Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΕΦΕΡΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΕΦΕΡΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Χάρη Καστανίδη, και ο Χριστός ήταν “ρατσιστής” ?
Απο την ΜΑΡΙΑ ΣΕΦΕΡΟΥ
Με αφορμή το κατάπτυστο, φασιστικό, ου μην αλλά και γελοίο, Σχέδιο Νόμου για την «Καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του Ποινικού Δικαίου», που αναρτήθηκε για δήθεν Δημόσια Διαβούλευση, θυμήθηκα μια φράση του Ιησού που καταδεικνύει ότι ο μέγας ιουδαίος προφήτης, και για τους Χριστιανούς θεάνθρωπος, ήταν ρατσιστής. Δηλαδή τι πίστευε; Πίστευε ότι το ψωμί ανήκει στα τέκνα.
Φανταστείτε μια πολύτεκνη οικογένεια που αφήνει πόρτες και παράθυρα ανοιχτά και μπαίνουν διάφοροι ξένοι, που μάλιστα μεταφέρθηκαν εκεί με δαπάνες τρίτων. Φανταστείτε τώρα τους γονείς, εν ονόματι της πολυπολιτισμικότητας-πολυβαρβαρότητας, να στερούν από τα παιδιά τους το ψωμί για να χορτάσουν τους πεινασμένους απρόσκλητους επισκέπτες, και συγχρόνως να ξυλοκοπούν άγρια τα φυσικά τους παιδιά αν διαμαρτυρηθούν και πουν κακιά κουβέντα για τους παρείσακτους. Κάτι τέτοιο τραγελαφικό έχει συμβεί στην Ελληνική κοινωνία και το φυσάμε και δεν κρυώνει…
Ας δούμε όμως τι "ρατσιστικό" είχε πει ο Ιησούς:
«Και ο Ιησούς, βγαίνοντας έξω από εκεί, αναχώρησε προς τα μέρη της Τύρου και της Σιδώνας.
Και ξάφνου, μια γυναίκα Χαναναία, που βγήκε από εκείνα τα όρια του τόπου, κραύγασε σ' αυτόν, λέγοντας: Ελέησέ με, Κύριε, γιε τού Δαβίδ η θυγατέρα μου δαιμονίζεται σκληρά.
Κι εκείνος δεν της αποκρίθηκε ούτε έναν λόγο. Και οι μαθητές του ερχόμενοι κοντά τον παρακαλούσαν, λέγοντας: Απόλυσέ την, επειδή κράζει πίσω μας.
Και εκείνος αποκρινόμενος είπε: Δεν στάλθηκα παρά μονάχα στα χαμένα πρόβατα του οίκου Ισραήλ.
Και εκείνη, καθώς ήρθε, τον προσκυνούσε, λέγοντας: Κύριε, βοήθα με.
Και αποκρινόμενος είπε: Δεν είναι καλό να πάρει κάποιος το ψωμί των παιδιών, και να το ρίξει στα κυνάρια.
Και εκείνη είπε: Ναι, Κύριε αλλά και τα σκυλάκια τρώνε από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίων τους.
Τότε, ο Ιησούς αποκρινόμενος είπε σ' αυτήν: Ω, γυναίκα, μεγάλη είναι η πίστη σου• ας γίνει σε σένα, όπως θέλεις. Και η θυγατέρα της γιατρεύτηκε από εκείνη την ώρα.» (Κατά Ματθαίον 15: 21-28)
Δώστε όποια ερμηνεία θέλετε στα λόγια του Χριστού, αλλά εγώ καταλαβαίνω ότι ο Ιησούς εννοούσε ότι το ψωμί των παιδιών ανήκει στα παιδιά! Άλλο τώρα αν κάμφθηκε από την απάντηση της Χαναναίας και της έδωσε αυτό που ζητούσε. Διαφωνώ βέβαια με τη λέξη κυνάρια, που τη βρίσκω απαράδεκτα σκληρή και ρατσιστική, αλλά το νόημα παραμένει : το ψωμί ανήκει πρωτίστως στα παιδιά.
Δυστυχώς στη χώρα μας τα παιδιά έχουν υποβαθμιστεί σε αποπαίδια ενώ τα παρείσακτα υιοθετούνται και αναβαθμίζονται σε προνομιούχα τέκνα και κληρονόμους.
Το κατάπτυστο νομοσχέδιο του Χ. Καστανίδη (εντολές εκτελεί ο φουκαράς, καθότι ηράσθη σφόδρα την πόρνη την εξουσία) μου προκαλεί ναυτία για να επιχειρηματολογήσω για δαύτο. Γι’ αυτό θα με συγχωρήσετε αν παραθέσω χαρακτηριστικά σχόλια που πήρα από την απατηλή «Δημόσια Διαβούλευση» (για στάχτη στα μάτια) που με εκφράζουν απόλυτα. Μελέτησα τα πιο πολλά και εντυπωσιάστηκα από το πάθος και το θυμό των σχολιαστών, των οποίων ξεχειλίζει η οργή και εξαντλείται η ανοχή προς την κυβέρνηση του "μετανάστη" (μισο-Έλληνα της διασποράς και μισέλληνα!) Γιώργου-Τζέφρυ Παπανδρέου.
** «ΘΑ ΤΟ ΠΩ ΛΑΪΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΕΜΠΕΔΩΣΕΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ. ΘΑ ΛΕΜΕ ΤΟΥΣ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΑΛΛΙΩΣ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ, ΕΦΟΣΟΝ ΜΠΟΥΚΑΡΑΝ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΑΣ ΡΩΤΗΣΟΥΝ ΠΟΤΕ ΟΥΤΕ ΑΥΤΟΙ ΟΥΤΕ ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΦΟΡΤΩΣΑΤΕ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΜΑΣ!
ΘΑ ΛΕΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ, ΕΙΤΕ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΕΙΤΕ ΟΧΙ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΜΑΣ ΑΠΕΙΛΗΣΕΤΕ ΜΕ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ. ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΜΠΟΔΙΣΕΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΜΗΣ, ΑΠΟΨΗΣ ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΜΑΣ.»
** «Δεν θα με κάνετε ποτέ να νιώσω ντροπή για το ότι γεννήθηκα ΕΛΛΗΝΑΣ. Ντροπή νιώθω μόνο γιατί σας ψήφισα.»
** «Δεν νομίζω οι Έλληνες πολίτες να σας ψήφισαν για να φτιάξετε μια πολυπολιτισμική κοινωνία.»
** «Λυπάμαι που το κόμμα που στηρίζω ποικιλοτρόπως για πολλά χρόνια καταθέτει ένα ανελεύθερο, εμπαθές και συνολικά αντισυνταγματικό νομοσχέδιο. Αν τελικά ψηφιστεί το ΠΑΣΟΚ θα πάρει οριστικό διαζύγιο από τον κόσμο του.»
** «Ο Καστανίδης προτείνει το νέο αυτό τρομοθέτημα για “διαβούλευση”: Τι υποκρισία αμοραλισμού και απάτης, αντάξιας της πασοκικής ψυχολογίας!!!»
** «ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ ΕΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΡΑΦΕΤΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΣΤΑ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΤΩΝ ΥΠΟΔΗΜΑΤΩΝ ΣΑΣ. ΚΑΙ ΑΝ ΚΡΙΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΤΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ
ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΕΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΕΚΦΡΑΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΜΑΣ, Ε ΤΟΤΕ ΘΕΩΡΩ ΟΤΙ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΑΣΟΚ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΓΙΝΕ ΚΟΜΜΑ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ, ΚΟΜΜΑ ΠΟΥ ΨΗΦΙΖΩ ΑΠΟ ΤΟ 1981 ΣΥΝΕΧΩΣ.»
** « Όσοι από εσάς του ΠΑΣΟΚ είστε ακόμη Έλληνες στην ψυχή πρέπει να αντισταθείτε πρώτοι σε ένα τέτοιο νόμο.
Αλλιώς το σύνθημα “ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ” θα εμφανίζεται παντού μέρα με την ημέρα ώσπου οι αφυπνισμένοι Έλληνες θα κάνουν για άλλη μια φορά το καθήκον τους προς την πατρίδα και την ανθρωπότητα.
Να σας ανατρέψουν από την εξουσία!»
** «Θα έπρεπε να αισθάνεστε αισχύνη και όνειδος για την κατάντια του πάλαι ποτέ “πατριωτικού” ΠΑΣΟΚ (σύμφωνα με τους δικούς σας ισχυρισμούς, γιατί ουδέποτε η παράταξή σας, όπως και οι κομμουνιστές ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑΤΕ αληθινοί πατριώτες!!!).
(…) Είναι δικαίωμα του καθενός να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του ακόμα και αν είναι ρατσιστικές (η ξενοφοβία ΔΕΝ υπάρχει, είναι ένας νεολογισμός!!).
Τέλος, να ξέρετε κάτι… Οι χούντες δημιουργούνται από του πολιτικούς, αφού εξαιτίας της συμπεριφοράς τους ο λαός απαιτεί την κάθαρση δια των Ενόπλων Δυνάμεων!!!»
** «Εσείς κ. υπουργέ προχωρήσατε σε μία ενέργεια την οποία δεν σας την ζήτησα, ούτε θα σας την ζητήσω ποτέ (αν και πολλάκις θιγόμενος), γιατί θίγει βάναυσα την ελευθερία του ανθρώπου και της έκφρασής του. Η ενέργεια σας αυτή κ. υπουργέ προσβάλλει τα θέσφατα της ανθρώπινης ύπαρξης και κάθε θεμελιώδους έκφρασης της προσωπικότητάς του.»
** «Επιλέγω να είμαι ξενόφοβος. Θα μου το απαγορεύσει το νεοπασόκ; Πρόκειται για την πιο ύπουλα φασιστική κυβέρνηση που έχει περάσει ποτέ.»
** «Τέτοιοι νόμοι καμιά σχέση δεν έχουν με την καταπολέμηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Αυτοί οι νόμοι στοχεύουν στην ποινικοποίηση της έκφρασης του ελληνικού λαού. Του ελληνικού λαού που αντιστέκεται στην προσπάθεια των Παγκοσμιοποιητών να εγκαθιδρύσουν Παγκόσμια Κυβέρνηση δια μέσου της υπονομεύσεως των λαών της Γης.»
** «Μήπως το ΠΑΣΟΚ ήταν αυτό εξ’ αρχής και δεν το είχαμε καταλάβει;
Είναι δυνατόν να ποινικοποιηθεί η γνώμη; Η ακραία γνώμη …
Φοβούνται κάποιοι κάτι και θέλουν να το προλάβουν;
Τι δουλειά έχει ο Ελληνικός λαός με αυτού του είδους τον φασισμό;
Έτσι γουστάρω και αμφισβητώ. Ρισκάρω την προσωπικότητά μου. Και αν μεν αυτή δεν αξίζει, δεν έχει εκτόπισμα, …μικρό το κακό.
Αν όμως έχει εκτόπισμα, άποψη, στοιχεία κλπ., γιατί να μην τη ρισκάρω; Κι εσύ ποιός είσαι που θέλεις να με προστατεύσεις από μένα;
Όχι, κε Καστανίδη, κε Παπανδρέου στο εξάμβλωμα σας αυτό.
Εκτελείτε εντολές άλλου λαού κι άλλης θρησκείας. Όπως έκαναν πριν μόλις λίγα χρόνια η Πολωνία, η Ουγγαρία κατ’ εντολήν άλλων. Κρίμα σε όσους είχαμε πιστέψει στο (και πατριωτικό) ΠΑΣΟΚ.»
** «Αναρωτιόμουν αν πρέπει να γίνουν εκλογές η θα πρέπει να παραμείνετε στην κυβέρνηση της χώρας για το καλό της. Τελικά δεν θα πω καθόλου πού κατέληξα. Θα πω μόνο ότι ούτε σημειώσεις δεν θέλω πια από την Π.Α.Σ.Π!»
** «Κύριε υπουργέ, είμαι 61 έτους και, δυστυχώς, υπήρξα ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, ως αντιστασιακή. Το πρώτο ξύλο μου το έφαγα σε διαδήλωση με σύνθημα το 1-1-4.Ξέρετε τί σημαίνει ;; “Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟ των ΕΛΛΗΝΩΝ”.
Και σήμερα υπάρχει αντίστοιχο άρθρο, το 120, που λέει ότι οι ΕΛΛΗΝΕΣ ΥΠΟΧΡΕΟΥΝΤΑΙ να το προασπίσουν.
Και αυτό το δόλιο το Σύνταγμα που το καταντήσατε κουρελόχαρτο τί υποστηρίζει?? Ότι η εξουσία εκπορεύεται από τον λαό (τον ΕΛΛΗΝΙΚΟ) και υπάρχει υπέρ αυτού και του Έθνους (του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ). Πότε έγινε δημοψήφισμα, αποδέχθηκε ο λαός την "πολυπολιτισμικότητα" και την θεωρείτε δεδομένη?? Ποιοί είστε εσείς ?? Δηλαδή εκπροσωπείτε τον ΕΛΛΗΝΙΚΟ λαό και υπηρετείτε το Σύνταγμα στο οποίο, υποκριτικά, ορκιστήκατε ή όχι ?? (…) (…)
Εύγε κ. υπουργέ!! Τέτοια φίμωση και καταπάτηση των Συνταγματικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων μου δεν ένιωσα ούτε όταν φυλακίστηκα επί χούντας.
Με αυτές τις αποφάσεις έχετε απέναντί σας και όσους έβλεπαν τους μετανάστες με συμπάθεια. Γιατί άλλο να δέχεσαι ανθρώπους που θα ενσωματωθούν στην χώρα σου, σεβόμενοι την ιστορία και τον πολιτισμό σου και άλλο να σου επιβάλλεται δια νόμου η αλλοίωση του εθνικού κοινωνικού ιστού από εποίκους που θέλουν να επιβάλουν το δικό τους θέλω, όποιο και αν είναι αυτό. Και μέχρι στιγμής ότι έχουμε δει από την εποχή της πασοκικής ανοχής, είναι ό,τι χειρότερο.»
** «Προσωπικά, συμπαθώ τους μετανάστες και από πολλά χρόνια έχω έλθει σε επαφή με πολλούς, με τους οποίους ανέπτυξα και φιλικές σχέσεις, ενώ και λόγω εργασίας υπερασπίστηκα και βοήθησα σε υποθέσεις τους συμπάσχοντας στα προβλήματα τους ως άνθρωπος. Με θλίβουν ιδιαίτερα οι συνθήκες εξαθλίωσης υπό τις οποίες αναγκάζονται να ζουν υπό το βάρος των οποίων ωθούνται συχνά σε παράνομες πράξεις.
Παρ’ ολ’ αυτά, δεν αισθάνθηκα ποτέ ότι έστω και ένας από αυτούς, ο πιο στενός φίλος, ευεργετηθείς πραγματικά, έτρεφε τα ίδια συναισθήματα για έλληνες…
Στο σχολειό του γιού μου τα παιδιά από την Αλβανία είναι μία παρέα, σφιχτά δεμένη, από την Γεωργία και τη Ρωσία μια άλλη παρέα, και στο ξύλο κρατούν την ομάδα τους, χωρίς να επιτρέπουν συμμετοχές από αλλογενείς. Η περίφημη πολυπολιτισμικότητα δεν είναι ένα αγαθό προς διατήρηση με ποινή φιμώσεως γνώμης, είναι μια κοσμοθεωρία με την οποία συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς.
Η μετουσίωση της δημοκρατίας στην πράξη σημαίνει κατά την γνώμη μου ότι η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης είναι απεριόριστη και για κάθε θέμα, συμπεριλαμβανομένου του ολοκαυτώματος, των γενοκτονιών κ.λπ. Στην πολιτεία εναπόκειται η εξασφάλιση της απαραίτητης παιδείας για την ανάπτυξη ελεύθερα σκεπτόμενων ανθρώπων οι οποίοι θα επιλέγουν και θα εκφέρουν την γνώμη τους που θα είναι σεβαστή από όλους, όποια και αν είναι αυτή.»
** «Μας ρωτήσατε αν θέλουμε να γίνει η κοινωνία μας πολυπολιτισμική; Αυτό που προσπαθείτε λυσσασμένα είναι να μεταβληθεί η Ελλάδα από χώρα σε χώρο όπου η έννοια της εθνικής συνειδήσεως δεν θα υφίσταται! (…) Εσείς είστε οι ρατσιστές που μισείτε όλους τους Έλληνες! Θα πρέπει να ντρέπεστε!»
Συγκλονιστικά ομολογουμένως τα σχόλια! Θα τα διαβάσει άραγε ο Καστανίδης; Μακάρι να μπορούσα να σας πω, αδέλφια μου, ότι το ξημέρωμα είναι κοντά... Οι Έλληνες δυστυχώς ορφάνεψαν από φυσικούς γονείς, και τώρα κακοποιούνται βάναυσα από πατριό και μητριά...
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ,
ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ,
ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ,
ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ,
ΠΑΣΟΚ,
ΣΕΦΕΡΟΥ,
BLOGS
Ποιος είπε το “ΟΧΙ” παιδιά; Ξέρει κανείς;
Γράφει η ΜΑΡΙΑ ΣΕΦΕΡΟΥ O μήνας έχει 28 (ενώ 'εννιά' έχει κάθε μέρα για τους πολιτικούς μας, χα, χα), κι εμείς από συνήθεια θα “γιορτάσουμε” για μια ακόμη φορά το “ΟΧΙ”. Οι ρεπόρτερ θα βγουν στο δρόμο με τα μαρκούτσια για να ρωτήσουν μαθητές τι έγινε στις 28 Οκτωβρίου του 1940, και τα παιδιά, που ξέρουν όλα τα ονόματα ποδοσφαιριστών απέξω κι ανακατωτά, θα τους απαντήσουν ένα σωρό ανοησίες. Στη συνέχεια οι ανοησίες αυτές θ’ ανακοινωθούν δίκην χαβαλέ στο τηλεοπτικό κοινό από τη μικρή οθόνη, κι όλοι μαζί θα διασκεδάσουμε, όπως είναι το έθιμο, με τα χάλια μας.
Εκείνο, βέβαια, για το οποίο οι μαθητές έχουν πιο άγρια μεσάνυχτα είναι το ποιος διάολο είπε το “ΟΧΙ”.
Εκείνο, βέβαια, για το οποίο οι μαθητές έχουν πιο άγρια μεσάνυχτα είναι το ποιος διάολο είπε το “ΟΧΙ”.
Αυτό είναι επτασφράγιστο μυστικό για να μην προσβληθεί η “δημοκρατία” μας και γίνει καμιά ανεπιθύμητη σύγκριση με τους χαραμοταϊσμένους πολιτικούς ηγετίσκους μας.
Πω, πω, ανατριχιάζω! Ωστόσο, οι πιο διαβασμένοι από τους ερωτώμενους θα απαντήσουν, “ο λαός”, διότι αυτά τους λένε οι φαρισαίοι και υποκριτές. Και να φανταστείτε το 1940 δεν υπήρχε τηλεόραση για δημοσκοπήσεις, προπαγάνδα, πλύση εγκεφάλου και συντονισμό… Πάντως, δεν είναι η μοναδική φορά που οι “προοδευτικοί” Έλληνες φτύνουν την ιστορία τους.
Στο διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό ο (αμελέτητος) Ιωάννης Μεταξάς – χτύπα ξύλο – τόνιζε:
"Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ' εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών."
Δυστυχώς, όμως, το μεγάλο "ΟΧΙ" του 1940, που σύμφωνα με τη “δημοκρατική” εκδοχή της ιστορίας δεν το είπε ο Μεταξάς στο λαό αλλά το επέβαλε ο λαός στο Μεταξά, ακυρώθηκε στη συνέχεια με το "ΝΑΙ" στην επάρατη αδελφοσφαγή που είπε ο ίδιος ο ηρωικός λαός μας, απαντώντας “ΝΑΙ” στις αντιμαχόμενες εξωτερικές δυνάμεις που προωθούσαν τα δικά τους κυριαρχικά σχέδια στη χώρα μας. Ευτυχώς για τον (αμελέτητο) δικτάτορα, είχε πεθάνει στις 29 Ιανουαρίου του 1941, γιατί αλλιώς οι “δημοκράτες” θα του φόρτωναν και τις ευθύνες για τον αιματηρό εμφύλιο του 1944-49.
Ωστόσο, μέχρι τις μέρες μας, ο λαός συνεχίζει ποικιλοτρόπως να ακυρώνει το ηρωικό “ΟΧΙ” του 1940, παρόλο που το οικειοποιείται ως εντελώς δικό του... Βλέπετε, για να λειτουργήσει η κομματοκρατία, την οποία λιβανίζουμε ως θεά, χρειάζεται το μίσος, το διχασμό και τις πλατείες “Κλαυθμώνος”, ενώ τον πικρό καρπό της “δημοκρατίας” που απολαμβάνουμε τον γευόμαστε καθημερινά και μοιρολογάμε χωρίς τέλος για το τι μας βρήκε…
Τώρα, το παραμύθι ότι το μεγάλο "ΟΧΙ" το είπε ο λαός και όχι ο δικτάτορας Μεταξάς μου δημιουργεί την απορία: γιατί τις τελευταίες δεκαετίες ο ίδιος ηρωικός λαός λέει συνεχώς "ΝΑΙ" σ' εκείνους που τον ταπεινώνουν και τον καταδυναστεύουν οδηγώντας τη χώρα του στον απόλυτο εξευτελισμό, την αθλιότητα και τη χρεοκοπία;
Στο διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό ο (αμελέτητος) Ιωάννης Μεταξάς – χτύπα ξύλο – τόνιζε:
"Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ' εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών."
Δυστυχώς, όμως, το μεγάλο "ΟΧΙ" του 1940, που σύμφωνα με τη “δημοκρατική” εκδοχή της ιστορίας δεν το είπε ο Μεταξάς στο λαό αλλά το επέβαλε ο λαός στο Μεταξά, ακυρώθηκε στη συνέχεια με το "ΝΑΙ" στην επάρατη αδελφοσφαγή που είπε ο ίδιος ο ηρωικός λαός μας, απαντώντας “ΝΑΙ” στις αντιμαχόμενες εξωτερικές δυνάμεις που προωθούσαν τα δικά τους κυριαρχικά σχέδια στη χώρα μας. Ευτυχώς για τον (αμελέτητο) δικτάτορα, είχε πεθάνει στις 29 Ιανουαρίου του 1941, γιατί αλλιώς οι “δημοκράτες” θα του φόρτωναν και τις ευθύνες για τον αιματηρό εμφύλιο του 1944-49.
Ωστόσο, μέχρι τις μέρες μας, ο λαός συνεχίζει ποικιλοτρόπως να ακυρώνει το ηρωικό “ΟΧΙ” του 1940, παρόλο που το οικειοποιείται ως εντελώς δικό του... Βλέπετε, για να λειτουργήσει η κομματοκρατία, την οποία λιβανίζουμε ως θεά, χρειάζεται το μίσος, το διχασμό και τις πλατείες “Κλαυθμώνος”, ενώ τον πικρό καρπό της “δημοκρατίας” που απολαμβάνουμε τον γευόμαστε καθημερινά και μοιρολογάμε χωρίς τέλος για το τι μας βρήκε…
Τώρα, το παραμύθι ότι το μεγάλο "ΟΧΙ" το είπε ο λαός και όχι ο δικτάτορας Μεταξάς μου δημιουργεί την απορία: γιατί τις τελευταίες δεκαετίες ο ίδιος ηρωικός λαός λέει συνεχώς "ΝΑΙ" σ' εκείνους που τον ταπεινώνουν και τον καταδυναστεύουν οδηγώντας τη χώρα του στον απόλυτο εξευτελισμό, την αθλιότητα και τη χρεοκοπία;
Αναρωτιέμαι, πώς εκφυλίστηκαν τόσο οι απόγονοι των υπερήφανων ηρώων του “ΟΧΙ” του 1940, που έχυσαν το αίμα τους για να υπερασπιστούν τα πάτρια εδάφη;
"Φταίνε οι πολιτικοί ηγέτες μας", θ’ απαντήσει ο δημοκράτης και φασιστοθάφτης.
"Φταίνε οι πολιτικοί ηγέτες μας", θ’ απαντήσει ο δημοκράτης και φασιστοθάφτης.
“Και τι σημασία έχουν οι ηγέτες;”, ρωτάω εγώ η αφελής.
Ας κάνει μόνος του κουμάντο ο λαός, όπως ενήργησε και το 1940, απαντώντας “OXI” στα σχέδια της φασιστικής Ιταλίας του Μουσσολίνι, χωρίς εντολή άνωθεν! Αυτό δεν πιστεύουν οι “προοδευτικοί” δημοκράτες; Άλλωστε αυτό βροντοφωνάζουν με μολότοφ και οι αντιεξουσιαστές, ότι δηλαδή οι λαοί δε χρειάζονται ηγέτες για καθοδήγηση!
Λοιπόν, για να ανακεφαλαιώνουμε, έχουμε και λέμε: Το 1940 το "ΟΧΙ" δεν το είπε μόνο ο Ιωάννης Μεταξάς. Το είπε μετά απ' αυτόν ΚΑΙ ο λαός, και κυρίως ο στρατός, όχι μόνο επειδή το ένιωθε – και δεν έχω κανένα λόγο ν’ αμφισβητήσω τον πατριωτισμό των Ελλήνων – αλλά επειδή στις δικτατορίες οι λαοί, θέλουν δε θέλουν, λένε πάντα ό,τι τους διατάσσει ο δικτάτορας να πουν. Αυτός άλλωστε είναι και ο ορισμός της δικτατορίας: να λέει ο λαός "ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ" τα κελεύσματα του δικτάτορα.
Το περίεργο είναι ότι σήμερα, χτες, και προχτές που οι πολιτικοί μας ηγετίσκοι, μωροφιλόδοξοι οσφυοκάμπτες, λένε συνεχώς "YES" στους καμουφλαρισμένους “αφέντες του κόσμου”, ο λαός λέει επίσης "YES" στους εκλεγμένους "yes men" του, αν και δεν έχουμε δικτατορία! Κάτι πράγματα! Ο παλιός καλός ηρωισμός φαίνεται πως εξέλιπε από τα κύτταρά μας… Το πώς και γιατί μπορεί να το απαντήσει εύκολα όποιος διαθέτει ακόμη εν λειτουργία κοινό νου.
Δια της εις άτοπον απαγωγής, λοιπόν, το μόνο λογικό συμπέρασμα στο οποίο οδηγούμαι, επειδή η αθλιότητα του "YES" των ηγετίσκων μας είναι επαναλαμβανόμενη και ο "περήφανος" λαός δεν τους λέει "ΟΧΙ", είναι ότι μόνο όταν βρεθεί κάποιος σαν τον Με... (Σσστ, πιπέρι!) να πει ξανά το "ΟΧΙ", μπορεί να δούμε άσπρη μέρα. Αλλά πού τέτοια τύχη... Μας προσέχουν τώρα οι εξαποδώ "φίλοι" μας μπας και ξεστρατήσουμε και τους χαλάσουμε τα καταχθόνια κυριαρχικά σχέδια...
Επί τω έργω τώρα παιδιά: αν δεν το έχετε ήδη κάνει, κολλήστε μου την ταμπέλα της "φασίστριας", επειδή τολμάω να ξεστομίσω αυτό που πολλοί αγανακτισμένοι πολίτες θα έβλεπαν σα σανίδα σωτηρίας, αλλά δεν τολμούν να το αρθρώσουν. (Μόνο στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις το ψιθυρίζουν.) Μάλιστα, κάποιοι αμετανόητοι εθνικιστές – φασίστες του κερατά – ψιθυρίζουν πως αντί της εξυφαινόμενης παγκόσμιας δικτατορίας, που φαίνεται να την αποδεχόμαστε αναντίρρητα σα γνήσιοι ραγιάδες, θα ήταν προτιμότερη μια ντόπια… Η παροιμία δε λέει, «Παπούτσι από τον τόπο σου κι ας ειν’ και μπαλωμένο»;
Σκασμός, ρε! Τι μουρμούρισες ζωντόβολο φασιστόμουτρο; Για τη δικτατορία της κουκούλας που έχει εγκαθιδρυθεί; Α, αυτή είναι στις αρμοδιότητες του αρχάγγελου Μιχαήλ. Ας τον εμπιστευτούμε.
Τι θα έλεγε, άραγε, αν ζούσε ο μεγάλος πατριώτης Μάνος Χατζιδάκις για τη σημερινή πολιτική εξαχρείωση και κοινωνική εξαθλίωση; Ο εθνικός μας μουσικοσυνθέτης συνήθιζε να τα λέει έξω απ’ τα δόντια. Δείτε ένα προφητικό απόσπασμα από μια συγκλονιστική συνέντευξη του συνθέτη και διανοούμενου Μάνου Χατζιδάκι, που μεταδόθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό ΤΟΡ-FΜ και δημοσιεύθηκε στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» της 9ης Φεβρουαρίου 1989, δηλαδή πριν από 20 χρόνια!
«"Όποια κι αν είναι η δουλειά σου, πρέπει να κατέβεις κάτω και να μιλήσεις. Αυτό είναι υποχρέωση κάθε πολίτου, και ακόμα περισσότερο ενός υπεύθυνου πολίτου, αλλά όχι μέσα από την τέχνη. Κάθε άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να μιλήσει, πάντα την έχει. Αλλά πρέπει να είναι έτοιμος να πληρώσει ένα τίμημα. Και εκεί είναι που γίνεται η μεγάλη μάχη με τον εαυτό μας. Πόσοι είμαστε αποφασισμένοι να πληρώσουμε;
Ζούμε τη μοιραία κατάληξη ενός κόσμου που προετοιμάσθηκε για την εξαφάνισή του. Ο μεταπολεμικός κόσμος, και ιδιαίτερα ο πολιτικός, δεν προετοίμασε το σπάνιο είδος και το πολύ ακριβό, του ελεύθερου πολίτη. Εγώ δεν έχω καμιά ελπίδα (για τη χώρα μας), παρά αν γίνει ένα θαύμα. Εγώ δεν πιστεύω ότι έχουμε σήμερα τη δύναμη να επιβιώσουμε σαν εθνική οντότητα. Θα μείνουμε σαν νάνοι αλλοτινών καιρών. Και θα το δείτε, όταν θα έρθει η πλήρης ένωση με την Ευρώπη, σε ποια κατάσταση θα βρισκόμαστε. Ποια είναι η υποδομή για να υπάρξουν επιβιώνοντα έστω ένα δύο χαρακτηριστικά της εθνικότητάς μας;"
Στην ερώτηση: "Φρονείτε ότι δεν υπάρχει κάποια ελπίδα, κάποια διέξοδος; Τι θα μπορούσε να γίνει κατά τη γνώμη σας;" απαντά:
Λοιπόν, για να ανακεφαλαιώνουμε, έχουμε και λέμε: Το 1940 το "ΟΧΙ" δεν το είπε μόνο ο Ιωάννης Μεταξάς. Το είπε μετά απ' αυτόν ΚΑΙ ο λαός, και κυρίως ο στρατός, όχι μόνο επειδή το ένιωθε – και δεν έχω κανένα λόγο ν’ αμφισβητήσω τον πατριωτισμό των Ελλήνων – αλλά επειδή στις δικτατορίες οι λαοί, θέλουν δε θέλουν, λένε πάντα ό,τι τους διατάσσει ο δικτάτορας να πουν. Αυτός άλλωστε είναι και ο ορισμός της δικτατορίας: να λέει ο λαός "ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ" τα κελεύσματα του δικτάτορα.
Το περίεργο είναι ότι σήμερα, χτες, και προχτές που οι πολιτικοί μας ηγετίσκοι, μωροφιλόδοξοι οσφυοκάμπτες, λένε συνεχώς "YES" στους καμουφλαρισμένους “αφέντες του κόσμου”, ο λαός λέει επίσης "YES" στους εκλεγμένους "yes men" του, αν και δεν έχουμε δικτατορία! Κάτι πράγματα! Ο παλιός καλός ηρωισμός φαίνεται πως εξέλιπε από τα κύτταρά μας… Το πώς και γιατί μπορεί να το απαντήσει εύκολα όποιος διαθέτει ακόμη εν λειτουργία κοινό νου.
Δια της εις άτοπον απαγωγής, λοιπόν, το μόνο λογικό συμπέρασμα στο οποίο οδηγούμαι, επειδή η αθλιότητα του "YES" των ηγετίσκων μας είναι επαναλαμβανόμενη και ο "περήφανος" λαός δεν τους λέει "ΟΧΙ", είναι ότι μόνο όταν βρεθεί κάποιος σαν τον Με... (Σσστ, πιπέρι!) να πει ξανά το "ΟΧΙ", μπορεί να δούμε άσπρη μέρα. Αλλά πού τέτοια τύχη... Μας προσέχουν τώρα οι εξαποδώ "φίλοι" μας μπας και ξεστρατήσουμε και τους χαλάσουμε τα καταχθόνια κυριαρχικά σχέδια...
Επί τω έργω τώρα παιδιά: αν δεν το έχετε ήδη κάνει, κολλήστε μου την ταμπέλα της "φασίστριας", επειδή τολμάω να ξεστομίσω αυτό που πολλοί αγανακτισμένοι πολίτες θα έβλεπαν σα σανίδα σωτηρίας, αλλά δεν τολμούν να το αρθρώσουν. (Μόνο στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις το ψιθυρίζουν.) Μάλιστα, κάποιοι αμετανόητοι εθνικιστές – φασίστες του κερατά – ψιθυρίζουν πως αντί της εξυφαινόμενης παγκόσμιας δικτατορίας, που φαίνεται να την αποδεχόμαστε αναντίρρητα σα γνήσιοι ραγιάδες, θα ήταν προτιμότερη μια ντόπια… Η παροιμία δε λέει, «Παπούτσι από τον τόπο σου κι ας ειν’ και μπαλωμένο»;
Σκασμός, ρε! Τι μουρμούρισες ζωντόβολο φασιστόμουτρο; Για τη δικτατορία της κουκούλας που έχει εγκαθιδρυθεί; Α, αυτή είναι στις αρμοδιότητες του αρχάγγελου Μιχαήλ. Ας τον εμπιστευτούμε.
Τι θα έλεγε, άραγε, αν ζούσε ο μεγάλος πατριώτης Μάνος Χατζιδάκις για τη σημερινή πολιτική εξαχρείωση και κοινωνική εξαθλίωση; Ο εθνικός μας μουσικοσυνθέτης συνήθιζε να τα λέει έξω απ’ τα δόντια. Δείτε ένα προφητικό απόσπασμα από μια συγκλονιστική συνέντευξη του συνθέτη και διανοούμενου Μάνου Χατζιδάκι, που μεταδόθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό ΤΟΡ-FΜ και δημοσιεύθηκε στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» της 9ης Φεβρουαρίου 1989, δηλαδή πριν από 20 χρόνια!
«"Όποια κι αν είναι η δουλειά σου, πρέπει να κατέβεις κάτω και να μιλήσεις. Αυτό είναι υποχρέωση κάθε πολίτου, και ακόμα περισσότερο ενός υπεύθυνου πολίτου, αλλά όχι μέσα από την τέχνη. Κάθε άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να μιλήσει, πάντα την έχει. Αλλά πρέπει να είναι έτοιμος να πληρώσει ένα τίμημα. Και εκεί είναι που γίνεται η μεγάλη μάχη με τον εαυτό μας. Πόσοι είμαστε αποφασισμένοι να πληρώσουμε;
Ζούμε τη μοιραία κατάληξη ενός κόσμου που προετοιμάσθηκε για την εξαφάνισή του. Ο μεταπολεμικός κόσμος, και ιδιαίτερα ο πολιτικός, δεν προετοίμασε το σπάνιο είδος και το πολύ ακριβό, του ελεύθερου πολίτη. Εγώ δεν έχω καμιά ελπίδα (για τη χώρα μας), παρά αν γίνει ένα θαύμα. Εγώ δεν πιστεύω ότι έχουμε σήμερα τη δύναμη να επιβιώσουμε σαν εθνική οντότητα. Θα μείνουμε σαν νάνοι αλλοτινών καιρών. Και θα το δείτε, όταν θα έρθει η πλήρης ένωση με την Ευρώπη, σε ποια κατάσταση θα βρισκόμαστε. Ποια είναι η υποδομή για να υπάρξουν επιβιώνοντα έστω ένα δύο χαρακτηριστικά της εθνικότητάς μας;"
Στην ερώτηση: "Φρονείτε ότι δεν υπάρχει κάποια ελπίδα, κάποια διέξοδος; Τι θα μπορούσε να γίνει κατά τη γνώμη σας;" απαντά:
"Τίποτα. Η πλήρης εξαφάνισή μας. Και θα γίνει. Είμαι βέβαιος. Και μην ξεχνούμε ότι, σε τελευταία ανάλυση, οι μόνες στιγμές που σκεφθήκαμε σοβαρά σαν έθνος ήταν στις καταστροφές. Ας περάσουμε μια καταστροφή μήπως και σωθούμε".» (Πηγή)
ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ
Την άποψη της κυρίας Σεφέρου την ασπάζομαι. ΣΥΜΦΩΝΩ μαζί της αλλά θεωρώ υποχρέωσή μου να επισυνάψω και την ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΑΠΟΨΗ η οπόια συνοψίζεται στα λεγόμενα του ιστορικού Γ. Κορδάτου. Την παραθέτω και τα συμπεράσματα δικά σας :
«.. Ο Μεταξάς κανένα ΟΧΙ δεν είπε στον Ιταλό πρεσβευτή. Το ΟΧΙ το είπε ο ελληνικός λαός και στο αλβανικό μέτωπο και ύστερα στον καιρό της κατοχής με την Εθνική Αντίσταση…Ο Μεταξάς δεν έπαιξε τον ιστορικό ρόλο που καλούσαν οι περιστάσεις να παίξει. Ως την τελευταία στιγμή έλπιζε πως ο Μουσολίνι δεν θα μας επιτίθονταν , γιατί πολλά περίμενε από τον Χίτλερ που τον πίστευε για φίλο και προστάτη της Ελλάδας! Γι ‘ αυτό όταν στις 4 το πρωι της 28 Οκτώβρη 1940 τον ξύπνησε ο Ιταλός Πρεσβευτής Γκράτσι για να του επιδώσει το τελεσίγραφο δεν κατάλαβε περί τίνος επρόκειτο – έτσι διηγείται ο Γκράτσι που κατά τα άλλα γράφει με πολλή συμπάθεια για το Μεταξά και άρχισε τις φιλοφρονήσεις. Όταν δε διάβασε το τελεσίγραφο ούτε αγρίεψε, ούτε κράτησε την ψυχραιμία του, ούτε βρήκε δύο λέξει από εκείνες που μένουν ιστορικές για να πει για λογαριασμό της Ελλάδας, παρά δάκρυσε..(βλ.(8),σελ.57-58(2)). ¨όταν τελείωσε το διάβασμα του φασιστικού τελεσιγράφου( διηγείται ο ιταλός πρεβευτής Γκράτσι) «κοίταξε κατάματα το Γκράτσι και με συγκινημένη αλλά σταθερή φωνή του είπε στα γαλλικά :ώστε έχω πόλεμο»!
Ετικέτες
28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ,
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΑΠΟΨΕΙΣ,
ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ,
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ,
ΣΕΦΕΡΟΥ,
BLOGS
1988 – Προφητική Επιστολή Στάθη Γιώτα προς Ανδρέα Παπανδρέου
Γράφει η ΜΑΡΙΑ ΣΕΦΕΡΟΥ
Στις 15 Δεκεμβρίου του 1988, η εφημερίδα “ΕΘΝΟΣ” είχε δημοσιεύσει οκτασέλιδη επιστολή του Στάθη Γιώτα, με τον τίτλο: «Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ-ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΓΙΩΤΑ ΣΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ». Παραθέτω χαρακτηριστικά αποσπάσματα που είχα συμπεριλάβει στο βιβλίο μου «Τα Οψώνια της Δημοκρατίας». Θα μπορούσε να είχε γραφτεί πέρυσι, πρόπερσι ή πριν από 10 ή15 χρόνια. Μόνο που έκτοτε δεν υπήρξαν άλλοι πολιτικοί άνδρες με το ηθικό ανάστημα του Στάθη Γιώτη για να παραιτηθούν, βγάζοντας τη σαπίλα στη φόρα. Γι’ αυτό θεωρώ την επιστολή αυτή ιστορική και «περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις»...
«Κύριε Πρόεδρε,
Με πλήρη συναίσθηση των ευθυνών μου απέναντι στον ελληνικό λαό, σας απευθύνω την επιστολή μου αυτή για να σας γνωστοποιήσω την αμετάκλητη απόφασή μου να παραιτηθώ από τη θέση του Αναπληρωτή Υπουργού Εθνικής Άμυνας.
Σας γνωστοποιώ επίσης ότι σήμερα θα υποβάλω στον Πρόεδρο της Βουλής την παραίτησή μου από το βουλευτικό αξίωμα. Στην απόφασή μου αυτή κατέληξα ύστερα από τη διαπίστωση ότι δεν υπήρξε και δεν υπάρχει πολιτική βούληση να προχωρήσει η κάθαρση σ’ όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής και να αναληφθούν και καταλογιστούν αντιστοίχως πολιτικές και ποινικές ευθύνες. (…)
Η Εξεταστική Επιτροπή, η συγκρότηση της οποίας υπήρξε πράξη αναπόφευκτη αλλά και αναγκαία, ελάχιστα πείθει. (…)
Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες και με τη σημερινή σύνθεση της Βουλής, φαίνεται να μην υπάρχει προοπτική διεξόδου από τη βαθιά πολιτική και ηθική κρίση, που μαστίζει σήμερα τη χώρα μας. (…)
Αλλά και στον τομέα των αρμοδιοτήτων μου ως αναπληρωτή Υπουργού Εθνικής Άμυνας, είχα θλιβερές εμπειρίες, που άρχισαν με τη διερεύνηση της υπόθεσης της προμήθειας των βλημάτων Magic… και των τιμών Mirage- 2000, για να φτάσουν στην αποκάλυψη τυχοδιωκτών και απατεώνων, που ενέσκηψαν στον τόπο για να απομυζήσουν τον ιδρώτα του Ελληνικού λαού. (….)
Κύριε Πρόεδρε,
Πριν από λίγες μέρες έστειλα τις υποθέσεις που αφορούν ορισμένες αξιόποινες πράξεις στον εισαγγελέα για να επιληφθεί η Δικαιοσύνη.
Πιστεύω ότι με την πράξη μου αυτή εκπληρώνω με συνέπεια το χρέος μου απέναντι στο νόμο και τον Ελληνικό λαό, σαν υπεύθυνος πολιτικός άνδρας.
Οφείλω όμως τώρα να εκπληρώσω και άλλο ένα χρέος προς εσάς και τον Ελληνικό λαό και να δηλώσω με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι:
*Αρνούμαι σαν μέλος της Κυβέρνησης να ταυτίζομαι από την κοινή γνώμη και να συγχρωτίζομαι με τυχοδιώκτες, απατεώνες και καταχραστές του δημοσίου χρήματος.
* Αρνούμαι να συμμετέχω σε μια Κυβέρνηση που έχει απωλέσει το κύρος και την αξιοπιστία της και θεωρείται από την κοινή γνώμη σαν ύποπτη συγκάλυψης οικονομικών ατασθαλιών και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος που είναι στέρημα του εργαζόμενου λαού μας.
*Αρνούμαι να δέχομαι από οποιονδήποτε και αν προέρχονται παρεμβάσεις, εκβιασμούς και απειλές για να αναγκασθώ να παραβώ το καθήκον μου. (…)
*Αρνούμαι να συμμετέχω στις ευθύνες για το πολιτικό και ηθικό κατρακύλισμα της χώρας και τη φθορά των θεσμών και της Δημοκρατίας, που οδηγεί σε επικίνδυνους δρόμους.
*Αρνούμαι τέλος να συμμορφωθώ σε εντολές φασιστικής έμπνευσης και νοοτροπίας. (…)
Τώρα που είμαι βέβαιος ότι τα ιδανικά για τα οποία αγωνίστηκα προδόθηκαν, η συνείδησή μου μου επιβάλλει να παραιτηθώ από τα αξιώματά μου και να απευθυνθώ στο λαό για να αποκαλύψω την αλήθεια και να συνεχίσω μαζί του τον αγώνα που άρχισα πριν από 28 χρόνια. (….)
Προσωπικά αισθάνομαι απελευθερωμένος γιατί η εξαχρειωμένη εξουσία δεν εξασφαλίζει την ανοχή μου και γιατί οι πράξεις μου δεν έρχονται σε αντίθεση με τη συνείδησή μου.
Και η συνείδησή μου με καλεί κοντά στο λαό για να συνεχίσω τον αγώνα για τη Δημοκρατία, για την κοινωνική αλλαγή, για νέα πολιτικά ήθη.»
ΣΤΑΘΗΣ ΓΙΩΤΑΣ
Σε άλλες εποχές και άλλες χώρες, τέτοια καταγγελία-σοκ και παραίτηση Υπουργού θα έριχνε την κυβέρνηση, ξεσηκώνοντας όλο το λαό εναντίον της. Τίποτα τέτοιο, όμως, δε συνέβη στη χώρα μας, όπου ο λαός έχει εθιστεί στην πολιτική μπόχα και δεν ιδρώνει τ’ αυτί του από τέτοια. Θεωρώ αυτή την επιστολή-κραυγή διαμαρτυρίας του Στάθη Γιώτη ως προφητική, και γι’ αυτό την αναδημοσιεύω εδώ διότι είμαι σίγουρη ότι ελάχιστοι τη θυμούνται, αν τη θυμάται κανείς… Ίσως, τώρα που ένας άλλος Παπανδρέου ανασκουμπώνεται για κάθαρση ή “κάθαρση”, να χρησιμέψει προς περισυλλογή και νουθεσία...
Ξαναδιαβάστε παρακαλώ την επιστολή και μείνετε στη φράση: «Αρνούμαι να συμμετέχω στις ευθύνες για το πολιτικό και ηθικό κατρακύλισμα της χώρας και τη φθορά των θεσμών και της Δημοκρατίας, που οδηγεί σε επικίνδυνους δρόμους.»
Σήμερα βιώνουμε με τον πιο δραματικό τρόπο τις συνέπειες του πολιτικού και ηθικού κατρακυλίσματος της χώρας και της φθοράς των θεσμών και της Δημοκρατίας. Έχουμε ήδη φτάσει στους επικίνδυνους δρόμους που φοβόταν ο Στάθης Γιώτας. Έχουμε πτωχεύσει, έχουμε απωλέσει την εθνική μας κυριαρχία, κι έχουμε γίνει περίγελως των εθνών. Τι χειρότερο θα μπορούσε να μας είχε συμβεί; Είμαστε, όμως, αναπολόγητοι διότι γνωρίζαμε τι γινόταν: τυχοδιώκτες, απατεώνες, καταχραστές, εκβιαστές, διασπάθιζαν κατά συρροή και κατ' εξακολούθηση το δημόσιο χρήμα και συγκάλυπταν τις εγκληματικές τους πράξεις. Τώρα απλά πληρώνουμε το λογαριασμό. Όσο για το ρητορικό ερώτημα του Γιώργου Παπανδρέου, «πού πήγαν τα λεφτά;», όλοι ξέρουμε: στα τρωκτικά!
Κι ο Ανδρέας Παπανδρέου, πώς είχε αντιδράσει στην επιστολή-καταπέλτη ενός Υπουργού του ο αείμνηστος; Μήπως είχε συγκινηθεί; Μήπως είχε απολογηθεί; Τίποτα απ’ αυτά.
Θα παραθέσω μια φράση-απάντηση από το συγκλονιστικό διάγγελμα που είχε απευθύνει μέσω τηλεόρασης στις 17 Δεκεμβρίου του 1988, δυο μέρες μετά τη δημοσίευση της δραματικής επιστολής του Γιώτη στο ΕΘΝΟΣ.
«Αποφάσισα σήμερα ν’ απευθύνω ένα μήνυμα στον ελληνικό λαό. (…)
(…) Και πρέπει να τονίσω ότι εκείνοι που εγκαταλείπουν το πλοίο αυτή τη στιγμή δεν εξαγνίζονται. Η παραίτησή τους δεν τους εξαγνίζει.»
Εξάλλου, στο πρωτοχρονιάτικο διάγγελμά του (1989) ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε πει μεταξύ άλλων:
«Όπως ξέρετε, η Ελλάδα ζει εδώ και μερικούς μήνες στον αστερισμό μιας νοσηρής σκανδαλολογίας, σκανδαλοθηρίας και σκανδαλοκατασκευής.Αν ήθελα να κάνω ένα λογοπαίγνιο θα έλεγα ότι πραγματικά σκανδαλίζεται κανείς βλέποντας τους τίτλους πολλών, δυστυχώς, εφημερίδων…»
Απεναντίας, ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Χρήστος Σαρτζετάκης – επιλογή του Α. Παπανδρέου – είχε πει, μεταξύ άλλων, στο δικό του πρωτοχρονιάτικο διάγγελμα:
«…Η διαπίστωση της πολιτικής κρίσεως γεννά την καθολική ανησυχία και τον έντονο προβληματισμό όλων. Διότι κανένας ενεργός πολίτης δεν νοείται να παραμένει απαθής ενώπιον μιας πολιτικής κρίσεως η οποία, εάν λείψει η εγρήγορσή μας, δεν αποκλείεται να εξελιχθεί σε κρίση εθνική με ολέθριες, εννοείται, συνέπειες.»
Να ένα ακόμη προφητικό διάγγελμα: Εάν ο πολίτης παραμείνει απαθής, δεν αποκλείεται να εξελιχθεί σε εθνική κρίση με ολέθριες συνέπειες… Δυστυχώς ο λαός παρέμεινε απαθής επί δεκαετίες, κατακερματισμένος μέσα στις κομματικές του εμπάθειες, λαμβάνοντας μάλιστα μέρος στο γενικό πλιάτσικο ως κλεφτοκοτάς, με τη φοροδιαφυγή, το λάδωμα, το αυθαίρετο, την κερδοσκοπία, κλπ. , ενώ σε επίπεδο κορυφής και κάτω από διαφορετικές κυβερνήσεις συνεχίστηκε έκτοτε – dirty business as usual – η ασυδοσία και η ατιμωρησία που μας έφερε στη χρεοκοπία και στην ιδιότυπη υποδούλωση σε ξένη μπότα.
Τζάμπα μάγκες είμαστε τελικά… Δειλοί, μοιραίοι, κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε εις μάτην ένα θαύμα…
«Κι όταν νικιούνται αυτοί που ενάντια στην αδικία παλεύουν,
Πάλι δεν έχει η αδικία δίκιο!
Η ήττα μας δεν αποδείχνει τίποτ' άλλο,
Πέρα απ' το ότι παραείμαστε λίγοι όσοι αγωνιζόμαστε ενάντια στην προστυχιά.»
(Μπέρτολτ Μπρεχτ, 1934)
Αντώνης ο Ελπιδόπουλος: Ψηλά το κεφάλι!
Γράφει η ΜΑΡΙΑ ΣΕΦΕΡΟΥ
Η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί, κι ο καλός ηγέτης φαίνεται από την αντιπολίτευση που ασκεί. Και ο Αντώνης ο Ελπιδόπουλος, κατά κόσμον Αντώνης Σαμαράς, έχει φροντίσει μέχρι στιγμής να μας πείσει ότι δεν έχει τη στόφα ηγέτη. Ωιμέ!
Το μόνο που έκανε, τόσο πριν από την εκλογή του ως προέδρου της ΝΔ, όσο και μετά, είναι να μας πουλάει ελπίδα. Τζάμπα είναι, γιατί όχι; Και δε μπορεί να σε εγκαλέσει κανείς αν αθετήσεις το λόγο σου. Θα του πεις, "η ελπίδα πεθαίνει τελευταία", γι' αυτό συνέχισε να ελπίζεις μέχρι να βγει η ψυχή σου.
Η ελπίδα είναι κάτι σαν τον αέρα κοπανιστό. Δε στοιχίζει τίποτα και δε φορολογείται. Γι' αυτό δε χρειάζεται να ζητάς απόδειξη όταν ο άλλος σου πουλάει ελπίδα. Και τούτο το γνωρίζει ο Αντώνης ο Ελπιδόπουλος και μοιράζει αβέρτα ελπίδες. Σου λέει "δεν είμαι υποχρεωμένος να εγκαταστήσω ταμειακή μηχανή για να σου κόψω απόδειξη. Άυλη ελπίδα πουλάω, ρε! Ψηλά το κεφάλι κωθώνια!"
Κι ενώ ο κοσμάκης τσουρουφλίζεται στην αγωνία με όσα τρομοκρατικά σενάρια παίζουν για τη φορομπηχτική πολιτική της παιδικής χαράς "ΠΑΣΟΚ Α.Ε.", ο κ. Ελπιδόπουλος δεν τολμάει να κάνει αντιπολίτευση με συγκεκριμένα επιχειρήματα επί των συγκεκριμένων μέτρων - αναποτελεσματικών, άδικων και γελοίων - για να δώσει δείγμα γραφής για το τι θα έκανε αυτός αν ήταν στη θέση του ΓΑΠ. Απλά ελπίζει ότι τα μέτρα της κυβέρνησης είναι προς τη σωστή κατεύθυνση! Μηδέν εις το "πηλίκιον"!
Η κυβέρνηση αυτοϊκανοποιείται μόνη της στο γήπεδο, ενώ ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αποδεικνύεται ανάξιος να σταθεί στο ύψος του θεσμικού του ρόλου. Απ' ό,τι φαίνεται, το ρόλο αυτό τον έχουν αναλάβει οι bloggers, ενώ λόγω της πολλής δημοκρατίας που τρέχει από τα μπατζάκια των κυβερνώντων, τόσο οι bloggers όσο και οι λαμβάνοντες μέρος στην ηλεκτρονική δημόσια διαβούλευση, είναι γραμμένοι κανονικά στους αδένες της γενετήσιας λειτουργίας των καθ΄ ύλην αναρμόδιων υπουργών.
Κατά τ' άλλα, εσείς οι οπαδοί του κ. Ελπιδόπουλου, βγείτε να με βρίσετε τώρα, όπως το έχετε κάνει μετά πάθους κάθε φορά που τολμάω να κρίνω το είδωλό σας. Οπαδοί είστε, έχω κατανόηση και σας συγχωρώ, διότι "ου γαρ οίδατε τι ποιείτε." Ο οπαδός τυφλώνεται, ακριβώς όπως και οι πράσινοι οπαδοί που είναι καταχαρούμενοι με την κυβέρνηση-παιδική χαρά των μαθητευόμενων μάγων που επέλεξαν.
Κάπως έτσι φτάσαμε στο σημερινό κατάντημα, παίδες Ελλήνων...
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΑΠΟΨΕΙΣ,
ΝΔ,
ΣΕΦΕΡΟΥ,
BLOGS
Τέλη κυκλοφορίας για πεθαμένους!
