ΝουΔο-γαλαζαίικο "ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ" ΚΟΥΛΟΧΑΝΕΙΟ: Μην είν’ οι κάμποι; Μην είναι τα βουνά; Μια μπαρμπουτιέρα είναι

 

Γράφει ο  Θεόδωρος Παντούλας

Ο πύργος του «Ελληνικού» δεν είναι απλώς το ψηλότερο κτίριο της χώρας. Είναι ένα καθόλα εμβληματικό κτίριο.

Συμβολίζει «τη στροφή της Ελλάδος», τον νέο της προσανατολισμό.

Ένας Υπουργός –και καλά αρχαιομαθής–  προσδιόρισε τον πύργο, «κατ’ αναλογίαν», ως τον σύγχρονο Παρθενώνα! Αυτό, μας εξήγησε, «θα είναι το νέο πρόσωπο της χώρας στο εξωτερικό». Επιπλέον, στο εσωτερικό θα δημιουργηθούν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας.

Κι αν η αμετροεπής σύγκριση με τον Παρθενώνα αμφισβητείται από πολλούς, τις θέσεις εργασίας ουδείς τις αμφισβητεί.  Θα γεμίσει η Αθήνα μεσίτες, σεκιουριτάδες, σερβιτόρους, παρκαδόρους και κρουπιέρηδες.

Και όλα αυτά θα λάβουν χώρα σε μια περιοχή που λέγεται «Ελληνικό» – δεν πρόκειται για φάρσα, αλλά για ειρωνεία της ιστορίας. Στην παραγωγικά αποψιλωμένη γωνιά μας προτεραιότητα της Πολιτείας είναι, όσος τόπος μένει ανεκμετάλλευτος από ξαπλώστρες και φωτοβολταϊκά, να γίνει ένα γιγαντιαίων διαστάσεων καζίνο! 

Να γίνει, δηλαδή, ένα ευρύχωρο στέκι χαρτοκλεπτών, παρότι ο τζόγος είναι υπαίτιος για ουκ ολίγα στραπάτσα με εκτεταμένες κοινωνικές επιπτώσεις που επί των ημερών μας δεν αφορούν μόνο πλούσιους χασομέρηδες ή επίδοξους τυχοδιώκτες.  Αφορούν τους πάντες αφού το τζογάρισμα από έθος του περιθωρίου συστήνεται σαν δημοφιλής δραστηριότητα, σαν διασκεδαστική αναψυχή, σαν πρόξενος χαράς.  Σαν ένα πάνδημο «παιχνίδι».

«Παίξτε υπεύθυνα», μας προτρέπει ακαταπαύστως ο διαφημιστικός καταιγισμός που ενδύεται τα πέπλα της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, μιας ανοιχτοχέρας ευθύνης που παρέργως «χρηματοδοτεί» ανώνυμες εταιρίες, οι αγωνιστικές επιδόσεις των οποίων είναι στοιχηματικού μάλιστα ενδιαφέροντος! 

Η Ελλάδα πιά δεν αναστενάζει στα γήπεδα που αδειάζουν από φιλάθλους, αλλά στις οθόνες που οι ταλαίπωροι παίζουν τα ρέστα τους. Και το ποντάρισμα από δυσπρόσιτη δραστηριότητα των ολίγων, γίνεται ευπρόσιτη ενασχόληση των πολλών μέσω των εφαρμογών που έρχονται και σε βρίσκουν 24/7 στο τηλέφωνό σου.

Ο ετήσιος τζίρος αυτής της δραστηριότητας ξεπερνά τα 30 δισεκατομμύρια και αυτοί που τον κατορθώνουν δεν είναι συγγενείς του Τζον Τάραμας. Είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Και για τον αριθμό τους και για τα ποσά που «επενδύουν» υπάρχουν δεδομένα και, δυστυχώς, υπάρχουν και ελληνικές πρωτιές, οι οποίες, όλως παραδόξως, μας αφήνουν αδιάφορους, θεωρώντας ανοήτως πως αν δεν μιλάμε για το κακό, αυτό παύει και να υπάρχει.

Εξαίρεση σε αυτή τη συμπεφωνημένη (και λαλέουσα) σιωπή ο Σταύρος Ξαρχάκος.  Αγνοώ τι χρωστά ο ίδιος στην Ελλάδα, αλλά γνωρίζοντας τι του χρωστάμε οι επίλοιποι, εκτιμώ ότι δεν είναι να πέφτουν κάτω οι μετρημένες κουβέντες του. Ο συνθέτης, κατά την πρόσφατη βράβευσή του από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, έκανε έκκληση στον Πρωθυπουργό να σώσει τη νεολαία από τον τζόγο.

Κι επειδή στον δημόσιο βίο, συνήθως, υποληπτόμαστε τους μανατζαραίους κι όχι τους δημιουργούς, δεν ξέρω αν τον πήρε στα σοβαρά ο Πρωθυπουργός. Αυτό που ξέρω είναι ότι, λίγες ημέρες μετά τη βράβευση του συνθέτη, κυβερνητικός παράγοντας σε σχετική ημερίδα, αφού επιβεβαίωσε ότι ο κλάδος των ηλεκτρονικών παιγνίων πάει τρένο κι έχει μεγάλα περιθώρια ανάπτυξης, ξεθηκάρωσε κατά του παράνομου τζόγου που –άκουσον, άκουσον– στερεί έσοδα από τον νόμιμο, αλλά και από την Πολιτεία, που οφείλει μέσω των μηχανισμών της να τον κάνει ντα και να επιβάλει την «τάξη».

–Και τι θες να γίνει, ακούω ήδη τις ενστάσεις σας. Να μείνει παράνομη κι αφορολόγητη αυτή η δραστηριότητα;

Όχι. Θέλω όμως να προηγηθούν δύο άλλα πράγματα.

Πρώτον, η Πολιτεία να μην κρατάει φανάρι σε επιβλαβείς δραστηριότητες και δεύτερον, να ενημερωθούν οι προαγωγοί της σύννομης λωποδυσίας ότι στην χώρα υπάρχουν κι άλλες έκνομες δραστηριότητες που δεν φορολογούνται, ακριβώς επειδή η Πολιτεία τις αφήνει στις παρυφές της, μιας και μέχρι σήμερα δεν διανοήθηκε να τις ξεπλύνει με το φτηνό επιχείρημα της απώλειας εσόδων. Άλλωστε, όπως ορθοτόμησε ο Θανάσης Βέγγος, ως θυμόσοφος «Θρασύβουλας», «όλα είναι ατμός και διαλύονται. Το χρήμα είναι ατμός και φεύγει».

Άλλα είναι τα κεφαλαιώδη:

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Συνεχίζει δραματικά επίκαιρος ο «τζόγος»!...

 

Ψυχό-κοινωνικό Πιπεράτο του Καθηγητή Πιπερόπουλου

     Χρονιάρες μέρες και κάποιοι προκάλεσαν τη θεά Τύχη, σε φιλικά σπίτια ή γειτονικά ΠΡΟ-ΠΟτζίδικα για το γούρι,. Αυτοί ΔΕΝ έχουν «πρόβλημα»…

     Πρόβλημα έχουν εκείνοι που συνεχίζουν και τις υπόλοιπες μέρες του Χρόνου και αυτό το πρόβλημα αναδεικνύω σήμερα καθώς στους τηλεοπτικούς μας δέκτες άνδρες, γυναίκες και παιδιά δεχόμαστε τα ωραία μηνύματα, προσκλήσεις για να «παίξουμε» και στο κάτω μέρος της οθόνης του τηλεοπτικού μας δέκτη περνά το μήνυμα:

     «Κίνδυνος εθισμού και απώλειας περιουσίας/ Παίξτε υπεύθυνα!…»

     Ελπίζω πολλοί από σας, όπως εγώ να χαμογελάτε την ώρα που θυμώνετε καθώς κρίνω ότι το μήνυμα προσβάλει την απλή κοινή λογική!...

     «Παίξτε υπεύθυνα;»

     Ποιόν συμβουλεύουν οι αρμόδιοι να παίξει «υπεύθυνα»;

     Τον σοβαρό, εγκρατή συνάνθρωπό μας που ΔΕΝ χρειάζεται αυτή την προτροπή ή το άτομο που ήδη είναι εθισμένο στον τζόγο και αυτό το μήνυμα το έχει προ καιρού «γραμμένο;»

     Διαπιστωμένα σε περιόδους οικονομικής κρίσης ο ΤΖΟΓΟΣ αυξάνεται κατακόρυφα και οι Έλληνες βιώνουμε οικονομική κρίση και Μνημόνια επί 14 χρόνια!...

     Διεθνώς πλέον το κυνηγητό της Τύχης καθιερώθηκε επίσημα και ανεπίσημα σε φοβερά επικερδή απασχόληση για τα Κράτη (Λαχεία, ιπποδρομίες, καζίνα, ΠΡΟ-ΠΟ, Λόττο. Κ.α.), για ιδιώτες και οργανωμένα συμφέροντα που σε καθημερινή βάση διακινούν μυθώδη ποσά από το περίσσεμα των εύπορων ή το υστέρημα των σχετικά άπορων.

     Στη Μέκκα του τζόγου, στο μυθικό Las Vegas της Νεβάδα (την πόλη τζόγου και πορνείας που ποτέ δεν...Κοιμάται) οι εισπράξεις μιας βραδιάς ξεπερνούν κατά πολύ τον ετήσιο προϋπολογισμό γιγάντιων ελληνικών ΔΕΚΟ όπως η ΔΕΗ ή ο ΟΤΕ!...

     Το πρόβλημα του τζόγου είναι από τις δυσκολότερες περιπτώσεις προσωπικής ψυχοπαθολογίας με κοινωνικές και οικονομικές διαστάσεις ενώ παράλληλα είναι δυσχερής η προσπάθεια ορισμού και καθορισμού του προβλήματος.

     Το θεμελιακό στοιχείο του τζόγου ταυτίζεται με τη συναρπαστική πιθανότητας, με το κρεσέντο των εξωτικών συναισθημάτων που δημιουργεί το ρίσκο παίρνοντας τις μορφές του «ριξίματος» των ζαριών, του άσου που έρχεται στην κατάλληλη στιγμή, του επιτυχημένου συνδυασμού των συμβόλων 1, 2 ή Χ , του αλόγου στον Ιππόδρομο που επιβεβαιώνει την πίστη μας στις ικανότητές του, του «μαγικού»" συνδυασμού των αριθμών ΛΟΤΤΟ, ΤΖΟΚΕΡ…

     Μαθαίνουμε το τζόγο από πολύ μικρή ηλικία. Παιδικά παιχνίδια έχουν ως καθοριστικό τους στοιχείο το...ρίσκο. Με άλλα λόγια είναι παιχνίδια τύχης, καθώς περιέχουν τη ρίψη του ζαριού, το τράβηγμα χαρτιών, το στοιχείο της πιθανότητας. Επιπρόσθετα σε πολλές οικογένειες τα παιδιά όχι μόνο βλέπουν γονείς και φίλους να παίζουν, αλλά και αυτά εμπλέκονται στο συναρπαστικό  κυνηγητό της τύχης καθώς παίζουν κάποιο τυχερό παιχνίδι μεταξύ τους ή με τους γονείς τους.

     Με δεδομένες τις διαδικασίες εξοικείωσης όλων μας εξ απαλών ονύχων με τα παιχνίδια της τύχης παραμένει επίμονα δύσκολη η απάντηση στο θεμελιακό ερώτημα «γιατί ένα συγκεκριμένο  άτομο καταλήγει να γίνει μανιώδης παίκτης;»

     Σε μια πρώτη επιπόλαια θεώρηση ο μανιώδης κυνηγός της Τύχης προβάλλει ως άτομο με έντονα στοιχεία κοινωνικότητας, πρόσχαρο στη συμπεριφορά του με τους άλλους, ευχάριστος στην παρέα άνδρας ή γυναίκα. Διεισδύοντας όμως βαθύτερα στην αυθεντικότητα της συμπεριφοράς του, ανακαλύπτουμε κάτω από την ευχάριστη επιφάνεια ένα άτομο ανώριμο συναισθηματικά με έντονα χαρακτηριστικά εχθρότητας και σαφείς τάσεις μαζοχισμού που συνοδεύονται από υπέρμετρη αντικοινωνικότητα και επαναστατικότητα καθώς και από μια χαρακτηριστική ροπή προς τη μαγεία, την παραψυχολογία και με μεταφυσικές ανησυχίες.

Ο καταναγκαστικός κυνηγός της τύχης

     Η ψυχοσύνθεση του καταναγκαστικού κυνηγού της τύχης, του γνωστού παθιασμένου τζογαδόρου, φαίνεται να είναι ταυτόσημη με την αναζήτηση της δράσης και της περιπέτειας και υποδηλώνει άτομο που εάν δεν ρισκάρει αδυνατεί να επιβεβαιώσει την ύπαρξή του, αδυνατεί να αισθανθεί ότι πραγματικά ζει!..

     Συχνά αυτά τα άτομα ως κυνηγοί της Τύχης δημιουργούν πολύπλοκα συστήματα υποκειμενικής αιτιολόγησης της συμπεριφοράς τους που ξεκινούν από το γνωστό «σύνδρομο του Μόντε Κάρλο» όπου ο παίκτης πιστεύει ότι αφού χάσει σε ένα αριθμό Χ προσπαθειών την επόμενη φορά σίγουρα θα κερδίσει χωρίς, φυσικά, να γνωρίζει πόσες ακριβώς πρέπει να είναι οι Χ φορές.

     Επίσης υπάρχει και ο «φαύλος κύκλος» η αποκαλούμενη φαντασίωση του λαθεμένου συλλογισμού που για τον τζογαδόρο παίρνει την ακόλουθη μορφή:

     «Όταν κερδίζω παίζω με τα χρήματα των άλλων και όταν χάνω προσπαθώ απλά και μόνο να πατσίσω…»  Όταν το επιτύχω αυτό το κέρδος μου ταυτίζεται με την απόλαυση, τη γοητεία και τη συναρπαστικότητα που μου χαρίζει το παιχνίδι χωρίς να μου κοστίζει και...πολλά!..

     Ο παθολογικός παίκτης, ο τζογαδόρος, χώρια από τις ώρες που αναλώνει σε ένα συγκεκριμένο παιχνίδι (χαρτιά, καζίνο, ιππόδρομος) ξοδεύει και πολλές από τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας προσδιορίζοντας την κακοτυχία της περασμένης νύχτας ή μέρας και πλάθοντας όνειρα για το επόμενο παιχνίδι, την επόμενη αναμέτρηση με τη θεά Τύχη.

     Ο καταναγκασμός και η ταυτόχρονη γοητεία, η συναρπαστικότητα του κυνηγητού της Τύχης οδηγούν το άτομο αυτό σε πλήρη αδιαφορία και αμέλεια της προσωπικής του και οικογενειακής ζωής και φυσικά των επαγγελματικών του υποχρεώσεων.

Ψυχοθεραπευτική αγωγή:

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΤΖΟΓΟΛΑΓΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ : Καμπάνα αφύπνισης χτυπά ο «Τζόγος» στην Ελλάδα!...

 

Γράφει ο Καθηγητής  Γιώργος Πιπερόπουλος*

     Σύμφωνα με στοιχεία της Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων (ΕΕΕΠ)  ξοδέψαμε σε λαχεία, στοιχήματα, ιππόδρομος, καζίνα 16 δισ. το 2019, ξοδέψαμε 22,1 δισ. το  2021 και φτάσαμε τα 29,2 δισ. το 2022 από τα οποία το 73%, 21,3 δισ. έγινε σε διαδικτυακά τυχερά παιχνίδια!..

     Δυστυχώς, διαπιστωμένα, ο τζόγος αυξάνεται όταν οι Λαοί βιώνουν οικονομική κρίση και στην Ελλάδα «τρόικας και θεσμών», όπως φαίνεται, σπάμε το ένα μετά το άλλο ρεκόρ!… 

     Για λόγους σύγκρισης οικονομικών μεγεθών (προφανώς τα μεγέθη τζόγου αποτελούν πλέον Εθνική αιμορραγία) ότι η μοναδική «βαριά» βιομηχανία μας, ο Τουρισμός, έφερε έσοδα 18,9 δισ. το 2019 τα οποία λόγω πανδημίας μειώθηκαν στα 10, 65 δισ. το 2021 και έφτασαν πάλι το 2022 στα επίπεδα του 2019, περίπου 18, δισ.

     Τι λέτε, πάμε καλά;

     Σε ολάκερο τον πλανήτη μας το κυνηγητό της Τύχης έχει καθιερωθεί, επίσημα και ανεπίσημα σε φοβερά επικερδή απασχόληση τόσο για τα Κράτη ( λαχεία, ιπποδρομίες, καζίνα, ΠΡΟ-ΠΟ,  Λόττο κλπ.), για ιδιώτες και για οργανωμένα συμφέροντα που σε καθημερινή βάση διακινούν μυθώδη ποσά από το περίσσεμα των εύπορων ή το υστέρημα των σχετικά άπορων….

     Το πρόβλημα του τζόγου είναι από τις δυσκολότερες περιπτώσεις προσωπικής ψυχοπαθολογίας με κοινωνικές και οικονομικές διαστάσεις ενώ παράλληλα είναι δυσχερής η προσπάθεια ορισμού και καθορισμού του προβλήματος.

     Το θεμελιακό στοιχείο του τζόγου ταυτίζεται με τη συναρπαστικότητα της πιθανότητας, με το κρεσέντο των εξωτικών συναισθημάτων που δημιουργεί το «ρίσκο» παίρνοντας τις μορφές του ριξίματος των ζαριών, του άσου που έρχεται στην κατάλληλη στιγμή, του επιτυχημένου συνδυασμού των συμβόλων 1, 2 ή Χ , του αλόγου που επιβεβαιώνει την πίστη μας στις ικανότητές του, του «μαγικού»” συνδυασμού των αριθμών του ΛΟΤΤΟ.

Το ψυχογράφημα του «τζογαδόρου»

     Μαθαίνουμε το τζόγο από πολύ μικρή ηλικία. Παιδικά παιχνίδια έχουν ως καθοριστικό τους στοιχείο το…ρίσκο. Με άλλα λόγια είναι παιχνίδια τύχης, καθώς περιέχουν τη ρίψη του ζαριού, το τράβηγμα χαρτιών, το στοιχείο της πιθανότητας. Επιπρόσθετα σε πολλές  οικογένειες τα παιδιά όχι μόνο βλέπουν γονείς και φίλους να παίζουν, αλλά συχνά εμπλέκονται στη συναρπαστικότητα του κυνηγητού της τύχης καθώς παίζουν κάποιο τυχερό παιχνίδι μεταξύ τους ή με τους γονείς τους.

     Με δεδομένες τις διαδικασίες εξοικείωσης όλων μας εξ απαλών ονύχων με τα παιχνίδια της τύχης παραμένει επίμονα δύσκολη η απάντηση στο θεμελιακό ερώτημα:

«γιατί ένα συγκεκριμένο άτομο γίνεται μανιώδης παίκτης;»

     Σε μια πρώτη επιπόλαια θεώρηση ο μανιώδης κυνηγός της τύχης προβάλλει ως άτομο με έντονα στοιχεία κοινωνικότητας, πρόσχαρο στη συμπεριφορά του με τους άλλους, ευχάριστος στην παρέα άνδρας ή γυναίκα. Διεισδύοντας όμως βαθύτερα στην αυθεντικότητα της συμπεριφοράς του, ανακαλύπτουμε κάτω από την ευχάριστη επιφάνεια ένα άτομο ανώριμο ψυχό-συναισθηματικά, με έντονα χαρακτηριστικά εχθρότητας και σαφείς τάσεις μαζοχισμού που συνοδεύονται από υπέρμετρη αντικοινωνικότητα και επαναστατικότητα καθώς και από μια χαρακτηριστική ροπή προς τη μαγεία, την παραψυχολογία και μεταφυσικές ανησυχίες.

    Η ψυχοσύνθεση του καταναγκαστικού κυνηγού της τύχης, του γνωστού παθιασμένου τζογαδόρου, φαίνεται να είναι ταυτόσημη με την αναζήτηση της δράσης και της περιπέτειας και υποδηλώνει άτομο που εάν δεν ρισκάρει αδυνατεί να επιβεβαιώσει την ύπαρξή του, αδυνατεί να αισθανθεί ότι πραγματικά ζει!

     Συχνά ο κυνηγός της τύχης δημιουργεί πολύπλοκα συστήματα υποκειμενικής αιτιολόγησης της συμπεριφοράς του που ξεκινούν από το γνωστό «Σύνδρομο του Μόντε Κάρλο» όπου ο παίκτης πιστεύει ότι αφού χάσεις σε ένα αριθμό Χ προσπαθειών την επόμενη φορά θα κερδίσεις νομοτελειακά, αλλά δυστυχώς κανείς δεν γνωρίζει πόσες ακριβώς πρέπει να είναι οι Χ φορές.

     Υπάρχει, επίσης, και ο «φαύλος κύκλος» η αποκαλούμενη φαντασίωση του λαθεμένου συλλογισμού που για τον τζογαδόρο παίρνει την ακόλουθη μορφή: «Όταν κερδίζω παίζω με τα χρήματα των άλλων και όταν χάνω προσπαθώ απλά και μόνο να πατσίσω. Όταν το επιτύχω αυτό το κέρδος μου ταυτίζεται με την απόλαυση τη γοητεία τη συναρπαστικότητα που μου χαρίζει το παιχνίδι χωρίς να μου κοστίζει πολλά…»

     Ο παθολογικός παίκτης, ο αποκαλούμενος «τζογαδόρος», πέρα από τις ώρες που αναλώνει στο συγκεκριμένο παιχνίδι (χαρτιά, καζίνο, ιππόδρομος κλπ.) ξοδεύει και τις υπόλοιπες ώρες του προσδιορίζοντας την κακοτυχία της περασμένης νύχτας ή μέρας και πλάθοντας όνειρα για το επόμενο παιχνίδι, την επόμενη αναμέτρηση.

     Ο καταναγκασμός και η ταυτόχρονη γοητεία, η συναρπαστικότητα του κυνηγητού της Τύχης οδηγούν τα άτομα αυτά σε πλήρη αδιαφορία και αμέλεια της προσωπικής τους και οικογενειακής ζωής και φυσικά των επαγγελματικών του υποχρεώσεων.

Ψυχοθεραπευτική αγωγή

     Οι καταναγκαστικοί παίκτες, θεραπευτικά, εντάσσονται μέσα στα πλαίσια της προσέγγισης διαταραχών χαρακτήρα και θεραπείας καταναγκαστικών νευρώσεων. Ερευνητικές προσπάθειες κλινικού κυρίως χαρακτήρα πιστοποιούν το γεγονός ότι  ένα σημαντικό ποσοστό αυτών των ατόμων επιδείχνουν και τύπο ψυχοσύνθεσης (δομές προσωπικότητας και συναισθηματικό φάσμα) και χαρακτήρα που προσιδιάζει άτομα που εμπλέκονται στα προβλήματα κατάχρησης και εθισμού σε αλκοόλ και ναρκωτικές ουσίες.

     Υπάρχει η άποψη ότι ένα σημαντικός αριθμός παικτών είναι νευρωσικά άτομα με υποσυνείδητη ανάγκη να «χάσουν» που συγκαλύπτεται από τη συνειδητή την εμφαντική τους προσκόλληση στην επιδίωξη της επιτυχίας.  Η υποσυνείδητη ανάγκη για «αποτυχία» ξεκινά από την ανάγκη του ατόμου να επαναστατήσει απέναντι στη γονική εξουσία και κυριαρχία γεγονός που δημιουργεί ενοχές και ανάγκη τιμωρίας και γενικεύεται σε μια επαναστατικότητα στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον.

     Σε γενικές γραμμές δεν είναι καθόλου εξωπραγματική η θεώρηση του «τζογαδόρου» ως ένα άτομο που διακατέχεται από έντονο υπαρξιακό άγχος, με έντονα συναισθήματα ανασφάλειας και με έλλειψη ικανότητας χειρισμού των απογοητεύσεων και ματαιώσεων που μας επιφυλάσσει η καθημερινότητα. Το άτομο αυτό εστιάζει την υπέρμετρη ανάγκη του για φυγή από την πραγματικότητα στο κυνηγητό της τύχης.

     Το 1957 δύο επώνυμοι Αμερικανοί τζογαδόροι στην προσπάθειά τους να θεραπευθούν από την παθολογική «εξάρτησή» τους δανείσθηκαν την ιδέα του παγκόσμια γνωστού Συνδέσμου Αλληλοβοηθείας Αλκοολικών (Ανώνυμοι Αλκοολικοί – Alcoholic Anonymous)  και δημιουργήσαν την πρώτη ομάδα αλληλοβοηθείας «τζογαδόρων» (Ανώνυμοι τζογαδόροι -Gamblers Anonymous) στο Λός Άντζελες της Πολιτείας της Καλιφόρνια που αριθμεί σήμερα πολλά παραρτήματα σε διάφορες χώρες του πλανήτης μας.

