ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Θα δημιουργήσουμε μία κανονική χώρα ή θα την κλείσουμε;

Του Θανάση Παπαδή

 

Οι ξένοι τρομάζουν στην ιδέα ότι η τρόικα θα αποχωρήσει από την Ελλάδα και δεν το κρύβουν. Πολλοί διεθνείς οίκοι και εν δυνάμει επενδυτές το λένε πλέον ανοικτά πως σε περίπτωση που οι ελεγκτές φύγουν από τη χώρα, τότε ο κίνδυνος επιστροφής στις παλιές καλές ημέρες του «πάρε κόσμε», της «ρεμούλας», της αδιαφάνειας θα επιστρέψει.

Όμως είναι αδιανόητο για μία χώρα, που υποτίθεται πως είναι ευρωπαϊκή, με πλούσιο παρελθόν, η οποία έφτασε στο παρά πέντε της κατάρρευσης, να χρειάζεται την τρόικα για να κάνει τα αυτονόητα, ώστε να γίνει ένα κανονικό κράτος, με αρχή, μέση και τέλος. Μία χώρα που να εφαρμόζονται οι νόμοι, οι πολίτες να έχουν δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις και οι πολιτικοί της να πάψουν να έχουν ως μοναδική τους ιδεολογία τον λαϊκισμό με ορίζοντα τις εκλογές.

Η τρόικα πρέπει να φύγει από την Ελλάδα για δύο βασικούς λόγους: 

Ο ένας είναι πως πλέον μόνο κακές υπηρεσίες προσφέρει, αφού οι εμμονές της σε ήσσονος σημασίας ζητήματα έχει φτάσει στα όρια της εκδικητικότητας. 

Ο άλλος λόγος είναι ότι θα πρέπει το ελληνικό πολιτικό προσωπικό και η ελληνική κοινωνία να αναλάβουν επιτέλους τις ευθύνες τους και, ή να βγάλουν τη χώρα από το τούνελ που οι ίδιοι (πολιτικοί και πολίτες) την έβαλαν, ή να την οδηγήσουν στην οριστική απαξίωση.

Αν κανείς ρίξει σήμερα, μετά από τεσσεράμισι χρόνια Μνημόνιο, μία ματιά στον περίγυρό του, θα διαπιστώσει πως δεν είναι και πολλοί οι λόγοι που θα πρέπει να είναι κανείς αισιόδοξος.

Και επειδή ο μηδενισμός των πάντων, όπως και οτιδήποτε ολοκληρωτικό, αγγίζει τα όρια του φασισμού, η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα είναι μεν σε καλύτερο σημείο από ό,τι πριν από πέντε χρόνια, ωστόσο βρίσκεται ακόμη πολύ μακριά από το σημείο εκείνο που θα την χαρακτήριζε κανείς μία κανονική χώρα.

Οι πολιτικοί συνεχίζουν να κάνουν μόνο αυτό ξέρουν καλά. Να υπόσχονται στους πάντες τα πάντα (κυρίως η αντιπολίτευση), να αγνοούν την πραγματικότητα και να ονειρεύονται μεταφυσικούς παραδείσους.

Μπορεί ο Άδωνις Γεωργιάδης να χαρακτηρίζεται από πολλούς (και ίσως και να έχουν δίκιο, ως η πλέον γραφική μορφή του Κοινοβουλίου), ωστόσο ρωτά συνεχώς τους συναδέλφους του από τον ΣΥΡΙΖΑ και απάντηση δεν λαμβάνει, «τι θα γίνει αν οι πιστωτές δεν δεχθούν το haircut στο χρέος».  

Αλήθεια, η λέξη Σεισάχθεια είναι μία μονομερής ενέργεια διαγραφής των χρεών με ό,τι αυτό σημαίνει. Η λέξη ετυμολογικά έρχεται από την αρχαιότητα και τον Σόλωνα, ο οποίος με νόμο διέγραψε τα χρέη για να προστατεύσει από τη δουλεία τους οφειλέτες.

Όμως η Σεισάχθεια δημιουργήθηκε όχι για να καταργήσει τη δουλεία, αλλά για να απελευθερώσει όσους είχαν γίνει δούλοι εξαιτίας χρεών. Οι μεταρρυθμίσεις του Σόλωνα άφηναν δύο εξαιρέσεις: ο κηδεμόνας άγαμης γυναίκας που είχε χάσει την παρθενία της είχε το δικαίωμα να την πουλήσει για δούλη και ένας πολίτης μπορούσε να αφήσει έκθετο ένα ανεπιθύμητο νεογέννητο.  

Μήπως και η Σεισάχθεια που διαλαλεί ο ΣΥΡΙΖΑ έχει και αυτή εξαιρέσεις και αν ναι, ποιες; 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Μήπως ο Στάλιν ήταν Έλληνας?

Του Θανάση Παπαδή

Τι έχει αποδείξει η 6ετής ύφεση και η 4ετής παραμονή στο Μνημόνιο;  

Ότι στην Ελλάδα μπορείς με μεγάλη ευκολία να κόψεις μισθούς, συντάξεις και να βάλεις όσους φόρους θέλεις και όπου θέλεις. Εκείνο που δεν μπορείς να κάνεις είναι μεταρρυθμίσεις. Και αν τις κάνεις θα είναι κουτσουρεμένες.

Τελικά είναι μέγιστο λάθος να θεωρεί κάποιος ότι την χώρα την κυβερνούν οι πολιτικοί. Την χώρα την κυβερνούν οι συντεχνίες. Και έχουν απόλυτο δίκιο που στο εξωτερικό λένε ότι η Ελλάδα κυβερνάται στα πρότυπα της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης.

Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά ότι υπάρχει ένα τεράστιο πέπλο προστασίας πάνω από τις συντεχνίες. 

Γίνεται ολόκληρη συζήτηση για το αν θα ανοίγουν τα καταστήματα την Κυριακή ή όχι. Και όλοι μα όλοι ζητούν να προστατευτεί ο επιχειρηματίας.  

Σε ποιο νόμο και σε ποια ηθική στηρίζονται όλοι αυτοί που δεν το ζητάνε αλλά το απαιτούν; Εχει υποχρέωση η Πολιτεία να στηρίζει το επιχειρηματικό κέρδος;  

Η Πολιτεία έχει υποχρέωση να φροντίζει την Ασφάλεια, την Παιδεία, την Υγεία, να απλώνει δίχτυ προστασίας πάνω από τους “αδύνατους” και να φροντίζει για την εφαρμογή των νόμων.

Η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα χρειάζεται κίνητρα και όχι αντικίνητρα. Αν κάποιος έχει περισσότερα έξοδα από ότι έσοδα βάζει “λουκέτο”. Αυτός είναι ο νόμος της αγοράς. Και έρχεται κάποιος άλλος που μπορεί να έχει περισσότερα έσοδα από έξοδα.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η κυβέρνηση ζήλεψε τον λαϊκισμό της αντιπολίτευσης

Του Θανάση Παπαδή

 

Τις τελευταίες ημέρες η πολιτική ζωή της χώρας «χορεύει» σε ρυθμούς ΔΕΗ.  

Πρώτα οι «επαναστάτες» συνδικαλιστές απειλούσαν με το σκοτάδι. 

Εν συνεχεία η αντιπολίτευση στάθηκε στο πλευρό αυτών που ήθελαν το σκότος. 

Και μέσα σε αυτό το σκηνικό η κυβέρνηση ζήλεψε τη δόξα τους και από την μία πέρασε ρυθμίσεις στο νομοσχέδιο για τη «μικρή ΔΕΗ» που ουσιαστικά απαγορεύουν την πώληση της επιχείρησης και από την άλλη σφυρίζει αδιάφορα στο αίτημα για σύγκληση της Ολομέλειας, που ζητά σύσσωμη η αντιπολίτευση με το αίτημα του δημοψηφίσματος.

Ανεξάρτητα αν το τελευταίο έχει ή όχι «τύχη» στην Ολομέλεια, η διφορούμενη στάση της κυβέρνησης προκαλεί αν μη τι άλλο εντύπωση. Στην πολιτική δεν έχει πάντα αξία το γράμμα του νόμου, αλλά η ουσία του θέματος. Και μπορεί να υπάρχουν πέντε(!) διαφορετικές προτάσεις για δημοψήφισμα, αλλά αθροιστικά αριθμούν το μαγικό νούμερο των 120 βουλευτών.

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. 

Η κυβέρνηση αποφάσισε πως πρέπει να προχωρήσει στην απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας, κάτι που αποτελεί συμβατική της υποχρέωση, όχι πρωτίστως με βάση το Μνημόνιο, αλλά με βάση το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Καλώς ή κακώς αποφασίστηκε αυτό να γίνει με τον συγκεκριμένο τρόπο. Δηλαδή να σπάσει η ΔΕΗ και να δοθεί το 30% σε ιδιώτες.

Εδώ έρχεται η υποκρισία της αντιπολίτευσης και κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος λέει γενικά όχι στη διαδικασία απελευθέρωσης, αφού δεν καταθέτει πρόταση για το πώς μπορεί να γίνει διαφορετικά η απελευθέρωση.

Η κυβέρνηση, θεωρώντας ότι βρήκε τον «μαγικό τρόπο» να κάμψει τις αντιδράσεις, προχώρησε σε «βελτιώσεις» στο νομοσχέδιο σύστασης της «μικρής ΔΕΗ». Θεώρησε ότι οι τοπικές κοινωνίες και οι εργαζόμενοι θα πεισθούν ότι όλα γίνονται για το καλό τους. Αυτό βέβαια δεν συνέβη, αφού ελάχιστα επηρέασε τη γενικότερη στάση όσων αντιδρούσαν.

Ωστόσο, οι ρυθμίσεις που περιλαμβάνονται αποθαρρύνουν τον οποιονδήποτε σοβαρό επενδυτή να καταθέσει προσφορά για τη «μικρή ΔΕΗ». Και αυτό διότι δεν είναι δυνατό να προκηρύσσεις διαγωνισμό για την οποιαδήποτε επιχείρηση και να απαγορεύεις ουσιαστικά στον νέο ιδιοκτήτη να πάρει την οποιαδήποτε στρατηγικής σημασίας απόφαση για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Πολύ περισσότερο μάλιστα για μία επιχείρηση στον τομέα της ενέργειας, που απαιτεί μεγάλες επενδύσεις με μεγάλο χρόνο απόσβεσης αυτών. Ποιος είναι αυτός ο κυβερνητικός «μάγος» που πιστεύει ότι κάποιος σοβαρός επενδυτής θα δώσει τουλάχιστον 1,5 δισ. και δεν θα έχει το δικαίωμα να απολύσει έναν εργαζόμενο ή να λάβει κάποια άλλη στρατηγικής φύσεως απόφαση.

Προφανώς στόχος της κυβέρνησης δεν είναι η πώληση της «μικρής ΔΕΗ», αλλά να εκπληρώσει τη συμβατική υποχρέωση προς την Κομισιόν και μετά... έχει ο Θεός.

Το άλλο λάθος της κυβέρνησης είναι η άρνηση για σύγκληση της Ολομέλειας της Βουλής: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: «Κάτω τα κουλά σας από τους διακόπτες μας»

Του ΘΑΝΑΣΗ ΠΑΠΑΔΗ

Η Ελλάδα από χθες τα μεσάνυχτα είναι και πάλι αιχμάλωτη των συνδικαλιστών της ΔΕΗ και απειλείται για ακόμη μια φορά με συσκότιση. Μοναδικό τους αίτημα να μη σπάσει η ΔΕΗ και ο έλεγχος των μετοχών να παραμείνει στο κράτος και το κυριότερο, βέβαια, οι διακόπτες στα χέρια τους.  

Η νοοτροπία τελικά δεν αλλάζει, ό,τι και αν συμβεί στη χώρα. Ο Νίκος Φωτόπουλος, ως άλλος «Παπαφλέσσας», ετοιμάζεται για αντάρτικο, ενώ τη δόξα του έχουν ζηλέψει και άλλοι συνδικαλιστές, που θέλουν να γίνουν Φωτόπουλοι στη θέση του.

Όμως αποτελεί τη μέγιστη πρόκληση απέναντι στην κοινωνία η στάση των συνδικαλιστών της ΔΕΗ. Χρόνια τώρα βλέπουμε το ίδιο έργο. Όταν μία απόφαση δεν αρέσει ή όταν κάποιο αίτημά τους δεν ικανοποιείται πηγαίνουν με την ίδια ευκολία που κάποιος πάει στο γραφείο του το πρωί και κατεβάζουν τους διακόπτες. Θεωρούν τη ΔΕΗ ιδιοκτησία τους. Και για γίνουμε πιο σαφείς, όχι ιδιοκτησία του ελληνικού λαού, αλλά δική τους. 

Αλήθεια, έτσι συμβαίνει και σε άλλους εργασιακούς χώρους;  

Οι εργαζόμενοι στις εφορίες θεωρούν δικές τους τις εφορίες; 

Οι εργαζόμενοι στο τάδε σούπερ μάρκετ το θεωρούν δικό τους; 

Πώς γίνεται και μόνο στη ΔΕΗ συμβαίνει αυτό; 

Η αλήθεια είναι ότι οι συνδικαλιστές στη ΔΕΗ έχουν κάθε λόγο να αντιδρούν και να μη θέλουν την πώληση της «μικρής ΔΕΗ». Αν αυτό συμβεί αυτομάτως χάνουν... τους διακόπτες. Δεν θα τους έχουν πια στα χέρια τους και δεν θα μπορούν να τους χρησιμοποιήσουν κατά το δοκούν. Να τους ανεβάζουν και να τους κατεβάζουν όποτε θέλουν. 

Στον «ιερό» αγώνα τους για τη διατήρηση κατοχής των... διακοπτών έχουν άξιο συμπαραστάτη τους τον πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλ. Τσίπρα, που κήρυξε ανένδοτο απέναντι στην προσπάθεια της κυβέρνησης να προχωρήσει στην πώληση της «μικρής ΔΕΗ». Τι φοβάται, άραγε; Γιατί επιμένει να θέλει η ελληνική οικονομία να παραμείνει η τελευταία σοβιετικού τύπου οικονομία της Ευρώπης;

Όμως όλοι αυτοί που κόπτονται δήθεν για το συμφέρον του Έλληνα καταναλωτή ποιον πλήττουν με τη συσκότιση της χώρας; 

Ποιος θα νιώσει στο πετσί του ένα ενδεχόμενο black out; 

Ο ίδιος ο καταναλωτής. Αυτός που έχει ένα ζαχαροπλαστείο, ένα κρεοπωλείο, ένα μπακάλικο, αυτός που έχει ένα μικρό παιδί ή κάποιον ηλικιωμένο και μένει στο κέντρο της Αθήνας και θέλει λίγη δροσιά το καλοκαίρι κ.ά.

Αλήθεια, το έχουν σκεφτεί αυτό οι συνδικαλιστές και ο ΣΥΡΙΖΑ που σχεδιάζουν να βυθίσουν τη χώρα στο σκοτάδι; 

Αλλά, προφανώς, όλοι αυτοί αφήνουν σε δεύτερη μοίρα τους «ταπεινούς» και προτάσσουν το ύψιστο προσωπικό τους συμφέρον που είναι να διατηρήσουν υπό τον έλεγχό τους, το μεγάλο τους όπλο... τους διακόπτες. 

Δεν μπήκαν καν στον κόπο να συζητήσουν τις λεπτομέρειες του σχεδίου. Το απορρίπτουν ακόμη και ως φιλοσοφία λέγοντας το πολύ απλό:  

Οι ιδιώτες θα αυξήσουν τις τιμές, θα σας «πιουν το αίμα». Θέλουν μία ΔΕΗ χωρίς ανταγωνισμό και χωρίς επενδύσεις. Και, βέβαια, θεωρούν πολυτέλεια να σκεφτούν ότι η αποκρατικοποίηση του ΟΤΕ που τόσο πολεμήθηκε, όταν έγινε, από τους τότε συνδικαλιστές και την τότε αντιπολίτευση, έφερε μειώσεις τιμών, έφερε νέες θέσεις εργασίας, έφερε νέα προϊόντα και βελτίωσε σημαντικά την ποιότητα των προσφερόμενων υπηρεσιών. Όλα αυτά για τον κ. Φωτόπουλο και τους άλλους «Φωτόπουλους» είναι ψιλά γράμματα.

Και να κλείσουμε με μία μικρή αλλά σημαντική λεπτομέρεια:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οταν το σύμπαν συνωμότησε ενάντια στo Tσίρκο...

Του Θανάση Παπαδή 

 
Κάποιοι λένε ότι όταν ένας λαός υποφέρει στρέφεται στον Θεό. Στην Eλλάδα όμως δεν συμβαίνει αυτό, αφού οι εκκλησίες συνεχίζουν να μην προσελκύουν το ποίμνιο, αλλά μας αρέσει να ανακαλύπτουμε παντού συνωμοσίες.  

Bλέπουμε παντού «φαντάσματα», θεωρούμε ότι ξαφνικά το σύμπαν συνωμότησε ενάντια στην Eλλάδα και τους Eλληνες. Ολη αυτή την περίοδο της κρίσης και τι δεν έχουμε ακούσει; Ότι οι ξένοι «τοκογλύφοι» αποφάσισαν να εξαθλιώσουν τη χώρα και τους πολίτες της προκειμένου εν συνεχεία να έρθουν και την αγοράσουν. Ότι όλα γίνονται για μία χούφτα Eλλήνων και ξένων καπιταλιστών που θα έρθουν ξαφνικά και θα γευτούν τον πλούτο της χώρας... δωρεάν.

H αλήθεια όμως μάλλον δεν είναι με το μέρος των συνωμοσιολάγνων. Oι «καπιταλιστές» και αυτοί που διαθέτουν το χρήμα μάλλον γυρίζουν την πλάτη στην Eλλάδα και οι όποιες επενδύσεις που φέρνουν απασχόληση και πλούτο δεν έρχονται και όσες έρχονται είναι απόρροια μεγάλης προσπάθειας. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι αποκρατικοποιήσεις. H αξιωματική αντιπολίτευση και πολλοί πολίτες κατηγορούν την κυβέρνηση ότι ξεπουλάει τα πάντα «αντί πινακίου φακής». Eίναι όμως έτσι τα πράγματα;

Tο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων έχει ξεκινήσει εδώ και περίπου τρία χρόνια, και τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα μάλλον είναι πενιχρά. Oι διαγωνισμοί ξεκινούν, αλλά οι επενδυτές είναι ιδιαίτερα μαγκωμένοι. Φοβούνται. Όχι πως το προς πώληση περιουσιακό στοιχείο δεν είναι καλό, αλλά ότι θα αντι μετωπίσουν στη συνέχεια. Ένα παράδειγμα είναι ο OΠAΠ. Πολλοί έλεγαν ότι αποτελεί το «φιλέτο» του προγράμματος και αφού όλοι μιλήσαμε για «απόβαση» επενδυτών, τελικά εμφανίστηκε στην πραγματικότητα ένας και μοναδικός «παίκτης» και ελλείψει άλλου πήρε τον Oργανισμό.

Mε τη ΔEΠA έγινε κάτι ανάλογο. Όλοι έφυγαν, έμεινε ένας και στο τέλος αποχώρησε και αυτός. Tο ενδιαφέρον των ξένων για ελληνικά περιουσιακά στοιχεία έχει μείνει μάλλον στα χαρτιά και στα λόγια. Έχουν μείνει κάποιοι Eλληνες που ασχολούνται με το αντικείμενο. 

Πού είναι, λοιπόν, οι ξένοι που έρχονται να μας αγοράσουν;

Δυστυχώς ή ευτυχώς για την κατάντια της Eλλάδος δεν φταίνε οι «κακοί ξένοι», αλλά η δική μας νοοτροπία, που εξέθρεψε για δεκαετίες ένα σύστημα που δεν βασιζόταν στην υγιή ανάπτυξη της οικονομίας, μέσα από την παραγωγική του βάση, αλλά μέσα από αρρωστημένες πρακτικές ενός πελατειακού κράτους που είχε ως μοχλό ανάπτυξης την κατανάλωση και την παροχή υπηρεσιών χαμηλής ποιότητας.

Kαι το ερώτημα βέβαια που ταλανίζει όλους είναι αν υπάρχει ελπίδα γι' αυτή τη χώρα και τους πολίτες της. H απάντηση μάλλον δεν είναι θετική. 

 Ένα μόνο παράδειγμα θα μας πείσει:  

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ας αποφασίσουμε, επιτέλους, τι Ασφαλιστικό θέλουμε

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Θανάση Παπαδή

Ως το χρονικό μίας προαναγγελθείσας (νέας) παρέμβασης στο ασφαλιστικό μπορεί να εκληφθεί η συζήτηση που άνοιξε για το Ασφαλιστικό. Το συγκεκριμένο θέμα είναι ιδιαίτερα σοβαρό και μάλλον ξεφεύγει από τα στενά όρια μίας τυπικής αντιπαράθεσης της κυβέρνησης με την τρόικα. Οποιος πει ότι στην Ελλάδα του 2013 μπορούμε ως κοινωνία και ως οικονομία να αφήσουμε τα πράγματα να κυλούν ως έχουν είναι εκτός πραγματικότητας και επικίνδυνος λαϊκιστής.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή και ας δούμε πιο ασφαλιστικό σύστημα λειτουργεί στην Ελλάδα. 

Τα ασφαλιστικά συστήματα ανά τον κόσμο είναι κυρίως δύο. 

Το αναδιανεμητικό -ισχύει στην Ελλάδα- και το κεφαλαιοποιητικό που ισχύει για παράδειγμα στις ΗΠΑ. 

Σε κάποιες περιπτώσεις υπάρχουν και τα μεικτά συστήματα που είναι ένας συνδυασμός των δύο παραπάνω. 

Ας δούμε τα βασικά χαρακτηριστικά του καθενός από τα δύο βασικά συστήματα, όπως τα έχει περιγράψει στο βιβλίο του ο καθηγητής Τάσος Γιαννίτσης.

Αναδιανεμητικό: 

Το κυριότερο χαρακτηριστικό του είναι ότι το κράτος επιβάλλει ένα είδος φόρου -τις ασφαλιστικές εισφορές- στους ασφαλισμένους και τους εργοδότες, με τα έσοδα του οποίου τα Ταμεία καταβάλλουν στους δικαιούχους τις συντάξεις. Το κράτος θεσπίζει τους κανόνες και εγγυάται τη λειτουργία του συστήματος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να αλλάξει τους κανόνες, αν μεταβληθούν οι συνθήκες».

Το διανεμητικό είναι το ισχύον ασφαλιστικό σύστημα στην Ελλάδα και σύμφωνα με τον συγγραφέα, στην ελληνική κοινωνία πλανάται μια λανθασμένη αντίληψη περί των ασφαλιστικών εισφορών που καταβάλλουν εργαζόμενοι και εργοδότες: Οι εργαζόμενοι θεωρούν ότι οι ασφαλιστικές εισφορές που παρακρατούνται από τον ακαθάριστο μισθό τους αφορά τις δικές τους συντάξεις, όμως: «...με το ισχύον σύστημα οι εισφορές των εργαζομένων δεν αφορούν τις δικές τους συντάξεις, αλλά τις συντάξεις που καταβάλλονται κάθε έτος στους συνταξιούχους».

Ετσι, λοιπόν, στο διανεμητικό σύστημα... «οι εργαζόμενοι πληρώνουν εισφορές, αλλά οι εισφορές αυτές την ίδια χρονιά χρησιμοποιούνται για να ικανοποιηθούν τα θεσπισμένα δικαιώματα των συνταξιούχων, δηλαδή να πληρωθούν οι συντάξεις τους. Η πληρωμή των εισφορών από τους εργαζομένους μπορεί να μη χρηματοδοτεί τη δική τους σύνταξη, δημιουργεί όμως μια «προσδοκία» και στηρίζεται σε έναν «άτυπο κανόνα», ότι στο μέλλον και αυτοί θα λάβουν από την επόμενη γενεά τα «ίδια οφέλη» που εξασφάλισαν στο παρελθόν στους τότε συνταξιούχους. Το πόσο «ίδια οφέλη» μπορούν να εξασφαλιστούν όταν συντελούνται σημαντικές μεταβολές των συνθηκών και ιδιαίτερα το πόσο «ίδιες θυσίες» συνεπάγονται τα «ίδια οφέλη» από πλευράς των επόμενων γενεών, είναι ένα εξαιρετικά προβληματικό θέμα...

Κεφαλαιοποιητικό: 

Οι ασφαλισμένοι καταβάλλουν προκαθορισμένες εισφορές είτε σε ειδικούς επενδυτικούς Οργανισμούς είτε σε ατομικούς λογαριασμούς, τους οποίους διαχειρίζονται ειδικοί φορείς. Τα κεφάλαια αυτά επενδύονται και, μαζί με τις ετήσιες καταβολές του ασφαλισμένου και τις αποδόσεις τους, συσσωρεύονται και δημιουργούν το συνολικό κεφάλαιο. Το κεφάλαιο αυτό, στη φάση της συνταξιοδότησης, αποτελεί τη βάση υπολογισμού της σύνταξής τους. Το κεφαλαιοποιητικό σύστημα παίρνει συνήθως ιδιωτικό χαρακτήρα, τίποτα όμως δεν αποκλείει να έχει και δημόσιο...».

«Στο κεφαλαιοποιητικό σύστημα οι εισφορές αποτελούν αποταμίευση του ασφαλισμένου που δεν χρησιμοποιείται για να χρηματοδοτήσει τις συντάξεις άλλων. Η αποταμίευση αυτή επενδύεται σε διάφορα περιουσιακά στοιχεία (ακίνητα ή τίτλους) και χρηματοδοτεί τη σύνταξη του κατόχου της στο μέλλον...». Το σύστημα αυτό εμφανίζεται ελκυστικό επειδή στηρίζεται στη λογική ότι οι ασφαλισμένοι αποταμιεύουν για τη δική τους σύνταξη στο μέλλον. Επιπροσθέτως, η βασική λογική του συστήματος («προσωπικό βιβλιάριο ασφάλισης») προδιαθέτει για μια σειρά συγκρίσιμων πλεονεκτημάτων. 

Ως τέτοια, μπορούν να θεωρηθούν αυτά που οι υπέρμαχοί του υποστηρίζουν, τουλάχιστον στη θεωρία, ότι επιτυγχάνει:

 

Αυξάνει τον πληθυσμό με ασφαλιστική κάλυψη και αποθαρρύνει την εισφοροδιαφυγή, μιας και όσο λιγότερα κεφάλαια εγγραφούν στο «ατομικό βιβλιάριο ασφάλισης» τόσο μικρότερη θα είναι η προσδοκώμενη σύνταξη.

Αφήνει το περιθώριο στους ασφαλισμένους να καταβάλουν υψηλότερες, από τις ελάχιστα νομοθετημένες, ασφαλιστικές εισφορές προκειμένου να βελτιώσουν το ύψος της σύνταξής τους.

Ενισχύει την εθνική αποταμίευση και αυξάνει τα επενδυμένα κεφάλαια στην εγχώρια κεφαλαιαγορά ή γενικότερα στην εγχώρια οικονομία.

Δεν προκύπτουν ασφαλιστικά ελλείμματα, αφού ο καθένας παίρνει μια σύνταξη ανάλογα με το ποσό που επένδυσε και την απόδοση του κεφαλαίου αυτού.

Εφόσον ως κοινωνία έχουμε επιλέξει το αναδιανεμητικό σύστημα αντιλαμβάνεται ο καθένας ότι στην Ελλάδα των 1.300.000 ανέργων, στην Ελλάδα που οι αμοιβές στο σύνολό τους έχουν υποστεί μείωση κατά περίπου 30%, το σύστημα δεν μπορεί να πληρώνει τις συντάξεις που πλήρωνε και αυτό διότι οι νυν εργαζόμενοι και οι εργοδότες δεν έχουν τη δυνατότητα να χρηματοδοτήσουν το σύστημα.

Κατά συνέπεια κάτι πρέπει να γίνει γιατί στη διαφορετική περίπτωση θα παράγονται συνεχώς ελλείμματα, τα οποία θα πρέπει να καλύπτει ο κρατικός προϋπολογισμός. 

Και ποιες είναι οι λύσεις; 

Δυστυχώς λίγες και όλες επώδυνες.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Γιατί να σωθεί κάποιος που δεν το θέλει;

Του Θανάση Παπαδή

Οταν πριν από περίπου τρεισήμισι χρόνια η Ελλάδα έμπαινε στο Μνημόνιο, κάποιοι διατύπωναν ένα ρητορικό ερώτημα, αν η χώρα αυτή και οι πολίτες αξίζει να σωθούν ή όχι.

 

Πειστική απάντηση μέχρι σήμερα δεν έχει δοθεί.

 

Στο μεσοδιάστημα έχουν έρθει τα πάνω κάτω στην ελληνική κοινωνία. Περίπου ένα εκατομμύριο συμπολίτες μας δεν έχει δουλειά και όσοι «προνομιούχοι» διατηρούν ακόμη την εργασία τους έχουν δει τα εισοδήματά τους να παρουσιάζουν δραματική συρρίκνωση. Για κάποιους από τους παραπάνω ακόμη και μία απλή έννοια όπως αυτή της επιβίωσης, που ήταν δεδομένη ως το 2008, σήμερα είναι βασικό ζητούμενο και δυστυχώς πολλές φορές μη ευκταίο.

 

Η αλλαγή στην πραγματικότητα της Ελλάδος του Μνημονίου έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με την αλλαγή του τρόπου ζωής στις ΗΠΑ και τον πλανήτη ολόκληρο μετά από την 11η Σεπτεμβρίου του 2001.

 

Οι Αμερικανοί πολίτες από τότε ένιωσαν ένα συναίσθημα που μάλλον μέχρι τότε δεν είχαν, τον φόβο.

 

Ετσι και στην Ελλάδα του Μνημονίου, υπάρχει ο φόβος για το αύριο, ακόμη και σε εκείνους που έχουν την οικονομική άνεση και που παρά τη μείωση των εισοδημάτων τους μπορούν να διαβιώσουν με απόλυτη αξιοπρέπεια και σε πολλές φορές πολυτέλεια. Ο φόβος είναι εδώ και οριζόντια έχει πνίξει την ελληνική κοινωνία.

 

Συνήθως ο φόβος συνοδεύεται και από οργή. Και σε πολλές περιπτώσεις έτσι συμβαίνει και στην Ελλάδα, και ιδίως σε μία μεγάλη κατηγορία πολιτών. Είναι αυτοί που το κομματικό κράτος προστάτευσε και ευνόησε, είναι αυτοί που υπηρέτησαν τυφλά το κομματικό κράτος, είναι αυτοί που υπηρέτησαν ότι πιο αντιπαραγωγικό υπήρξε στην ελληνική κοινωνία. Το Δημόσιο!

 

Ολοι αυτοί αισθάνονται περισσότερη οργή και λιγότερο φόβο. Σε όλους τους υπόλοιπους συμβαίνει το αντίθετο.

 

Η είδηση ότι «ανοίγουν για να κλείσουν τα σχολεία» κυριαρχεί τις τελευταίες ημέρες παντού. Κανείς δεν αντιλέγει ότι υπάρχουν προβλήματα, ότι οι μισθοί μειώνονται και η απασχόληση αυξάνεται, αλλά μήπως αυτό δεν συμβαίνει παντού; Και αν μάλιστα κάποιος διαθέτει αρχείο εφημερίδων και γυρίσει μερικά χρόνια πίσω και ειδικά τις δεκαετίες του '80 και του '90 θα δει το ίδιο πρωτοσέλιδο. Η μόνη αλλαγή είναι ότι τότε ζητούσαν τα ακριβώς αντίθετα, λιγότερη δουλειά και περισσότερα χρήματα.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οταν η Μέρκελ ήρθε για διακοπές στις Αρχάνες...

Toυ Θανάση Παπαδή

Οι εκλογές στη Γερμανία έχουν ολοκληρωθεί και η νικήτρια Αγκ. Μέρκελ βάζει ως ύψιστο στόχο της να σώσει την Ευρωζώνη. Οι σύμβουλοί της λένε ότι θα πρέπει να ξεκινήσει από την Ελλάδα, αφού εκεί εστιάζεται το μεγαλύτερο πρόβλημα. Η ίδια απορεί και τους λέει: Μα, τόσα τους έχουμε δώσει και τόσα έχουμε κάνει γι΄ αυτούς και δεν έχουμε δει ακόμη κανένα αποτέλεσμα; 

Η απάντηση που έρχεται είναι κοφτή και σαφής: Όχι.

Αποφασίζει λοιπόν να πάει η ίδια στην Ελλάδα να δει ιδίοις όμμασιν τι συμβαίνει και γιατί η συνταγή της τρόικας δεν βγαίνει. 

Μεταμφιέζεται και μπαίνει στο πρώτο αεροπλάνο για Ελλάδα. Φτάνει στο Ελ. Βενιζέλος, παίρνει τα πράγματά της και επιβιβάζεται σε ένα ταξί για να πάει στο κέντρο της Αθήνας. Ο ταξιτζής στη διαδρομή της λέει για την κατάσταση στην Ελλάδα και πως για όλα φταίει η κυβέρνηση και η Μέρκελ.

Η Γερμανίδα καγκελάριος «δαγκώνεται», αλλά δεν λέει τίποτε. Και συνεχίζει τον εξάψαλμο στους Γερμανούς ,που από την μία σκότωσαν τόσο κόσμο στην Κατοχή και από την άλλη δεν επιστρέφουν τα κλεμμένα από το πόλεμο και καταλήγει ότι μόνο μία «Χρυσή Αυγή» θα σώσει τον τόπο. 

Εκεί δεν αντέχει η Μέρκελ και του λέει: Μα πώς είναι δυνατόν από την μία να κατηγορείς τους ναζί Γερμανούς και από την άλλη να θεωρείς «σωτήρα» τη Χρυσή Αυγή. 

Η απάντηση είναι έτερον εκάτερον... αόριστη και γενική, που μάλλον και ο ίδιος που την έδωσε δεν πολυκαταλάβαινε τι ήθελε να πει.

Φτάνει στο ξενοδοχείο κάνει ένα γρήγορο μπάνιο και ετοιμάζεται να πάει για φαγητό. Βρίσκει ένα ωραίο εστιατόριο στο κέντρο της πόλης, παραγγέλνει και ετοιμάζει να απολαύσει το δείπνο της. Αφού το ολοκληρώνει ζητάει τον λογαριασμό. Έρχεται λοιπόν ο ιδιοκτήτης και της λέει με το στόμα 50 ευρώ. Ούτε απόδειξη ούτε τίποτε. 

Δεν κρατιέται και ρωτάει; Οι τιμές έχουν υποχωρήσει μετά την μείωση του ΦΠΑ; Οχι, της απαντάει, γιατί όταν είχε αυξηθεί, δεν τις είχαμε αλλάξει και είχαμε επωμιστεί το κόστος. 

 Εύλογη η απάντηση της Μέρκελ. Μα, αφού δεν κόβεται αποδείξεις, τι σημασία έχει το πόσο είναι ο ΦΠΑ; 

Για να λάβει την αποστομωτική απάντηση. Έτερον εκάτερον...

Πληρώνει και ρωτάει τον ιδιοκτήτη πού να πάει να διασκεδάσει. Αφού σκέφτεται λίγο, της λέει ότι το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να πάει στο Ολυμπιακό Στάδιο και να παρακολουθήσει τον αγώνα ΑΕΚ - Λάρισα, της λέει μάλιστα ότι είναι ντέρμπι κορυφής. Δεν το πολυσκέπτεται η μεταμφιεσμένη Μέρκελ και πάει στο γήπεδο. Εκεί μαθαίνει πως τόσο η ΑΕΚ όσο και η Λάρισα δεν παίζουν πλέον στην Α' Εθνική, αλλά στην τρίτη. Και όταν ρωτάει γιατί, της απαντάει ο συνομιλητής της ότι με τον τρόπο αυτό οι δύο ομάδες σβήνουν τα χρέη του και είναι καθαρές.

Το παιχνίδι δεν ολοκληρώνεται ποτέ ή μάλλον ολοκληρώνεται τις πρώτες πρωινές ώρες, αφού τα μπουκάλια πέφτουν βροχή στο γήπεδο, επειδή ο επόπτης δεν είδε «καθαρό» χέρι του ποδοσφαιριστή της Λάρισας στο 90' και ενώ το σκορ είναι 0-0. Ο Μέρκελ ετοιμάζεται να φύγει από γήπεδο, αφού λέει... «το ματς θα διακοπεί» και παίρνει την απάντηση. Και γιατί να διακοπεί; Σιγά τι έγινε. Τα μπουκάλια τα ρίχνουν για να δροσιστούν οι παίκτες.

Η Γερμανίδα καγκελάριος αποχωρεί από το γήπεδο και ζητά από τον ταξιτζή να την πάει στα μπουζούκια: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πόσο συμμετέχουν στο ΑΕΠ οι Κύπριοι εραστές;

Του ΘΑΝΑΣΗ ΠΑΠΑΔΗ

Οσοι βιάστηκαν να χλευάσουν εκείνους που υποστηρίζουν ότι μας ψεκάζουν, μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσουν δημόσια τις απόψεις τους και να ζητήσουν ταπεινά συγγνώμη, τουλάχιστον από τον Πρόεδρο των Ανεξάρτητων Ελλήνων Πάνο Καμμένο. 

Οπως έγραψε ο τελευταίος στο twitter -απαντώντας στον υπουργό Οικονομικών της Σουηδίας που είπε πως «πλέον η Κύπρος θα έχει μόνο παραλίες»- «οι Σουηδοί έχουν αυτοκίνητα Saab και όμορφες γυναίκες. Τα Καλοκαίρια όμως έχουν μόνο Saab. Οι γυναίκες είναι με τους Κύπριους εραστές τους παραλία». 

Είμαστε πολλοί, είμαστε ψεκασμένοι, είμαστε εραστές (έστω και φτωχοί). Άντε να κάνουμε και κανένα ομόλογο με ρήτρα «Κύπριου εραστή» μπας και ξεχρεώσουμε την... Μιχαλού.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η επιχειρηματική παράνοια της ΔΕΗ

Του Θανάση Παπαδή

Πολλοί αναφερόμενοι στην ελληνική οικονομία, την προσομοιάζουν ως την τελευταία ευρωπαϊκή που ακολουθεί «σοβιετικό μοντέλο».

Και αυτό είναι όντως αληθές, τουλάχιστον ως ένα βαθμό. Οι δομές της κρατικής μηχανής είναι απαρχαιωμένες και λειτουργούν με έναν τρόπο που παραπέμπει στην πάλαι ποτέ κραταιά Σοβιετική Ένωση.

Και όλα αυτά μπορεί κάποιος να τα δικαιολογήσει, εν μέρει βέβαια, ως απόρροια της νοοτροπίας με την οποία γαλουχήθηκαν οι σύγχρονοι πολιτικοί. Δεν μπόρεσαν να κάνουν το ελληνικό δημόσιο ευέλικτο και παραγωγικό και τώρα που ήρθε η ώρα του λογαριασμού... τρέχουν και δεν φτάνουν.

Όμως είναι εντελώς παράλογο, επιχειρήσεις με βασικό μέτοχο το Δημόσιο, που θεωρητικά τουλάχιστον έχουν πάει ένα βήμα πιο μπροστά, να λειτουργούν με τρόπο χειρότερο από αυτό του στενού δημόσιου τομέα.

Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ΔΕΗ, η επιχείρηση που στην «ποδιά της σφάχτηκαν» οι πολιτικοί μη τυχόν και ιδιωτικοποιηθεί η «στρατηγικού χαρακτήρα» εταιρεία και χαθεί η δυνατότητα παρεμβάσεων και ρουσφετολογικών προσλήψεων. Σήμερα η ΔΕΗ λειτουργεί ως «κράτος εν κράτει», μη τηρώντας και τους στοιχειώδεις κανόνες λειτουργίας σύγχρονης επιχείρησης.

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε, που θεωρητικά πάντα, η ΔΕΗ είχε έναν μέτοχο, το κράτος, και κανέναν ανταγωνιστή. Οι καιροί άλλαξαν, η ΔΕΗ μπήκε στο Χρηματιστήριο και έγινε «λαϊκή εταιρεία», ενώ πάντα θεωρητικά, ξεκίνησε η απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας.

Ουσιαστικά όμως τα πράγματα έχουν παραμείνει αναλλοίωτα στον χρόνο. Το κράτος κάνει κουμάντο στη ΔΕΗ διορίζοντας διοικήσεις, οι οποίες, με τη σειρά τους, καταστρατηγούν κάθε έννοια επιχειρηματικής «νομιμότητας».

Αποτέλεσμα αυτού είναι σήμερα η αγορά ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα να βρίσκεται κυριολεκτικά στα όριά της. Η ασυνέπεια της ΔΕΗ στην εκπλήρωση των υποχρεώσεών της, έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργείται φαύλος κύκλος χρεών και κανείς να μην μπορεί να εγγυηθεί ότι επιχειρήσεις και νοικοκυριά θα συνεχίσουν να έχουν διασφαλισμένη την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος.

Έχει αναρωτηθεί, άραγε, κανείς γιατί τα ληξιπρόθεσμα χρέη της ΔΕΗ, στην οποία το κράτος είναι βασικός μέτοχος, υπερβαίνουν τα 100 εκατ. ευρώ;  

Εχει αναρωτηθεί κανείς, γιατί τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις καλούνται για πολλοστή φορά να πληρώσουν το «μάρμαρο» με απαγορευτικές για τους ίδιους αυξήσεις που αγγίζουν το 50%; 

Αν αυτό δεν είναι παράνοια, μία κρατική επιχείρηση, στο μέσον της κρίσης να ζητάει τέτοιου ύψους αυξήσεις, τότε τι είναι; 

Ποια ιδιωτική επιχείρηση, που θα λειτουργούσε σε ανταγωνιστικό περιβάλλον, θα τολμούσε ακόμη και ως σκέψη να θέσει τέτοιο ζήτημα;

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο Τσάκας, η Banque d’ Orient ο πακτωλός του 1,2 τρισ. ντόλαρς και... ιστορίες για αγρίους

Του Θανάση Παπαδή

Και... εγένετο φως. Στην Ελλάδα του Μνημονίου, της οικονομικής στενότητας και της ύφεσης, στην Ελλάδα που αγκομαχά κάθε μήνα να πληρώσει τις υποχρεώσεις της σε μισθούς και συντάξεις, ήρθε πακτωλός χρημάτων. Πάνω από 1,2 τρισ. δολ. έχουν πάρει τον δρόμο τους για την Ελλάδα και όπου να 'ναι φτάνουν, προκειμένου να μας λύσουν άπαξ διά παντός τα προβλήματα, κυρίως τα οικονομικά, αλλά πού ξέρει κανείς, μπορεί να έχουν θετική επίδραση στη διάθεσή μας, στην ψυχοσύνθεσή μας, ακόμη και στη... λίμπιντο. 

Οι Ελληνες πάντα φημίζονταν για το χιούμορ και την εφευρετικότητά τους, επίσης προφανώς κάτι έχουμε στο DNA μας και μας αρέσουν τα παραμύθια, με ή χωρίς δράκους. Δεν είναι άλλωστε μακρινή η περίοδος που ένας Πατρινός ανακάλυψε αίφνης και σε ένα αραχνιασμένο μπαούλο στο υπόγειο ξεχασμένα ομόλογα της Τράπεζας της Ανατολής ή για την ακρίβεια «Banque d' Orient», που άξιζαν ούτε λίγο ούτε πολύ 670 δισ. ευρώ.

Τότε, πολλά έγκυρα ΜΜΕ και πλήθος απλών Ελλήνων πολιτών έσπευσαν να βροντοφωνάξουν με περίσσιο εθνικό ενθουσιασμό... «λεφτά υπάρχουν». Είχε προηγηθεί βέβαια η αντίστοιχη φράση του πρώην πρωθυπουργού, αλλά ποιος νοιαζόταν επειδή οικειοποιήθηκαν ένα απόφθεγμα που μοιάζει με θρύλο, αφού για την τότε περίπτωση, πήγαινε γάντι. Ο καιρός πέρασε, το θέμα ξεχάστηκε και μαζί πάνε και τα λεφτά.... Και δεν είναι το μοναδικό περιστατικό.

 

Το «φαινόμενο» Καματερού
Ήταν Φεβρουάριος του 1976, όταν ο 36χρονος δικηγόρος από την Κω, Γιώργος Καματερός, αποφάσισε να περπατήσει στα χνάρια του διάσημου αρχαίου συμπατριώτη του Ιπποκράτη και να οδηγήσει μερικούς καρκινοπαθείς και άλλους πάσχοντες μια ώρα αρχύτερα στον άλλο κόσμο. Κουτσοί, τυφλοί, στραβοί, όλοι τους έσπευδαν στα προαύλια των εκκλησιών, όπου ο Καματερός διοργάνωνε τα «υγιεινιστικά συσσίτιά» του, για να βρουν την υγειά τους. Τη δε αμφισβήτηση προς το προϊόν του, ο δικηγόρος την αντιμετώπιζε με σιδηρά πυγμή, αρχικά διοργανώνοντας πορείες έξω από τη Βουλή κι εν συνεχεία ιδρύοντας ειδικό γραφείο Τύπου, με σκοπό τη διάλυση των αρνητικών φημών που σπίλωναν το προϊόν του. Ο Γιώργος Καματερός αυτοκτόνησε τον Μάιο του 1998 στο μαγαζί του αδελφού του στην Κω, λόγω χρεών σε τράπεζες και ιδιώτες, αλλά ενδεχομένως και λόγω βεβαρημένου ψυχιατρικά παρελθόντος.

Όμως και πριν από περίπου δύο χρόνια, μία χαρακτηριστική φυσιογνωμία με το όνομα Βλάσης Τσάκας, έκανε την εμφάνισή του στην ποδοσφαιρική ζωή του τόπου και συγκεκριμένα του Παναθηναϊκού. Δεκάδες Άραβες πρίγκιπες ήταν έτοιμοι να ξοδέψουν πακτωλό χρημάτων να φέρουν ξανά την αγαπημένη τους ομάδα ... ήταν «πανάθες» από τα γεννοφάσκια τους ... στην ελίτ της Ευρώπης. Μόνο τον Μέσι δεν έφερε στον Παναθηναϊκό. Η κατάληξη; Η συνήθης.... 

Όμως το όνειρο του νεοέλληνα να έχουμε πολλά λεφτά και να την περνάμε «ζάχαρη», μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα ...προς τη... λόξα ακριβέστερα- τραβά. Μία ηλιόλουστη Κυριακή του Σεπτεμβρίου και μπροστά σε ένα ενθουσιώδες ακροατήριο σε ξενοδοχείο της οδού Κηφισίας, ήρθε ένας νέος σωτήρας της χώρας, προερχόμενος, όπως ο ίδιος τουλάχιστον ισχυρίζεται από τον Καναδά, προκειμένου να σώσει τη χώρα και το δύσμοιρο λαό της, από τα δεινά του ΔΝΤ και των αιμοσταγών πιστωτών. Η «αίρεση» έχει την επωνυμία «E.N.D... δηλαδή: End National Debt. 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Θέλουμε ή δεν θέλουμε ως χώρα αποκρατικοποιήσεις;

Του  Θανάση Παπαδή 

«Πόλεμος» έχει ξεσπάσει τις τελευταίες ώρες στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας αναφορικά με τις αποκρατικοποιήσεις που επιχειρεί η κυβέρνηση. Συντεχνίες και κόμματα της αντιπολίτευσης έχουν σηκώσει «παντιέρα» και ζητούν να παραμείνουν οι δημόσιες επιχειρήσεις υπό κρατικό έλεγχο.

Από την άλλη, η κυβέρνηση προσπαθεί να υλοποιήσει ένα ευρύ πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων προκειμένου αφενός να εισρεύσει ζεστό χρήμα στα κρατικά ταμεία και από την άλλη να υπάρξουν επενδύσεις.

Ο καθένας γνωρίζει άριστα τις θέσεις και των δύο πλευρών, οπότε μάλλον θα ήταν πλεονασμός να τις επαναφέρουμε. Εκείνο που μένει είναι να ειπωθούν αλήθειες και να αποφασίσουμε ως κοινωνία αν θέλουμε ή όχι να γίνουν αποκρατικοποιήσεις.

Σε καμιά χώρα του κόσμου δεν υπάρχει τόσο μεγάλος δημόσιος τομέας. Το κράτος ως φιλοσοφία στο δυτικό κόσμο δεν ασκεί επιχειρηματική δραστηριότητα, εκτός κάποιων εξαιρέσεων σε τομείς στρατηγικής σημασίας και αυτό σε ιδιαίτερα χαμηλή κλίμακα. Στην Ελλάδα βέβαια δεν συμβαίνει αυτό, αφού έμμεσα ή άμεσα το Δημόσιο είναι επιχειρηματίας στο σιδηρόδρομο, στις υπηρεσίες ύδατος, στον τζόγο, έχει εταιρεία με τυριά, με ζάχαρη κ.λπ., ενώ παράλληλα διαθέτει εκατοντάδες χιλιάδες ακίνητα τα οποία στη συντριπτική τους πλειονότητα παραμένουν αναξιοποίητα.

Ενα καίριο ερώτημα, στο οποίο θα πρέπει να απαντήσουν οι πολέμιοι των αποκρατικοποιήσεων, είναι: τι κερδίζει ο Ελληνας πολίτης από την παραμονή των εταιρειών, που το Δημόσιο έχει συμμετοχή, υπό κρατικό έλεγχο;