ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η Σαγκάη πρέπει να δώσει σήμα αφύπνισης στη Δύση

 

Γράφει ο  Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Ο 18ος, ο 19ος και ο 20ος αιώνας υπήρξαν αυτοί της κυριαρχίας της Δύσης σε παγκόσμιο επίπεδο. Και η κυριαρχία αυτή είχε και έχει ακόμη τέσσερις πολιτιστικές, θρησκευτικές, τεχνολογικές και οικονομικές πηγές. Τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό, τον ιουδαϊσμό-χριστιανισμό, τον Διαφωτισμό και την ανοικτή βιομηχανική οικονομία.

Σε πολιτικό επίπεδο, η Δύση, αφού πέρασε από διάφορες συγκρουσιακές φάσεις, προκαλώντας και δύο Παγκόσμιους Πολέμους, τελικά υιοθέτησε ένα δημοκρατικό μοντέλο, αυτό της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, η οποία στηρίζεται σε κανόνες δικαίου που υπερασπίζονται ατομικές ελευθερίες και συναφή δικαιώματα των πολιτών.

Ακόμα, τους τρεις αιώνες της κυριαρχίας της, η Δύση επικράτησε και των πολιτικών εχθρών της, που υπήρξαν ο ναζισμός (εθνικοσοσιαλισμός), ο φασισμός και ο κομμουνισμός.  

Με αφετηρία επίσης την ελληνική επανάσταση του 1821, η Δύση διαλύοντας στη συνέχεια την Οθωμανική Αυτοκρατορία, κατάφερε σοβαρό πλήγμα και στον ισλαμισμό, έναν δεδηλωμένο εχθρό της.

Σήμερα, οι πρώην μεγάλες αποικίες της Δύσης, οι ηττημένοι του κομμουνισμού και οι «οραματιστές» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Χαλιφάτων, σε μια καλά οργανωμένη επίδειξη δυνάμεως - θέαμα, θέλουν να δείξουν ότι είναι παρόντες στην παγκόσμια σκηνή, σε μια φάση όπου το δυτικό πλέγμα, μετά από 80 χρόνια εντυπωσιακής ανάπτυξης και προόδου, είναι λαχανιασμένο και ηθικά κουρασμένο.

Ακόμα χειρότερα, όπως θα έγραφε και ο Γιόζεφ Σουμπέτερ αν ζούσε, το σύστημα αυτό, αν και αναπτύχθηκε μέσω της «δημιουργικής καταστροφής», άφησε ελεύθερο το πεδίο της αυτοενοχοποίησης για την επιτυχία του και ορατής πιθανής αυτοκαταστροφής του. Πιθανότατα δε, στην πρόβλεψη αυτή του συγγραφέα του «Καπιταλισμός, Σοσιαλισμός και Δημοκρατία», να ποντάρουν οι αντίπαλοί του, οι οποίοι υπό τον έλεγχο της παροιμιώδους κινεζικής τακτικής για εκδίκηση, περιμένουν την ώρα να πάρουν την μεγάλη ιστορική ρεβάνς.

Μόνο που αυτή δεν θα είναι ούτε εύκολη, ούτε χωρίς συνέπειες για τους εμπνευστές της. 

Η Δύση όσο και αν μοιάζει αποχαυνωμένη στα μάτια των πιο αυταρχικών ηγετών του κόσμου, εν τούτοις διατηρεί στους κόλπους της πολίτες που δεν παραδίδουν αμαχητί αρχές της δημοκρατίας και τα πλεονεκτήματα της ελευθερίας.

Η ανοικτή κοινωνία, μετά από 125 χρόνια δοκιμασιών και πολέμων, παραμένει ισχυρή, παρά τα αδυσώπητα κτυπήματα που δέχεται από τους εχθρούς της μέσω διαδικτύου και των μηχανισμών παραπληροφόρησης μεγάλων αυταρχικών καθεστώτων.

Αντιθέτως, φαινόμενα συγκρούσεων και πολεμικών αναταραχών είναι πολύ πιθανόν να εκδηλωθούν στους κόλπους των αυταρχικών καθεστώτων που συγκεντρώθηκαν στη Σαγκάη και τα οποία, με εξαίρεση την Ινδία, έχουν κάκιστες σχέσεις με την ελευθερία, τη δημοκρατία και την έννοια του κράτους δικαίου.

Η ασιατική ανάπτυξη και η άνοδος του Ισλάμ, δεν είναι ακίνδυνα φαινόμενα για τις περιοχές που συμβάλλουν στην εξέλιξη αυτή και κάποιες από τις οποίες δεν φημίζονται για ήρεμες σχέσεις με την Κίνα και τη Ρωσία του Πούτιν. Και ας μη ξεχνάμε ότι στον ασιατικό χώρο υπάρχει πάντα ο γιαπωνέζικος παράγοντας που είναι πολύ πιο κοντά στη Δύση απ’ ότι κάποιοι νομίζουν.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η συγκέντρωση της Σαγκάης, θα πρέπει να αφυπνίσει την Ευρώπη κυρίως, η οποία όσο ποτέ άλλοτε είναι ανάγκη να ρίξει βάρος στην πολιτική της ολοκλήρωσης, στην αντιμετώπιση της δημογραφικής της παρακμής και στην άρση των παραγόντων που καλλιεργούν τη γεωπολιτική της παρακμή και την αποδυνάμωση της πάλαι ποτέ πολιτιστικής της αίγλης.

Όσο για την Αμερική, κορυφαία δυτική υπερδύναμη, ο παλιμπαιδισμός της woke ιδεολογίας...

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Θύμα απειρίας ή αλαζονείας ο Εμανουέλ Μακρόν; -- Το άδοξο τέλος ενός διεθνούς ψώνιου...

Φοβηθήκατε; => 🇫🇷 Ή περνάει καθυστερημένη κρίση εφηβείας την ώρα που έχει κάνει άνω κάτω τον κόσμο με το φιλοπολεμικό του παραλήρημα ή επαληθεύονται ο Ιταλός ψυχίατρος, αλλά κι ο Ερντογαν που είχαν δηλώσει πως πρόκειται για άτομο με διαταραγμένο ψυχικό κόσμο.
Σκηνοθετημένες… pic.twitter.com/g2bYzZwiyg

— Maria Denaxa (@mdenaxa) March 20, 2024

 Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ήταν το φθινόπωρο του 2015.

Ο Εμανουέλ Μακρόν, 38 ετών τότε, είναι υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών της Γαλλικής Δημοκρατίας και αντικαθιστά στη θέση αυτήν τον Πιέρ Μοσκοβισί. Τα «τσακάλια» της ευρωπαϊκής δημοσιογραφίας τον περιμένουν στην αίθουσα τύπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και οι Βρετανοί δηλώνουν ότι θα είναι επιθετικοί μαζί του. Λίγα λεπτά αργότερα μπαίνει στην αίθουσα ένας συμπαθητικός, κομψός νεαρός Γάλλος τεχνοκράτης, που για όποιον τότε γνώριζε τη Γαλλία, παρέπεμπε στους αποκαλούμενους «ενάρχες», δηλαδή στους αποφοίτους της περίφημης Ανώτατης Σχολής Διοίκησης (ΕΝΑ).

Από τη Σχολή αυτή έχει αποφοιτήσει η κορυφαία ελίτ της γαλλικής γραφειοκρατίας, συνήθως δε τα μέλη της είναι αυτό που λέμε «καβαλημένα καλάμια».

Στο ξεκίνημα της συνέντευξης του με τους δημοσιογράφους, μεταξύ των οποίων και ο υπογράφων, ο Εμ. Μακρόν δεν έδινε αυτή την εντύπωση. Στη διάρκεια της συζήτησης όμως, δύσκολα έκρυβε την αντιπάθειά του προς τον τύπο, αλλά και προς ανθρώπους που δεν θεωρούσε του δικού του διαμετρήματος. Παράλληλα όμως διέκρινε κανείς μια προσωπικότητα με υψηλό δείκτη πνευματικής ελευθερίας και τότε σκέφθηκα ότι ο υπουργός αυτός δύσκολα θα έμπαινε σε κομματικά τείχη.

Μου θύμιζε τότε ο Εμ. Μακρόν τον ιδρυτή του περιοδικού Λ’ Εξπρές, Ζαν-Ζακ Σερβάν Σρεμπέρ, σημαντικό Γάλλο μεταρρυθμιστή στον τύπο, ο οποίος όταν έμπλεξε με την οπλιτική έσπασε τα μούτρα του.

Κάτι τέτοιο ισχύει σήμερα και με τον Εμ. Μακρόν, ο οποίος παγιδεύτηκε από αυτά που συμβαίνουν στην Γαλλία τα τριάντα τελευταία χρόνια. Βιώνει ισχυρές αναταράξεις που οι πολιτικές της ηγεσίες δεν μπορούν να διαχειριστούν.

Για ιστορικούς λόγους που δεν αφορούν το παρόν σημείωμα η Γαλλία μπορεί να χαρακτηριστεί ως κοιτίδα του αντιαμερικανισμού και ως χώρα βαθειά αντι αγγλο-σαξωνική. Παράλληλα, η μετά τα μέσα του 19ου αιώνα γαλλική κουλτούρα, είχα επηρεασμένη από έναν επίπεδο μαρξισμό και από «σωτηριολογικές» σοσιαλιστικές θεωρίες.

Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο διεθνής ρόλος της Γαλλίας μειώθηκε αισθητά και έπεσε ακόμα πιο χαμηλά όταν η χώρα ηττήθηκε και αποχώρησε από την Ινδοκίνα και την Βόρεια Αφρική, όπου είχε μεγάλες αποικίες.

Παράλληλα υποχρεώθηκε να πρωτοστατήσει σε μια ευρωπαϊκή ολοκλήρωση στην οποίαν δεν πίστευε αλλά θεωρούσε αναγκαία για να έχει δίπλα της τον «αιώνιο εχθρό» της, την Γερμανία.

Πολύ συνοπτικά, η μεταπολεμική Γαλλία, είναι μια χώρα υψηλών προσόντων και δυνατοτήτων, αλλά και εξόχως συμπλεγματική, γιατί βλέπει την πάλαι ποτέ πολιτιστική της αίγλη να χάνεται.

Το γεγονός αυτό, τον Εμ. Μακρόν τον ενοχλούσε. Υπηρετώντας έτσι τον σοσιαλιστή Γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ και βλέποντας την κατάρρευση του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, θεώρησε ότι μπορούσε να παίξει σημαντικό ρόλο σε μια Γαλλία της ψηφιακής εποχής με ευρωπαϊκό πρόσημο.

Μετά την αποχώρηση του έτσι από το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, τον Αύγουστο 2016 εγκατέλειψε και τη θέση του υπουργού Οικονομίας, δεχόμενος έντονη κριτική για τα φιλελεύθερα μέτρα που είχε προωθήσει. Ελεύθερος πλέον να εμπλακεί στην πολιτική ως επικεφαλής πολιτικού σχηματισμού, λίγους μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές του Μαΐου 2017, ανακοίνωσε την ίδρυση του κόμματος «En Marche» (Εμπρός), τονίζοντας ότι ήταν ένα κεντρώο φιλοευρωπαϊκό κόμμα, με σημαία του τον κοινωνικό φιλελευθερισμό.

Παρότι δε ήταν το φαβορί, ο Εμανουέλ Μακρόν κατόρθωσε να κόψει πρώτος το νήμα στον πρώτο γύρο (23 Απριλίου), εκμεταλλευόμενος τη φτωχή επίδοση, λόγω σκανδάλων, του κεντροδεξιού υποψηφίου Φρανσουά Φιγιόν και την ακόμη φτωχότερη επίδοση του άχρωμου σοσιαλιστή υποψηφίου Μπενουά Αμόν. Στον δεύτερο γύρο (7 Μαΐου) ήταν εύκολη υπόθεση γι’ αυτόν να συντρίψει την ακροδεξιά υποψήφια Μαρίν Λεπέν, την οποίαν είχε κυριολεκτικά διαλύσει στη μεταξύ τους τηλεοπτική μονομαχία λίγες ημέρες νωρίτερα.

Ανερχόμενος στην εξουσία τον Μάιο 2017, ο Μακρόν δεν έδωσε σχεδόν καμιά προσοχή σε τρία σοβαρά γαλλικά προβλήματα.

Πρώτον στην έκρηξη της παράνομης μετανάστευσης,

Δεύτερον στην άνοδο της εγκληματικότητας και της διακίνησης ναρκωτικών 

Τρίτον στον τρόπο λειτουργίας της ευρωπαϊκής δικαιοσύνης.

Συνακολούθως, υποτίμησε τσε υπερθετικό βαθμό την άνοδο της επιρροής του ισλάμ στη γαλλική κοινωνία και τη σύνδεση του τελευταίου με το οργανωμένο έγκλημα.

Με δεδομένη έτσι την στασιμότητα στη γαλλική οικονομία τα πέντε τελευταία χρόνια την εσωτερική πολιτική κρίση και τον ύπουλο εξισλαμισμό μιας κοινωνίας στην οποίαν όσον ούπω μπορεί να απαγορευτεί και η αναφορά στον Βολταίρο, ο Εμανουέλ Μακρόν, παρά το ότι αποφοίτησε από ιησουϊτικό σχολείο και την ΕΝΑ και ενώ εργάστηκε σε τράπεζα του Ρότσιλντ, δύσκολα θα αποφύγει το άδοξο πολιτικό τέλος.

Ακόμα χειρότερα, αυτός ο όντως φιλοευρωπαίος πολιτικός θα έχει υπονομεύσει τον απαραίτητο για την επιβίωση της Ευρώπης κοινωνικό φιλελευθερισμό, θα έχει…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Υμνουν τον Μαρξ που υμνούσε τους εγκληματίες! Τί δεν καταλαβαίνεις?

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΡΙΝΟΥ

Μπορεί να το έχουμε συνηθίσει, αλλά δεν παύει να εκπλήσσει και να επικρίνεται το ότι η Αριστερά ποτέ δεν αποδοκιμάζει τη βίαιη συμπεριφορά της νεολαίας, τις καταστροφές που προκαλούν οι αναρχικοί, τις απειλές του «Ρουβίκωνα», ακόμα και τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τη «17 Νοέμβρη» και τον αρχιδολοφόνο Κουφοντίνα.

Η χαρακτηριστική σιωπή της, που αποδοκιμάζεται από τους μη αριστερούς, εξηγείται κατά καιρούς από το ότι η επικράτηση του μαρξισμού προϋποθέτει λαϊκή εξέγερση και βίαιη επιβολή του κομμουνισμού.

Ωστόσο ο εκλεκτός συνάδελφος Αθανάσιος Παπανδρόπουλος προβαίνει σε μια συγκλονιστική αποκάλυψη, που ως πρωτοχρονιάτικο μποναμά μάς προσέφερε με άρθρο του στον ιστότοπο Lycabitos.gr.

«Το ότι ο βουλευτής της Νέας Αριστεράς μαρξιστής κ. Τσακαλώτος κατηγόρησε τον υπουργό Δικαιοσύνης κ. Φλωρίδη ως ακροδεξιό, επειδή εισηγείται αυστηρότερες ποινές για τους εγκληματίες, εξηγείται από το ότι ο Καρλ Μαρξ τασσόταν μάλλον θετικά υπέρ των εγκληματιών. Υπό τον τίτλο «Εγκώμιον του εγκλήματος» ο Μαρξ γράφει μεταξύ άλλων: «Ο φιλόσοφος παράγει ιδέες, ο ποιητής ποιήματα, ο πάστορας κηρύγματα, ο εγκληματίας παράγει εγκλήματα. Ο εγκληματίας δεν παράγει μόνο εγκλήματα αλλά και το ποινικό δίκαιο, και τον καθηγητή που το διδάσκει, και το αναπόφευκτο σύγγραμμα που ρίχνει ο καθηγητής στην αγορά εν είδει εμπορεύματος. Ετσι πολλαπλασιάζεται ο εθνικός πλούτος. Πέραν τούτου το έγκλημα παράγει την αστυνομία και την ποινική δικονομία, δικαστές, δήμιους, ενόρκους… Και μόνο τα βασανιστήρια έγιναν αφορμή για τις ευφυέστερες μηχανικές εφευρέσεις. Ο εγκληματίας παράγει μιαν εντύπωση εν μέρει ηθική, εν μέρει τραγική, κι έτσι προσφέρει μια «υπηρεσία» στη διακίνηση των ηθικών και αισθητικών συγκινήσεων του κοινού. Παράγει και τέχνη, ωραία λογοτεχνία, μυθιστορήματα, ακόμα και τραγωδίες…

Ο εγκληματίας σπάζει τη μονοτονία και την καθημερινή ασφάλεια της αστικής ζωής. Ετσι την προστατεύει από την τελμάτωση και προκαλεί την ανήσυχη ένταση.

Το έγκλημα αποσύρει από την αγορά εργασίας ένα τμήμα του περιττού πληθυσμού, οπότε μειώνει τον ανταγωνισμό μεταξύ των εργατών, ενώ ένα άλλο τμήμα του πληθυσμού απορροφά ο αγώνας εναντίον του εγκλήματος… Οι κλειδαριές θα είχαν αποκτήσει τη σημερινή τους αρτιότητα αν δεν υπήρχαν οι κλέφτες; Τα νομισματοκοπεία επίσης αν δεν υπήρχαν οι παραχαράκτες;

Το έγκλημα επινοεί διαρκώς νέα επιθετικά μέσα για να προσβάλλει την ιδιοκτησία κι έτσι γεννά νέα αμυντικά μέσα οπότε επιδρά παραγωγικά στην ανακάλυψη νέων μηχανών, όπως ακριβώς και οι απεργίες…

Αυτό που ονομάζουμε στον κόσμο μας Κακό είναι η μεγάλη αρχή που μας κάνει κοινωνικά πλάσματα, η σταθερή βάση, η ζωή και το στήριγμα όλων των τεχνών και των ενασχολήσεων. Τη στιγμή που θα έπαυε να υπάρχει το κακό, η κοινωνία θα ήταν καταδικασμένη να φθαρεί, αν όχι να καταποντιστεί αύτανδρη».

Με αυτά τα ολίγα ελλείψει χώρου, ο κ. Παπανδρόπουλος καταλήγει: «Στη βάση της κυνικής θεώρησης της εγκληματικότητας δεν θα προκαλέσει έκπληξη αν...

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Οι ψωνισμένοι κρατιστές τον έχουν για παρανοϊκό αλλά τους έβαλε στη θέση τους - Πόσο εφικτά είναι τα όσα ανέφερε στο Νταβός ο νέος πρόεδρος της Αργεντινής που αυτοπροσδιορίζεται ως αναρχοκαπιταλιστής;

 

Toυ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ο γνωστός φιλελεύθερος οικονομολόγος Παναγιώτης Ευαγγελόπουλος, αναπληρωτής κοσμήτορας της Σχολής Οικονομίας και Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, χαρακτήρισε επική την ομιλία του νέου προέδρου της Αργεντινής, Χαβιέρ Μιλέι, στο Νταβός της Ελβετίας, στο πλαίσιο της ετήσιας συνάντησης του Παγκόσμιου Φόρουμ. Και ως τέτοια την προώθησε διαδικτυακά, για να γίνει γνωστή σε ανθρώπους που ενδιαφέρονται για την οικονομία και τις παγκόσμιες εξελίξεις στον χώρο της.

Ιδιαίτερα δε όταν είναι γνωστό ότι ο νέος πρόεδρος της Αργεντινής, εξελέγη δηλώνοντας απερίφραστα προς τους ψηφοφόρους της χώρας του ότι είναι αναρχοκαπιταλιστής. Από μόνο του αυτό το γεγονός είναι συγκλονιστικό για χώρα της Λατινικής Αμερικής, μια περιοχή στην οποία ο ολοκληρωτικός κρατισμός δεξιάς και αριστεράς συμβαδίζει με την ασυδοσία και τη διαφθορά του οργανωμένου εγκλήματος και του συναφούς με αυτό εμπορίου ναρκωτικών.

Στο πλαίσιο αυτό, η μεταπολεμική Αργεντινή, από 10η πλουσιότερη χώρα τον κόσμο στη δεκαετία του 1930, άρχισε να γνωρίζει αλλοπρόσαλλες και βαθύτατα λαϊκιστικές οικονομικές πολιτικές, αρχής γενομένης από τον στρατηγό Χουάν Περόν και τη σύζυγό του Εβίτα το 1946. Σήμερα, λοιπόν, η Αργεντινή με τον τριψήφιο πληθωρισμό (142%), την αυξανόμενη φτώχεια και την έλλειψη συναλλαγματικών αποθεμάτων, αποτελεί ζωντανό παράδειγμα προς αποφυγήν για άλλες οικονομίες.

Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση, ο Χαβιέρ Μιλέι, μιλώντας στη γνωστή συνάντηση του World Forum στο Νταβός, ναι μεν τόνισε το μέγεθος των προβλημάτων της χώρας του, υπογράμμισε όμως ότι παρόμοια προβλήματα σε λίγο θα γνωρίσουν και αναπτυγμένες δυτικές χώρες, οι οποίες από την εκδήλωση της πανδημίας Covid 19και μετά, συνεχώς ενδίδουν στον επελαύνοντα διεθνή κρατισμό και φθείρονται από την διαβρωτική πνευματική του κυριαρχία στα μέσα μαζικής επικοινωνίας και στα διάφορα κοινωνικά δίκτυα.

«Σήμερα, είπε ο νέος πρόεδρος της Αργεντινής, βρίσκομαι εδώ για να σας πω ότι ο δυτικός κόσμος βρίσκεται σε κίνδυνο και κινδυνεύει επειδή εκείνοι που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται τις αξίες της Δύσης έχουν συνδιαλλαγεί με ένα όραμα για τον κόσμο που οδηγεί αναπόφευκτα στον σοσιαλισμό και συνεπώς στη φτώχεια […] Δυστυχώς, τις τελευταίες δεκαετίες, παρακινούμενοι από κάποια καλοπροαίρετα άτομα που θέλουν να βοηθήσουν τους άλλους και από άλλα που παρακινούνται από την επιθυμία να ανήκουν σε μια προνομιούχα τάξη, οι βασικοί ηγέτες του δυτικού κόσμου εγκατέλειψαν το μοντέλο της ελευθερίας για ποικίλες εκδοχές αυτού που ονομάζουμε κολεκτιβισμό. […] Είμαστε εδώ για να σας πούμε ότι τα κολεκτιβιστικά πειράματα δεν είναι ποτέ η λύση στα προβλήματα που ταλανίζουν τους πολίτες του κόσμου, αλλά αντίθετα, είναι η βασική τους αιτία».

Και συνέχισε λέγοντας:

«Το πρόβλημα με τους νεοκλασικούς (οικονομολόγους) είναι ότι το μοντέλο που τόσο αγαπούν, δεν ταιριάζει με την πραγματικότητα, οπότε αποδίδουν τα δικά τους λάθη στην υποτιθέμενη αποτυχία της αγοράς, αντί να αναθεωρήσουν τις παραδοχές του μοντέλου τους. […] Με το πρόσχημα της υποτιθέμενης αποτυχίας της αγοράς, εισάγονται κανονισμοί, οι οποίοι το μόνο που κάνουν είναι να δημιουργούν στρεβλώσεις στο σύστημα τιμών, εμποδίζοντας τον οικονομικό υπολογισμό, και επομένως, εμποδίζουν επίσης την αποταμίευση, τις επενδύσεις και την ανάπτυξη. Δυστυχώς , το άτοπο αυτής της θεωρητικής «αποτυχίας» δεν το καταλαβαίνουν ούτε υποτιθέμενοι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι. Δεν συνειδητοποιούν οι τελευταίοι ότι ο κρατισμός, που είναι μια αφορμή ολοκληρωτικής εξουσίας, στη σημερινή ανατρεπτική τεχνολογικά συγκυρία, προσπαθεί να καταστήσει και να εξουδετερώσει τα μυαλά των πολιτών. Με τον τρόπο αυτόν κρύβει και συσκοτίζει τις πραγματικές προθέσεις του.[…]

Τα σημερινά κράτη δεν χρειάζεται να ελέγχουν άμεσα τα μέσα παραγωγής για να ελέγχουν κάθε πτυχή της ζωής των ατόμων. Με εργαλεία όπως η εκτύπωση χρήματος, το χρέος, οι επιδοτήσεις, ο έλεγχος του επιτοκίου, ο έλεγχος των τιμών και οι κανονισμοί για τη διόρθωση των λεγόμενων αποτυχιών της αγοράς, μπορούν να ελέγχουν τις ζωές και τις τύχες εκατομμυρίων ατόμων. […]Λένε ότι ο καπιταλισμός είναι κακός επειδή είναι ατομικιστικός και ότι ο κολεκτιβισμός είναι καλός επειδή είναι αλτρουιστικός, φυσικά με τα χρήματα των άλλων. […] Όσοι προωθούν την ‘’κοινωνική’’ δικαιοσύνη, υποστηρίζουν την ιδέα ότι ολόκληρη η οικονομία είναι μια πίτα που μπορεί να μοιραστεί με καλύτερους τρόπους, αλλά αυτή η πίτα δεν είναι ένα σταθερό δεδομένο, είναι πλούτος που παράγεται σε αυτό που ο Israel Kirzner για παράδειγμα αποκαλεί Διαδικασία Ανακάλυψης της Αγοράς. […] Αν το κράτος τιμωρεί τους καπιταλιστές όταν είναι επιτυχημένοι και μπαίνει εμπόδιο στη Διαδικασία Ανακάλυψης (της Αγοράς), θα καταστρέψει τα κίνητρά τους και η συνέπεια είναι ότι θα παράγουν λιγότερο, και η πίτα θα γίνει μικρότερη, και αυτό θα βλάψει την κοινωνία στο σύνολο της.[…]

Ο κρατισμός αναστέλλοντας τη Διαδικασία Ανακάλυψης της (Αγοράς) και εμποδίζοντας την οικειοποίηση των ανακαλύψεων, καταλήγει να δένει τα χέρια των επιχειρηματιών και να τους εμποδίζει να παρέχουν καλύτερα αγαθά και υπηρεσίες σε καλύτερη τιμή.[…]

Χάρη στον καπιταλισμό της ελεύθερης επιχειρηματικότητας, ο κόσμος ζει τώρα την καλύτερη στιγμή του. Ποτέ σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας δεν υπήρξε περίοδος μεγαλύτερης ευημερίας από τη σημερινή. Ο σημερινός κόσμος είναι πιο ελεύθερος, πιο πλούσιος, πιο ειρηνικός και πιο υγιής από οποιαδήποτε άλλη εποχή της ανθρώπινης ιστορίας. Και αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τις χώρες που σέβονται την οικονομική ελευθερία και τα δικαιώματα ιδιοκτησίας των ατόμων.[…]

Ο καπιταλιστής, ο επιτυχημένος επιχειρηματίας, είναι ένας κοινωνικός ευεργέτης, ο οποίος μακράν του να ιδιοποιείται τον πλούτο των άλλων, συμβάλλει στη γενική ευημερία όλων.

Τελικά, ο επιτυχημένος επιχειρηματίας είναι…

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Το πραγματικό πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης

 

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ

 

Ο Τ. Σ. Ελλιοτ, στο δοκίμιο του για την «Ενότητα του Ευρωπαικού Πολιτισμού», έγραφε ότι αυτή θεμελιώνεται στην Ελλάδα, τη Ρώμη, το Ισραήλ και τον χριστιανισμό. Πρόκειται για μια κληρονομιά που έχει πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια παράδοση πίσω της και αποτελεί πνευματική κατάκτηση που επέτρεψε την επιβίωση σε έναν κόσμο που γνώρισε απίθανες υλικές καταστροφές. Αυτοί που θα ήθελαν να καταστρέψουν την Ευρώπη, θα έπρεπε πρώτα να υπονομεύσουν αυτόν τον πολιτισμό της, τόνιζε πρίν ενενήντα και πλέον χρόνια ο μεγάλος ποιητής και στοχαστής. 

 

Πολύ φοβούμεθα ότι οι περισσότεροι θεωρητικοί για τις θετικές επιπτώσεις της παράνομης μετανάστευσης, μάλλον προσποιούνται η όντως  δεν γνωρίζουν ποιοι είναι οι περισσότεροι παράνομοι μετανάστες, ποια γλώσσα ομιλούν, που βρήκαν τα χρήματα για να πληρώσουν τους διακινητές που τους μεταφέρουν στην Ευρώπη, ποιοι τους οδήγησαν στα σαπιοκάραβα και τι πιστεύουν για τη Δύση , την εργασία και τον κόσμο στον οποίον ζουν.

 

Επίσης οι διάφοροι θεωρητικοί ελάχιστα έχουν ζήσει σε χώρους με παράνομους μετανάστες, αρκετοί από τους οποίους μάλλον δεν θέλουν τη νομιμοποίηση της κατάστασής τους.  

 

Σύμφωνα με έρευνες των ιταλικών, γαλλικών και ισπανικών αρχών, το 90% των παράνομων μεταναστών από Ασία, Αφρική και Μέση Ανατολή, είναι μουσουλμάνοι και από αυτούς το 60% δηλώνει φιλικό προς τα ισλαμικά κινήματα και τις αρχές τους. Εξάλλου οι περισσότεροι από αυτούς τους μετανάστες είναι νέοι, πολύ ευάλωτοι στα κηρύγματα μίσους κατά της Δύσης των διαφόρων ιμάμηδων, που ελέγχουν τα περίπου 2000 τζαμιά που έχουν ξεφυτρώσει στην Ευρώπη.

 

Με βάση έτσι τα σημερινά δεδομένα και γεγονότα,οι περισσότεροι νέοι που παρανόμως προσπαθούν να εισέλθουν  σε συγκεκριμένες χώρες της Ευρώπης, πρόκειται για εν δυνάμει ακτιβιστές, οι οποίοι δεν έρχονται για να εργαστούν στη Γηραιά Ήπειρο,  αλλά για να υπονομεύσουν θεσμούς, αρχές και αρθρώσεις της.

 

Κατά κανόνα δε, οι τύποι αυτοί, είναι ενταγμένοι σε μαφιόζικου τύπου δίκτυα πώλησης και κυκλοφορίας ναρκωτικών και όπλων, μέσω των οποίων συμπληρώνουν και τη χρηματοδότηση που έχουν από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους και χώρες με «παγκόσμιες φιλοδοξίες», όπως το  Ιράν και η  Τουρκία.    

 

Οι χώρες αυτές, αν και εχθρικές μεταξύ τους και σοβαρά διαιρεμένες στο εσωτερικό τους, σήμερα, μαζί με το Κατάρ και μέρους της Σαουδικής Αραβίας, πρωταγωνιστούν στην προώθηση του Ισλάμ στην Ευρώπη και ευρύτερα στη Δύση, με σκοπό την υπονόμευση σε όλα τα επίπεδα των δημοκρατικών κοινωνιών από μέσα.

 

Οι αρρωστημένοι εγκέφαλοι του Ισλάμ, βλέποντας τη Δύση να υποχωρεί δημοκρατικά, να εκφυλίζεται πνευματικά και κοινωνικά και να κυριαρχείται από άγνοια και φόβο, κρίνουν ότι οι συνθήκες είναι κατάλληλες για να κλονιστούν οι δημοκρατικοί θεσμοί της, το πολιτιστικό της υπόβαθρο, αλλά και η οικονομία της.

 

Υπό αυτή την έννοια, η παράνομη μετανάστευση είναι πλέον ζωτικό γεωπολιτικό όπλο, το οποίο θα χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο, όχι μόνον από το Ισλάμ , αλλά και από αυταρχικά καθεστώτα όπως αυτά της Κίνας και της Ρωσίας. 

Διότι το όπλο αυτό…

 

ΔΙΕΘΝΗ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Αν το Ισραήλ πιάστηκε στον ύπνο, δεν πρέπει το ίδιο να συμβεί και στη Δύση

Toυ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ

Το να έχεις δαπανήσει δισεκατομμύρια δολάρια για ηλεκτρονικά φράγματα, συστήματα ανίχνευσης σήραγγας και επίγεια ψηφιακή άμυνα και να εισβάλλουν από τα σύνορα σου με τη Λωρίδα της Γάζας εκατοντάδες καταδρομείς της Χαμάς και της Ισλαμικής Τζιχάντ, θα πει ότι κάτι δεν πάει καλά στη στρατιωτική σου οργάνωση. Ακόμα χειρότερα, οι περισσότεροι εισβολείς μπήκαν στις ισραηλινές κοινότητες με μοτοσικλέτες, 4x4, με τα πόδια και με ειδικά αλεξίπτωτα, στην αρχή χωρίς αντίσταση.

Βέβαια το Σάββατο 7 Οκτωβρίου, το Ισραήλ γιόρταζε τη Simchat Torah, την τελευταία ημέρα της εβδομάδας του Sukkot, της γιορτής των Σκηνών. Έτσι, πολλοί στρατιώτες ήταν σε άδεια.

Σύμφωνα με τον Άμος Χάρελ της εφημερίδας Haaretz, η Χαμάς πήρε μαθήματα από τη σύγκρουση του καλοκαιριού του 2014. Και αυτή τη φορά οι επιθέσεις εξαπολύθηκαν αρχικά σε φυλάκια των IDF που ήταν ανεπαρκώς προετοιμασμένα και με περιορισμένο αριθμό στρατιωτών. Μόλις κατακτήθηκαν αυτά τα φυλάκια, οι μονάδες της Χαμάς μπήκαν σε αστικές τοποθεσίες όπου υπήρχαν μόνο λίγοι αστυνομικοί, ενώ στα κιμπούτζ υπήρχαν μόνο μικρά τμήματα εθελοντών.

Με άλλα λόγια, οι Ισραηλινοί θεωρούσαν ότι η σύγκρουσή τους με τους Παλαιστίνιους βρισκόταν σε φάση διπλωματικής κανονικότητας. Προφανώς δε, δεν πίστευαν ότι η Χαμας και το Ισλάμ θα καταπατούσαν αυτή την κανονικότητα. Είναι δε σαφές ότι οι σημερινές ισραηλινές υπηρεσίες, ούτε τον Άραβα φιλόσοφο Ιμπν Καλντούν έχουν διαβάσει, ούτε το βαθύτερο νόημα του Κορανίου γνωρίζουν, αλλά ούτε και λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους τον μαφιόζικο χαρακτήρα της εξουσίας της Χαμάς στην Λωρίδα της Γάζας.

Αμφιβάλουμε δε πολύ αν η δυτική διπλωματία καταλαβαίνει τι συμβαίνει στον σημερινό κόσμο μας, στον οποίον τα γεωπολιτικά τεκταινόμενα έχουν αλλάξει επίπεδο.

Ο πολιτισμένος κόσμος πρέπει να υποστηρίξει πλήρως την αντεπίθεση του Ισραήλ. Οποιαδήποτε συζήτηση περί αναλογικότητας ή ανάγκης αυτοσυγκράτησης εκ μέρους του Ισραήλ, καθώς αντιμετωπίζει αυτήν την επίθεση στους πολίτες του θα πρέπει να απορριφθεί.

Μια τέτοια αιματηρή τρομοκρατική επίθεση, δεν είναι μια φυσική απάντηση στην παλαιστινιακή απογοήτευση ή μια προσπάθεια - όπως ψευδώς ισχυρίζεται η Χαμάς - να αποτραπεί η πρόκληση βλάβης στα τζαμιά στο Όρος του Ναού της Ιερουσαλήμ.

Όταν η Χαμάς μιλά για τον τερματισμό της «κατοχής», δεν μιλάει για ώθηση του Ισραήλ πίσω στις γραμμές ανακωχής του 1967 ή για παράπονα για Εβραίους που ζουν στην καρδιά της πατρίδας τους στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια ή την Ιερουσαλήμ. Όσον αφορά τη Χαμάς και άλλες παλαιστινιακές ομάδες, η «κατοχή» αναφέρεται στην ίδια την ύπαρξη του Ισραήλ εντός οποιωνδήποτε συνόρων. Στόχος τους δεν είναι η ελευθερία του λαού τους. Αν αυτό ήθελαν, οι ισλαμιστές καθώς και οι υποτιθέμενοι πιο «μετριοπαθείς» αντίπαλοι τους, θα είχαν αποδεχτεί να συζητήσουν οποιαδήποτε από τις συμβιβαστικές ειρηνευτικές προσφορές που τους είχαν δοθεί στο παρελθόν. Αυτό που θέλουν να κάνουν είναι να εξοντώσουν Εβραίους και να εξαλείψουν το εβραϊκό κράτος.

Δυστυχώς, τέτοια συναισθήματα αποτελούν επίσης μέρος της κυρίαρχης παλαιστινιακής πολιτικής σκέψης και κουλτούρας. Οι επαίσχυντες σκηνές στις οποίες έχουν παρουσιαστεί Παλαιστίνιοι να πανηγυρίζουν την τρομοκρατία και να αγαλλιάζουν με τα πτώματα των δολοφονημένων Εβραίων ή ομήρων, λένε πολλά σχετικά με το μέλλον της σύγκρουσης και ποιοι πρέπει να είναι οι στόχοι της διπλωματίας.

Το ισλάμ.στη φανατική εκδοχή του, μόνον τη γλώσσα του μίσους και της ύπουλης δολοφονίας γνωρίζει. Ολα τα άλλα είναι παραμύθια για αφελείς.

Οποιαδήποτε συζήτηση στο τρέχον πλαίσιο των διπλωματικών προσπαθειών για την αναβίωση μιας λύσης δύο κρατών είναι κενή περιεχομένου. Αντίθετα, η ύπαρξη του ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους που διοικείται από τρομοκράτες σε όλα, εκτός από το όνομα στη Γάζα, είναι απόδειξη ότι ένα τέτοιο σχέδιο αποτελεί εγγύηση για περισσότερα δεινά και αιματοχυσία.

Η Χαμάς - αναμφίβολα ενεργώντας με τη γνώση και την υποστήριξη του Ιράν - επιδιώκει να εκτροχιάσει τον διευρυνόμενο κύκλο ειρήνης στον οποίο τα αραβικά κράτη έχουν αγκαλιάσει τις ομαλοποιημένες σχέσεις με το Ισραήλ.

Αυτός ο πόλεμος είναι ξεκάθαρα, τουλάχιστον εν μέρει, μια απάντηση ...

 

ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Το φαινόμενο της «αφύπνισης» και οι κίνδυνοι…

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Το βιβλίο «Woke, η καθολική αποδόμηση έθνος – φύλο – φυλή», που επιμελήθηκε ο Γιώργος Καραμπελιάς και εκδόθηκε από τις «Εναλλακτικές Εκδόσεις», είναι για την ώρα η πληρέστερη και εγκυρότερη περιγραφή ενός φαινομένου «ακυρωτικής κουλτούρας», το οποίο επιδέχεται διιστάμενες ερμηνείες, αλλά δεν παύει να αποτελεί τον προθάλαμο ενός πραγματικού πνευματικού ολοκαυτώματος.

Το φαινόμενο της «αφύπνισης» (woke) από όποια σκοπιά και αν το δει κανείς, δεν παύει να είναι χιτλερικού τύπου πνευματικό σαπωνοποιείο και ας μας λένε κάποιοι όποια παραμύθια θέλουν.

Ιδού μεταξύ άλλων τι γράφουν στην εισαγωγή του βιβλίου woke οι Γ. Καραμπελιάς και Γ. Ρακκάς, παρουσιάζοντας γεγονότα που λένε πολλά:

«Τον Ιανουάριο του 2022, η συγγραφέας της σειράς των βιβλίων του Χάρι Πότερ, Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, αποκλείστηκε από την προβολή του έργου «Χάρι Πότερ: 20th Anniversary – Return to Hogwarts», με πρωτοβουλία της Warner Media, γιατί είχε προβεί σε δηλώσεις που υποστήριζαν την… ύπαρξη γυναικείου φύλου και θεωρήθηκαν τρανσφοβικές! Η συγγραφέας της εμβληματικότερης, στην εποχή μας, νεανικής μυθοπλασίας αποκλείστηκε για λόγους «πολιτικής ορθότητας» από το ίδιο της το έργο!

Η βιομηχανία του Χόλυγουντ θα επιβάλει τα κριτήρια της νέας πολιτικής ορθότητας των woke (αφυπνισμένων) στην απονομή των Όσκαρ γενικότερα: στο εξής, ένας ρόλος ομοφυλόφιλου δεν θα μπορεί να δίνεται παρά μόνο σε έναν ομοφυλόφιλο ηθοποιό, ένας διεμφυλικός χαρακτήρας σε έναν διεμφυλικό κ.ο.κ.

Μάλιστα, όταν πρόκειται να παρουσιαστεί μια μαύρη προσωπικότητα, ο ηθοποιός θα πρέπει είναι τόσο μαύρος όσο και εκείνος τον οποίο υποδύεται· η Ζόε Σαλντάνα που υποδύθηκε τη Νίνα Σιμόν, επικρίθηκε ως «ανεπαρκώς μαύρη» για τον ρόλο.

Καθόλου τυχαία άλλωστε, στην απόλυτη Woke ταινία, «Τα πάντα όλα», δόθηκαν επτά βραβεία Όσκαρ το 2023. Και την χαρακτηρίζουμε έτσι διότι ξετυλίγει το σύνολο της ιδεολογικής παλέτας του κινήματος. Τη φυλετιστική επανάσταση και την απόρριψη της «λευκότητας», τη γυναικεία υπεροχή έναντι των ανδρών, οι οποίοι υποτάσσονται, τη γυναικεία ομοφυλοφιλία, και τη γυναικεία αλληλεγγύη που ξεπερνά τις ταξικές διαφορές, τον αντιεθνικισμό και τον μετανθρωπισμό.

Η πρωταγωνίστρια είναι η έξυπνη και ικανή Κινέζα μετανάστρια, ιδιοκτήτρια πλυντηρίου ρούχων, παντρεμένη με έναν χαζούλη συμπατριώτη της, ενώ η κόρη της είναι λεσβία. Η πρωταγωνίστρια (την οποία υποδύεται η Μισέλ Γιο) αποκτά υπερφυσικές/μετανθρωπικές δυνάμεις και καταχεριάζει ορδές ανδρών, αστυνομικών και μπράβων, στη συντριπτική τους πλειοψηφία λευκών, κάποιος μάλιστα από τους «κακούς», αντί για ρόπαλο, κραδαίνει ένα κοντάρι τυλιγμένο με την αμερικανική σημαία.

Ακόμα και η λευκή γυναίκα εφοριακός (η Τζέιμι Λη Κέρτις), με την οποία συγκρούεται η Γιο, υποχωρεί στο τέλος μπροστά στη γυναικεία αλληλεγγύη. Και στην τελική σκηνή, όπου οι γυναίκες αγκαλιάζονται στον θρίαμβο τους, ανασυστήνοντας μια νέα μορφή οικογένειας, τρέχει να προστεθεί και ο χαζούλης «μπάρμπα Θωμάς» Κινέζος (ο Τζόναθαν Κι Κουάν), στον οποίο παραχωρούν μεγάθυμα μια θέση, καθώς αναγνωρίζει το υποδεέστερο status του, ενώ ο αντιδραστικός Κινέζος παππούς μεταστρέφεται και αυτός – ως Κινέζος.

Αυτό το κινηματογραφικό έργο, που καλλιτεχνικά βρίσκεται πολύ κάτω του μετρίου, «θριάμβευσε» μόνο και μόνο επειδή εικονογραφεί τη νέα πολιτική και ιδεολογική ορθότητα του Χόλυγουντ…»

Στις ΗΠΑ γκρεμίζουν τα αγάλματα του Τζορτζ Ουάσιγκτον, μετονομάζουν τα σχολεία που φέρουν το όνομα του Αβραάμ Λίνκολν. Στα πανεπιστήμια, και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού, απαιτούν την αφαίρεση από το εκπαιδευτικό πρόγραμμα της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, των έργων του Πλάτωνα, του Σαίξπηρ και άλλων εμβληματικών προσωπικοτήτων, καθώς «τα έργα τους προωθούν τον ρατσισμό, τη δουλοκτησία, τη λευκή υπεροχή και την πατριαρχία».

Στα όσα αποκαλυπτικά γράφουν οι Γ. Καραμπελιάς και Γ. Ρακκάς, θα πρέπει να προσθέσουμε ότι στις ΗΠΑ, οι «αφυπνισμένοι» (τρομάρα τους) φοιτητές της ιατρικής ζήτησαν από τις πανεπιστημιακές αρχές να καταργηθεί και ο όρκος του Ιπποκράτη, καθ’ όσον ο θεμελιωτής της ορθολογικής ιατρικής θεωρείται επικίνδυνος γιατί απάλλαξε την ιατρική επιστήμη από προκαταλήψεις, δαιμονολογίες και δεισιδαιμονίες της εποχής του, που οι σημερινοί «γίγαντες της σκέψης» θεωρούν ύποπτες.

Επίσης, κατά την εκτίμησή τους, απορριπτέα είναι και η λέξη «Hellas», ως μήτρα του δυτικού πολιτισμού. Θεωρείται ότι είναι υπεύθυνη για τον συστημικό ρατσισμό της Δύσης στο σύνολό της. Για κάποιους από αυτούς τους νέους «γίγαντες του σκέπτεσθαι», είναι ανάγκη να έλθει στο προσκήνιο ο διαμορφωτικός ρόλος που διαδραμάτισε η «Hellas» στο ευρωπαϊκό αποικιακό σχέδιο.

Μια και «η φυλή αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της ιδέας του έθνους. Η λευκότητα και η φυλετική υπεροχή έδωσαν μορφή στην ιδέα/ιδανικό της «αρχαίας Ελλάδας», άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια τους στους όρους της νεοελληνικής νεωτερικότητας, και εξακολουθούν να διαμορφώνουν και να τροφοδοτούν εμφανώς τους κυρίαρχους λόγους στην ελληνική δημόσια σφαίρα».

Αν καταλαβαίνω καλά, η αρχαία Hellas κατηγορείται πρώτον, γιατί κάποιοι Έλληνες σκέπτονταν και ακόμα χειρότερα, ήσαν και λευκοί!

Σε τελευταία ανάλυση, η Ελλάδα της σκέψης και του πολιτισμού, κατηγορείται από την ιδεολογία της ακύρωσης για την πολιτιστική της κληρονομιά. Και δεν απέχει πολύ η ώρα που θα ζητηθεί και...

ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Το κίνημα woke και το Παρίσι ως... αδύναμος κρίκος

 

Γράφει ο Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

Πρώην αριστεριστής και σήμερα σημαντικός Γάλλος φιλόσοφος, ιστορικός των πολιτικών ιδεών και διευθυντής Ερευνών στο CNRS, ο Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ, 77 ετών, είναι γνωστός ως ο συγγραφέας αρκετών βιβλίων, απομυθοποιητικών, με θέμα τον ρατσισμό, τον αντισημιτισμό και τις θεωρίες συνωμοσίας.

Πρόκειται δε για έναν φιλόσοφο που δεν μασάει τα λόγια του και δεν παίζει με ιδέες, πίσω από τις οποίες κρύβονται εξουσιαστικές και καιροσκοπικές σκοπιμότητες. Απαντώντας έτσι σε ερώτημά μας για τα βαθύτερα αίτια των τελευταίων γεγονότων στη Γαλλία, με αφορμή τον θάνατο από σφαίρα αστυνομικού ενός 17χρονου κακοποιού, ο Γάλλος φιλόσοφος έκανε λόγο για βίαιη επίθεση του ισλαμο-αριστερισμού κατά της κοινωνίας δικαίου.

Τόνισε δε ότι με αφετηρία τη Γαλλία επιχειρείται μια μεγαλύτερης εμβέλειας επίθεση κατά του δυτικού πολιτισμού και του ελληνισμού.

Υποστηρίζει μάλιστα ότι στην ουσία ο ισλαμο-αριστερισμός είναι μια άλλη εκδοχή της εγκληματικής απάτης που συνιστά ο κομμουνισμός. Ο τελευταίος, αναφέρει, έχει πάντα τους οπαδούς του, τους ακτιβιστές του και τους απολογητές του, που πάντα υπόσχονται ισότητα και άλλα παρόμοια, επικαλούμενοι μια «προοδευτικότητα» που δεν είναι τίποτε άλλο παρά εργαλείο βίαιης εξουσίας.

Στις μέρες μας, γράφει ο Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ, η εξισωτική ουτοπία επαναπροσδιορίζεται μέσα από τη θεωρία της «αφύπνισης» (woke) ως νέα μορφή του ριζικού εξισωτισμού, ο οποίος συνδυάζεται με το αλλόκοτο μίσος για τον εαυτό, που καλλιεργείται από τους δυτικούς διανοούμενους. Το ζήτημα δεν είναι πλέον μόνο να τελειώνουμε με τον καπιταλισμό, πρέπει να καταστρέψουμε τον δυτικό πολιτισμό ξεκινώντας από την ενοχοποίηση του παρελθόντος του στο σύνολό του και κατά συνέπεια την απόρριψη όλης της κληρονομιάς του.

Η καταστροφή της γλώσσας μέσω της συμπεριληπτικής γραφής αποτελεί μέρος αυτού του προγράμματος αρετότροπης απο-πολιτισμικοποίησης. Πρόκειται εδώ για ένα κάλεσμα σε καθολική εθνοκτονία. Από τον σχετικά παιγνιώδη αποδομητικό σχολαστικισμό γεννήθηκε αυτό το τέρας που λέγεται «γουοκισμός», «ένας κατακτητικός κομφορμισμός που μοιάζει να σηματοδοτεί την ανάδυση ενός νέου ολοκληρωτικού πνεύματος».

Αυτά έγραφε πριν από λίγους μήνες στην εφημερίδα Λε Φιγκαρό ο Γάλλος φιλόσοφος, κρούοντας έναν κώδωνα κινδύνου, που κάποιοι δεν ακούν. Και από αυτή την οπτική γωνία, πρέπει να τονίσουμε ότι οι συνεχείς επιχειρήσεις αποσταθεροποίησης της Γαλλίας μόνο τυχαίες δεν είναι.

Οι εμπνευστές και χρηματοδότες του Brexit έχουν κάθε λόγο να είναι απόλυτα ικανοποιημένοι από τη σημερινή κατρακύλα της Γαλλίας, όπως αυτή καταγράφεται τον τελευταίο καιρό, με τα θλιβερά γεγονότα κοντά στο Παρίσι και σε άλλες πόλεις.

Μετά την αποχώρηση των Βρετανών από την Ένωση, η Γαλλία είναι ο μοναδικός αμυντικός της βραχίονας και ένα από τα ισχυρά στηρίγματα του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος, του ευρώ. Μια αποσταθεροποίηση της Γαλλίας συνεπώς, για τους εχθρούς της Ε.Ε. και του κράτους δικαίου που εκπροσωπεί παγκοσμίως, είναι πραγματικό κελεπούρι.

Από την άλλη πλευρά, η Γαλλία είναι η μόνη χώρα με στρατιωτική παρουσία στον Νότιο Ειρηνικό, όπου ανάμεσα στην Αυστραλία και την ανατολική ακτή της Αμερικής, βρίσκεται η Γαλλική Πολυνησία, ένα σύμπλεγμα 118 νησιών, ίσο σε έκταση με την Ευρώπη χωρίς τη Ρωσία.

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι αυτή η μέσω Γαλλίας ευρωπαϊκή παρουσία στην περιοχή της Ωκεανίας, κάποιες αυτοκρατορικές δυνάμεις τις ενοχλεί. Και πολύ μάλιστα, στη σημερινή γεωπολιτική συγκυρία.

Από την άλλη πλευρά, η Γαλλία προσφέρεται ως αδύναμος κρίκος.

Πρώτον, η χώρα έχει περί τα 16 εκατομμύρια νόμιμους και παράνομους μουσουλμάνους, με πολύ ισχυρούς ισλαμικούς θύλακες.

Δεύτερον, διαθέτει ισχυρές φαιοκόκκινες δυνάμεις. Η γαλλική ακροδεξιά της Μαρίν Λεπέν και η ακροαριστερά του εκατομμυριούχου Ζαν-Λικ Μελανσόν πολιτικά καλύπτουν τη μισή Γαλλία και πλέον. Τα δε παραδοσιακά κόμματα της κεντροαριστεράς και της κεντροδεξιάς, μετά από 75 χρόνια άσκησης της εξουσίας, σήμερα παραπαίουν.

Τρίτον, την ώρα που η γαλλική Δικαιοσύνη ασχολείται με τα δικαιώματα των λεσβίων και την πολιτική ορθότητα, οι ισλαμοφασιστικές μαφίες σε κάποιες περιοχές έχουν δημιουργήσει δικά τους «κρατίδια». Μια βόλτα στη Μασσαλία και στα περίχωρα του Παρισιού μπορεί να πείσει και τους πιο επιφυλακτικούς απέναντι στη διαπίστωσή μας.

Τέταρτον, τα δέκα τελευταία χρόνια, σχεδόν «νόμιμη» θεωρείται και η δράση των συμμοριών «μπλακ μπλοκ», που είναι ό,τι οι δικοί μας κουκουλοφόροι. Τα αποβράσματα που συνθέτουν αυτές τις συμμορίες μπορούν να λεηλατούν, να καίνε καταστήματα και αυτοκίνητα και να πυρπολούν βιβλιοπωλεία, με μοναδικό ρίσκο κάποιος να συλληφθεί και δυο μέρες μετά να κυκλοφορεί ελεύθερος με βραχιολάκι.

Εσχάτως δε, οι συμμορίες αυτές έχουν και τη στήριξη κάποιων οικολόγων, οι οποίοι στο όνομα της προστασίας του περιβάλλοντος χρησιμοποιούν ειδικά καπνογόνα και φλογοβόλα, για να προστατεύονται από τις «επιθέσεις» των σωμάτων ασφαλείας. Σημειώνουμε ότι αυτό το «κίνημα» οικολόγων προτείνει και ειδικό διαιτολόγιο για κάθε Γάλλο, με κύρια πιάτα τις τσουκνίδες, τα αγκάθια και τα σκουλήκια.

Πέμπτον, ενδιαφέρουσες είναι οι εξελίξεις και στο γαλλικό εκπαιδευτικό σύστημα, με αποκεφαλισμούς δασκάλων από ισλαμιστές, λογοκρισία στην ύλη διδασκαλίας και...

 

ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΙΣΛΑΜΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟ-ΦΑΣΙΣΤΑΡΟΠΛΗΚΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: O Ισλαμοφασισμός καίει τη Γαλλία (Στόχος του ισλαμοφασισμού -ισλαμοαριστερισμού- είναι να πληγεί σήμερα η καρδιά της Ευρώπης και στη συνέχεια να αποσταθεροποιήσει Βέλγιο, Ιταλία, Ολλανδία, Γερμανία και Ελλάδα, που είναι και η πιο ανθεκτική στις επιδιώξεις του.)

Από πότε η Γαλλική σημαία απέκτησε κ ημισέληνο; https://t.co/ofvYdvy90P

— Αναχωρητής ΨΟΦΟΣ 🇬🇷 🇪🇺India 🇮🇳 - Free Tibet (@MakeMyDayPunk_) July 5, 2023

  

Γράφει ο Αθανάσιος Παπανδρόπουλος

Έχω κάποιες απορίες, προφανώς λόγω ιστορικών κενών, οι οποίες δεν μου απαντήθηκαν ούτε από τα γραπτά των Μαρξ, Γκράμσι, Λένιν και λοιπών Αλτουσερ και Σάρτρ. Λόγου χάρη ποια είναι η διαφορά μεταξύ των μελανοχιτώνων του Μουσολίνι στην Ιταλία του 1920 και των Ταγμάτων Εφόδου (Sturmabteilung) των Οττο Βαγκνερ και Ερνεστ Ρεμ από την ισλαμοαλητεία που θέλει να κάψει το Παρίσι και τη Γαλλική Δημοκρατία;

Οι πρώτοι και οι δεύτεροι, από 1921 έως και το τέλος τους, έκαψαν βιβλία, καταστήματα {οποίων θεωρούσαν ότι μπορεί να είναι Εβραίοι}, απειλούσαν μαθητές στα σχολεία, έδερναν φοιτητές στα πανεπιστήμια, έβριζαν την αστυνομία ως όργανο του καταστημένου και έφτυναν τη σημαία της πατρίδας τους γιατί ήθελαν ένα άλλο σύμβολο στη θέση της.

Οι ομάδες αυτές, που δήλωναν αντικαπιταλιστικές στην αρχή της «ένδοξης» πορεία τους, διεκδικούσαν την εξουσία με πορείες κατά της Ρώμης και στη Γερμανία πυρπολούσαν το Ραϊχσταγκ προς όφελος της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας.

Ο ισλαμοφασισμός σήμερα στη Γαλλία, με αφορμή τον ατυχή θάνατο ενός δεκαεπτάχρονου μικροκακοποιού, που οδηγούσε χωρίς άδεια ένα μάλλον  κλεμμένο πολυτελές αυτοκίνητο στην Πολωνία, αξίας 60.000 ευρώ και είχε επάνω του άλλα τόσα, αρνούμενος να δώσει τα στοιχεία του σε δύο αστυνομικούς προκάλεσε έναν θανατηφόρο για τη ζωή του πυροβολισμό, επιτιθέμενος με το αυτοκίνητό του σε πεζούς! Τα γεγονότα αυτά συνέβησαν στην πόλη Ναντέρ, κοντά στο Παρίσι και πυροδότησαν μια έκρηξη βίας, η οποία υποστηρίζεται και από το κόμμα του εκατομμυριούχου δήθεν σοσιαλιστή Ζαν-Λύκ Μελανσόν, που φέρει τον τίτλο «Ανυπότακτη Γαλλία» (RFI).

Οι ισλαμοφασίστες, έως τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές, έχουν πυρπολήσει περί τα 200 αυτοκίνητα, λεηλάτησαν και έκαψαν τρεις τράπεζες και είκοσι καταστήματα, συμπλέουν με τους αποκαλούμενους «μπλακ μπλοκς», μια συμμορία τύπου «μπαχαλάμηδες» στην Ελλάδα και με τη συμπαράσταση του κόμματος RFI απειλούν να κάνουν και πορεία προς το Παρίσι «για να ανατρέψουν την κυβέρνηση», όπως λένε.

Περιττόν να τονιστεί ότι για να μην «διαταραχθεί» η δημόσια τάξη οι δήθεν έγκυρες γαλλικές εφημερίδες της «προόδου», έχουν πάρει το μέρος τους και καθυβρίζουν την αστυνομία.

Το ίδιο έπραξε και ο διάσημος Γάλλος ποδοσφαιριστής κ. Εμπαπέ, που για την ώρα κολυμπάει σε μόνον 600 εκατομμύρια ευρώ περιουσία!!! Και κυκλοφορεί με έξι ιδιωτικούς φρουρούς.

Τελευταίες πληροφορίες μας λένε επίσης ότι οι παραπάνω σταυροφόροι της «προόδου» έκαψαν και μια βιβλιοθήκη στη Μασσαλία, κέντρο της ισλαμικής διακίνησης ναρκωτικών στην Ευρώπη, προφανώς γιατί θεωρούν πόσο κακό πράγμα είναι να διαβάζει κανείς ελληνική φιλοσοφία για παράδειγμα.

Τα παραπάνω γεγονότα στη Γαλλία, συνδυαζόμενα και με άλλες εξελίξεις, δεν είναι διόλου τυχαία.

Η επίθεση του Ισλάμ κατά της Δύσης, κατά της Ευρώπης και κατά του κράτους δικαίου είναι πολύπλευρη, ύπουλη και ξεχειλίζει από μίσος. Αρκεί να μιλήσει κανείς ή να ακούσει κηρύγματα ιμάμηδων, αγιατολλάδων και ισλαμοφρουρών, για να καταλάβει ποιο είναι το μέγεθος του μένους που τρέφουν απέναντι στον δυτικό άνθρωπο, τη φιλοσοφία του και την οικουμενικότητά του. Αυτή η τελευταία εξάλλου είναι «κόκκινο πανί» για το Ισλάμ. Το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, διαθέτει υπεράφθονο χρήμα και ισχυρά, μέσα εκβιασμού κάθε αναπτυγμένης μη ισλαμικής χώρας στον κόσμο. Είναι αυτονόητο δε, ότι όταν κάνουμε λόγο για το Ισλάμ, δεν αναφερόμαστε στα εκατομμύρια μουσουλμάνους, οι οποίοι καταπιέζονται, δολοφονούνται και τρομοκρατούνται από τις ισλαμικές ελίτ και τις μαφίες που ελέγχουν.

Μαφίες εξάλλου οι οποίες σε χώρες όπως η Γαλλία, το Βέλγιο και η Ολλανδία για παράδειγμα, διακινούν το 70% των ναρκωτικών που κυκλοφορούν και συστηματικά προωθούνται στα σχολεία.

 Όπως έχει δηλώσει σε άτυπο κήρυγμα του ο Τουρκο-Γάλλος ιμάμης Ισμέτ Κ......, «ο εθισμός της δυτικής νεολαίας στα ναρκωτικά αποτελεί κορυφαία πράξη που ο Προφήτης εγκρίνει όταν πρόκειται για... πόλεμο με τους απίστους».

Κατά τα λοιπά, το επίσημο Ισλάμ στη Γαλλία, απαγορεύει στους πιστούς την κατανάλωση χασισιού, κρασιού και οπίου. Πρόκειται για ουσίες που βλέπουν τη διανοητική υγεία...

Ωστόσο στους μαστουρωμένους συνήθως ισλαμιστές τρομοκράτες, επιτρέπεται η χρήση όταν «θυσιάζονται» για τον υπέρτατο σκοπό, δολοφονώντας αθώους.

Σήμερα, σε χώρες με υψηλό μουσουλμανικό πληθυσμό, το Ισλάμ, μέσω των κατά Λένιν «χρησίμων ηλιθίων» εισχωρεί σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) επισήμως αναγνωρισμένες και χρηματοδοτούμενες από θεσμούς όπως στο Συμβούλιο της Ευρώπης και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Μια από αυτές τις οργανώσεις, είναι και η γαλλική «Συμμαχία των Πολιτών» (Alliance des Citoyeus), η οποία προσφάτως πέτυχε το γαλλικό Συμβούλιο της Επικρατείας να εγκρίνει, παρά τους αντίθετους κανονισμούς, οι μουσουλμάνες γυναίκες παίκτριες που θα πάρουν μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 2024 να μπορούν να φοράνε Χιτζάμπ, μαντήλα δηλαδή, στους  αγώνες ποδοσφαίρου.

Επρόκειτο για πρωτοφανούς γελοιότητος απόφαση, την ώρα που Ιρανές γυναίκες βιάζονται και φυλακίζονται όταν διαμαρτύρονται για την υποχρέωση να φοράνε μαντήλα. 

Παράλληλα όμως ήταν και πολύπλευρος εξευτελισμός του θεσμού των ΟΑ, στους οποίους απαγορεύεται η επίδειξη θρησκευτικών σημάτων. Αυτός είναι και ο λόγος που δυο μέρες μετά η απόφαση αυτή αποσύρθηκε.

Το θέμα παραμένει ανοικτό όμως, γιατί...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Το καλαμπούρι της «ιδιωτικοποίησης» του ΟΣΕ… Ποιο είναι το άκρον άωτο της ιδεολογικής γελοιότητας και οι συνέπειες που μπορεί να έχει.

 

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Η διαφορά μεταξύ ενός αποκαλούμενου καπιταλιστή και ενός οποιουδήποτε κρατολάγνου, είναι ότι ο πρώτος πλουτίζει από τις αμέτρητες σήμερα αγορές, ενώ ο δεύτερος από την εξουσία που του προσφέρει ο κράτος. Αποκομίζει ακόπως καλά εισοδήματα και άλλα «δώρα». Δικαιολογημένα έτσι, οι κρατολάτρες απεχθάνονται τις ιδιωτικοποιήσεις, γιατί αυτές συνεπάγονται κόπο και ελεύθερο ανταγωνισμό. Οι δε πολιτικοί που επαγγέλλονται «σωτηρίες» λαών και άλλα παρόμοια, θέλουν νομίμως και την απεριόριστη κρατική εξουσία, η οποία συνήθως μεταφράζεται σε άφθονα δις. δολλάρια. Για παράδειγμα, οι «σωτήρες» του Βελγικού Κογκό και της Λιβύης, Μομπούτου και Καντάφι, μόνον στην Ελβετία είχαν από 6 δισ. δολλάρια ο καθένας, για ώρα ανάγκης.

Τούτων λεχθέντων, ο Ελληνικός Οργανισμός Σιδηροδρόμων (ΟΣΕ), με σχέση εσόδων προς δαπάνες 1 προς 8, όταν ο μέσος ευρωπαϊκός όρος είναι 8 προς 10, τα 22 τελευταία χρόνια, επιβάρυνε τον ελληνικό λαό με μόνο 20 δις. ευρώ, ήτοι περί τα 2.000 ευρώ ανά Νεοέλληνα.

Επίσης, από τη στιγμή που η Ελλάδα έγινε μέλος της ευρωζώνης και της συνεπαγόμενης οικονομικής ένωσης της ΕΕ, οι σιδηρόδρομοι έπρεπε να προσαρμοστούν και αυτοί στα ευρωπαϊκά πρότυπα και δεδομένα. Από το 1999 και μετά έτσι, ο ΟΣΕ έπρεπε να μπει σε φάση εκσυγχρονισμού.

Από το 2000 και μετά έτσι, οι φορολογούμενοι άρχισαν να χρηματοδοτούν γενναιόδωρα τον ΟΣΕ, με τις διαδοχικές αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου το 2011 να αντιπροσωπεύουν κάπου 4,7 δις ευρώ. Αυτές οι αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου του ΟΣΕ, δεν ήταν η μοναδική βοήθεια του κράτους προς τον Οργανισμό. Ο τελευταίος άρχισε να ενισχύεται και με κοινοτικά κονδύλια, μέρος των οποίων ουδείς γνωρίζει πού κατευθύνθηκαν και με ποιους τρόπους.

Υπήρξε και συνέχεια όμως, ιδιαίτερα αποκαλυπτική.

Εκτός από τα κοινοτικά κονδύλια για τον εκσυγχρονισμό και τις επενδύσεις σε υποδομές, η πολιτεία φρόντιζε επίσης να δίνει κρατικές εγγυήσεις στον ΟΣΕ για να δανείζεται από ιδιώτες. Μ’ αυτό τον τρόπο κάλυπτε τα ελλείμματα του και αναχρηματοδοτούσε τους ολοένα και μεγαλύτερους τόκους από τα δάνεια, που είχε πάρει στο παρελθόν. Δάνεια απότοκα κολοσσιαίων ζημιών, ενός αντικοινωφελούς οργανισμού.

Στα τέλη του 2011 με αρχές του 2012, τα συσσωρευμένα δάνεια κάθε είδους του ΟΣΕ που έφεραν κρατική εγγύηση είχαν φθάσει τα 10,5 δισ. ευρώ περίπου, θυμούνται οι γνωρίζοντες. Κρατικές εγγυήσεις είχαν δοθεί επίσης σ’ άλλους οργανισμούς όπως ο ΟΑΣΑ, ο ΟΔΥΕ μέχρι την Olympic Catering κ.τ.λ. Όταν αποφασίσθηκε η αναδιάρθρωση του ελληνικού δημοσίου χρέους, γνωστή ως PSI, -η μεγαλύτερη στη σύγχρονη ιστορία των ανεπτυγμένων οικονομιών-, ήταν λογικό και επόμενο να «κουρευτούν» στο μισό και πάνω αυτά τα χρέη. Έτσι, τα χρέη του ΟΣΕ μειώθηκαν στα 5 δισ. ευρώ περίπου λόγω PSI.

Όμως, όπως πολύ σωστά επισημαίνεται στον ιστότοπο euro2day.gr, αρκετά ομόλογα είχαν εκδοθεί υπό αγγλικό δίκαιο και επομένως δεν μπορούσαν να «κουρευτούν», αν μια συγκεκριμένη, μεγάλη πλειοψηφία ομολογιούχων δεν το δεχόταν. Πράγματι, κάποιες σειρές ομολόγων δεν κουρεύτηκαν και οι κάτοχοι τους –γνωστοί ως holdouts– περίμεναν να πληρωθούν το 100% της ονομαστικής αξίας των ομολόγων στη λήξη τους. Με άλλα λόγια, οι ομολογιούχοι θα πήγαιναν στον ΟΣΕ στη λήξη τους και θα απαιτούσαν να πληρωθούν. Αν ο ΟΣΕ δεν πλήρωνε, όπερ το πιθανότερο, θα πήγαιναν σε (αγγλικά) δικαστήρια και θα ζητούσαν να γίνει εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων του οργανισμού για να αποζημιωθούν. Η δικαίωσή τους θεωρείτο δεδομένη.

Κάποιοι τότε (στον ΟΔΔΗΧ) σκέφθηκαν να κάνουν ένα τρικ για να καλύψουν τον ΟΣΕ σε περίπτωση που οι ξένοι holdouts προχωρούσαν σε μια τέτοια κίνηση. Ζήτησαν λοιπόν να στέλνεται βεβαίωση για τις οφειλές του ΟΣΕ κάθε χρόνο που επιβαρύνονταν με τόκους κ.τ.λ. Η συλλογιστική ήταν απλή. Όσο μεγαλύτερες οφειλές είχε ο ΟΣΕ προς το δημόσιο, τόσο το καλύτερο, γιατί αν οι ξένοι holdouts πήγαιναν τον Οργανισμό στα δικαστήρια για τα απλήρωτα ομόλογα θα εμφανιζόταν το δημόσιο και θα ζητούσε επίσης αποζημίωση σε ίση βάση. Επειδή όμως οι οφειλές προς το δημόσιο θα ήταν συγκριτικά πολύ μεγαλύτερες λόγω του τρικ των βεβαιώσεων οφειλών με τις επιβαρύνσεις, οι ξένοι holdouts θα λάμβαναν ψίχουλα από τις επιδιωκόμενες εκποιήσεις περιουσιακών στοιχείων. Επιπλέον, γνωρίζοντας για τις μεγάλες νέες οφειλές του ΟΣΕ προς το δημόσιο, οι ξένοι holdouts θα αποθαρρύνονταν και δεν θα ακολουθούσαν τη δικαστική οδό και τις εκποιήσεις.

Έτσι κι έγινε. Η διαγραφή του χρέους του ΟΣΕ ύψους 14 δισ. ευρώ περίπου, την οποία ενέκριναν οι κοινοτικές αρχές ενόψει της πώλησης της ΤΡΑΙΝΟΣΕ στους Ιταλούς (νυν Hellenic Train) το 2017, είχε αυτή την παράμετρο. Ήταν το χρέος με το τρικ των βεβαιώσεων οφειλών που επιβάρυνε το δημόσιο χρέος αλλά στη πραγματικότητα ήταν αρκετά μικρότερο από 14 δισ. ευρώ.

Αν λάβουμε υπόψη μας έτσι, το «κούρεμα» χρέους και την «εξαπάτηση» στην ουσία ξένων ομολογιούχων...

 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: Το νέο όπιο των λαών στον 21ο αιώνα

Ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος γράφει για την τυχαία και άκριτη συσσώρευση πληροφοριών στον 21ο αιώνα.

Οι δυνάμεις του ολοκληρωτισμού, αφού στη διάρκεια του 20ού αιώνα συνετρίβησαν είτε από τα όπλα, είτε από την πραγματικότητα και τον σοσιαλδημοκρατικό καπιταλισμό, σήμερα επανέρχονται δριμύτερες και δίνουν τη μάχη κατά της γνώσης και της κριτικής σκέψης. Αν ζούσε ο Ρεϊμόν Αρόν {1905-1983}, ο κορυφαίος φιλελεύθερος Γάλλος φιλόσοφος, θα έβλεπε τον τίτλο του έργου του «Το όπιο των διανοουμένων» {1955} υπό το φως αυτής της νέας πραγματικότητας, της παγκοσμιοποίησης.

Ποτέ στη μακραίωνη ιστορία του, ο άνθρωπος δεν είχε τόσο εύκολη, γρήγορη και πληθωρική πρόσβαση σε πληροφορίες και γνώσεις, γνώσεις που διπλασιάζονται κάθε επτά ή οκτώ χρόνια, ενώ παράλληλα μεταφέρονται και διαδίδονται με απίστευτη ταχύτητα.

Στο μέτρο έτσι η ψηφιακή τεχνολογία αναπτύσσεται και το Διαδίκτυο αποτελεί πλέον μέρος της καθημερινής ζωής των ανθρώπων, οι τρόποι πλουτισμού και κοινωνικής ανόδου αλλάζουν κατά τρόπο όντως επαναστατικό. 

Η ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης, όπως έγραψε και ο μελλοντολόγος Άλβιν Τόφλερ, δημιουργεί προϋποθέσεις γρήγορου «εκδημοκρατισμού των αγορών και των κεφαλαίων». 

Είναι δηλαδή μια πρόκληση για τους ανθρώπους της εξουσίας που θέλουν απέναντί τους υπηκόους και όχι πολίτες.  

Βασικός όρος για την μετατροπή μιας κοινωνίας σε άβουλους, φοβισμένους, παθητικούς υπηκόους χωρίς κριτικό πνεύμα, είναι η αλλοίωση της πληροφόρησης ή ακόμα και η εξόντωσή της ώστε να εμποδιστεί η παραγωγή γνώσεων. 

Ταυτόχρονα όμως με την πληροφόρηση, όπως υποστηρίζει ο καθηγητής Φιλοσοφίας κ.Τάκης Τζαμαλίκος, ο άνθρωπος επιδιώκει την εμβάθυνση της αυτογνωσίας του. Η συμμετοχή μας στα γεγονότα που μας περιβάλλουν, φέρνει στο φως σημαντικές παραμέτρους της ύπραξής μας. Για τους ανθρώπους που επιδιώκουν τον σκοταδισμό είναι ανάγκη να ατονήσουν τα κριτήρια με τα οποία ο άνθρωπος αξιολογεί τις πληροφορίες που δέχεται προκειμένου να μην καλλιεργούν την αναζήτηση γνώσεων διότι με τις γνώσεις υπάρχει ο κίνδυνος ανάπτυξης της κριτικής ικανότητας. Κατά συνέπεια, έχει τεράστια σημασία στην εποχή μας η ποιότητα του δέκτη. Όσο πιο χαμηλή είναι, τόσο το καλύτερο για τους παράγοντες του κοινωνικού ζόφου. 

Μέσω του Διαδικτύου εκλεπτύνονται οι τρόποι χειραγώγησης του δέκτη και ευνοείται η παθητικότητά του.  

Όλο και περισσότερο, η σύγχρονη πληροφόρηση στηρίζεται στην πρόκληση φόβων στον δέκτη, στην επιδείνωση της παθητικότητας του και στην εξουδετέρωση της σκέψης του μέσω της συνωμοσιολογίας.  

Οι ειδικοί της αποπληροφόρησης και της «επίπεδης προπαγάνδας», γνωρίζουν ότι ο σύγχρονος άνθρωπος δέχεται τέτοια πληθώρα πληροφοριών ώστε αναιρείται κάθε δυνατότητα ατομικού στοχασμού. Στις μέρες μας, σύμφωνα με τον Τάκη Τζαμαλίκο, στη διαδικασία της πληροφόρησης έχει μεγαλύτερη σπουδαιότητα το να μιλούν για κάποιον ή για κάτι· πολύ λιγότερη έχει το τι λένε γι' αυτόν. Οι Αμερικανοί ειδικοί δίνουν μια σοφή συμβουλή: Get talked about (=φρόντισε να μιλούν για σένα) - σημασία έχει η συχνότητα με την οποία ακούγεται το όνομα, η συχνότητα που εμφανίζεται η εικόνα σου στην τηλεόραση και στις εφημερίδες, το μέγεθος της φωτογραφίας και της λεζάντας κλπ. Μικρότερη σημασία έχει το τι λέγεται για σένα: αυτό, για τη σύγχρονη πληροφόρηση, είναι δευτερεύον.  

Σήμερα δεν είναι δύσκολο να υφανθεί ένας μύθος γύρω από κάποιο πρόσωπο (ικανότητες, στοιχεία, προσωπικότητας κλπ.), να διανεμηθεί στην «αγορά» και να επιβληθεί σύμφωνα με τις αποτελεσματικές μεθόδους πού διδάσκει το σύγχρονο marketing.  

Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για την αντίθετη περίπτωση. Η δολοφονία χαρακτήρων μέσω του Διαδικτύου είναι μια πολύ απλή και δυσάρεστη κατάασταση για το θύμα μιας και συνήθως δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να αποκαταστήσει το όνομά του.

Η τακτική αυτή της πληροφόρησης φέρνει αποτελέσματα διότι...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Γιατί ανοίγει συνεχώς νέα μέτωπα ο Πούτιν

Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Χώρα μωσαϊκό με πολλές εθνότητες, γλώσσες και αντιλήψεις για τη ζωή, η Ρωσία ποτέ δεν γνώρισε μια δυτικού τύπου δημοκρατία. Είναι αμφίβολο δε, αν θα μπορούσε να δεχθεί ένα παρόμοιο πολιτικό καθεστώς.

Υπό αυτή την έννοια, η απουσία δημοκρατικής παράδοσης, για αυταρχικούς, κυνικούς και αδίστακτους ηγέτες τύπου Βλαντίμιρ Πούτιν, αποτελεί σοβαρό συγκριτικό πλεονέκτημα. Μπορούν σχετικά άνετα να εγκαταστήσουν ένα αυταρχικό και διεφθαρμένο κράτος, το οποίο η εξουσία προσπαθεί να διατηρεί σε εγρήγορση μέσω κρίσεων που τονώνουν την εξουσία του.

Από το 1999 και μετά, αυτή υπήρξε η τακτική του Βλαδίμηρου Πούτιν, ο οποίος όπως προκύπτει από κείμενά του, μάλλον απεχθάνεται την έννοια της δημοκρατίας.

Ο γνωστός και έγκυρος μελετητής της ρωσικής ιστορίας Ρίτσαρντ Πάιπς, το 2006, προκαλούσε αίσθηση στον πολιτικό και ακαδημαϊκό χώρο, όταν έγραφε στο Foreign Affairs για τη «φυγή της Ρωσίας από την ελευθερία» και υποστήριξε ότι η πολιτική του Πούτιν απλώς αντανακλούσε την εξέλιξη αυτή.

Στόχος της οποίας εξάλλου, ήταν και είναι ακόμα, η απόρριψη της δυτικού τύπου δημοκρατίας από την κοινή γνώμη. «Ο πρόεδρος ήταν «δημοφιλής ακριβώς επειδή επανέφερε τον παραδοσιακό τύπο διακυβέρνησης της Ρωσίας· ένα απολυταρχικό κράτος όπου οι πολίτες απαλλάσσονται από κάθε πολιτική ευθύνη και στο οποίο γίνεται επίκληση επίπλαστων ξένων εχθρών για να δημιουργηθεί μια τεχνητή ενότητα», έγραψε ο Πάιπς. Όλο και περισσότερο το επιχείρημα αυτό το προωθούσε ο ίδιος ο Πούτιν και οι πολιτικοί του σύμμαχοι. Η Ρωσία, ισχυρίζονταν πλέον απροκάλυπτα, δεν ήταν ούτε έτοιμη για δημοκρατία, ούτε ιστορικά κατάλληλη γι’ αυτήν.

«Όλα όσα χτίσαμε ήταν σωστά. Ήταν ό,τι καλύτερο για τη χώρα μας», έλεγε σε συναδέλφους κεκλεισμένων των θυρών ο Αλεξάντρ Βολόσιν, προσωπάρχης του Κρεμλίνου μέχρι την υπόθεση Χοντορκόφσκι.  

«Οι Ρώσοι δεν είναι έτοιμοι για δημοκρατία», υποστήριζε με θέρμη, η προστατευόμενη του Πούτιν Βαλεντίνα Ματβιένκο, πρώην λειτουργός του κομμουνιστικού κόμματος που τότε μόλις είχε αναλάβει καθήκοντα διοικητή στη γενέτειρά του, Αγία Πετρούπολη.

«Δεν είμαστε έτοιμοι για ένα τέτοιο πείραμα», είπε σε ένα δημοσιογράφο όταν τη ρώτησε για την ιδέα της κατάργησης της προεδρίας και της καθιέρωσης μιας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στη Ρωσία. «Η ρωσική νοοτροπία χρειάζεται έναν βαρόνο, έναν τσάρο, έναν πρόεδρο -με μια λέξη, έναν αφέντη».

Όταν ο Πούτιν και ο Μπους συναντήθηκαν για φαγητό εκείνο το Νοέμβριο στο Σαντιάγο της Χιλής, στο περιθώριο μιας διεθνούς διάσκεψης κορυφής, ακόμα και ο Αμερικανός ηγέτης υποχρεώθηκε να ακούσει μια διάλεξη για τη μοναδικότητα της Ρωσίας και την ανάγκη της να έχει «μια μορφή διακυβέρνησης συμβατή με τη ρωσική ιστορία», σύμφωνα με τις μαρτυρίες ενός ανώτερου συμβούλου του Μπους.

Ακόμα και οι πέτρες λοιπόν, πριν 18 χρόνια, γνώριζαν ότι ο Πούτιν δεν είχε καμιά απολύτως πρόθεση εκδημοκρατισμού της χώρας του και άρα θα ήταν αντίθετος με κάθε ενέργεια των δυτικών προς την κατεύθυνση αυτή.  

Αντιθέτως το καθεστώς, από το 2000 και στη συνέχεια γινόταν όλο και πιο αυταρχικό και με συγκεκριμένες ενέργειες του επιδίωκε να "τεστάρει" τις δυτικές αντιδράσεις σε αυτές.

Παράλληλα οι ρωσικές υπηρεσίες και οι υπεργολάβοι τους, με συγκεκριμένες δράσεις τους προσπαθούσαν να δημιουργήσουν θύλακες αποσταθεροποίησης στις δυτικές χώρες και ιδιαίτερα στην Ευρώπη, η διεύρυνση της οποίας προς Ανατολάς ήταν πραγματική πρόκληση για τον Πούτιν.

Άρχισε να έχει έτσι σοβαρότατους και όχι αδικαιολόγητους φόβους ότι η διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2004 θα είχε «μολυντικό» χαρακτήρα και θα έβαζε «κακές ιδέες» στη ρωσική νεολαία κυρίως, η οποία ήδη με ταχύτητα υιοθετούσε δυτικές αντιλήψεις και συμπεριφορές.

Στο πλαίσιο αυτό, με δεδομένη τη μαζική παρουσία Ρώσων ολιγαρχών στο Ηνωμένο Βασίλειο και ιδιαίτερα στον δημοφιλέστατο χώρο του ποδοσφαίρου, η ρωσική μηχανή με διάφορους τρόπους επένδυσε σοβαρά ποσά στην υπόθεση του Brexit, ενισχύοντας ταυτοχρόνως αντιευρωπαϊκά κινήματα στη Γαλλία, στο Βέλγιο, την Ιταλία και την Ολλανδία.

Επίσης, η ρωσική κυβέρνηση, εκπονούσε ένα σχέδιο ρωσοποίησης του Καυκάσου, για το οποίο είναι πολύ περίεργο ότι ελάχιστα έχει γίνει λόγος στα ΜΜΕ.

Υπενθυμίζουμε έτσι, ότι στις 19 Ιουνίου 2018, δηλαδή σε μια περίοδο όπου η παγκόσμια κοινή γνώμη είχε στρέψει την προσοχή της στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου και στην σύνοδο κορυφής του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ με τον Ρώσο ομόλογό του Πούτιν στο Ελσίνκι, η ρωσική Δούμα υιοθέτησε ένα νομοσχέδιο που θα επηρέαζε βαθύτατα το καθεστώς των πάνω από εκατό εθνοτικών μειονοτήτων της χώρας.

Το νομοσχέδιο καθιστά την εκπαίδευση σε 34 από τις 35 επίσημες γλώσσες της Ρωσίας -δηλαδή, κάθε άλλη γλώσσα εκτός από την ρωσική- προαιρετική, περιορίζοντας την διδασκαλία σε γλώσσες εθνοτικής μειονότητας σε δύο ώρες την εβδομάδα.

Από τον Ιούλιο 2018, αυτό δεν ισχύει. Ας σημειωθεί επίσης, ότι αναγγέλλοντας τη νέα κατάσταση, ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, προχωρούσε και σε έναν λίβελλο για τις γλώσσες, τονίζοντας ότι η ρωσική γλώσσα ήταν το «πνευματικό πλαίσιο της χώρας, η επίσημη πρακτική γλώσσα, η οποία δεν μπορούσε να αντικατασταθεί με τίποτα».

Η ρωσοποίηση του Καυκάσου, όπως προκύπτει από μελέτες και έρευνες Ρώσων ακαδημαϊκών φιλικά προσκείμενων στη ρωσική Νέα Δεξιά του φιλοσόφου Αλέξανδρου Ντούνγκιν, αποτελεί βασική προϋπόθεση για την επανασύσταση μιας νέας Σοβιετικής Ένωσης, η οποία απαραιτήτως θα πρέπει να περικλείει τα ανεξάρτητα σήμερα κράτη του αποκαλούμενου «εγγύς εξωτερικού», όπως η Λευκορωσία και η Ουκρανία.

Αν θέλει κανείς να εξετάσει σοβαρά τι συμβαίνει σήμερα και γιατί η Ευρώπη έχει ήδη μπει σε νέα και κρίσιμη γεωπολιτική φάση θα πρέπει να λάβει υπόψη του ότι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Το μνημόνιο της Βουδαπέστης και τα πυρηνικά της Ουκρανίας

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Σε ένα σημείωμα που μας απέστειλε ο κ. Νίκος Καρατουλιώτης, υποστράτηγος ε.α. και συγγραφέας, μας επισημαίνει τα ακόλουθα:

«Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και το τέλος του ψυχρού πολέμου η Ουκρανία κληρονόμησε 5.000 πυρηνικά με αποτέλεσμα να είναι η τρίτη χώρα μετά από τις ΗΠΑ και την Ρωσία, σε ισχύ πυρηνικών. Τα τελευταία, ήσαν εγκατεστημένα σε υπόγεια σιλό και μέσω των πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς, μπορούσαν να μεταφέρουν έως και δέκα πυρηνικές κεφαλές, με την καθεμία από αυτές, να είναι  πολύ ισχυρότερη από την ατομική βόμβα που ισοπέδωσε την Χιροσίμα.

Στα τέλη του 1994,  Ρωσία ,Ουκρανία,  Βρετανία και  ΗΠΑ υπέγραψαν το Μνημόνιο της Βουδαπέστης, με το οποίο η ουκρανική πλευρά θα επέστρεφε τα πυρηνικά της στην Ρωσία (για χάρη της πυρηνικής ασφάλειας) και ως αντάλλαγμα οι συνυπογράφουσες δυνάμεις υπόσχονταν ότι καμμιά από αυτές  δεν θα χρησιμοποιούσε δυνάμεις ή απειλές εναντίον της Ουκρανίας και ότι όλα τα μέρη θα σέβονταν τα κυριαρχικά της δικαιώματα και τα υπάρχοντα σύνορά της. Η συμφωνία προέβλεπε επίσης ότι, σε περίπτωση επιθετικότητας, οι συνυπογράφοντες θα αναζητούσαν άμεσα την εμπλοκή του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ προς υποστήριξη της Ουκρανίας.

Ο Βολοντίμιρ Τολούμπκο, πρώην διοικητής πυρηνικής βάσης που είχε εκλεγεί βουλευτής, υποστήριξε ότι το Κίεβο δεν θα έπρεπε να παραδώσει ποτέ το πλεονέκτημα των πυρηνικών. Παρόλα αυτά η Ουκρανία εμπιστευόμενη την συμφωνία παρέδωσε τα πυρηνικά της και με την υπογραφή της αυτοχειριάσθηκε. Γιατί εάν είχε τα πυρηνικά, η Ρωσία πολύ θα το σκεφτόταν να κάνει αυτά που κάνει σήμερα.

Συμπέρασμα: Οι συμφωνίες γίνονται για να παραβιάζονται, όπως έλεγε ο Στάλιν. Ο δε δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις, όπως είπε και ο Καρλ Μαρξ.  

Υστερόγραφο : Ελπίζω τα παραπάνω να γίνουν μάθημα στις ελληνικές κυβερνήσεις και να μην δεχθούν τον αφοπλισμό των ελληνικών νησιών, με οποιαδήποτε αντάλλαγμα».

Δύσκολα θα μπορούσε να διαφωνήσει κανείς με τις παρατηρήσεις του υποστράτηγου ε.α. Νίκου Καρατουλιώτη, έγκριτου αρθρογράφου επίσης σε θέματα γεωπολιτικής. Ωστόσο διατηρώ πολλές επιφυλάξεις, ως προς τη σκοπιμότητα διασποράς πυρηνικών όπλων. Γνωρίζοντας δε τις φιλικότατες σήμερα σχέσεις του Ουκρανού ηθοποιού και προέδρου της χώρας με τον Ταγίπ Ερντογκάν, δεν θα μου άρεσε ιδιαίτερα η Ουκρανία να είναι και πυρηνική δύναμη. Νομίζω ότι από την άποψη αυτή, μας αρκεί το Πακιστάν και να δούμε πώς θα ξεμπλέξουμε με τους μουλάδες του Ιράν και τις πυρηνικές φιλοδοξίες τους.

Τούτων λεχθέντων, το πρόβλημα Πούτιν σήμερα είναι πολυσύνθετο και φορτισμένο με μπόλικο … Ντοστογιέφσκι.

Δεν είναι πολλοί αυτοί που γνωρίζουν ότι ο Βλαδίμηρος Πούτιν, λίγο πριν μπει στης τάξεις της KGB, ήταν μεγάλος μελετητής του «Παίκτη» του Φ. Ντοστογιέφσκι.  Ως φαίνεται δε έχει επηρεαστεί από την νοοτροπία αυτή. Κατά την εκτίμηση μας έτσι, δύο πράγματα τον ενδιαφέρουν  σήμερα. 

Πρώτον, να μην υπάρξει δίπλα του μια πρόσθετη δυτικού τύπου δημοκρατία. Ήδη η Ρωσία θεωρεί οτι είναι «περικυκλωμένη» από τέτοια καθεστώτα και δεν θέλει άλλα, για την ώρα.  

Δεύτερον, όπως ήδη γράψαμε, ο Πούτιν έχει κάθε λόγο να επιδιώκει την διεθνή άνοδο του γοήτρου της Ρωσίας ως υπερδύναμης, που μπορεί να αναπτύσσεται υπό αυταρχικό καθεστώς και να διατηρεί αυτοκρατορικού τύπου αίγλη. Ιδιαίτερα δε σε μια εποχή παρακμής της Δύσης κατά τον Ρώσο πρόεδρο.

Όμως οι παραπάνω στόχοι του προέδρου της Ρωσίας...