"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΥΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΤΙΚΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ακτιβιστικά σούργελα σε οίστρο...


Ολα καλά. Η Ασφάλεια επενέβη. Οι αίθουσες άδειασαν. Οι υπεύθυνοι καθάρισαν προσεκτικά από τα κίτρινα και πορτοκαλιά ζουμιά τις κορνίζες που φιλοξενούν τα έργα του Βαν Γκογκ και του Μονέ· λογικά, τα έχουν ήδη επαναφέρει στη θέση τους ίδια κι απαράλλακτα. Το σόου τελείωσε, τα μουσεία βρήκαν ξανά τους φυσιολογικούς ρυθμούς τους, οι επισκέπτες μπορούν πάλι να θαυμάσουν τα σπουδαία έργα τέχνης που τόσοι θαύμασαν πριν, κι ακόμη περισσότεροι θα θαυμάσουν έπειτα από αυτούς.  

Είναι απορίας άξιον σε ποια διατάραξη πόνταραν οι ακτιβιστές των οργανώσεων Just Stop Oil και Letzte Generation όταν αποφάσισαν να βανδαλίσουν τους πίνακες των καλλιτεχνών που εκτίθενται στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου και στο Μουσείο Barberini του Πότσνταμ.  

Πόση σημασία έχει μια φωνή που ακούγεται δυνατά για ένα δευτερόλεπτο κι έπειτα ξεχνιέται τελείως σαν αδιάφορο φάλτσο που ποτέ δεν υπήρξε; Τι έχουν να προσφέρουν στη συλλογική συνείδηση όσοι αδυνατούν να μπολιάσουν την ατομική τους συνείδηση με μερικά έστω ψήγματα αυτογνωσίας;
Οι πεφωτισμένοι

«Οικογένειες πεινούν, άνθρωποι κρυώνουν, ο πλανήτης υποφέρει». Οι ακτιβιστές δικαιολόγησαν την πράξη τους με την τακτική του truism, κραδαίνoντας δηλαδή το προφανές ως επιχείρημα υπέρ της καταστροφικής τους μανίας. Η εκτεταμένη δυστυχία, η φτώχεια και η ενεργειακή κρίση δεν είναι καινούργια φαινόμενα, αντιθέτως, μαστίζουν την ανθρωπότητα από όταν ακόμη οι μοντέρνοι ακτιβιστές ήταν αγέννητοι· όμως οι ακτιβιστές συμπεριφέρονται σαν να τα ανακάλυψαν αυτοί: μεταχειρίζονται τον δυσάρεστο κοινό τόπο ως φρικώδη εξέλιξη της τελευταίας στιγμής, ως κάτι που μόνο αυτοί έχουν τη γνώση, την ικανότητα και το ηθικό ανάστημα να καταγγείλουν. Παράλληλα, αντιμετωπίζουν τον υπόλοιπο κόσμο ως αδαή μάζα που χρειάζεται καθοδήγηση, επιμόρφωση και θεραπείες σοκ.

 Φυσικά, καθοδήγηση, επιμόρφωση και θεραπείες σοκ χρειάζονται στην πραγματικότητα οι ίδιοι για να καταλάβουν επιτέλους το αυτονόητο: τα νέα που μας μεταφέρουν είναι μπαγιάτικα· η μέθοδός τους είναι αναποτελεσματική. 

Και το χειρότερο απ’ όλα: τα μεγάλα, συμπαντικά προβλήματα δεν επιδέχονται λύση, αλλά ρύθμιση. Κι αυτή δεν περνάει από το χέρι των επισκεπτών ενός μουσείου.

Συχνά, οι µονίµως έξαλλοι ακτιβιστές, αυτά τα θαμπωμένα από την ίδια τους τη λαμπερή μοναδικότητα πλάσματα –που ξέρουν ό,τι δεν ξέρουμε και νιώθουν όπως δεν νιώθουμε–, μας φέρνουν ενώπιον άτοπων διαζεύξεων, λες κι από αυτές εξαρτάται κάτι αποφασιστικό: «Τι έχει περισσότερη σημασία, η τέχνη ή η ζωή; Σας ενδιαφέρει περισσότερο η προστασία ενός πίνακα ή η προστασία του πλανήτη και των ανθρώπων;». 

Σε κάθε αντιπαράθεση, τα τερατωδώς άνισα διλήμματα είναι σχεδιασμένα με τέτοιον τρόπο ώστε να τοποθετήσουν τον αντίπαλο στην ασύμφορη πλευρά τους και με αυτόν τον τρόπο να τον καταδείξουν ως ένοχο. Από μόνο του, όμως, το γεγονός ότι ένα δίλημμα τίθεται δεν σημαίνει ότι έχει και κάποια αξία: όχι, δεν θεωρούμε την τέχνη σημαντικότερη από την ευτυχία της ανθρωπότητας – άραγε αυτό θα πει πως αν την αμφισβητήσουμε ή την καταστρέψουμε, η ανθρωπότητα θα ευτυχήσει; Οι συμβολικές κουβέντες δεν κυριολεκτούν, αλλά δεν χρειάζεται να είναι και κενές νοήματος· δεν χρειάζεται να προσθέτουν το συμβολικό τους δηλητήριο σε ένα ήδη δηλητηριασμένο συμβολικό κοινωνικό σώμα.

Ακόμη και οι παρασυρμένοι από τα θέλγητρα της ακτιβιστικής ορθοδοξίας, εκείνοι δηλαδή που δεν βλέπουν τίποτα πέρα από το αλάθητο του δόγματος και τη θεία αποστολή τους, δεν μπορεί να μη γνωρίζουν ότι οι μεγάλες πληγές του κόσμου, από την κλιματική αλλαγή μέχρι την ακρίβεια, άπτονται ενός πλέγματος οικονομικών συμφερόντων κι εξουσιαστικών δυνάμεων πολύ πέρα από την κοινή εμπειρία και δυνατότητα.  

Δεν μπορεί να μην ξέρουν ότι όσοι περιδιαβάζουν στους διαδρόμους των μουσείων είναι δέκτες των επιπτώσεων του προβλήματος, όχι εκπρόσωποι των αιτίων του. Και η τέχνη στη λαϊκή, προσιτή της έκφανση, όπως είναι αυτή της μουσειακής έκθεσης, είναι όχι απλώς μια παρηγοριά για τους πληττομένους, αλλά και ένας τρόπος επιβίωσης· είναι αυτό που μένει παρ’ όλα τα προβλήματα που κατατρύχουν την ανθρωπότητα ανά τις δεκαετίες και τους αιώνες: η απαντοχή της.  

Πώς γίνεται οι άνθρωποι που αποδίδουν τόση αξία στους συμβολισμούς να μην εκτιμούν ένα συμβολισμό τόσο απλό αλλά και τόσο ζωτικό;

Το πρόβλημα με τον ακτιβισμό αυτού του είδους δεν αφορά μόνο τα παρωχημένα, σαχλά μέσα που μετέρχεται. Δεν έχει να κάνει μόνο με τη ματαιότητά του, δηλαδή με την κακή ανάγνωση της πραγματικότητας (ο κόσμος την εποχή του TikTok δεν σοκάρεται με την εκτόξευση σούπας) ή την αντιαισθητική, μελό θεατρικότητά του.  

Η ουσία της ασχήμιας του βρίσκεται...

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Oλη η ομορφιά και η αιματοχυσία


Του ΠΕΤΡΟΥ ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΟΥ

Εάν καιγόταν το Λούβρο κι έπρεπε να διαλέξεις, θα έσωζες μια γάτα ή την «Τζοκόντα»;  

Σε αυτό το αρχετυπικό ερώτημα που αποτυπώνει ένα διαχρονικό ηθικό δίλημμα – «τι έχει μεγαλύτερη σημασία: η ζωή ή η τέχνη;» – επιχείρησαν προ ημερών να απαντήσουν δυο νεαροί οικολόγοι ακτιβιστές με τον χειρότερο δυνατό τρόπο: άδειασαν μια κονσέρβα με ντοματόσουπα πάνω στα «Ηλιοτρόπια» (1888) του Βίνσεντ Βαν Γκογκ.  

Το αποκρουστικό περιστατικό έλαβε χώρα στη National Gallery του Λονδίνου και θορυβημένη η διεύθυνσή της έσπευσε να διευκρινίσει ότι ο πίνακας δεν έπαθε απολύτως τίποτε διότι προστατευόταν από τζάμι.

Εάν όμως ο πίνακας έμεινε άθικτος, δεν συνέβη το ίδιο και με την «κακή φήμη» των απανταχού ακτιβιστών: ένα μάτσο αργόσχολα καλόπαιδα που δεν διστάζουν να προχωρήσουν ακόμη και σε εγκλήματα κατά της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς προκειμένου να μεταδώσουν ένα όχι και τόσο πρωτότυπο μήνυμα. 

Εάν δεδηλωμένη πρόθεση των συγκεκριμένων ακτιβιστών ήταν να εστιάσουν την προσοχή μας στην επιδείνωση της αμετάκλητης κλιματικής αλλαγής με τη χρήση του πετρελαίου και των παραγώγων του, μπορούμε να τους διαβεβαιώσουμε ότι σημείωσαν ανάλογη επιτυχία μ’ εκείνη που θα σημείωνε η Τζέιν Μάνσφιλντ διαφημίζοντας τις χάρες του μοναστικού βίου.

Συμπτωματικά, μια εβδομάδα νωρίτερα, στο πλαίσιο των προβολών του 28ου Διεθνούς Φεστιβάλ Αθήνας «Νύχτες Πρεμιέρας», είχα παρακολουθήσει σ’ ένα κατάμεστο «Ιντεάλ» -προπανδημικό, θα λέγαμε – μια από τις πιο συγκλονιστικές ταινίες των τελευταίων χρόνων που, από μιαν άποψη, αποτελεί κι ένα ακαταμάχητο εγκώμιο στον ακτιβισμό: το ντοκιμαντέρ «Ολη η ομορφιά και η αιματοχυσία» (2022) της Λόρα Πόιτρας. Η ταινία της Πόιτρας ήρθε στις «Νύχτες Πρεμιέρας» φορτωμένη με τον Χρυσό Λέοντα του φετινού Φεστιβάλ Βενετίας, έφυγε με προσθήκη τη Χρυσή Αθηνά στην κατηγορία του ντοκιμαντέρ, καθώς κι ένα θερμό χειροκρότημα στο τέλος της προβολής, τόσο έντονο όσο και στα αλήστου μνήμης φοιτητικά μου χρόνια. Ολως δικαίως. Σε αντίθεση με την ντοματόσουπα των καλόπαιδων στο Λονδίνο, η Πόιτρας εστιάζει στο αληθινό αίμα. Το αίμα που κυλάει μολυσμένο στις φλέβες μας.

Η ταινία αφηγείται τη ζωή και το έργο της διεθνούς φήμης φωτογράφου Ναν Γκόλντιν, για τα ακριβοθώρητα έργα της οποίας τσουρομαδιώνται τα σπουδαιότερα μουσεία της υφηλίου. Δεν θα υποστηρίζαμε ότι η Γκόλντιν έχει το τυπικό «βιογραφικό» ενός κοριτσιού της καλής κοινωνίας, τουναντίον: και από τα ναρκωτικά έχει πάρει το μερτικό της και από τα ψυχοφάρμακα, ενώ ο βιοπορισμός την έχει οδηγήσει από το pole dancing σε νεοϋορκέζικα «κωλάδικα» στα μπουρδέλα της ίδιας περιοχής. Κουβαλάει στις πλάτες της εφ’ όρου ζωής την αυτοκτονία της μεγαλύτερης αδελφής της και σταδιοδρομεί ως bisexual στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα πολλά χρόνια πριν η τελευταία βγει από το περιθώριο και την κατακραυγή. Σαν να μην έφθαναν όλα τα παραπάνω, πλακώνει κατόπιν και το AIDS για να σκοτώσει τους περισσότερους από τους φίλους και συντρόφους της· η Γκόλντιν, ωστόσο, αποδεικνύεται πολύ σκληρή για να πεθάνει.

Θα ισχυριζόταν κανείς πως, όταν η Γκόλντιν, με πατημένα πια τα εξήντα, ξεκινάει μια επίμονη ακτιβιστική εκστρατεία εναντίον ενός παγκόσμιου φαρμακευτικού κολοσσού που διοικείται από μια πάμπλουτη οικογενειακή δυναστεία, υπεύθυνου για τον θάνατο πεντακοσίων χιλιάδων ανθρώπων με τα εθιστικά του «φαρμάκια» αλλά και προκλητικά φιλότεχνου με δωρεές εκατομμυρίων δολαρίων στα μεγάλα μουσεία, άτομα με το ευάλωτο background της Γκόλντιν θα ήταν «βούτυρο στο ψωμί» του αντιπάλου.  

Πράγματι, έτσι την αντιμετωπίζουν στην αρχή: ως μια ασήμαντη «γραφική» αλογόμυγα που θα την εξαγοράσουν ή/και θα τη λιώσουν.  

Περιττό να προσθέσουμε...

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Νάρκισσοι ακτιβιστές στην υπηρεσία του εαυτού τους

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Οι δύο ακτιβιστ@@@
(δεν είμαι σίγουρος πώς είναι το πολιτικώς ορθό και πώς θέλουν οι/τα ιδι@ να αποκαλούνται) που έριξαν τον τοματοπελτέ στον πίνακα του Βαν του Γκογκ είναι άλλη μια εκδήλωση ενός μάλλον (δεν παίρνω και όρκο) σύγχρονου  φαινομένου: του ναρκισσιστικού ή αυτοϊκανοποιητικού ή αυνανιστικού ακτιβισμού. Του ακτιβισμού δηλαδή που πραγματικό σκοπό έχει την ικανοποίηση των ίδιων των ακτιβιστών την ώρα που ο δηλωμένος ως σκοπός περνάει σε δέκατη τρίτη μοίρα.

Από τις επιδειξιομανείς femen και τους υστερικούς ιεροκήρυκες της peta, μέχρι τα δύο άτομα με τον τοματοπελτέ, μια ντουζίνα σοβαροί (ή σχεδόν σοβαροί) σκοποί χρησιμοποιούνται προκειμένου να ικανοποιηθούν διαμαρτυρόμενοι οι οποίοι ολοφάνερα αδιαφορούν για τον σκοπό που υποτίθεται ότι τους κινητοποιεί. 

Έτσι, ο κωλοπαιδουρίστικος βανδαλισμός του πίνακα γέμισε ευτυχία τους/τις/τα δραστ@@@@ που με πλατύ χαμόγελο ποζάρουν μπροστά στο κατόρθωμα τους αλλά επισκίασε οτιδήποτε ισχυρίζονται ότι ήθελαν να πουν. Ο θόρυβος που έκαναν σκέπασε πρώτα από όλα τις δικές τους φωνές. Υποτίθεται ότι το θέμα τους είναι η χρήση του πετρελαίου αλλά μετά την ντοματοεπίθεση κανενός το θέμα δεν ήταν το πετρέλαιο και το περιβάλλον.  Ποιος νοιάζεται για το πετρέλαιο όταν έχουμε δύο νεαρά άτομα που βανδαλίζουν έναν πανάκριβο πίνακα σε ένα μουσείο και ποζάρουν με καμάρι;  

Εντάξει, τα μπλουζάκια τους κάτι γράφουν για πετρέλαιο, αλλά το θέμα πια είναι η πράξη. Είναι ο ντοματοπελτές.

Για να μην παρεξηγηθώ να πω ότι βρίσκω το περιβάλλον πολύ πιο σημαντικό από έναν πίνακα. Στην πραγματικότητα το βρίσκω πιο σημαντικό από όλους τους πίνακες μαζί. Κι αν το να ρίξεις ντοματοπελτέ σε έναν πίνακα ή το να κάψεις ένα μουσείο μπορούσε να αλλάξει κάτι στην προσπάθεια να αποφύγουμε την αυτοκαταστροφή, θα ήμουν υπέρ και της ρίψης και του εμπρησμού. Όμως, δυστυχώς και αναπόφευκτα, όταν κάνεις κάτι ακραίο και εντελώς άσχετο με τον σκοπό για τον οποίο υποτίθεται ότι αγωνίζεσαι (τα εικαστικά ευθύνονται για πολλά κακά πράγματα αλλά η κλιματική αλλαγή δεν είναι ένα από αυτά) αυτό που θα συζητηθεί δεν είναι ο σκοπός σου αλλά η ακρότητά σου. Δηλαδή εσύ.

Το ίδιο πάνω-κάτω ισχύει και με τις επιδειξιομανείς της femen. Τις θυμάμαι να γδύνονται σε κάθε ευκαιρία αλλά δεν είμαι σίγουρος για ποιον ακριβώς λόγο. Φυσικά έχουν ωραία σώματα οπότε η «διαμαρτυρία» τους μόνο ευχαρίστηση μπορεί να προκαλέσει, αλλά ο σκοπός; Ο σκοπός σίγουρα είναι σημαντικός αλλά όχι τόσο ενδιαφέρον όσο η εικόνα μιας γυμνής μοντέλας μπροστά στον Μπερλουσκόνι. Και η επίτευξή του σίγουρα δεν μπορεί να ικανοποιήσει όσο το να γίνεσαι, έστω και για λίγο, το κέντρο της προσοχής*.

Όμως το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ο ναρκισσισμός των ακτιβιστών (αυτό είναι το πρόβλημα του ειδικού με τον οποίο θα έπρεπε να συναντιούνται πιο τακτικά) αλλά η γραφικοποίηση των συνήθως σοβαρών σκοπών για τους οποίους υποτίθεται ότι αγωνίζονται.

Αν τους ρωτήσετε «μα γιατί βαναδαλίζετε/γδύνεστε κ.λπ.», θα σας πουν «έτσι ευαισθητοποιούμε το κοινό και το κάνουμε να ασχοληθεί με το περιβάλλον και μπλα μπλα μπλα». Μόνο που αυτό που εισπράττει το κοινό είναι ότι με το περιβάλλον, την ισότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα κ.λπ.  ασχολούνται κάτι υστερικά ψώνια που, όταν δεν μας κάνουν να γελάμε ή να παίρνουμε μάτι, βανδαλίζουν. Ότι όλα αυτά τα σοβαρά θέματα είναι υποθέσεις κυρίως γραφικών προσωπικοτήτων που θα ταίριαζαν σε μια εκπομπή της Αννίτας της Πάνια ή στο ψηφοδέλτιο του κόμματος του Γιάνη «το παγόνι» Βαρουφάκη. Δηλαδή σε πρόσωπα που δεν μπορείς να πάρεις στα σοβαρά.  

Κι αν δεν μπορείς να πάρεις στα σοβαρά τα πρόσωπα, πώς θα πάρεις στα σοβαρά το μήνυμά τους (αν καταφέρεις ποτέ να το διακρίνεις);

Υπολογίστε και τον εθισμό στην αντίληψη ότι τα πάντα είναι θέμα εντυπώσεων και ότι πιο σωστά απ’ όλους τα λέει αυτός που κάνει το πιο εντυπωσιακό χάπενινγκ και θα δείτε ότι αυτοί οι γραφικοί νάρκισσοι ακτιβιστές ικανοποιώντας τον εαυτό τους τελικά κάνουν κακό στους σκοπούς τους οποίους υποτίθεται ότι υπηρετούν γραφικοποιώντας τους και τελικά απαξιώνοντάς τους. Αλλά μια κλανιά είναι...

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΥΤΙΚΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Οι χιλιαστές της τοματόσουπας

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Το περιστατικό δεν είναι πρωτοφανές, όπως το χαρακτήρισε χθες κάποιος συνάδελφος. Δεν είναι η πρώτη φορά που έργα τέχνης βανδαλίζονται, όπως τα «Ηλιοτρόπια» του Βαν Γκογκ στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου.  

Να θυμίσω τα χειρότερα, την κακοποίηση του Παρθενώνα από τον λόρδο Ελγιν; 

Κι αν μη τι άλλο τα δύο φρικιά που πέταξαν τοματόσουπα στον πίνακα δεν προκάλεσαν ανήκεστο βλάβη στο έργο. Ευτυχώς υπήρχε προστατευτικό γυαλί. 

Δεν χρειάζεται να πέφτουμε από τα σύννεφα. Μπήκαν στο μουσείο, κατευθύνθηκαν στην αίθουσα όπου φιλοξενείται ο πίνακας κι αφού τον περιέλουσαν με τοματόσουπα έβαλαν κόλλα στις παλάμες τους και τις κόλλησαν στη λερωμένη επιφάνεια. Μια μπούρδα. Ούτε καν τα παιδία παίζει. Τα βλαμμένα παίζει.  

Ομως τα βλαμμένα θεωρούν ότι το παιχνίδι τους είναι πολύ σοβαρό. Ετσι θα σώσουν τον πλανήτη απ’ την καταστροφή. Τα μπλουζάκια τους έγραφαν «Just stop oil» και οι δύο προέβησαν σε βαρυσήμαντες δηλώσεις ενώπιον του κοινού των περιέργων που συγκεντρώθηκε αυθορμήτως: «Τι αξίζει περισσότερο, η τέχνη ή η ζωή; Σας ενδιαφέρει περισσότερο η προστασία ενός πίνακα από την προστασία του πλανήτη; Εκατομμύρια παιδιά δεν μπορούν να φάνε μια ζεστή σούπα».  