Γράφει η Μαρία Σεφέρου --Το ότι ζούμε σ’ ένα κράτος μπάχαλο όπου χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα,
--Το ότι σ’ αυτό το κράτος μπάχαλο ουδείς γνωρίζει πόσοι δημόσιοι υπάλληλοι (αργόσχολοι οι περισσότεροι) υπάρχουν και το λυμαίνονται,
--Το ότι οι πιο πολλοί από δαύτους με το που θα διοριστούν, επαξίως ή αναξίως, δε σκέπτονται πώς θα αποδώσουν έργο αλλά πώς θα πολλαπλασιάσουν το μισθό τους με πονηρά "επιδόματα", πλαστές υπερωρίες, οδοιπορικά, γρηγορόσημα και μίζες,
--Το ότι το όνειρο κάθε δημόσιου υπάλληλου είναι να του βγει καμιά εθελούσια έξοδος στα 40 ώστε να συνεχίσει να κάαθεται και να το γλεντάει εις βάρος των κορόιδων,
--Το ότι οι περισσότεροι από δαύτους όταν φτάνει πολίτης για εξυπηρέτηση στο γραφείο τους παθαίνουν υστερία σα να τους παρουσιάστηκε ο διάβολος μεταμορφωμένος,
Όλα τούτα, και άλλα ανατριχιαστικά ων ουκ έστιν αριθμός ούτε τέλος, είναι γνωστές και εδραιωμένες παραδόσεις στο Ελλαδιστάν και, σα γνήσιοι ραγιάδες που είμαστε, έχουμε όλοι εθιστεί στα πατροπαράδοτα αήθη κι έθιμα που έφεραν τη χώρα μας στο χείλος της καταστροφής.
Εκείνο όμως που ανακάλυψα μόλις προχτές είναι ότι στη χώρα του ημιανατέλλοντος και μηδέποτε ανατείλαντος (πράσινου) ήλιου, τούτο το κράτος-μπάχαλο δε γνωρίζει ούτε ποιος ζει και ποιος πεθαίνει! Να μπω αμέσως στο μακάβριο θέμα. Στο διπλανό διαμέρισμα έμενε ένας μοναχικός άνθρωπος, παλιά δόξα του ελληνικού αθλητισμού, ο οποίος αναχώρησε για τις μονές της αιωνίου ανάπαυσης το Σεπτέμβριο του 2006, σε ηλικία 80 ετών. Τους τελευταίους έξι μήνες της ζωής του είχε την τύχη να τον ξαναβρεί μια παιδική του φίλη, που μόλις είχε χηρέψει, η οποία του συμπαραστάθηκε με στοργή τις τελευταίες δύσκολες μέρες της ζωής του και τον έθαψε με κάθε επισημότητα.
Ένας ανιψιός από άλλη πόλη, μοναδικός συγγενής που κληρονόμησε ολόκληρη την τεράστια ακίνητη περιουσία από το θείο, στον οποίο δεν έκανε ούτε τηλεφώνημα όταν ζούσε - συνήθης πρακτική στη χώρα των αρπακτικών και ημιάγριων - ήρθε νύχτα και έγδυσε το σπίτι του συχωρεμένου, και μετά μην τον είδατε.
Ο μακαρίτης καλός μου γείτονας είχε ένα αυτοκίνητο 1500 κυβικών, έτους πρώτης κυκλοφορίας στην Ελλάδα 1970. Το αυτοκίνητο αυτό θεωρήθηκε από τον ανιψιό ανύπαρκτης αξίας και βρίσκεται μέχρι σήμερα παρκαρισμένο εκεί που το είχε αφήσει ο εκλιπών, μπροστά στη διπλανή πολυκατοικία. Στα τρία χρόνια και κάτι μήνες από τότε οι κάτοικοι της περιοχής έχουμε ειδοποιήσει το Δήμο (σημειωτέον ότι ο ισόβιος Δήμαρχός μας ήταν φίλος του αποθανόντος), τη Δημοτική Αστυνομία, την Τροχαία, εκατοντάδες φορές, πρώτον διότι υπάρχει τρομερό πρόβλημα parking στη γειτονιά και δεύτερο διότι το ίδιο το σαράβαλο είναι εστία μολύνσεως. Όμως οι αρμόδιοι αγρόν ηγόρασαν! Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα… Όλοι δηλώνουν αναρμόδιοι.
Προσωπικά έχω δώσει επανειλημμένα σε περιπολικά το τηλέφωνο της φίλης του μακαρίτη η οποία επικοινωνεί με τον ανιψιό. Μάλιστα στην αρχή του είχα τηλεφωνήσει κι εγώ η ίδια να έρθει να το πάρει. Μέσα στην τριετία η Τροχαία φιλοτιμήθηκε να βάλει κάποιο ειδοποιητήριο στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου που έλεγε ότι αν το αυτοκίνητο δεν μετακινηθεί μέχρι την τάδε προθεσμία θα αποσυρθεί. Η προθεσμία εξέπνευσε πριν από κάνα δυο χρόνια και το στοιχειωμένο αυτοκίνητο βρίσκεται ακόμα εκεί…
Σε όλο αυτό το διάστημα αλληλογραφία του μακαρίτη από ιδιώτες και υπηρεσίες κατέφθανε στην πολυκατοικία και ήμουνα η μόνη που φρόντιζα να την επιστρέφω στον αποστολέα με την ένδειξη “απεβίωσε”. Εκείνοι όμως το βιολί τους. Συνέχισαν να στέλνουν ειδοποιητήρια. Τελευταία είχα αγανακτήσει, και όταν έλαβα ένα περιοδικό του συλλόγου στον οποίο ανήκε ο εκλιπών, το άνοιξα για να βρω κάποιο τηλέφωνο να τηλεφωνήσω να σταματήσουν τις αποστολές διότι ο μακαρίτης εκεί που είναι δε μπορεί να διαβάσει.
Τηλεφώνησα λοιπόν στο Γραφείο Τύπου του περιοδικού για να ενημερώσω και να ζητήσω να σβήσουν το συγκεκριμένο όνομα από τα αρχεία τους, αφού ο συχωρεμένος με είχε διαβεβαιώσει ότι δεν θα ξαναγύριζε.
--«Σας το έχω επιστρέψει πολλές φορές με την ένδειξη “απεβίωσε”, αλλά εσείς συνεχίζετε να το στέλνετε. Γιατί να ξοδεύετε χαρτί και ταχυδρομικά χωρίς λόγο;» , είπα.
«Δεν πειράζει για το χαρτί», μου λέει, «δεν είναι θέμα αυτό αλλά, αφού επιμένεις, τηλεφώνησε αύριο που θα είναι η κοπέλα να της το πεις γιατί εγώ δε μπορώ να μπω στο κομπιούτερ και να σβήσω το όνομα από τη λίστα.»
--«Εσείς δε μπορείτε να σημειώσετε το όνομα και να της το πείτε; Εγώ εξυπηρέτηση σας κάνω, κι εσείς μου αναθέτετε πρόσθετη δουλειά; Έχω κι άλλες δουλειές και μπορεί να το ξεχάσω. Σας παρακαλώ γράψτε το όνομα.»
--«Όχι δε γράφω τίποτα, να ξανατηλεφωνήσετε αύριο», απάντησε αγενέστατα ο τεμπέλαρος.
Είχα φουντώσει από την αγανάκτηση και σκέφτηκα να μην ξανασχοληθώ με το θέμα. Έτσι την επομένη δεν τηλεφώνησα. Όμως τη μεθεπόμενη ευαισθητοποιήθηκα και πάλι - είμαι αδιόρθωτη - και τηλεφώνησα, για ν’ αντιμετωπίσω ένα είδος ιεράς εξέτασης. Ποια είμαι, τι συγγένεια είχα με το μακαρίτη, πώς ξέρω ότι πέθανε, ποιο είναι το τηλέφωνό μου, αριθμός ταυτότητας, διεύθυνση και δε συμμαζεύεται. Στο Καφριστάν, πάει κανείς να κάνει το καλό και ταλαιπωρείται αφάνταστα, ενώ συχνά βρίσκει και το μπελά του.
Ας έλθω τώρα στο χειρότερο. Προπαραμονή Χριστουγέννων ήρθε στο όνομα του συχωρεμένου ένα ακόμη ειδοποιητήριο για να πληρώσει τα τέλη κυκλοφορίας του 2010. Δεν θυμάμαι συγκεκριμένα να είχα εξοργιστεί έτσι στο παρελθόν, αλλά εικάζω ότι το ίδιο ειδοποιητήριο θα είχε έρθει και πέρυσι το Δεκέμβριο, και πρόπερσι, και αντιπρόπερσι, και κατά πάσα πιθανότητα το επέστρεψα, όπως και άλλα ειδοποιητήρια για φόρους, με την ένδειξη “απεβίωσε”. Προφανώς, όμως, ουδείς στην εφορία ασχολείται με επιστροφές αλληλογραφίας και πάνε κατ’ ευθείαν στον κάλαθο των αχρήστων.
Αναρωτιέμαι λοιπόν και διαρρηγνύω τα ιμάτιά μου: Όταν κάποιος δεν πληρώνει τέλη κυκλοφορίας μια χρονιά, δεν πληρώνει δεύτερη χρονιά, δεν πληρώνει τρίτη, τότε δεν έχει κάποιες συνέπειες; Όταν κυκλοφορεί κάποιος χωρίς σήμα τελών κυκλοφορίας και τον πιάσει η Τροχαία, δεν πληρώνει πρόστιμο; Εδώ τι μέτρα πήραν και τι έκαναν για ένα αυτοκίνητο που στην εφορία εμφανίζεται να μην έχει πληρώσει τέλη κυκλοφορίας για τρία χρόνια; Τίποτα προφανώς! Απλά συνεχίζουν να στέλνουν ειδοποιητήρια.
Η απορία μου είχε φτάσει στο κατακόρυφο και έκανα κάτι που δεν το έχω κάνει ποτέ. «Συγχώρα με, μακαρίτη», είπα μέσα μου, «αλλά θα το κάνω το κρίμα, μπας και απαλλαγείς κι εσύ από το κυνηγητό της εφορίας κι εγώ από την ταλαιπωρία να ενημερώνω δεξιά αριστερά ότι έχεις πεθάνει.» Βασικά ήθελα να δω αν τα τέλη κυκλοφορίας ήταν αθροιστικά, συμπεριλαμβάνοντας και τις προηγούμενες χρονιές που δεν είχαν πληρωθεί. Δεν ήταν όμως! Ήταν μόνο τα τέλη του 2010: Τέλη κυκλοφορίας 202.00€, και περιβαλλοντικά τέλη 150€. Σύνολο 352 ευρώ. Holy Cow! Αναφώνησα. Κανείς στο εφοριακό μπάχαλο δε γνωρίζει ότι για τρείς συνεχείς χρονιές τα τέλη κυκλοφορίας δεν είχαν πληρωθεί; Ή μήπως συμβαίνει τίποτα χειρότερο;
Τι έτι χρείαν έχομε μαρτύρων ότι το φοροεισπρακτικό σύστημα είναι σε πλήρη διάλυση; Τι έτι χρείαν έχομε μαρτύρων ότι στο Ελλαδιστάν κανείς δεν ξέρει ποιος ζει, ποιος πεθαίνει; Και ποιος εγγυάται ότι μέσα σε τούτο το μπάχαλο οι συντάξεις πολλών αποθαμένων ίσως συνεχίζουν για χρόνια να κατατίθενται στον ίδιο τραπεζικό λογαριασμό, αφού μόνο κατά σύμπτωση γνωρίζουν οι αρμόδιοι ποιοι έχουν πεθάνει;
Τέλος, τι έτι χρείαν έχομεν μαρτύρων ότι τούτη η χώρα με τον υπέεεροχο λαό της έχει μόνο παρελθόν αλλά δεν έχει μέλλον;
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΑΠΟΨΕΙΣ,
ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΤΟΜΕΑΣ,
ΕΛΛΑΔΑ,
ΣΕΦΕΡΟΥ,
BLOGS
Ποιος είπε το “ΟΧΙ” παιδιά; Ξέρει κανείς;
Γράφει η ΜΑΡΙΑ ΣΕΦΕΡΟΥ O μήνας έχει 28 (ενώ 'εννιά' έχει κάθε μέρα για τους πολιτικούς μας, χα, χα), κι εμείς από συνήθεια θα “γιορτάσουμε” για μια ακόμη φορά το “ΟΧΙ”. Οι ρεπόρτερ θα βγουν στο δρόμο με τα μαρκούτσια για να ρωτήσουν μαθητές τι έγινε στις 28 Οκτωβρίου του 1940, και τα παιδιά, που ξέρουν όλα τα ονόματα ποδοσφαιριστών απέξω κι ανακατωτά, θα τους απαντήσουν ένα σωρό ανοησίες. Στη συνέχεια οι ανοησίες αυτές θ’ ανακοινωθούν δίκην χαβαλέ στο τηλεοπτικό κοινό από τη μικρή οθόνη, κι όλοι μαζί θα διασκεδάσουμε, όπως είναι το έθιμο, με τα χάλια μας.
Εκείνο, βέβαια, για το οποίο οι μαθητές έχουν πιο άγρια μεσάνυχτα είναι το ποιος διάολο είπε το “ΟΧΙ”.
Εκείνο, βέβαια, για το οποίο οι μαθητές έχουν πιο άγρια μεσάνυχτα είναι το ποιος διάολο είπε το “ΟΧΙ”.
Αυτό είναι επτασφράγιστο μυστικό για να μην προσβληθεί η “δημοκρατία” μας και γίνει καμιά ανεπιθύμητη σύγκριση με τους χαραμοταϊσμένους πολιτικούς ηγετίσκους μας.
Πω, πω, ανατριχιάζω! Ωστόσο, οι πιο διαβασμένοι από τους ερωτώμενους θα απαντήσουν, “ο λαός”, διότι αυτά τους λένε οι φαρισαίοι και υποκριτές. Και να φανταστείτε το 1940 δεν υπήρχε τηλεόραση για δημοσκοπήσεις, προπαγάνδα, πλύση εγκεφάλου και συντονισμό… Πάντως, δεν είναι η μοναδική φορά που οι “προοδευτικοί” Έλληνες φτύνουν την ιστορία τους.
Στο διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό ο (αμελέτητος) Ιωάννης Μεταξάς – χτύπα ξύλο – τόνιζε:
"Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ' εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών."
Δυστυχώς, όμως, το μεγάλο "ΟΧΙ" του 1940, που σύμφωνα με τη “δημοκρατική” εκδοχή της ιστορίας δεν το είπε ο Μεταξάς στο λαό αλλά το επέβαλε ο λαός στο Μεταξά, ακυρώθηκε στη συνέχεια με το "ΝΑΙ" στην επάρατη αδελφοσφαγή που είπε ο ίδιος ο ηρωικός λαός μας, απαντώντας “ΝΑΙ” στις αντιμαχόμενες εξωτερικές δυνάμεις που προωθούσαν τα δικά τους κυριαρχικά σχέδια στη χώρα μας. Ευτυχώς για τον (αμελέτητο) δικτάτορα, είχε πεθάνει στις 29 Ιανουαρίου του 1941, γιατί αλλιώς οι “δημοκράτες” θα του φόρτωναν και τις ευθύνες για τον αιματηρό εμφύλιο του 1944-49.
Ωστόσο, μέχρι τις μέρες μας, ο λαός συνεχίζει ποικιλοτρόπως να ακυρώνει το ηρωικό “ΟΧΙ” του 1940, παρόλο που το οικειοποιείται ως εντελώς δικό του... Βλέπετε, για να λειτουργήσει η κομματοκρατία, την οποία λιβανίζουμε ως θεά, χρειάζεται το μίσος, το διχασμό και τις πλατείες “Κλαυθμώνος”, ενώ τον πικρό καρπό της “δημοκρατίας” που απολαμβάνουμε τον γευόμαστε καθημερινά και μοιρολογάμε χωρίς τέλος για το τι μας βρήκε…
Τώρα, το παραμύθι ότι το μεγάλο "ΟΧΙ" το είπε ο λαός και όχι ο δικτάτορας Μεταξάς μου δημιουργεί την απορία: γιατί τις τελευταίες δεκαετίες ο ίδιος ηρωικός λαός λέει συνεχώς "ΝΑΙ" σ' εκείνους που τον ταπεινώνουν και τον καταδυναστεύουν οδηγώντας τη χώρα του στον απόλυτο εξευτελισμό, την αθλιότητα και τη χρεοκοπία;
Στο διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό ο (αμελέτητος) Ιωάννης Μεταξάς – χτύπα ξύλο – τόνιζε:
"Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.
Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ' εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.
Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών."
Δυστυχώς, όμως, το μεγάλο "ΟΧΙ" του 1940, που σύμφωνα με τη “δημοκρατική” εκδοχή της ιστορίας δεν το είπε ο Μεταξάς στο λαό αλλά το επέβαλε ο λαός στο Μεταξά, ακυρώθηκε στη συνέχεια με το "ΝΑΙ" στην επάρατη αδελφοσφαγή που είπε ο ίδιος ο ηρωικός λαός μας, απαντώντας “ΝΑΙ” στις αντιμαχόμενες εξωτερικές δυνάμεις που προωθούσαν τα δικά τους κυριαρχικά σχέδια στη χώρα μας. Ευτυχώς για τον (αμελέτητο) δικτάτορα, είχε πεθάνει στις 29 Ιανουαρίου του 1941, γιατί αλλιώς οι “δημοκράτες” θα του φόρτωναν και τις ευθύνες για τον αιματηρό εμφύλιο του 1944-49.
Ωστόσο, μέχρι τις μέρες μας, ο λαός συνεχίζει ποικιλοτρόπως να ακυρώνει το ηρωικό “ΟΧΙ” του 1940, παρόλο που το οικειοποιείται ως εντελώς δικό του... Βλέπετε, για να λειτουργήσει η κομματοκρατία, την οποία λιβανίζουμε ως θεά, χρειάζεται το μίσος, το διχασμό και τις πλατείες “Κλαυθμώνος”, ενώ τον πικρό καρπό της “δημοκρατίας” που απολαμβάνουμε τον γευόμαστε καθημερινά και μοιρολογάμε χωρίς τέλος για το τι μας βρήκε…
Τώρα, το παραμύθι ότι το μεγάλο "ΟΧΙ" το είπε ο λαός και όχι ο δικτάτορας Μεταξάς μου δημιουργεί την απορία: γιατί τις τελευταίες δεκαετίες ο ίδιος ηρωικός λαός λέει συνεχώς "ΝΑΙ" σ' εκείνους που τον ταπεινώνουν και τον καταδυναστεύουν οδηγώντας τη χώρα του στον απόλυτο εξευτελισμό, την αθλιότητα και τη χρεοκοπία;
Αναρωτιέμαι, πώς εκφυλίστηκαν τόσο οι απόγονοι των υπερήφανων ηρώων του “ΟΧΙ” του 1940, που έχυσαν το αίμα τους για να υπερασπιστούν τα πάτρια εδάφη;
"Φταίνε οι πολιτικοί ηγέτες μας", θ’ απαντήσει ο δημοκράτης και φασιστοθάφτης.
"Φταίνε οι πολιτικοί ηγέτες μας", θ’ απαντήσει ο δημοκράτης και φασιστοθάφτης.
“Και τι σημασία έχουν οι ηγέτες;”, ρωτάω εγώ η αφελής.
Ας κάνει μόνος του κουμάντο ο λαός, όπως ενήργησε και το 1940, απαντώντας “OXI” στα σχέδια της φασιστικής Ιταλίας του Μουσσολίνι, χωρίς εντολή άνωθεν! Αυτό δεν πιστεύουν οι “προοδευτικοί” δημοκράτες; Άλλωστε αυτό βροντοφωνάζουν με μολότοφ και οι αντιεξουσιαστές, ότι δηλαδή οι λαοί δε χρειάζονται ηγέτες για καθοδήγηση!
Λοιπόν, για να ανακεφαλαιώνουμε, έχουμε και λέμε: Το 1940 το "ΟΧΙ" δεν το είπε μόνο ο Ιωάννης Μεταξάς. Το είπε μετά απ' αυτόν ΚΑΙ ο λαός, και κυρίως ο στρατός, όχι μόνο επειδή το ένιωθε – και δεν έχω κανένα λόγο ν’ αμφισβητήσω τον πατριωτισμό των Ελλήνων – αλλά επειδή στις δικτατορίες οι λαοί, θέλουν δε θέλουν, λένε πάντα ό,τι τους διατάσσει ο δικτάτορας να πουν. Αυτός άλλωστε είναι και ο ορισμός της δικτατορίας: να λέει ο λαός "ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ" τα κελεύσματα του δικτάτορα.
Το περίεργο είναι ότι σήμερα, χτες, και προχτές που οι πολιτικοί μας ηγετίσκοι, μωροφιλόδοξοι οσφυοκάμπτες, λένε συνεχώς "YES" στους καμουφλαρισμένους “αφέντες του κόσμου”, ο λαός λέει επίσης "YES" στους εκλεγμένους "yes men" του, αν και δεν έχουμε δικτατορία! Κάτι πράγματα! Ο παλιός καλός ηρωισμός φαίνεται πως εξέλιπε από τα κύτταρά μας… Το πώς και γιατί μπορεί να το απαντήσει εύκολα όποιος διαθέτει ακόμη εν λειτουργία κοινό νου.
Δια της εις άτοπον απαγωγής, λοιπόν, το μόνο λογικό συμπέρασμα στο οποίο οδηγούμαι, επειδή η αθλιότητα του "YES" των ηγετίσκων μας είναι επαναλαμβανόμενη και ο "περήφανος" λαός δεν τους λέει "ΟΧΙ", είναι ότι μόνο όταν βρεθεί κάποιος σαν τον Με... (Σσστ, πιπέρι!) να πει ξανά το "ΟΧΙ", μπορεί να δούμε άσπρη μέρα. Αλλά πού τέτοια τύχη... Μας προσέχουν τώρα οι εξαποδώ "φίλοι" μας μπας και ξεστρατήσουμε και τους χαλάσουμε τα καταχθόνια κυριαρχικά σχέδια...
Επί τω έργω τώρα παιδιά: αν δεν το έχετε ήδη κάνει, κολλήστε μου την ταμπέλα της "φασίστριας", επειδή τολμάω να ξεστομίσω αυτό που πολλοί αγανακτισμένοι πολίτες θα έβλεπαν σα σανίδα σωτηρίας, αλλά δεν τολμούν να το αρθρώσουν. (Μόνο στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις το ψιθυρίζουν.) Μάλιστα, κάποιοι αμετανόητοι εθνικιστές – φασίστες του κερατά – ψιθυρίζουν πως αντί της εξυφαινόμενης παγκόσμιας δικτατορίας, που φαίνεται να την αποδεχόμαστε αναντίρρητα σα γνήσιοι ραγιάδες, θα ήταν προτιμότερη μια ντόπια… Η παροιμία δε λέει, «Παπούτσι από τον τόπο σου κι ας ειν’ και μπαλωμένο»;
Σκασμός, ρε! Τι μουρμούρισες ζωντόβολο φασιστόμουτρο; Για τη δικτατορία της κουκούλας που έχει εγκαθιδρυθεί; Α, αυτή είναι στις αρμοδιότητες του αρχάγγελου Μιχαήλ. Ας τον εμπιστευτούμε.
Τι θα έλεγε, άραγε, αν ζούσε ο μεγάλος πατριώτης Μάνος Χατζιδάκις για τη σημερινή πολιτική εξαχρείωση και κοινωνική εξαθλίωση; Ο εθνικός μας μουσικοσυνθέτης συνήθιζε να τα λέει έξω απ’ τα δόντια. Δείτε ένα προφητικό απόσπασμα από μια συγκλονιστική συνέντευξη του συνθέτη και διανοούμενου Μάνου Χατζιδάκι, που μεταδόθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό ΤΟΡ-FΜ και δημοσιεύθηκε στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» της 9ης Φεβρουαρίου 1989, δηλαδή πριν από 20 χρόνια!
«"Όποια κι αν είναι η δουλειά σου, πρέπει να κατέβεις κάτω και να μιλήσεις. Αυτό είναι υποχρέωση κάθε πολίτου, και ακόμα περισσότερο ενός υπεύθυνου πολίτου, αλλά όχι μέσα από την τέχνη. Κάθε άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να μιλήσει, πάντα την έχει. Αλλά πρέπει να είναι έτοιμος να πληρώσει ένα τίμημα. Και εκεί είναι που γίνεται η μεγάλη μάχη με τον εαυτό μας. Πόσοι είμαστε αποφασισμένοι να πληρώσουμε;
Ζούμε τη μοιραία κατάληξη ενός κόσμου που προετοιμάσθηκε για την εξαφάνισή του. Ο μεταπολεμικός κόσμος, και ιδιαίτερα ο πολιτικός, δεν προετοίμασε το σπάνιο είδος και το πολύ ακριβό, του ελεύθερου πολίτη. Εγώ δεν έχω καμιά ελπίδα (για τη χώρα μας), παρά αν γίνει ένα θαύμα. Εγώ δεν πιστεύω ότι έχουμε σήμερα τη δύναμη να επιβιώσουμε σαν εθνική οντότητα. Θα μείνουμε σαν νάνοι αλλοτινών καιρών. Και θα το δείτε, όταν θα έρθει η πλήρης ένωση με την Ευρώπη, σε ποια κατάσταση θα βρισκόμαστε. Ποια είναι η υποδομή για να υπάρξουν επιβιώνοντα έστω ένα δύο χαρακτηριστικά της εθνικότητάς μας;"
Στην ερώτηση: "Φρονείτε ότι δεν υπάρχει κάποια ελπίδα, κάποια διέξοδος; Τι θα μπορούσε να γίνει κατά τη γνώμη σας;" απαντά:
Λοιπόν, για να ανακεφαλαιώνουμε, έχουμε και λέμε: Το 1940 το "ΟΧΙ" δεν το είπε μόνο ο Ιωάννης Μεταξάς. Το είπε μετά απ' αυτόν ΚΑΙ ο λαός, και κυρίως ο στρατός, όχι μόνο επειδή το ένιωθε – και δεν έχω κανένα λόγο ν’ αμφισβητήσω τον πατριωτισμό των Ελλήνων – αλλά επειδή στις δικτατορίες οι λαοί, θέλουν δε θέλουν, λένε πάντα ό,τι τους διατάσσει ο δικτάτορας να πουν. Αυτός άλλωστε είναι και ο ορισμός της δικτατορίας: να λέει ο λαός "ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ" τα κελεύσματα του δικτάτορα.
Το περίεργο είναι ότι σήμερα, χτες, και προχτές που οι πολιτικοί μας ηγετίσκοι, μωροφιλόδοξοι οσφυοκάμπτες, λένε συνεχώς "YES" στους καμουφλαρισμένους “αφέντες του κόσμου”, ο λαός λέει επίσης "YES" στους εκλεγμένους "yes men" του, αν και δεν έχουμε δικτατορία! Κάτι πράγματα! Ο παλιός καλός ηρωισμός φαίνεται πως εξέλιπε από τα κύτταρά μας… Το πώς και γιατί μπορεί να το απαντήσει εύκολα όποιος διαθέτει ακόμη εν λειτουργία κοινό νου.
Δια της εις άτοπον απαγωγής, λοιπόν, το μόνο λογικό συμπέρασμα στο οποίο οδηγούμαι, επειδή η αθλιότητα του "YES" των ηγετίσκων μας είναι επαναλαμβανόμενη και ο "περήφανος" λαός δεν τους λέει "ΟΧΙ", είναι ότι μόνο όταν βρεθεί κάποιος σαν τον Με... (Σσστ, πιπέρι!) να πει ξανά το "ΟΧΙ", μπορεί να δούμε άσπρη μέρα. Αλλά πού τέτοια τύχη... Μας προσέχουν τώρα οι εξαποδώ "φίλοι" μας μπας και ξεστρατήσουμε και τους χαλάσουμε τα καταχθόνια κυριαρχικά σχέδια...
Επί τω έργω τώρα παιδιά: αν δεν το έχετε ήδη κάνει, κολλήστε μου την ταμπέλα της "φασίστριας", επειδή τολμάω να ξεστομίσω αυτό που πολλοί αγανακτισμένοι πολίτες θα έβλεπαν σα σανίδα σωτηρίας, αλλά δεν τολμούν να το αρθρώσουν. (Μόνο στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις το ψιθυρίζουν.) Μάλιστα, κάποιοι αμετανόητοι εθνικιστές – φασίστες του κερατά – ψιθυρίζουν πως αντί της εξυφαινόμενης παγκόσμιας δικτατορίας, που φαίνεται να την αποδεχόμαστε αναντίρρητα σα γνήσιοι ραγιάδες, θα ήταν προτιμότερη μια ντόπια… Η παροιμία δε λέει, «Παπούτσι από τον τόπο σου κι ας ειν’ και μπαλωμένο»;
Σκασμός, ρε! Τι μουρμούρισες ζωντόβολο φασιστόμουτρο; Για τη δικτατορία της κουκούλας που έχει εγκαθιδρυθεί; Α, αυτή είναι στις αρμοδιότητες του αρχάγγελου Μιχαήλ. Ας τον εμπιστευτούμε.
Τι θα έλεγε, άραγε, αν ζούσε ο μεγάλος πατριώτης Μάνος Χατζιδάκις για τη σημερινή πολιτική εξαχρείωση και κοινωνική εξαθλίωση; Ο εθνικός μας μουσικοσυνθέτης συνήθιζε να τα λέει έξω απ’ τα δόντια. Δείτε ένα προφητικό απόσπασμα από μια συγκλονιστική συνέντευξη του συνθέτη και διανοούμενου Μάνου Χατζιδάκι, που μεταδόθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό ΤΟΡ-FΜ και δημοσιεύθηκε στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» της 9ης Φεβρουαρίου 1989, δηλαδή πριν από 20 χρόνια!
«"Όποια κι αν είναι η δουλειά σου, πρέπει να κατέβεις κάτω και να μιλήσεις. Αυτό είναι υποχρέωση κάθε πολίτου, και ακόμα περισσότερο ενός υπεύθυνου πολίτου, αλλά όχι μέσα από την τέχνη. Κάθε άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να μιλήσει, πάντα την έχει. Αλλά πρέπει να είναι έτοιμος να πληρώσει ένα τίμημα. Και εκεί είναι που γίνεται η μεγάλη μάχη με τον εαυτό μας. Πόσοι είμαστε αποφασισμένοι να πληρώσουμε;
Ζούμε τη μοιραία κατάληξη ενός κόσμου που προετοιμάσθηκε για την εξαφάνισή του. Ο μεταπολεμικός κόσμος, και ιδιαίτερα ο πολιτικός, δεν προετοίμασε το σπάνιο είδος και το πολύ ακριβό, του ελεύθερου πολίτη. Εγώ δεν έχω καμιά ελπίδα (για τη χώρα μας), παρά αν γίνει ένα θαύμα. Εγώ δεν πιστεύω ότι έχουμε σήμερα τη δύναμη να επιβιώσουμε σαν εθνική οντότητα. Θα μείνουμε σαν νάνοι αλλοτινών καιρών. Και θα το δείτε, όταν θα έρθει η πλήρης ένωση με την Ευρώπη, σε ποια κατάσταση θα βρισκόμαστε. Ποια είναι η υποδομή για να υπάρξουν επιβιώνοντα έστω ένα δύο χαρακτηριστικά της εθνικότητάς μας;"
Στην ερώτηση: "Φρονείτε ότι δεν υπάρχει κάποια ελπίδα, κάποια διέξοδος; Τι θα μπορούσε να γίνει κατά τη γνώμη σας;" απαντά:
"Τίποτα. Η πλήρης εξαφάνισή μας. Και θα γίνει. Είμαι βέβαιος. Και μην ξεχνούμε ότι, σε τελευταία ανάλυση, οι μόνες στιγμές που σκεφθήκαμε σοβαρά σαν έθνος ήταν στις καταστροφές. Ας περάσουμε μια καταστροφή μήπως και σωθούμε".» (Πηγή)
ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ
Την άποψη της κυρίας Σεφέρου την ασπάζομαι. ΣΥΜΦΩΝΩ μαζί της αλλά θεωρώ υποχρέωσή μου να επισυνάψω και την ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΑΠΟΨΗ η οπόια συνοψίζεται στα λεγόμενα του ιστορικού Γ. Κορδάτου. Την παραθέτω και τα συμπεράσματα δικά σας :
«.. Ο Μεταξάς κανένα ΟΧΙ δεν είπε στον Ιταλό πρεσβευτή. Το ΟΧΙ το είπε ο ελληνικός λαός και στο αλβανικό μέτωπο και ύστερα στον καιρό της κατοχής με την Εθνική Αντίσταση…Ο Μεταξάς δεν έπαιξε τον ιστορικό ρόλο που καλούσαν οι περιστάσεις να παίξει. Ως την τελευταία στιγμή έλπιζε πως ο Μουσολίνι δεν θα μας επιτίθονταν , γιατί πολλά περίμενε από τον Χίτλερ που τον πίστευε για φίλο και προστάτη της Ελλάδας! Γι ‘ αυτό όταν στις 4 το πρωι της 28 Οκτώβρη 1940 τον ξύπνησε ο Ιταλός Πρεσβευτής Γκράτσι για να του επιδώσει το τελεσίγραφο δεν κατάλαβε περί τίνος επρόκειτο – έτσι διηγείται ο Γκράτσι που κατά τα άλλα γράφει με πολλή συμπάθεια για το Μεταξά και άρχισε τις φιλοφρονήσεις. Όταν δε διάβασε το τελεσίγραφο ούτε αγρίεψε, ούτε κράτησε την ψυχραιμία του, ούτε βρήκε δύο λέξει από εκείνες που μένουν ιστορικές για να πει για λογαριασμό της Ελλάδας, παρά δάκρυσε..(βλ.(8),σελ.57-58(2)). ¨όταν τελείωσε το διάβασμα του φασιστικού τελεσιγράφου( διηγείται ο ιταλός πρεβευτής Γκράτσι) «κοίταξε κατάματα το Γκράτσι και με συγκινημένη αλλά σταθερή φωνή του είπε στα γαλλικά :ώστε έχω πόλεμο»!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

