Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα KAPLLANI. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα KAPLLANI. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: "Ανθρωποι σαν και σένα, Αλέξη, δεν πιστεύουν σε τίποτα". - Τα δύο μέτρα και δύο σταθμά του πρωθυπουργού στην υπόθεση με τον 11χρονο Αμίρ
Του Gazmend Kapllani
Aγαπητέ Αλέξη, είδα πως υποδέχτηκες τον Αμίρ και του έδωσες την Ελληνική σημαία.
Συγχαρητήρια.
Βλέπωντας τις εικόνες θυμήθηκα ένα προσωπικό συμβάν που αφορά εμάς τους δυο. Τότε που θα κατέβαινες για Δήμαρχος της Αθήνας και με κάλεσες να συναντηθούμε στον Ιανό.
«Θέλω να είσαι στον δικό μου συνδυασμό» μου είπες.
Ξέρεις, εγω τότε ήμουν κάτι σαν τον εκπολιτισμένο βάρβαρο μετανάστη που έγραφε άρθρα σε μεγάλες εφημερίδες (ο μόνος μετανάστης, απο τότε, δεν υπάρχει άλλος – για να καταλάβεις και το βάθος του προβλήματος). Και εσύ νομίζω έχεις αυτό το μεγάλο ταλέντο που έχουν και τα μέλη του πολιτμπιρο, ξερεις τι πουλάει πολιτικά.
Σου είπα τότε ότι δεν θέλω να ανακατεύομαι με την πολιτική γιατί είμαι δημοσιογράφος αλλά και να το ήθελα δεν μπορω γιατί δεν έχω την ελληνική υπηκοοτητα.
Εσύ έδειξες συγκλονισμένος, πολύ αγανακτισμένος.
«Απαράδεκτο αυτό που συμβαίνει» είπες.
Καλό θέμα για αντιπολίτευση, σκέφτηκες τότε.
Μετά έγινες εσύ πρωθυπουργός και οι ομοίοι σου. Εγώ ακόμα δεν έχω ελληνική υπηκοοτητα. Δέκα χρόνια η αίτηση. Όπου και αν πάω για παρουσιάσεις βιβλίων στην Ευρώπη και στην Αμερική οι άνθρωποι μένουν άναυδοι όταν τους το λεω.
Μα δεν ντρέπονται; με ρωτούν.
Όχι δεν ντρέπονται, τους απαντάω.
Έχουν καταπατήσει οι αρχες κάθε έννοια και προθεσμία του νόμου.
Έχουν διαπράξει κανονική ληστεία - κλέβοντάς με 1500 ευρώ ως παράβολο (για να μην μιλάμε για 25 χρόνια δουλειάς και ζωής σε μια χώρα, λεηλατημένα με το έτσι θέλω) και δείχοντας με την απόλυτη εχθρότητα και περιφρόνησή τους.
Απο την άλλη έχουν ορκιστεί και οι δικοί σου ότι θα με τσακίσουν γιατί δεν είμαι δικός σας και μιλάω ελεύθερα και δεν κάθομαι φρόνιμα (πως τολμα ενας βαρβαρος μεταναστης να μιλαει ελληνικα αφοβα, να διεκδικει αφοβα αυτα που δικαιουται κ να μην καθεται φρονιμα; Θα σου δειξουμε εμεις, κωλοαλβανε, κωλοξενε, για να παρουν το μηνυμα κ οι αλλοι!)
Και εσύ βέβαια είμαι σίγουρος ούτε που θα θυμάσαι εκείνη την συνάντηση όπου αγανάκτησες επειδή δεν είχα ελληνική υπηκοοτητα. Επειδή απλά κορόιδευες.
Εγώ νιώθω όμως τώρα το μεγάλο κορόιδο που αντί να είχα φύγει απο τότε απο την χώρα που εσύ κυβερνάς σήμερα, έπαιρνα στα σοβαρά ανθρώπους σαν και σένα. Μεγαλωμένος σε δικτατορία ο ίδιος, σκεφτόμουν με αφέλεια ότι δεν μπορεί, άνθρωποι που μεγάλωσαν σε ομαλές συνθήκες, με ευημερία και ελευθερία, δεν μπορεί να είναι απατεώνες, θα εννοουν αυτά που λένε.
Αυτό είναι το κράτος που έχετε φτιάξει Αλέξη. Με τέτοιο ύφος και τέτοιο ήθος.
Εκτός απο σένα έχω συναντήσει έναν Πρόεδρο δημοκρατίας και δυο αρχηγούς κομμάτων που έχουν αγανακτήσει ακριβώς σαν και σένα για το γεγονός που ένας άνθρωπος σαν και μένα δεν έχει την υπηκοοτητα. Κορόιδευαν προφανώς και εκείνοι.
Και αυτό το κράτος, λυπάμαι που θα το πω, θα παράγει συνέχεια, όλο και περισσότερο, εθνικισμό και ρατσισμό. Γιατί παράγει σάπιους θεσμούς που ποδοπατούν οι ίδιοι πρώτα δημοκρατικά δικαιώματα και υποχρεώσεις, που κάνουν και τους ντόπιους ακόμα να νιώθουν ξένοι στην δική τους χώρα.
Πως μπορουν πολίτες που δεν έχουν κανένα σεβασμό για την δική τους χώρα, καμία εμπιστοσύνη στους δικούς τους θεσμούς, να σέβονται τους άλλους;
Ο ρατσισμός και ο εθνικισμός είναι δίδυμα "αδέρφια" του ναρκισσιστικού μηδενισμού.
Στην ουσία άνθρωποι σαν και σένα, Αλέξη, δεν πιστεύουν σε τίποτα. Μπορούν να κοροιδεύουν τους πάντες αρκεί...
Ετικέτες
ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ,
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ,
ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ,
ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ,
ΣΥΡΙΖΑ,
KAPLLANI
Πεθαίνοντας για τη Δύση
Του Γκαζμέτ Καπλάνι
Η Βαγκ Μπέι ήταν κάτι σαν την κινεζική εκδοχή της Lady Gaga. Είχε εκατοντάδες εκατοµµύρια φαν στην πολυπληθέστερη χώρατου κόσµου και επερχόµενη παγκόσµια υπερδύναµη, την Κίνα. Εκανε την τύχη της όταν αναδείχθηκε πρώτη στο µουσικό σόου «Κίνα έχεις ταλέντο» _ φαντάζοµαι ότι κάποια από τα µέλη της κριτικής επιτροπής θα ήταν και µέλη του Κοµµουνιστικού Κόµµατος της Κίνας.
Η Βαγκ ταείχε όλα. Είκοσιτεσσάρων χρονών και τόσο όµορφη που ήταν περιζήτητη στις πασαρέλες που διοργανώνουν οι κινέζοι νεόπλουτοι στις κινεζικές µητροπόλεις, οι οποίες λαχταρούν να µοιάζουν στη Νέα Υόρκη, στη Μελβούρνη, στο Λονδίνο.
Η Βαγκ Μπέι πέθανε προχθές. Σε θάλαµο χειρουργικής κλινικής, στην επαρχία Χουµπέι, κάπου στην Κεντρική Κίνα. Ηθελε να κάνει τα µάτια της λιγότερα σχιστά και το πρόσωπό της λιγότερο στρογγυλό. Για να µοιάζει λιγότερο Κινέζα και να είναι πιο κοντά στα δυτικά της είδωλα.
Πέθανε «στη φάση της καταστολής», είπαν οι γιατροί. Ηταν η κύριαε ίδηση της ηµέρας προχθές στα κινεζικά ΜΜΕ, παραµερίζοντας το Wikileaks και την κρίση του ευρώ. Η πλαστική χειρουργική αποτελεί τη νέα µόδα στην Κίνα. Τρία εκατοµµύρια Κινέζοι κάθε χρόνο θέλουν να αλλάξουν κάτι στο κορµί τους, κάτι στο πρόσωπό τους, κάτι στα µάτια τους. Και επειδή στην Κίνα πολλά είναι φθηνά και κάπως πρόχειρα, τριακόσιες χιλιάδες άνθρωποι κάθε χρόνο παραµορφώνονταιή πληρώνουν τοπάθος τους µε τη ζωή τους.
Ο θάλαµος της πλαστικής χειρουργικής είναι κάτι σαν σκηνή όπου παρελαύνει η ανθρώπινη µαταιοδοξία. Η σκηνή όπου διεξάγεται η µάχη µας µε τον χρόνο, όπου ξεκλειδώνονται τα απωθηµένα και οι έµµονες ιδέες µας, η αυτοεικόνα και η αυτοεκτίµησή µας. Μια σκηνή, επίσης, όπου παρελαύνουν είδωλα που συντρίβουν και άγριες πολιτιστικές σχέσεις εξουσίας.
Είχα εντυπωσιαστεί όταν είχα διαβάσει,πριν από κάποια χρόνια, ότι η ρινοπλαστικήέ γινε µόδα στη Γερµανία, στα χρόνια του Μεσοπολέµου, την εποχή όπου µεσουρανούσε ο αντισηµιτισµός. Ηταν τότε που πολλοί Γερµανοί Εβραίοι ήθελαν να αλλάξουν τη φαντασιακή εβραϊκή τους µύτη για να περνούν απαρατήρητοι, για να είναιπιο κοντά στο είδωλο της εποχής, στον άνθρωπο της «άριας φυλής». Τελικά,ούτε αυτό τους έσωσε από τη µανία των ναζί…
Επιστρέφω ξανά στη Βαγκ Μπέι. Στην Κίνα υπάρχουν πολλές και πολλοί σαν την τραγική µακαρίτισσα. Πολλές και πολλοί που αλλάζουν τα σχιστά τους µάτια, το κόκαλο του πιγουνιού τους, γιατί θέλουν το πιγούνι και τα µάτια τους να είναι πιο κοντά στα δυτικά τους είδωλα. Και καθώς διαβάζω την είδηση, σκέφτοµαι όλα αυτά που λένε για την παρακµή της ∆ύσης και την αρχή του τέλους της.
Νοµίζω πως οι υπερδυνάµεις πεθαίνουν αφού ταείδωλα που φτιάχνουν και πλασάρουν δεν ελκύουν πια. Αν τη ∆ύση, όµως, τη δεις από τον θάλαµο της χειρουργικής πλαστικής στην επαρχία Χουµπέι, κάπου στην Κεντρική Κίνα, τότε καταλαβαίνεις ότι το τέλος της δεν είναι και τόσο κοντινό. Μάλλον ζει και βασιλεύει.
Η αρχή του τέλους για τη ∆ύση θα έχει έρθει όταν ένα ωραίοπρωί θα διαβάσουµετην εξής είδηση: «Μια 24χρονηαναδυόµενη αµερικανίδα σταρ πέθανε στον θάλαµο του πλαστικού χειρουργού στην Καλιφόρνια, όταν προσπάθησε να αλλάξει το σχήµα των µατιών της, ώστε να µοιάσει στα κινεζικά είδωλά της»
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΑΝΘΡΩΠΟΣ,
ΚΙΝΑ,
ΚΟΙΝΩΝΙΑ,
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ,
BLOGS,
KAPLLANI
Καπελάκια για σκυλάκια
Του ΓΚΑΖΜΈΝΤ ΚΑΠΛΆΝΙ
Κάθησα τις προάλλες και έψαξα για ιδέες για το πώς µπορείς να βγάλεις χρήµατα στους δύσκολους καιρούς που ζούµε.
∆ιαπίστωσα, κατ’αρχάς, ότι όσο πιο πολύ βαθαίνει η οικονοµική κρίση τόσοπιο πολύ πληθαίνουν τα βιβλία που σου µαθαίνουν πώς να γίνεις πλούσιος. Εχουν, συνήθως, γυαλιστερά, φανταχτερά, εξώφυλλα. Και γράφουν, σχεδόν, τα ίδια πράγµατα. Για να γίνεις πλούσιος, λένε, πρέπει να επαναλάβεις κάθε µέρα στον εαυτό σου, φωναχτά ει δυνατόν, το ίδιο µοτίβο: «τα χρήµατα σε αυτό τον κόσµο περισσεύουν και κάποια από αυτά πρέπει να έρθουνοπωσδήποτε στα χέρια µου». Αν πραγµατικά έρθουν, τότε, επιβεβαιώνεται ο συγγραφέας. Αν δεν έρθουν, τότε, φταις εσύ που δεν τα κατάφερες.
Ψάχνοντας, µετά, δεξιά και αριστερά, βρήκα, σε κάποια σοβαρή ιστοσελίδα, τις πιο πρωτότυπες ιδέες του 2010 που έκανανεκατοµµυριούχους αυτούς που τις συνέλαβαν. Συµπτωµατικά, όλοι τους βρίσκονται στην Αµερική.
Ο Αλεξ Τιού, παραδείγµατος χάριν, 21 χρονών, είχε την ιδέα να δηµιουργήσει ιστοσελίδαµε ένα εκατοµµύριο πxel. Πούλησε το ένα πxel για ένα δολάριο και έτσι έγινε εκατοµµυριούχος.
Ο Μπάιρον Ρις, 37 χρονών, αποφάσισε κάποια στιγµή νατο παίξει Αϊ-Βασίλης. Επινόησεµια εικονική διεύθυνση στην Αλάσκα και εισπράττειδέκα δολάρια από κάθε γονέα που θέλει µια επιστολή για το παιδί του από τον Αγιο.
Ενώ κάποιος ονόµατι Doggles έκανε την τύχη του φτιάχνοντας καπελάκια για σκυλάκια. Ανοιξε µαγαζιά σε όλο τον κόσµο και τώρα άρχισε να πουλάει και γυαλιά ηλίου για γάτες και σκυλιά. Αν νοµίζετε ότι σας κάνω πλάκα, κάντε κλικ εδώ: www. doggles. com.
Η λίστα έχει και άλλα. Κάποιον που άνοιξε ιστοσελίδα ερωτικών ραντεβού για οροθετικούς. Αλλον που σχεδίασε πάνωστις τράπουλες ασκήσεις γυµναστικής για ναδιατηρείται πάντα στυλάτος ο σύγχρονοςάνθρωπος της καθιστικής ζωής.
Από όλουςαυτούς, προσωπικά ζήλεψα τον τύπο που το παίζειΑϊ- Βασίλης και περνάει τον χρόνο του πουλώντας σε µπαµπάδες και µαµάδες χριστουγεννιάτικα γράµµατα για τα κανακάρια τους. Φαντάζοµαι έναν πατέρα που γνωρίζει ότι ο πραγµατικός Αϊ-Βασίλης δεν υπάρχει να πληρώνει δέκα δολάρια σε έναν κάλπικο Αϊ-Βασίλη για να του γράψει ένα ψεύτικο γράµµα για το αληθινό παιδί του...
Βλέποντας ξανά τη λίστα µε τις πρωτότυπες ιδέες, συνειδητοποίησα ότι για να βγάλεις χρήµατα πρέπει να έχεις καλό µυαλό. Και να έχεις υπόψη ότι οι άνθρωποι, είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει οικονοµική κρίση, είναι πάντα διατεθειµένοι να πληρώνουν πολλά για πράγµατα άχρηστα και χαζά.
Αυτές οι πρωτότυπες ιδέες, φυσικά, πιάνουν κυρίως στην Αµερική. Εκεί όπου η αγορά τ’ αλέθει όλα.
Στα µέρη µας, από όσα ακούµε, η µέθοδος παραµένει ακόµα η παραδοσιακή. Για να βγάλεις χρήµατα, συνήθως, ο καλύτερος τρόπος είναι να ασχολείσαι µε την πολιτική. Εάν έχεις το κατάλληλο µέσον, δεν χρειάζεται να έχεις ταλέντο, πρωτότυπες ιδέες και να δουλεύεις σκληρά. Και φυσικά δεν βγάζεις χρήµατα αν πληρώνεις τους φόρους σου κανονικά και έντιµα. Εάν δεν διαθέτεις όλα τα παραπάνω προσόντα, τότε, µάλλον, θα σου περάσει από το µυαλό να µεταναστεύεις στην Αµερική. Εκεί όπου, όπως λένε, µπορείς να βγάλεις ακόµα χρήµατα παίζοντας τον Αϊ-Βασίλη ή πουλώντας καπελάκια για σκυλάκια…
Η Siemens και οι βαλίτσες της
Του ΓΚΑΖΜΕΝΤ ΚΑΠΛΑΝΙ
Οταν το ευρώ αντικατέστησε το μάρκο, οι μιζαδόροι της Siemens άλλαξαν το μέγεθος των βαλιτσών που μετέφεραν τις μίζες. Αντικατέστησαν τις μεγάλες ταξιδιωτικές βαλίτσες με τις μικρές και ραφινάτες Samsonite...
ΑΥΤΕΣ τις μέρες που τη λέξη Siemens την ακούμε πιο συχνά από τη λέξη ποδόσφαιρο, ξεφυλλίζω ξανά το καταπληκτικό βιβλίο-έρευνα του Τάσου Τέλλογλου «Το Δίκτυο».
Βρίσκω μπροστά μου ξανά τα ονόματα που διακινούσαν τα μαύρα χρήματα της Siemens: γερμανικά, ελληνικά, νιγηριανά, ιρανικά, λυβικά. Η μίζα και το μαύρο χρήμα είναι πιο οικουμενικά από τη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Βλέπω ξανά τα ονόματα των τραπεζών από όπου έφευγαν και έφταναν οι μίζες, μυστικούς κωδικούς που μοιάζουν με τίτλους ταινιών του Σταλόνε, υπεράκτιες εταιρείες που φέρνουν ονόματα που μοιάζουν με παρατσούκλια ακριβών πορνοστάρ, τα εξωτικά νησιά που δηλώνονται ως έδρες τους: οι πιο βρώμικες δουλειές έχουν εξωτικό φόντο, συνήθως.
Ψάχνω όμως προπαντός τους περιθωριακούς ήρωες και αντιήρωες αυτού του σκανδάλου. Αυτούς που θα μείνουν για πάντα στο σκοτάδι και δεν θα έχουν καν το προνόμιο της αρνητικής δόξας. Τέτοιοι είναι οι Κάιλ φον Γιάγκεμαν και Βόλφγκανγκ Ρούντολφ. Υπάλληλοι της Siemens και οι δύο. Το έργο τους ήταν να μεταφέρουν τα χρήματα της μίζας μέσα σε βαλίτσες. Ηταν αυτός ο κύριος τρόπος με τον οποίον μεταφέρονταν τα χρήματα για τις μίζες από τη Siemens μέχρι το 1998. Ηταν ο πιο ακίνδυνος τρόπος μεταφοράς της μίζας και δεν άφηνε ίχνη. Ο Γιάγκεμαν και ο Ρούντολφ φαίνεται πως ήταν οι χαμάληδες των μαύρων χρημάτων και της μίζας της Siemens. Μετέφεραν τα χρήματα προς τους προορισμούς τους σε μεγάλες ταξιδιωτικές βαλίτσες. Πρέπει να μετέφεραν χιλιάδες τέτοιες βαλίτσες, γεμάτες και υπέρβαρες. Τόσο υπέρβαρες που ο Γιάγκεμαν είχε παραπονεθεί στα αφεντικά του πως είχε σακατέψει τη μέση του μεταφέροντας τις βαλίτσες με τα χρήματα...
Η ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ της λέξης μίζα είναι γνωστή. Αγνωστη παραμένει εκείνη της λέξης βαλίτσα. Κάποιοι θεωρούν ότι προέρχεται από την αραβική λέξη ουαλίχα που σημαίνει δισάκι, άλλοι λένε ότι προέρχεται από τη λατινική λέξη vidulus και άλλοι από τη γερμανική λέξη felleisen, που σημαίνει δέρμα ζώου.
Οπως και να έχει, η βαλίτσα είναι ένα από τα πιο σημαντικά σύμβολα του ανθρώπινου πολιτισμού. Συνδέεται κυρίως με το ταξίδι, τη μετακίνηση και το πέρασμα των συνόρων. Είναι ένα είδος συμβολικό, όπου χωράνε οι κρυφές και ακριβές μας μνήμες, οι συγκινήσεις, τα συμπλέγματα, τα εγκλήματα της ιστορίας, οι φοβίες και όλα αυτά που δεν μπορούμε να αποχωριστούμε και μας κυνηγούν από πίσω σαν τη σκιά μας.
Είναι τόσο σημαντικό το συμβολικό φορτίο της βαλίτσας που ακόμα και ο Φρόυντ ασχολήθηκε μαζί της. Προσπάθησε να ερμηνεύσει τι σημαίνει η εμφάνιση της βαλίτσας στα όνειρα. Εάν βλέπεις στο όνειρο τον εαυτό σου να μη μπορεί να σηκώσει μια βαλίτσα σημαίνει ότι μάλλον έχεις σημάδια κατάθλιψης. Εάν δεις τον εαυτό σου να ετοιμάzει τη βαλίτσα με ενθουσιασμό και χαρά σημαίνει ότι διψάς για κάποια αλλαγή στη ζωή σου. Εάν δεις τον εαυτό σου να μη μπορεί να κλείσει τη βαλίτσα σημαίνει ότι δεν καταφέρνεις να ελέγχεις το άγχος σου. Ποιος ξέρει τι είδους όνειρα με βαλίτσες βλέπουν οι Κάιλ φον Γιάγκεμαν και Βόλφγκανγκ Ρούντολφ, ύστερα από τόσες χιλιάδες βαλίτσες με χρήματα της Siemens για μίζες που έχουν μεταφέρει;
Η ΒΑΛΙΤΣΑ είναι το κατ΄ εξοχήν σύμβολο του μοντέρνου κόσμου. Στην αρχαιότητα Ελληνες και Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν στις μετακινήσεις τους κιβώτια και σεντούκια, ξύλινα και μεταλλικά, μικρά και μεγάλα. Το σεντούκι χρησιμοποιήθηκε μέχρι την εφεύρεση του αυτοκινήτου και τη διάδοση του σιδηροδρόμου. Τότε, το άκαμπτο και τεράστιο σεντούκι παραχώρησε τη θέση του στη βαλίτσα. Ηταν η εποχή που μίκρυναν οι αποστάσεις και τα αντικείμενα.
Η βαλίτσα έγινε το σύμβολο του ταξιδιού. Αλλά δεν ταξίδευαν όλοι με τον ίδιο τρόπο. Οι πλούσιοι διέθεταν βαλίτσες με μαλακό δέρμα, πανάκριβες, προσιτές μόνο σε αυτούς που είχαν τραπεζικούς λογαριασμούς. Οι παππούδες μας, που περνούσαν τον ωκεανό ως μετανάστες για να φτάσουν στον Νέο Κόσμο, χρησιμοποιούσαν ακόμα σεντούκια ή βαλίτσες από καρτόνι, τυλιγμένες με σπάγκο. Κουβαλούσαν μέσα τους τις ελπίδες και τα όνειρα για ένα καλύτερο αύριο. Το σεντούκι εξαφανίστηκε από την κυκλοφορία στα μέσα του ΄50, με τη γέννηση των αεροπορικών εταιρειών και του μοντέρνου τουρίστα. Η αμερικανική Samsonite έγινε τότε διάσημη για την παραγωγή των «ελαφριών βαλιτσών». Η γερμανική Rimowa για τις μεταλλικές βαλίτσες. Από τότε οι βαλίτσες εξελίσσονται διαρκώς. Σήμερα τα είδη τους είναι πραγματικά αμέτρητα. Βαλίτσες ταξιδιού, βαλίτσες μακιγιάζ, μηχανής, βαλιτσάκι μανικιούρ, βαλίτσα καλλυντικών, βαλίτσες διπλωματικές, εργαλείων, ειδικές για μεταφορά χρημάτων- καθαρών και βρώμικων -, βαλίτσες αλουμινίου, ακριβές Ζega, κινέζικες και φθηνές, πιλότου, βαλίτσες για τις μίζες της Siemens.
Οταν το ευρώ αντικατέστησε το μάρκο οι μιζαδόροι της Siemens αποφάσισαν να αλλάξουν και το μέγεθος των βαλιτσών που τις μετέφεραν. Αντικατέστησαν τις μεγάλες ταξιδιωτικές βαλίτσες με τις μικρές και ραφινάτες Samsonite: ένα εκατομμύριο ευρώ χωράει σε μια βαλίτσα Samsonite...
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΑΠΟΨΕΙΣ,
BLOGS,
KAPLLANI
Η Πρωτομαγιά και οι νεκροθάφτες
Η πρωτομαγιά στην κομμουνιστική κόλαση
Του ΓΚΑΖΜΕΝΤ ΚΑΠΛΑΝΙ
ΤΟ φωνάζαμε με πάθος. Το όνειρό μας ήταν να ενωθούμε με τους προλετάριους των άλλων χωρών, ειδικά αυτούς της Δύσης. Να τους κάναμε έστω μια επίσκεψη. Ηταν, όμως, αδύνατον. Δεν μας άφηναν τα σύνορα και οι χαφιέδες. Μας «προστάτευαν» από την επαφή με τον καπιταλιστικό κόσμο, για να μη μολυνθούμε. Εμείς δε, στην Αλβανία, δεν μπορούσαμε να ενωθούμε ούτε με τους προλετάριους του σοβιετικού μπλοκ. Ενωθήκαμε, προσωρινά, με αυτούς της Κίνας, αλλά και εκείνοι μας εγκατέλειψαν. Αλλά εμείς συνεχίζαμε να φωνάζουμε δυνατά κάθε Πρωτομαγιά: «Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε!». Μήπως μας ακούσουν και έρθουν αυτοί, τουλάχιστον, να ενωθούν μαζί μας. Δεν ερχόταν κανείς, δυστυχώς...
«Εσείς είστε οι νεκροθάφτες του καπιταλισμού» έλεγε με πάθος ο καθηγητής του Μαρξισμού- Λενινισμού ανήμερα την Πρωτομαγιά. Πάνω από το κεφάλι του, η φωτογραφία του Μαρξ, κρεμασμένη στον τοίχο. Φαινόταν τόσο πένθιμη. Κατάλληλη για γραφείο τελετών, λέγαμε, κρυφά, εμείς οι «νεκροθάφτες». Επρεπε, επιπλέον, να απαντήσουμε στις ερωτήσεις του.
Καθηγητής (μ-λ): «Μαθητή Κ., γιατί εμείς παρελαύνουμε την Πρωτομαγιά και οι προλετάριοι των καπιταλιστικών χωρών διαδηλώνουν;».
Μαθητής Κ.: «Γιατί εμείς, σύντροφε καθηγητά, είμαστε η χώρα των εργατών και της δικτατορίας του προλεταριάτου. Εχουμε κοινωνικοποιήσει τα μέσα παραγωγής και τώρα χτίζουμε τον κομμουνισμό, υπό την εμπνευσμένη ηγεσία του Κόμματος και του Συντρόφου Ενβέρ. Οι προλετάριοι των καπιταλιστικών χωρών διαδηλώνουν γιατί τα μεγάλα αφεντικά τους πίνουν το αίμα. Αυτοί δεν έχουν να χάσουν παρά τις αλυσίδες τους. Το σύνθημα των εργατών είναι «Κομμουνισμός ή θάνατος». Το σύνθημα των καπιταλιστών είναι «Κέρδος ή θάνατος».
Καθηγητής (μ-λ): «Πολύ καλά μαθητή Κ. Κάθησε κάτω».
Ο Μαρξ άκουγε, χωρίς να βγάζει τσιμουδιά... Μετά την παρέλαση της Πρωτομαγιάς, εμείς οι «νεκροθάφτες» πηγαίναμε στα φτωχικά μας σπίτια. Ανοίγαμε την τηλεόραση μήπως και πιάσουμε, προσέχοντας μη μας δουν οι χαφιέδες, εικόνες από τους προλετάριους των άλλων χωρών. Την Πρωτομαγιά διαδήλωναν και εκείνοι. Κάποιοι από αυτούς με κόκκινες σημαίες, σφυροδρέπανα και φωτογραφίες του Μαρξ. Ο δικός τους Μαρξ φαινόταν διαφορετικός. Δεν ήταν πένθιμος και τρομαγμένος όπως ο δικός μας. Αλλά και οι προλετάριοι της Δύσης δεν ήταν έτσι όπως τους περιέγραφε ο καθηγητής (μ-λ). Φαίνονταν καλοντυμένοι και καλοθρεμμένοι. Καμιά φορά, μετά τις διαδηλώσεις, διοργάνωναν ροκ συναυλίες. Γιατί εκεί ο Μαρξ μπορούσε να συνυπάρχει με το ροκ; Ενώ σε μας το ροκ θεωρούνταν «έκφυλη μουσική των αστών»; Βλέποντας όλα αυτά, θέλαμε και εμείς να γίνουμε προλετάριοι σαν εκείνους των καπιταλιστικών χωρών...
ΤΟΝ καθηγητή (μ-λ) τον είδα ξανά ύστερα από χρόνια. Οταν τα κομμουνιστικά καθεστώτα στην Ευρώπη είχαν γίνει παρελθόν. Εκείνος, άνεργος πια, πουλούσε μπανάνες στον δρόμο, για να επιβιώσει. Την εποχή του κομμουνισμού δεν υπήρχαν μπανάνες. Στην Αλβανία και στις άλλες πρώην κομμουνιστικές χώρες είχαν φθάσει οι μπανάνες και ο καπιταλισμός. Ο τελευταίος με τη μορφή που την περιέγραφε ο καθηγητής: «Κέρδος ή θάνατος». Βρεθήκαμε από τη φυλακή στη ζούγκλα.
Οταν με είδε ο καθηγητής (μ-λ), ένιωσε αμήχανα. Και εγώ το ίδιο. Χαιρετηθήκαμε τυπικά. Είχε το βλέμμα του ηττημένου ανθρώπου. Στο στήθος του όμως είχε ακόμα κρεμασμένη μια κονκάρδα με την εικόνα του Μαρξ. Θυμήθηκα που μας έλεγε «εσείς είστε οι νεκροθάφτες του καπιταλισμού». Μου ήρθε να του πω ότι τελικά ο καπιταλισμός αποδείχθηκε πως ήταν ο μεγαλύτερος «νεκροθάφτης» της εποχής μας. «Εθαψε» τον φασισμό και τον κομμουνισμό. Εφυγα, όμως, χωρίς να πω τίποτα...
Ημουν ένας από τους πολλούς που περίμεναν πώς και πώς να ανοίξουν τα σύνορα. Να πάμε να ενωθούμε με τους προλετάριους των άλλων χωρών, όπως έλεγε το σύνθημα. Οχι όμως για να καταστρέψουμε τον καπιταλισμό, αλλά για να γίνουμε δικό του κομμάτι. Πήγαμε όπου μπορέσαμε. Εκεί όπου πιστεύαμε ότι οι προλετάριοι των άλλων χωρών ζουν τη ζωή που εμείς ονειρευόμασταν. Ανακαλύψαμε, έπειτα, ότι ο καπιταλισμός δεν ήταν και τόσο ευγενικός. Ανακαλύψαμε ότι κάποιοι από τους προλετάριους των άλλων χωρών δεν μας γούσταραν και τόσο. Καμιά φορά ήταν πιο εχθρικοί και από τα αφεντικά. Οσο πιο προλετάριοι ήταν ή φοβόντουσαν ότι θα γίνουν, τόσο πιο πολύ μας φοβόντουσαν. Η μεγαλύτερη ειρωνεία ήταν ότι καταλάβαμε πως ο καπιταλισμός στη Δύση είχε γίνει ευγενικός και επειδή εμείς και η φυλακή μας λειτουργούσαν σαν σκιάχτρο απέναντί του. Τώρα που το αντίπαλον δέος είχε καταρρεύσει, ο καπιταλισμός άρχισε να γίνεται αλαζονικός. Να μοιάζει, κάπως, με αυτόν που περιέγραφε ο Μαρξ...
ΣΕ κάθε περίπτωση, αυτό που με είχε εντυπωσιάσει στην Ελλάδα τον πρώτο καιρό ήταν οι αντιδράσεις που προκαλούσε η λέξη καπιταλισμός. Οι συμφοιτητές μου, στη Φιλοσοφική Σχολή, τη μισούσαν. Αριστεροί, κεντρώοι και δεξιοί. Οπως μισούσαν και τις λέξεις ατομικισμός και φιλελεύθερος. Είχαν, επίσης, ελάχιστη περιέργεια να μάθουν πώς ήταν το καθεστώς από όπου προερχόμουν. Είχα την εντύπωση πως ούτε που ήθελαν να ξέρουν τι ήταν το Τείχος του Βερολίνου. Περισσότερο ενδιαφέρον έδειχναν για το Σινικό Τείχος νομίζω. Και εάν δεν ήξεραν πως υπήρχε το Τείχος του Βερολίνου, τότε πώς να ήξεραν ότι έπεσε ή να αναρωτιόντουσαν γιατί;
Παρ΄όλ΄ αυτά παρατηρούσα ότι οι συμφοιτητές μου, μερικοί από αυτούς τέλος πάντων, για να μη γενικεύω αυθαίρετα, μισούσαν τη λέξη καπιταλισμός αλλά λάτρευαν τα προϊόντα του. Ηταν σαν να μισούσαν το μαγαζί από όπου ψώνιζαν με λαιμαργία...
Ανάμεσα στους συμφοιτητές μου ήταν και ο Δημήτρης Κ. Σήμερα, από όσα ξέρω, διδάσκει σε κάποιο πανεπιστήμιο της Εσπερίας. Οταν του εξομολογήθηκα τις εντυπώσεις μου για το θέμα γέλασε. Εβγαλε, τότε, έναν μικρό χάρτη του κόσμου από την τσάντα του και τον έστρωσε στο τραπέζι. (Σπάνιο πράγμα να βρεις έλληνα φοιτητή με τον χάρτη του κόσμου στην τσάντα του). Εβαλε το δάκτυλο στη Σκανδιναβία και το κατέβασε κάτω. Οσο πιο νότια πάμε, έλεγε, τόσο πιο χάλια γίνεται ο καπιταλισμός. Στις σκανδιναβικές χώρες ο καπιταλισμός μοιάζει με αυτό που εμείς λέμε σοσιαλισμό. Στην Ελλάδα, έλεγε σταματώντας το δάκτυλο πάνω στην Αθήνα, έχουμε «καπιταλισμό α λα ελληνικά». (Εμοιαζε, κάπως, το επεξηγηματικό του σχήμα, με τον κομμουνισμό. Τηρουμένων των αναλογιών φυσικά. Οσο πιο νότια κατέβαινε και αυτός, από την Πολωνία και κάτω, τόσο πιο χάλια γινόταν. Μέχρι που, φθάνοντας στα Βαλκάνια, γινόταν «κομμουνισμός α λα βαλκανικά»). Ο Δημήτρης Κ. πρόσθετε πως αυτό συνέβαινε επειδή στην Ελλάδα δεν υπήρχε, ειδικά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μια καθαρόαιμη αστική τάξη. Ελλείψει αυτής, αυτό που συνέβη από ένα σημείο και πέρα, ήταν ένα είδος «αστικοποίησης του σογιού». Την εξήγησή του την έβρισκα ωραία, αλλά πολύ απλουστευμένη. Παρ΄όλ΄ αυτά, επί είκοσι χρόνια προσπαθούσα να καταλάβω τι σήμαινε «καπιταλισμός α λα ελληνικά». Το κατάλαβα, νομίζω, τις τελευταίες είκοσι εβδομάδες...
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΑΠΟΨΕΙΣ,
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ,
ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ,
ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ,
BLOGS,
KAPLLANI
Το Πάσχα ενός άθεου
Του ΓΚΑΖΜΕΝΤ ΚΑΠΛΑΝΙ
gazikap@gmail.com
Τη χρονιά που γεννήθηκα, το 1967, στην Αλβανία απαγορεύτηκε η θρησκεία διά νόμου. Η Αλβανία έγινε η πρώτη, ίσως και η τελευταία, χώρα στον κόσμο που αναγνώριζε ως επίσημη «θρησκεία» της... την αθεΐα
ΟΙ ΤΥΡΑΝΝΟΙ, τύπου Ενβέρ Χότζα, σκότωσαν τον Θεό για να μπορέσουν να τον αντικαταστήσουν οι ίδιοι. Πιστεύοντας ότι είναι οι ίδιοι θεοί επέβαλλαν τον φόβο και τον τρόμο, μετατρέποντας τις χώρες όπου κυβερνούσαν σε επίγεια Κόλαση. Μεγάλωσα σε ατμόσφαιρα αθεΐας. Χωρίς αναζητήσεις και ερωτήσεις για την ύπαρξη του Θεού. Μεγάλωσα μαθαίνοντας ότι ο Θεός δεν υπάρχει και πως η θρησκεία είναι το όπιο του λαού.
Όταν ήρθα στην Ελλάδα βρέθηκα στο ακριβώς αντίθετο άκρο. Εδώ ο Θεός ήταν παντού. Η θρησκεία καταλάμβανε σημαντική θέση. «Είσαι χριστιανός ή μουσουλμάνος;» ήταν μια ερώτηση που άκουγα συνέχεια. «Είμαι άθεος» απαντούσα και οι συνομιλητές μου μπερδεύονταν ακόμα περισσότερο. Κάποιοι αντιδρούσαν με τέτοιο τρόπο, λες και τους έλεγα ότι είμαι εξωγήινος. Άλλοι με έβλεπαν σαν να ήμουν η ίδια η ενσάρκωση του Σατανά. Μερικοί έκαναν τον σταυρό τους. Υπήρχαν και εκείνοι που με γλυκύτητα και ευγένεια μου πρότειναν να με βαφτίσουν. Για να σωθεί η ψυχή μου, έλεγαν...
ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ, όπου άρχισα τη φοίτησή μου, η τύχη το ήθελε να ερωτευθώ μια κοπέλα που ήταν θρήσκα. Όταν η Ε. έμαθε ότι είμαι άθεος της φάνηκα κάτι σαν παρθένος νήσος. Εκείνη πίστευε. Για πολλά χρόνια πήγαινε σε κατήχηση, μου είχε πει, αλλά την είχε εγκαταλείψει όταν την κατηγόρησαν ως αιρετική. Δεν θυμάμαι καλά ποια ήταν η αφορμή. Ήξερα μόνο ποιο ήταν το αγαπημένο της τραγούδι στο κατηχητικό. Το τραγουδούσε κάθε φορά που ένιωθε μελαγχολία. «Αλλά, Θεέ, δεν ημπορώ ν΄ ακούσω τη φωνή σου/ κι ευθύς εγώ του ελληνικού κόσμου να τη χαρίσω;». Η Ε. είχε υπέροχη φωνή. Χάρη σε αυτήν έμαθα και εγώ πάμπολλα ελληνικά τραγούδια, ειδικά δημοτικά, τα οποία μετά τραγουδούσα με την αφόρητα φάλτσα φωνή μου...
Η Ε. ήταν μια πιστή που είχε κάνει την επανάστασή της. Και πάνω στην επανάσταση είχε βρει έναν άθεο, εμένα, που ήθελε να πείσει, με πολύ τακτ, ότι ο Θεός υπάρχει. Τελικά απέτυχε. Ίσως απέτυχα εγώ. Γιατί προσπάθησα, για χάρη της, να πιστέψω ότι ο Θεός υπάρχει. Ήταν αδύνατον όμως. Παρέμεινα ένας άθεος που όσο μεγαλώνω μαζεύω μεταφυσικές ανησυχίες. Τώρα, ύστερα τόσα χρόνια, λυπάμαι κάπως. Θα ήθελα κάποιες φορές να έχω αυτήν τη σιγουριά για την ύπαρξη του Θεού. Τότε, πάντως, διάβαζα με βουλιμία τα θρησκευτικά βιβλία που μου έδινε η Ε. Ήταν και σαν αντίδραση για το γεγονός ότι είχα μεγαλώσει σε άθεο καθεστώς. Η γλώσσα των βιβλίων με δυσκόλευε. Επειδή ήταν η κοινή ελληνιστική, μου είχε πει η Ε., εξηγώντας μου ταυτόχρονα την ιστορία της διαμάχης ανάμεσα στην καθαρεύουσα και τη δημοτική. Εκείνη ήταν υπέρ της δημοτικής. Η Ε. έκανε συχνά τον σταυρό της περνώντας μπροστά από κάποια εκκλησία. Μια φορά, για χάρη της, έκανα και εγώ τον σταυρό. Εκείνη κατάλαβε την αμηχανία μου και με φίλησε στο στόμα. Σπάνια το έκανε δημόσια...
Ο ΣΤΑΥΡΟΣ με είχε βασανίσει κάπως. Ήταν ένας από τους γρίφους που δεν μπορούσα να λύσω τον πρώτο καιρό στην Ελλάδα. Μπερδευόμουν πολύ όταν ταξίδευα στο λεωφορείο και έβλεπα κάθε τόσο τρεις τέσσερις επιβάτες ή και περισσότερους καμιά φορά να κάνουν τον σταυρό τους. Σταυροκοπιόνταν ταυτόχρονα, λες και έπεφτε κάποιο συνθηματικό. Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς συνδυάζονταν ταυτόχρονα οι επιβάτες και έκαναν τον σταυρό τους, χωρίς να πουν τίποτε ο ένας στον άλλον. Ύστερα από καιρό κατάλαβα ότι έβλεπαν κάποια εκκλησία από το παράθυρο του λεωφορείου. Χάρη στην Ε. έμαθα τη διαφορά μεταξύ του σταυρού των καθολικών και εκείνου των ορθοδόξων, αριστερά ο ένας, δεξιά ο άλλος, με δυο δάκτυλα ο ένας, με τρία ο άλλος. Έμαθα τα ονόματα διαφόρων Αγίων, τα οποία όμως μπέρδευα όλη την ώρα. Με πολύ ζόρι κατάφερα να μάθω τις ονομαστικές εορτές. Αυτό το σύστημα των ονομαστικών εορτών μού είχε φανεί ακατάληπτο. Πώς γίνεται να θεωρούν πιο σημαντικό την ονομαστική εορτή από τα γενέθλια σε αυτήν τη χώρα, είχα αναρωτηθεί. «Μη το πολυφιλοσοφήσεις. Είναι απλά ένα κόλπο για να μας θυμούνται δυο φορές τον χρόνο» μου είχε πει η Ε. γελώντας και εγώ έμεινα εκεί. Έναν από τους Αγίους που μου είχε χαρίσει η Ε., τον κράταγα στην γκαρσονιέρα όπου έμενα. «Κράτα το για γούρι» μου είπε. Αν θυμάμαι καλά, ήταν ο Άγιος Νικόλαος, με μακρύ μούσι, μαύρα ράσα και το Ευαγγέλιο στο δεξί χέρι και το αριστερό να αιωρείται στον αέρα. Το είχα κρεμάσει πάνω στον τοίχο, πάνω από το κρεβάτι μου...
ΧΑΡΗ ΣΤΗΝ Ε. έμαθα ακόμα το «Πάτερ Ημών» και το «Ω γλυκύ μου έαρ», το οποίο το βρίσκω υπέροχο. Μυήθηκα στην κατάνυξη της Ανάστασης χάρη στην Ε. Πηγαίναμε μαζί στην Ανάσταση. Ήταν η μοναδική φορά κατά τη διάρκεια του χρόνου που έκανα τον σταυρό μου. Την πρώτη φορά που πήγαμε, πάντως, με τρόμαξα ο καπνός, ο θόρυβος, οι εκρήξεις γύρω από την εκκλησία την ώρα που ο Χριστός ανασταινόταν. Τόσο πολλά βεγγαλικά δεν είχα δει ούτε στις εργατικές παρελάσεις της 1ης Μαΐου στα Τίρανα. Η Ε. μου είχε πει ότι τουλάχιστον τη Μεγάλη Εβδομάδα έπρεπε να απέχουμε από κάθε σαρκική επαφή. Το παραβήκαμε μόνο μία φορά. Και μετά τον χωρισμό με την Ε. συνεχίζω να πηγαίνω στην εκκλησία και να τραγουδώ το «Ω γλυκύ μου έαρ». Μόνο που φροντίζω να βρίσκω ήσυχες εκκλησίες, χωρίς βεγγαλικά και εκρήξεις...
«Θα έρθω αύριο»
«O ποιητής σε αυτόν τον κόσμο ζει σαν το κουκούτσι μέσα στο φρούτο. Και η μοίρα του κουκουτσιού τον ακολουθεί πάντα»
(« Το κουκούτσι »).
«Είσαι τόσο παράξενη.Με ένα βλέμμα επινοείς λιμάνια. Με μια κίνηση των βλεφαρίδων τη σκιά μεταμορφώνεις σε δορκάδα που θέλει να σκοτωθεί. Αρκεί Μια κίνηση και αποκαλύπτεις δυο κοράλλια. Τη μελωδία του πηγαδιού, κάτω...Και πώς γίνεται το τόξο άρπα, και το κορμί βάρκα .Ποτέ δεν το κατάλαβα»
(« Μirabilia »).
Αν ερχόσουν σαν μια πράσινη εποχή θα σε περίμενα σαν δέντρο που εγκαταλείπει τον θάνατο του χειμώνα.
Αν ερχόσουν σαν ουρανός θα σε περίμενα σαν πουλί που ξεχνά την ξενιτιά.
Αν ερχόσουν σαν πάγος θα σε περίμενα σαν φωτιά .
Αν ερχόσουν σαν αμαρτία θα σε περίμενα σαν συγχώρεση
Αν ερχόσουν, τόσο θλιμμένη σαν ερείπιο θα σε περίμενα σαν καταφύγιο...»
(« Αν ερχόσουν »).
Μιλήσαμε πολύ ανάμεσα στις φωνές της ημέρας. Εμείς ήμασταν η μοιραία σιωπή και το υπέροχο χρώμα των αστέρων
Μιλήσαμε πολύ. Αγγιχτήκαμε και ξεντυθήκαμε. Χαϊδευτήκαμε και ξεδιψάσαμε με τις σταγόνες της μυστηριώδους πηγής. Γνωριστήκαμε και πνιγήκαμε στα κύματα της θάλασσας.
Μιλήσαμε πολύ. Πιο πολύ από τις ώρες. Πιο πολύ από τους αιώνες. Πιο πολύ από τους τρελούς...Και την τελευταία στιγμή επινοήσαμε τη λήθη
(η μνήμη μας σαν φίδι που σέρνεται μέσα στο χορτάρι)
Μιλήσαμε πολύ. Μέσα στις φωνές της ημέρας εμείς ήμασταν η μοιραία σιωπή του λυκόφωτος»
(« Το τελευταίο ποίημα »).
«Θα έρθω αύριο να σε αγγίξω με ένα πούπουλο. Πάνω από τα ματόκλαδα να σου ξυπνήσω τα νυχτοπούλια
Θα έρθω αύριο να σκάψω το χώμα του κορμιού σου και να βρω τον κρυμμένο θησαυρό
Θα έρθω αύριο όταν οι νεκροί κρεμούν τους σκελετούς τους πάνω στα δέντρα όταν το ποτάμι βγαίνει από την κοίτη του και μπαίνει στην κοίτη σου. Οταν οι εποχές χορεύουν εκστασιασμένες γύρω από φέρετρο του χρόνου μου και του δικού σου
Θα έρθω αύριο να σου φέρω ένα πεθαμένο πουλί που έγραψε στη διαθήκη του τα φτερά μου, οι πτήσεις μου, οι χώρες μου για την Ωραία που σε περιμένει...»
(« Θα έρθω αύριο »).
Οι λέξεις αναβάλλουν την τελειότητα και την πληγώνουν
Τα φιλιά την εκφράζουν με τη γνησιότητα των λέξεων
(« Λέξεις »).
«Δες πώς έχουν περάσει οι μέρες από τότε που δεν είσαι πια, από τότε που άλλαξες
Σαν σκελετοί νεκρών πουλιών που φθείρονται σιγά, χωρίς θόρυβο, χωρίς οχλοβοή»
(« Δες »).
«Θυμάσαι άραγε τα σπασμένα δόντια του έρωτα που από τη θλίψη και την πείνα δάγκωσαν τα άστρα»
(« Θυμάσαι άραγε; »).
«Πίσω από κάθε μελωδία, κρύβεται μια σιωπή που ζητά έλεος πάνω στο κατώφλι της αλλαγής των εποχών. Στο κατώφλι της εναλλαγής του σκότους και του φωτός όταν ένα εύθραυστο κορίτσι εγκαινιάζει το ανελέητο παιχνίδι της αφής και των αισθήσεων. Οταν ο καθένας δίνει λογαριασμό μπροστά στη μοίρα του. Ζητιάνος και βασιλιάς. Γιατί αγάπη μου, η πιο δύσκολη τέχνη είναι να ξέρεις να είσαι ελεύθερος. Μετά έρχονται τα άλλα, οι στέγες και τα κελιά, τα πτώματα και η ειρήνη, τα καγκουρό και τα κοχύλια, η ώρα η καλή και η ώρα η κακή, οι ρήτορες και αυτή η μουσική σαν τις γάτες εφτάψυχη»
(« Πίσω από κάθε μελωδία »)
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΑΠΟΨΕΙΣ,
BLOGS,
KAPLLANI
Δακρύων εγκώμιο
Του Γκαζμέντ Καπλάνι (http://gazikapllani.blogspot.com/)Μια πρόσφατη μελέτη, εκεί στις ΗΠΑ, αποκαλύπτει ότι κάθε γυναίκα περνάει κατά μέσον όρον 16 μήνες της ζωής της κλαίγοντας. Η έρευνα λέει ακόμη ότι τα δάκρυα των γυναικών βρέχουν κυρίως τα μαξιλάρια τη νύχτα και βοηθούν τις ίδιες να κρατούν την ψυχική τους υγεία, ακόμα και τη σωματική. Επίσης, ότι οι γυναίκες δεν ντρέπονται να κλαίνε δημόσια.
Ως άνδρας διαβάζω την είδηση με κάποια δόση ζήλειας. Εμάς τους άνδρες, μας μαθαίνουν από μικρή ηλικία να μισούμε τα δάκρυα. Να τα ταυτίζουμε με την αδυναμία και την κατάντια.
Προσωπικά, καθώς μεγάλωσα σε ένα δικτατορικό καθεστώς και σε μια βαθύτατα συντηρητική κοινωνία, πήρα από μικρός μια μπόλικη δόση μίσους και απέχθειας προς τους άνδρες που κλαίνε. Θυμάμαι με πόση περιφρόνηση μεταχειρίζονταν τους άνδρες που εξέφραζαν την αδυναμία τους δημόσια. Όποιος άνδρας είχε κλάψει για κάποια γυναίκα, ήταν ξοφλημένος. Δεν ήταν πια άνδρας, αλλά «γυναικούλα». Τα δάκρυα επιτρέπονταν μόνο στα παιδάκια. Με το που το παιδί έπαιρνε τη μορφή του άνδρα, έπρεπε να κοπεί αυστηρά κάθε σχέση με τα δάκρυα. Όλοι οι φανατισμοί- θρησκοληψία, εθνικισμός, ρατσισμός- μισούν τα δάκρυα, αλλά είναι δακρύβρεχτοι.
Οι εθνικιστές δακρύζουν, αλλά μόνο μπροστά στα κλέη του έθνους ή από χαρά μπροστά στα πτώματα των εχθρών. Ζούμε, έτσι κι αλλιώς, σε μια εποχή δακρύβρεχτη. Τα δάκρυα του αληθινού πόνου συνήθως δεν φαίνονται ποτέ. Επικρατούν τα δάκρυα του στημένου πόνου. Τα δάκρυα στις σαπουνόπερες. Ή τα δάκρυα των πολιτικών και των VΙΡ, πάντα σε απόλυτη συνεννόηση με τις τηλεοπτικές κάμερες.
Εν πάση περιπτώσει... Διάβασα αυτή την είδηση με τα μάτια μου βρεγμένα. Όχι από δάκρυα αληθινά. Βρεγμένα από τα τεχνητά δάκρυα, τα Τears Νaturale Free, που στάζω κάθε πρωί στο μάτι μου για να θεραπεύσω την ξηρότητα της ίριδας. Καμιά σχέση με τα δάκρυα της παιδικής ηλικίας που μας αποκάλυπταν την πίκρα της ανθρώπινης ύπαρξης, που μας έκαναν να νιώσουμε αυτό το κύμα που φράζει το λαρύγγι και μας εξαγνίζει μέσω του πόνου. Οι γυναίκες έχουν τη δυνατότητα να παράγουν τέτοια δάκρυα. Δεν την χάνουν όταν χάνουν την παιδική τους ηλικία. Ίσως είναι ο αιώνιος δεσμός τους με αυτήν. Αν πιστέψουμε τον Φρόυντ, αυτό συμβαίνει επειδή οι γυναίκες έχουν μια τάση προς την υστερία. Ας είναι. Όμως, αυτή η ικανότητά τους να μη φοβούνται τα δάκρυα, τους επιτρέπει να κατέβουν στις καθαρτικές περιοχές του πόνου.
Οι γυναίκες δεν έχουν ανάγκη από καθρέφτες για να κλαίνε. Το κάνουν στο σκοτάδι και στο φως, στη μοναξιά και στην παρουσία των άλλων. Αν και στη σημερινή κοινωνία μαθαίνουν και αυτές ότι πρέπει να είναι σκληρές. Ότι πρέπει να προσέχουν, να μην τους προδώσει η γυναικεία τους φύση. Μια κοινωνία που δεν ξέρει να κλαίει αληθινά, δεν ξέρει ούτε να γελάει αληθινά. Είναι μια κοινωνία μουδιασμένη. Μια κοινωνία όχι δακρυσμένη, αλλά δακρύβρεχτη. Που δεν γελάει αλλά καγχάζει. Μια κοινωνία που δεν ξέρει να εκτονωθεί αλλά εκρήγνυται. Δάκρυα γυναικών, λοιπόν. Αυτά που σε εμάς τους άνδρες μαθαίνουν να μισούμε ή να απολαμβάνουμε ως λάφυρα κατάκτησης.
Μέχρι που έρχεται μια στιγμή, που η αβάσταχτη ελαφρότητα της απουσίας της πέφτει πάνω σου. Και σου φεύγει το έδαφος κάτω από τα πόδια. Νιώθεις ξανά αυτό το υγρό, καυτό κύμα να ανεβαίνει από τα σπλάγχνα σου και να σου φράζει το λαρύγγι, όπως τότε που ήσουν παιδί. Και είναι τότε που νιώθεις τόσο αδύναμος και ευάλωτος. Τόσο γυμνός. Τόσο ο εαυτός σου, ο αληθινός...
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΑΠΟΨΕΙΣ,
KAPLLANI
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)








Του Γκαζμέντ Καπλάνι