      Στην Πατρίδα μας ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΤΖΟΓΑΔΟΡΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τα άτυχα παιχνίδια

Του Θοδωρή Γεωργακόπουλου

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων, το πρώτο εξάμηνο του 2022 οι Έλληνες έπαιξαν 12,8 δισεκατομμύρια ευρώ σε τυχερά παιχνίδια. Στα πρακτορεία του ΟΠΑΠ, στον ιππόδρομο, στα καζίνο και στα online στοιχηματζίδικα. Όλα μαζί. 

Σας αφήνω μερικές στιγμές για να χωνέψετε το νούμερο. Είναι σχεδόν όσα πληρώνει το ελληνικό κράτος για μισθούς δημοσίων υπαλλήλων –σε ολόκληρο το χρόνο.

Βεβαίως, αυτό το ιλιγγιώδες νούμερο δεν δίνει ολόκληρη την εικόνα καθότι οι εταιρείες δίνουν επιστρέφουν μέρος αυτού του ποσού στους παίκτες ως κέρδη. Το πρώτο εξάμηνο του 2022 αυτό που έμεινε αν αφαιρέσει κανείς τα κέρδη των παικτών, ήταν σχεδόν €1,1 δισ. Αυτό ήταν το ποσό που έδωσαν οι Έλληνες από την τσέπη τους, από τις οικονομίες τους, για να παίξουν τυχερά παιχνίδια.  

Φέτος υπολογίζεται ότι το τελικό ποσό μέχρι το τέλος του χρόνου μπορεί να ξεπεράσει τα €2,5 δισ, καθότι έρχεται και Μουντιάλ. Είναι σχεδόν διπλάσιο από τα χρήματα που δίνουν οι Έλληνες κάθε χρόνο για τα φροντιστήρια των παιδιών τους.

Είναι πολλά; 

Είναι υπερβολικά; 

Είναι σημάδι ενθαρρυντικό το ότι ο πληθυσμός δαπανά περισσότερα χρήματα για τυχερά παιχνίδια από όσα δαπανά το κράτος για φάρμακα; 

 Είναι σημάδι υγείας για την κοινωνία, το ότι οι Έλληνες δαπανούν στο τζόγο περισσότερα από όσα η χώρα δαπανά για R&D; Περίπου όσο μας κόστισαν τα 18 Rafale;

Για πολλούς, αυτά τα νούμερα αποτυπώνουν μια κοινωνική πληγή για την οποία μάλλον δεν συζητάμε αρκετά. Σύμφωνα με έρευνα από το Ηνωμένο Βασίλειο, το 86% των κερδών των στοιχηματικών εταιρειών προέρχεται από το 5% των παικτών -των εθισμένων, που βλέπουν τις ζωές τους να καταστρέφονται. Γιατί για κάποιους παίκτες, τα τυχερά παιχνίδια και ο τζόγος δεν είναι διασκέδαση. Είναι αρρώστια.  

Αν κάποιος βλέπει μόνο τις γεμάτες χαρούμενα πρόσωπα διαφημίσεις των εταιρειών στοιχημάτων στην τηλεόραση ή σκηνές από ταινίες που διαδραματίζονται στο Λας Βέγκας, μπορεί να νομίσει ότι ο τζόγος είναι κάτι το διασκεδαστικό και ακίνδυνο. Ένας τρόπος για να κάνεις την παρακολούθηση αθλητικών αγώνων λίγο πιο ενδιαφέρουσα, ας πούμε. Και για κάποιους, πράγματι, το πράγμα φτάνει μέχρι εκεί. Πολλοί απολαμβάνουν και το αλκοόλ με ελεγχόμενο τρόπο και σε περιορισμένες ποσότητες, άλλωστε. Αλλά υπάρχουν και οι άλλοι. Στο Ηνωμένο Βασίλειο υπολογίζεται ότι πάνω από 1 εκατομμύριο άνθρωποι είναι εθισμένοι στα τυχερά παιχνίδια. Ανάμεσά τους εκτιμάται ότι υπάρχουν και 55.000 παιδιά. Κάθε μέρα, ένας πολίτης εκείνης της χώρας αυτοκτονεί εξαιτίας του τζόγου.  

Ο εθισμός στα τυχερά παιχνίδια καταγράφεται ως ψυχική διαταραχή στο Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών, και ως φαινόμενο έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τον εθισμό σε ουσίες. Ωστόσο, στη δημόσια σφαίρα γνωρίζει λιγότερους περιορισμούς από ό,τι, ας πούμε, το αλκοόλ ή ο καπνός. Στο δημόσιο διάλογο έχει εντελώς διαφορετική θέση, ως φαινόμενο.

Όταν ξεκίνησε η μεγάλη ανάπλαση του Ελληνικού, η πρώτη επένδυση που παρουσιάστηκε και συζητήθηκε ως εμβληματική, ήταν το καζίνο. Η μεγαλύτερη ανάπλαση στην ιστορία της χώρας, μια τεράστια επενδυτική ευκαιρία, ταυτίστηκε στην αρχή με μια επένδυση σε ένα νέο καζίνο. Όπως έγραφα και τότε ήταν ένα εξαιρετικά προβληματικό μήνυμα από κάθε άποψη. Ευτυχώς έκτοτε η έμφαση μετατοπίστηκε στα πραγματικά αναπτυξιακά κομμάτια της επένδυσης -το real estate, τον τουρισμό-, όπου καλύπτονται πραγματικές ανάγκες και επενδύονται κεφάλαια που φέρνουν πίσω πραγματική αξία στην οικονομία και την κοινωνία. Αλλά το αρχικό εκείνο μήνυμα υποδείκνυε ότι ακόμα πολλοί νομίζουν ότι ο τζόγος είναι αναπτυξιακή ευκαιρία, χωρίς να υπολογίζεται το τεράστιο κοινωνικό κόστος.

Ειδικά στην περίπτωση των καζίνο, δε, το όποιο αναπτυξιακό όφελος είναι πολύ μικρότερο από όσο οι περισσότεροι ακόμα νομίζουν.  

Οι θέσεις εργασίας είναι μια γνώριμη δικαιολογία -αυτές οι επιχειρήσεις έχουν εργαζόμενους, πράγματι- αλλά στην εποχή μας, σε μια χώρα στην οποία ο τουρισμός καλπάζει και όπου οι άλλες, πιο κοινωνικά ωφέλιμες επιχειρήσεις του κλάδου των υπηρεσιών ψάχνουν έμπειρους εργαζόμενους (σαν αυτούς που εργάζονται στα καζίνο) με το τουφέκι, δεν είναι πια πολύ πειστική.  

Τα φορολογικά έσοδα είναι επίσης μια συνήθης δικαιολογία. Αλλά την τελευταία δεκαετία τα έσοδα των καζίνο μειώνονται διαρκώς. Το 2022, από το €1,1 δισ των εσόδων του τζόγου που αναφέρθηκε παραπάνω, στα καζίνο αναλογούν όλα κι όλα €72 εκατομμύρια. Παρ’ όλα αυτά, δίνονται νέα οικονομικά κίνητρα στα υπάρχοντα καζίνο (πολλά εκ των οποίων δεν είναι πια οικονομικά βιώσιμα) και ετοιμάζονται να ανοίξουν κι άλλα. Ένα, της Πάρνηθας, ετοιμάζεται να μετακομίσει μέσα στον αστικό ιστό, στο Μαρούσι, δίπλα στο ΟΑΚΑ και τα μεγάλα εμπορικά κέντρα.

Είναι αλήθεια ότι στον κλάδο των τυχερών παιχνιδιών από πολλές απόψεις τα πράγματα είναι καλύτερα από το παρελθόν. Η αγορά δεν είναι πια μια αρρύθμιστη ζούγκλα. Οι ιδιωτικές εταιρείες που λειτουργούν στη χώρα μας, online και offline, είναι αδειοδοτημένες, το τοξικό φαινόμενο του παράνομου τζόγου έχει μειωθεί πολύ, και το κράτος εισπράττει φορολογικά έσοδα από όλα αυτά τα κέρδη. Αλλά ...

 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Τζόγος> η εξοικείωση ξεκινά στα παιδικά χρόνια!...

 

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

 

     Μαθαίνουμε, δυστυχώς, τον τζόγο από μικρή ηλικία καθώς πολλά παιχνίδια που δωρίζουμε στα παιδιά μας έχουν ως χαρακτηριστικό τους το ρίσκο, είναι παιχνίδια τύχης που περιέχουν τη ρίψη του ζαριού, το τράβηγμα χαρτιών, το στοιχείο της πιθανότητας.

     Η πανδημία covid-19 που ταλανίζει την Ανθρωπότητα με τα lockdown και τους περιορισμούς κοινωνικών επαφών έχει «στενοχωρήσει» τους κάθε λογής «παίκτες - κυνηγούς της Τύχης» καθώς έκλεισαν διεθνώς (φυσικά και στην Πατρίδα μας) καζίνα και άλλων μορφών «Δομές-Ναοί του Τζόγου».

     Αυτό δεν σημαίνει ότι σταμάτησαν ΟΛΕΣ οι δραστηριότητες του τζόγου καθώς με τη βοήθεια της πληροφορικής διατίθενται στο διαδίκτυο και «εικονικά καζίνα» και άλλες μορφές τυχερών παιχνιδιών.

Δυστυχώς είναι μεγάλοι οι αριθμοί των παιδιών που «τζογάρουν» διαδικτυακά χρησιμοποιώντας τις τραπεζικές κάρτες των γονιών τους και δημιουργούνται έτσι αμέτρητα δράματα που επιδεινώθηκαν αυτήν την εποχή στην οποία σημειώθηκε τεράστια αύξηση στον τζίρο του διαδικτυακού τζόγου…

     Τον τζόγο σε όλες του τις μορφές σε παγκόσμια επισκόπηση παρουσιάσαμε στο βιβλίο που συγγράψαμε στην Αγγλική γλώσσα από κοινού με την κόρη μου Dr Νατάσα Πιπεροπούλου το οποίο κυκλοφόρησε διεθνώς ο εκδοτικός οίκος Bookboon τον περασμένο Οκτώβριο.

     Το βιβλίο μπορούν οι αναγνώστες να «κατεβάσουν» δωρεάν από το διαδίκτυο και η σχετική βιβλιοπαρουσίασή του έγινε εδώ στο αγαπημένο blog με τίτλο: https://bookboon.com/en/addictions-ebook.  

     Ο τζόγος σε παγκόσμια κλίμακα έχει καθιερωθεί, επίσημα και ανεπίσημα, σε ιεροτελεστία, σε φοβερά επικερδή απασχόληση, τόσο για Κράτη όσο και για ιδιώτες καθώς επίσης και για οργανωμένα συμφέροντα που σε καθημερινή βάση διακινούν μυθώδη ποσά που ρέουν από το περίσσευμα των εύπορων ή το υστέρημα των απόρων.

     Υπολογίζεται ότι τα κάθε λογής τυχερά παιχνίδια ξεπερνούν κάθε χρόνο τα αστρονομικά ποσά εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων.

      Στη Μέκκα του τζόγου, στο LasVegas της Πολιτείας της Nevada (την πόλη των τυχερών παιχνιδιών και της πορνείας που, όπως είναι γνωστό, ποτέ δεν... κοιμάται), οι εισπράξεις μιας βραδιάς ξεπερνούν κατά πολύ τον ετήσιο προϋπολογισμό γιγαντιαίων ελληνικών ΔΕΚΟ, όπως της ΔΕΗ και του ΟΤΕ!

     Στην Ελλάδα στο κυνηγητό της Τύχης συμβάλλουν τόσο ιδιώτες όσο και το επίσημο κράτος και κοινωφελή ιδρύματα με τις κάθε λογής λαχειοφόρες αγορές.

     Με δεδομένες τις διαδικασίες εξοικείωσης όλων μας εξ απαλών ονύχων με τα παιχνίδια της τύχης, παραμένει επίμονα δύσκολη η απάντηση στο θεμελιακό ερώτημα «γιατί ένα συγκεκριμένο άτομο γίνεται μανιώδης παίκτης;».

Ο Παθολογικός παίκτης     

     Σε μια επιφανειακή ψυχοδυναμική προσέγγιση, σε μια πρώτη επιπόλαια θεώρηση, ο μανιώδης κυνηγός της τύχης προβάλλει ως άτομο με έντονα στοιχεία κοινωνικότητας, πρόσχαρο στη συμπεριφορά του με τους άλλους, ως ένας κλασικά ευχάριστος τύπος άνδρα ή γυναίκας.

     Διεισδύοντας, όμως, βαθύτερα στην αυθεντικότητα της συμπεριφοράς του, ανακαλύπτουμε κάτω από την ευχάριστη επιφάνεια ένα άτομο ψυχό-συναισθηματικά ανώριμο, με έντονα χαρακτηριστικά εχθρότητας και σαφείς τάσεις μαζοχισμού που συνοδεύονται από στοιχεία άρνησης και αντικοινωνικότητας καθώς και από μια χαρακτηριστική ροπή προς τη μαγεία, την παραψυχολογία και τις μεταφυσικές ανησυχίες.

     Οι καταναγκαστικοί κυνηγοί της τύχης είναι άτομα με παθητική εξαρτημένη προσωπικότητα, τους λείπει η ικανότητα για σύναψη, εδραίωση και συνέχιση αυθεντικών στενών διαπροσωπικών σχέσεων, είναι άτομα με έντονη τάση για εκμετάλλευση του άλλου, που δεν διστάζουν να διαλύσουν – θυσιάζοντας στον βωμό του προσωπικού τους πάθους – και αυτήν ακόμη την κοινωνική υπόληψη ή την οικονομική ασφάλεια της οικογένειάς τους.

     Η ψυχοσύνθεση του καταναγκαστικού κυνηγού της τύχης, του παθιασμένου τζογαδόρου φαίνεται να είναι ταυτόσημη με την αναζήτηση της δράσης και της περιπέτειας και, όπως εξομολογούνται οι ίδιοι, είναι άτομα που, εάν δεν ρισκάρουν, αδυνατούν να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους, αδυνατούν να αισθανθούν ότι πραγματικά ζούνε!

     Συχνά, πολύ συχνότερα από τον μέσο άνθρωπο, ο κυνηγός της τύχης ζει στο μεταίχμιο, με πολύπλοκα συστήματα υποκειμενικής αιτιολόγησης της συμπεριφοράς του που ξεκινούν από το γνωστό «σύνδρομο του Μόντε Κάρλο» (έπειτα από μια σειρά αποτυχιών έρχεται αναμφισβήτητα η επιτυχία ή, αφού χάσω σε έναν αριθμό x προσπαθειών, την επόμενη φορά θα κερδίσω, αλλά το άτομο δεν μας λέει πόσες ακριβώς πρέπει να είναι οι x φορές).

     Επίσης, υπάρχει και ο «φαύλος κύκλος», η αποκαλούμενη φαντασίωση του σοφίσματος, που για τον τζογαδόρο παίρνει την ακόλουθη μορφή: «Όταν κερδίζω, παίζω με τα χρήματα των άλλων και όταν χάνω, προσπαθώ απλώς και μόνο να… ισοφαρίσω. Όταν το επιτύχω αυτό το κέρδος ταυτίζεται με την απόλαυση, τη γοητεία που μου χαρίζει το παιχνίδι καθώς με συνεπαίρνει χωρίς να μου κοστίζει και... πολλά!».

     Έτσι, μολονότι η καθημερινή αδυσώπητη, επαναλαμβανόμενη και δυσάρεστη πραγματικότητα των απωλειών χρημάτων θα έπρεπε να το συνετίσει, το ψυχαναγκαστικό άτομο παραμένει απορροφημένο με ολόκληρο το «είναι» του στο απύθμενο ψυχό-κοινωνικό-οικονομικό κατρακύλισμα, εξανεμίζοντας περιουσίες, χρεωμένο σε φίλους και τοκογλύφους, αλλά με σταθερή πάντα τη διαίσθηση ότι στην επόμενη στροφή θα ανοίξει και πάλι η τύχη του.

     Ο παθολογικός παίκτης, ο τζογαδόρος, χώρια από τις ώρες που αναλώνει στο συγκεκριμένο παιχνίδι (χαρτιά, καζίνο, ιππόδρομος κ.λπ.), ξοδεύει και τις υπόλοιπες ώρες του προσδιορίζοντας την κακοτυχία της περασμένης νύχτας ή μέρας και πλάθοντας όνειρα για το επόμενο παιχνίδι. Ο καταναγκασμός και η ταυτόχρονη γοητεία του κυνηγητού της Τύχης που το συνεπαίρνουν, οδηγούν το άτομο αυτό σε πλήρη αδιαφορία και αμέλεια της προσωπικής και οικογενειακής ζωής του και φυσικά των επαγγελματικών του υποχρεώσεων.

     Όσο πικρόχολο και εάν ακουστεί αυτό, θα το πω γιατί το κρίνω αναγκαίο. Στις περιπτώσεις του πάθους του τζόγου εκατό γραμμάρια πρόληψης λειτουργούν πολύ πιο αποτελεσματικά από ένα κιλό θεραπείας. Καθώς προαναφέρθηκε, δεν υπάρχει απόλυτα σαφής ορισμός των γενεσιουργών αιτίων δημιουργίας ενός παθιασμένου παίκτη, ενός τζογαδόρου.

     Κοινωνικό-ψυχολογικές έρευνες πιστοποιούν το γεγονός ότι ένα σημαντικό ποσοστό αυτών των ατόμων...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μον Παρνές ζεις, εσύ μας οδηγείς!

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ Π. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Διακόσια στρέμματα πράσινης τσόχας στο Ελληνικό, σε ένα φαραωνικό έργο, εμβληματικό, που θα αλλάξει την όψη της πρωτεύουσας και κυρίως το προφίλ των επισκεπτών της, με ελάχιστη σχέση με τις πραγματικές ανάγκες της μεγαλούπολης.
Ο 21ος αιώνας για την Ελλάδα θα χαρακτηριστεί ίσως από τους ιστορικούς του μέλλοντος, ως καζινοκαπιταλιστικός.

Στους στεγασμένους με απούσα την αίσθηση του χρόνου πολυτελείς χώρους του, να κι αν υπάρχει ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή, να κι αν δεν υπάρχει.

“Θα σταματήσουμε να είμαστε Σοβιετία”, επαίρονται οι άρχοντες του τόπου.

Διότι έχει παρατηρηθεί σε παγκόσμια κλίμακα: με το που πλησιάζει κάποιος τη ρουλέτα χάνει την ταξική του συνείδηση, ενώ στο Black Jack σταματά να θεωρεί τα κολχόζ άρτια οικονομική οργάνωση

Είναι λεπτομέρεια πως κοντά στο Βλαδιβοστόκ και πιο συγκεκριμένα στη περιοχή Tigre de Cristal  έχει από καιρό γίνει το wannabe “Las Vegas του Ειρηνικού” .

Το μεγαλύτερο καζίνο της Ρωσίας φιλοξενεί 500 κουλοχέρηδες και 50 τραπέζια με παιχνίδια καζίνο.

Παλιότερα η ρωσική κυβέρνηση είχε πάρει σκληρή στάση κατά του τζόγου – όχι πια, ξορκίζουν κι αυτοί τις Σοβιετίες τους.

Εμείς τι ακριβώς φιλοδοξούμε, περπατώντας στο τεντωμένο σκοινί των υπερπλεονασμάτων;

Να προσφέρουμε 15.000 κουλοχέρηδες;

Να γίνουμε το “Las Vegas του οικονομικού Τιτανικού” ή το Las Vegas του Σαρωνικού;

Όπως και να το βαφτίσουμε, όσο και αν πανηγυρίσουμε, πρόκειται για ανάπτυξη με όρους 1960.

Καζίνο και η υπόλοιπη χώρα hot spot; αναρωτιούνται κάποιοι.

Όχι, μιας μάλλον θα συνδυαστούν:  

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η μπίλια μόνο στο κόκκινο

Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

H απάντηση της κυβέρνησης είναι γνωστή πριν καν πέσει στο τραπέζι των πάνελ και στα κεφάλια των τηλεθεατών: «Ναι, επιτρέπουμε στα καζίνο να δίνουν δανεικά στους πελάτες τους. Ετσι προστατεύουμε ανθρώπους εθισμένους από τον τζόγο, να χάνουν μέσα σε νύχτα σπίτια, αυτοκίνητα και τιμαλφή που πέφτουν στα χέρια τοκογλύφων».

Αφού τους ενδιαφέρει να αποτρέψουν την εκμετάλλευση εξαρτημένων ατόμων, θα ήταν καλύτερο να αποδεχθούν την πρόταση για χορήγηση ηρωίνης από το Δημόσιο σε ελεγχόμενο χώρο, προκειμένου να φύγουν οι έμποροι από τους δρόμους και η χρήστες από τον κίνδυνο της νοθείας. 

Εντάξει, η σύγκριση δεν στέκει. Ομως δεν ευσταθεί ούτε το επιχείρημα για τον απελπισμένο τζογαδόρο που χτυπάει ξημερώματα την πόρτα του ενεχυροδανειστηρίου.

Οι εκατοντάδες σελίδες του πολυνομοσχεδίου κρύβουν δυσάρεστες εκπλήξεις. Οχι για όλους. Αν έχεις άδεια καζίνο ή ενδιαφέρεσαι να αποκτήσεις μία, οι πρόνοιες που φέρνει προς ψήφιση ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, είναι θετικές.

Η κυβέρνηση χορηγεί τρεις νέες άδειες λειτουργίας, για Μύκονο, Σαντορίνη και Κρήτη. Τα καζίνο στη Μύκονο και στη Σαντορίνη θα λειτουργούν για οκτώ μήνες. Στη Μύκονο γκρινιάζουν και δηλώνουν ότι δεν θέλουν το καζίνο. Λογικό. Ακόμα και αν παραβλέψεις την επίπτωση στον μόνιμο πληθυσμό, τα καζίνο συνήθως λειτουργούν και ως «μαύρες τρύπες» που απορροφούν τζίρο από άλλες δραστηριότητες.

Επίσης η κυβέρνηση θεσπίζει φορολογικά κίνητρα για τη δημιουργία καζίνο, έχοντας στο νου της το καζίνο στο Ελληνικό. Η μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης δεν είναι τόσο μεγάλη όσο δείχνουν οι σχετικοί πίνακες καθώς επιβάλλεται τέλος 1% επί των ακαθάριστων εσόδων.

Και αφού τα έγραψε όλα αυτά στο πολυνομοσχέδιο ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, πρόσθεσε από κάτω και αυτό: «Επιχειρήσεις καζίνου που κατέχουν άδεια λειτουργίας του παρόντος νόμου, επιτρέπεται να παρέχουν στους πελάτες τους μέσα χρηματοδότησης της συμμετοχής στα παίγνια που διεξάγουν, αξίας άνω των 50.000 ευρώ, χωρίς να απαιτείται η άμεση καταβολή του αντίστοιχου ποσού από τον πελάτη, υπό όρους και προϋποθέσεις». Ο πελάτης πρέπει να εξοφλήσει σε 45 μέρες. Στην περίπτωση αυτή δεν επιβαρύνεται. Αν η οφειλή καταστεί εκπρόθεσμη, τότε στο καζίνο αρχίζει και γυρίζει ο μετρητής που γράφει τόκους. Επίσης το πολυνομοσχέδιο επιτρέπει στα καζίνο να αποκτήσουν τραπεζικά χαρακτηριστικά καθώς θα μπορούν να διατηρούν αποθεματικά ασφαλείας και σε ξένο νόμισμα, κάτι που σήμερα επιτρέπεται μόνο σε τράπεζες και ανταλλακτήρια συναλλάγματος.

Υπάρχουν δύο θέματα. 

Το ένα έχει να κάνει με την πολιτική ηθική πίσω από τη χορήγηση αδειών καζίνο. Συνήθως σε όλο τον κόσμο η Αριστερά κλείνει τα καζίνο -μπορούν να ζητήσουν από την κυρία Μπαζιάνα να τους περιγράψει τι έκανε ο Φιντέλ. Εδώ τα ανοίγει. Αλλα αυτό αφορά την κομματική αξιοπρέπεια. Υπάρχει η άποψη που λέει ότι το κράτος οφείλει να προτάσσει το συμφέρον της κοινωνίας έναντι του οικονομικού κέρδους, το οποίο, πάντως, επιστρέφει στην ίδια την κοινωνία. Ομως ο εθισμός στον τζόγο είναι προσωπική επιλογή του ατόμου. Αν ήταν το κράτος να προστατεύει από τους εθισμούς, τότε θα έπρεπε να αποτρέπει την πρόσβαση στον καπνό και στο αλκοόλ.

Ομως το δεύτερο θέμα έχει να κάνει με τη δυνατότητα των καζίνο να δανείζουν χρήματα στους πελάτες τους. Ανθρωποι της αγοράς επισημαίνουν ότι αυτό κρύβει δύο κινδύνους:

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: «Λύση» αλά ΣΥΡΙΖΑ είναι το Hellas Vegas!

Πολλά λείπουν από την Ελλάδα. Οχι τα καζίνα. Δεν λείπουν οι ρουλέτες, τα τραπέζια του Μπλακ Τζακ και οι μονόχειρες ληστές από την καθημερινότητά μας. Δεν λείπουν τα ανταλλακτήρια μετρητών σε μάρκες. Ούτε θα θέλαμε να γιγαντωθεί, να πολλαπλασιαστεί, να εξαπλωθεί σ' ολόκληρη την ελληνική επικράτεια η απελπισία εκείνων που έχουν χάσει ολόκληρες περιουσίες πάνω στις πράσινες τσόχες.  

Δεν είναι αυτά τα συστατικά που πρέπει να μπουν στη συνταγή της οικονομίας για να ανανήψει η αγορά από το κώμα στο οποίο βρίσκεται.

Η κυβέρνηση το ξέρει καλά αυτό, όμως, αποφασίζει να νομοθετήσει υπέρ των καζίνων! Η πολυδιαφημισμένη πρώτη και δεύτερη φορά της Αριστεράς λησμονεί τις απανωτές διακηρύξεις της εναντίον της μετατροπής της Ελλάδος σε Hellas Vegas και ετοιμάζει σχέδιο νόμου το οποίο θα ανακηρύττει προνομιούχους συνομιλητές του κράτους και υπερτυχερούς ευνοημένους της κρίσης τους... καζινάρχες!

Σε μια εποχή που η οικονομία είναι διαλυμένη, η ύφεση εξατμίζει κάθε ικμάδα ζωτικότητας από την αγορά, οι πολίτες βλέπουν το βιoς τους να δημεύεται με γοργούς ρυθμούς από το αδηφάγο κράτος και οι επιχειρήσεις (όσες έχουν αντέξει κατά τη διάρκεια του μνημονιακού τυφώνα) γκρεμίζονται από την επέλαση του φορολογικών επιβαρύνσεων και των ασφαλιστικών ταμείων, ο ΣΥΡΙΖΑ αποφασίζει να νομοθετήσει για γενναιότατες φοροελαφρύνσεις για τα καζίνα, δικαίωμα μετεγκατάστασης (για όσα ήδη λειτουργούν) και τη δημιουργία καζίνων σε Σαντορίνη, Μύκονο και Κρήτη.

Αντί να μεριμνήσουν να μείνουν ζωντανές οι επιχειρήσεις που συμμετέχουν στην παραγωγική διαδικασία, προσφέρουν θέσεις εργασίας στις τοπικές κοινωνίες και λειτουργούν προς όφελος των τόπων όπου εγκαθίστανται, σπεύδουν να θεσμοθετήσουν το άνοιγμα «ναών» του τζόγου και εκεί όπου δεν υπάρχουν.

Ούτε οι καιροί ούτε η σοβαρότητα που πρέπει να διέπει κάθε ελληνική κυβέρνηση επιτρέπουν τέτοιες «ελαφρότητες». Αν αληθινά θέλουν να προσφέρουν στον λαό με την πολιτική τους, ας...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ (ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΠΛΗΚΤΟΣ) ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μαθήματα δημοσιογραφικής δεοντολογίας

Η σύγχρονη τηλεοπτική δημοσιογραφία δεν απαιτεί αξεσουάρ όπως κασετοφωνάκι, φωτογραφική μηχανή, φορητό υπολογιστή κ.ά., αλλά χεράκι κρουπιέρη

Από τον Παναγιώτη Λιάκο 

Οι φωτογραφίες που κοσμούν το παρόν είναι αντιπροσωπευτικές μιας εποχής που η ωραία Ελλάς αγόρασε με δόσεις και πληρώνει τοις μετρητοίς, με βαρύτατο επιτόκιο. 

Μια κυρία ονόματι Τατιάνα μοστράρει στην τηλεόραση κάποιες απεμπλουτισμένες λεκτικές δεξιότητες που συνοδεύονται από μια ανυπέρβλητα αρμοστή σε εκείνην καπατσοσύνη. Ποζάρει καμαρωτή δίπλα σε κάτι που μοιάζει με ενυδρείο. Μέσα στο κυτίον τούτο, το ενυδρειόσχημο, δεν κολυμπούν ιχθύες, αλλά πετούν και στροβιλίζονται πενηντόευρα! Τα βλέπει ο δημότης του ελληνόφωνου Μπατιριστάν και νιώθει σαν τον Σεραφίνο (τον ήρωα του κόμικς), όποτε κόζαρε λιγουρεμένος τα ψητά κοτόπουλα να γυρνοβολούν στις σούβλες των ψητοπωλείων.

Κάπου στο βάθος κυματίζει μεσίστια η σημαία της δημοσιογραφικής δεοντολογίας (δεν φαίνεται, αλλά υπάρχει). Η κυρα-Τατιάνα παροτρύνει τους τηλεθεατάς να συμμετέχουν σε μια κλήρωση. Ενα SMS για τη συμμετοχή κόστιζε 2,99 ευρώ. Τα «30 χιλιάρικα», όπως τα σπρέχαρε μόρτικα η κυριούλα, «μπορούν να σου αλλάξουν τη ζωή. Αν δεν έχεις σπίτι, μπορείς να πάρεις ένα» ντελάλιζε στις 29 Δεκεμβρίου. Και δώσ' του να λαχανιάζει ένα αόρατο φυσερό εντός του ενυδρείου και να μετεωρίζονται τα πενηντόευρα.
 

Και βίρα μάινα να δημηγορεί για το τυχάδιον η παρουσιάστρια, καταστερίζοντας τα «30 χιλιάρικα» στα ουράνια του σύμπαντος κόσμου της και κατ’ επέκτασιν των τηλεθεατών. Τα εγκώμια που έλουσαν τα περιδινιζόμενα «30 χιλιάρικα» δεν πρέπει να τα έχει ακούσει ούτε ο Ξέρξης από τον γλοιωδέστερο υπηρέτη του.

Κι εσύ απορείς και οι απορίες είναι τρεις: 

α) Τόση κατάντια πόσο μπορεί να αμείβεται; 

KOIΝΩΝΙΑ και ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι "εξυπνότερος λαός του κόσμου" πόνταρε 5,88 δισ. ευρώ σε τυχερά παιχνίδια μέσα στο 2014 - Κ@ρ1ολ@ Μέρκελ στείλε γρήγορα λεφτά!!!

Του Νίκου Χρυσικόπουλου

Στο ποσό των 5,88 δισ. ευρώ έφθασαν τα “πονταρίσματα” των παικτών στην Ελλάδα την περυσινή χρονιά, ελαφρά αυξημένα σε σχέση με το 2013, αλλά σημαντικά χαμηλότερα του 2008, χρονιάς-ρεκόρ για τη ρυθμιζόμενη αγορά τυχερών παιχνιδιών στη χώρα καθώς ο τζίρος έφθασε στα 8,73 δισ. ευρώ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίηση η Επιτροπή Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων (ΕΕΕΠ) στην έκθεση πεπραγμένων για το 2014, η ρυθμιζόμενη αγορά τυχερών παιγνίων ανακάμπτει για πρώτη φορά μετά το 2009 από τη συνεχόμενη πτωτική της πορεία, εμφανίζοντας έστω και μικρή αύξηση σε σχέση με το 2013, της τάξης του 7%.

Η ανάκαμψη αυτή οφείλεται κυρίως στην αύξηση των πωλήσεων των λαχείων που σημειώθηκε πέρυσι, αύξηση που προέρχεται στην είσοδο στην αγορά του στιγμιαίου κρατικού λαχείου “Ξυστό” από την “Ελληνικά Λαχεία”, θυγατρική της ΟΠΑΠ ΑΕ.

Σημειώνεται πως το ποσό των 5,88 δισ. ευρώ πρόκειται για το συνολικό χρηματικό ποσό που “πόνταραν” οι παίκτες μέσα στη χρονιά, ενώ η ΕΕΕΠ αναφέρει ότι σε αυτό δεν περιλαμβάνονται τα οικονομικά στοιχεία των 24 παρόχων υπηρεσιών τυχερών παιγνίων μέσω διαδικτύου, λόγω μη επαρκών διαθέσιμων στοιχείων και προς αποφυγή εξαγωγής λανθασμένων συμπερασμάτων.

Συνολικά, τα ακαθάριστα έσοδα (GGR - Gross Gaming Revenue, είναι το ποσό που απομένει εάν αφαιρεθούν από τον κύκλο εργασιών τυχερών παιγνίων τα κέρδη που αποδόθηκαν στους παίκτες.) των τυχερών παιγνίων πέρυσι έφθασαν στα 1,6 δισ. ευρώ. Από το παραπάνω ποσό, 503.257.433 ευρώ (ποσοστό, κατά μέσο όρο, 30,22%) αποτελεί έσοδο του Ελληνικού Δημοσίου από τη συμμετοχή του στα ακαθάριστα έσοδα των παιγνίων.

Κυρίαρχος της αγοράς είναι, φυσικά, ο ΟΠΑΠ, στον οποίο αντιστοιχεί το 64% του συνολικού μεγάθους της αγοράς πέρυσι, έναντι 27% των επιχειρήσεων καζίνο, των Ελληνικών Λαχείων (8%) και του ΟΔΙΕ (1%). Όπως αναφέρεται στην έκθεση της ΕΕΕΠ, οι πωλήσεις των παιγνίων της ΟΠΑΠ Α.Ε. σημείωσαν το 2014 αξιόλογη άνοδο (7,3%), διαμορφώνοντας τον κύκλο εργασιών στα επίπεδα του έτους 2012.

Αντίθετα, ο κύκλος εργασιών των επιχειρήσεων καζίνων εξακολουθεί και το 2014 την πτωτική του πορεία, έχοντας “χάσει” περίπου 1 δισ. ευρώ τζίρο από το 2012. Η εξέλιξη του κύκλου εργασιών (drop) των καζίνων της χώρας συνέχισε την αρνητική πορεία της και κατά το έτος 2014, σημειώνοντας πτώση 5,20% σε σχέση με το 2013 και συνολικά 38,13% την πενταετία 2010-2014. Οι εννέα επιχειρήσεις καζίνο (Aegean Casino, Ρίο, Θεσσαλονίκης, Θράκης, Λουτράκι, Μον Παρνές, Πόρτο Καρράς, Βόλου, Ρόδου) που λειτουργούν στη χώρα, τον Δεκέμβριο του 2014 λειτούργησαν 362 τραπέζια και 3.498 μηχανές τυχερών παιγνίων συνολικά και απασχολούσαν 3.299 εργαζομένους, από 3.773 τον Δεκέμβριο του 2013. Ο συνολικός αριθμός εισιτηρίων που εκδόθηκαν από τις επιχειρήσεις καζίνων το 2014 ανήλθε στα 2,6 εκατομμύρια.

Απογοητευτική είναι η εικόνα για τις πωλήσεις του ιπποδρομιακού στοιχήματος που διοργανώνει η ΟΔΙΕ, καθώς πέρυσι ο τζίρος διαμορφώθηκε μόλις στα 50 εκατ.ευρώ, από 193 εκατ. ευρώ το 2010. Τα στοιχήματα στις ελληνικές και γαλλικές ιπποδρομίες, παρά τη σημαντική μείωση, αποτέλεσαν το 92% του συνολικού κύκλου εργασιών την περίοδο 2012-2014. Στη μείωση του κύκλου εργασιών, πέρα από τα γενικότερα προβλήματα, φαίνεται να συνέβαλε και η διακοπή παροχής στοιχημάτων στις αγγλικές ιπποδρομίες, που δεν αντισταθμίστηκε από την εισαγωγή του παιχνιδιού QUINTE.

Η Αρχή

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Σταμάτησε να δέχεται στοιχήματα για Grexit η William Hill - ΚΑΝΕΙΣ δεν πόνταρε στην παραμονή του μπουρδέλου στο ευρώ.

Στην απόσυρση του στοιχήματος για το εάν θα εξέλθει από την Ευρωζώνη η Ελλάδα ή όχι φέτος προχώρησε η μεγαλύτερη εταιρεία στοιχημάτων του Ηνωμένου Βασιλείου, William Hill, καθώς κανείς δεν πόνταρε στην παραμονή της χώρας στο ευρώ.  

Μάλιστα, η εταιρεία σταμάτησε να δέχεται πονταρίσματα και για το ποια θα είναι η πρώτη χώρα που θα βρεθεί εκτός ευρώ γενικότερα.
Δεδομένου ότι οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Αθήνας και δανειστών και η αβεβαιότητα γύρω από την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη έχει μεγαλώσει, η απόδοση που έδινε η εταιρεία είχε φθάσει στο 1 προς 3, όταν είχε ξεκινήσει από 1 προς 5. Στο πλαίσιο αυτό και με κανένα να μην ποντάρει στην παραμονή της χώρας στο ευρώ, η William Hill αποφάσισε να αποσύρει το στοίχημα μέχρι να ληφθεί μια απόφαση ή μέχρι να εγκριθεί ένα σχέδιο που να περιλαμβάνει την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη, όπως ανακοίνωσε.
Μάλιστα, εκπρόσωπος της εταιρείας δήλωσε χθες ότι «κανένας δεν ενδιαφέρεται να στηρίξει την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη έως το τέλος του έτους».
 

H Goldman Sachs, σε ανάλυσή της, εκτιμά πως το πιθανότερο σενάριο είναι ότι: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ενα βήμα πριν από το «λουκέτο» το χρεοκοπημένο κωλοχανείο του ΟΔΙΕ !!!

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

«Η εταιρεία ΟΔΙΕ Α.Ε. ενημερώνει ότι λόγω της δέσμευσης των τραπεζικών λογαριασμών της, δεν θα διεξάγει σήμερα πρόγραμμα ιπποδρομιακού στοιχήματος και αναστέλλεται η διεξαγωγή του μέχρι νεωτέρας».


Mε την ανακοίνωση αυτή, η διοίκηση του ΟΔΙΕ προανήγγειλε το λουκέτο στον οργανισμό. 


Το πόσο θα διαρκέσει η κατάσταση αυτή, άπτεται των νομικών προσφυγών που θα πραγματοποιήσει η διοίκηση του οργανισμού κατά των τραπεζών που δέσμευσαν τους λογαριασμούς της, αλλά και οι κινήσεις που θα γίνουν σε πολιτικό επίπεδο. 


Η υπουργός Οικονομικών Νάντια Βαλαβάνη ενημερώθηκε για το προχθεσινό λουκέτο που μπήκε στον ΟΔΙΕ.


Η δέσμευση των λογαριασμών του Οργανισμού Διεξαγωγής Ιπποδρομιών Ελλάδος (ΟΔΙΕ) είναι αποτέλεσμα δικαστικών αποφάσεων σχετικά με οφειλές του οργανισμού προς πρώην εργαζομένους του. Στους τελευταίους ο ΟΔΙΕ οφείλει 5,5 εκατ. ευρώ και μέχρι σήμερα έχουν καταβληθεί τα 3,5 εκατ. ευρώ. Η διοίκηση του ΟΔΙΕ σιγά σιγά αποπλήρωνε την οφειλή του, αλλά επειδή στο τέλος του επόμενου μήνα ο οργανισμός τίθεται σε εκκαθάριση, ο νομικός εκπρόσωπος των πρώην εργαζομένων του ΟΔΙΕ κινήθηκε για τη δέσμευση των λογαριασμών, κάτι που πέτυχε.


Οι οφειλές του ΟΔΙΕ προέρχονται από εργατικές διαφορές που είχε με πρώην απασχολουμένους του. Πρόκειται για πρώην ταμίες του, οι οποίοι προ 15ετίας αμείβονταν με λιγότερα απ’ ό,τι οι άλλοι απασχολούμενοι στον ΟΔΙΕ, με το αιτιολογικό ότι αποτελούσαν κατηγορία απασχολουμένων που λάμβανε φιλοδωρήματα. Οι ταμίες όμως τελικά προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη και η τελευταία επιδίκασε την εργατική διαφορά υπέρ των εργαζομένων. Συνολικά πριν από περίπου 10 χρόνια τα δικαστήρια επεδίκασαν αποζημίωση περίπου 1,8 εκατ. ευρώ στους εργαζομένους. Ο νομικός εκπρόσωπος των εργαζομένων, σύμφωνα με στελέχη του οργανισμού, καθυστέρησε να παρουσιάσει τις διεκδικήσεις με αποτελέσματα οι προσαυξήσεις να διευρύνουν το ύψος της οφειλής. Γι’ αυτό μέχρι στιγμής ο ΟΔΙΕ έχει καταβάλει σχεδόν το διπλάσιο της αρχικής οφειλής και επιπλέον οφείλει ακόμη 2 εκατ. ευρώ.


Πάντως χαρακτηρίζεται περίεργη η κίνηση της αντίδικης πλευράς να δεσμεύσει τους λογαριασμούς, καθώς με τον τρόπο αυτό ο ΟΔΙΕ σταματά πλέον να έχει έσοδα, δεδομένου ότι δεν μπορεί να πληρώνει παίκτες και έπαθλα. 


Επίσης, ως νομικό επιχείρημα για την αποδέσμευση των λογαριασμών θα χρησιμοποιήσει το γεγονός ότι έχουν παγώσει και οι μισθοδοτικοί λογαριασμοί του.  


Η μόνη λύση που υπάρχει είναι: