ΣΥΡΙΖΑίικο ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ροδόπη: Το mea culpa που αποφεύγει ο Τσίπρας

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

 Ο Αλέξης Τσίπρας υπερασπίζεται λυσσαλέα την ανθελληνική ζαριά που έριξε στη Θράκη για να περισώσει ότι απέμεινε από το τσακισμένο κομματικό γόητρο.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει στον κατήφορο που επέλεξε πριν από τις κάλπες, παρότι γνώριζε ότι αυτή η χάραξη θα έφερνε πιο κοντά στην υλοποίηση τη σκοτεινή κυριαρχία που το μακρύ χέρι της Άγκυρας, το τουρκικό προξενείο, επεδίωξε να εδραιώσει στην ευαίσθητη, για τα εθνικά συμφέροντα, περιοχή. Τολμά να κουνάει το δάχτυλο με τις οργίλες, αλλά συκοφαντικές, επιθέσεις του για τις δήθεν πρακτικές μαφίας απέναντι στην αριστερή επιφοίτηση που κατέλαβε  τη μειονότητα δίνοντας την πρωτιά στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο κ. Τσίπρας όμως ως ένοχος είναι φυσικό να μην διακρίνεται από καμία πολιτική ενσυναίσθηση αλλά να πουλάει δημόσια τις νέες αυταπάτες. Αυτές όμως δεν είναι αρκετές για να αποκρύψουν ότι είναι δεμένος χειροπόδαρα και σε αυτήν την υπόθεση.

Είναι αιχμάλωτος μιας επιτυχίας που εξυφάνθηκε από ένα κέντρο που λειτουργεί με ενεργούμενα και με σκιώδεις διαδρομές. Διατηρεί ατόφια τα ψηφοδέλτια του σε Ξάνθη και Ροδόπη για να μην απωλέσει τα σκήπτρα που απέκτησε με τη βοήθεια του τουρκικού προξενείου. Δεν προβαίνει στην αυτονόητη ενέργεια να ζητήσει από τους υποψηφίους να αποκηρύξουν τα αναθεωρητικά συνθήματα της Τουρκίας.

Προτιμάει να βαράει μαζί με τους συντρόφους του τα νταούλια σε τουρκικό σκοπό γιατί μια εκλεγμένη, Ελληνίδα πολιτικός κάνει προεκλογικό αγώνα στους ομοεθνείς πολίτες της μουσουλμανικής μειονότητας. Χειροκροτεί όταν το τουρκικό προξενείο στήνει γραμμές εκλογικής πριμοδότησης, ώστε τα υποχείρια του να καταλάβουν θέση στην ελληνική, εθνική αντιπροσωπεία.

Μιξάρει τη γραμμή Πολάκη με το φιρμάνι Φίλη για να αντεπιτεθεί, δίχως να αρθρώσει μισή λέξη για το βαραθρώδες, εθνικά αφήγημα που αποδέχεται την ύπαρξη τουρκικής μειονότητας.

Αλλά αυτό είναι το μοναδικό mea culpa που δεν θα ειπωθεί ποτέ από τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Αλέξης Τσίπρας προτιμάει την απόκρημνη, πολιτικά και εθνικά γραμμή. Το απέδειξε όταν αποδοκίμασε την δημόσια διαρροή στρατιωτικών πληροφοριών από τον βουλευτή του. Όταν επέλεξε την ανοχή απέναντι στις αναφορές Κοτζιά ότι «δεν πρέπει να είμαστε μοναχοφάηδες στο Αιγαίο».

Είναι βαριά εκτεθειμένος γιατί δεν ράπισε με καθαρότητα τις αστειότητες του εξάδερφου του εντός της εθνικής αντιπροσωπείας πως: «η άμυνα της χώρας δεν είναι αυτοσκοπός». 

 Πειστήριο αυτής της επιζήμιας εθνικά γραμμής πάνω στην οποία κινείται διαχρονικά το κόμμα του είναι και η αποστροφή που ως ρετσινιά τον συνοδεύει ότι με την κυνική επίδειξη άγνοιας για το εάν η θάλασσα έχει σύνορα.

Τεκμήριο της ευπρόσβλητης στην τουρκική προπαγάνδα θέσης του ΣΥΡΙΖΑ ήταν και η βολική προσπέραση της δημόσιας παρέμβασης του Κώστα Ζουράρι κατά την οποία: «δεν είναι και τίποτα το σπουδαίο να χάσουμε και μερικά νησιά».

Ακόμη πιο επιβαρυντική είναι η πολιτική κάλυψη, δια της σιωπής και της ανοχής, που παρέχεται στις παρεμβάσεις του Νίκου Φίλη, που ως συνήγορος υπεράσπισης αναγνωρίζει το δικαίωμα στην άποψη ενός βουλευτή του ελληνικού κοινοβουλίου, η οποία μιλάει για τουρκική μειονότητα στη Θράκη. Ο κ. Φίλης δεν υπέστη την παραμικρή κύρωση για τις δικές του απόψεις που άλλοτε δεν αναγνωρίζουν τη γενοκτονία των Ποντίων και άλλοτε διακηρύττουν την αναγκαιότητα για μοντέλο Πρεσπών στο Αιγαίο.

Η ιστορία έχει καταγράψει τον κ. Τσίπρα να ανέχεται το αφήγημα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα εξοπλίσει τις Ένοπλες Δυνάμεις, όπως και έπραξε, γιατί η στρατηγική της διακυβέρνησης του θα ήταν να το ρισκάρει με την Τουρκία. Συνέχισε και από την όχθη της αξιωματικής αντιπολίτευσης να δίνει διαπιστευτήρια που τον έχουν κατατάξει ως εθνική εξαίρεση καταψηφίζοντας τις αγορές των μαχητικών αεροσκαφών Rafale και των φρεγατών Belharra, καθώς επίσης τη συμφωνία στρατηγικής εταιρικής σχέσης με τη Γαλλία.

Όλες ψηφίδες του ανθελληνικού μωσαϊκού το οποίο...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Άγνωστη λέξη η ευθύνη για τον εθνικό μας κατσαπλιά ΑλέΚση

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Ο Αλέξης Τσίπρας περπατώντας στον προθάλαμο που τον οδηγεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, μοστράρει την ευθύνη ως το σελάγισμα της προ πολλού θαμπωμένης ακτινοβολίας του.  

Ο «Μίδας» της αριστεράς που  καταδίκασε στη συλλογική συνείδηση την κυβερνητική εκδοχή της, αναζητά τη βελούδινη αναβάπτισή του.

Δεν μιλάει για την ευθύνη του να προσφέρει  κομματική κάλυψη στα εμετικά συνθήματα κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη που δηλητηρίασαν την πολιτική ζωή, όταν η χώρα αντιμετώπιζε φυσικές καταστροφές.  

Ο κ. Τσίπρας που κατατρομοκράτησε τους πολίτες μαυρίζοντας ακόμη και τις αγκινάρες για να ποδηγετήσει την ψήφο τους, απευθύνει προειδοποιήσεις για τους κινδύνους που απειλούν τη δημοκρατία, εάν τα δικαιώματα της λαϊκής κυριαρχίας εκφραστούν με την ίδια ένταση στην κάλπη.

Αποφεύγει συνειδητά να διαγνώσει την ασφυξία που προκαλούν στη δημοκρατία και στην κοινωνία, η τοξικότητα, τα κηρύγματα διχασμού, η εξαπάτηση, οι απειλές και τα συνθήματα.  

Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν βλέπει την ευθύνη του στην αποδοκιμασία της κομματικής στρατηγικής που δεν πρόσφερε καμία ρεαλιστική και άρτια σχεδιασμένη λύση που θα προστατεύσει και θα προάγει τα συμφέροντα της χώρας.  

Ο Αλέξης Τσίπρας αλαζονικά αγνοεί την ευθύνη για το αντεθνικό ντιλάρισμα με το μεταναστευτικό είτε με την καταψήφιση συμφωνιών που θωρακίζουν την εθνική ασφάλεια.

Το πρόταγμα της ευθύνης είναι έωλο και παραπειστικό γιατί καταρρίπτεται  από τη στάση τυχοδιωκτισμού που εκτρέφουν τον λαϊκισμό όπως με την μπαχαλοποίηση της παιδείας ή τις άθλιες υποσχέσεις για κατάργηση της βάσης εισαγωγής στα πανεπιστήμια.

Ανερυθρίαστα εκπέμπει πύρινα μανιφέστα για την ευθύνη που τον αναγκάζει να σταθεί όρθιος, όταν ο ίδιος γονάτισε τη μεσαία τάξη και ταπείνωσε τους συνταξιούχους εγκλωβίζοντάς τους στα στασίδια της απελπισίας που δημιούργησε μπροστά από τα ATM.

Η ακόρεστη ιδεοληψία του όμως τον οδήγησε να απλώσει το χέρι του στον Γιάνη Βαρουφάκη και στις οικονομικές τρέλες με «Δήμητρα» και «Οδυσσέα». Αφού τον ξόρκισε, ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ λάνσαρε ακόμη ένα πρόγραμμα οικονομικής αυταπάτης σε word με υποσχέσεις, η κοστολόγηση του οποίου σαν από τρέιλερ ενός περιφερόμενου θιάσου, προσομοίαζε με τον υδράργυρο κάθε φορά που παρουσιαζόταν από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.

Αλλά αυτά δεν είναι τα μοναδικά αμαρτήματα για τα οποία πρέπει να αναλάβει την ευθύνη ο Αλέξης Τσίπρας. Το πολιτικό ανάστημα απαιτεί εξηγήσεις  για τον καταδικασμένο, από το Ειδικό Δικαστήριο, Νίκο Παππά που όχι μόνο διατηρήθηκε στα ψηφοδέλτια του κόμματος αλλά αμολήθηκε από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να παριστάνει τον τιμητή και να κουνάει το δάχτυλο προς πάσα κατεύθυνση.

Η ευθύνη του Αλέξη Τσίπρα έχει ακόμη ένα ονοματεπώνυμο: Παύλος Πολάκης. Παριστάνοντας τον «Χουντίνι» ο κ. Τσίπρας εξαφάνισε και μετά επανάφερε στην ενέργεια  το πρωτοπαλίκαρό του με το αψύ ύφος για να βυσσοδομεί κατά πάντων.

 Ο κ. Τσίπρας δεν ανέλαβε τη δημοκρατική ευθύνη, επιδεινώνοντας το θεσμικό κατάντημα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όταν απείχε από τον δημοκρατικό συναγερμό για τον αποκλεισμό του κόμματος Κασιδιάρη από τις εκλογές ενώ θα τον συνοδεύει το δημοκρατικό ανάθεμα για το κάλεσμα στους ψηφοφόρους του καταδικασμένου χρυσαυγίτη να τον ψηφίσουν.

Τον βαραίνει η εθνική ευθύνη γιατί προανήγγειλε επαναδιαπραγμάτευση  στις συμφωνίες των εξοπλιστικών και στις συμμαχίες με Γαλλία και ΗΠΑ όταν η Τουρκία απειλεί συνεχώς μέχρι και με πόλεμο. Είναι έκθετος γιατί δεν αποδοκίμασε, όπως στην περίπτωση Κατρούγκαλου, τα σχέδια για τις «Πρέσπες του Αιγαίου» που πρόδωσε ο Νίκος Φίλης.

Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την μικροκομματική ευθύνη εκδιώκοντας τον Γιώργο Κατρούγκαλο που ξεσκέπασε την κρυφή ατζέντα υπερφορολόγησης.  

Σε κάθε περίπτωση  ο κυρίαρχος λαός ...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: «Λεφτά υπάρχουν» στο ΣΥΡΙΖΑ αλλά όχι πρόγραμμα

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ  Γιώργου Παπακωνσταντίνου

Στο παλμαρέ του Αλέξη Τσίπρα, με τις κωλοτούμπες και όλες τις άβολες στιγμές, της δεκαπεντάχρονης ηγεμονίας του στην Κουμουνδούρου, θα παραμείνει επί μακρόν η κυνική αποστροφή του προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη για το κόστος του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ.  

Ήταν τον περασμένο Φεβρουάριο, σε ένα από τα 80 ντιμπέιτ που είχε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ με τον πρωθυπουργό στην Βουλή, όταν ο κ. Τσίπρας επιχείρησε να σπάσει το στρίμωγμα στα κοινοβουλευτικά σχοινιά από τις επίμονες ερωτήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη για το εάν γνωρίζει πόσο είναι το κόστος από τη μείωση του ΦΠΑ: «Αυτή τη δουλειά θα κάνουμε τώρα;»

Ο ελιγμός αλα καφενείο δεν κόμισε γλαύκας εν Αθήναις στο εκλογικό σώμα, ακόμη και στους φανατικούς υποστηρικτές του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που γνωρίζουν καλά ότι η οικονομία είναι το ατού του. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προσπαθεί να αποτινάξει τη ρετσινιά του αφερέγγυου, που δεν θεραπεύτηκε ούτε με την περιβόητη διαπραγμάτευση, ούτε με τα προεκλογικά τρικ της 13ης σύνταξης, πολύ περισσότερο με το νέο «πρόγραμμα  Θεσσαλονίκης», που τινάζει την μπάνκα του συμφώνου σταθερότητας στον αέρα. Αλλά πλέον δεν υπάρχει η τρόικα και τα μνημόνια της, κατά συνέπεια είναι εφικτό το όραμα του ΣΥΡΙΖΑ, εκτός από την εγχώρια, να φέρει την αλλαγή και στην Ευρώπη.

Είναι ξεκάθαρο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πουλάει ένα πιάτο το οποίο δεν θα σερβίρει και από το οποίο δεν θα φάει. Κοινώς έχει περάσει σε άλλη πίστα το φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Η ζέση της ηγετικής και της στελεχιακής ομάδας δεν είναι να πείσει αλλά να αποπροσανατολίσει, ως εφαρμογή της θεωρίας του χάους. Με διαγωνισμό ατάκας, άπαντες και άπασες από την Κουμουνδούρου, επιχειρούν να νομιμοποιήσουν στη συνείδηση του ψηφοφόρου ακόμη ένα αδιανόητο. Τοποθετήσεις σαν της κ. Τσαπανίδου, ότι το πρόγραμμα διακυβέρνησης της χώρας που εκπονήθηκε από τους σοφούς του ΣΥΡΙΖΑ, «πατάει γερά στα πόδια του» προσφέρεται, υποτιμητικά για τη νοημοσύνη του κόσμου, ως εγγύηση.

 Όταν σιγήσει η φωνή του ΣΥΡΙΖΑ, θα  ανασυρθεί από το χρονοντούλαπο η συνταγή ΠΑΣΟΚ, ως προίκα, εκτός από τα πράσινα στελέχη που «αυτομόλησαν» στην Κουμουνδούρου. Παραμύθι, χαρακτηρίστηκε από τον Γιάννη Μπαλάφα, την συζήτηση για την προέλευση των κεφαλαίων που θα χρηματοδοτήσουν το πρόγραμμα της προοδευτικής κυβέρνησης. «Δεν είναι ζήτημα τα λεφτά. Τα λεφτά υπάρχουν, αν δεν δίνονται σε απευθείας αναθέσεις». Λεφτά υπάρχουν, γιατί απευθύνεται σε λωτοφάγους ή αντισυστημικούς αμνήμονες, σαν κι αυτούς που χάιδεψε η αγόρευση με τα επιχειρήματα Κασιδιάρη και η αποχή από την ψηφοφορία.

Δεν θα είναι βέβαια μόνο το μαχαίρι στις απευθείας αναθέσεις, αλλά και οι νέοι φόροι για τους οποίους ο μετριοπαθής Γιάννης Δραγασάκης με ειλικρίνεια έχει ήδη προϊδεάσει. Έτσι για να εξασφαλιστεί η συνέχεια στο «κράτος ΣΥΡΙΖΑ» που τσάκισε τη μεσαία τάξη αυξάνοντας 27 φόρους και «αφαίμαξε» την επενδυτική ελκυστικότητα της χώρας μας.

Οι «σοφοί» του ΣΥΡΙΖΑ όμως έχουν σχεδιάσει και αντίβαρα, όπως την κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης. Αυτήν που ήδη έχει καταργήσει η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, διότι ο ΣΥΡΙΖΑ, από τα χρόνια με τις υποτιθέμενες αυταπάτες, έχει αναγάγει την προεκλογική απάτη σε επιστήμη.

Βέβαια πλέον ο Πρόεδρος του, έχει αποκαταστήσει τη σχέση του με τα Θεία, το διαλαλεί και στις καμπάνιες του ανά την επαρχία, κι άρα αμαρτία εξομολογουμένη ουκ έστιν αμαρτία. Ένας πατενταρισμένος θεομπαίχτης δηλαδή, με...