ΚΟΙΝΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το «δαιμόνιο» της φυλής

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΑΧΑΙΡΑ

Μισό δισεκατομμύριο ευρώ τον χρόνο είναι, κατά τους μετριότερους υπολογισμούς, η ζημιά από το διαρκές πάρτι των φαντασμάτων, που ροκάνιζαν παράνομα συντάξεις και επιδόματα. Κι αυτά μόνο στο ΙΚΑ. 

 Βλέπετε, το δαιμόνιο της φυλής δεν γνωρίζει ούτε σύνορα ούτε... Ταμεία. Πρόσωπα που έχουν πλήρη γνώση των οικονομικών του πολύπαθου Ασφαλιστικού της χώρας μιλούν για απώλειες σε ετήσια βάση που ξεπερνούν το 1,5 δισ. ευρώ.

Την ίδια ώρα, η κοινή γνώμη πληροφορείται από επίσημα υπουργικά χείλη ότι το έτερο μεγάλο πάρτι, η φάμπρικα με τις υπερσυνταγογραφήσεις φαρμάκων, κοστίζει στο ελληνικό Δημόσιο -ούτε λίγο ούτε πολύ- άλλα 2,5 με 3 δισεκατομμύρια τον χρόνο. Προσθέστε και όσα χάνονται από την εισφοροδιαφυγή στο ΙΚΑ -6 δισ. την υπολογίζουν οι υπηρεσίες του Ιδρύματος- και θα καταλάβετε γιατί... μπήκαμε τζάμπα στα Μνημόνια. Και όλα αυτά, χωρίς να έχουν συνυπολογισθεί τα διαφυγόντα έσοδα από την αδυναμία του κράτους να ασκήσει τον εποπτικό του ρόλο, όπως συμβαίνει με το λαθρεμπόριο στα καύσιμα, που υπολογίζεται γύρω στο 1 με 1,5 δισ. τον χρόνο, ή με το παραεμπόριο που αλέθει πόρους γύρω στα 5 δισεκατομμύρια.

Αν πάρετε μολύβι και χαρτί, η συνολική απώλεια που επιφέρει αυτό το «μαύρο πακέτο» στα δημόσια οικονομικά -άνευ, φυσικά, φοροδιαφυγής- κυμαίνεται από 15,5 έως 17 δισεκατομμύρια τον χρόνο. 

Για να το πούμε με άλλα λόγια, αν το κράτος έκανε τη δουλειά του και οι πολίτες δεν έβαζαν με τόση ευκολία το χέρι στο μέλι, δεν θα χρειαζόταν ούτε να περικοπούν οι μισθοί ούτε να γίνουν χαρτοπόλεμος οι συντάξεις ούτε να οδηγηθεί ο ιδιωτικός τομέας σε συνθήκες ασφυξίας.

Η παράδοση της βεντέτας

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΑΧΑΙΡΑ

ΤΟ ΣΑΒΟΥΑΡ ΒΙΒΡ δεν ήταν ποτέ το δυνατό στοιχείο της Αριστεράς. Το γεγονός, συνεπώς, ότι ο Αλέξης Τσίπρας κατήγγειλε δημοσίως τον Αλέκο Αλαβάνο για "κόλπα της τελευταίας στιγμής, μπλόφες και εκβιασμούς" δεν είναι και η έκπληξη της χρονιάς. Ούτως ή άλλως, στις πατροκτονίες συνηθίζεται... Εκείνο, αντίθετα, που προκάλεσε εντύπωση ήταν ότι ο πρόεδρος του Συνασπισμού χρέωσε στον προκάτοχό του συμπεριφορές που "δεν έχουν σχέση με την κουλτούρα και τις παραδόσεις της Αριστεράς".

ΦΑΙΝΕΤΑΙ πως ο νεαρός επικεφαλής της Κουμουνδούρου αντιλαμβάνεται την ιστορία της Αριστεράς ως ένα σύνολο ηρωικών στιγμών και αγωνιστικών εξάρσεων, μέσα από τις οποίες ξεπηδούν οι ήρωες των εφηβικών του χρόνων. Καμιά αντίρρηση... Μόνο που η αλήθεια είναι ότι οι ήρωες και οι ηρωίδες του ελληνικού κομμουνιστικού και αριστερού κινήματος, πολλοί εκ των οποίων δεν εννοούν να συνταξιοδοτηθούν και αγωνίζονται να βάλουν τη σφραγίδα τους και στις σημερινές εξελίξεις, δημιούργησαν την αντίθετη ακριβώς παράδοση από αυτή στην οποία αναφέρεται ο πρόεδρος του Συνασπισμού.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ της Αριστεράς από τον μεσοπόλεμο μέχρι τις μέρες μας δεν είναι μόνο η ιστορία των αγώνων και των θυσιών όπως την εμφανίζει η αριστερή μυθολογία. Είναι σαφώς κι αυτή... Ταυτόχρονα, όμως, είναι η ιστορία των διαρκών εμφύλιων ρήξεων και των αιματηρών ρηγμάτων, το χρονικό μιας αλυσίδας διασπάσεων και εκκαθαρίσεων, που συντηρούν επί δεκαετίες τώρα ασίγαστα πολιτικά πάθη και αβυσσαλέες προσωπικές βεντέτες.

ΥΠΟ ΑΥΤΗ την έννοια, τα κόλπα της τελευταίας στιγμής, οι μπλόφες και οι εκβιασμοί για τα οποία ο Τσίπρας εγκαλεί τον Αλαβάνο δεν θίγουν ούτε προσβάλλουν την κουλτούρα της Αριστεράς. Τόσο αυτά όσο και ο εγκλωβισμός του Συνασπισμού σε μάχες... δωματίου συντηρούν στην πραγματικότητα αυτήν τη γερασμένη παράδοση των φέουδων και των φεουδαρχών, που υπονομεύει τις προοπτικές της Αριστεράς και ψαλιδίζει την εμβέλειά της.

ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ. Γιατί στις δυσκολίες των καιρών, η κοινωνία έχει ανάγκη, πέρα από την αγωνιστικότητα του αριστερού κινήματος, τον δημιουργικό πλούτο και την πολιτική καινοτομία που σφράγιζε κάποτε τις προτάσεις του. Πράγματι, με αυτή την παράδοση δεν έχουν καμία σχέση τα κόλπα της τελευταίας στιγμής... Αλλα "κόλπα" χρειάζονται, εξωστρεφή και σοβαρά, που θα κλείσουν το κεφάλαιο της παραπολιτικής και θα βάλουν ξανά την Αριστερά στο κέντρο των πολιτικών εξελίξεων.

«Παιδικές αρρώστιες»...

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΑΧΑΙΡΑ

ΤΙΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ του ‘70 και του ‘80, τότε που η Σοβιετική Ενωση ήταν στο παιχνίδι και τα κόμματα πρόσεχαν τους τρόπους τους, ο αριστερισμός ήταν για το ΚΚΕ κάτι σαν την πανώλη. Υπήρξαν στιγμές, μάλιστα, που ο Περισσός έθεσε ως αναγκαιότητα πρώτης γραμμής την αντιμετώπιση των αριστερίστικων πρακτικών, θεωρώντας ότι αυτές απειλούσαν τη μαζικότητα του κινήματος. Η κομματική ιστορία, ιδίως αυτή που αναφέρεται στα φοιτητικά πεπραγμένα της ΚΝΕ, βρίθει περιπτώσεων, όπου οι εξωκοινοβουλευτικοί αριστεριστές, μαοϊκοί, αυτόνομοι και άλλοι, δεν επιχειρήθηκε να συνετιστούν μόνο με τον λόγο, αλλά όπου αυτός δεν απέδιδε, ενίοτε και με τη ράβδο.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ, ΟΜΩΣ, αριστερισμός; Θεωρητικά, είναι η πολιτική πρακτική που, στο όνομα διαφόρων επαναστατικών στόχων, αγνοεί τους πολιτικούς και κοινωνικούς συσχετισμούς, αδιαφορεί για τις διαθέσεις της κοινωνίας και υπακούει μόνο σε υποκειμενικές εκτιμήσεις. Ο αριστεριστής υποτιμά τις δημοκρατικές διαδικασίες, λατρεύει τις «δυναμικές μορφές πάλης», οικτίρει τους συμβιβασμούς και όταν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μαζί του, δεν φταίει ποτέ αυτός, αλλά πάντα η... πραγματικότητα. Με δυο κουβέντες, αριστερισμός είναι αυτό ακριβώς που έκανε προχθές το ΠΑΜΕ στο λιμάνι, αδιαφορώντας όχι μόνο για τη δικαστική απόφαση που είχε κηρύξει παράνομη την κινητοποίησή του, αλλά και για την ταλαιπωρία που προξένησε -όχι στην πλουτοκρατία, αλλά σε εκατοντάδες επιβάτες- η μειοψηφική δράση του.

ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ, όμως, αυτή η μεταμόρφωση του ΚΚΕ; Τι συνέβη και ο Περισσός από θεσμικός συνομιλητής του δικομματισμού μεταμορφώνεται σε αντισυστημική δύναμη; Στην πολιτική όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων και αναγνώσεων. Και η ανάγνωση της ηγετικής ομάδας του ΚΚΕ είναι ότι στις συνθήκες που διαμορφώνονται, το κόμμα πρέπει να βγει από το κάδρο του πολιτικού συστήματος. Απόρροια αυτής της εκτίμησης δεν είναι μόνο το λιμάνι. Εχουν προηγηθεί η ουσιαστική διάσπαση του συνδικαλιστικού κινήματος και η καταγγελία των «συμβιβασμένων» της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, οι δηλώσεις για το Σύνταγμα, η μη αποδοχή της πρόσκλησης για σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας...

ΣΤΗ ΦΑΣΗ σκληρής λιτότητας που διανύουμε, η τάση απομάκρυνσης της παραδοσιακής Αριστεράς από τις «διαχειριστικές» καταβολές της (moratorium δεκαετίας ‘80, συγκυβέρνηση ‘89, οικουμενική κ.ά.) θα παίρνει διαρκώς εντονότερο χαρακτήρα, με αποτέλεσμα να ευνοούνται πρακτικές που κάποτε ο Περισσός και τα στελέχη του αντιμετώπιζαν ως «παιδική αρρώστια του κομμουνισμού». Η ζωή θα δείξει, όπως θα ‘λεγε και ο Χαρίλαος, αν ο δρόμος που επιλέγει το σημερινό ΚΚΕ οδηγεί στην αύξηση της επιρροής ή στην περιχαράκωσή του.

"Τραγουδώντας" στη βροχή

Γράφει ο Χρήστος Μαχαίρας

ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ υπάρχουν δύο ειδών ρόλοι: αυτών που βρέχονται κι αυτών που βλέπουν τη βροχή. Στην περίπτωση των εργασιακών ανατροπών που εισάγονται, τη βροχή των αντιδράσεων την τρώνε η κυβέρνηση και ο αρμόδιος υπουργός. Και είναι αναμενόμενο. Το πακέτο των μέτρων που προωθείται, υπό την ασφυκτική πίεση της τρόικας, φέρνει τα πάνω - κάτω στον ιδιωτικό τομέα, σπέρνει φοβίες και ανασφάλειες, ψαλιδίζει εργατικά δικαιώματα.

ΣΤΗ ΘΕΑ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ, η αντιπολίτευση τρίβει τα χέρια της. Και αυτό είναι αναμενόμενο. Στο κάτω κάτω της γραφής, δουλειά της δεν είναι ούτε να χειροκροτεί ούτε να βάζει πλάτη... Αυτό που δεν είναι ούτε αναμενόμενο ούτε λογικό, είναι η στάση διαφόρων κυβερνητικών βουλευτών, οι οποίοι, βλέποντας τα δύσκολα, αποκηρύσσουν δημοσίως τον Λοβέρδο και υποδύονται τους προστάτες των δοκιμαζόμενων τάξεων.

ΥΠΟ ΑΛΛΕΣ προϋποθέσεις, φυσικά, θα είχαν κάθε δικαίωμα να το κάνουν. Ο βουλευτής, ως εκπρόσωπος των εντολέων - ψηφοφόρων του, δεν είναι για να τραβάει προσοχές. Οφείλει και δικαιούται, ταυτόχρονα, να εκφράζει τις θέσεις του με ελευθερία συνείδησης και ανεξαρτησία γνώμης, ακόμα κι αν οι επιλογές του ενοχλούν ή βρίσκονται σε αναντιστοιχία με την επίσημη κομματική γραμμή.

ΑΛΛΟΥ ΕΙΝΑΙ το πρόβλημα (και το δυστύχημα): στην περίπτωσή μας δεν συντρέχει τίποτα από τα παραπάνω. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ψηφίζοντας το διαβόητο "μνημόνιο" -στο οποίο περιλαμβάνεται κατ' απαίτηση των δανειστών της χώρας ο βασικός κορμός των ασφαλιστικών και εργασιακών ανατροπών- γνώριζαν ότι εξουσιοδοτούν τον υπουργό Απασχόλησης να προωθήσει αυτές ακριβώς τις ρυθμίσεις, στο άκουσμα των οποίων σήμερα ριγούν.

ΕΝΔΕΧΕΤΑΙ, ΣΥΝΕΠΩΣ, να συμβαίνουν δύο τινά: όσοι έχουν εγκατασταθεί τελευταία στα ραδιοφωνικά ή τηλεοπτικά κεραμίδια και επιδίδονται σε ασκήσεις ευαισθησίας ή δεν ήξεραν τι ακριβώς ψήφιζαν -πράγμα απαράδεκτο- ή ήξεραν και, επειδή το αρχικό σενάριο ήθελε τα εργασιακά να μην περνούν από την Ολομέλεια της Βουλής, παρίσταναν εκ του ασφαλούς τους Ροβεσπιέρους. Για κακή τους τύχη, η Βουλή ετοιμάζεται να ψηφίσει και ασφαλιστικό και εργασιακά. Να δούμε, τώρα, πού θα κρύψουν τα φλάμπουρα...

Επαναδιαπραγμάτευση χρέους ή όχι ???

Το ερώτημα μας έχει απασχολήσει όλους. Διάλεξα λοιπόν δύο "συγκρουόμενα" άρθρα, που παρουσιάζουν τα επιχειρήματα υπέρ της μιας ή της άλλης άποψης και σας τα παραθέτω. Τα συμπεράσματα δικά σας...

«Ψιλά γράμματα»

Γράφει ο Χρήστος Μαχαίρας

Ο ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ Ιλιτς Λένιν -στις διδαχές του οποίου υποκλίνεται ακόμα ένα μεγάλο τμήμα της ελληνικής Αριστεράς- υποστήριζε σε ανύποπτο χρόνο ότι «όταν οι εχθροί σου σε επαινούν, γύρνα πίσω και κοίταξε πού έχεις κάνει λάθος». Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, πρόσωπο που και τον Λένιν τιμά και εχθρός των αγορών δηλώνει, φαίνεται πως το ξέχασε. Αν άκουγαν τα golden boys των διεθνών οίκων τι ακριβώς υποστηρίζει για το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, είναι σαφές πως θα τον χειροκροτούσαν...

ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΒΑΡΕΥΤΟΥΜΕ, είναι πράγματι εντυπωσιακό ότι μια μεγάλη ομάδα στελεχών του Συνασπισμού και όλος σχεδόν ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονται να προτείνουν ό,τι ακριβώς και οι αγγλοσαξονικοί κύκλοι, που επενδύουν εδώ και καιρό στη χρεοκοπία της χώρας. Ζητούν από την κυβέρνηση να επαναδιαπραγματευθεί το δημόσιο χρέος, έτσι ώστε να διαγραφεί ένα σημαντικό μέρος του, να μειωθούν τα επιτόκια για το υπόλοιπο και να επιμηκυνθεί ο συνολικός χρόνος εξόφλησής του.

ΕΠΕΙΔΗ στις διεθνείς σχέσεις δεν πνέουν άνεμοι αλληλεγγύης, ας σημειωθεί ότι η λύση που προτείνεται -θέλουν δεν θέλουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ- συνοδεύεται και από ορισμένα «ψιλά γράμματα», τα οποία καλό είναι να συγκρατήσουμε. Κατ’ αρχάς, το «κούρεμα του χρέους» που εισηγούνται δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας. Εφαρμόστηκε και στην Αργεντινή, με τα γνωστά εντυπωσιακά αποτελέσματα. Κατά δεύτερον, η διαπραγμάτευση για τη διαγραφή μέρους των δανεικών, είτε προηγηθεί είτε όχι στάση πληρωμών, οδηγεί πάντα σε ένα και μόνο αποτέλεσμα: στο μέλλον κανείς δεν σε δανείζει.

ΤΟ ΚΥΡΙΟΤΕΡΟ ΟΛΩΝ είναι, ωστόσο, ότι η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους θα οδηγούσε, κατά πάσα βεβαιότητα, στην έξωση της χώρας από την Ευρωζώνη. Το αποτέλεσμα θα ήταν να συμπιεστεί αφόρητα η αγοραστική μας δύναμη, καθώς η δραχμή στην οποία θα επιστρέφαμε θα υποτιμάτο δραματικά έναντι του ευρώ και θα καθίστατο σχεδόν αδύνατη η εξυπηρέτηση των δανείων των νοικοκυριών που έχουν συναφθεί σε ευρώ. Οσο για τις τράπεζες, αυτές θα κατέρρεαν μεγαλοπρεπώς - ίσως γι αυτό μάλιστα ο ΣΥΡΙΖΑ να προτείνει από τώρα την «εθνικοποίησή» τους.

ΜΕ ΔΥΟ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ, η «λύση» της επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους, είτε την προωθούν οι διεθνείς οίκοι είτε ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι συνώνυμη με την προοπτική της χρεοκοπίας. Οπως θα ‘λεγε κι ο σύντροφος Λαφαζάνης, «θα κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους». Οσο περνάει από το χέρι μας, ας την αποφύγουμε...

Αναπόφευκτη και σωτήρια η αναδιάρθρωση του χρέους

Του Δημητρη Β. Παπαδημητριου

Καθηγητή Οικονομικών και πρόεδρος του Levy Economics Institute, στο Bard College της Νέας Υόρκης.

Καθώς η ευρωπαϊκή κρίση χρέους συνεχίζεται, μπορούμε πλέον να εξάγουμε ορισμένα αναμφισβήτητα συμπεράσματα:

Πρώτον, η Ελλάδα δεν έχει καμία ελπίδα για την αποπληρωμή των χρεών της, υπό την τρέχουσα μορφή τους. Συνεπώς, το πολυσυζητημένο σχέδιο διάσωσης ύψους 110 δισ. ευρώ και ο μετέπειτα μηχανισμός διάσωσης περίπου ενός τρισ. δολ. που προωθήθηκαν από τις χώρες της Ευρωζώνης και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι καταδικασμένες να αποτύχουν, για τον απλούστατο λόγο ότι προσφέρουν απλώς περισσότερο δανεισμό σε χώρες που είναι ήδη «πνιγμένες» στα χρέη.

Η Ελλάδα παρουσιάζει ένα πρωτογενές έλλειμμα (δηλαδή έλλειμμα που θα διατηρηθεί για πολλά χρόνια εκτός αν η χώρα σημειώσει μία θεαματική οικονομική ανάπτυξη) που ξεπερνά το 6% του ΑΕΠ, και ένα δημοσιονομικό έλλειμμα, που προορίζεται για τη χρηματοδότηση του συσσωρευμένου χρέους, το οποίο προσθέτει τουλάχιστον τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες ακόμα. Επιπλέον, βρίσκεται αντιμέτωπη με τουλάχιστον τρία έτη συρρίκνωσης του ΑΕΠ.

Με απλά μαθηματικά, βλέπουμε ότι για την επίτευξη ενός σταθερού ποσοστού χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ, η Ελλάδα θα πρέπει να δημιουργήσει ένα πλεόνασμα προϋπολογισμού τουλάχιστον 10%, το οποίο είναι βασικά αδύνατο για οποιαδήποτε κυβέρνηση. Ενα αυξανόμενο ποσοστό χρέους σε συνάρτηση με μία οικονομία που συρρικνώνεται, θα καθιστούσε, μετά τρία χρόνια, τη χρηματοδότηση από ιδιώτες επενδυτές πολύ αμφίβολη.

Δεύτερον, μολονότι η Ελλάδα μπορεί να αθετήσει τις υποχρεώσεις πληρωμών της επί της πλειοψηφίας του δημόσιου χρέους της με μία μονομερή απόφαση του Κοινοβουλίου της -και οι πολιτικές και οικονομικές πραγματικότητες που θα οδηγήσουν σε αυτό μπορεί να αποδειχθούν ακαταμάχητες- θα ήταν πολύ καλύτερα για την Ελλάδα, το ΔΝΤ και την υπόλοιπη Ευρωζώνη, εάν το απέφευγε. Το σενάριο χρεοκοπίας θα σηματοδοτούσε όχι απλώς έναν τρομακτικό πόνο για τους Ελληνες πολίτες, αλλά και μία απειλή χρηματοοικονομικής αναταραχής σε όλη την Ευρώπη και ενδεχομένως στον κόσμο, δεδομένης της εμπλοκής αρκετών μεγάλων τραπεζών. Επιπλέον, τα χρέη της Ισπανίας, Πορτογαλίας, Ιρλανδίας, πιθανότατα της Ιταλίας και ακόμα και της Βρετανίας, θα εξετίθεντο σε μεγάλο κίνδυνο. Αυτές οι κυβερνήσεις στην καλύτερη περίπτωση θα αντιμετώπιζαν χαμηλότερη πιστοληπτική αξιολόγηση και υψηλότερο κόστος δανεισμού, καθιστώντας πολύ πιο πιθανή μία δική τους χρεοκοπία. Εφόσον οι επενδυτές γνωρίζουν αυτό το ενδεχόμενο, δεν θα μπορούσε να αποκλειστεί η πιθανότητα μιας ευρύτερης απόσυρσης καταθέσεων από τις τράπεζες.

Οπότε, τι μπορεί να γίνει; Η Ελλάδα δεν μπορεί να αθετήσει τις υποχρεώσεις πληρωμών της, αλλά μπορεί να τις «αναδιαρθρώσει». Σε αρκετούς αυτό μπορεί να μοιάζει με χρεοκοπία, αλλά πολλοί άνθρωποι είναι σε θέση να αντιληφθούν τη διαφορά όταν είναι προς το συμφέρον τους, όπως συνέβη με την πόλη της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του ’70.

Στην ουσία, η Ελλάδα χρειάζεται ευνοϊκότερους όρους δανεισμού - χαμηλότερο επιτόκιο και μεγαλύτερο διάστημα αποπληρωμής. Οι ισολογισμοί των ευρωπαϊκών και άλλων τραπεζών που έχουν στην κατοχή τους αναδιαρθρωμένα ελληνικά ομόλογα μέχρι τη λήξη τους, δεν θα κλονιστούν εφόσον η αποτίμηση των εν λόγω ομολόγων δεν γίνει σε τρέχουσες τιμές αγοράς, έναν λογιστικό κανόνα που φαίνεται πως οδεύει προς κατάργηση. Με αυτόν τον τρόπο, οι τράπεζες μπορούν να διατηρήσουν τον ωφέλιμο μύθο ότι παραμένουν φερέγγυες, ωσότου καταφέρουν να γίνουν με τη βοήθεια του φθηνού χρήματος της ΕΚΤ. Πολλοί κάτοχοι ελληνικών ομολόγων πιθανότατα να μη συμφωνούν με το συγκεκριμένο σχέδιο, αλλά ο κίνδυνος αθέτησης των υποχρεώσεων πληρωμών τους θα είναι πολύ χαμηλότερος στην περίπτωση του αναδιαρθρωμένου χρέους σε σχέση με το αρχικό. Ο οίκος αξιολόγησης Standard and Poor’s υπολόγισε προσφάτως ότι στην περίπτωση μιας αθέτησης των υποχρεώσεων πληρωμών, οι επενδυτές μπορεί να χάσουν έως και το 50% των κεφαλαίων.

Οποιαδήποτε τέτοιου είδους αναδιάρθρωση θα πρέπει να γίνει σε συνεργασία με το ΔΝΤ και την Ε.Ε. Ο αντίκτυπος ενός τέτοιου σχεδίου θα ήταν μεγάλος. Ο Καρλ Ουάινμπεργκ της High Frequency Economics υπολογίζει ότι η Ελλάδα χρειάζεται 240 δισ. ευρώ την επόμενη πενταετία, 90 από τα οποία για τόκους. Μία αναδιάρθρωση των ελληνικών ομολόγων που λήγουν από σήμερα έως και το 2019 σε ένα ενιαίο 25ετές ομόλογο αυτο-απόσβεσης με επιτόκιο 4,5% θα εξοικονομούσε στη χώρα τουλάχιστον 140 δισ. ευρώ τα επόμενα πεντέμισι χρόνια. Η βελτίωση των ταμειακών ροών της χώρας σε συνάρτηση με την εν εξελίξει εξισορρόπηση των δημοσίων οικονομικών της, θα αυξήσει το πιστωτικό της προφίλ και θα της επιτρέψει την πρόσβαση σε δάνεια από τις ιδιωτικές αγορές.

Μήπως όλα αυτά ακούγονται κάπως εξεζητημένα; Δεν θα έπρεπε. Ολες οι πλευρές έχουν συμφέρον να συνεργαστούν γι’ αυτό, δεδομένου μάλιστα ότι δεν υπάρχει άλλη ευπρόσδεκτη εναλλακτική λύση. Μία τέτοια αναδιάρθρωση έχει επιτύχει αλλού, συμπεριλαμβανομένης της Νέας Υόρκης.