Δίνουμε άδειες σε εγκληματίες, επειδή δεν χωράνε στις φυλακές. Ευτυχώς έφυγαν οι παλαβοί του Σύριζα κ ήρθαν οι λογικοί στην εξουσία. https://t.co/ZUj59NveEZ
— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) September 15, 2026
Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο
ΑΡΘΡΑΡΑ
Του Θάνου Τζήμερου
Είσαι πολύ ερωτευμένος/η/ο. Αλλά σου "τα φοράει". Πόσες φορές μπορείς να την/τον/το συγχωρήσεις; Μία; Δύο; Πέντε; Δεκαπέντε;
Αν απαντήσεις "45 και βάλε", κάτι δεν πάει καλά. Μάλλον σ’ αρέσει.
45 φορές, μάθαμε ότι είχε συλληφθεί στο παρελθόν ο αρχηγός των εγκληματιών που έσπασαν τον σωλήνα αερίου στην Πλάκα με αποτέλεσμα να χάσουν από την έκρηξη τη ζωή τους έξι άνθρωποι και να γκρεμιστεί ένα σπίτι. Και οι τρεις είχαν 78 συλλήψεις στην πλάτη τους, για κλοπές, ληστείες και ναρκωτικά. 78 παραβιάσεις του πλαισίου συμβίωσης με την υπόλοιπη κοινωνία, την εφαρμογή του οποίου η Πολιτεία εγγυάται και πληρώνεται από τους φόρους μας για να το κάνει.
Όμως και οι τρεις σουλατσάριζαν ελεύθεροι. Για να συνεχίσουν τις "απιστίες" τους.
Στις πόσες συλλήψεις, τελικά, αποφασίζει η Πολιτεία ότι οι συγκεκριμένοι κατ’ επάγγελμα και κατά συρροήν εγκληματίες δεν υπάρχει περίπτωση να σωφρονιστούν και να αλλάξουν συμπεριφορά;
Ότι πρέπει να πάρουν οριστικά διαζύγιο από την υπόλοιπη κοινωνία;
Πότε νομοθέτες και δικαστές θα αρχίσουν να σκέφτονται ότι η ζωή και η περιουσία των πολιτών έχουν κι αυτές κάποια αξία και πρέπει να προστατευθούν;
Πόσο ερωτευμένο είναι όλο το σύστημα απόδοσης Δικαιοσύνης στη χώρα μας με το έγκλημα, που σκέφτεται, για τον δυνητικό δολοφόνο, "ας του δώσουμε και μια 46η ευκαιρία"; Κι αν αυτή τη φορά σκοτώσει ανθρώπους; Ε, τι να κάνουμε, παράπλευρες απώλειες!
Στη βάση αυτού του εγκληματικού "έρωτα" βρίσκεται μία θεωρητική διαστροφή και πολλά δικονομικά "δώρα" προς την παραβατικότητα. Οι πράξεις για τις οποίες συλλαμβάνονταν οι τρεις δολοφόνοι διώκονται σε βαθμό πλημμελήματος. Για τα πλημμελήματα, ο νόμος γενικά δεν προβλέπει προφυλάκιση, και οι δικαστές τους άφηναν ελεύθερους. Όταν, τελικά, οι υποθέσεις έφταναν στο ακροατήριο, οι ποινές είτε αναστέλλονταν είτε μετατρέπονταν σε χρηματικές.
Υπάρχει και η πατέντα συνένωσης των υποθέσεων και το πλαφόν των 8 ετών εκτιτέας ποινής για πλημμελήματα. (Με τον ν. 5090/2024 πήγε στα 10 έτη.) Ακόμα και 50 κλοπές να είχε κάνει κάποιος, δεν μπορούσε να φάει περισσότερα από 8 χρόνια αθροιστικά. Στην πράξη, με την υφ’ όρον απόλυση και τα μεροκάματα στη φυλακή, σε 18 μήνες ήταν έξω. Μπορεί και νωρίτερα, γιατί η φιλόστοργη Πολιτεία ψηφίζει συχνά πυκνά "ευεργετικές διατάξεις αποσυμφόρησης των σωφρονιστικών καταστημάτων". Ευεργετικές για τους εγκληματίες. Καταδικαστικές για όλους τους άλλους.
Αυτή είναι η δικονομική διαστροφή.
Υπάρχει όμως και η θεωρητική, που είναι πολύ πιο σοβαρή, διότι διατρέχει ολόκληρη τη φιλοσοφία του νομικού μας συστήματος.
Στη νομοθεσία μας ένα έγκλημα τιμωρείται ανάλογα με τη ζημιά που προκαλεί και όχι με την ηθική του απαξία. Η κλοπή €20.000 από ένα πολυκατάστημα θεωρείται πιο σημαντική από την κλοπή €2.000 από μια φτωχή γριούλα. Όμως αυτά τα €2.000 μπορεί να είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου για τη γιαγιά, ένα αποκούμπι που αν της το πάρεις την αφήνεις ξεκρέμαστη, αντιμέτωπη με το φάσμα της πείνας.
Η κλοπή καλωδίων από υποδομές, όπως από τα συστήματα ασφάλειας των σιδηροδρόμων, αντιμετωπιζόταν ως κλοπή υλικού και τιμωρούνταν ανάλογα με την αξία του χαλκού, μολονότι μπορούσε να προκαλέσει πολύνεκρα δυστυχήματα. (Μην ξεχνάμε ότι από μια τέτοια κλοπή ξεκίνησε το ντόμινο των λαθών που οδήγησε στην τραγωδία των Τεμπών.)
Το να εισπράττει κάποιος χρήματα από έρανο για καρκινοπαθή παιδιά, για να κάνει ντόλτσε βίτα και να τα παίζει στον τζόγο, είναι αδιανόητα ανήθικη πράξη, για την οποία ούτε η ποινή του θανάτου είναι αρκετή. Θα αντιμετωπιστεί όμως ως οικονομικό αδίκημα. (Κι "ευτυχώς" που έφαγε εκατομμύρια και θα δικασθεί για κακούργημα. Αν το υπεξαιρεθέν ποσό ήταν κάτω από €120.000 θα δικαζόταν για πλημμέλημα.)
Αν πυρπολήσει κάποιος ένα σπίτι με τους ενοίκους μέσα και οι άνθρωποι, έστω και με βαριά εγκαύματα, σωθούν, τιμωρείται για απόπειρα ανθρωποκτονίας, μολονότι η διάσωσή τους ήταν θέμα τύχης και συμπτώσεων.
Αυτή η δυσαρμονία ανάμεσα στην ηθική απαξία μιας πράξης και στην ποινική της μεταχείριση είναι το αποτέλεσμα μιας μεταρρύθμισης, που ξεκίνησε με τις καλύτερες προθέσεις στην Ευρώπη του 18ου αιώνα, για να προστατεύσει τον πολίτη από την κρατική αυθαιρεσία και τη θρησκευτική μισαλλοδοξία, αλλά κατέληξε νομική, φιλοσοφική και πολιτική διαστροφή.
Πριν από αυτή, έγκλημα και αμαρτία ταυτίζονταν. Ο δικαστής λειτουργούσε ως εκπρόσωπος του Θεού ή του Ηγεμόνα, με αποστολή να τιμωρήσει τη "μοχθηρή ψυχή", τη βλασφημία, την αγνωμοσύνη και τον ηθικό ξεπεσμό. Όμως, επειδή η "ηθική απαξία" ήταν υποκειμενική και απροσδιόριστη, οι ποινές ήταν απρόβλεπτες και συχνά εξοντωτικές.
Με τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό (Μπεκαρία, Καντ, Φόιερμπαχ, Μπίρνμπαουμ, Λιστ), Δίκαιο και Ηθική διαχωρίζονται. Το κράτος δεν είναι αστυνόμος αρετής. Διασφαλίζει απλώς τους όρους της κοινωνικής συνύπαρξης. Και για να επέμβει, πρέπει να προσβάλλεται "έννομο αγαθό": η ζωή, η σωματική ακεραιότητα, η ιδιοκτησία, η δημόσια ασφάλεια. Η κακή πρόθεση, η αναλγησία, η χυδαιότητα, η εγκληματική αδιαφορία, όσο δεν προκαλούν μετρήσιμη βλάβη ή συγκεκριμένο κίνδυνο, μένουν εκτός ποινικού ενδιαφέροντος.
Δεν είναι χωρίς βάση όλο αυτό. Η ηθική είναι ρευστή. Αν ο δικαστής έκρινε την "ηθική απαξία", η ποινή θα εξαρτιόταν από το προσωπικό αξιακό του σύστημα. Για να υπάρχει ασφάλεια δικαίου, ο νόμος ορίζει αντικειμενικά όρια: τα €120.000 ευρώ π.χ. διαχωρίζουν το πλημμέλημα από το κακούργημα στην κλοπή και στην απάτη. Παρότι η κλοπή των €2.000 από μια γιαγιά που παίρνει σύνταξη ΟΓΑ είναι τεράστιο πλήγμα, ο νόμος αντιμετωπίζει την ιδιοκτησία με ενιαία κριτήρια, ώστε να μην μετατραπεί η δίκη σε σόου κοινωνικής πρόνοιας ή ταξικής ευαισθησίας.
Ο ναζισμός έδειξε τι συμβαίνει όταν το Δίκαιο βασίζεται στην εκάστοτε ηθική: οι ναζί τιμωρούσαν ανθρώπους όχι για τις πράξεις τους, αλλά επειδή ήταν "επικίνδυνοι για την κοινότητα" ή "ηθικά εκφυλισμένοι". Οπότε, μετά τον Β' ΠΠ, η ευρωπαϊκή έννομη τάξη θωρακίστηκε πίσω από την αυστηρή απαίτηση της "αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος" και της ζημιάς που προκλήθηκε.
Δεν κάηκαν οι ένοικοι από τον εμπρησμό επειδή εκείνη την ώρα έπιασε νεροποντή κι έσβησε τη φωτιά; Μικρότερη ποινή.
Κάηκαν; Μεγαλύτερη ποινή.
Η ηθική μπαίνει επικουρικά, στο στάδιο της επιμέτρησης. Ο νομοθέτης ορίζει ένα εύρος ποινών. Ο δικαστής αξιολογεί τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της πράξης, την ύπαρξη "ταπεινών αιτίων" ή "ιδιαίτερης σκληρότητας" και τιμωρεί ανάλογα, εντός του προβλεπόμενου εύρους. Όμως, αν ένας άνθρωπος κλέψει για 45η φορά ένα αντικείμενο αξίας €50, η πράξη του εξακολουθεί να θεωρείται κλοπή ευτελούς αξίας. Το να μπει στη φυλακή για πολλά χρόνια, ως επαγγελματίας κλέφτης, θεωρείται δυσανάλογη προσβολή της προσωπικότητάς του!
Η πρόσφατη μεταρρύθμιση του ΠΚ προσπάθησε να διορθώσει εν μέρει αυτή τη νομική παράνοια.
Έκανε τα εγκλήματα διακινδύνευσης (άρθρο 291 ΠΚ για συγκοινωνίες, άρθρο 270 ΠΚ για εμπρησμό/έκρηξη) κακουργήματα με απειλή έως και ισόβιας κάθειρξης, όχι πλέον λόγω της αξίας του κλεμμένου μετάλλου, αλλά λόγω του κινδύνου να χαθούν ανθρώπινες ζωές. Άφησε όμως ανέγγιχτη την υποτροπή. Το σύστημα Δικαιοσύνης εξακολουθεί να βαυκαλίζεται με τη φενάκη του σωφρονισμού: "Ας έκλεψε 45 φορές. Κατά βάθος είναι καλός άνθρωπος και φταίμε εμείς που δεν καταφέραμε να του το βγάλουμε αυτό προς τα έξω."
