ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κυρία Βουλεύτρια, Κύριε Βουλευτά: Θα το κάνεις;

  Γράφει ο Γιώργος Πιπερόπουλος
                     
      Στα μπλόκα αγρότες και κτηνοτρόφοι, οι άνθρωποι του πρωτογενή τομέα παραγωγής που φθίνει ταχύτητα και θα το πληρώσουμε ΟΛΟΙ (εξαιρουμένης της εύπορης τάξης Ελλήνων πολιτών) ενώ καλοντυμένοι σε εορταστικά στούντιο «Λογομαχούν» ξανά με σφοδρές λεκτικές αντιπαραθέσεις στελέχη των Κομμάτων τώρα για τον προϋπολογισμό του 2026, για ΟΠΕΚΕΠΕ και Τέμπη, για την Οικονομία, για Λαθρομετανάστες, Λιμάνια, Τρένα, Νερό, Συντάξεις, ενέργεια ΑΚΡΙΒΕΙΑ…

     Ακούτε και χειροκροτείτε ο καθένας και η καθεμιά σας τον δικό σας ΑΡΧΗΓΟ εκεί μέσα στην Βουλή των Ελλήνων, στο Ναό της Δημοκρατίας!…

     Σε βλέπω, όμως, τώρα να περπατάς αρκετή ώρα εδώ στην έδρα της εκλογικής σου περιφέρειας, το κεφάλι σκυφτό, με εκείνη τη χαρακτηριστική βραδυπορία που δείχνει άτομο φορτωμένο, προβληματισμένο.

    Φέρνεις, υποθέτω και ξαναφέρνεις στροβιλισμένες μέσα στον νου σου γνώριμες σκέψεις, όμορφες στιγμές, γνωστά πρόσωπα, κάποτε αγαπημένα, τώρα θαμπά, χαμένα στο συναίσθημα οργής που σε πνίγει…

 
     Είναι μεγάλη η απόφαση και είναι επιτακτική η ανάγκη να την πάρεις, και σταδιακά το συνειδητοποιείς, καθώς περιδιαβαίνεις τους δρόμους της δικιάς σου πόλης, της δικιάς σου αγαπημένης «φυλακής…».

     Βλέπεις, τα μεγάλα, τα σημαδιακά στοιχεία που συνθέτουν τη ζωή μας δεν έρχονται με προειδοποίηση, αλλά έρχονται αναπάντεχα, σχεδόν από το πουθενά, και μας ξαφνιάζουν, ιδιαίτερα όταν μας βρίσκουν σε στιγμές πάνδημου εθνικού πόνου, σε ώρες περισυλλογής και ανασύνταξης δυνάμεων, σε καιρούς που σημαδεύουν το πέρασμά από μια περίοδο σε άλλη.

     Καθώς περπατάς, θυμάσαι ότι έχεις, ο καθένας και η καθεμιά μας έχει μέσα του, εκείνη τη Θεϊκή φύτρα που, αν τη βοηθήσουμε να ευδοκιμήσει, μπορεί να μας φτάσει στην ποθητή απελευθέρωση από «τον έρωτα με καρέκλες εξουσίας!..»

 
     Είναι αλήθεια ότι όλοι μας, επιλέγοντας να πάρουμε τον δρόμο της αυτογνωσίας, στην προσπάθειά μας να συνειδητοποιήσουμε ποιος ή ποια είμαστε, όταν δεν προσέχουμε, καταλήγουμε σε αδιέξοδα.

 
     Ίσως όμως τώρα, ναι αυτήν την εποχή, να είναι κατάλληλος ο χρόνος να υψώσεις πάνω στο προσωπικό σου θεμέλιο την αξιοπρέπεια της υστεροφημίας…

 
     Αν αρκεστείς για μια ακόμη φορά στη «γοητεία της εξουσίας» καθώς θα φτάσεις στην άκρη του γκρεμού που πρέπει, που χρειάζεται να πηδήξεις για να βρεθείς στην αντίπερα όχθη, θα σταματήσεις και πάλι, θα γυρίσεις σε παλιά γνώριμα μονοπάτια μονολογώντας με στυλ αυτο-παρηγοριάς: «Τι να κάνω, χρειάζομαι περισσότερη φόρα, δεν περνιέται εύκολα αυτή η άβυσσος!…»

     Και όμως, χωρίς αυτήν την τελευταία προσπάθεια, αυτή που μπορεί και να είναι συνυφασμένη με την υπαρξιακή μας απόγνωση, όλες οι δοκιμές, όση «φόρα» και αν παίρνουμε, θα απολήγουν μάταιες…

 
     Αυτό που ο καθένας και η καθεμία μας χρειάζεται, είναι να μάθουμε στον εαυτό μας να περπάτα σταθερά στο δύσβατο, στο στενάχωρο μονοπάτι, αυτό που είναι ποτισμένο με δάκρυ και αίμα.

 
     Μην ξεχνάς ποτέ ότι το ίδιο μας το κεφάλι, ο ανθρώπινος νους μας, φτιάχνει προβλήματα που τα περιπλέκει ακόμα περισσότερο το συναίσθημα και τα εντείνει η καθημερινότητα.

   Είναι αδυσώπητη η αλήθεια, και μαζί εκείνος ο πόνος ο ανθρώπινος που εξιλεώνει καθώς υφαίνεται μέσα από την τίμια προσπάθεια να αλλάξουμε αυτά που μπορούμε και να αφήσουμε ανέγγιχτα αυτά που δεν αλλάζουν…

     Για να επιβεβαιώσουμε την ύπαρξή μας, πρέπει να πραγματώσουμε τα χρέη που αθροίζουν οι επιλογές μας…

     Για να ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ, χρειάζεται να αγωνισθούμε με πάθος, υπομονή, εντιμότητα και, πάνω από όλα, με σεβασμό στην υστεροφημία μας!…

 
     Στις μέρες μας γεμίσαμε λαμόγια, ψεύτες, αυλοκόλακες αλλά και βλάκες, και όποιος δεν μπορεί να το δεχτεί αυτό τότε καλύτερα να ζήσει μόνος, αλλά πρώτα να φροντίσει να σπάσει όλους τους καθρέπτες…

     Τη μεγάλη απόφαση, αυτήν που μένει στην προσωπική μας ΙΣΤΟΡΙΑ, που κοσμεί την υστεροφημία μας, την προδιαγράφει το πρώτο βήμα που παίρνουμε μοναχοί ο καθένας και η καθεμιά μας, μέσα στα σύνορα της πατρίδας μας, σε κάποια από τις πολυπρόσωπες – απρόσωπες πόλεις μας, αυτές τις κακόγουστες, δήθεν ελεύθερες, «φυλακές», κάποια μέρα…

     Εσύ Βουλευτή/Βουλεύτρια που μας εκπροσωπείς στον Ναό της Δημοκρατίας κσι έχεις το δικαίωμα της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ και ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ψήφου, πότε θα κρίνεις ως «σωστή» τη στιγμή που θα πάρεις τη ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΦΑΣΗ και θα πεις βροντόφωνα

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΑΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το έλλειμμα αξιοπρέπειας που μας καταστρέφει

Toυ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Σε αυτό το σημείο που φτάσαμε, έχουμε την υποχρέωση να αναρωτηθούμε τι έχει πάει τόσο λάθος και το έθνος φθίνει. Και πληθυσμιακά και πολιτισμικά και οικονομικά.

Αν θελήσει κανείς να ιχνηλατήσει το κεντρικό, διαχρονικό και πιο επίμονο ελληνικό πρόβλημα, δεν θα το εντοπίσει πρωτίστως στις οικονομικές ρίζες, ούτε στις διαρθρωτικές αδυναμίες του κράτους ούτε στην εξάρτηση από δανειστές και προστάτες.

Αυτά είναι συμπτώματα.

Η ρίζα βρίσκεται βαθύτερα, σε μια πληγή που τέμνει οριζόντια την κοινωνία, τις σχέσεις, τον τρόπο που υπάρχουμε ως πολίτες και ως κοινότητα.

Χαίνει σαν πληγή το έλλειμμα αξιοπρέπειας.

Δεν ομιλούμε για την αξιοπρέπεια ως αφηρημένη έννοια ή ρητορικό, εθιμοτυπικό φτιασίδι σε εθνικές επετείους, το οποίο φοριέται για να αναδείξει τον «πατριωτισμό» του αγορητή κενολογιών που ουδέποτε πίστεψε.

Η αξιοπρέπεια είναι πράξη. Είναι επιλογή, η καθημερινή στάση του ανθρώπου απέναντι στην ελευθερία του και απέναντι στους άλλους. Είναι το υπαρξιακό μέτρο που σε κάνει να λες: «Υπάρχω χωρίς να εξαγοράζομαι, χωρίς να υποτάσσομαι, χωρίς να προσκυνώ».

Διότι, όταν ο πολίτης πάψει να θεωρεί την ελευθερία και την ευθύνη του αναφαίρετες ποιότητες της ύπαρξής του, τότε χάνει την ιδιότητά του ως ξεχωριστό μέλος της πόλεως. Γίνεται υπήκοος, υποταγμένος, ετερόφωτος.

Και εδώ γεννιέται το παράδοξο του νεοελληνικού βίου: άνθρωποι που δεν είναι άστεγοι, ούτε απελπισμένοι, άνθρωποι που έχουν την στοιχειώδη υλική αυτάρκεια, κάμπτουν τις συνειδήσεις τους. Προσεγγίζουν πολιτικούς διεφθαρμένους, αναξιόπιστους, ηθικά εκπεσμένους για να ζητήσουν «χάρες», εξυπηρετήσεις, μεταθέσεις, διορισμούς, επιδοτήσεις.

Και το κάνουν συχνά όχι από ανάγκη, αλλά από ένα ανομολόγητο πάθος προνομίου, μια επιθυμία μικρής και ιδιωτικής κυριαρχίας, σαν να είναι το κράτος λάφυρο και η πολιτική πεδίο κερδοσκοπίας.

Ισως, έχοντας κακοφορμίσει εντός μας οι πληγές του 1922, να έχουμε εγκαταλείψει το πρόταγμα της αυτονομίας. Δεν θέλουμε πια να είμαστε αυτεξούσιοι, αλλά να τεθούμε υπό την κηδεμονία ενός πατρικού και πελατειακού μηχανισμού, που θα μας γλιτώνει από τα χειρότερα (τα οποία συμβαίνουν μόνο μέσα στις φοβικές, ένοχες σκέψεις μας). Μπορεί και να έχουμε χάσει την ερωτική σχέση με την πόλη, την αγάπη προς τον κοινό τόπο, αντικαθιστώντας την με ατομικό συμφέρον.

Αναξιοκρατία δεν γεννά μόνον ο άδικος άρχων. Την τρέφει και την προστατεύει ο πολίτης, που τη χρειάζεται για να διατηρηθεί. Κι έτσι, το δημόσιο σύστημα καταρρέει όχι επειδή «οι άλλοι» το διέφθειραν, αλλά επειδή εμείς το διαφθείρουμε αδιάκοπα με την ανοχή, τη συνενοχή, την απαίτησή μας να λειτουργεί προς ίδιον όφελος.

Υπάρχουν στιγμές, σε προεκλογικά μπαλκόνια και σε κομματικές συγκεντρώσεις, όπου χέρια σηκώνονται και χείλη σκύβουν να φιλήσουν άλλες παλάμες, να αφήσουν σίελα υποταγής σε χέρια λερωμένα από μικροκομματικές λάσπες ή από μαύρο και βρόμικο χρήμα, από εξουσία χωρίς ήθος.

Περισσεύει ο οίκτος που νιώθει κανείς σ’ αυτή την εικόνα.

Πλεονάζει η οργή. Και, πάνω απ’ όλα, η ντροπή.

Ντροπή που άνθρωποι ελεύθεροι δέχονται να μετατρέπονται σε δουλικούς υπηρέτες ενός καθεστώτος μικρότητας, να αποδέχονται έναν κόσμο όπου το μέτρο της αξίας δεν είναι η αρετή, αλλά το αντάλλαγμα.

Η κρίση, οικονομική ή θεσμική, είναι δευτερευόντως τέτοια. Στη ρίζα της είναι ανθρωπολογική. Είναι κρίση νοήματος. Ο εγωισμός θολώνει την όραση. Ο άνθρωπος παύει να βλέπει τον συνάνθρωπο. Παύει να συλλαμβάνει την Πολιτεία ως κοινότητα προσώπων και την αντιλαμβάνεται ως χώρο σύγκρουσης δίποδων αρπακτικών και τρομακτικών, μοχθηρών συμφερόντων. Και έτσι, ο κοινωνικός δεσμός διαλύεται. Το κράτος γίνεται μηχανισμός, όχι σώμα ζωντανό. Το έθνος μεταμορφώνεται από κοινότητα μνήμης, γλώσσας και δημιουργίας σε στατιστικό όρο.

Από την στιγμή που η αξιοπρέπεια υποτάσσεται στο αντάλλαγμα, δεν απομένει πολιτισμός. Μόνο μια ρηχή κι απάνθρωπη διαχείριση πληθυσμών υφίσταται. Δεν απομένει πολιτική, αλλά λογιστική εξουσίας.

Οι Ελληνες, σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές, δεν υπάκουσαν στην υπεροχή των αριθμών, αλλά στην εξουσία των γραπτών και άγραφων νόμων του Γένους και των θεϊκών προσταγών. Υποτάχθηκαν στην επιδίωξη της ελευθερίας και της αρετής, όπως παρατηρούσε ο Δημάρατος στον Ξέρξη, στον θρυλικό διάλογο που διαβάζουμε στον Ηρόδοτο («Πολύμνια» 102-104). Η συνείδηση της ιστορικής αποστολής μας δεν μπορεί να είναι μουσειακό έκθεμα. Αν δεν γίνεται βίωμα, τότε οτιδήποτε «εθνικό» καταντά αντικείμενο φολκλόρ σε πάγκο μικροπωλητή τουριστικών ειδών.

Η αξιοπρέπεια είναι πνευματική και πολιτική πράξη. Σημαίνει να αναλαμβάνουμε την ευθύνη να στεκόμαστε όρθιοι, να μη δίνουμε εξουσία σε εκείνους που αγοράζουν συνειδήσεις, να μην εξαρτούμε την ύπαρξή μας από μηχανισμούς που μας θέλουν υπάκουους και σιωπηλούς. Σημαίνει να ξαναχτίσουμε την έννοια της πόλης ως κοινή δυνατότητα.

Το βασικό ζητούμενο είναι …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Σε παραλίες σκουπιδοτόπων

 

ΠΑΝΩ: Μοντέρνα νεοελληνική κατσαπλιάδικη πολυτέλεια

ΚΑΤΩ: Καλοκαιρινή «πολυτέλεια» μιας άλλης εποχής. Να κάθεσαι σε ένα καφενεδάκι στην Υδρα, δίπλα στη Μελίνα και τον Ντασέν
 

Tης ΠΕΠΗΣ ΡΑΓΚΟΥΣΗ

Πρώτα απ’ όλα θα διαβάσετε όλον τον στίχο από την «Πρωτομαγιά»  διότι πρόκειται για ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια του Διονύση Σαββόπουλου αλλά, στην προκειμένη περίπτωση, όχι μόνο γι’ αυτό. Πάμε λοιπόν: «Σε παραλίες σκουπιδοτόπων με κασετόφωνα κι εγώ / μια πολιτεία σωριασμένη έχω σκοπό / όλα είναι τόσο τρομαγμένα μα τ’αγαπάω ο φτωχός / δώσ’μου τα λόγια επιτέλους να μην είμαι μοναχός».

Θεωρώ ότι θα μπορούσε να είναι το σάουντρακ του Σαββατοκύριακου. Διότι πολύ μας «απασχόλησε» το θέμα παραλία. Ο νεαρός στη Ρόδο που σέρβιρε στις πλωτές ξαπλώστρες μπαίνοντας στο νερό μέχρι τον λαιμό, τα πρώτα πρόστιμα των 1.000 ευρώ που έπεσαν για τις ρακέτες στην ακρογιαλιά, οι διαμαρτυρίες για τον γυμνισμό που απαγορεύθηκε κάπου στη Γαύδο. Ολη η Ελλάδα σε τρεις εικόνες εντελώς αντιφατικές αλλά που, στην ουσία, χαρτογραφούν το ίδιο πράγμα. 

Χαζεύω, για παράδειγμα, τις φωτογραφίες από τη Ρόδο. Μια παραλία και μια θάλασσα πακτωμένη στον κόσμο όπου ζεσταίνεται ο διπλανός σου και ιδρώνεις εσύ από τη σαρδελοποίηση. Ναι αλλά έχει ξαπλώστρες από το ξύλο το καλό, το τικ και ομπρέλες πλεκτές τύπου κουρτινάκι. Και στο έμπα της θάλασσας, στο πιο βρώμικο σημείο, εκεί που, κατά μέσον όρο, «ξαλαφρώνουν», ανά λεπτό, τουλάχιστον είκοσι πέντε νοματαίοι, κάτι κατασκευές (παρόμοιες έχω δει στα διβάρια της λίμνης του Μεσολογγίου και σε ιχθυοκαλλιέργειες) που υποτίθεται είναι το αντίστοιχο «πρώτο τραπέζι πίστα» στα μπουζούκια.

Σε αυτό το «πρώτο τραπέζι πίστα» λοιπόν κάποιοι άνθρωποι που έχουν «τα καλοκαίρια τους μικρά κι ατέλειωτους χειμώνες» (στίχος του Μιχάλη Μπουρμπούλη είναι αυτός) θέλουν να ζήσουν το δικό τους vanity fair, τη γιορτή της ματαιοδοξίας τους δηλαδή. Να νιώσουν ότι είναι φραγκάτοι (έχω κρυφακούσει τέτοιες παρέες, έτσι αποκαλούν τους πλούσιους), να φαντασιωθούν ότι είναι στην παρέα τους ο Τζορτζ Κλούνεϊ, άντε ο Αντώνης Ρέμος, και μια από τις δύο ή και οι δύο αδελφές Χαντίντ.  

Πρόκειται για τη φτηνότερη πρόσβαση στην πολυτέλεια ή, μάλλον, στην επίφασή της, για να μην πω στο ξέφτι της. Να νιώσουν ότι είναι προνομιούχοι, μακριά (πέντε – έξι μέτρα δηλαδή) από το αγριεμένο πλήθος, την πλέμπα της άμμου. 

Ε, κι όταν νιώθεις έτσι, φραγκάτος για μιάμιση ώρα, δεν καταδέχεσαι να κουβαλήσεις εσύ το κλαμπ σάντουιτς με ζαμπόν ωμοπλάτη και το ξεθυμασμένο αναψυκτικό με στέβια. Γιατί πόσο θα σου στοιχίσει αυτό; Είκοσι, τριάντα ευρώ παραπάνω; Αντε πενήντα. Μικρό ποσόν για μια ψευδαίσθηση Μυκόνου ή Ντουμπάι.

Και σου λέει το παλικαράκι να εκμεταλλευτεί τη ματαιοδοξία τους, να τσιμπήσει μεγαλύτερο πουρμπουάρ. Και έτσι βγήκαν αυτές οι περίφημες φωτογραφίες που μας έκαναν να μιλάμε για εργασιακό Μεσαίωνα και περί αξιοπρέπειας. Δεν ξέρω όμως για ποιον τίθεται θέμα αξιοπρέπειας. Για το παλικάρι που σερβίρει μέσα στη θάλασσα, για την επιχείρηση που «πουλάει» ευκαιρίες ματαιοδοξίας ή για τους πελάτες που παριστάνουν τους αριστοκράτες.  

Αλλά, ξέχασα, δεν παριστάνουν τους αριστοκράτες. Τους νεόπλουτους παριστάνουν. Διότι ένας πραγματικός αριστοκράτης, ένας νομπλ, θα έπαιρνε μόνος του το σάντουιτς. Δεν είναι τυχαίο ότι τους πραγματικούς αριστοκράτες τους λένε «ευγενείς» και τους τίτλους τους, «τίτλους ευγενείας».

Διαμαρτυρόμαστε λοιπόν για τον νεαρό που σερβίρει μέσα στο νερό και από την άλλη επιχαίρουμε για τα πρόστιμα που επιβλήθηκαν στις παραλίες που απαγορεύθηκαν οι ρακέτες.  

Τι έγινε ρε παιδιά; 

Μας ενοχλούν οι εξέδρες στη θάλασσα, οι ακριβές ξαπλώστρες, τα mohito on the beach αλλά μας ενοχλούν και οι ρακέτες;  

Τι παραλίες θέλουμε;  

Free και χύμα αλλά και με ρακέτες, όπως τις δεκαετίες του 1970 και του 1980 (τότε είχαμε και τα κασετόφωνα – γουρούνες) ή υπερκοστολογημένες ομπρέλες με κουρτινάκια; 

Ή μήπως, τελικά, θέλουμε μια παραλία ο καθένας για την πάρτη του;

Εχω την εντύπωση ότι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αν οι Αντετοκούγκο αγαπούσαν πραγματικά την Ελλάδα...

 

Αν οι Αντετοκούγκο αγαπούσαν την Ελλάδα όπως ισχυρίζονται κάποιοι, δεν θα δέχονταν να παραστήσουν κ να ποζάρουν στην εθνική σαν Έλληνες. Θέλει χαμηλό επίπεδο, θράσος κ ξετσιπωσιά για κάτι τέτοιο. Ξαναφρεσκάρω σχετικό βίντεο. #not_my_national_teampic.twitter.com/BovVBmBNAd

— Επίκροτος ✠ (@Epicrotus) August 7, 2022

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ο πόλεμος και ο σκύλος!

 Γράφει ο Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης

Η πραγματικότητα ενός πολέμου δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο αφού κατά καιρούς έχουμε συνηθίσει να παρακολουθούμε τους πολέμους ως ένα επεισόδιο μιας τηλεοπτικής σειράς με τη μόνη διαφορά ότι δεν παίζουν ηθοποιοί, αλλά πραγματικοί άνθρωποι στις σκηνές… Αυτό μας προκαλεί ανάμικτα συναισθήματα, μας μπερδεύει  κάπως και νιώθουμε αμήχανα απέναντι στο «θέαμα». Είναι ίσως από τις σπάνιες φορές που δεν θα έβρισκε κανείς ελκυστική την ιδέα να ταυτιστεί με τους πρωταγωνιστές. Δηλαδή, να βομβαρδίζουν την δική του πατρίδα, την δική του πόλη, το δικό του σπίτι, την δική του οικογένεια, το δικό του κατοικίδιο.

Σε αυτό τον πόλεμο, ωστόσο, για πρώτη φορά είδαμε ανθρώπους κυνηγημένους, ανθρώπους ξεριζωμένους από τις εστίες τους, με ένα – δυο υπάρχοντα παραμάσχαλα κι ένα σκυλί ή μια γατούλα στην αγκαλιά τους… Όχι, δεν τα εγκατέλειψαν στη μοίρα τους, δεν πρόδωσαν την άφατη αγάπη και αφοσίωσή τους! Αυτοί  οι άνθρωποι ανταπέδωσαν στα ίσια την αγάπη των ζωντανών δώρων του ουρανού που μαθαίνουν στον άνθρωπο τον άνθρωπο. 

 Πρόκειται για την  πιο σπαρακτική εικόνα αυτού του πολέμου καθώς στρέφεται εναντίον της απόλυτης αθωότητας. Η εικόνα ενός ανθρώπου γονατιστού στον ρημαγμένο δρόμο μπροστά σε ένα σκυλί που έχει παραλύσει από το φόβο του, ενός ανθρώπου σκυμμένου που με αφοσίωση προσπαθεί να του δώσει κουράγιο, αυτή η εικόνα είναι που σώζει την τιμή της ανθρωπότητας ενώ ταυτόχρονα την αποτυπώνει και στην σκληρή της πραγματικότητα.  

Αυτή η εικόνα  είναι ακριβής φωτογραφία της ανθρώπινης φύσης: κάποιοι καταστρέφουν την ζωή και κάποιοι την ξανακτίζουν.

Αυτή και μόνο αυτή η σπαραχτική εικόνα απέναντι στον εγκληματία πολέμου, Βλαδίμηρο Πούτιν, γράφει την ιστορία των δυο πρώτων δεκαετιών του 21ου αιώνα. Η ελπίδα ξαναγεννιέται από την απόλυτη φρίκη. Έτσι την βλέπω και την κρατώ στην καρδιά μου. Όλες αυτές τις μοναδικές εικόνες υπερβατικού ανθρωπισμού με ανθρώπους στο μάτι του κυκλώνα, τόσο ισχυρούς ηθικά, που, ναι!, μου δίνουν κουράγιο να πιστέψω, όπως ο Ύμνος στη Χαρά, ότι η ανθρωπότητα αξίζει, ότι αυτός ο κόσμος είναι ωραίος γιατί ένα δεκάχρονο αγόρι ξαναβρήκε το γατάκι του στα σύνορα της Πολωνίας και κλαίει μέσα στην χαρμολύπη του. Γιατί ένας στρατιώτης κουβαλά το σκυλάκι του στο σακ βουαγιάζ του. Μαζί θα δώσουν την μάχη για την ζωή. Μαζί θα δώσουν κι ένα μάθημα σε μας – πολύ μεγάλο!

Όλοι αυτοί οι μικροί και μεγάλοι άνθρωποι που πριν λίγες μέρες ζούσαν ανέφελα στις ζωές τους, στους τόπους και στα σπίτια τους, και μέσα σε μια στιγμή τα έχασαν όλα με τον πιο άγριο τρόπο βιώνοντας την απόλυτη βαρβαρότητα, τί κουράγιο έκρυβαν μέσα τους να ψάξουν στα συντρίμμια της ζωής τους, να πάρουν το γατάκι τους στο κόρφο και να προχωρήσουν μαζί στην άβυσσο;  

Από τι είναι φτιαγμένοι αυτοί οι άνθρωποι, πόσο περήφανοι είναι, πόσο μας ταπεινώνουν μέσα από τον απόλυτο κατατρεγμό τους με την αξιοπρέπεια, την ανθρωπιά τους και τη δύναμή τους;

Αυτές οι εικόνες θα νικήσουν τον δικτάτορα Πούτιν, θα λιώσουν το τέρας, θα συντρίψουν το κτήνος. Αυτά τα μικρά θαύματα ζωής, τα γεμάτα τρυφερότητα, τα μεγάλα αινίγματα που αναδύθηκαν από τα μυστικά σκοτάδια της μήτρας στο γιορτινό φως του κόσμου για να βρεθούν στην κόλαση της ανθρώπινης βαρβαρότητας,  να βιώσουν τον απόλυτο τρόμο, την αποκάλυψη της ανθρώπινης κτηνωδίας, όσα δεν κομματιάστηκαν, όσα δεν παρέλυσαν από τον φόβο τους, όσα δεν τρελάθηκαν καταμεσής στη κόλαση, βρήκαν παρηγοριά σε ανθρώπινες αγκαλιές για να ενώσουν την φρίκη τους με αυτήν των δικών τους ανθρώπων! 

Τα κοριτσόπουλα, τα αγοράκια, οι νέοι και οι νέες, οι άντρες και οι γυναίκες που πήραν μαζί τους αυτά τα τρυφερά μπογαλάκια ζωής, θα...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: H αξιοπρέπεια απέναντι στην εξουσία

Γράφει ο ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ ΚΕΦΑΛΑΣ

Διδάκτωρ Φυσικής του Πανεπιστημίου του Manchester, UK, δ/ντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Η απόφαση της κυβέρνησης να χορηγήσει το ποσό των 150 ευρώ στους νέους που θα εμβολιαστούν εισάγει, αφενός, την έννοια της «συναλλαγής» στη δημόσια, ατομική και συλλογική αξιοπρέπεια, αφετέρου, αναδεικνύει την υποχθόνια σχέση μεταξύ εξουσίας και εξουσιαζομένων.

 Ταυτόχρονα, η σχέση μεταξύ εξουσίας και κοινωνίας καθορίζει τον βαθμό της «ατομικής και συλλογικής αξιοπρέπειας», ενώ θέτει το ερώτημα της μέτρησης και της ποσοτικής κοστολόγησής της σε ένα φανταστικό ή πραγματικό χρηματιστήριο ηθικής, όπου συναλλάσσονται η εξουσία με την κοινωνία.

Το ποσοστό του εκούσιου εμβολιασμού των νέων είναι συνάρτηση του σχετικού κινδύνου που συνεπάγονται το νεαρό της ηλικίας, η αδιαφορία, η ηλικιακή ταξική πάλη, η άγνοια, καθώς και ο φόβος του θανάτου. Οποιοι και αν είναι οι λόγοι της μετατροπής της αρχικής εκούσιας θέσης σε χρηματιζόμενη ακούσια, το κόστος των 150 ευρώ συνεπάγεται προσωπική προσβολή της ατομικής ηθικής. Η εξουσία κοστολογεί την απόφαση ζωής ή θανάτου με 150 ευρώ, ανταλλάσσοντας την ατομική αξιοπρέπεια και ηθική με χρήματα. 

Οι εξουσιαστές, ξοδεύοντας χιλιάδες ευρώ ημερησίως στις διακοπές τους, προβάλλουν την άποψη ότι η συνείδηση του «χυδαίου όχλου» μπορεί να αγοραστεί με 150 ευρώ. 

Η φαινομενικά αθώα πρόταση των ελίτ για την ανταλλαγή της αξιοπρέπειας με κόστος «150 ευρώ» εντάσσεται εντός του καλλιεργούμενου ψυχολογικού πλαισίου της «ανωτερότητας των εξουσιαστών». Η θέση αυτή διαιωνίζεται χιλιετίες πάνω στην ταλαιπωρημένη ψυχή της ανθρωπότητας.

Σήμερα η μέχρι πρότινος «ελέω Θεού εξουσία» αντικαθίσταται με ψευδοεπιστημονικές θεωρίες γονιδιακής ανωτερότητας των ελίτ, όπου η επικρατούσα ρατσιστική άποψη της κυριαρχίας του DNA επί των ατομικών και κοινωνικών συμπεριφορών έχει αντικαταστήσει τη δυναμική αλληλεπίδραση των ανθρώπων με το κοινωνικό και το φυσικό περιβάλλον. Μέσω της τακτικής του αντιπερισπασμού (diversion), τα κόμματα και οι ΜΚΟ προσποιούνται ότι «καταπολεμούν» τον επιβαλλόμενο από την εξουσία ψευδοφυλετικό ρατσισμό, ώστε να μπορέσουν να διαιωνίσουν τον ρατσισμό και την ανωτερότητα των ολίγων (ελίτ) έναντι των πολλών (κοινωνία).

Τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας προβάλλουν συνεχώς τα ανύπαρκτα επιτεύγματα των ελίτ, ενώ οι αρνητικές συμπεριφορές της μάζας προβάλλονται σε αντιδιαστολή με τα πεπραγμένα των ελίτ, για να καλλιεργείται έτσι εντέχνως η υποτιθέμενη «ανωτερότητα» των «κυρίων τίποτα». 

Η ανθρώπινη κοινωνία είναι δομημένη σε τέσσερις ομόκεντρους κύκλους, όπου στον εσωτερικό κύκλο βρίσκονται οι ελίτ και στον εξωτερικό όλοι όσοι τους συντηρούν με το αίμα και την εργασία τους.

Οι άλλοι δύο εσωτερικοί ομόκεντροι κύκλοι αποτελούνται από τη γραφειοκρατία, την επιστήμη και την τέχνη, τα πολιτικά κόμματα και την επικοινωνία. Η αποστολή τους είναι η πνευματική αποβλάκωση των «μαζών» και η απόκρυψη της αλήθειας. Όλοι αυτοί προπαγανδίζουν την ανωτερότητα των ελίτ, με τελικό σκοπό να διαιωνίζουν στην εξουσία τις αιώνιες «θεϊκές» δομές. Ενώ στον εσωτερικό κύκλο επιδιώκεται η «επίδειξη» μέσω της «υλικής διαφοροποίησης» και της «φιγούρας του χρήματος», ο εξωτερικός κύκλος της «πλέμπας» θα πρέπει να ομογενοποιηθεί με κόστος μόλις 150 ευρώ.

Ο σκοπός των ελίτ είναι η ψυχολογική εξαθλίωση των εξουσιαζομένων μέσω της απόλυτης φτώχειας, ώστε «η μάζα» να αποδεχτεί την «ανωτερότητα» του εξουσιαστή και το δικαίωμά του να κάνει τις διακοπές στα «Κουρσεβέλ» με κόστος χιλιάδων ευρώ την ημέρα. Ταυτόχρονα, οι «μάζες» πρέπει να θεωρούν φυσιολογικό ότι οι ελίτ πρέπει να διαβιούν σε δεκάδες βίλες για να μην κορεσθεί το συναίσθημα από τη συνήθεια και την καθημερινότητα.

Η «πλέμπα» πρέπει να αποδεχθεί δολίως ότι πρέπει να ζει σε εξαθλιωμένες φαβέλες με την αισθητική των διαμερισμάτων-κλουβιών, τη βρόμα, τα σκουπίδια, και το έγκλημα, ώστε η συνεχής υποσυνείδητη σύγκριση με τις συνθήκες διαβίωσης των ελίτ να επιβεβαιώνει την ανωτερότητα των τελευταίων.

Ο νεοφιλελευθερισμός, και ιδίως ο πρωτόγονος και χυδαίος νεοφιλελευθερισμός των ελληνόφωνων ελίτ, έχει υιοθετήσει την προτεσταντική ηθική «της θεϊκής ευλογίας του πλούτου και της κατάρας της φτώχειας». Κατά τη Ν.Δ., οι κολασμένοι, άνεργοι και πνευματικά υποσιτισμένοι νέοι στην Ελλάδα θα πρέπει να «χαρούν» τις διακοπές τους με 150 ευρώ για να μπορούν να βιώνουν τη χαρά της ζωής οι διακομματικοί κηφήνες και οι γόνοι των πολιτικών και οικονομικών ελίτ.  

Δεν είναι τυχαία η κατάντια της χώρας και του λαού. 

Από τη μια...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αποκλείει η πολιτική την αξιοπρέπεια;

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ

Ο πολιτισμός μας (τρόπος του βίου) σήμερα, γέννημα της Δυτικής Ευρώπης και παγκοσμιοποιημένος πια, θεμελιώνεται στην προτεραιότητα των ατομικών επιλογών, όχι στην προτεραιότητα των σχέσεων κοινωνίας.

Η φράση αυτή αρκεί για να εγκαταλείψει η πλειονότητα των αναγνωστών την ανάγνωση της επιφυλλίδας. Θα συνοδεύει την εγκατάλειψη κάποιος μορφασμός ή και ο ψίθυρος: «φιλοσοφίες»! – λέξη, που στην περίπτωση αυτή σημαίνει: φλυαρίες νοηματικών αναλύσεων, άχρηστη ενασχόληση της σκέψης με διασαφηνίσεις δίχως χρηστικό (ωφέλιμο) αποτέλεσμα.

Δεν έχουμε βοήθεια σήμερα, ούτε καν πρόκληση να αντιληφθούμε ότι η επιλογή είναι ενέργημα που προϋποθέτει μόνο την ατομική, νοητική και βουλητική, ικανότητα – αποφασίζεται και ενεργείται από το άτομο: τη νόηση, βούληση, ενστικτώδη επιθυμία του ατόμου.  

Τον ανεμπόδιστο, άσχετο, εγωτικό χαρακτήρα της επιλογής τον χαρακτηρίζουμε σήμερα «ελευθερία».  

Ο τρόπος του συλλογικού μας βίου (ο «πολιτισμός» μας) υπηρετεί, πριν από κάθε τι άλλο, την απεριόριστη δυνατότητα ατομικών επιλογών, την κατασφαλίζει ως «δικαίωμα» – και αυτό το λέμε «ελευθερία»: Να μπορώ να διαλέγω τις επαγγελματικές μου δραστηριότητες, την ιδεολογία και το κόμμα που με γοητεύει, τις ηθικές μου προτιμήσεις, τις μεταφυσικές μου παραδοχές – ό,τι προκρίνει η επιθυμία μου και καταξιώνει η λογική μου.

Η εμπειρία των γενεών, από καταβολής του ανθρώπινου είδους, μάλλον βεβαίωνε ότι η κάθε ατομική θέληση λειτουργεί με αυτονομία και χωρίς περιορισμούς, είναι ένα «ξέφραγο αμπέλι» ορμών, επιθυμιών, ορέξεων. Επομένως, η συνύπαρξη των ανθρώπων, αναγκαία και κοινά επιθυμητή για λόγους κυρίως χρηστικούς, γινόταν αδύνατη, χωρίς αμοιβαίες παραιτήσεις από συγκρουόμενες επιθυμίες. Για να συνυπάρξουμε οι άνθρωποι, έχουμε ανάγκες διαιτησίας, συμβάσεων, οριοθετήσεων τουλάχιστον της συμπεριφοράς. Ετσι ώστε να κοινωνηθεί η ανάγκη, να γίνεται η συνύπαρξη σχέση.
 

Γεννήθηκαν λοιπόν οι συμβάσεις, οι νομοθεσίες, τα συστήματα (θεσμοί) Δικαίου, οι ποινές, τα «σωφρονιστήρια», η κωδικοποίηση της Ηθικής. 

Εξαίρεση, σε αυτή την πανανθρώπινη απαίτηση κωδικής χρησιμοθηρίας, ήταν οι Ελληνες: ο μόνος λαός που κατάλαβε και προσέλαβε τις σχέσεις, όχι σαν οριοθέτηση (περι-ορισμό) της εγωτικής αυθαιρεσίας, αλλά ως θελημένο και επιδιωκόμενο τρόπο («τάξη») αρμονικής («λογικής») συνύπαρξης. Για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία οι νόμοι – κανόνες της οργανωμένης συμβίωσης απέβλεψαν στην πραγματοποίηση όχι του χρησίμου, αλλά του αληθούς.
 

Αληθινό για τους Ελληνες δεν είναι το ακριβές, αυτό που ορίζεται από κάποια αυθεντία ή με σύμβαση ως ορθό, γνήσιο, πρέπον.  

Αληθινό είναι «το κοινή πάσι φαινόμενον», αυτό που όλοι εμπειρικά γνωρίζουν και αναγνωρίζουν την υπαρκτική του ταυτότητα. 

Οι Ελληνες ήταν ο μόνος λαός που κατάλαβε το γεγονός της σχέσης, όχι σαν οριοθέτηση της εγωτικής αυθαιρεσίας με προκαθορισμένους και συντονισμένους φραγμούς, αλλά ως τον «τρόπον της του παντός διοικήσεως» (Ηράκλειτος), τρόπο σοφής αρμονίας και τάξης, που καθιστά το σύμπαν «κόσμον» – κόσμημα θαυμαστό. Και το κάλλος (ο τρόπος της συμπαντικής αρμονίας και τάξης) δεν μεταβάλλεται, δεν φθείρεται, δεν πεθαίνει – δηλαδή «αληθεύει», είναι η «κατ’ αλήθειαν» ύπαρξη.

Η ελληνική μοναδικότητα μέσα στην ιστορία σαρκώνεται σε τρόπο βίου: νοηματοδότησης του βίου και θεσμών λειτουργίας του βίου. Δεν έχει να κάνει με συναισθηματισμούς και φολκλορικές γραφικότητες. Αυτή η συνείδηση της ελληνικότητας αποδείχθηκε, για δύο αιώνες τώρα, δυσεπίτευκτος στόχος, ακατόρθωτος, δυσεκπλήρωτος – η πολιτική αφελληνισμού των Ελλήνων ασκήθηκε με όλη την απανθρωπία που χαρακτηρίζει τη Δύση στις επιδιώξεις της.  

Κορυφαίο επίτευγμα αυτής της πολιτικής, ισοδύναμο (σε «άλλο» πεδίο) με τη Μικρασιατική Καταστροφή, είναι η συναίνεση των Ελλαδιτών για την ιστορική τους εξαφάνιση, διά στόματος Κωνσταντίνου Καραμανλή λέγοντος: «Να γίνουμε Ευρωπαίοι, για να γίνουμε επιτέλους άνθρωποι».

Σαράντα επτά χρόνια μετά την απαλλαγή από τη μικρονοϊκή Δικτατορία των Συνταγματαρχών, μια μερίδα της (ακόμα ή περίπου) ελληνόφωνης ελλαδικής κοινωνίας ξέρει πια να αναγνωρίζει, πόσοι και ποιοι υπουργοί κάθε κυβέρνησης εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα. Ποιοι πανάσχετοι με την εκπαιδευτική λειτουργία της κοινωνίας και τον σχεδιασμό των προοπτικών του κράτους αναλαμβάνουν να υπουργήσουν την Παιδεία, να καθορίσουν την ποιότητα του μέλλοντος των Ελλήνων.  

Γιατί κάθε κυβέρνηση από τις αρχές της δεκαετίας του ’50 έως και τον ΣΥΡΙΖΑ διεκπεραιώνει την ακόρεστη βουλιμία «συμμάχων» μας για «στρατιωτικές βάσεις» στην Ελλάδα – στη Σούδα της Κρήτης, στη Λάρισα, στον Βόλο, στην Αλεξανδρούπολη, στο Ακτιο.

Και το ακραία προκλητικό:  

 

KOINΩNIA: ‘Ένας Έλληνας «άθλιος» για ένα «γεμιστό κρουασάν» κ. Ουγκώ!..

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

 

     Στο κλασικό μυθιστόρημα του μεγάλου Γάλλου δημιουργού Βίκτωρα Ουγκώ «οι Άθλιοι», με το διωκόμενο Γιάννη Αγιάννη και τον ανελέητο διώκτη του Ιαβέρη, με φόντο τη Γαλλική κοινωνία της προκλητικής οικονομικής ανομοιογένειας που προβλημάτισε και συγκίνησε αμέτρητα εκατομμύρια  αναγνωστών από το 1862 έως και σήμερα, οφείλω τον τίτλο του σύντομου σημερινού μου άρθρου.

     Ο φίλος μου Χρήστος, πρώην στέλεχος επιχειρήσεως που κατέβασε ρολά, τώρα «περιπτεράς», είναι ο συνομιλητής που θα σας συστήσω με αφορμή την προχθεσινή μας συζήτηση για ευαισθησία και αξιοπρέπεια κάποιων φτωχών, για κοινωνική αναλγησία, κοινωνικές αδικίες και μακαριότητα των εύπορων τάξεων της σύγχρονης, Ευρωπαϊκού επιπέδου, ελληνικής κοινωνίας, που ίσως θα προβλημάτιζαν τον Ουγκώ, καθώς είχαν αποτελέσει το επίκεντρο του δικού του προβληματισμού τον 19o αιώνα.

     Ο φίλος μου Χρήστος, όχι ανέκαθεν, αλλά τώρα πια «περιπτεράς», εποχή 3ου σύμφωνα με κάποιους ή 4ου σύμφωνα με κάποιους άλλους «Μνημονίου», και σοβαρά προβληματισμένος από τα ψυχό-κοινωνικό-πολιτικό-οικονομικά δεδομένα που δημιούργησε η πανδημία covid-19 «μου έβαλε τα δύσκολα», καθώς μου αφηγήθηκε ένα προσωπικό του περιστατικό και μου ζήτησε να ψυχογραφήσω τον «πρωταγωνιστή» λέγοντας:

«Ξέρω ότι δεν συμμετέχεις πια σε ραδιοτηλεοπτικά μπαλκόνια και παράθυρα όπως έκανες πολύ συχνά πριν μερικά χρόνια αλλά γράφεις συχνά στα Blogs ερμηνεύοντας ψυχό-κοινωνικά και οικονομικό-πολιτικά φαινόμενα αλλά σε παρακαλώ να τοποθετηθείς λόγω της ειδικότητας σου ως  κοινωνικός επιστήμονας της συμπεριφοράς, αξιολογώντας την πορεία της Ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας, της πρώην «Ψωροκώσταινας», στην Ευρώπη των 28, των 27μετά τα μεσάνυχτα της 31ης Ιανουαρίου, 2020, όταν  αποχώρησε το Ηνωμένο Βασίλειο!..»

     Τον σεκοντάρισε χαμογελαστή η σύζυγός του και φίλη Ρένα.

«Στάθηκε μπροστά στο περίπτερο το παλληκάρι, φτωχοντυμένο αλλά  ευγενικό, πήρε από το εξωτερικό ράφι ένα κρουασάν και ρώτησε πόσο κάνει;»

     «Ένα ευρώ και 20  λεπτά, του απάντησα»

είπε ο Χρήστος και συνέχισε την αφήγηση.

     Το παλληκάρι, έβγαλε από την τσέπη του και εναπόθεσε σε μικρό-κέρματα στο γκισέ εξήντα λεπτά, και… το έβαλε στα πόδια!…

     «Γύρνα πίσω» του φώναξα βροντερά μου λέει ο Χρήστος, ο «περιπτεράς» 

     «ξανά και ξανά: γύρνα πίσω ρε παλληκάρι μου!…»

    «Χρήστο τον κυνήγησες;»

    Ρώτησα…

    «Όχι, βέβαια», μου απάντησε άμεσα ο φίλος μου Χρήστος.

     «Τότε, βρε Χρήστο, γιατί του έβαλες τις φωνές να γυρίσει πίσω;»

     ρώτησα ειλικρινά με μπόλικη απορία

     «Για να του δώσω του φουκαρά τα εξήντα λεπτά που μου άφησε, ενώ σίγουρα τα χρειαζόταν, να του κεράσω με όλη μου την καρδιά το κρουασάν»,

     απάντησε εμφανέστατα λυπημένος, βουρκωμένος, ο φίλος μου Χρήστος!..

     Μεταξύ μας, δάκρυσα, μου ήρθαν στο μυαλό εικόνες από γείτονες να ψάχνουν στους κάδους των σκουπιδιών εδώ στη γνωστή «φτωχομάνα» Θεσσαλονίκη μας και σε άλλες πόλεις…

     Τι ψυχογράφημα να κάνω για το κοινωνικό-οικονομικά αξιοσημείωτο «αθώο» περιστατικό;

     Ξεκίνησα με αναφορά στους «Άθλιους» του Βίκτωρα Ουγκώ,

    «Εάν πρόκειται να υποφέρουμε, ας υποφέρουμε με αξιοπρέπεια»,

    είχε δηλώσει χαρακτηριστικά ο μεγάλος Γάλλος δημιουργός.      

     Περάσαμε ως Κράτος και Λαός δύσκολες μέρες με την προσφυγή μας στο ΔΝΤ, είδαμε στη διάρκεια της περασμένης δεκαετίας σπαραξικάρδιες σκηνές με συμπολίτες μας να ψάχνουν στους Δημοτικούς κάδους σκουπιδιών ή να περιμένουν στην ουρά για να μαζέψουν δωρεάν τα «απομεινάρια» των Λαϊκών  αγορών…

     Και πριν μερικά χρόνια, ώ του Θαύματος, όχι από επιδέξιες στρατηγικές των Κυβερνώντων, αλλά εξαιτίας γεωπολιτικών γεγονότων στη Λεκάνη της Μεσογείου, εδώ σε αυτήν την ανεπανάληπτου φυσικού κάλους απόληξη της Βαλκανικής Χερσονήσου, στον «Θεϊκό κήπο» όπου κατοικούμε, αυξήθηκε σε εντυπωσιακούς αριθμούς η άφιξη τουριστών  και νομοτελειακά και τα έσοδα από τον Τουρισμό..

     Αρχίσαμε να χαμογελάμε ξανά οι πικραμένοι Έλληνες που ζούμε εντός των συνόρων της Ελληνικής Επικράτειας, μειώθηκαν τα δραματικά ποσοστά ανεργίας καθώς έφυγαν στην ξενιτειά νέοι και νέες, μέλη του οικονομικά ενεργού μας πληθυσμού, για να βρούνε κάποια θέση επικερδούς απασχόλησης στην Ευρώπη ανειδίκευτοι εργάτες αλλά και επιστήμονες κάτοχοι όχι μόνο πτυχίων ΑΕΙ αλλά και μεταπτυχιακών τίτλων που απέκτησαν φοιτώντας στην ΔΩΡΕΑΝ τριτοβάθμια εκπαίδευση της Ελλάδας.

    Ο «Άθλιος» νεαρός συμπατριώτης που αναστάτωσε συναισθηματικά τον φίλο Χρήστο, αποφάσισε «μονομερώς» να μοιραστεί στα εξήντα λεπτά τη «ντροπή» του οικονομικού «ευτελισμού» του με έναν «περιπτερά». 

Οι οικονομικές και ψυχό-κοινωνικές επιπτώσεις της πανδημίας είναι ήδη τεράστιες και δισεπίλυτες…

     Παραμονές τους Νέου Έτους συμπατριώτες μου ΕΛΛΗΝΕΣ, Πρωθυπουργέ κ Κυριάκο και πρώην Πρωθυπουργοί κκ. Αλέξη, Αντώνη, Γιώργο, Κώστα και τα άλλα 295 μέλη της Βουλής, σας ΠΑΡΑΚΑΛΩ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι λιγούρηδες του τουρισμού

Toυ ΑΓΓΕΛΟΥ ΚΩΒΑΙΟΥ

Εχει γραφτεί, έχει αναλυθεί και έχει ακουστεί κατά κόρον: ο τουρισμός είναι καλώς ή κακώς ένας νευραλγικής σημασίας κλάδος της ελληνικής οικονομίας.

Είναι επίσης γνωστό, ότι παγκοσμίως ο τουρισμός είναι εφέτος ο τομέας που έχει δεχθεί το σοβαρότερο πλήγμα από την πανδημία.
 
Οι κυβερνήσεις αναζητούν τρόπους σωτηρίας επιχειρήσεων, διατήρησης θέσεων εργασίας και αποφυγής των χρεωκοπιών των επιχειρήσεων, που θα είχαν ή θα έχουν αλυσιδωτές οικονομικές επιπτώσεις.

Σε αυτές τις συνθήκες, η Ελλάδα είναι μία από τις οικονομίες που βιώνουν αυτήν την κρίση του τουρισμού με υπαρξιακή αγωνία, καθώς η υποχώρησή του θα έχει άμεσο και αρνητικό αντίκτυπο στο ΑΕΠ και στην εκδήλωση μίας νέας οικονομικής κρίσης.

Όλα αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά και καταγεγραμμένα.

Γνωστή είναι και η καμπάνια της κυβέρνησης για την στήριξη του τουρισμού, με επικεφαλής τον ίδιο τον Πρωθυπουργό και με αρκετές άτσαλες κινήσεις του αρμόδιου υπουργού Χάρη Θεοχάρη, μέχρις ότου καταρτιστεί το τελικό σχέδιο, το οποίο θα δοκιμαστεί και θα κριθεί από την στιγμή που άνοιξαν τα αεροδρόμια της χώρας και ξεκίνησε η εισροή ξένων επισκεπτών.

Από του σημείου αυτού, μέχρι τις γραφικές σκηνές που παρατηρήθηκαν σε αεροδρόμια της χώρας κατά την πρώτη ημέρα απελευθέρωσης των πτήσεων, η απόσταση είναι μεγάλη.

Το να υποδέχονται στην Κρήτη μία πτήση από την Γερμανία σαν να επρόκειτο για τους απελευθερωτές της χώρας, θύμισε άλλες εποχές και άλλες νοοτροπίες. Οι αψίδες νερού που σχημάτιζαν τα πυροσβεστικά οχήματα και οι γραφικότητες με τους λυράρηδες και τα κεράσματα, αποκάλυψαν νοοτροπίες και συμπεριφορές που δεν αρμόζουν στην σύγχρονη Ελλάδα.

Η χώρα μας φημίζεται για την φιλοξενία της, όμως εκδηλώσεις σαν κι αυτές υπερβαίνουν την καλώς εννοούμενη αρετή και φτάνουν στα όρια της δουλοπρέπειας.  

Στην παρούσα συγκυρία, κανείς στη χώρα δεν θα έπρεπε να διακατέχεται από τέτοια σύνδρομα, που θυμίζουν τις γνωστές ελληνικές ταινίες («Γοργόνες και μάγκες», κ.ά.), στις οποίες σατιριζόταν αυτή ακριβώς η νοοτροπία.

Η Ελλάδα κατόρθωσε πολλά τους τελευταίους μήνες και ο βαθμός αυτοπεποίθησης όλων θα έπρεπε να είναι άλλος. Εως και που θα έπρεπε να βλέπει αφ’ υψηλού τους τουρίστες που καταφθάνουν για να απολαύσουν τις θάλασσες και τις παραλίες της. Είναι άλλο η παροχή τουριστικών υπηρεσιών και άλλο η στάση του υπηρέτη.

Ο τουρισμός προφανώς και είναι ένας κλάδος συνυφασμένος με την χώρα μας. Ίσως και να μην αλλάξει αυτό ποτέ, ενδεχομένως και καλώς. Εκείνο όμως που θα πρέπει να αλλάξει είναι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η αναξιοπρέπεια ως κρατική πολιτική

Είναι θλιβερό για το έθνος των Ελλήνων να ξεροσταλιάζουν τα παιδιά του στα αεροδρόμια για να υποδεχθούν εν χορδαίς και οργάνω τους αλλοδαπούς που θα έρθουν να σπαταλήσουν μερικά χρήματα στην ηλιόλουστη, φτωχοποιημένη, καταληστευμένη πατρίδα.  

Είναι εικόνα κατάντιας να θυμίζει η χώρα σκηνές από την κωμωδία «Καλώς ήλθε το δολάριο» και μερίδα των πολιτών να… αποθεώνει τους πλαδαρούς επισκέπτες, που τάχα θα μας κάνουν τη χάρη να πετάξουν μερικά κέρματα στον κορβανά, με αντίτιμο ανάπαυση, θαλάσσια λουτρά και ποικίλες «εμπειρίες».

Προκαλεί αναγούλα ο ενθουσιασμός για τις πτήσεις που καταφθάνουν από το εξωτερικό, λες και έρχεται το «ιππικό» που θα «σώσει» την Ελλάδα από την επέλαση της φτώχειας. Ο τουρισμός είναι καλοδεχούμενος ως μια από τις πτυχές της οικονομικής δραστηριότητας και ως πηγή εσόδων, αλλά δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να αντιμετωπίζεται με μεσσιανικούς όρους.

Μόνο σφίξιμο στο στομάχι προκαλείται από τη συστηματική καλλιέργεια αυτού του είδους συμπεριφοράς από διάφορα ΜΜΕ, αλλά και από τον πολιτικό κόσμο – σαν να λένε ότι οι Ελληνες δεν είναι ικανοί για τίποτε άλλο, παρά μόνο για να εξυπηρετούν τους τουρίστες και να φροντίζουν ώστε ούτε μια στιγμή δυσαρέσκειας να μη σκιάσει την ανέφελη νωχέλειά τους στα εδάφη μας.  

Πόσο μεγάλη η ντροπή με τα αεροσκάφη με τους ξένους παραθεριστές να περνούν μέσα από αψίδες υδάτων στα αεροδρόμιά μας, σαν να είναι μαχητές εθνικού αγώνα που επιστρέφουν δαφνοστεφείς από τα πεδία των μαχών.
 
Ακόμα μεγαλύτερη η ντροπή, η χαμέρπεια και η ξεφτίλα ενός ξενόδουλου κράτους, που προετοιμάζει φορολογικά το έδαφος για να γίνουμε κανονικό ΚΑΠΗ και στη συνέχεια νεκροταφείο Βορειοευρωπαίων συνταξιούχων.

Αντί οι αρχιτέκτονες της διάλυσης του έθνους να μεριμνούν για την αναζωογόνηση της ελληνικής οικονομίας, φροντίζουν για τα άνετα και φθηνά στερνά των συνταξιούχων της βορείου Ευρώπης.

Κι αυτοί οι εκλεγμένοι, που εξανδραποδίζουν τον λαό μας, κοιτούν να βολέψουν φορολογικά τους Βορειοευρωπαίους συνταξιούχους, την ίδια στιγμή που...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ενδυμασία εσπερίδος

Του Γιώργου Σκαμπαρδώνη

Οι πατεράδες μας μπορεί να ήτανε φτωχοί άνθρωποι, τότε, το '60, αλλά όταν πήγαιναν στην εκκλησία για γάμο, για βαφτίσια ή σε καμιά επίσκεψη πλένονταν από πριν επίμονα, ξυρίζονταν επιμελώς με μεταχειρισμένο Ζιλέτ, φορούσαν τα καλά τους ρούχα (ένα κοστούμι παλιό όλο κι όλο), γραβατούλα, καθαρό πουκάμισο και γυάλιζαν σχολαστικά τα παπούτσια τους με τζιλά. Να είναι κύριοι. Αξιοπρεπείς. Το παρατηρούσα αυτό, τότε, με συγκίνηση να συμβαίνει σε όλη τη γειτονιά. Είχανε αυτοσεβασμό οι άνθρωποι και θέλανε, παρότι φτωχοί, να δείχνουνε αλλά και να εμπνέουν τον σεβασμό. Η τσάκιση στο παντελόνι ήταν άψογη και το πουκάμισο, κόκαλο. 

Παρά τη λειψή τους μόρφωση, αυτό το καταλάβαιναν: ότι δεν μπορούνε να πάνε σε επίσημο μέρος ντυμένοι προσβλητικά, να σκανδαλίσουν τους άλλους σε σοβαρές στιγμές.

Για να το πω αλλιώς: κάποτε ρωτήσανε τον Μάρκο Βαμβακάρη τι είναι μαγκιά. Κι εκείνος απάντησε: «Μαγκιά είναι η αξιοπρέπεια».

Δυστυχώς έκτοτε κύλησε πολύ ουίσκι στο αυλάκι και πλέον μερικοί, από συνοικιακό ναρκισσισμό και με προφανή προβλήματα αντικοινωνικής μανίας ή ίσως επειδή θεωρούν πως είναι μαγκιά ή δεν ξέρω τι, εξέγερση, επίδειξη, πιστεύουν πως μπορούν να πηγαίνουνε σε έναν γάμο φορώντας βερμούδα, σε μια σοβαρή τελετή ντυμένοι με πέτσινα, τσαπράζια και χαλκάδες ή να αγορεύουνε στη Βουλή φορώντας σκουλαρίκια, λαχούρια και μοβ βατραχοπέδιλα.

Και όπως είναι το ντύσιμο έτσι είναι και οι λέξεις. Δεν μπορείς να πεις «ρούχα κατάλληλα για τη Βουλή», αλλά οφείλεις να χρησιμοποιήσεις τη λέξη ένδυμα ή ενδυμασία, ούτε να γράψεις πως ο (εκάστοτε) πρωθυπουργός «πήγε» στις Βρυξέλλες, αλλά ότι «μετέβη». Το αξίωμα προϋποθέτει και την κατάλληλη εκφορά. Και η επιλογή, βέβαια, ενός οποιουδήποτε (ακόμα και γραφικού) στο αξίωμα του βουλευτή σημαίνει πως αυτός ή αυτή, όταν βρίσκεται μέσα στο Κοινοβούλιο, σέβεται (όπως σε όλο τον κόσμο) τον χώρο, μιλάει και ενδύεται με ανάλογο σεβασμό ή ως ένα ορισμένο αισθητικό όριο που λαμβάνει υπόψη του τη σοβαρότητα και τις απαιτήσεις του χώρου. Η Βουλή δεν είναι πασαρέλα, ούτε δεξίωση, ούτε καφενείο, ούτε λαϊκή αγορά, γι' αυτό σε όλα τα κοινοβούλια του πλανήτη επιβάλλεται κάποιο σχετικό πρωτόκολλο εμφάνισης. Δεν είναι παραλία να εμφανιστείς με κομμένο μπλουτζίν, γυαλιά ηλίου και κρατώντας σπρέι καροτίνης.

Η ενδυμασία αποτελεί ανέκαθεν μέρος της απαραίτητης θεατρικότητας ή του τελετουργικού της εξουσίας, κάτι που ισχύει και για τη χρήση του λόγου: δεν μπορεί ο καθείς να κατεβάζει καντήλια ή να ομιλεί προσβλητικά σε συναδέλφους του άλλων κομμάτων μέσα στο Κοινοβούλιο, αλλιώς θα γινότανε μύλος εκεί μέσα, ξυλοδαρμοί, ανταλλαγή ύβρεων, και είναι φανερό ότι αν όλα αυτά αναμεταδίδονταν και από την τηλεόραση τότε δεν θα υπήρχε πια κανείς σεβασμός στον λαό για τους εκπροσώπους του και τις αποφάσεις τους.

Αλλά υπάρχουν πάντα μερικοί και μερικές με πρόβλημα απέναντι στην κοινωνία, τη Βουλή και την αστική δημοκρατία και ενώ έχουν εκλεγεί βουλευτές (όλα γίνονται στην Ελλάδα) θεωρούν πως ήρθε η ώρα να βγάλουνε τα απωθημένα τους προκαλώντας συνειδητά, προαποφασισμένα, μέσα στο Κοινοβούλιο, φορώντας οτιδήποτε θα σκανδάλιζε τους άλλους και τον κόσμο. Κάνουνε τη Βουγιουκλάκη ανάμεσα στα έδρανα, προκαλούν με λαχούρια α λα Βαρουφάκη, με κακόγουστα πέτσινα παντελόνια (δήθεν σέξι) α λα Νοτοπούλου, με σανδάλια για το συναμφότερον α λα Ζουράρι, ενώ έχουνε παρελάσει και χειρότερες περιπτώσεις, πολύ πιο κιτς. Υπήρξαν και τροπικές εκδοχές που πιστέψανε πως κάνουνε αντίσταση στο σύστημα φορώντας ένα ασύμβατο τσίτι ή βάφοντας το μισό μαλλί πορτοκαλί και ξυρίζοντας το υπόλοιπο κρανίο, ότι θα κλονίσουν συθέμελα τον ναό του καπιταλισμού, πως θα ραγίσει η Γουόλ Στριτ.

Βαρεμένες περιπτώσεις; 

Πιθανώς. Είναι αυτό που λέει ο Παπαδιαμάντης «σημαδιακοί κι αταίριαστοι» ή θέλουνε να εμφανίζονται έτσι για να τους προσέξουν; 

 Μάλλον το δεύτερο. Ισως δεν τους αγάπησε επαρκώς κάποιο οικογενειακό πρόσωπο, ίσως μισούσαν την εξουσιαστική σκιά του πατέρα, ίσως δεν τους ερωτεύτηκαν όσο θα περίμεναν και θέλουνε να πάρουν τη ρεβάνς εν ου παικτοίς: μέσα στη Βουλή. Μπορεί και να νομίζουν πως η μη γραβάτα, τα ξέσκεπα συνολάκια, τα πέτσινα και οι δερματίνες από συνθετική γάτα είναι κάτι προοδευτικό ή ανατρεπτικό, νεανικό ή αντισυμβατικό, πως το εξωφρενικό (για τον χώρο) ντύσιμο τους προσδίδει ιδιαιτερότητα. Αλλοι θέλουν να απολογούνται στην παράταξη επιδεικνύοντας πόσο ανυπότακτοι είναι, πόσο ανεξάρτητοι και μεγάλοι επαναστάτες του γλυκού ύδατος με ανθρακικό.

Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά: κάποιοι εξ όσων τηρούν τα προσχήματα, φοράνε μεν το δέον κοστουμάκι και τη γραβάτα, αλλά ενίοτε το κοστούμι είναι χάλια και η γραβάτα κάτι ανάμεσα σε καπίστρι και ρετάλι από τα παλιατζίδικα. Αχρωμη κοστούμα, ασύμβατο πουκάμισο και λαιμοδέτης ντεκαφεϊνέ. Κύριος αγόρασε ένα καλό κοστουμάκι, τρία καλά πουκάμισα, ταιριαστά, δύο σπέσιαλ καλόγουστες γραβάτες ειδικά για το Κοινοβούλιο. Ρώτα κάποιον που ξέρει κάπως από τα δέοντα. Μη φοράς ό,τι να 'ναι εκεί μέσα - σε βλέπει και κόσμος, και ψηφοφόροι, και οπαδοί. Πέρα από το πρωτόκολλο μετράει και η αισθητική, που είναι το παν - από εκεί πηγάζουν όλα («Ιμάτιον έχεις, αρχηγός ημών γενού»).

Η εξουσία πάντα (με την καλή έννοια) έχει και τα διάσημά της. Η εκλεγμένη εν προκειμένω ισχύς οφείλει...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Σοκ! Παραίτηση ευρωβουλευτή

Του ΚΩΣΤΑ ΛΕΟΝΤΑΡΙΔΗ

Μαρτσουλιόνις. Σαρούνας Μαρτσουλιόνις. Λαϊκός ήρωας, πρότυπο ανδρός, ζωντανός θρύλος στην πατρίδα του, τη Λιθουανία. Εκ των χωρών της Βαλτικής, έκταση 65.000 τ.χλμ., μισή Ελλάδα δηλαδή, πληθυσμός τρία εκατομμύρια, πρωτεύουσα η καλλονή Βίλνιους, μόλις μία ώρα δρόμο από το Κάουνας.  

Ο Σαρούνας –55 ετών– εκ των κορυφαίων Ευρωπαίων καλαθοσφαιριστών όλων των εποχών που έλαμψε και στον γαλαξία του ΝΒΑ, υπέκυψε στο ασφυκτικό μαρκάρισμα και κατέβηκε στις ευρωεκλογές με το κόμμα των Αγροτών, θερίζοντας διά περιπάτου ψήφους. Να, λοιπόν, που και οι ψυχρόαιμοι βόρειοι, σαν τους θερμόαιμους νότιους, τιμούν αυτούς που τους έκαναν υπερήφανους, άλλοι τρέχοντας ή κλωτσώντας, άλλοι πηδώντας ή σηκώνοντας βάρη, κ.λπ.

Ο ύψους 1,96 μ. ανοιχτομάτης Σαρούνας, ευπατρίδης των παρκέ, πάλαι ποτέ κομπιούτερ των ομάδων του, αποδείχθηκε και αυτός λάτρης του ημέτερου Καβάφη. «Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Οχι να πούνε». Ετσι, ρώτησε, έμαθε, ζύγισε, στοχάστηκε. Χορτάτος από δόξα και χρήμα, υπεράνω αναγνωρισιμότητας και κολακειών, χτυπώντας φλέβα αυτογνωσίας, έθεσε εαυτόν εκτός Ευρωκοινοβουλίου, πριν διαβεί την πόρτα του. Σε ελεύθερη μετάφραση από τη λιθουανική, ο ταπεινός σταρ δήλωσε ότι αυταπατήθηκε, διαπίστωσε ότι δεν έχει τις αναγκαίες γνώσεις και ανάλογη κατάρτιση ώστε να σταθεί ισότιμα σε έναν θεσμό, όπου από κάθε χώρα προκρίνονται ασφαλώς με πολύ αυστηρά κριτήρια από τα κόμματα οι άριστοι, ως έμψυχη εξαγώγιμη πολιτική βιτρίνα.  

Σαν τρίποντο νίκης πανηγυρίστηκε στη μητέρα Λιθουανία η υπαναχώρησή του: «Δεν πάω Βρυξέλλες, μένω εδώ κάνοντας αυτό που ξέρω καλά, είναι χρέος μου να βοηθάω παιδιά να εξελίσσονται».

Σαρούνας, άλλος ένας αγαθός σφετεριστής του αρχαιοελληνικού, τόσο οικείου μας «γνώθι σαυτόν», μια στάση ζωής που για εμάς, από γενιά σε γενιά, είναι κάτι σαν φιλοσοφικό ΠΟΠ (Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης, π.χ. η φέτα). Ωστόσο, από παρατεταμένη αβλεψία, το προτρεπτικό «γνώθι σαυτόν» έχει εξωραϊσθεί ταυτοποιημένο με καθαρτήρια αυτογνωσία και κατόπιν προβολή των καλών και αγαθών ένδον συνιστωσών. Μονομερές. Τα ταπεινά κίνητρα, ο κυνισμός στην υψηλότερη τιμή του, η χυδαιότητα, η αμετροέπεια, ο χαμαιλεοντισμός είναι κι αυτά...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πεθαίνοντας με αξιοπρέπεια στη χώρα του αδιανόητου!

Γράφει ο Δημήτρης Τσαρδάκης 

Διδάκτωρ φιλοσοφίας και Ομότιμος καθηγητής του πανεπιστημίου Πατρών.

Επειδή στη χώρα του αδιανόητου που ζούμε σε λίγο θα στερέψει και ο αέρας που αναπνέουμε, χρειαζόμαστε ένα άλλο μέτρο αξιολόγησης των αξιών της ζωής. Υποθέτω ότι η 85χρονη γριούλα, η οποία πέθανε προχθές από τα γρονθοκοπήματα των ληστών για πενήντα ευρώ, θα είχε ένα όνειρο να πεθάνει, τουλάχιστον, με αξιοπρέπεια και όχι να πέσει θύμα της βαρβαρότητας των ληστών.  

Επειδή ο καθένας από μας κουβαλάει το σαρκίο του, αλλά και τα όνειρά του, θα πρέπει να το ξανασκεφτούμε σε ποια πράγματα οφείλουμε να επενδύσουμε στη ζωή μας. Σπρωχνόμαστε κάθε μέρα στο μετρό και στους δρόμους της Αθήνας, για λίγη ζωή, λίγη πραμάτεια και λίγη αξιοπρέπεια. Κανένας δεν γνωρίζει κανέναν και όλοι μαζί κλωθογυρίζουμε μέσα στην ίδια περιστρεφόμενη πόρτα, αγνοώντας πόσο φορτίο ψυχικού πόνου κουβαλάει μέσα του ο διπλανός μας. Ίσως και να χαιρόμαστε ενδόμυχα για τη δυστυχία του κόσμου, όταν εμείς είμαστε ένα σκαλί λίγο ψηλότερα από τον διπλανό μας.

 

Ο συμβολισμός της σταύρωσης και της ανάστασης, είναι ίσως μία ευκαιρία να επαναπροσδιορίσουμε το σύστημα αξιών και κανόνων, που καθορίζει τον τρόπο που σκεφτόμαστε και αντιδρούμε στην καθημερινή ζωή μας. 

Πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα: Πόσοι άνθρωποι χωράνε μέσα σε ένα τετραγωνικό μέτρο και πόσοι μένουν απ’ έξω; Πόσος πόνος και πόση μοναξιά υπάρχει μέσα στο μοναχικό πλήθος και πόσο αναλογεί στον καθένα από μας;  

Ποιο εξουσιαστικό απωθημένο καθορίζει τη σκέψη ενός υπουργού, που βλέπει ένα κολαστήριο ως την Μονμάρτη των Παρισίων; 

Ποια, τέλος πάντων, είναι η δικιά μας συμμετοχή σ΄ αυτό που υφιστάμεθα κάθε μέρα;   

Αν απαντήσουμε με ειλικρίνεια σ΄ αυτά τα ερωτήματα, ίσως θα είμαστε πολύ πιο κοντά να απαντήσουμε και στην δική μας μοναξιά και αδιαφορία για τον διπλανό μας.

 

Μέσα σε μία κοινωνία της γενικευμένης ανομίας και της οστεοπορωμένης αποχαύνωσης, προσπαθούμε να εξηγήσουμε τα αδιανόητα. Γιατί, λόγου χάρη, είμαστε υποψήφιοι να πέσουμε θύματα μιας ληστείας, να σκοτωθούμε σε ένα τροχαίο, να πνιγούμε σε μια λακκούβα νερό, σε έναν χείμαρρο, σε μία παραλία, ή (και το χειρότερο) να πέσει ένας κεραυνός επάνω στο κεφάλι μας;  

Ποιο είναι εκείνο το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα, που μπορεί να μας κάνει ήρωες ενός πρωτοσέλιδου; 

Τι είναι αυτό που καθορίζει τη σχέση του ληστή με το θύμα του, του αστυνομικού με τον κουκουλοφόρο, του εξουσιαστή με τον εξουσιαζόμενο; 

Πόση τηλεθέαση αναλογεί στον κάθε καταναλωτή των τηλεοπτικών προγραμμάτων και της τηλεοπτικής χειραγώγησης της σκέψης; 

Πόσες δημοσκοπήσεις χρειάζεται ο καθημερινός άνθρωπος και πολίτης, προκειμένου να εκλέξει τον καλύτερο κυβερνήτη του; 

Τελικά, σε μία χώρα του αδιανόητου, το ζητούμενο είναι να πεθάνουμε με αξιοπρέπεια.
 

Πολλοί αναγνώστες ίσως να σκεφτούν: 

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Μπορεί ένας πολιτικός να γίνει ξανά δημοσιογράφος; - Δεν υπάρχει επιστροφή!

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Γράφει ο Χαρίδημος Κ. Τσούκας

Καθηγητής στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick.

Θ​​υμάμαι την ήπια απογοήτευση που ένιωσα όταν ο διακεκριμένος διευθυντής του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» κ. Γ. Μαρίνος εξελέγη ευρωβουλευτής με τη Ν.Δ. το 1999. Είχε ήδη αφήσει τότε τη διεύθυνση του «Ο.Τ.» και διατελούσε σύμβουλος έκδοσης.

Ημουν πιστός αναγνώστης του κ. Μαρίνου από τα φοιτητικά μου χρόνια. Με εξέφραζε η οπτική του γωνία (η σύγχρονη ευρωπαϊκή Ελλάδα), απολάμβανα την ορθολογική και μαχητική επιχειρηματολογία του, εκτιμούσα ιδιαίτερα την κομματικά ανεξάρτητη στάση του. Δεν χαριζόταν σε κανέναν – υπεράσπιζε ιδέες, όχι κόμματα. Οταν τον είδα ευρωβουλευτή κόμματος εξουσίας, κάτι άλλαξε μέσα μου – μπήκε ο σπόρος της αμφιβολίας για την αυθεντικότητα της μέχρι τότε ανεξαρτησίας του. Πιθανότατα ο διακεκριμένος δημοσιογράφος χαρακτηριζόταν πάντοτε από υψηλή επαγγελματική ευσυνειδησία. Αλλαξε, όμως, ο τρόπος με τον οποίο εγώ πλέον τον διάβαζα.

Ολα τα επαγγέλματα χαρακτηρίζονται από «ετεροαναφορικότητα» – υπηρετούν κάποιον άλλο. Ο γιατρός τον ασθενή, ο δάσκαλος τον μαθητή, ο δημοσιογράφος τον αναγνώστη. Η επαγγελματική λειτουργία διεκπεραιώνεται σωστά όταν υπάρχει σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο μερών. Στη δημοσιογραφία, το κλειδί στη σχέση είναι η αξιοπιστία – να εμπιστεύεσαι ό,τι διαβάζεις. Η αξιοπιστία κερδίζεται όταν ο λειτουργός της πασχίζει να είναι, και φαίνεται ότι είναι, αμερόληπτος, μεριμνώντας για την αλήθεια.

Αμεροληψία δεν σημαίνει έλλειψη οπτικής γωνίας· σημαίνει, όμως, αποστάσεις από, και κριτική διάθεση προς, τους παίκτες της πολιτικής διαμάχης.

Σε ώριμους επαγγελματικούς χώρους θεωρείται αυτονόητο. Οταν το 1971 ο θρυλικός διευθυντής της «Ουάσιγκτον Ποστ» Μπεν Μπράντλι αποφασίζει να δημοσιεύσει διαρρεύσαντα επίσημα έγγραφα αναφορικά με την πολεμική εμπλοκή των ΗΠΑ στο Βιετνάμ, η φιλία του με σημαντικούς πολιτικούς του Δημοκρατικού Κόμματος που ενοχοποιούνταν από τις διαρροές δεν στάθηκε εμπόδιο στον επαγγελματισμό του. Οι αξίες του δημοσιογραφικού επαγγέλματος ήταν η ηθική πυξίδα του.

Μπορείτε να φανταστείτε τον Ρουσόπουλο, τον Θεοδωράκη, τον Κουίκ ή τη Σπυράκη να επανέρχονται στην κλασική δημοσιογραφία;  

Τυπικά ναι, ουσιαστικά όχι. Η εμπλοκή με την ενεργό πολιτική...