ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΟΜΠΟΓΙΑΝΝΙΤΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ιατρική ηθική και δεοντολογία

 

Γράφει ο Διονύσης Βενιεράτος

(Με αφορμή τον αδόκητο θάνατο ενός ταλαντούχου καλλιτέχνη)

Θα ξεκινήσουμε με αυτά που λέω κάθε χρόνο στους (δευτεροετείς) φοιτητές της ομάδας, της οποίας έχω την ευθύνη της άσκησης στο εργαστήριο Ανατομίας της Ιατρικής Αθηνών.

Αν τα θεωρείτε βαρετά και τετριμμένα, μπορείτε να πάτε στο επόμενο «θέμα των ημερών», που μας απασχολεί σε κάθε δελτίο ειδήσεων και κάθε συζήτηση.

« Η Ιατρική είναι μια δύσκολη επιστήμη, γιατί συνδυάζει σχεδόν όλες τις θετικές επιστήμες και επιπλέον είναι αυτή που εξελίσσεται με τον ταχύτερο ρυθμό από όλες. Έχει υπολογισθεί ότι κάθε 20 χρόνια διπλασιάζεται ο όγκος πληροφοριών που αφορούν την ιατρική τόσο σε θεωρητικό όσο και σε πρακτικό επίπεδο.

» Αυτό σημαίνει ότι για να είσαστε καλοί επιστήμονες και επιτυχημένοι γιατροί, πρέπει να σας αρέσει όχι μόνο το αντικείμενο, αλλά και η συνεχής ενημέρωση για τις νέες επιστημονικές γνώσεις και εξελίξεις της ιατρικής.

» Από τη φύση της, η Ιατρική είναι η κατεξοχήν πρακτική επιστήμη που αποσκοπεί στο να βοηθάει τον συνάνθρωπο και αυτό θα πρέπει να είναι ο κύριος σκοπός καθενός που υπηρετεί αυτό το καθήκον, που δικαίως θεωρείται λειτούργημα.

» Η Ιατρική δεν είναι πάντα ευχάριστη, υπό την έννοια ότι ο γιατρός έρχεται σε επαφή με άτομα κάθε κατηγορίας και είδους (συμπαθείς, αντιπαθείς, έξυπνους, χαζούς κλπ) τους οποίους οφείλει να εξυπηρετήσει χωρίς διακρίσεις, ενώ συνήθως αντιμετωπίζει δυσάρεστες καταστάσεις, από συνήθεις παθήσεις μέχρι και βαριές ασθένειες ή και θανάτους.

» Η Ιατρική είναι κουραστική και σε κάποιες περιπτώσεις μπορούμε να πούμε ότι δεν έχει ωράριο. Ο γιατρός θα πρέπει να είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμος να δώσει την βοήθειά του στον ασθενή, ακόμη και τηλεφωνικά. Αυτό, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστο.

 

Επιπλέον, όσο πιο καλός είναι ο γιατρός, τόσο περισσότερο κουράζεται, γιατί οι ασθενείς του εμπιστεύονται συνήθως μόνο αυτόν τον ίδιο.

» Και όλα τα παραπάνω γίνονται με αμοιβές, οι οποίες, μολονότι συνήθως του εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, θα μπορούσαν να θεωρηθούν δυσανάλογα μικρές σε σχέση με την προσφορά του. Καμία σχέση με τις αμοιβές κάποιων επιτυχημένων αθλητών ή καλλιτεχνών ή ακόμη και επιχειρηματιών.

» Ωστόσο, ο καλός γιατρός θα πρέπει να εργάζεται έχοντας ως οδηγούς την Ιατρική Ηθική (δηλαδή ότι δεν πρέπει να εκμεταλλευόμαστε οικονομικά τους ασθενείς μας και να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς μαζί τους)…

… και την Ιατρική Δεοντολογία (όπου πρέπει να εφαρμόζουμε αυτά, στα οποία έχουν καταλήξει οι επιστήμονες παγκοσμίως και να μην κάνουμε ό,τι μας κατέβει στο κεφάλι).

» Αν κάτι από όλα αυτά σας προβληματίζει ιδιαίτερα ή/και σας ενοχλεί καθοριστικά, έχετε όλο τον καιρό να αλλάξετε αντικείμενο σπουδών. Άλλωστε οι βαθμοί που πήρατε για να περάσετε στην Ιατρική Σχολή Αθηνών φθάνουν και περισσεύουν για να πάτε σε ένα άλλο Τμήμα και να σπουδάσετε μια άλλη επιστήμη που σας ταιριάζει καλύτερα. (Αυτά έλεγα από τότε που ξεκίνησε να υπάρχει αυτή η δυνατότητα).

» Αν όμως παραμείνετε στην ιατρική, να ξέρετε ότι θα πρέπει να είστε πιστοί στην Ιατρική Ηθική, διότι διαφορετικά θα είστε παρόμοιοι με τους κοινούς απατεώνες.

Και αν κάποιος έχει ροπή προς την απάτη για να κερδίζει περισσότερα χρήματα, είναι τουλάχιστον ανόητο να καθυστερήσει την «δραστηριότητα» αυτή μετά από 6-7 χρόνια σπουδών και μελέτης και 4-8 χρόνια «αγροτικό», αναμονή και ειδικότητα.