Ε, λοιπόν, αυτός ο αυτοκαταστροφικός έρωτας της Πολιτείας προς την παραβατικότητα πρέπει να τελειώσει. Η επιμονή του νομοθέτη στο ότι η 45η κλοπή είναι νομικά ταυτόσημη με την 1η είναι δογματική τύφλωση.
Στην 1η κλοπή υπάρχει το ενδεχόμενο της ανάγκης, της παραπλάνησης ή μιας στιγμιαίας απερισκεψίας. Ο σωφρονισμός μπορεί να έχει νόημα. Στην 45η φορά έχουμε έναν καθ’ έξιν εγκληματία που έχει την παρανομία ως βιοπορισμό. Η βλάβη από την 45η κλοπή δεν είναι μόνο τα λίγα ευρώ του υλικού. Είναι η καταστροφή της κοινωνικής εμπιστοσύνης, η αίσθηση ότι ο νόμος είναι ανίσχυρος, η εμπέδωση της συλλογικής ανασφάλειας.
Η έλλειψη ασφάλειας γεννά τέρατα. Όταν το κράτος αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες του, περιφρουρώντας την καθημερινότητα των πολιτών, δημιουργεί κενό νομιμότητας. Οι πολίτες στρέφονται σε εξωθεσμικές λύσεις.
Το καθεστώς της γενικευμένης ατιμωρησίας είναι λίπασμα για την έξαρση του εγκλήματος αλλά και για την άνοδο ολοκληρωτικών μορφωμάτων, που εργαλειοποιούν τον φόβο "πουλώντας προστασία", είναι στρωμένο χαλί για τάγματα εφόδου, για περιπολίες "αγανακτισμένων", για πρακτικές αυτοδικίας. Το Κράτος Δικαίου, στο όνομα ενός διεστραμμένου "ανθρωπισμού", οδηγεί την κοινωνία στην προνεωτερική εποχή, της προσωπικής εκδίκησης και του νόμου της ζούγκλας.
Ποιος πληρώνει το κόστος της επιείκειας;
Όταν η Πολιτεία επικαλείται τον υπερπληθυσμό των φυλακών ή το κόστος συντήρησης των εγκλείστων για να ψηφίζει αποσυμφορητικούς νόμους, στέλνει τον λογαριασμό στους αθώους πολίτες, συχνά με το ακριβότερο δυνατό τίμημα: τη ζωή τους. Βλέπεις, το να είναι στις φυλακές οι επαγγελματίες ληστές, καταδικασμένοι σε ισόβια, κοστίζει, ενώ ο θάνατος έξι πολιτών είναι μια στιγμιαία εξωτερική απώλεια που δεν επιβαρύνει τα κρατικά ταμεία.
Μόνο που την "αναλογικότητα" την επικαλείται το σύστημα επιλεκτικά και υποκριτικά.
Πόσο αναλογικό ήταν το πρόστιμο των €270.000 σ΄αυτόν που άφησε 2 γάτες με τα 7 γατιά τους (μαζί με το σπιτάκι τους και δύο ταψάκια φαγητό) λίγα μέτρα μακριά από το σπίτι του, για να μπορεί να τα φροντίζει, γιατί δεν χωρούσαν στα 30 τετραγωνικά που έμενε;
Ποια ήταν η βλάβη που υπέστη ποιος;
Πόσο αναλογική ήταν η ποινή του ενός έτους φυλάκισης χωρίς αναστολή που επιβλήθηκε (και οδηγήθηκε στη φυλακή) σε 67χρονο πάμφτωχο καρκινοπαθή, με γυναίκα κατάκοιτη, επειδή στην αυλή του χωριού του έσφαξε μια κατσίκα, όπως γίνεται στα χωριά εδώ και χιλιάδες χρόνια, για να ταΐσει τα ορφανά εγγόνια του, καθώς έχει χάσει και τα δύο παιδιά του;
Πόσο αναλογικό είναι το επιτόκιο 8,76% για χρέη προς το Δημόσιο, όταν το ίδιο έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές 3,88 δισεκατομμύρια ευρώ (Σεπτέμβριος 2026) που θα τα πληρώσει, όταν τα πληρώσει, άτοκα;
Το κράτος είναι πρόστυχο. Ξεχνάει την αναλογικότητα για πράξεις που δεν είναι καν παραπτώματα και θεωρήθηκαν ως τέτοια για ψηφοθηρικούς λόγους, αλλά την επικαλείται μαζί με μια ξεχειλωμένη όσο δεν παίρνει άλλο "επιείκεια", μόνο όταν πρόκειται για σεσημασμένους υπότροπους εγκληματίες του Ποινικού Δικαίου!
Κι όμως: η αυξημένη ποινή σε περίπτωση υποτροπής είναι αναλογικότατη, σε σχέση με την απειλή που συνιστά για την κοινωνία ο επαγγελματίας παραβατικός.
Στο άρθρο μου "Την τρίτη φορά την έβαψες" προτείνω την εφαρμογή και στη χώρα μας του αμερικανικού three strikes law, σε δύο κλίμακες: στα τρία "πλημμελήματα", αν στρέφονται κατά της ζωής και της περιουσίας, ποινή 15 χρόνια "ακατέβατα", και στα τρία κακουργήματα, ισόβια, με ελάχιστη έκτιση τα 25 χρόνια. (Κάπως έτσι εφαρμόζεται ο νόμος στην Καλιφόρνια, εγκεκριμένος, το 2012, με δημοψήφισμα από το 69,3% των πολιτών.)
Πρέπει επιτέλους η Πολιτεία να πει στον παραβατικό: "Σου δώσαμε μια ευκαιρία, σου δώσαμε και δεύτερη. Δεν θα σου δώσουμε άλλη. Δεν μας ενδιαφέρει αν σωφρονιστείς ή όχι. Μας ενδιαφέρει να είναι ασφαλείς οι υπόλοιποι και να μην κινδυνεύουν να ανατιναχτούν ανάβοντας το φως. Ξέρεις και ξέρουμε ότι η τρίτη φορά που σε πιάσαμε να κλέβεις δεν ήταν η τρίτη φορά που έκλεψες. Υπήρξαν και πολλές άλλες που δεν σε πήραμε χαμπάρι. Να λες κι ευχαριστώ που σε ανεχτήκαμε μέχρις εδώ. Μπες τώρα μέσα για 15 χρόνια, για να σκεφτείς αν ήταν καλό το επάγγελμα που διάλεξες".
Το έχω ξαναπεί: όσο το έγκλημα είναι αποδοτικό ως επαγγελματικός προσανατολισμός, κάποιοι θα το προτιμούν.
Εκτός από τις ΗΠΑ, και πολλές ευρωπαϊκές χώρες έχουν αυστηρές διατάξεις για τους υπότροπους. Γερμανία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Σκανδιναβικές χώρες, Ολλανδία, Ελβετία έχουν θεσμοθετήσει ειδικούς μηχανισμούς για την αντιμετώπιση των κατ' εξακολούθηση επικίνδυνων παραβατών. O δράστης δεν αφήνεται ελεύθερος μόλις εκτίσει την ποινή, αλλά η επικινδυνότητά του ελέγχεται από ειδικούς (που δεν χρηματίζονται…) σε τακτά χρονικά διαστήματα και η κράτησή του μπορεί να παραταθεί για όσο διάστημα κριθεί αναγκαίο, ακόμη και για όλη του τη ζωή, στη φυλακή ή σε ειδικές κλινικές υψηλής ασφάλειας, χωρίς αυτό να θεωρείται τυπικά "ποινή ισοβίων", αλλά προστατευτικό μέτρο για την κοινωνία.
Το σύστημα διαρκούς φύλαξης της Ελβετίας (Ordentliche & Lebenslange Verwahrung) εφαρμόζεται με νόμο που προέκυψε από πρωτοβουλία πολιτών και εγκρίθηκε με δημοψήφισμα το 2004. Η ιστορία του έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, διότι δείχνει τι σημαίνει στην πράξη άμεση δημοκρατία και διότι κατέδειξε το πόσα έτη φωτός (ή μήπως σκότους;) απέχει η ευρωπαϊκή νομική νομενκλατούρα, αποχαυνωμένη από τις ομφαλοσκοπικές θεωρητικές περικοκλάδες της και βυθισμένη στην ασφάλεια των προστατευμένων γραφείων της, από το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Νομίζω ότι αξίζει να την παρακολουθήσουμε.
Η σπίθα που πυροδότησε τη μεταρρύθμιση ήταν η άγρια δολοφονία του 20χρονου προσκόπου Pasquale Brumann σε δασική περιοχή, στις 30 Οκτωβρίου 1993. Είχε μαχαιρωθεί στον λαιμό και βρέθηκε θαμμένος γυμνός στο δάσος. Δράστης ήταν ο Erich Hauert, με βαρύτατο ποινικό παρελθόν: είχε καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη για δέκα βιασμούς και δύο δολοφονίες με σεξουαλικό κίνητρο: μιας 26χρονης το 1982 και μιας 72χρονης, το 1983. Οι ψυχιατρικές πραγματογνωμοσύνες τον είχαν χαρακτηρίσει ως "εξαιρετικά επικίνδυνο". Το Ελβετικό σύστημα όμως ήταν ψυχοπονιάρικο, σαν το δικό μας, και ο Hauert το εκμεταλλεύτηκε. Έδειξε καλή διαγωγή στη φυλακή και άρχισε να παίρνει άδειες. Σε μια από αυτές σκότωσε τον Brumann. Τον Σεπτέμβριο του 1996, καταδικάστηκε ξανά σε ισόβια.
Η μητέρα του θύματος, Jeannette Brumann, ξεκίνησε τον αγώνα. Πρώτα ενήγαγε το Καντόνι της Ζυρίχης, οι υπηρεσίες του οποίου χορήγησαν την άδεια, φτάνοντας μέχρι το Ομοσπονδιακό Ανώτατο Δικαστήριο της Ελβετίας. Το Καντόνι αρχικά αρνήθηκε οποιαδήποτε νομική ευθύνη. Ωστόσο, τον Απρίλιο του 1997, υπό το βάρος των αποδείξεων και της δημόσιας κατακραυγής, αποδέχθηκε τους ισχυρισμούς της οικογένειας για "ηθικούς λόγους" και κατέβαλε στην οικογένεια Brumann αποζημίωση περίπου ενός εκατομμυρίου ελβετικών φράγκων.
Την ίδια εποχή, ένας άλλος εγκληματίας με βαρύ ιστορικό σεξουαλικών επιθέσεων και κακοποιήσεων κυκλοφορούσε ελεύθερος διότι ήταν "καλό παιδί" στη φυλακή και βρισκόταν θεωρητικά υπό ψυχοθεραπευτική παρακολούθηση. Όμως βίασε με εξαιρετική αγριότητα ένα κοριτσάκι 10 ετών το οποίο γλύτωσε οριακά τον θάνατο.
Η ελβετική κοινωνία είχε ήδη νωπές μνήμες από τον τρόμο της δεκαετίας του 1980, όταν 11 παιδιά είχαν δολοφονηθεί από κάποιον που είχε εκτίσει την ποινή του για δολοφονία ενός 10χρονου, το 1971, και κυκλοφορούσε ελεύθερος.
Το ποτήρι είχε ξεχειλίσει. Η μάνα και η νονά της 10χρονης, Anita Chaaban και Doris Vetsch, συνάντησαν τη Jeannette Brumann, και οι τρεις γυναίκες ξεκίνησαν έναν τιτάνιο αγώνα για την αλλαγή του νομικού πλαισίου. Στην Ελβετία οι πολίτες μπορούν να αλλάξουν τους νόμους ακόμα και το Σύνταγμα, με θεσμικό τρόπο. Είχαν απέναντί τους όλη τη μπουρδολογία του νομικού κόσμου, των βουλευτών και της κυβέρνησης. Τα "επιχειρήματά" τους γνωστά: ανθρωπισμός μπλα-μπλα, επιείκεια μπλα-μπλα, ανθρώπινα δικαιώματα μπλα-μπλα-μπλα.
Όμως 194.390 πολίτες υπέγραψαν το αίτημα για δημοψήφισμα. Και στις 8 Φεβρουαρίου 2004, η οργή της κοινωνίας, με ποσοστό 56,2%, επέβαλε ως άρθρο του Ομοσπονδιακού Συντάγματος της Ελβετίας τη διά βίου φύλαξη για εξαιρετικά επικίνδυνους δράστες, εγκαθιδρύοντας ένα από τα πιο ασφαλή νομικά πλαίσια στην Ευρώπη:
- Σεξουαλικοί και βίαιοι δράστες που χαρακτηρίζονται στις ιατροδικαστικές & ψυχιατρικές εκθέσεις ως "εξαιρετικά επικίνδυνοι" και "ανεπίδεκτοι θεραπείας" παραμένουν έγκλειστοι μέχρι το τέλος της ζωής τους. (Μα, θα πει ο ανθρωπιστής με τον βιασμό του άλλου, πώς ξέρουμε ότι δεν θα θεραπευθούν; Γιατί, ξέραμε ότι είχαν θεραπευθεί όσοι έπαιρναν αβέρτα άδειες; Ούτε το ένα το ξέρουμε ούτε το άλλο. Προκρίνουμε όμως την ασφάλεια του πολίτη, από τη λίμπιντο του ποινικού. Είναι τόσο απλό!)
- Οποιαδήποτε πρόωρη αποφυλάκιση, απόλυση υπό όρους ή χορήγηση αδειών εξόδου αποκλείεται. Νέες εκθέσεις και επανεξέταση της υπόθεσης επιτρέπονται μόνο εάν προκύψουν νέα επιστημονικά δεδομένα που αποδεικνύουν ότι ο κρατούμενος μπορεί να θεραπευτεί. Όλες οι σχετικές γνωματεύσεις πρέπει να συντάσσονται υποχρεωτικά από τουλάχιστον δύο ανεξάρτητους και έμπειρους ειδικούς.
- Και το πιο ωραίο: εάν ένας κρατούμενος αφεθεί ελεύθερος και υποπέσει εκ νέου σε αδίκημα, η κρατική Αρχή που πήρε την απόφαση αποφυλάκισης φέρει πλήρη νομική ευθύνη, ποινική και αστική!
Ο νόμος είχε εντυπωσιακά αποτελέσματα.
Έδωσε τέλος στην αφέλεια του "σωφρονισμού πάση θυσία". Η Ελβετία εγκατέλειψε το δόγμα ότι κάθε εγκληματίας μπορεί να θεραπευτεί με ψυχοθεραπεία, στοργή και προδέρμ. Το βάρος μετατοπίστηκε οριστικά από το "δικαίωμα του κρατούμενου στην επανένταξη" στο "δικαίωμα του πολίτη στην προστασία της ζωής του".
Οι επιθέσεις υπότροπων κόπηκαν "μαχαίρι". Βεβαίως κόπηκαν οι άδειες και τα σουλάτσα των εγκληματιών. Δεν θα έπρεπε;
Αν υπήρχε αυτή η πρόβλεψη στην ελληνική νομοθεσία, θα είχαν δραπετεύσει οι βαρβάτοι ποινικοί του υποκόσμου που πήραν άδεια και δεν ξαναγύρισαν;
Αν μπορούσαμε να ψηφίσουμε σε δημοψήφισμα για το "δικαίωμα" ενός "κυνηγού χαλκού", είτε ανήκει στη γνωστή φυλή των "ευπαθών και ευάλωτων" είτε είναι Μονεγάσκος, να κλέβει εσαεί ή, με την 3η καταδίκη, να πάει σούμπιτος στο σύρμα και να βγει από κει μετά από 15 χρόνια (με δύο επιλογές: ή κανονική δουλειά ή στην επόμενη σύλληψη ισόβια, ισοβίως ισόβια à l’Américaine) ποιο λέτε θα ήταν το αποτέλεσμα;
Η Δικαιοσύνη δεν έγινε για να περνάει καλά ο παραβατικός, αλλά…
