ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ναι μεν αλλά

Του Δημήτρη Δανίκα


Μαθήματα πολιτικής της A’ Δημοτικού. Αρκεί να βάλεις τον προσωπικό σου επεξεργαστή σε λειτουργία. Στοιχειώδες, που έλεγε ο Σέρλοκ Χολμς, ο θρυλικός ήρωας του sir Αρθουρ Κόναν Ντόιλ
 

Oλα αυτά προκύπτουν από μια πρόσφατη μάχη στο Kοινοβούλιο, κυρίως ανάμεσα στον Κυριάκο και τον Τσίπρα. Τον διπλό Τσίπρα. Και τον εξάδελφο τον Γιώργο και τον αρχηγό Αλέξη. Με θέμα τους αμυντικούς εξοπλισμούς.  

Εχει σημασία η τοποθέτηση του εξαδέλφου Γιώργου, όταν αμόλησε μια μπαρούφα επικών διαστάσεων του τύπου «για τον ΣΥΡΙΖΑ η άμυνα της χώρας δεν είναι αυτοσκοπός».

Τι εννοούσε; 

Προφανώς, λέω εγώ και εντελώς επιεικώς, εννοούσε μια παγκόσμια κοινότητα αδελφοσύνης.  

Πότε; 

Υστερα από κάμποσους αιώνες, όπως ακριβώς πάνε και οι στίχοι του μακαρίτη Τζον Λένον στο αλησμόνητο «Imagine».

Επειδή μέχρι τότε ούτε τα τρισέγγονα των τρισέγγονων θα προλάβουν να δουν και να απολαύσουν, και επειδή τα καυτά θέματα τα διαχειρίζεσαι εδώ και τώρα, η τοποθέτηση του εξαδέλφου θυμίζει συλλογικό αυτοχειριασμό.

Δύο οι πηγές μιας τέτοιας αυτοκτονικής συμπεριφοράς: είτε οι άνθρωποι ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν, είτε με όλα αυτά τα καμώματα στηρίζουν Κυριάκο Μητσοτάκη. Υπάρχει και τρίτος λόγος, η ανοησία. Μπα, αποκλείεται.

Γιατί λοιπόν μαζικός, ταχαριστερός συλλογικός αυτοχειριασμός; 

Μα επειδή ο «Σουλτάνος» διαρκώς απειλητικός, εχθρικός και για όλα ικανός. Επειδή υπάρχει πιθανότητα, κάποια στιγμή, να αρπάξει και για πρωινό να καταβροχθίσει δυο-τρία νησιά. Και επομένως η Ελλάδα, αυτή η μικρή χώρα, πρέπει επειγόντως να οπλιστεί ώστε και να κόψει την όρεξή του, αλλά και σε περίπτωση που ο «Σουλτάνος» το επιχειρήσει, θωρακισμένη και προετοιμασμένη να τον αντιμετωπίσει.

Ναι, λοιπόν, η άμυνα είναι αυτοσκοπός. Πάμε παρακάτω. 

Ποια η κρίσιμη μάζα που σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις από εκείνη κρίνεται η πρώτη θέση και η κυβερνητική εξουσία;  

Φυσικά οι «μεσαίοι», οι κεντρώοι, οι λεγόμενοι νοικοκύρηδες. Αυτή η κρίσιμη μάζα, κάπου δύο εκατομμύρια, μετακινούνται από το ένα στο άλλο κόμμα. Στοιχειώδες.

Τι θέλουν, ποια τα κριτήρια όλων αυτών; Πλην της Οικονομίας και της Εφορίας; 

Φυσικά ασφάλεια, φυσικά ησυχία και ηρεμία, φυσικά νόμος και τάξη.  

Επομένως, με την τοποθέτηση του εξαδέλφου Γιώργου Τσίπρα ποιο μήνυμα λαμβάνουν;  

Οτι έτσι και οι ταχαριστεροί επιστρέψουν στην κυβέρνηση, τότε η άμυνα της χώρας θα καταρρεύσει και μπάτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μη δίνετε. Θα το κάνουν; Οχι, δεν θα το κάνουν. Η δήλωση αυτή όμως υπονοεί πως θα το κάνουν. Πάμε παρακάτω.
 

Ποιο το παρακάτω;  

Το αλαλούμ αντιφάσεων και μπερδεμάτων. Προσέξτε τοποθέτηση κόμματος αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κόμματος που επιθυμεί εκλογές εδώ και τώρα. Τι ψήφισαν;  

Επί της αρχής του νομοσχεδίου ψήφισαν «παρών». Τουτέστιν, ουδετερότητα. Για ποιο πράγμα ουδετερότητα; Για την αμυντική θωράκιση της χώρας. Πάμε παρακάτω.

Για τα Rafale, τα πιο σύγχρονα πολεμικά αεροσκάφη ψήφισαν «όχι». Τι σημαίνει «όχι»; Σημαίνει ότι οι ταχαριστεροί διαφωνούν με την αγορά τέτοιων και τόσο σύγχρονων αεροσκαφών. Ποιος ανησύχησε και ενοχλήθηκε μ’ αυτή την αγορά; Ο Ερντογάν και η παρέα του. Τι σημαίνει αυτό; Οτι οι Τούρκοι θορυβήθηκαν με τα Rafale. Το ίδιο θορυβήθηκαν και γι’ αυτό διαφώνησαν οι Ελληνες ταχαριστεροί. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Για τις φρεγάτες ψήφισαν «ναι». Και γιατί στις φρεγάτες «ναι»; Ξέρω κι εγώ; Ισως επειδή ο δικός τους αμυντικός σχεδιασμός αφορά μόνο τη θάλασσα, το Αιγαίο και τα καταγάλανα νερά. Ισως έτσι, για να μη θεωρηθούν εντελώς αρνητικοί. Το συμπέρασμα σουρεαλιστικό. Θολούρα, μπέρδεμα, ναι μεν αλλά, ολίγη σκορδαλιά, ολίγα όσπρια, ολίγη ζάχαρη, ολίγη αμυντική προστασία και ολίγη εκλογική πελατεία.

Σαν να λέμε, «λίγοι και καλοί». 

Το έχω πει τόσες φορές. Μάλλιασε η γλώσσα μου. Περίπου τρία χρόνια από την τελευταία εκλογική ήττα και όμως ακόμα να αντιληφθούν και να πορευτούν με την ιδέα ότι εκπροσωπούν κόμμα αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μονίμως κολλημένοι ως αντιπρόσωποι μιας σέχτας.

Γι’ αυτό και...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Ο νέος λαφαζανισμός

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Η Ελληνική Δημοκρατία είναι καθεστώς ολοκληρωτικό. Αυτό είπε ο πολιτικός αρχηγός που κρατούσε τα ηνία της μέχρι πριν από δέκα μήνες. Ο ίδιος αισθάνεται ότι πολιτεύεται σε ένα καθεστώς που θυμίζει την Ουγγαρία του Ορμπαν. Αισθάνεται επίσης ότι η κυβέρνηση, που μοιράζει οριζόντια επιδόματα και απαγορεύει τις απολύσεις, απεργάζεται έτσι έναν νεοφιλελεύθερο μετασχηματισμό.

Εντάξει. Μπορεί κανείς να προσπεράσει αυτές τις αναφορές του Αλέξη Τσίπρα σαν αντιπολιτευτικές υπερβολές, μόνιμες στο ρεπερτόριό του. Ωστόσο, μέσα στα πολιτικά συμφραζόμενα της πανδημίας, το ρεπερτόριο αυτό ηχεί αλλόκοτο. Παλαιωμένο. Βγαλμένο από το ψαλτήριο του Λαφαζάνη.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να αναγνωρίζει το περιβάλλον μέσα στο οποίο λαφαζανίζει. 

 Παρά την πάγια αμφισβήτηση των δημοσκοπήσεων, οι συριζαίοι αναγνωρίζουν ώς έναν βαθμό την αποδοχή του Μητσοτάκη. Πιστεύουν απλώς ότι δεν θα αντέξει. Οτι είναι μια εφήμερη στοίχιση πίσω από τη σημαία, που θα σκορπίσει σύντομα, μόλις φανεί η ύφεση.

Μπορεί η εκτίμηση αυτή να επιβεβαιωθεί. Ο Τσίπρας όμως δεν είχε την υπομονή να περιμένει. Δεν συμπεριφέρεται σαν να περιμένει ξεφούσκωμα. Αντιθέτως. Συμπεριφέρεται σαν να δίνει αγώνα επιβίωσης. Προχθές, έφτασε στο σημείο να ασκήσει και επιδημιολογική αντιπολίτευση, αμφισβητώντας τις αποφάσεις της επιστημονικής επιτροπής. Είναι μια επιλογή που φαντάζει περισσότερο με απονενοημένο σαμποτάζ, παρά με αντιπολιτευτική στόχευση.
Γιατί το κάνει;  

Η επίπεδη εξήγηση είναι ότι περιμένει εκλογές το φθινόπωρο και θέλει να κρατήσει τις γραμμές του συσπειρωμένες. Το ερώτημα βέβαια είναι πόσους καταφέρνει να συσπειρώνει έτσι, καταφεύγοντας σε ένα εμπρηστικό ιδίωμα αναντίστοιχο με τη στιγμή.

Η δεύτερη εξήγηση, που δεν αναιρεί την πρώτη, είναι ότι δοκίμασε το άλλο κοστούμι. Δοκίμασε λίγο τη σιωπηρή συναίνεση. Δοκίμασε και την αντιπολίτευση που προσπαθούσε να εμφανιστεί προγραμματική – με τη μαξιλαρολογία. Τα προσπάθησε όλα αυτά, αλλά δεν άντεξε. Δεν τα άντεξε ούτε το κόμμα του – που ακόμη και στην κορύφωση της πανδημίας τού ζητούσε να δαγκώνει.

Η τρίτη, επικουρική, εξήγηση είναι ότι, ούτως ή άλλως, ο Τσίπρας θα επέστρεφε κάποια στιγμή σε αυτό που είναι καλός. Θα επέστρεφε στα σκληρά.

Δεν αποκλείεται να του κάνει η Ιστορία δώρο πάλι μια κρίση, διά της οποίας θα καταφέρει να επιστρέψει νταουλιστί, σαν ο μέγας σκίστης. Σήμερα όμως φαντάζει πιο πιθανό ότι η Ιστορία...

ΘΡΗΣΚΕΙΑ και ΤΕΧΝΗ: Τα Αγια Παθη στην ευρωπαϊκή ζωγραφική

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΕΠΙΦΑΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΕΣ: Κωνσταντίνος Βολανάκης: Ο κορυφαίος θαλασσογράφος που πέθανε πάμφτωχος (έφτιαχνε πίνακες για έτοιμες κορνίζες) και ξεχασμένος (Πέντε άνθρωποι τον συνόδεψαν στην τελευταία κατοικία του το 1907) και σήμερα οι πίνακές του πωλούνται 2 εκατ.ευρώ!

Ο Κωνσταντίνος Βολανάκης (ή Βολωνάκης) γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1837. Θεωρείται ο μεγαλύτερος Έλληνας θαλασσογράφος. Ασχολήθηκε επίσης και με την τοπογραφία.


Πριν ξεκινήσουμε στην αναφορά μας στον Βολανάκη, θα αναφερθούμε στον πρώτο Έλληνα θαλασσογράφο. Πρόκειται για τον Ιωάννη Αλταμούρα. Γεννήθηκε στη Φλωρεντία το 1852 και πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία μόλις 26 ετών (1878). Πατέρας του ήταν ο Ιταλός ζωγράφος Σαβέριο Φραντσέσκο Αλταμούρα και μητέρα του η Ελληνίδα Ελένη Μπούκουρα-Αλταμούρα, η πρώτη χρονολογικά Ελληνίδα ζωγράφος, η οποία ωστόσο μετά τον πρόωρο θάνατο δύο από τα τρία παιδιά της, έπεσε σε κατάθλιψη και έκαψε τους περισσότερους πίνακές της.
Ο Ιωάννης Αλταμούρας παρά τον πρόωρο χαμό του, άφησε πίσω του αξιόλογο έργο. Η θεματολογία του αφορά κατά κύριο λόγο καράβια, ιστιοφόρα, τρικυμισμένες ή γαλήνιες θάλασσες.


Επανερχόμαστε στον Κωνσταντίνο Βολανάκη ο οποίος από πολύ μικρή ηλικία, ζωγράφιζε καραβάκια στον τοίχο. Τελείωσε το Σχολαρχείο στο Ηράκλειο και το Γυμνάσιο στη Σάμο (1856). Στη συνέχεια, πήγε στην Τεργέστη όπου δούλεψε στο λογιστικό τμήμα της επιχείρησης του Γεώργιου Αφεντούλη (αδελφού του γαμπρού του). Παρατηρούσε τα πλοία στο λιμάνι της πόλης, έφτιαχνε σχέδια με σχετικά θέματα, κάτω από τα λογιστικά βιβλία!


Ο Αφεντούλης που αντιλήφθηκε το ταλέντο του, τον έστειλε να σπουδάσει στο Μόναχο. Εκεί έδωσε εξετάσεις στην Ακαδημία Καλών Τεχνών και αρίστευσε. Σπούδασε στην τάξη του Καρλ Τέοντορ Πιλότι και αργότερα δίπλα στον Βίλχελμ φον Κάουλμπαχ, με τον οποίο ειδικεύτηκε στη θαλασσογραφία. Ταξίδεψε στη Γαλλία, την Αγγλία και την Ιταλία (μετά το 1877), για να ενημερωθεί για τα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής στις χώρες αυτές. Το 1867, το έργο του για τη ναυμαχία της Λίσας (ιταλική ονομασία του νησιού της Αδριατικής Βις, που σήμερα ανήκει στην Κροατία) βραβεύτηκε και αγοράστηκε από τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ, ο οποίος το δώρισε στην Πινακοθήκη της Βιέννης (σημ. ανάκτορα Χόφμπουργκ). Το 1872, συμμετείχε στην έκθεση Kunstverein του Μονάχου, αργότερα στις εκθέσεις της Βιέννης, του Βερολίνου και της Βρέμης (1880).


Στο Μόναχο, συνδέθηκε φιλικά με τον Νικόλαο Γύζη (ο οποίος βάφτισε την κόρη του Πολυξένη) που τον συμβούλεψε να μην επιστρέψει στην Ελλάδα, καθώς οι πίνακές του πουλιούνται στον Τινάνειο Κήπο (του Πειραιά) και την Τερψιθέα… Ο Βολανάκης δεν τον άκουσε και το 1883, εγκαταστάθηκε με τη σύζυγό του και τα 5 παιδιά τους στον Πειραιά (ήθελε πάντα να έχει θέα στη θάλασσα…).


Την ίδια χρονιά, διορίστηκε καθηγητής της "Στοιχειώδους Γραφικής" στο Σχολείο των Τεχνών (νυν ΑΣΚΤ). Στη συνέχεια, κατέλαβε την έδρα της "Αγαλματογραφίας", από την οποία παραιτήθηκε για λόγους υγείας το 1903. Το 1889 τιμήθηκε με τον Αργυρούν Σταυρό των Ιπποτών. Μοναχικός και κλεισμένος στον εαυτό του, πολύ δύσκολα έπαιρνε μέρος σε εκθέσεις. Έτσι, το 1888 συμμετείχε στην έκθεση του "Παρνασσού", το 1903 στην Έκθεση της Εταιρείας Φιλοτέχνων και Ενώσεως Καλλιτεχνών και τις Διεθνείς Εκθέσεις Αθηνών (1904-1905), όπου και βραβεύτηκε.


Από το 1895, ίδρυσε το "Καλλιτεχνικό Κέντρο" στον Πειραιά όπου φοίτησαν πολλοί αξιόλογοι ζωγράφοι: Βασίλειος Χατζής, Μιχάλης Οικονόμου, Γεώργιος Μπουζιάνης, Ιωάννης Κούτσης, Στέλιος Μηλιάδης, Άγγελος Γιαλλινάς κ.ά. Με την ίδρυση του Κέντρου αυτού, προσπαθούσε να αυξήσει τα εισοδήματά του, καθώς οι οικογενειακές του υποχρεώσεις ήταν μεγάλες. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, έζησε φτωχός και παραγκωνισμένος, δουλεύοντας με μικρό μεροκάματο για λογαριασμό του κορνιζοποιού Γλυτσού. Έφτιαχνε δηλαδή πίνακες, με συγκεκριμένες διαστάσεις για κορνίζες που ήταν ήδη έτοιμες (!).

Ο Βολανάκης στα έργα του, δεν ενδιαφέρθηκε τόσο για την "απόδοση" του ουρανού και της θάλασσας, όσο για τα πλοία και τα εξαρτήματά τους που απέδιδε πάντα με μεγάλη ακρίβεια. Πρόσεχε επίσης πολύ, την αρμονική παράθεση των χρωμάτων.

Ο Άγγελος Προκοπίου τον θεωρεί "πατέρα" του ελληνικού εμπρεσιονισμού. Θα λέγαμε όμως, ότι περισσότερο ταυτίζεται με την αγγλική τοπιογραφία (Κόνσταμπλ, Τέρνερ) ή τη Σχολή της Μπαρμπιζόν της Γαλλίας (Κορό, Μιλέ). Ο μελετητής του Μανόλης Βλάχος, τον συνδέει με Ολλανδούς ζωγράφους ειδικούς στην απεικόνιση πλοίων (Portraitistes des Bateaux). Ακόμα, φαίνεται ότι τα λιμάνια που φιλοτέχνησε είναι επηρεασμένα από τον Γάλλο Λορέν και τους Ιταλούς Καναλέτο και Γκουάρντι.

Γνωστότερα έργα του: 

"Η Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ"


 "Η Ναυμαχία της Σαλαμίνας" (παλιότερα πιστευόταν ότι πρόκειται για τη ναυμαχία στο Άκτιο),

"Εγκαίνια του Ισθμού της Κορίνθου",



"Η Πυρπόληση Τουρκικής Φρεγάτας": 

ΙΣΤΟΡΙΚΑ - ΧΙΡΟΣΙΜΑ: Η φρίκη της ατομικής βόμβας αναβιώνει μέσα από ζωγραφιές επιζώντων

Το μουσείο Peace Memorial της Χιροσίμα έχει συγκεντρώσει χιλιάδες ζωγραφιές Ιαπώνων που επέζησαν από τη ρίψη ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα της Ιαπωνίας, στις 6 Αυγούστου του 1945.

Η φρίκη της πρώτης πολεμικής πυρηνικής επίθεσης της Ιστορίας ζωντανεύει στα έργα αυτών των ανθρώπων που είδαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα να χάνονται, είτε τη στιγμή της έκρηξης είτε από  τις ολέθριες συνέπειες της πυρηνικής ακτινοβολίας τους επόμενους τέσσερις μήνες.

Η ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα, της οποίας η τραγική επέτειος είναι αύριο, αποτελεί ένα από τα πιο δραματικά γεγονότα του 20ου αιώνα. Η χρήση αυτού του όπλου από τις ΗΠΑ οδήγησε στην παράδοση της Ιαπωνίας λίγες μέρες μετά την επίθεση, εξέλιξη που σφράγισε τη νίκη των συμμάχων κατά του Άξονα.

Οι παρακάτω φωτογραφίες αναβιώνουν τις σοκαριστικές εικόνες που αντίκρισαν την σκοτεινή εκείνη μέρα οι κάτοικοι της Χιροσίμα, πολλοί από τους οποίους ήταν παιδιά την εποχή της επίθεσης.

ΙΤΑΛΙΑ: Aνακάλυψαν τα οστά της Τζοκόντα (?)

Οι αρχαιολόγοι βρήκαν στην περιφέρεια του μοναστηριού της Σαντ' Όρσολα στη Φλωρεντία τα οστά μίας γυναίκας την οποία ταυτίζουν με τη Λίζα Γκεραρντίνι που θεωρείται ότι υπήρξε το μοντέλο για τη διάσημη Μόνα Λίζα.

Τα λείψανα θα σταλούν στο Γραφείο Συντήρησης Πολιτιστικών Αγαθών, του οποίου η έδρα βρίσκεται στη Ραβένα, προκειμένου να εξετασθούν.

Τα οστά θα υποβληθούν σε τεστ DNA ώστε να διαπιστωθεί αν ανήκουν στον ίδιο σκελετό με το κρανίο που βρέθηκε πέρυσι, όπως επισημαίνει η Daily Mail.

Οι επιστήμονες τότε θα συγκρίνουν το DNA των οστών με τα λείψανα των δυο παιδιών της Μόνα Λίζα που έχουν θαφτεί εκεί κοντά, σε μια προσπάθεια να πιστοποιηθεί ότι όντως πρόκειται για το μοντέλο του διάσημου πίνακα.

Αν συμβεί αυτό, εξειδικευμένοι επιστήμονες θα αποπειραθούν να ανακατασκευάσουν το πρόσωπό της, προκειμένου να δουν κατά πόσο αυτό ταιριάζει με την μορφή που ζωγράφισε πριν από 500 χρόνια ο Ντα Βίντσι.

ΤΕΧΝΗ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: «Πεθαίνει η Μόνα Λίζα»

Της ΜΑΙΡΗΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ

Οι ειδικοί κρούουν τον κώδωνα κινδύνου και ξανανοίγουν τον διάλογο σχετικά με το κατά πόσον πρέπει το διασημότερο έργο στην Ιστορία της Τέχνης να μπει στο «χειρουργείο».

«Η Μόνα Λίζα μοιάζει λες και ποζάρει από τον τάφο. Είναι ένα έργο τέχνης που εξαφανίζεται μέρα με τη μέρα. Η ασθένειά της δε διαρκώς επιδεινώνεται» λέει ο προϊστάμενος του τμήματος ιταλικής ζωγραφικής του 16ου αιώνα στο Μουσείο του Λούβρου Βινσέν Ντελουβάν.

«Ο κόσμος βλέπει τη δίδυμη αδελφή της (σ.σ. σύγχρονο αντίγραφο της Μόνα Λίζα που συντηρήθηκε πρόσφατα και ανήκει στο Πράδο αλλά αυτή την εποχή εκτίθεται στο Λούβρο) και μένει με το στόμα ανοικτό. Εκείνη την ώρα συνειδητοποιούν οι επισκέπτες πόσο λαμπερό μπορεί να είναι το πρωτότυπο κάτω από τα πολλά στρώματα των βερνικιών και της σκόνης που το καλύπτουν και τα οποία προστέθηκαν στην επιφάνειά του με το πέρασμα των αιώνων».

Η γυναίκα με το μυστηριώδες χαμόγελο και την ακόμη πιο μυστηριώδη ταυτότητα - για την οποία έχουν διατυπωθεί αναρίθμητες θεωρίες - έχει μια μεγάλη ουλή στο κεφάλι της που οφείλεται στο γεγονός ότι έχει σκάσει το βερνίκι. Επίσης υπάρχουν σημεία, κυρίως στο βάθος του πίνακα, που δεν διακρίνονται και κάποια ακόμη σε μια πενταετία δεν θα είναι πλέον ορατά.

«Εχουμε δύο επιλογές: ή θα δεχτούμε πως κάποια στιγμή θα έχουμε ενώπιόν μας έναν μαύρο πίνακα ή θα πρέπει να επέμβουμε. Τα βερνίκια έχουν εξαφανίσει την τρίτη διάσταση που θέλησε να δώσει ο Λεονάρντο. Το βάθος του έργου έχει καταστεί αόρατο. Ηδη η εξέταση που έγινε το 2009 έδειξε πως η Μόνα Λίζα έχει εμφανή συμπτώματα κούρασης» υποστηρίζει ο 35χρονος ειδικός στο έργο του Λεονάρντο ντα Βίντσι.

Πάντως τίποτα προς το παρόν δεν δείχνει ότι το Μουσείο του Λούβρου θα μεταφέρει στα εργαστήρια συντήρησης τον πίνακα που δέχεται τουλάχιστον 20.000 επισκέπτες ημερησίως και που σε αναγνωρισιμότητα και σε αναπαραγωγές μόνο η εικόνα του Τσε Γκεβάρα μπορεί να τον συναγωνιστεί.

Ανδρας η Μόνα Λίζα?

Μόνο η αναζήτηση της χαµένης Ατλαντίδας µπορεί να παραβγεί σε αριθµό θεωριών εκείνες που αφορούν τον πιο διάσηµο πίνακα στην Ιστορία της Τέχνης, τη Μόνα Λίζα. Κι εκεί που άλλοι στο πρόσωπό της έβλεπαν τη Λίζα Γκεραρντίνι, τη σύζυγο του εµπόρου Φραντσέσκο ντελ Τζοκόντο, εξ ου και Τζοκόντα κι άλλοι τη Βεατρίκη ντ’ Εστε, σύζυγο του ∆ούκα του Μιλάνου, Λουδοβίκου Σφόρτζα, µία ακόµη εκδοχή έρχεται να φέρει το αινιγµατικό έργο του Λεονάρντο ντα Βίντσι ξανά στο προσκήνιο.

Μοντέλο για τη Μόνα Λίζα αποτέλεσε ο βοηθός και εραστής του καλλιτέχνη Τζιαν Τζάκοµο Καπρότι, γνωστός ως Σαλάι, ο οποίος βρισκόταν στο πλευρό του Λεονάρντο από το 1490 και για δυο δεκαετίες. Πίσω από τη θεωρία – που δεν διατυπώνεται για πρώτη φορά – βρίσκεται ο ιταλός ερευνητής Σιλβάνο Βιντσέτι, που υποστηρίζει πως η Τζοκόντα µοιάζει µε τον βοηθό του Ντα Βίντσι στη µύτη και το στόµα. Και χρησιµοποιεί ως µέτρο σύγκρισης άλλα έργα στα οποία εικάζεται πως ο Σαλάι χρησιµοποιήθηκε ως µοντέλο, όπως ο «Αγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής».

Ο άνθρωπος που τράβηξε ξανά προσφάτως τα φώτα της δηµοσιότητας πάνω του όταν «διάβασε» στα µάτια της Μόνα Λίζα δυο µικροσκοπικά γράµµατα, το S και το L, ενώ λίγο νωρίτερα είχε ασχοληθεί και µε τον εντοπισµό των οστών του Καραβάτζιο.

Πώς δικαιολογούνται όµως τα γράµµατα στα µάτια της Τζοκόντας, καθώς ο ερευνητής υποσχόταν πως εκείνα αποκάλυπταν την ταυτότητά της; Με λίγη ευελιξία όλα γίνονται. Εχουµε και λέµε λοιπόν. Το S αντιστοιχεί στον βοηθό - εραστή και στην οικογένεια Σφόρτζα. Το L στο όνοµα της Λίζα Γκεραρντίνι και σε εκείνο του Λεονάρντο. Κι έτσι είναι όλοι ικανοποιηµένοι!

Ο Βιντσέτι υποστηρίζει δηλαδή ότι ο Ντα Βίντσι δεν αποκλείεται να επηρεάστηκε βεβαίως και από τη µορφή της Λίζα Γκεραρντίνι αλλά στη διαδροµή να εµπνεύστηκε και από τη Βεατρίκη ντ’ Εστε την οποία είδε αργότερα να προσεύχεται και του άρεσε. Ειδικοί πάντως πάνω στο έργο του Ντα Βίντσι διατηρούν επιφυλάξεις για την ορθότητα της θεωρίας και υποστηρίζουν πως οµοιότητες υπάρχουν στα έργα του επειδή επιχειρούσε να αποδώσει την αφηρηµένη έννοια της οµορφιάς.

TA NEA

Το μυστικό εφέ πίσω από το χαμόγελο της Μόνα Λίζα

Πόσα έχουν γραφτεί για το αινιγματικό χαμόγελο της Μόνα Λίζα; Τώρα οι επιστήμονες αποκαλύπτουν για πρώτη φορά το μυστικό πίσω από τον τρόπο δημιουργίας του. Πώς δηλαδή ο Λεονάρντο ντα Βίντσι δημιούργησε τα οπτικά εφέ -το γνωστό καπνώδες αποτέλεσμα- σήμα κατατεθέν της δουλειάς του, γνωστό και ως σφουμάτο, στον πίνακα; 

Απλώνοντας ως και 40 στρώσεις πάρα πολύ λεπτού ημιδιαφανούς βερνικιού, με το οποίο είχε μάλλον πασαλείψει τα χέρια του!

Το βερνίκι, αναμεμειγμένο με ελαφρώς διαφορετικά χρωστικά, παρήγε το ελαφρύ θόλωμα και τις σκιές γύρω από το στόμα, που δίνουν στη Μόνα Λίζα το ελάχιστα εμφανές χαμόγελό της, που δείχνει να εξαφανίζεται όταν το κοιτά κανείς απευθείας.Χρησιμοποιώντας ακτινογραφίες για τη μελέτη του πίνακα, οι ερευνητές κατάφεραν να δουν τα στρώματα βερνικιού και μπογιάς που έχουν χρησιμοποιηθεί σε διάφορα επίπεδα σε διαφορετικές περιοχές του στόματος. Με το στέγνωμά του να κρατάει μήνες, το συγκεκριμένο εφέ πρέπει να επιτεύχθηκε με την πάροδο του χρόνου. Υποπτεύονται επίσης οι επιστήμονες ότι ο ντα Βίντσι χρησιμοποίησε τα χέρια του για να το απλώσει στους πίνακές του, καθώς δεν υπάρχουν σημάδια πινέλου ή άλλα ορατά περιγράμματα.

Η νέα ανακάλυψη έγινε από επιστήμονες στο Εργαστήριο του Κέντρου Ερευνας και Αποκατάστασης των Μουσείων της Γαλλίας καθώς και στην Ευρωπαϊκή Εγκατάσταση Συγχροτρόνιου Ακτινοβολίας. Η τεχνική που χρησιμοποιήθηκε ήταν η γνωστή και ως αντακλαστικός φθορισμός φάσματος που επιτρέπει τη μελέτη ενός πίνακα χωρίς να χρειάζεται να ληφθούν από αυτόν δείγματα που ενδεχομένως να του κάνουν ζημιά. Οπότε, μια ακτίνα υψηλής ενέργειας ακτινογραφίας που επικεντρώθηκε στον πίνακα χάρισε στους ερευνητές τις πολύτιμες και ως σήμερα άγνωστες πληροφορίες. Το εκπληκτικό είναι πως κάθε στρώση του βερνικιού είναι μόλις 2 μικρόμετρα, 50 φορές πιο λεπτή από τα μαλλιά του ανθρώπου.

Ψήγματα μαύρης και κόκκινης χρωστικής ουσίας ανιχνεύτηκαν επίσης σ’ αυτό, σε τόσο μικρό μέγεθος που αλλιώς θα ήταν αδύνατος ο εντοπισμός τους με τις συμβατικές τεχνικές ανάλυσης.

Ο δόκτωρ Φίλιπ Γουόλτερ, που ηγήθηκε της μελέτης και η ομάδα του πιστεύουν πως ο Λεονάρντο ντα Βίντσι πειραματίστηκε με τη δημιουργία διαφορετικών τύπων βερνικιού (ή σμάλτου) και με διαφορετικά χρωστικά για να τελειοποιήσει το «σφουμάτο».

πηγη ΕΘΝΟΣ

Από τον δρόµο στον Λευκό Οίκο

Ετσι είναι αυτά. Ξυπνάς το πρωί και σε γνωρίζουν 100 - 200 άνθρωποι, όσοι τέλος πάντων είναι οι φαν της «τέχνης του δρόµου» στη Βρετανία, και πας για ύπνο το βράδυ διάσηµος σε ολόκληρο τον κόσµο  και µε ένα έργο σου στον Λευκό Οίκο.

Φτάνοντας την Τρίτη στην Ουάσιγκτον για την πρώτη του συνάντηση µε τον Μπαράκ Οµπάµα από τότε που ανέλαβε την πρωθυπουργία της Βρετανίας, ο Ντέιβιντ Κάµερον είχε στις αποσκευές του έναν ψηφιακό πίνακα του Μπεν Αϊν, κατά κόσµον Μπεν Φλιν.

Ηταν το δώρο του για τον Οµπάµα  η ανταλλαγή δώρων µεταξύ πρωθυπουργών και προέδρων στις συνόδους κορυφής αποτελεί µακρά και συχνά πονεµένη παράδοση, µιας και τα δώρα µπαίνουν στο µικροσκόπιο, συγκρίνονται και γίνονται αντικείµενο κουτσοµπολιού.

Το δώρο του αµερικανού προέδρου προς τον βρετανό πρωθυπουργού ήταν µία υπογεγραµµένη λιθογραφία του Εντ Ρούσκα, ενός γίγαντα της σύγχρονης τέχνης µε 50ετή καριέρα πίσω του. Αλλά τελικά το δώρο του βρετανού πρωθυπουργού αποδείχθηκε πιο «προχωρηµένο».

Ο Μπεν Αϊν είναι ένας λονδρέζος καλλιτέχνης του δρόµου µε τουλάχιστον 15 συλλήψεις στο ενεργητικό του και πέντε καταδίκες για φθορά ξένης περιουσίας. Η µεγάλη του αγάπη είναι τα γκράφιτι ( πριν από περίπου έναν χρόνο έπεισε τους καταστηµατάρχες της οδού Μίντλσεξ, στο Σπίταφιλντς του Λονδίνου, να ζωγραφίσει στα κλειστά ρολά τους ολόκληρη την αλφάβητο ) ένα γράµµα για κάθε ρολό. Τα πελώρια, ζωγραφισµένα µε έντονα χρώµατα γράµµατα είναι άλλωστε το σήµα κατατεθέν του. Ο 39χρονος Αϊν είναι στενός φίλος µε τον µυστηριώδη Μπάνκσι, ενδεχοµένως τον διασηµότερο καλλιτέχνη δρόµου της Βρετανίας  αλλά το τηλεφώνηµα που έλαβε πρόσφατα από την Ντάουνινγκ Στριτ δεν το περίµενε καθόλου.

Το πρωθυπουργικό γραφείο τον ενηµέρωσε πως η Σαµάνθα, η σύζυγος του Ντέιβιντ Κάµερον, είναι φαν της δουλειάς του. Και πως ήθελε να της βρει ένα έργο του κατάλληλο να το δωρίσει ο σύζυγός της στον Μπαράκ Οµπάµα. Δεν ήταν κι εύκολο, ό,τι µπορούσε να παρεξηγηθεί έπρε πε να αποκλειστεί. Τελικά, ο Αϊν θυµήθηκε το «Τwenty First Century City» (Πόλη του 21ου Αιώνα), έναν ψηφιακό πίνακα µε τα γράµµατα των λέξεων αυτών ανακατωµένα, σε επτά σειρές. Το έστειλε µε e-mail στην Ντάουνινγκ Στριτ, και αµέσως πήρε το ΟΚ.

«Είναι τρελό, πραγµατικά», δήλωσε ο καλλιτέχνης στην «Guardian». «Αλλά εντάξει, όλα καλά. Δεν είναι το είδος της αναγνώρισης που επιζητώ ή παίρνω καθηµερινά, αλλά ο Κάµερον µοιάζει µάλλον θετικός άνθρωπος και ο Οµπάµα είναι ωραίος τύπος. Το πιθανότερο, θα είχα κάποια θεµατάκια αν στη θέση του παραλάµβανε το έργο µου ο Μπους».

Στην γκαλερί Νelly Duff του Λονδίνου, που εκθέτει και πουλάει έργα του Αϊν εδώ και πέντε χρόνια, τα τηλέφωνα τις τελευταίες ηµέρες δεν σταµατούν να χτυπάνε  οι υπεύθυνοι περιµένουν πως οι πωλήσεις θα δεκαπλασιαστούν. Αλλά ο Φλιν δηλώνει πως δεν σκοπεύει να ανεβάσει τις τιµές των έργων του.

πηγη ΤΑ ΝΕΑ