Και αυτό γιατί θα έχει δαπανήσει χρόνο άσκοπα, δεδομένου ότι οι κοινοί απατεώνες θα έχουν ξεκινήσει πολύ νωρίτερα και θα έχουν κερδίσει πολύ περισσότερα χρήματα και με πολύ λιγότερο κόπο.»

…

Όταν ήμουν ακόμα κανονικός καθηγητής και όχι «ομότιμος», είχα κάνει (μεταξύ πολλών άλλων προτάσεων για αλλαγή του προγράμματος σπουδών) την πρόταση να υπάρχει ένα «εισαγωγικό» μάθημα από το πρώτο κιόλας εξάμηνο που να περιλαμβάνει τα αντικείμενα: «Εισαγωγή στην Ιατρική – στοιχειώδεις γνώσεις,  ιστορία της ιατρικής, ιατρική ηθική και δεοντολογία».

Η πρότασή μου αυτή δεν είχε αποτέλεσμα (για διάφορους λόγους που δεν είναι του παρόντος) και φυσικά δεν πρόκειται να την επαναλάβω τώρα που έχουν περάσει ήδη 9 χρόνια από την «αφυπηρέτησή» μου.

 

Σε σχέση τώρα με τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη σε ιδιωτική «κλινική» (τα εισαγωγικά μπαίνουν για λόγους ευνοήτους), που επιδιδόταν (μεταξύ άλλων) και σε πλασμαφαιρέσεις, έχουν ήδη λεχθεί και δημοσιευτεί πολλά και έτσι θα είμαι όσο γίνεται συντομότερος:

1) Οι ενδείξεις της πλασμαφαίρεσης κατηγοριοποιούνται διεθνώς και στις πιο πρόσφατες κατευθυντήριες οδηγίες (2023) καταγράφονται 166 ενδείξεις, ταξινομημένες σε τέσσερις κατηγορίες:

Κατηγορία I (θεραπεία πρώτης γραμμής),

Κατηγορία II (δεύτερης γραμμής/υποστηρικτική),

Κατηγορία III (βέλτιστος ρόλος μη καθορισμένος, απόφαση εξατομικευμένη) και

Κατηγορία IV (αντενδείκνυται ή αναποτελεσματική).

 

2) Η «θεραπεία αντιγήρανσης» με πλασμαφαίρεση φαίνεται ότι ανήκει είτε στην κατηγορία ΙΙΙ ή ΙV, γιατί παραμένει εντόνως αμφισβητούμενη.

 

3) Η χρήση της πλασμαφαίρεσης ως μεθόδου αποτοξίνωσης από εξαρτησιογόνες ουσίες (όπως η κοκαΐνη ή τα οπιοειδή) ανήκει στην κατηγορία IV χωρίς καμιά αμφιβολία (βλ. Σχόλιο 3)

4) Η πλασμαφαίρεση πρέπει να διενεργείται υπό σαφώς καθορισμένες συνθήκες, που αφορούν το εξειδικευμένο προσωπικό και τον κατάλληλο εξοπλισμό ώστε να  αντιμετωπισθούν τυχόν ανεπιθύμητες και δυνητικώς επικίνδυνες αντιδράσεις, όπως είναι (μεταξύ αρκετών άλλων) οι ΑΡΡΥΘΜΙΕΣ.

5) Αρρυθμίες υπάρχουν πολλών κατηγοριών, που δεν είναι του παρόντος να αναφέρουμε. Μεταξύ αυτών όμως περιλαμβάνεται και η «κοιλιακή μαρμαρυγή» (ventricular fibrillation), στην οποία η καρδιά λειτουργεί εντελώς τυχαία και αναποτελεσματικά αδυνατώντας να επιτελέσει τον ρόλο της, ώστε να εφοδιάσει με οξυγονωμένο αίμα τον εγκέφαλο και τα λοιπά όργανα του σώματος. Η κατάσταση αυτή ονομάζεται «καρδιακή ανακοπή» και έχει θανατηφόρο έκβαση εκτός εάν γίνει «ανάταξη» μέσα στα πρώτα λεπτά.

5) Η αποτελεσματικότερη μέθοδος ανάταξης είναι με τη βοήθεια «απινιδωτή – καρδιομετατροπέα», ο οποίος διοχετεύει ηλεκτρικό ρεύμα υψηλής τάσεως για βραχύτατο χρονικό διάστημα και έτσι μπορεί να επαναφέρει τον φυσιολογικό καρδιακό ρυθμό και την αποτελεσματική καρδιακή λειτουργία με ποσοστό επιτυχίας περίπου 90% αν εφαρμοστεί μέσα στο πρώτο λεπτό μετά την ανακοπή, το οποίο όμως πέφτει κατά 7–10% για κάθε επόμενο λεπτό.

6) Υπάρχουν στην αγορά πλήθος απινιδωτών (defibrillators) με τιμές που κυμαίνονται από 840 έως 1800 Ευρώ (συνήθως γύρω στα 1200 Ευρώ).

Προκαλεί εύλογη απορία και αλγεινή εντύπωση, πώς μια «κλινική» που εφαρμόζει μεθόδους που μπορεί να προκαλέσουν αρρυθμίες, δεν ήταν εφοδιασμένη με ένα τέτοιο μηχάνημα…

… ενώ διέθετε δύο (!) μηχανήματα πλασμαφαίρεσης που στοιχίζουν περίπου 3300 Ευρώ έκαστο…

Προφανώς λόγω «φόρτου εργασίας»…

Εδώ να μου επιτρέψετε να σταματήσω.

Ό,τι απορίες και όσα ερωτήματα μπορεί να δημιουργούνται από την εξαιρετικά θλιβερή αυτή ιστορία, μπορεί να τα έχει ο καθένας από μόνος του.

Αρκούμαι λοιπόν σε μια μόνο λέξη, με…

 

ΕΘΝΙΚΑ ΝουΔοΠΑΣΟΚικά ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η Εθνική Ασφάλεια, η Δημοκρατία, το Σύνταγμα και ο Ανδρουλάκης

 

Γράφει ο Διονύσης Βενιεράτος
Ομότιμος Καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών

Η διαφορά ενός απλού (αλλά συνειδητοποιημένου) πολίτη από έναν επαγγελματία πολιτικό είναι ότι ο πρώτος στενοχωριέται όταν η κυβέρνηση της χώρας του διαπράττει σφάλματα, διότι γνωρίζει ότι αυτά με τον Α ή Β τρόπο καταλήγουν εις βάρος του και εις βάρος της χώρας του.

Αντίθετα, ο επαγγελματίας πολιτικός αντίπαλος χαίρεται γιατί «την πάτησε» ο ανταγωνιστής του ενώ ο ίδιος (αφού σκουπίσει τα κροκοδείλια δάκρυά του) αναμένει πολιτικά οφέλη.

Μια τέτοια στάση καλό είναι να αναγνωρίζεται και να αξιολογείται από τους πολίτες και ιδιαίτερα όταν έρθει η ώρα να ψηφίσουν.

Για ποιους λόγους εθνικής ασφάλειας έγιναν οι «επισυνδέσεις»;

Πριν την περίφημη συζήτηση στη βουλή (από την οποία κανείς δεν βγήκε σοφότερος! … ) είχα την ελπίδα ότι θα μάθαινα από αυτήν τους «λόγους εθνικής ασφάλειας», που οδήγησαν κάποιους (ποιους όμως;) να διατάξουν τις «νόμιμες» παρακολουθήσεις του κινητού τηλεφώνου του κ. Ανδρουλάκη.

Όμως, από τη συζήτηση δεν μάθαμε τίποτα.

… …

Ξεκινάω από την παρατήρηση ότι για ένα ζήτημα που ενδιαφέρει αρκετά την κοινή γνώμη, καλό θα ήταν η κοινή γνώμη να έχει επιτέλους την πληροφόρηση που ζητάει, γιατί αυτό επιτάσσει το δημοκρατικό μας πολίτευμα…

… εκτός και αν η αποκάλυψη των κινήτρων και των λόγων, που οδήγησαν κάποιους (τους οποίους θα πρέπει επίσης να γνωρίζουμε) να αποφασίσουν και να διατάξουν τις συγκεκριμένες «επισυνδέσεις», θα πρόδιδε μυστικά που επίσης έχουν σχέση με την περίφημη «εθνική ασφάλεια».

Αυτό ακριβώς υπονοεί η στάση του Πρωθυπουργού, ο οποίος δεν αποκαλύπτει ο ίδιος (γιατί τώρα προφανώς γνωρίζει… ) τους λόγους της παρακολούθησης, αλλά αντίθετα προσκαλεί τον παθόντα Νίκο Ανδρουλάκη να τα πληροφορηθεί αυτοπροσώπως και κατ’ ιδίαν.

Ο Μητσοτάκης δηλαδή πετάει το μπαλάκι στον Ανδρουλάκη αλλά εκείνος δεν το πιάνει. Κριτική στη συγκεκριμένη στάση του θα κάνουμε αμέσως μετά.

… … …

Προηγουμένως, καλό θα ήταν να δούμε τί λέει το ίδιο το Σύνταγμα για τις παρακολουθήσεις των ιδιωτικών συνομιλιών των πολιτών:

Άρθρο 19

    Το απόρρητο των επιστολών και της ελεύθερης ανταπόκρισης ή επικοινωνίας με οποιονδήποτε άλλο τρόπο είναι απόλυτα απαραβίαστο. Νόμος ορίζει τις εγγυήσεις υπό τις οποίες η δικαστική αρχή δεν δεσμεύεται από το απόρρητο για λόγους εθνικής ασφάλειας ή για διακρίβωση ιδιαίτερα σοβαρών εγκλημάτων.
    Νόμος ορίζει τα σχετικά με τη συγκρότηση, τη λειτουργία και τις αρμοδιότητες ανεξάρτητης αρχής που διασφαλίζει το απόρρητο της παραγράφου 1. (εννοεί την ΑΑΔΕ)

«Απόλυτα απαραβίαστο» λοιπόν και δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία η χρήση του επιρρήματος «απόλυτα».

Η (δικαιολογημένη φυσικά) εξαίρεση από τον απόλυτο αυτόν κανόνα για λόγους εθνικής ασφάλειας ή διερεύνησης σοβαρών εγκλημάτων πρέπει να γίνεται από δικαστική αρχή (και όχι από την ΑΑΔΕ), τα μέλη της οποίας θα πρέπει να έχουν πλήρη επάρκεια γνώσεων ώστε να αναγνωρίζουν τους «λόγους εθνικής ασφάλειας», για τους οποίους διενεργείται η εξαίρεση από την συνταγματική επιταγή.

Σύμφωνα μάλιστα με το πνεύμα και το γράμμα του Άρθρου, η ΕΥΠ είναι αρμόδια μόνο στο να εισηγείται και να εφαρμόζει την παρακολούθηση, όχι στο να αποφασίζει.

Αν τώρα η απόφαση για παρακολούθηση αποδεικνύεται λανθασμένη, η «επισύνδεση» είναι μεν «νομότυπη», αλλά όχι «νόμιμη» και όσοι συνετέλεσαν σ’ αυτό είναι υπόλογοι για το ποινικό αδίκημα της παράβασης καθήκοντος (Άρθρο 259 του Ποινικού Κώδικα).

Για να γίνω σαφέστερος: Ακολουθήθηκαν μεν όλα τα βήματα που ορίζει ο νόμος για να γίνει η υποκλοπή των συνδιαλέξεων του κ. Ανδρουλάκη, αλλά αυτή μπορεί να έγινε για λόγους εντελώς άσχετους με την «εθνική ασφάλεια», την οποία επικαλούνται. Με άλλα λόγια η εθνική ασφάλεια υπήρξε ενδεχομένως το πρόσχημα για να γίνουν (ή για να αιτιολογηθούν εκ των υστέρων αφού αποκαλύφθηκαν), αλλά οι πραγματικοί λόγοι υπήρξαν άλλοι.

Αν έχει γίνει κάτι τέτοιο,  πρέπει ή όχι να λάβει γνώση ο ελληνικός λαός και να αποκαλυφθούν οι υπεύθυνοι όσο ψηλά και αν βρίσκονται;

Όταν ο παθών αρνείται την ενημέρωση

Ερχόμαστε τώρα στη στάση του κ. Ανδρουλάκη, ο οποίος αρνείται να ενημερωθεί προσωπικά για τους λόγους της παρακολούθησης του τηλεφώνου του.

Η άρνηση αυτή είναι εντελώς αδικαιολόγητη κατά τη γνώμη μου, μιας και η κοινή λογική μας οδηγεί στο ότι μπορεί να συντρέχει μία εκ των εξής περιπτώσεων:

Α) Υπήρχαν πράγματι σοβαροί λόγοι Εθνικής Ασφάλειας, που υπαγόρευσαν τις «επισυνδέσεις». (Οι περισσότεροι εξ ημών δεν μπορούν καν να τους φαντασθούν, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει). Και μάλιστα οι λόγοι είναι τόσο σοβαροί, ώστε να είναι και πάλι ζήτημα εθνικής ασφάλειας στο να μη δημοσιοποιηθούν.

Το μόνο μεμπτό στην περίπτωση αυτή είναι η επιλογή του προσώπου του κ. Ανδρουλάκη, η οποία υπήρξε ατυχής και άστοχη, όπως σαφώς παραδέχτηκε ο κ. Μητσοτάκης.

Στην περίπτωση αυτή ο κ. Ανδρουλάκης οφείλει να δηλώσει δημόσια ότι αποδέχεται τους (μυστικούς) λόγους και ότι η «επισύνδεση» έγινε μεν κακώς, αλλά «με καλές προθέσεις». Στη συνέχεια μάλιστα είναι λογικό να αποδεχθεί τη συγγνώμη του Πρωθυπουργού και το ζήτημα να θεωρηθεί λήξαν.

Το ότι εμείς οι υπόλοιποι πολίτες δεν θα μάθουμε αυτούς τους λόγους, αποτελεί μικρό κακό, μιας και θα γνωρίζουμε ότι η Εθνικής μας Ασφάλεια βρίσκεται τελικά… σε καλά χέρια!

Β) Υπήρχαν πράγματι λόγοι Εθνικής Ασφάλειας που έγιναν οι άστοχες παρακολουθήσεις, αλλά όχι τέτοιας φύσεως ώστε να μην μπορούμε να τους μάθουμε και εμείς.

Στην περίπτωση αυτή ο κ. Ανδρουλάκης οφείλει να τους ανακοινώσει δημόσια, γιατί έτσι επιβάλλει η δημοκρατική του συνείδηση και η κοινή λογική.

Γ) Οι παρακολουθήσεις έγιναν για άλλους λόγους μικροπολιτικής φύσεως και η «εθνική ασφάλεια» υπήρξε ένα πρόσχημα «για τα μάτια του κόσμου» μετά την (μη αναμενόμενη) αποκάλυψη του γεγονότος.

Στην περίπτωση αυτή φυσικά το πιθανότερο είναι να του αποκρύψουν τους πραγματικούς λόγους και να του λένε ψέματα, αλλά ακόμη και έτσι, θα είναι καλύτερα να γνωρίζουμε ότι κάποιοι είναι πολύ πιθανό να ψεύδονται και να παραπληροφορούν τους πολίτες παραβιάζοντας ταυτόχρονα το Σύνταγμα και τους Νόμους του κράτους, παρά να βρισκόμαστε στο σκοτάδι με μηδενική πληροφόρηση και με διάφορα «σενάρια» να σέρνονται σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, που έτσι θα γίνει ακόμα πιο «τοξική». Άλλωστε «το ψέμα έχει κοντά ποδάρια» και κάποτε θα αποκαλυφθεί.

Σε κάθε περίπτωση ο κ. Ανδρουλάκης θα προσέφερε θετική υπηρεσία στη χώρα αποδεχόμενος την προσωπική ενημέρωση που του προτάθηκε.

Επιπλέον, θα είχε και πολιτικό όφελος:

Στις μεν περιπτώσεις Α και Β θα είχε απτά επιχειρήματα κατά της κυβέρνησης του κ. Μητσοτάκη (που αποτελεί ούτως ή άλλως πολιτικό του αντίπαλο), στη δε περίπτωση Γ (παραβίαση του Συντάγματος για μικροπολιτικούς λόγους και προσχηματική επίκληση δήθεν λόγων εθνικής ασφάλειας) το πλήγμα προς την κυβέρνηση θα ήταν ακόμη πιο ισχυρό με αντίστοιχο όφελος για το δικό του κόμμα.

… … …

Σε κάθε περίπτωση όμως, δεν μπορεί το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ και ο κ. Ανδρουλάκης προσωπικά να δηλώνουν ότι «θέλουν να χυθεί άπλετο φως στην υπόθεση και να ξεκαθαρίσει το τοπίο προ των εκλογών» και να αρνείται να συμβάλει ο ίδιος σ’ αυτό που υποτίθεται ότι επιδιώκει.

Κάτι τέτοιο δεν βγάζει κανένα νόημα.

Αν όμως επιμείνουμε να βγάλουμε νόημα από όλα αυτά, αυτό θα είναι ότι ο κ. Ανδρουλάκης δεν είναι σε θέση να σκεφτεί λογικά, να...

 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Ο «ηθικός» Ηγέτης Αλέξης Τσίπρας και τα «κακά παιδιά» του

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΒΕΝΙΕΡΑΤΟΥ

« Όλα τα «κακά πράγματα» στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ γίνονταν ερήμην (και εν αγνοία) του Μεγάλου, Επιτυχέστατου και κυρίως Ηθικού Ηγέτη των «Αριστερών και Προοδευτικών Δυνάμεων» κ. Αλέξη Τσίπρα!»

Αυτό είναι το κυρίαρχο αφήγημα από εκείνο το χώρο σε μια ομολογουμένως απέλπιδα προσπάθεια να πείσουν αυτούς που θέλουν πάρα πολύ να πεισθούν, ούτως ή άλλως.
Αντιπαρέρχομαι το εύλογο ερώτημα:

- Πώς κάποιος ικανός και ευφυής πολιτικός ηγέτης μπορεί να επιλέγει ανήθικα άτομα ως στενούς συνεργάτες και στη συνέχεια ο ίδιος «ικανός» ηγέτης να μην είναι σε θέση να τους παρακολουθεί και να τους ελέγχει ;;
Πριν από πολλά χρόνια μάλιστα είχα γράψει άρθρο με τίτλο «Το δίλημμα του καταλληλότερου» που ήταν το εξής απλό: «μπαγάσας ή μ--ά-ας»; 

Αλλά και τώρα τα πράγματα πάλι απλά είναι, αρκεί να κάνει κάποιος τον κόπο να τα σκεφτεί λογικά και ψύχραιμα:

Ας υποθέσουμε ότι κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όπως για παράδειγμα τα «πρωτοπαλίκαρα» Πολάκης, Παπαγγελόπουλος και Παππάς, προχωρούν «με πλήρη άγνοια του αρχηγού» σε πρωτοβουλίες και πράξεις ανήθικες για να εξυπηρετήσουν προσωπικά ή/και σκοτεινά συμφέροντα.

Στη συνέχεια, οι πράξεις τους αυτές γίνονται γνωστές και επέρχεται πολύ μεγάλη βλάβη του κόμματος, του κύρους του αρχηγού του, της ευρύτερης παράταξης και τελικά της ίδιας της Ιδεολογίας (που η παράταξη υποτίθεται ότι υπηρετεί) και του υποτιθέμενου και διαφημιζόμενου «ηθικού πλεονεκτήματος» αυτής.
Σ’ αυτή την περίπτωση τι πιστεύετε ότι θα έκανε ο αρχηγός, ο οποιοσδήποτε αρχηγός;
- Θα τους έκανε απλά έκκληση να αναγνωρίσουν τα λάθη, να κάνουν αυτοκριτική και να «αναλάβουν τις ευθύνες» τους;

- Ή θα τους πέταγε από το κόμμα με τις κλωτσιές καταγγέλλοντάς τους ως ανήθικα άτομα που πρόδωσαν την παράταξη, την ιδεολογία ακόμη και την εμπιστοσύνη με την οποία ο ίδιος τους είχε περιβάλει;

Είναι φυσικά κατανοητή και αναμενόμενη η προσπάθεια του κ. Αλέξη Τσίπρα να κρυφτεί πίσω από το δάκτυλό του και αυτό ακριβώς περιμέναμε ότι θα έκανε στην αμέσως επόμενη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματός του και σε όλες τις δημόσιες δηλώσεις του από εδώ και πέρα, όπου θα αρκείται σε «σκληρή κριτική» στην κυβέρνηση και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ενώ θα αποφεύγει τις «κακοτοπιές» (συνεντεύξεις από ΜΜΕ μη ελεγχόμενα) όπως ο διάβολος το λιβάνι.

Το ποιους θα καταφέρει να πείσει, ή τουλάχιστον να τους κάνει να αμφιβάλλουν με την τακτική αυτή είναι ένα ζήτημα, αλλά όχι το κυριότερο κατά τη γνώμη μου.

Γιατί πιστεύω ότι – αντίθετα με ό,τι πιστεύουν στη Ν.Δ. - πολύ λίγοι «θα πέσουν από τα σύννεφα» και ελάχιστοι θα πάψουν να τον υποστηρίζουν επειδή μπορεί να αποδεικνύεται κάθε μέρα όλο και περισσότερο ότι είναι και ο ίδιος ανήθικος και αδίστακτος.

Οι περισσότεροι από αυτούς που ακόμα τον υποστηρίζουν, θα εξακολουθούν να τον υποστηρίζουν παρά το γεγονός ότι ήδη και από καιρό τον θεωρούν και οι ίδιοι ανήθικο και αδίστακτο.

Και αυτό – κατά τη γνώμη μου πάντα – αποτελεί ένα ακόμη σημαντικότερο πρόβλημα.

Η πολιτική ορθώς έχει χαρακτηρισθεί ως «η τέχνη του εφικτού».

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η ηθική στην πολιτική διαδρομή ενός πολιτικού είναι άνευ σημασίας. Κάθε άλλο μάλιστα.

Η ηθική είναι ίσως η βασικότερη ιδιότητα που πρέπει να διαθέτει ένας πολιτικός προκειμένου να υπηρετήσει αποτελεσματικά το δημόσιο συμφέρον και να ωφελήσει τη χώρα και τους πολίτες της.

Η ευφυία, η μόρφωση και γενικά οι πνευματικές ικανότητες είναι φυσικά και αυτές απαραίτητες, αλλά, αν δεν συνδυάζονται με την ηθική μπορούν να βλάψουν αντί να ωφελήσουν.

Με άλλα λόγια, αν δεν μπορεί κάποιος πολιτικός να καταστήσει «εφικτή» τη συνύπαρξη της ηθικής με την πολιτική του ικανότητα, θα καταλήξει να ωφελήσει τη χώρα όσο την ωφέλησε ο κ. Τσίπρας καθιστώντας «εφικτή» μόνο τη βλάβη έως και την καταστροφή της.

Και αυτό πρέπει...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Το ζήτημα της κατάληψης, διατήρησης ή παράδοσης της εξουσίας και η Αριστερά

Γράφει ο Διονύσης Βενιεράτος 

Καθηγητής στο πανεπιστήμιο Αθηνών και μέλος της «Δημιουργίας, ξανά»

Αφορμή για το άρθρο υπήρξε η φράση της κ. Περιστέρας Μπαζιάνα στην πρόσφατη συνέντευξή της: «Έχουμε την κυβέρνηση, αλλά όχι την εξουσία».

 

Το ζήτημα που διαπραγματευόμαστε είναι καίριο ως προς το δημοκρατικό πνεύμα, καθόσον η δημοκρατία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη τόσο με τη διάχυση και τον διαχωρισμό των εξουσιών (εκτελεστική, δικαστική, νομοθετική), όσο και με τη δυνατότητα αλλαγής στην κυβέρνηση και στο κοινοβούλιο μέσω τακτικής προσφυγής στη λαϊκή ετυμηγορία.

 

Στην εποχή μας έχουν αποκρυσταλλωθεί τρεις κυρίαρχες απόψεις στα πλαίσια της «Αριστερής ιδεολογίας»:

1) Η κλασσική μαρξιστική προσέγγιση:

Η Αριστερά καταλαμβάνει την εξουσία μετά από λαϊκή εξέργερση ή πραξικόπημα (και στις δύο περιπτώσεις μιλούν για «επανάσταση») και στη συνέχεια δημιουργεί μηχανισμούς διατήρησής της με κάθε τρόπο καταπνίγοντας κάθε αντίθετη άποψη, θέτοντας εκτός νόμου κάθε άλλο κόμμα και αρνούμενη κάθε διαδικασία διά της οποίας θα μπορούσε με ομαλό τρόπο να την χάσει.

Στο μεταξύ εγκαθιδρύει «σοσιαλισμό», δηλαδή κρατικοποίηση όλων των «μέσων παραγωγής» και κατάργηση κάθε ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

Στα πλαίσια της «πάλης των τάξεων» προτιμά να καταργεί κάθε άλλη τάξη πλην της προνομιούχου τάξης των κομματικών στελεχών.

Νομιμοποιεί όλα τα παραπάνω με το «επιχείρημα» ότι το Κόμμα κατέχει τη «μοναδική αλήθεια», που συμπίπτει με το «συμφέρον του λαού», έστω και αν ο λαός δεν χρειάζεται να έχει οποιαδήποτε αντίθετη γνώμη για το συμφέρον του, γιατί πάντα το κόμμα «ξέρει καλύτερα» από τον καθένα το συμφέρον του λαού.

Η ιδεολογική συγγένεια της προσέγγισης αυτής με κάθε άλλο ολοκληρωτικό καθεστώς ακόμα και με αυτά του ναζισμού ή του φασισμού είναι προφανής.

Φορέας της άποψης (1) είναι στην Ελλάδα το ΚΚΕ και άλλα συναφή μορφώματα.

Στις περισσότερες χώρες του κόσμου αυτή η άποψη είναι εντελώς περιθωριακή παραμένοντας κυρίαρχη στις ελάχιστες κομμουνιστικές χώρες όπως η Κίνα και η Βόρεια Κορέα.

 

2) Η λεγόμενη «ευρωκομμουνιστική» προσέγγιση:

Εδώ προτείνεται ο «σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία» με μόνο αποδεκτό τρόπο επιβολής του τη δημοκρατική διαδικασία και τις ελεύθερες εκλογές.

Η θεωρία αυτή αφήνει πολλά κενά και ερωτηματικά ως προς το ζήτημα της εναλλαγής στην εξουσία με δυνάμεις που δεν έχουν την ίδια ιδεολογία.

Το ζήτημα γίνεται ακόμα πιο σύνθετο αν στο μεταξύ έχει προχωρήσει ο «σοσιαλιστικός μετασχηματισμός» της κοινωνίας, δηλαδή η κρατικοποίηση πολλών (αν όχι όλων!) των ιδιωτικών επιχειρήσεων.

Επίσης ο «σοσιαλιστικός μετασχηματισμός» που επαγγέλλεται μπορεί να σημαίνει ότι σε «θέσεις – κλειδιά» της κοινωνίας θα τοποθετούνται άτομα που εμφορούνται από τη συγκεκριμένη ιδεολογία και έτσι ότι με τον τρόπο αυτό η αξιοκρατία αντικαθίσταται από την ιδεολογική προσήλωση. Αυτό έκανε και ο Ανδρέας Παπανδρέου με ακριβώς το ίδιο επιχείρημα κομματοποιώντας στο μέγιστο βαθμό το κράτος.

Όλα τα παραπάνω είναι προφανώς αντίθετα προς τη «δημοκρατία και ελευθερία», την οποία είχαν για σημαία τους οι «ευρωκομμουνιστές».

Η άποψη αυτή αποτελούσε το ιδεολογικό υπόβαθρο του «ΚΚΕ Εσωτερικού» και εξακολουθεί να διέπει πολλά (αν όχι τα περισσότερα) στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που αποτελεί και τη διάδοχη κατάσταση μιας και το «ΚΚΕ Εσωτερικού» υπήρξε η ισχυρότερη από τις «συνιστώσες» του.

 

3) Η Σοσιαλδημοκρατική προσέγγιση:

Εδώ το ζήτημα της εναλλαγής στην εξουσία και της δημοκρατίας γενικότερα έχει λυθεί από καιρό τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη.

Οι σοσιαλδημοκράτες, που αποτελούν ισχυρό ρεύμα στην Ευρώπη κατά κύριο λόγο, εφαρμόζουν μια ήπια αριστερή πολιτική με αργά, προσεκτικά βήματα και με τη μεγίστη δυνατή συναίνεση γνωρίζοντας ότι κάποια στιγμή θα χάσουν την εξουσία στα πλαίσια της δημοκρατικής εναλλαγής.

Έτσι προσβλέπουν στο να έχουν δημιουργήσει δομές «υπέρ των κοινωνικά πλέον αδύναμων» (πράγμα που αποτελεί τον πυρήνα και το διαφοροποιό στοιχείο της αριστερής ιδεολογίας), οι οποίες θα έχουν πετύχει, θα έχουν εδραιωθεί στη συνείδηση των πολιτών και έτσι οι όποιοι πολιτικοί τους αντίπαλοι που ενδεχομένως να τους διαδεχθούν δεν θα επιχειρήσουν να τις αλλάξουν χωρίς σημαντικό πολιτικό κόστος.

 

Συμπερασματικά:

- Η κλασσική κομμουνιστική «μαρξιστική – λενινιστική» προσέγγιση (1) είναι ασύμβατη προς τη δημοκρατία, την οποία στην ουσία καταργεί πλήρως.

- Η σοσιαλδημοκρατία (3) είναι απολύτως συμβατή με τη δημοκρατία, την οποία σέβεται απολύτως και δεν την αμφισβητεί ποτέ. Στην ουσία θέτει τη δημοκρατία σε ανώτερη μοίρα από την όποια αριστερή ή σοσιαλίζουσα ιδεολογία.

- Η ενδιάμεση θέση (2) τύπου «ευρωκομμουνισμού» ή ΣΥΡΙΖΑ έχει ασαφείς προθέσεις ως προς τη δημοκρατία, την οποία φαίνεται ότι θέτει σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με τα «σοσιαλιστικά» τους ιδεώδη.

 

Στην πράξη:

Ο ΣΥΡΙΖΑ που τώρα βρίσκεται στην εξουσία και ο αρχηγός του Αλέξης Τσίπρας δείχνουν ότι δεν έχουν πρόθεση...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Βραβείο Κωλοτούμπας (και οι εκάστοτε δύο όψεις του νομίσματος)

Γράφει ο Διονύσης Βενιεράτος

Καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών

Ο κ. Αλέξης Τσίπρας δεν είναι πολιτικός «κοινής αποδοχής». Κάθε άλλο μάλιστα.

Ουδέποτε έφτασε το κόμμα του στο 40% των ψήφων, ενώ τώρα οι δημοσκοπήσεις τον φέρνουν δεύτερο με ποσοστά κάτω του 20%. 

Επιπλέον η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών (άνω του 90%) κρίνουν ότι με αυτόν πρωθυπουργό η χώρα «βαδίζει προς τη λάθος κατεύθυνση».

Συγκεκριμένα:

    Εξελέγη πρωθυπουργός υποσχόμενος πράγματα εντελώς ανεδαφικά και ασύμβατα μεταξύ τους και με την ίδια τη λογική.

    Είχε «αυταπάτες» (όπως ο ίδιος ομολόγησε) : Για παράδειγμα έλεγε: «Αν τα πούμε όλα αυτά, όχι μόνο θα σου δώσουν λεφτά, θα σε παρακαλούν να τα πάρεις»

    Έκανε «περήφανη σκληρή διαπραγμάτευση» που κόστισε 100 δισεκατομμύρια Ευρώ σε μια ήδη χρεωκοπημένη χώρα.

    Όταν αντελήφθη ότι τίποτα από όλα αυτά (του διαβόητου «δημοψηφίσματος» συμπεριλαμβανομένου) δεν του βγαίνει, ΕΥΤΥΧΩΣ ανέκρουσε πρύμναν και δέχτηκε τα πάντα σε ένα τρίτο μνημόνιο, γιατί διαφορετικά θα καταστρεφόταν η χώρα.

    Η τότε αντιπολίτευση φέρθηκε πατριωτικά και τον στήριξε σ’ αυτή την επιλογή του, πράγμα που ουδέποτε έκανε ο ίδιος όταν ήταν στην αντιπολίτευση και που δεν έπραξαν αρκετοί δικοί του «σύντροφοι».

    Συνεχίζει παραταύτα μιαν αλλοπρόσαλλη και επαμφοτερίζουσα πολιτική που συνεχίζει να ζημιώνει τη χώρα. Επενδύσεις δεν έρχονται, επιχειρήσεις κλείνουν ή μεταναστεύουν.

-          Με αυτά ως δεδομένα, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι η βράβευσή του για ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΘΕΝΟΣ (Prix du Courage politique) από την επιθεώρηση Politique Internationale αποτελεί προσβολή για τον ελληνικό λαό που υπέστη (και εξακολουθεί να υφίσταται) τα μύρια όσα εξαιτίας του.  Η ίδια επιθεώρηση δεν θεώρησε ότι η αντιπολίτευση που τότε στήριξε τον Τσίπρα σε μιά δύσκολη για τη χώρα στιγμή δικαιούται και αυτή κάποιο βραβείο.

-          Από την άλλη μεριά όμως θα ήταν καλύτερα αν άφηνε τη χώρα να καταστραφεί για να είναι ο Τσίπρας «συνεπής» με τις λαϊκιστικές αρλούμπες που υποσχόταν και της «αυταπάτες» του; Ασφαλώς και όχι!

-          Από την άλλη μεριά όμως αξίζει το οποιοδήποτε βραβείο σε έναν τέτοιας ποιότητας πολιτικό ηγέτη;

-          Και αν ναι, πόσα βραβεία θα έπρεπε να απονέμονται σε εκείνους τους πολιτικούς που ακολουθούν σοβαρή, συνετή και εποικοδομητική για τους λαούς τους πολιτική;

-          Τί είδους μήνυμα δίνεται παγκοσμίως με μια τέτοια βραβευση;

-          Και ποιά θα είναι η οποιαδήποτε αξία του βραβείου από δω και πέρα; Ποιός σοβαρός πολιτικός θα καταδεχτεί να το αποδεχτεί, όταν το ίδιο βραβείο έχει απονεμηθεί σε ένα πολιτικό όπως ο κ. Τσίπρας; 

-          Από την άλλη μεριά ... δικό τους είναι το βραβείο, όπου θέλουν το δίνουν! Τί μας νοιάζει εμάς; Εμείς έχουμε τα δικά μας προβλήματα, που ζούμε «από πρώτο χέρι» εξαιτίας του. Έχουμε τη δική μας άποψη των πραγμάτων και γνωρίζουμε τί ειδους «βραβείο» θα του δίναμε... 

-          Από την άλλη μεριά όμως, ένα τέτοιο βραβείο που «δικαιώνει» τον κ. Τσίπρα, του δίνει παράλληλα επιχείρημα να συνεχίσει την ίδια πολιτική. Σε ένα στυλ «δώσε θάρρος στο χωριάτη να σ’ ανέβει στο κρεβάτι».

-          Αλλά από την άλλη μεριά, ο συγκεκριμένος ... χωριάτης έχει από μόνος του το... θάρρος («πολιτικό σθένος») να μας «ανέβει στο κρεβάτι» ακόμα και πριν το βραβείο. Και το έχει ήδη κάνει.

-          Από την άλλη μεριά όμως, έχουν και οι τύποι της  Politique Internationale ένα κάποιο δίκιο. Πώς μπορεί η πρωτοβουλία τους για βράβευση του Τσίπρα να θεωρηθεί άκομψη έως προσβλητική, όταν ο ίδιος ο ελληνικός λαός τον «επιβράβευσε» στην πράξη, χαρίζοντάς του μια δεύτερη εκλογική νίκη και μια δεύτερη θητεία;

Ας αφήσουμε λοιπόν αυτή την άγονη και ανούσια συζήτηση για το τι είδους μυαλά κουβαλάνε αυτοί που βραβεύουν τον Τσίπρα και ας δώσουμε (ή τουλάχιστον ας προτείνουμε)  εμείς τα δικά μας ... βραβεία: