης, τη δυνατότητα στη Βόρεια Κορέα να αποφύγει ή να παρεμβληθεί ηλεκτρονικά στα παραδοσιακά συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης εκτόξευσης πυραύλων, που διαθέτουν οι ΗΠΑ.  


Ο ναύαρχος προειδοποίησε μάλιστα ότι...

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - Β. ΚΟΡΕΑ - ΟΗΕ: Συνεχίζονται οι «ναζιστικού τύπου ωμότητες» - Η ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΚΑΣΤΕΙ ΓΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

ΟΗΕ: Συνεχίζονται οι «ναζιστικού τύπου ωμότητες» στη Βόρεια Κορέα
Οι ηγέτες της Βόρειας Κορέας θα πρέπει να δικασθούν για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, καθώς δεν έχει βελτιωθεί η κατάσταση των ανθρώπινων δικαιωμάτων μέσα στα δύο χρόνια από την δημοσιοποίηση έκθεσης του ΟΗΕ, στην οποία καταγράφονταν λεπτομερώς «ναζιστικού τύπου ωμότητες», δήλωσε ερευνητής των Ηνωμένων Εθνών.



Η έκθεση που είχε δημοσιοποιήσει ο ΟΗΕ το 2014 κατέληγε στο συμπέρασμα ότι οι επικεφαλής των δυνάμεων ασφαλείας της Βόρειας Κορέας και πιθανόν ο ηγέτης της χώρας Κιμ Γιονγκ Ουν θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τη διεθνή δικαιοσύνη επειδή έδιναν διαταγές για συστηματικά βασανιστήρια, τη λιμοκτονία του πληθυσμού και φόνους.


"Επιπλέον της συνεχιζόμενης πολιτικής πίεσης για να προχωρήσει η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας σε βελτίωση της κατάστασης των ανθρώπινων δικαιωμάτων, είναι επίσης τώρα επιτακτική ανάγκη να ασκηθεί δίωξη αναφορικά με τις ποινικές ευθύνες της ηγεσίας της ΛΔΚ", αναφέρει σε σημερινή δήλωσή του ο Μαρζούκι Ντάρουσμαν, ο ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Βόρεια Κορέα.


Τα σχόλια αυτά διατυπώνονται ενώ το απομονωμένο αυτό κράτος ανακοίνωσε ότι συνέλαβε έναν αμερικανό φοιτητή πανεπιστημίου για τέλεση "εχθρικής ενέργειας" και επειδή ήθελε "να καταστρέψει την ενότητα της χώρας".



Η έκθεση του 2014 είχε κάνει τη Γενική Συνέλευση να καλέσει το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να εξετάσει το ενδεχόμενο να παραπέμψει τη Βόρεια Κορέα στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.


Μόνο το 15μελές Συμβούλιο Ασφαλείας μπορεί να παραπέμψει στο ΔΠΔ την κατάσταση στη Βόρεια Κορέα, όμως διπλωμάτες λένε πως η Κίνα, ο κύριος ευεργέτης της Βόρειας Κορέας, είναι πιθανό να ασκήσει βέτο σε μια τέτοια κίνηση.


Πέρυσι τον Φεβρουάριο, ο πρεσβευτής της Βόρειας Κορέας στον ΟΗΕ δήλωσε πως η χώρα του δεν ανησυχεί γι' αυτή την απειλή διότι δεν είναι ένοχη για κανένα έγκλημα.


Ο Ντάρουσμαν, ο οποίος είχε συμμετάσχει στη σύνταξη της έκθεσης του 2014, έκανε τις δηλώσεις στο τέλος ενός ταξιδιού του στο Τόκιο, αφού οι βορειοκορεατικές αρχές αρνήθηκαν επανειλημμένα να του επιτρέψουν την πρόσβαση στη Βόρεια Κορέα. Τις πέντε ημέρες που έμεινε στην Ιαπωνία, συναντήθηκε με μέλη οικογενειών προσώπων που φέρεται ότι έχουν απαχθεί από τη Βόρεια Κορέα.



Η Πιονγκγιάνγκ παραδέχθηκε το 2002 ότι...