Τώρα τι φταίει ο ταλαίπωρος Βαν Γκογκ για όλ’ αυτά τα δεινά που έκαναν έξαλλες τις δύο ακτιβίστριες, τρέχα γύρευε. Σημασία θα έλεγα έχει περισσότερο η σούπα. Αυτήν που έχουν στη θέση της φαιάς ουσίας.

Παρακάμπτω τις παραμέτρους της εφηβείας. Τα κορίτσια ήθελαν να προβληθούν και τα κατάφεραν. Αξιες μιμήτριες της εξαδέλφης Γκρέτα. Και προσπαθώ να προσεγγίσω τις πολιτισμικές παραμέτρους. Θέλω να πω τη σχέση ενός αριστουργήματος της παγκόσμιας τέχνης με τα προβλήματα της σύγχρονης εποχής. Κυρίως δε με τον φανατισμό που παράγει η κλιματική αλλαγή και ο οποίος δεν διαφέρει από μια χιλιαστική πίστη που απειλεί το ανθρώπινο είδος με αφανισμό και προκειμένου να το σώσει το καλεί να πετάξει στα σκουπίδια τον πολιτισμό του. Χωρίς βέβαια να λαμβάνουν υπόψη ότι αυτοί οι ίδιοι οι φορείς του φανατισμού είναι παιδιά αυτού του πολιτισμού. 

Κι εδώ έγκειται η πρωτοτυπία των δύο φρικιών. Θεωρούν ότι οι ίδιες και η σούπα τους είναι ανώτερες από την αξία του οποιουδήποτε Βαν Γκογκ. Αυτά για να αντιληφθούμε ποιες είναι οι συνέπειες της παιδείας της μετανεωτερικότητας. 

 Ολες οι αξίες είναι σχετικές. Η μόνη απόλυτη αξία είναι η επιβίωσή μας. Και για ποιο λόγο να θέλεις να συνεχίσεις να ζεις αν έχεις καταστρέψει ό,τι σε κρατάει στη ζωή; 

Οι χιλιαστές της τοματόσουπας είναι...

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΥΤΙΚΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: “Activists” vs Van Gogh : KΑΠΟΙΟΣ ΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΑ Γ******Α ΚΝΩΔΑΛΑ!

 


Του ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

[Από το in.gr – ασχολίαστο όπως, σχεδόν, τα πάντα:] Επίθεση με ντοματόσουπα κατά του πίνακα «Ηλιοτρόπια» του βαν Γκογκ στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου
Ακτιβίστριες για την κλιματική αλλαγή πέταξαν δύο κονσέρβες ντοματόσουπα Heinz στο πίνακα «Ηλιοτρόπια» του Βίνσεντ βαν Γκογκ στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου, ανακοίνωσε η οργάνωση Just Stop Oil.
Βίντεο που αναρτήθηκε από την οργάνωση, η οποία έχει οργανώσει τις δύο τελευταίες εβδομάδες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας στην βρετανική πρωτεύουσα, δείχνει τις δύο γυναίκες να πετούν την σούπα στον πίνακα, μία από τις πέντε εκδοχές του που εκτίθενται σε μουσεία και γκαλερί σε ολόκληρο τον κόσμο.
«Αστυνομικοί βρέθηκαν γρήγορα επί τόπου στην Εθνική Πινακοθήκη σήμερα το πρωί αφού δύο ακτιβίστριες της Just Stop Oil πέταξαν ουσία σε πίνακα και στην συνέχεια κόλλησαν τα χέρια τους στον τοίχο», ανακοίνωσε η αστυνομία στο Twitter. Και οι δύο συνελήφθησαν για εγκληματική φθορά και διακεκριμένη καταπάτηση.


Να επισημάνω το όνομα της συζύγου του de facto Κλιματικού Τσάρου των ΗΠΑ και του Πλανήτη, John Kerry, ανενάως περιοδεύοντος με το σούπερ ρυπαντικό της ατμόσφαιρας ιδιωτικό του τζετ και παραδίδοντος διαλέξεις. Πρόκειται για την Teresa Heinz Kerry, κληρονόμο του αυτοκράτορα της Βιομηχανίας Τροφίμων John Heinz και προέδρου των φιλανθρωπικών [γέλιο…] οργανισμών Heinz Endowments και Heinz Family Philanthropies.  

Να ήταν άραγε συμβολική η επιλογή της συγκεκριμένης μάρκας τοματόσουπας απ’ τις δυο πατσαβούρες; 

Ή απλώς τις εφοδίασε ο boss απ’ το απόθεμά του;

Σε ό,τι με αφορά προσωπικά, να επαναλάβω απλώς τον τίτλο…

ΥΓ. Σε ερώτηση, πρόσφατα, γιατί δεν αναλαμβάνει κανείς να πείσει την Κίνα για μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, ο John Kerry απάντησε ότι η Κίνα έχει αναλάβει τη δέσμευση για την παραγωγή εκατοντάδων εκατομμυρίων ηλεκτρικών αυτοκινήτων, ως Νο 1 παραγωγός τους στον πλανήτη. Με αυτό τον τρόπο …εκπληρώνει το χρέος της στην υπόθεση του Climate Change.  

Αλλιώς διατυπωμένο : αφήνουμε τους Κινέζους ανεξέλεγκτους σε ένα θέμα για το οποίο εμείς δηλώνουμε έτοιμοι να λιμοκτονήσουμε, καθότι αποτελεί “θέμα ζωής και θανάτου”, και...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Πώς δουλεύει όλον τον κόσμο ένα τσογλανονιάνιαρο


Η «κλιματική ακτιβίστρια» Γκρέτα Τούνμπεργκ και εταιρεία των γερμανικών σιδηροδρόμων συγκρούστηκαν τις τελευταίες ημέρες στα κοινωνικά δίκτυα. Αυτό συνέβη, όταν η Τούνμπεργκ ανέβασε μία φωτογραφία της, όπου κάθεται στο πάτωμα του τρένου, περικυκλωμένη από αποσκευές και μία άδεια συσκευασία fast-food.

Το Σάββατο ανέβασε τη φωτογραφία με το εξής σχόλιο:

«Ταξιδεύοντας σε υπερπλήρη τρένα μέσω Γερμανίας. Είμαι επιτέλους καθ’ οδόν για το σπίτι!»

Οι υποστηρικτές της λυπήθηκαν για την «εξηντλημένη» 16χρονη Σουηδέζα ακτιβίστρια, που δεν είχε τη δυνατότητα να κάτσει κάπου στο τρένο, κατά την επιστροφή της από τη Μαδρίτη, όπου συμμετείχε στη Σύνοδο των COP25 του ΟΗΕ για το κλίμα.

Της ευχήθηκαν καλή επιστροφή μετά από μήνες περιοδείας σε εκδηλώσεις για το κλίμα, σε Ευρώπη και ΗΠΑ.


DEUTSCHE BAHN: Καθόσουν στην πρώτη θέση!

 
Όμως, οι Γερμανικοί Σιδηρόδρομοι (DEUTSCHE BAHN) απήντησαν. Επεσήμαναν ότι η Τούνμπεργκ ίσως να μην αναγκάστηκε να περάσει όλο το ταξίδι καθήμενη στο πάτωμα του τρένου, όπως υποστηρίζει, αλλά αντιθέτως επέλεξε να περιφρονήσει το κάθισμα που είχε κρατήσει στην πρώτη θέση για χάρη μιας φωτογραφίας.

Η DEUTSCHE BAHN σε Δελτίο Τύπου της ανέφερε ότι η Τούνμπεργκ είχε κάθισμα στην πρώτη θέση, τουλάχιστον στη διαδρομή Κάσελ – Αμβούργου και άλλα μέλη της ομάδος της κάθονταν εκεί και απελάμβαναν τις πολυτέλειές της ήδη από τη Φρανκφούρτη.

Η εταιρεία «πόσταρε» σχετικά με το ταξίδι της Τούνμπεργκ με το τρένο άλλες δύο φορές το Σάββατο.

Στο πρώτο TWEET, η εταιρία ευχαριστεί την έφηβη για την υποστήριξή της στον αγώνα της DEUTSCHE BAHN κατά της κλιματικής αλλαγής και επεσήμανε ότι το τρένο που χρησιμοποίησε λειτουργούσε χρησιμοποιώντας κατά 100% οικολογική ηλεκτρική ενέργεια.

Στο δεύτερο TWEET, ωστόσο, η DEUTSCHE BAHN σημείωσε ότι η Τούνμπεργκ δεν πέρασε όλο της το ταξίδι στο πάτωμα.

Η εταιρεία απάντησε στη Σουηδέζα έφηβη ότι «θα ήταν πολύ καλύτερο, αν ανέφερες πόσο φιλική και εξυπηρετική ήταν η εξυπηρέτησή σου από την ομάδα μας στην πρώτη θέση που καθόσουν.»

Η 16χρονη ακτιβίστρια έδειξε εν συνεχεία ότι ήθελε να βάλει τέλος στην αντιπαράθεση γνωστοποιώντας ότι τελικά βρήκε θέση και ότι τα υπερπλήρη τρένα είναι σε τελική ανάλυση ένα αρκετά καλό πράγμα, αφού σημαίνουν λιγότερα αυτοκίνητα στο δρόμο.

 
Τούνμπεργκ: Να «στηθούν στον τοίχο» οι πολιτικοί

Η οπισθοχώρηση της Τούνμπεργκ παρατηρήθηκε για δεύτερη φορά εντός 24 ωρών, αφού είχε προηγηθεί...

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ Μ@Λ@ΚΙ@ - Project Greta: Η Greta δεν είναι η Greta

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ

Η περίπτωση της Greta Thunberg έχει πολλά προβληματικά σημεία, αλλά το γεγονός της κλιματικής αλλαγής δεν είναι ένα από αυτά. Η Γη στ’ αλήθεια υπερθερμαίνεται, οικοσυστήματα όντως καταστρέφονται και η επιστήμη δείχνει πως, πράγματι, το οικολογικό μέλλον διαγράφεται εξαιρετικά δυσοίωνο. Ο πλανήτης κινδυνεύει, όχι απαραίτητα να καταστραφεί ολοσχερώς, αλλά σίγουρα να περιέλθει σε κατάσταση διαρκώς επιδεινούμενη, που σταδιακά θα υποβιβάζει το βιοτικό επίπεδο πολλών εκ των κατοίκων του. Όποιος το αρνείται αυτό, σφάλλει αποδεδειγμένα. Το ότι βαδίζουμε στραβά είναι δεδομένο – αυτό που δεν ξέρουμε είναι πόσο στραβά και τι ακριβώς μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτό.  


Καμία ένσταση λοιπόν προς τις περιβαλλοντικές ευαισθησίες της νεαρής ακτιβίστριας – αυτές τις συμμερίζονται πολλοί ακόμη, και μάλιστα γεννημένοι αρκετές δεκαετίες πριν το 2003.

Το πρόβλημα με την Greta είναι η πεποίθησή της (καθρέφτης της πεποίθησης των ανεύθυνων ενηλίκων που την έχουν βάλει στο τρομακτικό και ακατάλληλο τριπάκι του υστερικού ιεροκήρυκα) πως είναι αρμόδια να μας μιλήσει για τα ζητήματα αυτά, χωρίς να έχει ούτε το γνωστικό επίπεδο, ούτε την επιστημονική νομιμοποίηση, ούτε βέβαια την ηθική και ψυχική συγκρότηση να το κάνει. 


Και πώς θα μπορούσε άλλωστε;  


Είναι 16 ετών. Σ’ αυτή την ηλικία ο ρόλος της δεν είναι να διδάσκει, αλλά να διδάσκεται. Και δεν είναι μόνο θέμα ρόλου από κοινωνικής άποψης. Είναι θέμα εμπειρίας κι εγκεφαλικής φυσιολογίας.
 

Όσοι σχηματίζουν κι εκφράζουν απόλυτη άποψη για το πρόσωπο της Greta, παραγνωρίζουν κάτι σημαντικό: η Greta δεν είναι η Greta. Αυτό που εμείς αντιλαμβανόμαστε ως ενοχλητικό μικρομέγαλο ή εμπνευσμένη ανθρωπίστρια, είναι στην πραγματικότητα ένα κατασκεύασμα ενηλίκων, που από τη 16χρονη Greta κρατάει μόνο την εμφάνιση, την ιδιότητα και τη φλογερή αλλά και εξαιρετικά ευεπίφορη φωνή. 


Δεν έχουμε να κάνουμε με την επαναστατική περίπτωση ενός παιδιού-θαύματος, αλλά με ένα δασκαλεμένο ανήλικο που λειτουργεί ως μιντιακά ελκυστικό φερέφωνο ατόμων με συγκεκριμένη σκέψη και συγκεκριμένη ατζέντα. Αυτό, φυσικά, δεν αναιρεί το ενδεχόμενο η σκέψη και η ατζέντα να είναι ως ένα βαθμό σωστές και δικαιολογημένες. Δεν είναι όμως προϊόντα σύλληψης της Greta.

Όποιες κι αν είναι οι προθέσεις της Greta ή εκείνων που κρύβονται πίσω από την εκστρατεία μιας έφηβης που με έναν (καθόλου μαγικό) τρόπο εξελίχθηκε στο πιο προβεβλημένο πρόσωπο του πλανήτη, όλα εκείνα για τα οποία θέλει να μας προειδοποιήσει κουνώντας μας απειλητικά το δάχτυλο ως προφήτης της καταστροφής και άγγελος Κυρίου παράλληλα (βλ. εξώφυλλο GQ), άπτονται της αρμοδιότητας εκατοντάδων ειδικών που καταπιάνονται με το θέμα σε επιστημονικό επίπεδο. Τα περιβαλλοντικά ζητήματα δεν είναι εκθέσεις ιδεών και συνθηματολογία, ακόμα κι όταν τα τελευταία διατυπώνονται στην εμβριθή μορφή τους. Είναι φυσική, μαθηματικά, χημεία κι ένα σωρό άλλοι ακαδημαϊκοί κλάδοι που καθημερινά καλλιεργούνται με κόπο, αναπτύσσονται και ανοίγουν παράθυρα πιθανοτήτων και προοπτικών, σε εργαστήρια και πειράματα. Πολύ πριν γίνει πολιτική κι ακτιβισμός, αλλά και αφότου γίνει ακόμη, το ζήτημα ανήκει σε μια σφαίρα που μπορούν να επεξεργαστούν μόνο καταρτισμένα μυαλά. Που κι αυτά, δεν το κάνουν με βεβαιότητα. Σίγουρα πάντως, όχι με την αλαζονεία της Greta.

 
Η αλήθεια είναι πως ακόμα κι αν το σύστημα επικοινωνίας του πρότζεκτ ‘Greta’, γιατί περί πρότζεκτ πρόκειται, ξενίζει μερικούς, έχει μεγάλη αξία η επικαιροποίηση του περιβαλλοντικού ζητήματος που αυτό επιτυγχάνει. Εκατομμύρια άτομα έχουν θορυβηθεί, τα media καλύπτουν το θέμα περισσότερο απ’ ό,τι προηγουμένως (από φυλλάδες μέχρι τον New Yorker) και όλα δείχνουν πως η κλιματική αλλαγή αποτελεί επιτέλους mainstream θεματική.

Όμως ευαισθητοποίηση βασισμένη σε μελό, επιθετικές υστερίες (“μου κλέβετε τα όνειρα και την παιδική μου ηλικία!”) δεν είναι ακριβώς ευαισθητοποίηση. Είναι show με μεγάλες δόσεις υποκρισίας (αν ένα προνομιούχο κορίτσι ελεεινολογεί έτσι τη ζωή του, προφανώς αγνοεί το προνόμιό του) που δεν προσφέρει ενημέρωση, παρά μόνο φανατισμό και πανικό. Και τα εξημμένα πνεύματα δεν οδηγούν σε λύσεις, αλλά σε διχασμό, στείρες συγκρούσεις και αντιδραστικότητα. 


Ο κόσμος δεν χρειάζεται μία ακόμη καταγγελία που του εφιστά την προσοχή στον αβέβαια ολέθριο κίνδυνο, αλλά ψύχραιμες φωνές που θα του τον αναλύσουν.  

Οι Τραμπ της οικουμένης δεν επιμορφώνονται ούτε αλλάζουν διαθέσεις όταν τους αντιμετωπίζεις ως βλάκες που θα τους βάλει στη θέση τους ένα 16χρονο, γιατί τότε ταμπουρώνονται πίσω από τον προσβεβλημένο δογματισμό τους και συμπαρασύρουν σ’ αυτόν κι άλλους εν δυνάμει αρνητές της κλιματικής αλλαγής, που μπορεί και να μην εξελίσσονταν σε τέτοιους αν κάποιος τους εκπαίδευε αντί να τους κάνει κήρυγμα. 


Όλοι μαζί, συνειδητοποιημένοι και μη, μπροστά στον περιβαλλοντικό κίνδυνο αξίζουμε κάτι ωριμότερο από ένα παθιασμένο παιδάκι – έστω κι αν αυτό έχει την καλύτερη προαίρεση. Κι αυτός είναι ο λόγος που οι κοινωνικές αλλαγές δεν προκαλούνται από υπερπροωθημένους influencers, αλλά από κοινωνικά κινήματα, υπεύθυνη πολιτική, τεχνολογική πρόοδο και επιστημονικό πνεύμα.

Σε κάποια από τις πομπώδεις ομιλίες της, από τις πολλές εκείνες που επιχειρούν να μας βάλουν μυαλό, πρόσεξα πως είπε “Μην ακούτε εμένα. Ακούστε τους επιστήμονες”. Αυτό ηχεί αρκετά ειρωνικό, γιατί όσο η Greta μονοπωλεί τον δημόσιο λόγο, όσο μετατρέπει την κλιματική αλλαγή σε trending topic και άρα αναλώσιμο, οι επιστήμονες έχουν ολοένα πιο περιορισμένη δυνατότητα να ακουστούν. Γιατί στο επίκεντρο βρίσκεται η Greta, με έναν αγαθό (;) σκοπό που επισκιάζεται από το Εγώ και την ειδωλοποίησή της.  


Πού να χωρέσει ο επιστημονικός λόγος -ο οποίος παρεμπιπτόντως δεν είναι τόσο εύπεπτος όσο είναι το διαπρύσιο κατηγορώ της ευπώλητης Greta- σε ένα πλαίσιο lifestyle ακτιβισμού που τον υποκαθιστά;
 

Η τακτική του hard selling, το να πουλάς δηλαδή μία ιδέα, ένα προϊόν, με υπερβάλλοντα ζήλο και με σχεδόν εκβιαστικά μέσα, είναι αρχικά πολύ αποδοτική. Η επίκληση στο συναίσθημα του δέκτη, ο βομβαρδισμός του με μηνύματα εντόνως παραμετροποιημένα ώστε να αρχίσει να αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα όπως τη συνθέτεις – μαζί με ένα αίσθημα κατεπείγοντος, δημιουργούν ένα συνειδησιακό πεδίο ιδανικό για να χωνευτεί το προϊόν ως μοναδικό φάρμακο για μία πολύ απειλητική ασθένεια. Ό,τι κι αν φωνάζεις, αν το φωνάζεις δυνατά και διαρκώς, θα ακουστείς από πολλούς.

Όμως το hard selling μετά από λίγο καίγεται στις φλόγες που η ίδια του η ορμή προκάλεσε.  


Γιατί...

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ Μ@Λ@ΚΙ@: Τα όνειρά σου μην τα κλαις

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Θα μπορούσε να είναι στίχος από έντεχνο, προς το ελαφρολαϊκό, σουξέ. «Μου έκλεψαν τα όνειρά μου».  

Το είπε η Γκρέτα καταχειροκροτούμενη από τους ηγέτες της παγκόσμιας κοινότητας, τους οποίους λίγο πριν είχε καταχεριάσει.  

Χειροκρότημα κατανόησης; Υποκρισία; Διαλέγετε και παίρνετε.  

Νομίζω πως δικαιούμαι να ρωτήσω, πρώτον, ποια είναι τα όνειρα που της έκλεψαν και, δεύτερον, αν έχει αναρωτηθεί ποτέ μήπως το δικαίωμά της να ονειρεύεται της το έδωσε αυτός ο ίδιος πολιτισμός που τώρα κατηγορεί ότι της τα έκλεψε. Διότι, αν δεν είχε γεννηθεί στη Σουηδία αλλά κάπου στο Αφγανιστάν ή την υποσαχάρια Αφρική, την πρώτη φορά που θα έμπαινε σε αεροπλάνο για να πάει στην Αμερική, αν κατάφερνε ποτέ να μπει, δεν θα σκεφτόταν το οικολογικό αποτύπωμα. Θα ζούσε το όνειρό της.

Η αντιμετώπιση της Γκρέτα δεν έχει να κάνει με την αποδοχή ή όχι της κλιματικής αλλαγής. 

Μπορεί να πιστεύεις ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα για να ανασταλεί η κλιματική αλλαγή, το λιώσιμο των πάγων, η υπερθέρμανση του πλανήτη, όμως να σε απωθεί το δεκαεξάχρονο κορίτσι με το ιεραποστολικό ύφος, το αγέλαστο πρόσωπο, κοινώς τον φανατισμό της.  

«Οι φανατικοί δεν έχουν χιούμορ», είχε πει ο Αμος Οζ. Και η Γκρέτα είναι φανατική. 

Και δραστηριοποιείται σε έναν κόσμο που ρέπει στον φανατισμό, επειδή του έλειψαν οι μεγάλες ιδέες. 

Η Γκρέτα αυτό προσφέρει: μια μεγάλη ιδέα για τον κόσμο, τη μεθαδόνη της θρησκείας και των ιδεολογιών που στέγασαν τόσες ψυχές τον περασμένο αιώνα. 

Προσφέρει μεταφυσική προφητεύοντας την Αποκάλυψη και το τέλος του κόσμου. Και η μεταφυσική της έχει γοητεία, ξεσηκώνει εκατομμύρια ανά τον κόσμο. 

Ο σκοπός της είναι ιερός, λένε, άρα δεν πρέπει να σκοντάφτουμε στα μέσα, στον τρόπο του ιεροκήρυκα που ενοχοποιεί τη ζωή για να τη σώσει. Τόσα πάθαμε, αλλά μυαλό δεν βάλαμε. Πόσες φορές στην Ιστορία προφήτες με τον δείκτη της δεξιάς προτεταμένο έχουν δείξει κάποιον σκοπό αδιαφορώντας για τα μέσα; Και η κοινωνική ισότητα ήταν ιερός σκοπός, όμως τα μέσα που χρησιμοποίησαν όσοι θέλησαν να την επιβάλουν έκαναν τον βίο αβίωτο σε όσους δεν στέρησαν τον βίο. Δεν είναι μάλλον τυχαίο ότι πίσω από την Γκρέτα συνωστίζονται όσοι έχασαν στα αζήτητα τις επαναστατικές τους ιδέες.

Ο δυτικός κόσμος είναι φοβισμένος. Ας μη γελιόμαστε. Φοβάται το αύριο γιατί ζει εγκλωβισμένος στο σήμερα.

Ο Σαρλ Πεγκί έλεγε πως κανείς δεν μπορεί να ζήσει χωρίς μεταφυσική, ακόμη και ο πιο ορθολογικός νους. Ο κόσμος μας αισθάνεται ένοχος αλλά...

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ Μ@Λ@ΚΙΑ: Θα την στείλει κανείς να πάει να γ@μ|-|&31 ???



Ακούσατε την ομιλία της Γκρέτα? (Αυτήν που κάποιοι της έγραψαν για να διαβάσει προφανώς). 


Εγώ ναι, και καθώς είμαι διαγνωσμένος με το σύνδρομο Asperger, έχω μια "αφύσικη", ενοχλητική για πολλούς, εμμονή με τις λεπτομέρειες. 


Από την ομιλία της Γκρέτα, δύο "λεπτομέρειες" μ' εντυπωσίασαν:

1) Η ομιλία είναι μια εναλλαγή από γενικόλογες όσο και γλυκανάλατες κοινοτοπίες, που στοχεύουν στο θυμικό αποκλειστικά (π.χ. "μου κλέψατε το μέλλον!") και από ένα σωρό ξεκάρφωτες μετρήσεις της αύξησης του CO2 στην ατμόσφαιρα και της τήξης των πολικών πάγων.
 

Πουθενά, ΜΑ ΠΟΥΘΕΝΑ, δεν αναφέρεται έστω και μονολεκτικά σε ΡΥΠΑΝΣΗ και ΜΟΛΥΝΣΗ της ΥΔΡΟΣΦΑΙΡΑΣ, ΑΠΟΨΙΛΩΣΗ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ με αλόγιστη υλοτομία και ΕΣΚΕΜΜΕΝΟΥΣ ΕΜΠΡΗΣΜΟΥΣ, ΔΙΑΒΡΩΣΗ και ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΕΔΑΦΩΝ, όλα αυτά από ληστρικές και ανεύθυνες μεθόδους αλόγιστης εκμετάλλευσης φυσικών πόρων και παραγωγής ενέργειας και βιομηχανικών αγαθών. (Παρεμπιπτόντως, αυτά τα "βιομηχανικά αγαθά", πόσο αγαθά είναι?).
ΟΥΤΕ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΔΗΛΑΔΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ, ΒΑΡΥΤΑΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ...


2) Σε ένα σημείο απευθυνόμενη στις κυβερνήσεις λέει, "αν καταλαβαίνετε τι συμβαίνει αλλά αδιαφορείτε, σημαίνει πως είστε σατανικοί (evil), ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΩ". Δηλαδή οι κυβερνήτες των ισχυρών χωρών είναι καλοί άνθρωποι μωρέ, δεν αδιαφορούν για τους ανθρώπους, απλά δεν έχουν καταλάβει ακόμα τι παίζει...

 
Κάποιοι έχουν παρεξηγηθεί που επανειλημμένα έχω στείλει να πάει να γ@μ|-|&31  όχι την πραγματική Γκρέτα, αλλά το διαφημιστικό σύμβολο που οι μεγαλοκαρχαρίες κατασκεύασαν με υλικό από την πραγματική Γκρέτα, προκειμένου να εξαπολύσουν μια καμπάνια κάλυψης των οικολογικών τους εγκλημάτων.

Φαίνεται πως δεν είμαι ο μόνος που εκφράζεται "δίχως ίχνος πολιτικής ορθότητας". 


Δείτε...

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ και ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ Μ@Λ@ΚΙ@: Η κηδεία του... Παγετώνα!

Του ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

“Πόσο γελοίοι μπορεί να είναι κάποιοι άνθρωποι;”
 
Να ένα από τα ακαδημαϊκού/φυσιοδιφικού τύπου ερωτήματα που μπορεί να θέσει κάποιος στον εαυτό του.
 
Το παρακάτω κείμενο, αναδημοσιευμένο από την Lifo [αναδημοσίευση απ’ τον ξένο Τύπο], και οι φωτογραφίες που το συνοδεύουν, θα μπορούσε να είναι η απάντηση…

Η ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΕΤΩΝΑ:  

Δεκάδες Ελβετοί έδωσαν το παρών στην «κηδεία του παγετώνα», που ήταν ουσιαστικά μια μεγάλη πένθιμη πορεία στο βουνό για την εξαφάνιση του Πιτζόλ, ενός παγετώνα των Άλπεων, που χάθηκε εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής. Ο Πιτζόλ «έχει χάσει τόση από τη σύστασή του που από επιστημονική άποψη δεν θεωρείται πλέον παγετώνας», εξήγησε η Αλεσάντρα Ντετζιάκομι της Ελβετικής Ένωσης για την Προστασία του Κλίματος, μία από τις ΜΚΟ που οργάνωσε την «κηδεία» του παγετώνα.  

Μερικοί ακτιβιστές, φορώντας πένθιμα ρούχα, έκαναν μαζί με άλλους συμμετέχοντες στην τελετή δίωρη πορεία στο βουνό Πιτζόλ στη βορειοανατολική Ελβετία και έφτασαν στους πρόποδες του παγετώνα που λιώνει με γοργούς ρυθμούς και βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 2.700 μέτρων κοντά στα σύνορα με το Λίχντεσταϊν και την Αυστρία.
Από το 2006 ο παγετώνας έχασε περίπου το 80 με 90% του όγκου του. Όπως ο Πιτζόλ, έτσι και περίπου 4.000 παγετώνες στις Άλπεις, που παρέχουν νερό σε εκατομμύρια ανθρώπους, κινδυνεύουν να λιώσουν σε ποσοστό 90% ως το τέλος του αιώνα, αν δεν περιοριστεί η εκπομπή αερίων του θερμοκηπίου που ευθύνονται για την κλιματική αλλαγή, σύμφωνα με έκθεση της Ομοσπονδιακής Πολυτεχνικής Σχολής της Ζυρίχης. Οπότε για τις ΜΚΟ η κηδεία του Πιτζόλ αποτελεί ευκαιρία να υπενθυμίσουν στους πολίτες ότι η κλιματική αλλαγή θέτει σε κίνδυνο και «τα μέσα επιβίωσής μας» και απειλεί «τον ανθρώπινο πολιτισμό όπως τον γνωρίζουμε στην Ελβετία και σε όλο τον κόσμο».


Πέρα απ΄το πόσο σοβαρό είναι να πιστεύει κανείς ότι ο περιορισμός των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα μπορεί να επηρεάσει τις κλιματολογικές αλλαγές που συντελούνται σε πλανητικό επίπεδο [αλλαγές, παρεμπιπτόντως, εξαρτώμενες απο τόσες παραμέτρους, που ο ισχυρισμός ότι μπορούν να προβλεφθούν σε βάθος χρόνου είναι κωμικά άτοπος], πόσο στα σοβαρά μπορεί να πάρει κανείς  ανθρώπους που...

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ και ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΗ Μ@Λ@ΚΙ@: Η Γκρέτα βλάπτει σοβαρά τον πλανήτη



Η ίδια δεν φταίει σε τίποτα.  


Όταν οι γονείς ενός παιδιού με διαταραχή Άσπεργκερ, που εντάσσεται στο φάσμα του αυτισμού, δηλαδή ενός ανθρώπου με τάση να προσηλώνεται υπερβολικά σε πράγματα και με δυσκολία να νιώσει αυτό που αισθάνονται οι άλλοι, βγάζουν το παιδί τους στη γύρα ως πρέσβη ενός ολόκληρου κινήματος -αν όχι για δικό τους όφελος, σίγουρα από δικές τους αφετηρίες- τότε δεν φταίει το παιδί. 

Φταίνε, όμως, οι ακόλουθοι της Γκρέτας. Που με τρόπο εξόχως κολληματικό ανάγουν ένα τέτοιο, εύθραυστο παιδί σε σημαία και εικόνισμα, αφιονίζοντάς το και εξωθώντας το σε ολοένα και πιο επιθετικές συμπεριφορές.  


Γιατί το κάνουν αυτό; 


Αν όχι από συναισθηματισμό, μάλλον διότι στις εμμονές και την επιθετικότητα βλέπουν τον εαυτό τους. Μάλλον διότι το new age οικολογικό κίνημα φαίνεται σαν κυρίως να θέλει να τα βάλει με τη Δύση με μένος και οργή, παρά να σώσει τον πλανήτη. Κι έτσι η Γκρέτα καταλήγει να βλάπτει σοβαρά τον πλανήτη - με τον ίδιο σχεδόν τρόπο που όσοι lgbtq ακτιβιστές συντάσσονται με τους αντίφα καταφέρνουν να βλάψουν τον δίκαιο αγώνα για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων και των ομόφυλων ζευγαριών. 


Περισσότερο από όσο γεννά συμπάθειες, η Γκρέτα πυροδοτεί αντιδράσεις. 


Χειρότερα ακόμα, στέλνει κόσμο στο στρατόπεδο των αρνητών της ανθρώπινης συμβολής στην κλιματική αλλαγή.  


Αύριο, λοιπόν, όταν οι γραφικοί θα εναντιώνονται για ακόμα μια φορά στις ανεμογεννήτριες διότι τους χαλάνε τη θέα, όταν συγκεκριμένα συμφέροντα θα επιμένουν στα ορυκτά καύσιμα, όταν οι νωθροί και οι αντικοινωνικοί θα μεταφράζουν τη βαρεμάρα τους να ανακυκλώσουν σε άποψη, η εμβληματική πια φυσιογνωμία, κυριολεκτικά και μεταφορικά, της Γκρέτας θα είναι για όλους αυτούς μιας πρώτης τάξεως δικαιολογία. 


Δυστυχώς η Γκρέτα, που τώρα συσπειρώνει πρόσκαιρα κυρίως τους συναισθηματικούς και τους ήδη φανατισμένους, όταν σβήσουν τα φώτα δεν θα βρεθεί μόνο σε δεινή προσωπική, ψυχολογική θέση (οι γονείς αυτό δεν το σκέφτονται;), αλλά...

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ και ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΗ Μ@Λ@ΚΙ@: Η κατάντια της Δύσης



Το στήσιμο είναι πιο κακόγουστο και από την εκτέλεσή του. Ενα δεκαεξάχρονο κορίτσι μιλάει στη Συνέλευση του ΟΗΕ για το κλίμα, κατηγορεί (γενικώς και αορίστως) τους ηγέτες, επειδή του «έκλεψαν το μέλλον του», και εκείνο βρίσκεται στη Νέα Υόρκη, αντί να είναι στο σχολείο του, στη Σουηδία.

Το δεύτερο σκέλος της μομφής που απηύθυνε στην παγκόσμια κοινότητα η πολυδιαφημισμένη Γκρέτα Τούνμπεργκ αφορά μόνο τους γονείς της, που την περιφέρουν σαν έκθεμα, αντί να φροντίζουν για την εκπαίδευσή της και τη βοήθεια που φαίνεται ότι πρέπει να λάβει - μια και η ίδια η Γκρέτα έχει παραδεχτεί σειρά προβλημάτων ψυχικής υγείας που αντιμετωπίζει.

Το άσχημο είναι ότι, αντί να βρεθεί έστω ένας άνθρωπος με αξιοπρέπεια να αξιώσει να σταματήσει αυτή η άθλια παράσταση του θεάτρου του οικοφανατισμού από ένα μικρό κοριτσάκι, που γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης διάφορων κέντρων, κάθονταν όλοι στις θέσεις τους.

Εκείνοι που εκλέχτηκαν για να υπερασπίζονται τις χώρες και τα έθνη τους έσκυβαν το κεφάλι «ταπεινωμένοι» και χειροκροτούσαν ενθουσιωδώς τις υστερικές κραυγές μιας έφηβης, η οποία διάβαζε οργισμένη το κείμενο που είχε γράψει (ή είχαν συντάξει άλλοι για λογαριασμό της).

Κι αν η προνομιούχος Γκρέτα δηλώνει ότι της «έκλεψαν το μέλλον της», τι θα πρέπει να πουν τα παιδιά στην Κίνα, που πεθαίνουν σαν τις μύγες στις δουλεμπορικές φάμπρικες κατασκευάζοντας πανάκριβα ή ευτελή προϊόντα, τα οποία πωλούνται σε Ανατολή και Δύση;

Τι θα πρέπει να φωνάξουν τα παιδιά στην Αφρική, που δεν έχουν πρόσβαση ούτε σε τροφή ούτε σε νερό ούτε σε ηλεκτρικό ρεύμα; 


Πότε θα δώσει ο ΟΗΕ βήμα στα παιδιά του Κουρδιστάν, που δολοφονούνται από το κράτος-συμμορία, την Τουρκία, η οποία καταπιέζει το κουρδικό έθνος;

Το πρόβλημα της παγκόσμιας κοινότητας δεν είναι η Γκρέτα Τούνμπεργκ και οι ασυναρτησίες που λέει, αλλά ...

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ και ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ Μ@Λ@ΚΙ@: Μπουτούδες 2.0. The New Generation.

Γράφει το ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ


"You have stolen my dreams and my childhood with your empty words [...] people are suffering, people are dying, entire eco-systems are collapsing, we are in the beginning of a mass extinction and all you can talk about is money". - Greta Thunberg.

I wish I could beam you back in 1939's Warsaw so you could really assess the gravity of the words you just muttered you obnoxious little brat. Or in Athens in early 1941, or in 1944, just as good.

Climate change and whatever repercussions of environmental anomalies - man-made or cyclical, need serious consideration and not this type of highly pitched drama.
 

But that's probably the voice of your masters that turned you from a little child with special needs to a mindless angry minion.
 

As for the young lady in the photo, all I want to say is: "Be careful what you wish", darling.

Άντε γιατι...

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ Μ@Λ@ΚΙ@: Μετανοείτε, έρχεται η Γκρέτα

Στον 21ο αιώνα, οι κοινωνίες της Δύσης έχουν πια εγκαταλείψει, σε μεγάλο βαθμό, τον χριστιανισμό αλλά επειδή το θρησκευτικό συναίσθημα είναι έμφυτο στον άνθρωπο, τον έχουν αντικαταστήσει με μια σειρά από μεταμοντέρνες θρησκείες, πολύ πιο κενές από τις παραδοσιακές αλλά με εξίσου φανατικούς οπαδούς (οι οποίοι βέβαια, κατά τ’άλλα, προσποιούνται τους ορθολογιστές) .  


Μια από αυτές – ίσως η πιο επικίνδυνη – είναι η οικολογία.

Το πρόβλημα, όμως, με την θρησκεία της οικολογίας ήταν πως τόσα χρόνια δεν είχε βρει τον προφήτη της. Ο καλοζωϊσμένος Αλ Γκορ δεν έπειθε γι’ αυτόν τον ρόλο και – διάολε – ήταν τόσο εμφανές ότι έγινε δισεκατομμυριούχος από όλη αυτή την μπίζνα της «πράσινης ανάπτυξης»! Και να που ο προφήτης βρέθηκε στο πρόσωπο της 16χρόνης Γκρέτα Τούνμπεργκ, αυτό το αθώο ανήλικο κοριτσάκι, που αντί να πηγαίνει με ιδιωτικά τζετ στα διεθνή φόρα, όπως κάνουν οι λοιποί ομοϊδεάτες της, αυτή προτιμά να θαλασσοπνίγεται 15 μέρες με ένα ιστιοφόρο για να φτάσει στον προορισμό της. Τί ασκητικότητα! Τί αξιοθαύμαστη πίστη στα ιδανικά της! Μια πραγματική οσία του οικολογικού κινήματος!
 

Φαντάζομαι πως η Γκρέτα είναι άθεη, όμως ο φανατισμός της, ο ιεραποστολικός της ζήλος, το πόσο σοβαρά παίρνει τον εαυτό της και το αυστηρό της πρόσωπο, θυμίζουν μεσσιανικές θρησκευτικές φιγούρες που άνθησαν, τους προηγούμενους αιώνες, ιδιαίτερα στον προτεσταντικό κόσμο, που για διάφορους λόγους είναι πιο επιρρεπής σε κάτι τέτοια φαινόμενα. Δεν είναι τυχαίο ότι μας έρχεται από τη Σουηδία, μια προτεσταντική χώρα που αντικατέστησε τον χριστιανισμό με την «πολιτική ορθότητα» και την «οικολογία».

Και, μπορεί η Γκρέτα να μην βλέπει οράματα, να μην κάνει θαύματα , να μην δείχνει τα θεία σημάδια στο κορμί της (προς το παρόν τουλάχιστον!) αλλά προφητεύει και αυτή το τέλος του κόσμου εξαιτίας των… «ενεργειακών» – αυτή την φορά – αμαρτιών μας.  


Το άλλο κοινό που έχει με αυτές τις θρησκευτικές μορφές είναι ο πουριτανισμός. Αυτό το κοριτσάκι με τις κοτσίδες , που μοιάζει λες και βγήκε από τις «Μάγισσες του Σάλεμ», απεχθάνεται ο,τιδήποτε δίνει χαρά στους ανθρώπους, ο,τιδήποτε κάνει πιο εύκολη την ζωή μας. «Είμαστε αμαρτωλοί και είμαστε όλοι καταδικασμένοι να πεθάνουμε!», ουρλιάζει, από το βήμα των διεθνών συνεδρίων, σαν άλλος Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα.

Αν θέλουμε να βρούμε τη σωτηρία, πρέπει να μετανοήσουμε και να αλλάξουμε τις έκλυτες καταναλωτικές μας συνήθειες ! Να μην ταξιδεύουμε με αεροπλάνο, να μην τρώμε κρέας, να μην κάνουμε παιδιά, να μειώσουμε τις εκπομπές του διοξειδίου του άνθρακα, όχι κατά 40%, όπως λένε οι πουλημένοι πολιτικοί που υπέγραψαν την Συμφωνία των Παρισίων, αλλά κατά 80%, και ας γυρίσουμε στην Εποχή του Λίθου! 


Και θυμίζοντας, γι’άλλη μια φορά, θρησκευτικό ηγέτη, για να πετύχει τον σκοπό της, θα μας καλλιεργήσει ενοχές για την συμπεριφορά μας. Η ίδια παραδέχτηκε πως έπεισε τους γονείς της να γίνουν vegan, κάνοντάς τους να αισθανθούν ένοχοι για τις αμαρτωλές κρεατοφαγικές τους συνήθειες και τώρα είναι αποφασισμένη να κάνει το ίδιο με ολόκληρο τον πλανήτη.

Το πιο ανησυχητικό, είναι πως...

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Μην κάνετε τα παιδιά σας σαν την Γκρέτα!

Διδάκτωρ Διδακτικής Γλωσσών και Πολιτισμών του Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne


Eξώφυλλο στα μεγαλύτερα περιοδικά διεθνώς, όπως το «Time» και το ανδρικό περιοδικό «GQ», είναι προσφάτως ένα κορίτσι 16 χρονών, ονόματι Greta Thunberg.

H Greta είναι Σουηδέζα και αφήνει το σχολείο για να αφοσιωθεί στον αγώνα για το περιβάλλον. Στο «GQ» η Γκρέτα φοράει ανδρικό κοστούμι, το οποίο γράφει πάνω του «Με ακούτε;», και μας δείχνει με το δάχτυλο έχοντας μια έκφραση που θυμίζει το παιδάκι στην ταινία «Ο Εξορκιστής», λίγο πριν αρχίσει το κεφάλι του να γυρίζει λες και είναι βιδωμένο. 

Άφυλο, ψυχρό, απειλητικό, αυτή είναι η εικόνα ενός κοριτσιού 16 χρονών που θέλει να μας ευαισθητοποιήσει για την κλιματική αλλαγή, όπως μας λένε.

Στο «TIME» η φωτογραφία είναι πολύ πιο αγγελική. Αφού μας τρόμαξαν με το «GQ», είπαν να μας τη γλυκάνουν λίγο και την παρουσιάζουν με ένα μακρύ, πράσινο φουστάνι να κάθεται ήσυχη και σεμνή και να μας κοιτάει με ηρεμία. Ο τίτλος του αφιερώματος είναι «Η έφηβη που κάνει απεργία για τον πλανήτη».

Η «απεργία» της έφηβης Greta Thunberg, που παριστάνει τον ενήλικα που όλα τα ξέρει, συνίσταται στο ότι έχει εγκαταλείψει το σχολείο για να αφοσιωθεί στον «αγώνα» της για το περιβάλλον. 

Η εγκατάλειψη του σχολείου για τα ΜΜΕ που την παρουσιάζουν ως πρότυπο παρουσιάζεται ως κάτι εξαιρετικά φυσιολογικό και απόλυτα δικαιολογημένο.


 Θα ήταν γελοίο, αν δεν ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο να παρουσιάζεται ως είδωλο ένα παιδί που έχει αφήσει το σχολείο, για να μιλήσει για επιστημονικά θέματα, που δεν γνωρίζει, όπως είναι η κλιματική αλλαγή. 

Πώς γνωρίζει από επιστήμη η μικρή Γκρέτα, από φυσικά φαινόμενα, από φυσική, από κλίμα, όταν δεν έχει ολοκληρώσει καν τη βασική εκπαίδευσή της;

Στη γαλλική Βουλή, όπου ήταν καλεσμένη, 180 βουλευτές παρακολούθησαν ένα θυμωμένο, προβληματικό, ναρκισσιστικό πλάσμα, γιατί παιδί δεν το λες, να κατακεραυνώνει τους ενήλικες που την άκουγαν και να τους νουθετεί ως υπεύθυνους για την κλιματική αλλαγή. Και εκείνοι χειροκρότησαν «τον Μελανσόν (αρχηγός του αριστερού κόμματος Ανυπότακτη Γαλλία) στο σώμα της Αλίκης στη Χώρα των θαυμάτων», όπως λέει ο Γάλλος φιλόσοφος Onfray, ο οποίος τη χαρακτηρίζει «cyborg», τεχνητό είδος ανθρώπου, αφού το πρόσωπό της είναι ανέκφραστο, όταν δεν είναι θυμωμένο, ενώ άλλοι το «φορτώνουν» με τις πληροφορίες που θέλουν να χρησιμοποιήσει. «Τι ψυχή να κατοικεί σε ένα τέτοιο σώμα;» αναρωτιέται.

Για να γίνει ακόμη πιο συμπαθής, οι μάνατζέρ της διέδωσαν ότι πάσχει από κατάθλιψη από τα 12 της, ενώ έχει και σύνδρομο Asperger. Είναι η γνωστή ορθοπολιτική τακτική, όπου ντύνουμε την ιδέα που θέλουμε να περάσουμε με συναίσθημα, ώστε να την κάνουμε πιο ανθρώπινη και να τραβήξουμε την προσοχή. Επικαλούνται το συναίσθημα και όχι τη λογική. Η λογική μπορεί να απορρίψει την ιδέα. Το συναίσθημα, όμως, μπορεί να μην αφήσει χώρο για τη λογική.

Φυσικά, το παιδί αυτό δεν φαίνεται να έχει τίποτε από όλα αυτά. Κατάθλιψη στα 12 δεν μπορεί να πάθεις. Πότε πρόλαβες να γνωρίσεις τη ζωή και να σε απογοητεύσει, για να γίνεις καταθλιπτικός; Όταν δε ζεις και σε ένα οικονομικά εύρωστο περιβάλλον, δεν έχεις και λόγο να στενοχωριέσαι στα 12 σου για πολλά.

Όσο για το Asperger, όσοι έχουν έρθει σε επαφή με τέτοιους ανθρώπους γνωρίζουν καλά τα προβλήματα επικοινωνίας και κοινωνικότητας που έχουν. Αν η μικρή Γκρέτα έπασχε από αυτό, θα ήταν αδύνατον να φέρει εις πέρας το έργο που της έχουν αναθέσει, να εκτεθεί σε τόση δημοσιότητα και να μιλά για ώρες μπροστά σε κοινό. Κοριτσάκι, έφηβη, με αυτισμό και κατάθλιψη μας μιλάει για την κλιματική αλλαγή. Ποιος ανάλγητος θα τολμήσει να την κατηγορήσει;
Κι όμως, στην Ελλάδα, τουλάχιστον, αλλά και φωνές στο εξωτερικό έχουν καταγγείλει την εργαλειοποίηση ενός παιδιού από ενήλικες προκειμένου να πετύχουν τους σκοπούς τους. Η Γκρέτα δεν είναι η μικρή αθώα παιδούλα που προβληματίζεται για την κλιματική αλλαγή.

 Η Γκρέτα είναι το πρότυπο παιδιού που θέλουν να περάσουν όλοι αυτοί οι άρρωστοι, το οποίο θα είναι θυμωμένο για τον κόσμο που φτιάχνουν οι ενήλικες, θα μισεί τους άλλους, θα νομίζει ότι ξέρει τα πάντα, ενώ δεν θα ξέρει τίποτα, θα είναι αγράμματο, θα απαξιώσει το σχολείο, θα έχει οργή, μένος, μίσος, κοινώς θα έχει ένα σωρό ψυχολογικά.

 
Η δε συνεισφορά του στον πλανήτη θα είναι ένας ανέξοδος ακτιβισμός με τη βοήθεια επιτηδείων και όχι η κοπιαστική και χρονοβόρα φυσιολογική πορεία κάθε παιδιού που θέλει να προσφέρει κάτι χρήσιμο σε αυτή την κοινωνία και περνάει από την οικογένεια, το σχολείο, τις σπουδές, την εργασία, την επαφή με τον κόσμο στην καθημερινότητά του.

Όλη αυτή η προβολή δεν δημιουργεί προβληματισμό για το περιβάλλον, αλλά Γκρέτες. Τολμώ να υποθέσω ότι η εξέλιξη αυτού του παιδιού ως ενήλικα θα είναι...

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΠΟΛΙΤΚΩΣ ΟΡΘΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - Γκρέτα Τούνμπεργκ: Θύμα, αστοιχείωτη και φανατισμένη

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
 

Ήταν τον περασμένο Απρίλιο όταν το παγκόσμιο ενδιαφέρον στράφηκε στην «ψυχρή» καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Ευρωβουλή. Τότε, η 16χρονη Γκρέτα Τούνμπεργκ συγκίνησε με την ομιλία της για την κλιματική κρίση καλώντας μας όλους να πανικοβληθούμε «σαν να καίγεται το σπίτι μας». Από τότε η πορεία της είναι μονίμως καθοδική…


Το νεαρό κορίτσι από την Σουηδία τόνισε πως ο πλανήτης οδεύει προς την καταστροφή, σημειώνοντας πως η εξαφάνιση των ειδών, η διάβρωση, η αποψίλωση των δασών και η ρύπανση των ωκεανών, είναι σημάδια που δεν πρέπει να αγνοήσουμε. Ο κόσμος, σημείωσε, δεν είναι καλά ενημερωμένος, επειδή κανείς δεν φρόντισε να τους τα πει αυτά. 


Και η Γκρέτα μπήκε στην ζωή μας.

 
Οι μαθητικές κινητοποιήσεις που διοργάνωσε στην Σουηδία, πήραν παγκόσμιες διαστάσεις και αστραπιαία το άγνωστο κορίτσι, ανακηρύχθηκε χωρίς δεύτερη σκέψη, από πολιτικούς, κυβερνήσεις, ΜΚΟ, επιχειρηματίες, ΜΜΕ, διαδίκτυο, βιομηχανία του θεάματος κ.τ.λ. παγκόσμιο σύμβολο καταπολέμησης της κλιματική αλλαγής, ενώ είναι υποψήφια για το Νόμπελ Ειρήνης! Έγινε σημαία κάθε οικολόγου, κάθε φεμινίστριας και κάθε αντιδραστικού ατόμου που εναντιώνεται στην δομή και τις συνήθειες της κοινωνίας και συγκεκριμένα της δυτικής κοινωνίας.
 

Διάσημη κατά τύχη, ή μήπως όχι;

 
Ρίχνοντας μια ματιά στην ζωή της Γκρέτα, βλέπει κανείς πως πίσω από αυτήν κρύβεται ένα όνομα: Ιγκμάρ Ρεντζόχ. Ο συγκεκριμένος είναι και ο ιδιοκτήτης της start-up «We Don’t Have Time». Ο Ρεντζόχ συνάντησε την Γκρέτα, υποτίθεται τυχαία στις 20 Αυγούστου 2018 μπροστά από το σουηδικό Κοινοβούλιο όπου διαμαρτυρόταν για την κλιματική αλλαγή. Λίγα λεπτά αργότερα, ο επικοινωνιολόγος δημοσιεύει μια συγκινητική ανάρτηση στη σελίδα του στο Facebook για την ανήλικη ακτιβίστρια που πάσχει από σύνδρομο Ασπέργκερ.

 
Αθώα όλα τα παραπάνω; 


Ναι, αλλά παύουν να είναι όταν βλέπουμε 4 μέρες αργότερα, να κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, μια αυτοβιογραφία που εμπλέκει την οικονομική κρίση με την κλιματική αλλαγή και είναι γραμμένη από τη Γκρέτα, τη μητέρα, τον πατέρα και την αδερφή της. Σημειώνεται πως στην Σουηδία οι γονείς της είναι γνωστοί καλλιτέχνες. Το σχέδιο ήταν καλά προετοιμασμένο. Μία τυχαία συνάντηση, μία ανάρτηση στο Facebook, ένα άρθρο στην μεγαλύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα στην Σουηδία και ένα βιβλίο μέσα σε λίγα μόλις 24ωρα. Πάμε, όμως στην ίδια την Γκρέτα.
 

Ένα θύμα με το τέλειο προφίλ

 
Στην εποχή της δικτατορίας της πολιτικής ορθότητας, η Γκρέτα Τούνμπεργκ είχε όλα τα χαρακτηριστικά για να γίνει διάσημη και να την εκμεταλλευτούν δυνάμεις που διαχειρίζονται εκατομμύρια και δισεκατομμύρια στην βιομηχανία της οικολογίας, εξαπατώντας τους πολίτες με ευαισθησία.

    Είναι παιδί, γεγονός που της δίνει το δικαίωμα στην αφέλεια και την βγάζει εκτός κάδρου κριτικής.

    Είναι κορίτσι, γεγονός που την καθιστά θελκτική προς τις σύγχρονες φεμινίστριες της αντίδρασης και του μισανδρισμού.

    Μιλά για την κλιματική αλλαγή, γεγονός που την καθιστά ικανή να προσελκύσει οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο σε οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη γιατί ο πλανήτης είναι υπόθεση όλων μας.

    Εναντιώνεται στις σύγχρονες συνήθειες, γεγονός που την καθιστά προσφιλή σε νεοσυντηρητικούς που βλέπουν την τεχνολογία ως τον δυνάστη του ανθρώπου.

    Ο λόγος της έχει μαρξιστικές αλλά και φιλελεύθερες αναφορές, γεγονός που την καθιστά αρεστή σε όλο το φάσμα αριστερότερα του κέντρου και σε αυτούς που αυτοχαρακτηρίζονται ώς σύγχρονοι liberals.


Όλα τα παραπάνω, όσο ωραία κι αν μοιάζουν έχουν μία σκοτεινή πλευρά και αυτή δεν είναι άλλη από την εμπορευματοποίηση ενός ανήλικου κοριτσιού με στόχο ορισμένοι να βγάλουν δισεκατομμύρια στο όνομά της αδιαφορώντας για τον σκοπό που την έχουν βάλει να αγωνίζεται: την κλιματική αλλαγή ή κρίση (όπως τον βολεύει τον καθέναν).

 
Η Γκρέτα, το σχολείο, η Μαλάλα και η πραγματικότητα

 
Το 16χρονο πλέον κορίτσι, όπως μαθαίνουμε, παράτησε το σχολείο, έγινε βίγκαν και μέσω της ψυχολογικής πίεσης και της καλλιέργειας τύψεων, όπως αποκαλύπτει η ίδια, έστρεψε και τους γονείς της στον βιγκανισμό. Βλέπουμε δηλαδή ένα νέο άτομο να γυρνά την πλάτη της στην εκπαίδευση και την Παιδεία για να αγωνιστεί για έναν σκοπό που εξ ορισμού χρειάζεσαι γνώσεις για να αφιερωθείς σε αυτόν.

Κάποιοι την συνέκριναν με την Μαλάλα Γουσαφτζάι. Ω Θεέ, τι ύβρις. Μία 16χρονη που άφησε το σχολείο να συγκρίνεται με μια κοπέλα που πυροβολήθηκε στο κεφάλι από αγράμματους βαρβάρους γιατί ήθελε να πάει στο σχολείο! Το σχολείο που η Γκρέτα έχει απορρίψει!

Η Μαλάλα, πάμφτωχη μεταφέρθηκε από το χωριό της ετοιμοθάνατη στο Λονδίνο, με το κεφάλι της ανοιχτή πληγή, με το πρόσωπο παραμορφωμένο και διεσώθη μετά από σειρά επώδυνων επεμβάσεων. Νοσηλεύτηκε επί μήνες και μόλις βγήκε από το νοσοκομείο πήγε στο σχολείο. Σήμερα στα 20 της σχεδόν, είναι στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και στα διαλείμματα εκστρατεύσει υπέρ της μόρφωσης των γυναικών σε χώρες όπως η δική της, δηλαδή το Πακιστάν. Για τον αγώνα της πήρε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 2014.

Από την άλλη, η Γκρέτα είναι Σουηδή, από διάσημους γονείς που μεγάλωσε μέσα στα πούπουλα και η μόνη προσωπική ιστορία που έχει να διηγηθεί είναι η «κατάθλιψη» που είχε στα 8 της, όταν στενοχωριόταν για την κλιματική αλλαγή και οι γονείς της δεν ήξεραν για ποιο λόγο το παιδί τους δεν είναι χαρούμενο. Όπως πάντα μας αποκαλύπτουν οι ίδιοι. Η Γκρέτα δεν ξέρει τι θα πει θρησκευτικός φανατισμός, τρομοκρατία, καθημερινός φόβος για τη ζωή σου. Η Γκρέτα έχει από πίσω της δισεκατομμύρια που την χρησιμοποιούν και τα αξιοποιεί και η ίδια για να παραχθούν κι άλλα δισεκατομμύρια σε μία βιομηχανία που στοχεύει πλέον περισσότερο στο θέαμα, παρά στην ουσία.
Η Γκρέτα καλλιεργεί έναν φανατισμό θρησκευτικού τύπου με αποτέλεσμα άνθρωποι να δέχονται bullying γιατί ταξιδεύουν με αεροπλάνο, διαβάζουν εφημερίδα, ή τρώνε κρέας.

Είμαι αυστηρός;  

Ας δούμε λίγο την υποκρισία της 16χρονης όσο και αυτών που την προωθούν.
 

Οι ανούσιες καμπάνιες και το ταξίδι στον Ατλαντικό
 
Ας ξεκινήσουμε με το ταξίδι από την Ευρώπη για τις ΗΠΑ. Δεν θα ταξιδέψει όπως όλοι με αεροπλάνο, αλλά με ένα ιστιοπλοϊκό σε μία προσπάθεια να στείλει ένα μήνυμα σχετικά με την παραγωγή ρύπων από τα μηχανοκίνητα μέσα. Το ιστιοπλοϊκό υποστηρίζεται από ηλιακά πάνελ και υποβρύχιες τουρμπίνες (που εκμεταλλεύονται τα υποθαλάσσια ρεύματα) για να παράγουν ηλεκτρική ενέργεια για τον φωτισμό και τις επικοινωνίες του σκάφους. Δεν υπάρχει εγκατάσταση για μπάνιο στο σκάφος επομένως το πλήρωμα πρέπει να τα βγάλει πέρα με πλαστικούς κουβάδες.

Η ειρωνεία είναι πως η Γκρέτα καθ όλη την διάρκεια του ταξιδιού χρησιμοποιεί το smartphone της και ανεβάζει tweets στα οποία μας ενημερώνει πως δεν αισθάνεται ναυτία. Ας αφήσουμε το προφανές στην άκρη και ας μην σχολιάσουμε πως αυτό που βλέπουμε επί των οθονών μας είναι ένα reality show με την προσωπική ζωή ενός ανθρώπου που θυμίζει τις Καρντάσιαν (απευθυνόμενο σε άλλο κοινό) ή καλύτερα την ταινία The Truman Show. Ας πάμε στο γεγονός πως η Γκρέτα είναι τόσο αστοιχείωτη, ή θέλει να απευθύνεται σε αστοιχείωτους που αποκρύπτει επιμελώς πως τα data centers που φιλοξενούν και τα κοινωνικά δίκτυα και όλες τις εφαρμογές και τα apps που χρησιμοποιούμε καθημερινά στα κινητά μας είναι υπεύθυνα για πολλούς περισσότερους ρύπους από ένα υπερατλαντικό ταξίδι.

Για να το εξηγήσουμε σε κόσμο που δεν αντιλαμβάνεται γιατί. Για να συντηρηθούν και να λειτουργήσουν οι εφαρμογές, τα σάιτ και τα δίκτυα των τηλεφώνων που έχουμε καθημερινά στα χέρια μας, απαιτούνται θηριώδη μηχανήματα (servers) που δεν καταναλώνουν μόνο ρεύμα (που δεν ξέρουμε εάν προέρχεται από eco-friendly πηγές), αλλά απαιτούν και συνεχή ψύξη από κλιματιστικά που παράγουν ρύπους και καταναλώνουν περισσότερη ενέργεια από όσο μπορούμε να φανταστούμε, εάν αναλογιστούμε πως διαχειρίζονται φόρτο δισεκατομμυρίων χρηστών καθημερινά! Οπότε το αεροπορικό ταξίδι που δεν έκανε η Γκρέτα επιβαρύνει τον πλανήτη απείρως λιγότερο από τα βίντεο, τα memes και τα σχόλια που κάνουν οι υπερασπιστές της.

Την ίδια ώρα, ο αποπροσανατολισμός είναι τέτοιος που οι μάνατζέρ της την έβαλαν να φωτογραφηθεί για το GQ, ένα από τα μεγαλύτερα περιοδικά του πλανήτη. Ναι, εμφανίστηκε σε περιοδικό, τα φύλλα του οποίου φτιάχνονται από ξύλα κομμένων δέντρων. Ακόμα και ανακυκλωμένο να είναι το χαρτί, κόπηκαν ξύλλα για να τυπωθεί το περιοδικό που έχει κυκλοφορία εκατομμυρίων αντιτύπων σε όλο τον κόσμο! Είναι σαν να κάνει καμπάνια για τον βιγκανισμό ψήνοντας σουβλάκια…

 
Η Γκρέτα, το μίσος και ο σύγχρονος φεμιναζισμός

 
Η ουσία, όμως, δεν έχει να κάνει με την αλήθεια στην προκειμένη περίπτωση, αλλά με την σταδιακή επικράτηση αμόρφωτων φανατισμένων ζηλωτών όπως η Γκρέτα και των ακολούθων της, οι οποίοι επιβάλλουν μία «δικτατορία» σωστής συμπεριφοράς αποκρύπτοντας την αλήθεια και εξυπηρετώντας συμφέροντα που ποτέ δεν θα πάψουν να υφίστανται. Το Greenwashing είναι μία βιομηχανία δισεκατομμυρίων που χρησιμοποιεί άτομα όπως η Γκρέτα, ή καμπάνιες για να παρουσιάσει οικολογικό προφίλ σε εταιρείες που δεν έχουν καμμία σχέση με την οικολογία.

Στον βωμό των δισεκατομμυρίων αυτών, τα μέσα που χρησιμοποιούνται είναι γνωστά. Καλλιεργούνται τύψεις σχεδόν σε ολόκληρο τον πληθυσμό για την ζωή του, ενώ στοχοποιούνται συγκεκριμένες ομάδες μόνο και μόνο για την ύπαρξή τους.  

Στο νεομαρξιστικό αφήγημα των ακολούθων της Γκρέτα, ο πλανήτης έφτασε εδώ που έφτασε εξαιτίας της κακιάς πατριαρχίας των λευκών ανδρών που με τον αισχρό καπιταλισμό εκμεταλλεύτηκαν αδύναμους ανθρώπους όπως εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες και γυναίκες μόνο για να πλουτίσουν.

Σκεφτείτε το εξής: Εάν η Γκρέτα λεγόταν Άιβαρ και ήταν λευκός άνδρας από την Σουηδία με γένια, που είχε παρατήσει το σχολείο, είχε πλούσιους γονείς και ταξίδευε τον Ατλαντικό με ιστιοπλοϊκό, θα τον θεοποιούσε κανείς; Θα ήταν ή όχι μία καρικατούρα νεοχίπι που το πολύ πολύ να έβλεπε το όνομά του στο blog της ξαδέρφης του;

 
Η απάντηση είναι απλή: