"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΖΟΓΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΖΟΓΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ "ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ" ΣΚΟΥΠΙΔΑΡΙΟ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ειδήσεις-καζίνο, δημοσιογράφοι-κρουπιέρηδες

  

 

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του Θάνου Τζήμερου

O newscaster είναι συντετριμμένος
. Κρατιέται με το ζόρι για να μη βουρκώσει. Μας μιλάει, με τη βοήθεια των γραφικών, κυριολεκτικά από τη σκηνή του εγκλήματος. Να, εδώ ήταν ο δράστης, έτσι τη μαχαίρωνε, έτσι πάλευε το θύμα για τη ζωή της. Στέκεται λίγο σκεπτικός, σωπαίνει, και μετά βγάζει έναν βαθύ αναστεναγμό, θαρρείς από τα τρίσβαθα της ψυχής του, συμμετέχοντας στο δράμα. 

Ξαφνικά, αλλάζει ύφος, αλλάζουν και τα γραφικά, και η οθόνη πλημμυρίζει χαρτονομίσματα. Πάει και το έγκλημα, πάει κι ο πόνος. "Να περάσουμε τώρα στον διαγωνισμό μας, σε μία ώρα από τώρα, ο νικητής θα δει 20.000 ευρώ να μπαίνουν στον λογαριασμό του."

Δεν είναι, βέβαια, διαγωνισμός. Δεν υπάρχει κάτι στο οποίο να διαγωνίζεται κάποιος. Είναι καραμπινάτη λοταρία. Και δεν υπάρχει νικητής. Υπάρχει τυχερός. 

Το χειρότερο είναι ότι δεν υπάρχει ούτε δημοσιογράφος. Υπάρχει κρουπιέρης. Ή, μάλλον, κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο: δημοσιογράφος-κρουπιέρης. Δηλαδή ένας άνθρωπος που, ενώ θα έπρεπε να περιβάλλεται με κύρος, και να κάνει τα πάντα για να το ενισχύσει, καθώς διακονεί έναν από τους κορυφαίους θεσμούς της δημοκρατίας, γίνεται προωθητής τζόγου. Και από τη χειρουργική ακρίβεια στη διατύπωση των νομικών όρων που απαιτεί το ειδησεογραφικό μέρος του show του, περνάει με άνεση στην, τεχνηέντως παραπλανητική, φρασεολογία της διαφήμισης: "Ένας από σας θα κερδίσει αυτό το ποσό. Όσο περισσότερες φορές τηλεφωνήσετε, τόσο αυξάνετε τις πιθανότητες να είστε εσείς ο νικητής." Δεν λέει ψέματα. Αυτός ο κανόνας ισχύει σε όλα τα τυχερά παιχνίδια. Αλλά δεν μας ενημερώνει για το ποιες είναι αυτές οι πιθανότητες.

Έκανα μερικούς υπολογισμούς. Πριν πάρει ο τυχερός (που βαφτίζεται "νικητής") τις €20.000, θα πρέπει να βγουν οι φόροι, οι αμοιβές της εταιρείας που διοργανώνει τη λοταρία, των νομικών και των συμβολαιογράφων που εμπλέκονται στην κλήρωση, του παρόχου της κινητής, και του καναλιού. Για να βγει το ποσό της κλήρωσης θα πρέπει να τζογαριστεί τουλάχιστον το οκταπλάσιο. Άρα οι πιθανότητες να δείτε εσείς τον λογαριασμό σας "βαρύτερο" κατά €20.000 είναι να παιχτούν €160.000. Δηλαδή, κάθε τηλεφώνημα συμμετοχής έχει περίπου μία πιθανότητα στις 50.000. Φυσικά πάντα υπάρχει κάποιος τυχερός, όπως υπάρχει και στο Εurojackpot, με πιθανότητα 1 στα 140 εκατομμύρια. Τους ακούμε οn air όταν κερδίζουν, να λένε πόσο χρειάζονταν αυτά τα λεφτά, πόσες ανάγκες θα καλύψουν, και να ευχαριστούν το κανάλι για τη… γενναιοδωρία του. Φυσικά δεν πρόκειται ποτέ να ακούσουμε τις εκατοντάδες χιλιάδες που δεν κέρδισαν, αλλά συνεχίζουν να παίζουν, παρακινούμενοι κάθε 5 λεπτά από τον δημοσιογράφο-κρουπιέρη.

Το μεγάλο πρόβλημα όμως δεν είναι εκεί. Στο κάτω-κάτω, όταν κάποιος συμμετέχει σε τυχερά παιχνίδια ξέρει ότι οι πιθανότητες κέρδους είναι μικρές. 

Το δομικό, το πρόβλημα υποβάθρου είναι ότι ο τζόγος, με τον τρόπο που πλασάρεται από πλήθος πλέον εκπομπών, τηλεοπτικών, ραδιοφωνικών και διαδικτυακών, αποκτάει θεσμικό χαρακτήρα: απενοχοποιείται, εξευγενίζεται και μετατρέπεται σχεδόν σε φιλανθρωπία, με "πλασιέ" μερικά από τα πρώτα ονόματα της δημοσιογραφικής "πιάτσας". Όταν ο θεατής βλέπει τον "έγκυρο" αναλυτή των ειδήσεων να προτρέπει με εγκαρδιότητα το κοινό να "δοκιμάσει την τύχη του" για να κερδίσει χρήματα, αυτοκίνητα, έπιπλα και ό,τι άλλο πουλάει ο χορηγός της εκπομπής ή το ίδιο το κανάλι, ο τζόγος κανονικοποιείται. Γίνεται οικείος και ενσωματώνεται στην καθημερινή ρουτίνα. Η ενημέρωση έχει πλέον μετατραπεί σε ένα διαρκές, θεσμοποιημένο καζίνο.

Οι παρενέργειες είναι πολλές και πολύ επικίνδυνες.  

Ήδη, ο ηλεκτρονικός τζόγος έχει απαλείψει τον περιθωριακό, αρνητικά φορτισμένο χαρακτήρα που είχαν οι φυσικοί του χώροι - καζίνο, φρουτάκια, χαρτοπαικτικές λέσχες - και λειτουργούσε αποτρεπτικά για μεγάλο μέρος του πληθυσμού.

 Τώρα εγκαταστάθηκε στο καθιστικό, και, ακόμα χειρότερα, στο παιδικό και το εφηβικό δωμάτιο. Μολονότι οι διαφημίσεις τυχερών παιγνιδιών προβάλλονται μετά τις 22:00, όταν τα παιδιά κανονικά έχουν πάει για ύπνο, οι λοταρίες των ΜΜΕ προβάλλονται όλο το 24ωρο! Αυτό γιατί επιτρέπεται;  

Η απάντηση είναι ακόμα μια απόδειξη της ελληνικής ευρηματικότητας όταν πρόκειται να παρακάμψει τον νόμο. (Αν ήμασταν εξίσου ευρηματικοί και σε παραγωγικές δραστηριότητες, θα είχαμε κυριαρχήσει στο Σύμπαν.) Θα τη βρείτε στα ψιλά γράμματα των όρων της λοταρίας, μετά από πολύ ψάξιμο στο κάτω μέρος του site του καναλιού. 

Οι ειδήσεις - λοταρία, λοιπόν, δεν θεωρούνται τζόγος, αλλά… προωθητική ενέργεια!
 

Μα, πώς; Ο νόμος λέει ότι στην προωθητική ενέργεια, αυτός που συμμετέχει στην κλήρωση απαγορεύεται να χρεώνεται. Εδώ πληρώνει, διότι καλεί από γραμμές υψηλής χρέωσης.  

"Τίποτε δεν πληρώνει", απαντούν οι "διοργανωτές". "Διότι, με κάθε τηλεφώνημα, του δίνουμε μια ισόποση επιταγή δώρου".  

Πλήρωσες €3,14 τον λαχνό; Θα πάρεις μια επιταγή, με τη μορφή ενός κωδικού για να ψωνίσεις γκατζετάκια από ένα διαδικτυακό κατάστημα, το οποίο μάλιστα ανήκει στον διοργανωτή και στήθηκε ακριβώς γι’ αυτή τη δουλειά. Μικροπράγματα ευτελούς αξίας, αλλά με φουσκωμένες τιμές. Αν το γκάτζετ είναι ακριβότερο, πληρώνεις τη διαφορά. Αν είναι φτηνότερο, τη χάνεις.

Όμως ελάχιστοι, περίπου το 2%, μπαίνουν στον κόπο να ασχοληθούν με την επιταγή. Άλλωστε τηλεφώνησαν όχι για να αγοράσουν διαδικτυακά μια χάρτινη λίμα νυχιών με €2,80 αλλά για να μπουν στην κλήρωση. Αλλά, ακόμα και σ’ αυτή την περίπτωση, το κόστος για τον διοργανωτή (πραγματικό κόστος προϊόντος + αποστολή) είναι πολύ χαμηλότερο από το έσοδο του τηλεφωνήματος. Ρίχνω μια ιδέα που θα ανεβάσει τις συμμετοχές στον "διαγωνισμό":
"τηλεφωνήστε για να διεκδικήσετε το δώρο των €20.000 και μαζί αποκτήστε, όλοι, το δικαίωμα να κάνετε δική σας μια Φεράρι σε προνομιακή τιμή." Παίρνεις τη δωροεπιταγή και στην αντιπροσωπεία της Φεράρι σου κόβουν από την τιμή της 3,14 ευρώ! 

Δεν είναι ψέματα, ε; 

Επιπλέον, στους όρους της χρήσης του e-shop υπάρχει το εξής απίστευτο: "Η πρόσβαση στο…. (Σ.Σ. όνομα site) επιτρέπεται καθόλη τη διάρκεια λειτουργίας του, διατηρώντας όμως η Εταιρεία το δικαίωμα να αποσύρει ή να διακόψει την παροχή των υπηρεσιών, χωρίς προηγουμένη ενημέρωση οποτεδήποτε. Η Εταιρεία δεν φέρει καμία ευθύνη σε περίπτωση που υπάρχει αδυναμία πρόσβασης στο σύνολο ή μέρος των υπηρεσιών για οποιοδήποτε λόγο." Δηλαδή, σου δίνουμε μια δωροεπιταγή €3,14 για να αγοράσεις προϊόντα, αλλά μπορούμε να κλείσουμε το μαγαζί όποτε θέλουμε, για να μην τα αγοράσεις, και δεν τρέχει κάστανο!  

Είναι νόμιμο αυτό; 

Όχι! Συνιστά παράβαση του Νόμου περί Προστασίας Καταναλωτή (ν. 2251/1994). Βάσει αυτού, αλλά και της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, οποιοσδήποτε όρος επιτρέπει στον προμηθευτή να ακυρώνει μονομερώς τη σύμβαση ή να αρνείται την εκπλήρωση της παροχής του (χωρίς σπουδαίο λόγο ή αποζημίωση) θεωρείται αυτοδικαίως άκυρος ως καταχρηστικός. Κι αν η εταιρεία εμποδίσει τελικά την πρόσβαση στο site της, συντελούνται τα αδικήματα της μη εκπλήρωσης συμβατικής υποχρέωσης και της παράνομης ιδιοποίησης του ποσού. Όμως, ποιος τρέχει στα δικαστήρια για €3,14; 

 Αν η Γενική Γραμματεία Καταναλωτή ή ένας δικαστής εξέταζε αυτή τη διάταξη, θα διαπίστωνε αυτό που και μικρό παιδί καταλαβαίνει: η "δωροεπιταγή" είναι προσχηματική και εικονική, καθώς η εταιρεία δεν αναλαμβάνει δέσμευση να την εξαργυρώσει.  

Γιατί όμως δεν το κάνει κανένας;

Η απάντηση χωρίζεται σε δύο σκέλη: στο νομικό καθεστώς δίωξης και στην πολιτική και διοικητική αδράνεια.

Στην ελληνική έννομη τάξη, οι αρμόδιες αρχές έχουν θεωρητικώς το δικαίωμα να ενεργήσουν αυτεπαγγέλτως. Όμως στην πράξη εξαρτώνται σχεδόν απόλυτα από τις καταγγελίες των πολιτών. Λόγω της υποστελέχωσης και του τεράστιου όγκου της αγοράς, ο αυτεπάγγελτος έλεγχος σε χιλιάδες μαγαζιά, διαδικτυακά ή μη, είναι πρακτικά αδύνατος. Και ένας εισαγγελέας, χωρίς μια εμπεριστατωμένη μήνυση ή καταγγελία από άτομο ή συλλογικό φορέα που να προσκομίζει στοιχεία, δεν υπάρχει περίπτωση να ανοίξει δικογραφία για τους όρους χρήσης ενός e-shop.

Ως προς το αστικό σκέλος, για να κριθεί ένας όρος άκυρος και καταχρηστικός από δικαστήριο, απαιτείται αγωγή, που κοστίζει πολύ περισσότερο από τα €3,14. Επιπλέον, οι διοικητικές αρχές και τα δικαστήρια στην Ελλάδα λειτουργούν με βάση τη στενή τυπική νομιμότητα. Η εταιρεία θα προσκομίσει στο δικαστήριο ένα συμβόλαιο, μια δημοσιευμένη ιστοσελίδα και μια λίστα από απεσταλμένα δέματα, και θα πει:
"Ορίστε, το e-shop υπάρχει, οι όροι αναγράφονται, όποιος πατάει "αποδέχομαι" συμφωνεί με τους όρους, και όποιος ζήτησε προϊόν το πήρε". Για να καταρρίψει μια Αρχή αυτόν τον ισχυρισμό ως "εικονικό", θα πρέπει να διεξάγει βαθύ οικονομικό και τεχνικό έλεγχο: να ζητήσει στοιχεία κλήσεων, βαθμό ανταπόκρισης, ποσοστά εξαργύρωσης. Οι ελεγκτικές αρχές σπάνια διαθέτουν τους πόρους, τη βούληση ή την ικανότητα να μπουν σε τέτοιο βάθος.

Έπειτα υπάρχει το πάγιο ελληνικό πρόβλημα των φλου αρμοδιοτήτων. 

Το ΕΣΡ λέει: "Εμείς ελέγχουμε αν αναγράφεται η τιμή στην οθόνη. Το αν το e-shop είναι εικονικό, είναι θέμα της Αρχής Καταναλωτή". 

Η Αρχή Καταναλωτή λέει: "Εμείς εξετάζουμε εμπορικές πρακτικές. Αν αυτό συνιστά κρυφό τζόγο, είναι θέμα της ΕΕΕΠ". 

Η ΕΕΕΠ (Επιτροπή Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων) λέει: "Αυτοί πουλάνε δωροεπιταγές e-shop. Άρα δεν είναι τζόγος και δεν έχουμε αρμοδιότητα".

Στις ΗΠΑ και στην Αγγλία, όταν μια εταιρεία αποσπά από εκατομμύρια πολίτες, 3 ευρώ από τον καθένα, μεγάλες δικηγορικές εταιρείες σε συνεργασία με συλλόγους καταναλωτών καταθέτουν συλλογικές αγωγές. Αν κερδίσουν, η αποζημίωση είναι εκατομμύρια, οπότε υπάρχει ισχυρό οικονομικό κίνητρο να κυνηγηθεί η υπόθεση. Στην Ελλάδα, το πλαίσιο για τις συλλογικές αγωγές από Ενώσεις Καταναλωτών είναι εξαιρετικά γραφειοκρατικό και βραδυκίνητο, ενώ οι αποζημιώσεις που επιδικάζονται, αστείες. Ακόμη κι αν η Αρχή Καταναλωτή (μετά από καταγγελία) επιβάλει ένα διοικητικό πρόστιμο, το ποσό θα είναι πενταροδεκάρες μπροστά στα εκατομμύρια που θα έχουν ήδη εισπραχθεί από τις τηλεφωνικές κλήσεις. Συμφέρει.

Έτσι, αυτό το θολό τοπίο επιτρέπει στο κανάλι και στην εταιρεία πενταψήφιων αριθμών να βαφτίζουν τη λοταρία προωθητική ενέργεια και να ισχυρίζονται ότι η συμμετοχή είναι δωρεάν, αφού τα λεφτά που πληρώνουν οι τηλεθεατές τα πατσίζουν με προϊόντα. Η κλήρωση του ημερήσιου ποσού εμφανίζεται ως "δώρο προώθησης".

Τι, όμως, προωθεί; 

Όταν κληρώνονται αυτοκίνητα και έπιπλα, η προώθηση έχει μια βάση. Αλλά όταν πρόκειται για σκέτο χρήμα, ποιο είναι το προωθούμενο προϊόν; 

Μα, η ίδια η ειδησεογραφική εκπομπή! Αυτός είναι ο νομότυπος ισχυρισμός. Σαν να λέμε, θέλουμε να αυξήσουμε τους θεατές μας όχι επειδή το κανάλι, ο δημοσιογράφος και το επίπεδο της εκπομπής δημιουργούν κίνητρο στον πολίτη να την παρακολουθήσει, αλλά επειδή κάθε μέρα μοιράζουμε χιλιάρικα. Το πόσο εξευτελιστική είναι αυτή η παραδοχή για τους συντελεστές της εκπομπής είναι, υποθέτω, εύκολα αντιληπτό, και από τους ίδιους. Είναι όμως πολλά τα λεφτά!

Κι επειδή αυτές οι λοταρίες γίνονται και ώρες που βλέπουν τα παιδιά τηλεόραση, μπορεί και ένας 12χρονος να τηλεφωνήσει και να χρεωθεί. Υπάρχει κάποιος μηχανισμός που να ελέγχει αν όσοι συμμετέχουν στον "διαγωνισμό" είναι ενήλικες; 

Κανένας! Αν όμως ο 12χρονος κερδίσει, δεν θα μπορεί να πάρει το έπαθλο! Τότε ζητάμε ταυτότητα. Τον προστατεύουμε δηλαδή όχι από τη δαπάνη, όχι από τον εθισμό στο τζόγο, αλλά από το… κέρδος, στη σπάνια περίπτωση που η θεά Τύχη τον ευνοήσει. 

Στο διαδίκτυο, το φαινόμενο είναι ακόμα πιο επιθετικό, ανεξέλεγκτο και τεχνικά εξελιγμένο. Ενώ στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο οι "διαγωνισμοί" περιορίζονται σε τηλεφωνικές κλήσεις και SMS σε πενταψήφιους αριθμούς, στις διαδικτυακές εκπομπές οι μηχανισμοί του τζόγου έχουν ενσωματωθεί οργανικά στην ίδια τη ροή του περιεχομένου, στοχεύοντας κατά κύριο λόγο σε νεανικό και ανήλικο κοινό. Πολλοί streamers και YouTubers διοργανώνουν καθημερινές ή εβδομαδιαίες κληρώσεις για ακριβά δώρα. Για να μπει κάποιος στην κλήρωση καλείται να κάνει εγγραφή ή κατάθεση χρημάτων σε συγκεκριμένη πλατφόρμα χρησιμοποιώντας τον ειδικό κωδικό του ινφλουένσερ, ο οποίος παίρνει προμήθεια για κάθε νέο παίκτη που εξωθεί στα σαγόνια του τζόγου! Άλλοι διαδικτυακοί αστέρες μεταδίδουν ζωντανά τους εαυτούς τους να παίζουν "φρουτάκια" ή να ποντάρουν μεγάλα ποσά. Φυσικά δεν είναι δικά τους, αλλά εικονικά, που τους τα δίνουν τα online καζίνο για διαφημιστικούς λόγους. Οι θεατές, κυρίως νέοι, βλέπουν το είδωλό τους να κερδίζει συνέχεια εύκολο χρήμα, εν μέσω ιαχών και πανηγυρισμών, και σχηματίζουν μια εντελώς απατηλή εικόνα για τις πιθανότητες της τύχης.

Η συστηματική έκθεση των νέων στον τζόγο αλλοιώνει τις αξίες τους. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η οικονομική ζημιά, αλλά η τοξική μετάλλαξη της σχέσης προσπάθειας και ευ ζην. Οι κίνδυνοι από τον εθισμό στον τζόγο περνούν γρήγορα με μικρά γράμματα στο κάτω μέρος της οθόνης ή εκφωνούνται τροχάδην, ενώ η συμμετοχή σ’ αυτόν παρουσιάζεται ως μια παρεΐστικη, ανέμελη διασκέδαση. Η συνεχής έκθεση στις άμεσες "συγκινήσεις" του τζόγου (ποντάρισμα και αποτέλεσμα σε λίγη ώρα) εθίζει τον εγκέφαλο και κάνει την πραγματική ζωή να φαίνεται αδιάφορη και ατελέσφορη. Γιατί να κάθεσαι να σχεδιάζεις και να δημιουργείς, να προσπαθείς και να εξελίσσεσαι; Σε πόσο χρόνο θα σου αποδώσουν αυτά; Ενώ μπορείς ακαριαία να μεταμορφώσεις τη ζωή σου και να γίνεις ο Μάκης που κέρδισε το Eurojackpot ή έστω ο μπατζανάκης του.

Η σχέση του Έλληνα με τα τυχερά παιχνίδια δεν είναι καινούργιο φαινόμενο, όμως τα τελευταία χρόνια έχει εξελιχθεί σε εκτεταμένη κοινωνική και οικονομική παθογένεια. Η παρατεταμένη οικονομική αβεβαιότητα, ο πληθωρισμός και η ακρίβεια, αντί να λειτουργήσουν αποτρεπτικά, ωθούν χιλιάδες πολίτες να εναποθέτουν τις ελπίδες τους για οικονομική σωτηρία στο τζογάρισμα. Ενώ στις πλούσιες χώρες της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης ο τζόγος είναι μια ακριβή μορφή ψυχαγωγίας για πλεονάζοντα εισοδήματα, στην Ελλάδα, όπως και σε πολλές τριτοκοσμικές χώρες, είναι μηχανισμός απελπισίας. Οι πολίτες παίζουν όχι επειδή τους περισσεύουν, αλλά επειδή τους λείπουν. Κι όσο περισσότερα τους λείπουν, τόσο περισσότερο παίζουν.

Σήμερα λειτουργούν στην Ελλάδα νόμιμα 18 στοιχηματικές εταιρείες και 8 καζίνα, συν τα Λαχεία, την Allwyn και τις Ιπποδρομίες. Επί πλέον, η blacklist της ΕΕΕΠ  περιλαμβάνει 510 (!!!) μη αδειοδοτημένες διαδικτυακές στοιχηματικές πλατφόρμες. 

Σ’ αυτή τη βαριά βιομηχανία "πώλησης ελπίδων", οι Έλληνες καταθέτουν ετησίως το 7,5% του ΑΕΠ της χώρας! Τα μεγέθη είναι αστρονομικά και θα μπορούσαν να λειτουργήσουν και ως δείκτης αδιεξόδου και απόγνωσης μια κοινωνίας.

Ο συνολικός νόμιμος τζίρος των τυχερών παιγνιδιών στην Ελλάδα το 2025 ήταν €16,7 δισ., αυξημένος κατά 7% σε σχέση με το 2024, χωρίς να υπολογισθούν τα κέρδη που ξαναποντάρονται.  

Η πραγματική χασούρα των παικτών, δηλαδή τα κέρδη των εταιρειών πριν τη φορολογία, ήταν, το 2024, περίπου €2,8 δισ., ενώ το 2025 ξεπέρασαν τα 3. Δηλαδή, πάνω από 3 δισεκατομμύρια ευρώ μεταφέρθηκαν οριστικά από τις τσέπες των πολιτών στα ταμεία των στοιχηματικών εταιρειών, του ΟΠΑΠ και των καζίνων. Αλλά μεταφέρθηκαν και στα ταμεία του κράτους.

Αυτός είναι ο λόγος που ο τζόγος κατακλύζει τις τηλεοπτικές οθόνες και το διαδίκτυο.  

Γίνεται χορηγός και "νονός" (και με τις δύο έννοιες) αθλητικών ομάδων, πρωταθλημάτων και αθλητικών διοργανώσεων. Ταΐζει τα ΜΜΕ, καθώς οι εταιρείες στοιχημάτων είναι αυτή τη στιγμή οι μεγαλύτεροι διαφημιζόμενοι σε τηλεόραση, ραδιόφωνο και ενημερωτικά sites.  

Ταΐζει και το κράτος. Πάνω από 1,2 δισ. ευρώ μπήκαν πέρυσι στα ταμεία του, μέσω των αδειών, της φορολογίας των εταιρειών και των κερδών των παικτών. 

Μιλώντας στην 4η Online Gaming Day, ο πρόεδρος της ΕΕΕΠ ανέφερε ότι το 2025 "περισσότεροι από 900.000 Έλληνες συμμετείχαν σε παράνομα παιχνίδια με τον εκτιμώμενο κύκλο να υπολογίζεται στα 2 δισ. και τα χαμένα έσοδα για το κράτος στα 400 εκατ. ευρώ". Αυτό μας ενδιαφέρει. Πόσα χάνει το κράτος από τους φόρους, όχι πόσα οι πολίτες από το υστέρημά τους.

Μάλιστα, το σύστημα φορολογίας των πολιτών, στις λίγες αναλογικά φορές που κερδίζουν, είναι και παράλογο και ανήθικο. Φορολογούνται "ανά συνεδρία" (ή ανά ημέρα) και "ανά δελτίο" και όχι σε ετήσια βάση. Ο φόρος είναι προοδευτικός και φτάνει, για κέρδη πάνω από €500, το 7,5% σε λοταρίες και λαχεία, και το 30%, στο online καζίνο. Αν ένας παίκτης κερδίσει €500 τη Δευτέρα, το  κράτος παρακρατεί αμέσως τον φόρο στην πηγή. Αν την Τρίτη χάσει €2.000, το κράτος δεν του επιστρέφει ούτε ένα ευρώ από τον φόρο της Δευτέρας. Οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες ή δεν φορολογούν καθόλου τα κέρδη των παικτών (φορολογούν όμως τα κέρδη των εταιριών) ή τα υπολογίζουν σε ετήσια βάση επιτρέποντας στον παίκτη να τα συμψηφίσει με τη χασούρα. 

Τα έσοδα του Δημοσίου από τον φόρο μόνο των κερδών των παικτών έφτασαν το 2025 τα €463,7 εκατ. έναντι €398 εκατ. το 2024.

Όμως οι ζημιές για την κοινωνία δεν είναι μόνο χρηματικές. Ο τζόγος παράγει ένα τεράστιο κοινωνικό κόστος: εθισμένους πολίτες, διαλυμένες οικογένειες, κατάθλιψη, αύξηση των διαζυγίων, ενδοοικογενειακή βία, ψυχικές ασθένειες, παιδιά σε προνοιακές δομές, απόπειρες αυτοκτονικών, αυτοκτονίες, εγκληματικότητα, κατασχέσεις, ελέγχους, συλλήψεις, δικογραφίες.  

Επιβαρύνεται το σύστημα υγείας, οι δομές απεξάρτησης, η Δικαιοσύνη, η Αστυνομία, οι Δημόσιες Υπηρεσίες. 

Επιβαρύνεται η Οικονομία από απώλεια παραγωγικότητας αλλά και φορολογικών εσόδων από τα άτομα που καταστρέφονται επαγγελματικά και ψυχικά.  

Στην ουσία, πρόκειται για ένα απολύτως στρεβλό μοντέλο, το οποίο διογκώνεται με τις ευλογίες του κράτους: τα κέρδη τα καρπώνονται ιδιώτες, ενώ η ζημιά και το κόστος της θεραπείας διαχέεται, πάλι με τη βοήθεια του κράτους, σε όλη την κοινωνία και στους φορολογούμενους. Φυσικά, και σε εκείνους που δεν παίζουν.

Ως πού θα πάει αυτό; 

Αρκετές ευρωπαϊκές χώρες έχουν αρχίσει (και πολύ άργησαν) να παίρνουν μέτρα: από τον πολύ αυστηρό έλεγχο για τις ώρες και τον τρόπο "προώθησης" του τζόγου μέχρι την πλήρη απαγόρευση της διαφήμισής του. 

Εμείς ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο "ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ" ΚΟΥΛΟΧΑΝΕΙΟ: Μην είν’ οι κάμποι; Μην είναι τα βουνά; Μια μπαρμπουτιέρα είναι

2023: Ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας ο ΤΖΟΓΟΣ !! - Κίνημα Υπέρβαση

 


Γράφει ο  Θεόδωρος Παντούλας

Ο πύργος του «Ελληνικού» δεν είναι απλώς το ψηλότερο κτίριο της χώρας. Είναι ένα καθόλα εμβληματικό κτίριο.

Συμβολίζει «τη στροφή της Ελλάδος», τον νέο της προσανατολισμό.

Ένας Υπουργός –και καλά αρχαιομαθής–  προσδιόρισε τον πύργο, «κατ’ αναλογίαν», ως τον σύγχρονο Παρθενώνα! Αυτό, μας εξήγησε, «θα είναι το νέο πρόσωπο της χώρας στο εξωτερικό». Επιπλέον, στο εσωτερικό θα δημιουργηθούν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας.

Κι αν η αμετροεπής σύγκριση με τον Παρθενώνα αμφισβητείται από πολλούς, τις θέσεις εργασίας ουδείς τις αμφισβητεί.  Θα γεμίσει η Αθήνα μεσίτες, σεκιουριτάδες, σερβιτόρους, παρκαδόρους και κρουπιέρηδες.

Και όλα αυτά θα λάβουν χώρα σε μια περιοχή που λέγεται «Ελληνικό» – δεν πρόκειται για φάρσα, αλλά για ειρωνεία της ιστορίας. Στην παραγωγικά αποψιλωμένη γωνιά μας προτεραιότητα της Πολιτείας είναι, όσος τόπος μένει ανεκμετάλλευτος από ξαπλώστρες και φωτοβολταϊκά, να γίνει ένα γιγαντιαίων διαστάσεων καζίνο! 

Να γίνει, δηλαδή, ένα ευρύχωρο στέκι χαρτοκλεπτών, παρότι ο τζόγος είναι υπαίτιος για ουκ ολίγα στραπάτσα με εκτεταμένες κοινωνικές επιπτώσεις που επί των ημερών μας δεν αφορούν μόνο πλούσιους χασομέρηδες ή επίδοξους τυχοδιώκτες.  Αφορούν τους πάντες αφού το τζογάρισμα από έθος του περιθωρίου συστήνεται σαν δημοφιλής δραστηριότητα, σαν διασκεδαστική αναψυχή, σαν πρόξενος χαράς.  Σαν ένα πάνδημο «παιχνίδι».

«Παίξτε υπεύθυνα», μας προτρέπει ακαταπαύστως ο διαφημιστικός καταιγισμός που ενδύεται τα πέπλα της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, μιας ανοιχτοχέρας ευθύνης που παρέργως «χρηματοδοτεί» ανώνυμες εταιρίες, οι αγωνιστικές επιδόσεις των οποίων είναι στοιχηματικού μάλιστα ενδιαφέροντος! 

Η Ελλάδα πιά δεν αναστενάζει στα γήπεδα που αδειάζουν από φιλάθλους, αλλά στις οθόνες που οι ταλαίπωροι παίζουν τα ρέστα τους. Και το ποντάρισμα από δυσπρόσιτη δραστηριότητα των ολίγων, γίνεται ευπρόσιτη ενασχόληση των πολλών μέσω των εφαρμογών που έρχονται και σε βρίσκουν 24/7 στο τηλέφωνό σου.

Ο ετήσιος τζίρος αυτής της δραστηριότητας ξεπερνά τα 30 δισεκατομμύρια και αυτοί που τον κατορθώνουν δεν είναι συγγενείς του Τζον Τάραμας. Είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Και για τον αριθμό τους και για τα ποσά που «επενδύουν» υπάρχουν δεδομένα και, δυστυχώς, υπάρχουν και ελληνικές πρωτιές, οι οποίες, όλως παραδόξως, μας αφήνουν αδιάφορους, θεωρώντας ανοήτως πως αν δεν μιλάμε για το κακό, αυτό παύει και να υπάρχει.

Εξαίρεση σε αυτή τη συμπεφωνημένη (και λαλέουσα) σιωπή ο Σταύρος Ξαρχάκος.  Αγνοώ τι χρωστά ο ίδιος στην Ελλάδα, αλλά γνωρίζοντας τι του χρωστάμε οι επίλοιποι, εκτιμώ ότι δεν είναι να πέφτουν κάτω οι μετρημένες κουβέντες του. Ο συνθέτης, κατά την πρόσφατη βράβευσή του από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, έκανε έκκληση στον Πρωθυπουργό να σώσει τη νεολαία από τον τζόγο.

Κι επειδή στον δημόσιο βίο, συνήθως, υποληπτόμαστε τους μανατζαραίους κι όχι τους δημιουργούς, δεν ξέρω αν τον πήρε στα σοβαρά ο Πρωθυπουργός. Αυτό που ξέρω είναι ότι, λίγες ημέρες μετά τη βράβευση του συνθέτη, κυβερνητικός παράγοντας σε σχετική ημερίδα, αφού επιβεβαίωσε ότι ο κλάδος των ηλεκτρονικών παιγνίων πάει τρένο κι έχει μεγάλα περιθώρια ανάπτυξης, ξεθηκάρωσε κατά του παράνομου τζόγου που –άκουσον, άκουσον– στερεί έσοδα από τον νόμιμο, αλλά και από την Πολιτεία, που οφείλει μέσω των μηχανισμών της να τον κάνει ντα και να επιβάλει την «τάξη».

–Και τι θες να γίνει, ακούω ήδη τις ενστάσεις σας. Να μείνει παράνομη κι αφορολόγητη αυτή η δραστηριότητα;

Όχι. Θέλω όμως να προηγηθούν δύο άλλα πράγματα.

Πρώτον, η Πολιτεία να μην κρατάει φανάρι σε επιβλαβείς δραστηριότητες και δεύτερον, να ενημερωθούν οι προαγωγοί της σύννομης λωποδυσίας ότι στην χώρα υπάρχουν κι άλλες έκνομες δραστηριότητες που δεν φορολογούνται, ακριβώς επειδή η Πολιτεία τις αφήνει στις παρυφές της, μιας και μέχρι σήμερα δεν διανοήθηκε να τις ξεπλύνει με το φτηνό επιχείρημα της απώλειας εσόδων. Άλλωστε, όπως ορθοτόμησε ο Θανάσης Βέγγος, ως θυμόσοφος «Θρασύβουλας», «όλα είναι ατμός και διαλύονται. Το χρήμα είναι ατμός και φεύγει».

Άλλα είναι τα κεφαλαιώδη:

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Συνεχίζει δραματικά επίκαιρος ο «τζόγος»!...

 
Ψυχό-κοινωνικό Πιπεράτο του Καθηγητή Πιπερόπουλου


     Χρονιάρες μέρες και κάποιοι προκάλεσαν τη θεά Τύχη, σε φιλικά σπίτια ή γειτονικά ΠΡΟ-ΠΟτζίδικα για το γούρι,. Αυτοί ΔΕΝ έχουν «πρόβλημα»…

     Πρόβλημα έχουν εκείνοι που συνεχίζουν και τις υπόλοιπες μέρες του Χρόνου και αυτό το πρόβλημα αναδεικνύω σήμερα καθώς στους τηλεοπτικούς μας δέκτες άνδρες, γυναίκες και παιδιά δεχόμαστε τα ωραία μηνύματα, προσκλήσεις για να «παίξουμε» και στο κάτω μέρος της οθόνης του τηλεοπτικού μας δέκτη περνά το μήνυμα:

     «Κίνδυνος εθισμού και απώλειας περιουσίας/ Παίξτε υπεύθυνα!…»

     Ελπίζω πολλοί από σας, όπως εγώ να χαμογελάτε την ώρα που θυμώνετε καθώς κρίνω ότι το μήνυμα προσβάλει την απλή κοινή λογική!...

     «Παίξτε υπεύθυνα;»

     Ποιόν συμβουλεύουν οι αρμόδιοι να παίξει «υπεύθυνα»;

     Τον σοβαρό, εγκρατή συνάνθρωπό μας που ΔΕΝ χρειάζεται αυτή την προτροπή ή το άτομο που ήδη είναι εθισμένο στον τζόγο και αυτό το μήνυμα το έχει προ καιρού «γραμμένο;»

     Διαπιστωμένα σε περιόδους οικονομικής κρίσης ο ΤΖΟΓΟΣ αυξάνεται κατακόρυφα και οι Έλληνες βιώνουμε οικονομική κρίση και Μνημόνια επί 14 χρόνια!...

     Διεθνώς πλέον το κυνηγητό της Τύχης καθιερώθηκε επίσημα και ανεπίσημα σε φοβερά επικερδή απασχόληση για τα Κράτη (Λαχεία, ιπποδρομίες, καζίνα, ΠΡΟ-ΠΟ, Λόττο. Κ.α.), για ιδιώτες και οργανωμένα συμφέροντα που σε καθημερινή βάση διακινούν μυθώδη ποσά από το περίσσεμα των εύπορων ή το υστέρημα των σχετικά άπορων.

     Στη Μέκκα του τζόγου, στο μυθικό Las Vegas της Νεβάδα (την πόλη τζόγου και πορνείας που ποτέ δεν...Κοιμάται) οι εισπράξεις μιας βραδιάς ξεπερνούν κατά πολύ τον ετήσιο προϋπολογισμό γιγάντιων ελληνικών ΔΕΚΟ όπως η ΔΕΗ ή ο ΟΤΕ!...

     Το πρόβλημα του τζόγου είναι από τις δυσκολότερες περιπτώσεις προσωπικής ψυχοπαθολογίας με κοινωνικές και οικονομικές διαστάσεις ενώ παράλληλα είναι δυσχερής η προσπάθεια ορισμού και καθορισμού του προβλήματος.

     Το θεμελιακό στοιχείο του τζόγου ταυτίζεται με τη συναρπαστική πιθανότητας, με το κρεσέντο των εξωτικών συναισθημάτων που δημιουργεί το ρίσκο παίρνοντας τις μορφές του «ριξίματος» των ζαριών, του άσου που έρχεται στην κατάλληλη στιγμή, του επιτυχημένου συνδυασμού των συμβόλων 1, 2 ή Χ , του αλόγου στον Ιππόδρομο που επιβεβαιώνει την πίστη μας στις ικανότητές του, του «μαγικού»" συνδυασμού των αριθμών ΛΟΤΤΟ, ΤΖΟΚΕΡ…

     Μαθαίνουμε το τζόγο από πολύ μικρή ηλικία. Παιδικά παιχνίδια έχουν ως καθοριστικό τους στοιχείο το...ρίσκο. Με άλλα λόγια είναι παιχνίδια τύχης, καθώς περιέχουν τη ρίψη του ζαριού, το τράβηγμα χαρτιών, το στοιχείο της πιθανότητας. Επιπρόσθετα σε πολλές οικογένειες τα παιδιά όχι μόνο βλέπουν γονείς και φίλους να παίζουν, αλλά και αυτά εμπλέκονται στο συναρπαστικό  κυνηγητό της τύχης καθώς παίζουν κάποιο τυχερό παιχνίδι μεταξύ τους ή με τους γονείς τους.

     Με δεδομένες τις διαδικασίες εξοικείωσης όλων μας εξ απαλών ονύχων με τα παιχνίδια της τύχης παραμένει επίμονα δύσκολη η απάντηση στο θεμελιακό ερώτημα «γιατί ένα συγκεκριμένο  άτομο καταλήγει να γίνει μανιώδης παίκτης;»

     Σε μια πρώτη επιπόλαια θεώρηση ο μανιώδης κυνηγός της Τύχης προβάλλει ως άτομο με έντονα στοιχεία κοινωνικότητας, πρόσχαρο στη συμπεριφορά του με τους άλλους, ευχάριστος στην παρέα άνδρας ή γυναίκα. Διεισδύοντας όμως βαθύτερα στην αυθεντικότητα της συμπεριφοράς του, ανακαλύπτουμε κάτω από την ευχάριστη επιφάνεια ένα άτομο ανώριμο συναισθηματικά με έντονα χαρακτηριστικά εχθρότητας και σαφείς τάσεις μαζοχισμού που συνοδεύονται από υπέρμετρη αντικοινωνικότητα και επαναστατικότητα καθώς και από μια χαρακτηριστική ροπή προς τη μαγεία, την παραψυχολογία και με μεταφυσικές ανησυχίες.

Ο καταναγκαστικός κυνηγός της τύχης

     Η ψυχοσύνθεση του καταναγκαστικού κυνηγού της τύχης, του γνωστού παθιασμένου τζογαδόρου, φαίνεται να είναι ταυτόσημη με την αναζήτηση της δράσης και της περιπέτειας και υποδηλώνει άτομο που εάν δεν ρισκάρει αδυνατεί να επιβεβαιώσει την ύπαρξή του, αδυνατεί να αισθανθεί ότι πραγματικά ζει!..

     Συχνά αυτά τα άτομα ως κυνηγοί της Τύχης δημιουργούν πολύπλοκα συστήματα υποκειμενικής αιτιολόγησης της συμπεριφοράς τους που ξεκινούν από το γνωστό «σύνδρομο του Μόντε Κάρλο» όπου ο παίκτης πιστεύει ότι αφού χάσει σε ένα αριθμό Χ προσπαθειών την επόμενη φορά σίγουρα θα κερδίσει χωρίς, φυσικά, να γνωρίζει πόσες ακριβώς πρέπει να είναι οι Χ φορές.

     Επίσης υπάρχει και ο «φαύλος κύκλος» η αποκαλούμενη φαντασίωση του λαθεμένου συλλογισμού που για τον τζογαδόρο παίρνει την ακόλουθη μορφή:

     «Όταν κερδίζω παίζω με τα χρήματα των άλλων και όταν χάνω προσπαθώ απλά και μόνο να πατσίσω…»  Όταν το επιτύχω αυτό το κέρδος μου ταυτίζεται με την απόλαυση, τη γοητεία και τη συναρπαστικότητα που μου χαρίζει το παιχνίδι χωρίς να μου κοστίζει και...πολλά!..

     Ο παθολογικός παίκτης, ο τζογαδόρος, χώρια από τις ώρες που αναλώνει σε ένα συγκεκριμένο παιχνίδι (χαρτιά, καζίνο, ιππόδρομος) ξοδεύει και πολλές από τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας προσδιορίζοντας την κακοτυχία της περασμένης νύχτας ή μέρας και πλάθοντας όνειρα για το επόμενο παιχνίδι, την επόμενη αναμέτρηση με τη θεά Τύχη.

     Ο καταναγκασμός και η ταυτόχρονη γοητεία, η συναρπαστικότητα του κυνηγητού της Τύχης οδηγούν το άτομο αυτό σε πλήρη αδιαφορία και αμέλεια της προσωπικής του και οικογενειακής ζωής και φυσικά των επαγγελματικών του υποχρεώσεων.

Ψυχοθεραπευτική αγωγή:

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΤΖΟΓΟΛΑΓΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ : Καμπάνα αφύπνισης χτυπά ο «Τζόγος» στην Ελλάδα!...

 


Γράφει ο Καθηγητής  Γιώργος Πιπερόπουλος*

     Σύμφωνα με στοιχεία της Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων (ΕΕΕΠ)  ξοδέψαμε σε λαχεία, στοιχήματα, ιππόδρομος, καζίνα 16 δισ. το 2019, ξοδέψαμε 22,1 δισ. το  2021 και φτάσαμε τα 29,2 δισ. το 2022 από τα οποία το 73%, 21,3 δισ. έγινε σε διαδικτυακά τυχερά παιχνίδια!..

     Δυστυχώς, διαπιστωμένα, ο τζόγος αυξάνεται όταν οι Λαοί βιώνουν οικονομική κρίση και στην Ελλάδα «τρόικας και θεσμών», όπως φαίνεται, σπάμε το ένα μετά το άλλο ρεκόρ!… 

     Για λόγους σύγκρισης οικονομικών μεγεθών (προφανώς τα μεγέθη τζόγου αποτελούν πλέον Εθνική αιμορραγία) ότι η μοναδική «βαριά» βιομηχανία μας, ο Τουρισμός, έφερε έσοδα 18,9 δισ. το 2019 τα οποία λόγω πανδημίας μειώθηκαν στα 10, 65 δισ. το 2021 και έφτασαν πάλι το 2022 στα επίπεδα του 2019, περίπου 18, δισ.

     Τι λέτε, πάμε καλά;

     Σε ολάκερο τον πλανήτη μας το κυνηγητό της Τύχης έχει καθιερωθεί, επίσημα και ανεπίσημα σε φοβερά επικερδή απασχόληση τόσο για τα Κράτη ( λαχεία, ιπποδρομίες, καζίνα, ΠΡΟ-ΠΟ,  Λόττο κλπ.), για ιδιώτες και για οργανωμένα συμφέροντα που σε καθημερινή βάση διακινούν μυθώδη ποσά από το περίσσεμα των εύπορων ή το υστέρημα των σχετικά άπορων….

     Το πρόβλημα του τζόγου είναι από τις δυσκολότερες περιπτώσεις προσωπικής ψυχοπαθολογίας με κοινωνικές και οικονομικές διαστάσεις ενώ παράλληλα είναι δυσχερής η προσπάθεια ορισμού και καθορισμού του προβλήματος.

     Το θεμελιακό στοιχείο του τζόγου ταυτίζεται με τη συναρπαστικότητα της πιθανότητας, με το κρεσέντο των εξωτικών συναισθημάτων που δημιουργεί το «ρίσκο» παίρνοντας τις μορφές του ριξίματος των ζαριών, του άσου που έρχεται στην κατάλληλη στιγμή, του επιτυχημένου συνδυασμού των συμβόλων 1, 2 ή Χ , του αλόγου που επιβεβαιώνει την πίστη μας στις ικανότητές του, του «μαγικού»” συνδυασμού των αριθμών του ΛΟΤΤΟ.

Το ψυχογράφημα του «τζογαδόρου»

     Μαθαίνουμε το τζόγο από πολύ μικρή ηλικία. Παιδικά παιχνίδια έχουν ως καθοριστικό τους στοιχείο το…ρίσκο. Με άλλα λόγια είναι παιχνίδια τύχης, καθώς περιέχουν τη ρίψη του ζαριού, το τράβηγμα χαρτιών, το στοιχείο της πιθανότητας. Επιπρόσθετα σε πολλές  οικογένειες τα παιδιά όχι μόνο βλέπουν γονείς και φίλους να παίζουν, αλλά συχνά εμπλέκονται στη συναρπαστικότητα του κυνηγητού της τύχης καθώς παίζουν κάποιο τυχερό παιχνίδι μεταξύ τους ή με τους γονείς τους.

     Με δεδομένες τις διαδικασίες εξοικείωσης όλων μας εξ απαλών ονύχων με τα παιχνίδια της τύχης παραμένει επίμονα δύσκολη η απάντηση στο θεμελιακό ερώτημα:

«γιατί ένα συγκεκριμένο άτομο γίνεται μανιώδης παίκτης;»

     Σε μια πρώτη επιπόλαια θεώρηση ο μανιώδης κυνηγός της τύχης προβάλλει ως άτομο με έντονα στοιχεία κοινωνικότητας, πρόσχαρο στη συμπεριφορά του με τους άλλους, ευχάριστος στην παρέα άνδρας ή γυναίκα. Διεισδύοντας όμως βαθύτερα στην αυθεντικότητα της συμπεριφοράς του, ανακαλύπτουμε κάτω από την ευχάριστη επιφάνεια ένα άτομο ανώριμο ψυχό-συναισθηματικά, με έντονα χαρακτηριστικά εχθρότητας και σαφείς τάσεις μαζοχισμού που συνοδεύονται από υπέρμετρη αντικοινωνικότητα και επαναστατικότητα καθώς και από μια χαρακτηριστική ροπή προς τη μαγεία, την παραψυχολογία και μεταφυσικές ανησυχίες.

    Η ψυχοσύνθεση του καταναγκαστικού κυνηγού της τύχης, του γνωστού παθιασμένου τζογαδόρου, φαίνεται να είναι ταυτόσημη με την αναζήτηση της δράσης και της περιπέτειας και υποδηλώνει άτομο που εάν δεν ρισκάρει αδυνατεί να επιβεβαιώσει την ύπαρξή του, αδυνατεί να αισθανθεί ότι πραγματικά ζει!

     Συχνά ο κυνηγός της τύχης δημιουργεί πολύπλοκα συστήματα υποκειμενικής αιτιολόγησης της συμπεριφοράς του που ξεκινούν από το γνωστό «Σύνδρομο του Μόντε Κάρλο» όπου ο παίκτης πιστεύει ότι αφού χάσεις σε ένα αριθμό Χ προσπαθειών την επόμενη φορά θα κερδίσεις νομοτελειακά, αλλά δυστυχώς κανείς δεν γνωρίζει πόσες ακριβώς πρέπει να είναι οι Χ φορές.

     Υπάρχει, επίσης, και ο «φαύλος κύκλος» η αποκαλούμενη φαντασίωση του λαθεμένου συλλογισμού που για τον τζογαδόρο παίρνει την ακόλουθη μορφή: «Όταν κερδίζω παίζω με τα χρήματα των άλλων και όταν χάνω προσπαθώ απλά και μόνο να πατσίσω. Όταν το επιτύχω αυτό το κέρδος μου ταυτίζεται με την απόλαυση τη γοητεία τη συναρπαστικότητα που μου χαρίζει το παιχνίδι χωρίς να μου κοστίζει πολλά…»

     Ο παθολογικός παίκτης, ο αποκαλούμενος «τζογαδόρος», πέρα από τις ώρες που αναλώνει στο συγκεκριμένο παιχνίδι (χαρτιά, καζίνο, ιππόδρομος κλπ.) ξοδεύει και τις υπόλοιπες ώρες του προσδιορίζοντας την κακοτυχία της περασμένης νύχτας ή μέρας και πλάθοντας όνειρα για το επόμενο παιχνίδι, την επόμενη αναμέτρηση.

     Ο καταναγκασμός και η ταυτόχρονη γοητεία, η συναρπαστικότητα του κυνηγητού της Τύχης οδηγούν τα άτομα αυτά σε πλήρη αδιαφορία και αμέλεια της προσωπικής τους και οικογενειακής ζωής και φυσικά των επαγγελματικών του υποχρεώσεων.

Ψυχοθεραπευτική αγωγή

     Οι καταναγκαστικοί παίκτες, θεραπευτικά, εντάσσονται μέσα στα πλαίσια της προσέγγισης διαταραχών χαρακτήρα και θεραπείας καταναγκαστικών νευρώσεων. Ερευνητικές προσπάθειες κλινικού κυρίως χαρακτήρα πιστοποιούν το γεγονός ότι  ένα σημαντικό ποσοστό αυτών των ατόμων επιδείχνουν και τύπο ψυχοσύνθεσης (δομές προσωπικότητας και συναισθηματικό φάσμα) και χαρακτήρα που προσιδιάζει άτομα που εμπλέκονται στα προβλήματα κατάχρησης και εθισμού σε αλκοόλ και ναρκωτικές ουσίες.

     Υπάρχει η άποψη ότι ένα σημαντικός αριθμός παικτών είναι νευρωσικά άτομα με υποσυνείδητη ανάγκη να «χάσουν» που συγκαλύπτεται από τη συνειδητή την εμφαντική τους προσκόλληση στην επιδίωξη της επιτυχίας.  Η υποσυνείδητη ανάγκη για «αποτυχία» ξεκινά από την ανάγκη του ατόμου να επαναστατήσει απέναντι στη γονική εξουσία και κυριαρχία γεγονός που δημιουργεί ενοχές και ανάγκη τιμωρίας και γενικεύεται σε μια επαναστατικότητα στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον.

     Σε γενικές γραμμές δεν είναι καθόλου εξωπραγματική η θεώρηση του «τζογαδόρου» ως ένα άτομο που διακατέχεται από έντονο υπαρξιακό άγχος, με έντονα συναισθήματα ανασφάλειας και με έλλειψη ικανότητας χειρισμού των απογοητεύσεων και ματαιώσεων που μας επιφυλάσσει η καθημερινότητα. Το άτομο αυτό εστιάζει την υπέρμετρη ανάγκη του για φυγή από την πραγματικότητα στο κυνηγητό της τύχης.

     Το 1957 δύο επώνυμοι Αμερικανοί τζογαδόροι στην προσπάθειά τους να θεραπευθούν από την παθολογική «εξάρτησή» τους δανείσθηκαν την ιδέα του παγκόσμια γνωστού Συνδέσμου Αλληλοβοηθείας Αλκοολικών (Ανώνυμοι Αλκοολικοί – Alcoholic Anonymous)  και δημιουργήσαν την πρώτη ομάδα αλληλοβοηθείας «τζογαδόρων» (Ανώνυμοι τζογαδόροι -Gamblers Anonymous) στο Λός Άντζελες της Πολιτείας της Καλιφόρνια που αριθμεί σήμερα πολλά παραρτήματα σε διάφορες χώρες του πλανήτης μας.

      Στην Πατρίδα μας ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΤΖΟΓΑΔΟΡΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τα άτυχα παιχνίδια

Του Θοδωρή Γεωργακόπουλου

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων, το πρώτο εξάμηνο του 2022 οι Έλληνες έπαιξαν 12,8 δισεκατομμύρια ευρώ σε τυχερά παιχνίδια. Στα πρακτορεία του ΟΠΑΠ, στον ιππόδρομο, στα καζίνο και στα online στοιχηματζίδικα. Όλα μαζί. 

Σας αφήνω μερικές στιγμές για να χωνέψετε το νούμερο. Είναι σχεδόν όσα πληρώνει το ελληνικό κράτος για μισθούς δημοσίων υπαλλήλων –σε ολόκληρο το χρόνο.

Βεβαίως, αυτό το ιλιγγιώδες νούμερο δεν δίνει ολόκληρη την εικόνα καθότι οι εταιρείες δίνουν επιστρέφουν μέρος αυτού του ποσού στους παίκτες ως κέρδη. Το πρώτο εξάμηνο του 2022 αυτό που έμεινε αν αφαιρέσει κανείς τα κέρδη των παικτών, ήταν σχεδόν €1,1 δισ. Αυτό ήταν το ποσό που έδωσαν οι Έλληνες από την τσέπη τους, από τις οικονομίες τους, για να παίξουν τυχερά παιχνίδια.  

Φέτος υπολογίζεται ότι το τελικό ποσό μέχρι το τέλος του χρόνου μπορεί να ξεπεράσει τα €2,5 δισ, καθότι έρχεται και Μουντιάλ. Είναι σχεδόν διπλάσιο από τα χρήματα που δίνουν οι Έλληνες κάθε χρόνο για τα φροντιστήρια των παιδιών τους.

Είναι πολλά; 

Είναι υπερβολικά; 

Είναι σημάδι ενθαρρυντικό το ότι ο πληθυσμός δαπανά περισσότερα χρήματα για τυχερά παιχνίδια από όσα δαπανά το κράτος για φάρμακα; 

 Είναι σημάδι υγείας για την κοινωνία, το ότι οι Έλληνες δαπανούν στο τζόγο περισσότερα από όσα η χώρα δαπανά για R&D; Περίπου όσο μας κόστισαν τα 18 Rafale;

Για πολλούς, αυτά τα νούμερα αποτυπώνουν μια κοινωνική πληγή για την οποία μάλλον δεν συζητάμε αρκετά. Σύμφωνα με έρευνα από το Ηνωμένο Βασίλειο, το 86% των κερδών των στοιχηματικών εταιρειών προέρχεται από το 5% των παικτών -των εθισμένων, που βλέπουν τις ζωές τους να καταστρέφονται. Γιατί για κάποιους παίκτες, τα τυχερά παιχνίδια και ο τζόγος δεν είναι διασκέδαση. Είναι αρρώστια.  

Αν κάποιος βλέπει μόνο τις γεμάτες χαρούμενα πρόσωπα διαφημίσεις των εταιρειών στοιχημάτων στην τηλεόραση ή σκηνές από ταινίες που διαδραματίζονται στο Λας Βέγκας, μπορεί να νομίσει ότι ο τζόγος είναι κάτι το διασκεδαστικό και ακίνδυνο. Ένας τρόπος για να κάνεις την παρακολούθηση αθλητικών αγώνων λίγο πιο ενδιαφέρουσα, ας πούμε. Και για κάποιους, πράγματι, το πράγμα φτάνει μέχρι εκεί. Πολλοί απολαμβάνουν και το αλκοόλ με ελεγχόμενο τρόπο και σε περιορισμένες ποσότητες, άλλωστε. Αλλά υπάρχουν και οι άλλοι. Στο Ηνωμένο Βασίλειο υπολογίζεται ότι πάνω από 1 εκατομμύριο άνθρωποι είναι εθισμένοι στα τυχερά παιχνίδια. Ανάμεσά τους εκτιμάται ότι υπάρχουν και 55.000 παιδιά. Κάθε μέρα, ένας πολίτης εκείνης της χώρας αυτοκτονεί εξαιτίας του τζόγου.  

Ο εθισμός στα τυχερά παιχνίδια καταγράφεται ως ψυχική διαταραχή στο Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών, και ως φαινόμενο έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τον εθισμό σε ουσίες. Ωστόσο, στη δημόσια σφαίρα γνωρίζει λιγότερους περιορισμούς από ό,τι, ας πούμε, το αλκοόλ ή ο καπνός. Στο δημόσιο διάλογο έχει εντελώς διαφορετική θέση, ως φαινόμενο.

Όταν ξεκίνησε η μεγάλη ανάπλαση του Ελληνικού, η πρώτη επένδυση που παρουσιάστηκε και συζητήθηκε ως εμβληματική, ήταν το καζίνο. Η μεγαλύτερη ανάπλαση στην ιστορία της χώρας, μια τεράστια επενδυτική ευκαιρία, ταυτίστηκε στην αρχή με μια επένδυση σε ένα νέο καζίνο. Όπως έγραφα και τότε ήταν ένα εξαιρετικά προβληματικό μήνυμα από κάθε άποψη. Ευτυχώς έκτοτε η έμφαση μετατοπίστηκε στα πραγματικά αναπτυξιακά κομμάτια της επένδυσης -το real estate, τον τουρισμό-, όπου καλύπτονται πραγματικές ανάγκες και επενδύονται κεφάλαια που φέρνουν πίσω πραγματική αξία στην οικονομία και την κοινωνία. Αλλά το αρχικό εκείνο μήνυμα υποδείκνυε ότι ακόμα πολλοί νομίζουν ότι ο τζόγος είναι αναπτυξιακή ευκαιρία, χωρίς να υπολογίζεται το τεράστιο κοινωνικό κόστος.

Ειδικά στην περίπτωση των καζίνο, δε, το όποιο αναπτυξιακό όφελος είναι πολύ μικρότερο από όσο οι περισσότεροι ακόμα νομίζουν.  

Οι θέσεις εργασίας είναι μια γνώριμη δικαιολογία -αυτές οι επιχειρήσεις έχουν εργαζόμενους, πράγματι- αλλά στην εποχή μας, σε μια χώρα στην οποία ο τουρισμός καλπάζει και όπου οι άλλες, πιο κοινωνικά ωφέλιμες επιχειρήσεις του κλάδου των υπηρεσιών ψάχνουν έμπειρους εργαζόμενους (σαν αυτούς που εργάζονται στα καζίνο) με το τουφέκι, δεν είναι πια πολύ πειστική.  

Τα φορολογικά έσοδα είναι επίσης μια συνήθης δικαιολογία. Αλλά την τελευταία δεκαετία τα έσοδα των καζίνο μειώνονται διαρκώς. Το 2022, από το €1,1 δισ των εσόδων του τζόγου που αναφέρθηκε παραπάνω, στα καζίνο αναλογούν όλα κι όλα €72 εκατομμύρια. Παρ’ όλα αυτά, δίνονται νέα οικονομικά κίνητρα στα υπάρχοντα καζίνο (πολλά εκ των οποίων δεν είναι πια οικονομικά βιώσιμα) και ετοιμάζονται να ανοίξουν κι άλλα. Ένα, της Πάρνηθας, ετοιμάζεται να μετακομίσει μέσα στον αστικό ιστό, στο Μαρούσι, δίπλα στο ΟΑΚΑ και τα μεγάλα εμπορικά κέντρα.

Είναι αλήθεια ότι στον κλάδο των τυχερών παιχνιδιών από πολλές απόψεις τα πράγματα είναι καλύτερα από το παρελθόν. Η αγορά δεν είναι πια μια αρρύθμιστη ζούγκλα. Οι ιδιωτικές εταιρείες που λειτουργούν στη χώρα μας, online και offline, είναι αδειοδοτημένες, το τοξικό φαινόμενο του παράνομου τζόγου έχει μειωθεί πολύ, και το κράτος εισπράττει φορολογικά έσοδα από όλα αυτά τα κέρδη. Αλλά ...

 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Τζόγος> η εξοικείωση ξεκινά στα παιδικά χρόνια!...

 


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

 

     Μαθαίνουμε, δυστυχώς, τον τζόγο από μικρή ηλικία καθώς πολλά παιχνίδια που δωρίζουμε στα παιδιά μας έχουν ως χαρακτηριστικό τους το ρίσκο, είναι παιχνίδια τύχης που περιέχουν τη ρίψη του ζαριού, το τράβηγμα χαρτιών, το στοιχείο της πιθανότητας.

     Η πανδημία covid-19 που ταλανίζει την Ανθρωπότητα με τα lockdown και τους περιορισμούς κοινωνικών επαφών έχει «στενοχωρήσει» τους κάθε λογής «παίκτες - κυνηγούς της Τύχης» καθώς έκλεισαν διεθνώς (φυσικά και στην Πατρίδα μας) καζίνα και άλλων μορφών «Δομές-Ναοί του Τζόγου».

     Αυτό δεν σημαίνει ότι σταμάτησαν ΟΛΕΣ οι δραστηριότητες του τζόγου καθώς με τη βοήθεια της πληροφορικής διατίθενται στο διαδίκτυο και «εικονικά καζίνα» και άλλες μορφές τυχερών παιχνιδιών.

Δυστυχώς είναι μεγάλοι οι αριθμοί των παιδιών που «τζογάρουν» διαδικτυακά χρησιμοποιώντας τις τραπεζικές κάρτες των γονιών τους και δημιουργούνται έτσι αμέτρητα δράματα που επιδεινώθηκαν αυτήν την εποχή στην οποία σημειώθηκε τεράστια αύξηση στον τζίρο του διαδικτυακού τζόγου…

     Τον τζόγο σε όλες του τις μορφές σε παγκόσμια επισκόπηση παρουσιάσαμε στο βιβλίο που συγγράψαμε στην Αγγλική γλώσσα από κοινού με την κόρη μου Dr Νατάσα Πιπεροπούλου το οποίο κυκλοφόρησε διεθνώς ο εκδοτικός οίκος Bookboon τον περασμένο Οκτώβριο.

     Το βιβλίο μπορούν οι αναγνώστες να «κατεβάσουν» δωρεάν από το διαδίκτυο και η σχετική βιβλιοπαρουσίασή του έγινε εδώ στο αγαπημένο blog με τίτλο: https://bookboon.com/en/addictions-ebook.  

     Ο τζόγος σε παγκόσμια κλίμακα έχει καθιερωθεί, επίσημα και ανεπίσημα, σε ιεροτελεστία, σε φοβερά επικερδή απασχόληση, τόσο για Κράτη όσο και για ιδιώτες καθώς επίσης και για οργανωμένα συμφέροντα που σε καθημερινή βάση διακινούν μυθώδη ποσά που ρέουν από το περίσσευμα των εύπορων ή το υστέρημα των απόρων.

     Υπολογίζεται ότι τα κάθε λογής τυχερά παιχνίδια ξεπερνούν κάθε χρόνο τα αστρονομικά ποσά εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων.

      Στη Μέκκα του τζόγου, στο LasVegas της Πολιτείας της Nevada (την πόλη των τυχερών παιχνιδιών και της πορνείας που, όπως είναι γνωστό, ποτέ δεν... κοιμάται), οι εισπράξεις μιας βραδιάς ξεπερνούν κατά πολύ τον ετήσιο προϋπολογισμό γιγαντιαίων ελληνικών ΔΕΚΟ, όπως της ΔΕΗ και του ΟΤΕ!

     Στην Ελλάδα στο κυνηγητό της Τύχης συμβάλλουν τόσο ιδιώτες όσο και το επίσημο κράτος και κοινωφελή ιδρύματα με τις κάθε λογής λαχειοφόρες αγορές.

     Με δεδομένες τις διαδικασίες εξοικείωσης όλων μας εξ απαλών ονύχων με τα παιχνίδια της τύχης, παραμένει επίμονα δύσκολη η απάντηση στο θεμελιακό ερώτημα «γιατί ένα συγκεκριμένο άτομο γίνεται μανιώδης παίκτης;».

Ο Παθολογικός παίκτης     

     Σε μια επιφανειακή ψυχοδυναμική προσέγγιση, σε μια πρώτη επιπόλαια θεώρηση, ο μανιώδης κυνηγός της τύχης προβάλλει ως άτομο με έντονα στοιχεία κοινωνικότητας, πρόσχαρο στη συμπεριφορά του με τους άλλους, ως ένας κλασικά ευχάριστος τύπος άνδρα ή γυναίκας.

     Διεισδύοντας, όμως, βαθύτερα στην αυθεντικότητα της συμπεριφοράς του, ανακαλύπτουμε κάτω από την ευχάριστη επιφάνεια ένα άτομο ψυχό-συναισθηματικά ανώριμο, με έντονα χαρακτηριστικά εχθρότητας και σαφείς τάσεις μαζοχισμού που συνοδεύονται από στοιχεία άρνησης και αντικοινωνικότητας καθώς και από μια χαρακτηριστική ροπή προς τη μαγεία, την παραψυχολογία και τις μεταφυσικές ανησυχίες.

     Οι καταναγκαστικοί κυνηγοί της τύχης είναι άτομα με παθητική εξαρτημένη προσωπικότητα, τους λείπει η ικανότητα για σύναψη, εδραίωση και συνέχιση αυθεντικών στενών διαπροσωπικών σχέσεων, είναι άτομα με έντονη τάση για εκμετάλλευση του άλλου, που δεν διστάζουν να διαλύσουν – θυσιάζοντας στον βωμό του προσωπικού τους πάθους – και αυτήν ακόμη την κοινωνική υπόληψη ή την οικονομική ασφάλεια της οικογένειάς τους.

     Η ψυχοσύνθεση του καταναγκαστικού κυνηγού της τύχης, του παθιασμένου τζογαδόρου φαίνεται να είναι ταυτόσημη με την αναζήτηση της δράσης και της περιπέτειας και, όπως εξομολογούνται οι ίδιοι, είναι άτομα που, εάν δεν ρισκάρουν, αδυνατούν να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους, αδυνατούν να αισθανθούν ότι πραγματικά ζούνε!

     Συχνά, πολύ συχνότερα από τον μέσο άνθρωπο, ο κυνηγός της τύχης ζει στο μεταίχμιο, με πολύπλοκα συστήματα υποκειμενικής αιτιολόγησης της συμπεριφοράς του που ξεκινούν από το γνωστό «σύνδρομο του Μόντε Κάρλο» (έπειτα από μια σειρά αποτυχιών έρχεται αναμφισβήτητα η επιτυχία ή, αφού χάσω σε έναν αριθμό x προσπαθειών, την επόμενη φορά θα κερδίσω, αλλά το άτομο δεν μας λέει πόσες ακριβώς πρέπει να είναι οι x φορές).

     Επίσης, υπάρχει και ο «φαύλος κύκλος», η αποκαλούμενη φαντασίωση του σοφίσματος, που για τον τζογαδόρο παίρνει την ακόλουθη μορφή: «Όταν κερδίζω, παίζω με τα χρήματα των άλλων και όταν χάνω, προσπαθώ απλώς και μόνο να… ισοφαρίσω. Όταν το επιτύχω αυτό το κέρδος ταυτίζεται με την απόλαυση, τη γοητεία που μου χαρίζει το παιχνίδι καθώς με συνεπαίρνει χωρίς να μου κοστίζει και... πολλά!».

     Έτσι, μολονότι η καθημερινή αδυσώπητη, επαναλαμβανόμενη και δυσάρεστη πραγματικότητα των απωλειών χρημάτων θα έπρεπε να το συνετίσει, το ψυχαναγκαστικό άτομο παραμένει απορροφημένο με ολόκληρο το «είναι» του στο απύθμενο ψυχό-κοινωνικό-οικονομικό κατρακύλισμα, εξανεμίζοντας περιουσίες, χρεωμένο σε φίλους και τοκογλύφους, αλλά με σταθερή πάντα τη διαίσθηση ότι στην επόμενη στροφή θα ανοίξει και πάλι η τύχη του.

     Ο παθολογικός παίκτης, ο τζογαδόρος, χώρια από τις ώρες που αναλώνει στο συγκεκριμένο παιχνίδι (χαρτιά, καζίνο, ιππόδρομος κ.λπ.), ξοδεύει και τις υπόλοιπες ώρες του προσδιορίζοντας την κακοτυχία της περασμένης νύχτας ή μέρας και πλάθοντας όνειρα για το επόμενο παιχνίδι. Ο καταναγκασμός και η ταυτόχρονη γοητεία του κυνηγητού της Τύχης που το συνεπαίρνουν, οδηγούν το άτομο αυτό σε πλήρη αδιαφορία και αμέλεια της προσωπικής και οικογενειακής ζωής του και φυσικά των επαγγελματικών του υποχρεώσεων.

     Όσο πικρόχολο και εάν ακουστεί αυτό, θα το πω γιατί το κρίνω αναγκαίο. Στις περιπτώσεις του πάθους του τζόγου εκατό γραμμάρια πρόληψης λειτουργούν πολύ πιο αποτελεσματικά από ένα κιλό θεραπείας. Καθώς προαναφέρθηκε, δεν υπάρχει απόλυτα σαφής ορισμός των γενεσιουργών αιτίων δημιουργίας ενός παθιασμένου παίκτη, ενός τζογαδόρου.

     Κοινωνικό-ψυχολογικές έρευνες πιστοποιούν το γεγονός ότι ένα σημαντικό ποσοστό αυτών των ατόμων...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μον Παρνές ζεις, εσύ μας οδηγείς!


Διακόσια στρέμματα πράσινης τσόχας στο Ελληνικό, σε ένα φαραωνικό έργο, εμβληματικό, που θα αλλάξει την όψη της πρωτεύουσας και κυρίως το προφίλ των επισκεπτών της, με ελάχιστη σχέση με τις πραγματικές ανάγκες της μεγαλούπολης.
Ο 21ος αιώνας για την Ελλάδα θα χαρακτηριστεί ίσως από τους ιστορικούς του μέλλοντος, ως καζινοκαπιταλιστικός.

Στους στεγασμένους με απούσα την αίσθηση του χρόνου πολυτελείς χώρους του, να κι αν υπάρχει ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή, να κι αν δεν υπάρχει.

“Θα σταματήσουμε να είμαστε Σοβιετία”, επαίρονται οι άρχοντες του τόπου.

Διότι έχει παρατηρηθεί σε παγκόσμια κλίμακα: με το που πλησιάζει κάποιος τη ρουλέτα χάνει την ταξική του συνείδηση, ενώ στο Black Jack σταματά να θεωρεί τα κολχόζ άρτια οικονομική οργάνωση

Είναι λεπτομέρεια πως κοντά στο Βλαδιβοστόκ και πιο συγκεκριμένα στη περιοχή Tigre de Cristal  έχει από καιρό γίνει το wannabe “Las Vegas του Ειρηνικού” .

Το μεγαλύτερο καζίνο της Ρωσίας φιλοξενεί 500 κουλοχέρηδες και 50 τραπέζια με παιχνίδια καζίνο.

Παλιότερα η ρωσική κυβέρνηση είχε πάρει σκληρή στάση κατά του τζόγου – όχι πια, ξορκίζουν κι αυτοί τις Σοβιετίες τους.


Εμείς τι ακριβώς φιλοδοξούμε, περπατώντας στο τεντωμένο σκοινί των υπερπλεονασμάτων;

Να προσφέρουμε 15.000 κουλοχέρηδες;


Να γίνουμε το “Las Vegas του οικονομικού Τιτανικού” ή το Las Vegas του Σαρωνικού;

Όπως και να το βαφτίσουμε, όσο και αν πανηγυρίσουμε, πρόκειται για ανάπτυξη με όρους 1960.

Καζίνο και η υπόλοιπη χώρα hot spot; αναρωτιούνται κάποιοι.

Όχι, μιας μάλλον θα συνδυαστούν:  

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η μπίλια μόνο στο κόκκινο



H απάντηση της κυβέρνησης είναι γνωστή πριν καν πέσει στο τραπέζι των πάνελ και στα κεφάλια των τηλεθεατών: «Ναι, επιτρέπουμε στα καζίνο να δίνουν δανεικά στους πελάτες τους. Ετσι προστατεύουμε ανθρώπους εθισμένους από τον τζόγο, να χάνουν μέσα σε νύχτα σπίτια, αυτοκίνητα και τιμαλφή που πέφτουν στα χέρια τοκογλύφων».


Αφού τους ενδιαφέρει να αποτρέψουν την εκμετάλλευση εξαρτημένων ατόμων, θα ήταν καλύτερο να αποδεχθούν την πρόταση για χορήγηση ηρωίνης από το Δημόσιο σε ελεγχόμενο χώρο, προκειμένου να φύγουν οι έμποροι από τους δρόμους και η χρήστες από τον κίνδυνο της νοθείας. 


Εντάξει, η σύγκριση δεν στέκει. Ομως δεν ευσταθεί ούτε το επιχείρημα για τον απελπισμένο τζογαδόρο που χτυπάει ξημερώματα την πόρτα του ενεχυροδανειστηρίου.


Οι εκατοντάδες σελίδες του πολυνομοσχεδίου κρύβουν δυσάρεστες εκπλήξεις. Οχι για όλους. Αν έχεις άδεια καζίνο ή ενδιαφέρεσαι να αποκτήσεις μία, οι πρόνοιες που φέρνει προς ψήφιση ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, είναι θετικές.


Η κυβέρνηση χορηγεί τρεις νέες άδειες λειτουργίας, για Μύκονο, Σαντορίνη και Κρήτη. Τα καζίνο στη Μύκονο και στη Σαντορίνη θα λειτουργούν για οκτώ μήνες. Στη Μύκονο γκρινιάζουν και δηλώνουν ότι δεν θέλουν το καζίνο. Λογικό. Ακόμα και αν παραβλέψεις την επίπτωση στον μόνιμο πληθυσμό, τα καζίνο συνήθως λειτουργούν και ως «μαύρες τρύπες» που απορροφούν τζίρο από άλλες δραστηριότητες.


Επίσης η κυβέρνηση θεσπίζει φορολογικά κίνητρα για τη δημιουργία καζίνο, έχοντας στο νου της το καζίνο στο Ελληνικό. Η μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης δεν είναι τόσο μεγάλη όσο δείχνουν οι σχετικοί πίνακες καθώς επιβάλλεται τέλος 1% επί των ακαθάριστων εσόδων.


Και αφού τα έγραψε όλα αυτά στο πολυνομοσχέδιο ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, πρόσθεσε από κάτω και αυτό: «Επιχειρήσεις καζίνου που κατέχουν άδεια λειτουργίας του παρόντος νόμου, επιτρέπεται να παρέχουν στους πελάτες τους μέσα χρηματοδότησης της συμμετοχής στα παίγνια που διεξάγουν, αξίας άνω των 50.000 ευρώ, χωρίς να απαιτείται η άμεση καταβολή του αντίστοιχου ποσού από τον πελάτη, υπό όρους και προϋποθέσεις». Ο πελάτης πρέπει να εξοφλήσει σε 45 μέρες. Στην περίπτωση αυτή δεν επιβαρύνεται. Αν η οφειλή καταστεί εκπρόθεσμη, τότε στο καζίνο αρχίζει και γυρίζει ο μετρητής που γράφει τόκους. Επίσης το πολυνομοσχέδιο επιτρέπει στα καζίνο να αποκτήσουν τραπεζικά χαρακτηριστικά καθώς θα μπορούν να διατηρούν αποθεματικά ασφαλείας και σε ξένο νόμισμα, κάτι που σήμερα επιτρέπεται μόνο σε τράπεζες και ανταλλακτήρια συναλλάγματος.


Υπάρχουν δύο θέματα. 


Το ένα έχει να κάνει με την πολιτική ηθική πίσω από τη χορήγηση αδειών καζίνο. Συνήθως σε όλο τον κόσμο η Αριστερά κλείνει τα καζίνο -μπορούν να ζητήσουν από την κυρία Μπαζιάνα να τους περιγράψει τι έκανε ο Φιντέλ. Εδώ τα ανοίγει. Αλλα αυτό αφορά την κομματική αξιοπρέπεια. Υπάρχει η άποψη που λέει ότι το κράτος οφείλει να προτάσσει το συμφέρον της κοινωνίας έναντι του οικονομικού κέρδους, το οποίο, πάντως, επιστρέφει στην ίδια την κοινωνία. Ομως ο εθισμός στον τζόγο είναι προσωπική επιλογή του ατόμου. Αν ήταν το κράτος να προστατεύει από τους εθισμούς, τότε θα έπρεπε να αποτρέπει την πρόσβαση στον καπνό και στο αλκοόλ.


Ομως το δεύτερο θέμα έχει να κάνει με τη δυνατότητα των καζίνο να δανείζουν χρήματα στους πελάτες τους. Ανθρωποι της αγοράς επισημαίνουν ότι αυτό κρύβει δύο κινδύνους: