"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δημοσκοπήσεις στο… άψε σβήσε

Toυ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗ

ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ απόρησα με τις δημοσκοπήσεις του Σαββατοκύριακου που έφεραν το μεταβατικό (που επιμένει να τον αποκαλεί έτσι ο Αντώνης Σαμαράς) πρωθυπουργό, κ. Λουκά Παπαδήμο, να απολαμβάνει την απόλυτη εμπιστοσύνη των Ελλήνων με ποσοστά 70% και βάλε. 

Διότι ένας λαός που μέχρι προχτές βρισκόταν στους δρόμους, που προπηλάκιζε πολιτικούς της κυβέρνησης, που έζησε το ρεζίλεμα του πρώην στις Κάννες, που είδε κι άκουσε σεβάσμια πρόσωπα της πολιτικής να κατακρίνουν το εβδομαδιαίο θρίλερ περί του ποιος αναλαμβάνει, που φώναζε τους υπουργούς «κλέφτες» και τον πρόεδρο «προδότη» (ενώ στην Ιταλία οι κραυγές του πλήθους αποκάλεσαν τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι απλώς «καραγκιόζη» κι όχι «κλέφτη», ούτε «προδότη»), που έλεγε ότι δεν εμπιστεύεται τα κόμματα, που τα κόμματα ήταν αυτά που ανέδειξαν τον κ. Παπαδήμο, που καταφερόταν εναντίον των τραπεζών κι είδε να ανεβαίνει στο ύπατο αξίωμα της διακυβέρνησης ένας τραπεζίτης, που δεν έγιναν εκλογές αλλά τακτοποιήθηκε η υπόθεση «εσωτερικά», πώς ξαφνικά έδωσε αυτό το 70% εμπιστοσύνης; 

Κι όταν ως την Παρασκευή το μεσημέρι δεν υπήρχε επίσημα πρωθυπουργός κι όταν ως το απόγευμα της ίδιας μέρας δεν υπήρχε ακόμα κυβέρνηση. 

Μα πάνω από όλα, αυτό που με κάνει να εκπλήσσομαι είναι το πώς είναι δυνατόν να δίνουν οι δημοσκοπήσεις την έγκριση σε ένα πρωθυπουργό των παραπάνω διαδικασιών πριν κάνει την πρώτη του κυβερνητική - πρωθυπουργική εξαγγελία. Με ποια κριτήρια δηλαδή έδειξαν οι Ελληνες αυτή την «εμπιστοσύνη»; 

Θα ήθελα βεβαίως να ήξερα και τι ακριβώς ερωτήματα τους έβαζαν. Αν δηλαδή το ερώτημα ήταν «προτιμάτε Παπαδήμο ή Παπανδρέου;» θα το καταλάβαινα, αλλά κι αυτό εν μέρει. Διότι τον πρώτο τον δοκίμασαν και τον απέρριψαν, ο δεύτερος ήρθε από τον ουρανό των ΜΜΕ. Τα οποία, είναι η αλήθεια, καλλιεργούν θετικό κλίμα. 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Νεοοθωμανικά «βαφτίσια» με νονό τον Μπουτάρη

Του Π. ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗ

ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ κι έμεινα κατάπληκτος. Στη συνέχεια, «έσπασαν» τα τηλέφωνα από φίλους και συγγενείς που ζουν στη Θεσσαλονίκη. Ο δήμαρχος της πόλης αποφάσισε, λέει, να μετονομάσει την οδό Αγίου Δημητρίου σε οδό Κεμάλ Ατατούρκ! Και μάλιστα, μέσα στις προθέσεις και τις επιδιώξεις είναι να οργανωθούν κι εκδρομές, ή κάτι τέτοιο, επισκέψεων στη Θεσσαλονίκη Τούρκων πολιτών για να έρθουν και να δουν από κοντά τον τόπο καταγωγής τους, ενώ η «εντολή» περιλαμβάνει και ανάδειξη του οθωμανικού παρελθόντος της πόλης.

ΓΙΑ ΤΑ ΔΥΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ δεν θα είχα καμία αντίρρηση, ίσως ούτε και για το πρώτο, αν και η «Αγίου Δημητρίου» ονομασία είναι ιδιαίτερα συμβολική, ωστόσο δεν θα είχα, επαναλαμβάνω, αντίρρηση, αν μου διευκρίνιζε κάποιος μια καθοριστική λεπτομέρεια: Αν ο δήμαρχος έκανε κάποιο ταξίδι ανατολικά κι αποφάσισε μαζί με τους Τούρκους ένα είδος «αδελφοποίησης» μεταξύ Θεσσαλονίκης και Σμύρνης. Αν δηλαδή κανονίστηκε να πηγαίνουν αντίστοιχα και οι Ελληνες στη γη των προγόνων τους, στις πατρογονικές τους εστίες, που διήρκεσαν 3.000 χρόνια κι όχι από το 1430 μετά Χριστόν, αν αποφασίστηκε και η αντίστοιχη προβολή των ελληνικών μνημείων και δρόμων που γεννήθηκαν οι παππούδες μας και κάποιων και οι γονείς τους, αν αναδείκνυαν τα σχολεία στα οποία θα πηγαίναμε αν δεν είχε γίνει ο ξεριζωμός κι αν δεν τα τακτοποιούσε υπέρ των Τούρκων η Συνθήκη της Λωζάννης.

Διάλογος περί καπιταλισμού

Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ
Μέλος της European Film Academy

-Και μετά την Αμερική, τι;

-Λες η Κίνα; Ισως κι η Ρωσία ή η Ινδία…

-Δηλαδή ο Τρίτος Κόσμος και το πρώην ανατολικό μπλοκ θα είναι αυτοί που θα εγγυηθούν στον καπιταλισμό τη συνέχειά του;

Ο αόρατος εχθρός

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ, αλλά από ποιους; Διότι περί παγκοσμίου πολέμου μοιάζουν όλα αυτά που ακούμε κάθε τόσο. Κάποιος επιτίθεται, οι χώρες πέφτουν η μία κατόπιν της άλλης.

Μεγάλη πείνα…

Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ

Θα σας περιγράψω ένα περιστατικό της περασμένης Τετάρτης, κι ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του, αν δεν βρει κάπου εκεί μέσα και τον ίδιο τον εαυτό του. 

Μία φίλη Ιταλίδα πρόκειται να γυρίσει στην πατρίδα της και θέλει να κάνει ένα τραπέζι στον υποφαινόμενο και σε άλλα δύο άτομα. Αναλαμβάνει να κλείσει εκείνη το τραπέζι αλλά όπου τηλεφωνεί στο κέντρο της Αθήνας είναι όλα πλήρη. «Ξαναπάρτε μετά τις 11, μήπως κι αδειάσει τίποτα», της απαντούν στο τηλέφωνο. 

Επειδή επρόκειτο για κέντρο, περιοχή Κολωνακίου ως επί το πλείστον, αρχίζουμε τα σχόλια: «Τα λαμόγια», «Δεν καταλαβαίνουν τίποτα από κρίση», «Ακόμα τρώνε από τα αδήλωτα» κ.ά.  

Βέβαια, όπως τρώνε αυτοί, θέλουμε να πάμε να φάμε κι εμείς. Πέφτει μια ιδέα για στατιστικούς λόγους: «Τηλεφώνησε στο τάδε μαγαζί που έχει πενήντα ευρώ τη μακαρονάδα να δούμε τι θα σου πουν». Παίρνει και της απαντούν «κομπλέ». «Πάμε Καισαριανή;» ρωτάει η φίλη. «Ξέρω μια πολύ καλή ταβέρνα εκεί». Μετά από λίγο: «Δεν το πιστεύω, μετά τις 11 μου είπαν και στην Καισαριανή!».

ΝΑ ΜΗ σας τα πολυλογώ, επιχειρήθηκαν τηλεφωνήματα σε ταβέρνες κι εστιατόρια του Παγκρατίου, του Χαλανδρίου - όλα γεμάτα. Αγανακτισμένη με παίρνει και μου λέει: «Λοιπόν, θα πάμε στα Εξάρχεια στο τάδε μαγαζί, για να τελειώνουμε».  

Επειδή μένω κοντά, φτάνω πρώτος. Ζητώ ένα τραπέζι για τέσσερα άτομα, μου απαντούν «ο κήπος είναι πλήρης για να καπνίσετε, μετά τις 11 – 11.30, ίσως κάτι να γίνει». Στο μεταξύ γεμίζει και ο εσωτερικός χώρος. Κι έρχονται, έρχονται. Σε λίγο καταφθάνουν κι ηθοποιοί διότι σχολούσαν τα θέατρα. Μας ανοίγουν το πατάρι, και σε λίγο γεμίζει κι αυτό.  

Συμπέρασμα: Από Καισαριανή μέχρι Εξάρχεια, με Κολωνάκι και Παγκράτι ενδιάμεσα, και Χαλάνδρι από δίπλα, δεν υπήρχε εστιατόριο ελεύθερο. 

Οι συζητήσεις εκεί μέσα; «Αντί να μου τα φάνε οι τράπεζες, θα τα φάω εγώ κι ύστερα βλέπουμε», «Δεν πάνε στο διάολο», «Αν η χώρα κηρύξει πτώχευση, θα παγώσουν και τα δάνεια» - μερικά δείγματα από ατάκες.

Να κλάψω, να σωπάσω ή να γελάσω;

"Αθανασία"

Toυ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗ

Αυτές τις μέρες νομίζω πως θα έπρεπε οι πολιτικοί μας να άνοιγαν κανένα βιβλίο. Εχω την εντύπωση πως οι περισσότεροι από αυτούς δεν διαβάζουν, διότι πού να βρουν το χρόνο αφού τρέχουν στις τηλεοράσεις, όταν (δεν) δουλεύουν στα υπουργεία. Και θα τους συνιστούσα την «Αθανασία» του Μίλαν Κούντερα, ειδικά στον πρωθυπουργό, στον υπουργό Οικονομικών, στη Λούκα Κατσέλη που είναι κι από αριστερή οικογένεια δύο αείμνηστων γονέων… 

Διότι είναι τρομερό, όσον αφορά στους παραπάνω ανθρώπους και κυρίως τον πρωθυπουργό, να γυρίσει και να του πει η Ιστορία μεθαύριο πως «στην Ελλάδα ο δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς καθιέρωσε την Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας το 1936 και ο σοσιαλιστής Γιώργος Παπανδρέου το 2010 την κατάργησε και μαζί με αυτήν κάθε κατάκτηση του εργαζόμενου ανθρώπου και μας επιστρέφει στο καθεστώς της δεκαετίας του ’20». Κι ελπίζω μετά το ’22. Διότι αν μας φέρνει και πιο πριν, Θεέ μου, τα νησιά μας!...

ΑΥΤΟ δεν το σκέφτεται κανείς από τους παραπάνω; Το τι θα πει η αθανασία γι’ αυτούς. Ξέρουν, βεβαίως, ότι η Ιστορία γράφεται πάντα από τη μεριά των νικητών. Κι εκεί ποντάρουν. Οτι την Ιστορία τους θα τη γράψουν ξένοι και θα μεταφραστεί στα ελληνικά. Εγώ όμως μίλησα για αθανασία!  

Το πρωί, όταν πλένουν το πρόσωπό τους και κοιτάζονται στον καθρέφτη, ο εαυτός τους τους αρέσει; Το βράδυ όταν πέφτουν να κοιμηθούν είναι όλα ήσυχα κι ωραία; Αυτό που κτίζουν, ή μάλλον αυτό που γκρεμίζουν, σκέφτηκαν ότι είναι η ιστορική κληρονομιά που αφήνουν πίσω τους; ’Η βλέπουν έναν απαθή λαό που καταδυναστεύεται αλλά δεν αντιδρά, επειδή τον έχουν φοβίσει τα… τάγματα εφόδου, οι ειδήσεις των 8 εννοώ, κι επειδή έμαθε να τη βγάζει στη ζούλα, κατάλοιπο που βολεύει από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας, ενώ την ίδια ώρα στην Αγγλία «πέφτουν οι θρόνοι» κι οι φοιτητές όρμησαν στο πριγκιπικό αυτοκίνητο του Καρόλου, καταρρίπτοντας ταμπού αιώνων; 

Για να μην πω για την Ιταλία και τη Σκάλα του Μιλάνου, αλλά εκεί διεκδικούν για τον Πολιτισμό κι όχι για τις επιτροπές εγκαθέτων του κινηματογραφικού νομοσχεδίου. Οτι του σοσιαλιστή θα του την έφερνε ο δικτάτορας, ούτε ψύλλος στον κόρφο…

Ζήτω οι κλέφτες!

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗ

Μια απορία έχω. Μιλάω για το θέμα της περαίωσης που αποφασίστηκε ξαφνικά, σε πείσμα κάθε εξαγγελίας (αλλά και λογικής), κι έχει ως σκοπό να αποκαταστήσει (και όχι μόνο αυτούς, εννοείται!) τους «μεγαλογιατρούς του Κολωνακίου», για τους οποίους τόση φασαρία έγινε, κυρίως στα κανάλια…  

Θα ήθελα να ήξερα ποιο είναι το ηθικό μήνυμα που στέλνουν ο πρωθυπουργός κι ο υπουργός των Οικονομικών στους Ελληνες πολίτες και στη διεθνή κοινότητα. 

Αλλωστε, ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να λέει πως δεν τον νοιάζει το έξω, αφού κάνει διεθνή καριέρα κι ως πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Τι μήνυμα, λοιπόν, έστειλαν στους πολίτες με αυτή την απόφαση; Πως όλα όσα μας έλεγαν για «πάταξη της φοροδιαφυγής» ήταν φούμαρα, πως δεν είχαν σκοπό να κάνουν τίποτα, πως τα ταμεία είναι υπόπτως άδεια για να μην έχουν ανάγκη τα λεφτά των φοροφυγάδων, παρά μόνο των συνταξιούχων και των μισθωτών, πως τα κανάλια τελούν «εν διατεταγμένη υπηρεσία» και δεν εξεγείρονται καν στο «σόου των οκτώ», όταν η κυβέρνηση τα εκθέτει με το να παίρνει πίσω εκείνα που έλεγε περί μεγαλογιατρών, μεγαλοδικηγόρων και λοιπά της Χαλιμάς παραμύθια; Και τι περνάει προς τον Ελληνα πολίτη λοιπόν;

ΟΤΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ κι οι πολιτικοί δεν γνωρίζουν από ηθικούς φραγμούς, ότι προκειμένου να μη χαθεί το πελατειακό κράτος, μιας και μετατοπίζεται λόγω τρόικας (και καλά!) από το Δημόσιο στο ιδιωτικό, θέλει να χαρίσει η κυβέρνηση τα χρέη ώστε να μη χάσει τους φοροφυγάδες από το εκλογικό της πελατολόγιο; 

Αρα, ζήτω ο πολιτικός αμοραλισμός, διαφορετικά καήκαμε; 

Οχι εμείς, εκείνοι… 

Κι ότι από όλο το πολιτικό σύστημα της χώρας μόνο ο Τόλης Βοσκόπουλος φοροδιέφευγε, όπως, άλλωστε, από όλη την κυβέρνηση μόνο η Κατερίνα Μπατζελή δεν απέδιδε, για αυτό και την απέλυσαν και εκείνον τον διέσυραν; Γιατί δεν του έκαναν και του Βοσκόπουλου μια περαίωση; 

Οπότε, συνεχίστε Ελληνες να φοροδιαφεύγετε, διότι φαίνεται πως «λεφτά υπάρχουν». Εξ ου και τα χαρίζουν στους φοροφυγάδες. Μόνο που πνίγουν εκείνους που δεν μπορούν να πράξουν διαφορετικά…. Τους κατ’ ανάγκη τίμιους .

«Πετυχημένος»

Γράφει ο ΠΑΝ. ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ

Η στήλη θα σταθεί σε ένα θέμα που ακούστηκε κατά κόρον την περασμένη εβδομάδα κι ήταν μόνο μια λεξούλα: «Πετυχημένος».  

Ακουγόταν όλη την εβδομάδα στα δελτία προπαγάνδας, καθώς πολλοί «δελτιάρηδες» ήθελαν να κάνουν τις δημόσιες σχέσεις τους με μετακινούμενους υπουργούς, αφού απερχόμενους δεν είχαμε πλην μίας συγκεκριμένης… 

Από πού αντλείται το επίθετο - χαρακτηρισμός; Από τη στάση του πρωθυπουργού αφενός που στους «πετυχημένους» και τις «πετυχημένες» έδινε ακόμα πιο κρίσιμα υπουργεία. 

Ο ένας, που μας ζάλισαν να μας θυμίζουν πόσο «πετυχημένος» είναι, δεν έχει βρει ακόμα το δολοφόνο που έβαλε τη βόμβα μέσα στο γραφείο του, η οποία σκότωσε έναν άνθρωπο. Κι ήταν και υπουργός αρμοδιότητας να βρίσκει κατά κάποιο τρόπο τους επιτιθέμενους και να τους τιμωρεί.. 

Και δώστου «πετυχημένος» το ένα δελτίο, ποιος ξέρει γιατί, δώστου «πετυχημένος» στο άλλο, που αν ήταν αστυνομικός συγγραφέας και δεν είχε καταφέρει να «βρει» το δολοφόνο θα εθεωρείτο απλώς αποτυχημένος αστυνομικός συγγραφέας. Παρ΄ όλα αυτά, ο εν λόγω «πετυχημένος», μετά από αυτή την «επιτυχία» του, μετακινήθηκε σε άλλο υπουργείο, με αρμοδιότητες αυτά που μας καίνε περισσότερο τις ώρες τούτες, το υπουργείο της τσέπης μας.

Η ΑΛΛΗ, η σούπερ «πετυχημένη» που εδώ ομολογώ πως δεν άκουσα το επίθετο από τον πρωθυπουργό, αλλά προφανώς «πετυχημένη» θα ήταν για να τη βάλει κι αλλού, απέτυχε με εμβόλια, απέτυχε με τους αρρώστους, απέτυχε με τους θεράποντες, δεν έλυσε κανένα πρόβλημα, παρά ψήφισε το νόμο που ήδη τον παραβιάζουν σε δύο σημεία της Ελλάδα όπου βρέθηκα, και την κοροϊδεύουν κι από πάνω. Μετά από αυτή την «επιτυχία» πηγαίνει να λύσει τι ακριβώς; Τα Ελληνοτουρκικά: Τα νοσοκομειακά των οποίων φτάνουν νωρίτερα στο Καστελλόριζο από ό,τι τα (τέως) δικά της; 

 Εχω κι άλλους «πετυχημένους» αλλά μου λείπει ο χώρος κι είπα να κλείσω και με τους «αποτυχημένους». Ε, αυτή είναι η κυβερνητική πολιτική γι’ αυτό και τη συμπαθεί και το κρατικό κανάλι που πάντα μας υπενθυμίζει ότι είναι «με τον αποτυχημένο και τον αδύναμο κι όχι με τον καλύτερο».

Μαρία Αντουανέτα

Του ΠΑΝ. ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗ
Μέλους της European Film Academy

Πρωθυπουργέ μου, σας ευχαριστούμε πάρα πολύ. Επιτέλους, βρέθηκε ένας αληθινός ηγέτης και μας απoενοχοποίησε για τις διακοπές. Μας είπε μάλιστα ότι δεν τις «συνιστά» απλώς, μα τις «απαιτεί». Ουφ! Κι εγώ που νόμιζα ότι θα θεωρηθώ κηφήνας επειδή θέλω διακοπές. Δεν ξέρετε πόσο με ανακουφίσατε!

Βέβαια, το είπατε για να το ακούσουν οι Ελληνες. Δεν το είπατε για όλους τους Ελληνες. Ομως, έτσι, όπως ήταν όλοι οι συμπατριώτες καθισμένοι στην αποχαύνωση του δελτίου των οκτώ κι άκουσαν τον πρωθυπουργό να λέει προς τους υπουργούς ότι δεν τους συνιστά απλώς τις διακοπές, μα το απαιτεί…

Τι να σας πω, έμεινα και σας έβλεπα. Μα δεν είναι πολύ ωραίο να ακούς τον πρωθυπουργό σου εν μέσω οικονομικής κρίσης και κατάρρευσης των νοικοκυριών να «απαιτεί» διακοπές; Οχι βέβαια από εσένα, αλλά από τους υπουργούς. Προφανώς και τους βουλευτές του. Μα γιατί να μη χαρώ; Αφού αυτοί μας αντιπροσωπεύουν. Ομως είναι ωραίο πράγμα, όπως και να ’χει. «Απαιτώ» να κάνεις διακοπές. Ετσι και δεν κάνεις, αλίμονο σου, καημένε μου!

ΔΙΟΤΙ, ΕΞΗΓΗΣΑΤΕ πρωθυπουργέ μου, κι αυτό είναι το αμέσως επόμενο συγκινητικό (κι από έναν άνθρωπο που μεγάλωσε στην «εξορία», όπως διατείνεστε, γίνεται διπλά συγκινητικό), πως κουραστήκατε όλοι στην κυβέρνηση κι οφείλετε στους εαυτούς σας τις διακοπές. Τι είστε εσείς; Κηφήνες (να το πάλι!) σαν τους υπόλοιπους Ελληνες; Που έχουν το θράσος να θέλουν και διακοπές;

Πολύ καλά κάνατε, κυρίως για τη μέρα που το διαλέξατε. Ηταν η μέρα που είχαν πάει εκείνοι οι… υπάνθρωποι, οι «πώς τους λέτε εσείς εδώ, γιατί δεν θυμάμαι πώς τους λέμε εμείς εκεί» (αθάνατη «Θεία από το Σικάγο»), οι συνταξιούχοι ντε, να πάρουν επίδομα αδείας. Και διαμαρτύρονταν κι από πάνω. Κοτζάμ 200άρι.

Για να μη σας κουράζω, πρωθυπουργέ μου, μετά από τόσα ταξίδια και τόσο κανό, καλά έκαναν οι σύμβουλοί σας και δεν σας είπαν τίποτα για τη Μαρία Αντουανέτα, διότι εσείς είστε σοσιαλιστής, δεν είστε βασιλικός. Κι εκείνη όμως η δόλια στην εξορία έζησε, όπως εσείς. Μακριά από το σπιτάκι της, στην Αυστρία. Κι έτσι, δεν είχε η κακομοιρούλα επαφή με το περιβάλλον.

Ψιλό γαζί...

Από τον ΠΑΝ. ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗ
Μέλος της European Film Academy

Πόσο δούλεμα τρώμε από την κυβέρνηση και τους παπαγάλους της στα ΜΜΕ; Και πού εντοπίζεται;

Πρώτον, για να αρχίσουμε από τα πιο ελαφρά, γιατί διασύρθηκε ο Βοσκόπουλος ενώ ο άλλος με τη συναυλία στη Μύκονο και τα σχετικά, ακούει στο ονοματεπώνυμο «Γνωστός Τραγουδιστής»; Ο Βοσκόπουλος δεν ήταν «γνωστός» ή ο «Γνωστός» έχει μεγαλύτερο δόντι από εκείνο του Βοσκόπουλου με σύζυγο υπουργό;

Δεύτερο δούλεμα η «πράσινη ανάπτυξη». Εχει βρεθεί η κυρία Μπιρμπίλη Παρασκευή μεσημέρι στην Πανεπιστημίου, που σε τέσσερα χρόνια θα… πεζοδρομήσει; Τα αυτοκίνητα από Σύνταγμα μέχρι Ομόνοια που προχωρούν σημειωτόν σε ποιον Καιάδα θα τα ρίξει η κυρία υπουργός; Τον έχει έτοιμο; Ή μήπως είναι κι αυτό σαν την άλλη «πράσινη ανάπτυξη» που γκρέμισαν το από δεκαετίας εγκαταλειμμένο ερείπιο της «Φαντασίας» κι έτσι η Αττική ανέπνευσε και δεν διαθέτει πλέον αυθαίρετα;

Το τρίτο δούλεμα αφορά στις ειδήσεις για τον ΣΔΟΕ και για το ότι αποφασίζει να πάει στα νησιά. Το ένα σκέλος του ερωτήματος αφορά στο γιατί τόσα χρόνια δεν πήγαινε, το άλλο έρχεται να υπενθυμίσει την περίπτωση της Λήμνου που πήγε το ΣΔΟΕ κι οι κάτοικοι έκαναν αποκλεισμό στο βαπόρι και τους έστειλαν πίσω φορτωτική. Γιατί τότε έγινε αυτό και δεν θύμωσε κανείς κρατικός λειτουργός; Ποιος εγγυάται πως δεν θα ξαναγίνουν τα ίδια και σε άλλα νησιά;

ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ όμως δούλεμα αφορά στο ότι τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ δηλώνουν με έμφαση πως το ΣΔΟΕ θα πάει στα κοσμοπολίτικα νησιά. Οπως στα παλιά ελληνικά μελό που οι κακοί ήταν πάντα οι πλούσιοι. Δηλαδή επικοινωνιακό κόλπο είναι όλο αυτό με τα κοσμοπολίτικα. Δηλαδή στην υπόλοιπη Ελλάδα επιτρέπεται να νοικιάζεις δωμάτιο με 120 ευρώ τη βραδιά και να μην κόβεις απόδειξη;

Και τα πράγματα σοβαρεύουν με το επόμενο χονδρό δούλεμα, καθώς τα ΜΜΕ, που έλεγαν ότι τον Δεκέμβρη του 2008 η Αθήνα κάηκε από τη γενιά των 700 ευρώ που πεινάει, παρουσιάζουν τώρα τη γενιά των 500 ευρώ με συνεντεύξεις επιλεγμένες ανθρώπων λογικών και ψύχραιμων –των 500 πάντα!– κι όχι τους έξαλλους των 700 που έκαψαν την Αθήνα.

Κι έπεται συνέχεια…

Περί ανωνυμίας των blogs

Με αφορμή τη σύγκρουση απόψεων περί ανωνυμίας ιστολογίων παραθέτω δυο ενδιαφέροντα άρθρα δυο πολυ καλών δημοσιογράφων
Τα συμπεράσματα δικά σας

Ποιοι φοβούνται τα blogs

Του ΠΑΝ. ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗ

Προσέξτε πολύ, κύριοι της κυβέρνησης, με το θέμα που πάτε να ανακινήσετε - κι εννοώ τα blogs. Προσέξτε το καλά, διότι αυτή τη στιγμή η κοινωνία βράζει κι απ’ ό,τι βλέπω, αντί να κατεβάζετε τη φωτιά αφού πάρει βράση, εσείς τη δυναμώνετε.

Είτε το θέλετε είτε δεν το θέλετε, αυτή τη στιγμή τα blogs είναι εκείνα που αντιδρούν, με τον τρόπο τους βέβαια, στην παπαγαλοποίηση και τον γκεμπελισμό των κατ’ ευφημισμόν «δελτίων ειδήσεων» των καναλιών, που πολλά από αυτά κάνουν ανερυθρίαστα προπαγάνδα υπέρ των πολιτικο- οικονομικών τους συμφερόντων ενώ ο κόσμος έχει αηδιάσει. Οπως και να το κάνουμε, ζούμε στην εποχή της πληροφορικής έκρηξης. Αυτό δεν μπορεί να το αποφύγει κανένας. Με τα blogs απέκτησαν φωνή όλοι οι πολίτες κι όσο κι αν σε μερικές περιπτώσεις -διότι και τα blogs από ανθρώπους γράφονται κι οι άνθρωποι, όλοι οι άνθρωποι, αδυναμίες έχουμε- ξεφεύγουν, τι να πούμε για τους παπαγάλους των ηλεκτρονικών ΜΜΕ, με «ειδήσεις» που δεν καταδέχομαι πλέον να παρακολουθήσω. Κι ο υποφαινόμενος και άλλοι άνθρωποι. Και μην «επικαλείστε» τον Μπερλουσκόνι που πάει να βγάλει ένα ανάλογο νόμο, τις λεπτομέρειες του οποίου δεν γνωρίζω.

ΓΝΩΡΙΖΩ, όμως, εσάς και τα ΜΜΕ σας, κατά πόσο φοβόσαστε ένα φαινόμενο σαν του Μπερλουσκόνι στην Ελλάδα, όχι για τα blogs αλλά για τα «κεκτημένα» σας. Πριν επικαλεστείτε το νόμο που μπορεί να ετοιμάζει ο Μπερλουσκόνι, δείτε πως η Δικαιοσύνη της χώρας που διοικεί, αυτής της κάθε άλλο παρά τυχαίας χώρας της Ευρώπης και γειτόνισσάς μας, του επιδίκασε καταστροφική διατροφή για την πρώην σύζυγο. Στον πρωθυπουργό της χώρας και πανίσχυρο άνδρα των ΜΜΕ και άτομο απίστευτης εξουσίας. Να το δούμε κι αυτό.

Διότι στην Ελλάδα, την ίδια ώρα, κατηγορείται η υπουργός Παιδείας πως διόρισε το σύζυγό της στο Κτηματολόγιο, κατηγορείται η υφυπουργός Εσωτερικών ότι διόρισε όλο σχεδόν το χωριό της, κατηγορείται ο Πρόεδρος της Βουλής πως διόρισε κάπου το γιο του γραμματέα του και δεν ξέρω τι άλλο θα προκύψει στις λίγες ώρες που μεσολαβούν από την παράδοση αυτού του χειρογράφου ως τη δημοσίευσή του.

«Μπλογκ», ανωνυμία και δημοσιογραφία

Γράφει ο Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Διαδίκτυο θα είναι το μέσο που θα κυριαρχήσει κάποια στιγμή στον χώρο της ενημέρωσης. Μόνο αφελείς θα ήταν δυνατό ν' αμφισβητήσουν μια εξέλιξη την οποία τίποτα και κανένας δεν είναι σε θέση να εμποδίσει. Ταυτόχρονα, όμως, μόνο ηλίθιοι είναι δυνατό να πιστεύουν ότι η ενημερωτική αυτή διαδικασία θα μπορούσε να λειτουργήσει έξω και πέρα από τους στοιχειώδεις κανόνες της δημοσιογραφικής ηθικής και ευθύνης, που δεν είναι άλλοι από τη δυνατότητα του πολίτη να γνωρίζει ποιος τον ενημερώνει.

Ποτέ δεν ισχυρίστηκα ότι ο χώρος της ενημέρωσης είναι αγνός ή ότι υπηρετείται από αγγέλους. Δεν θα μπορούσε, άλλωστε, να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Η ενημέρωση είναι δύναμη και όποιος διαθέτει δύναμη τη χρησιμοποιεί. Με διάφορους τρόπους, αλλά τη χρησιμοποιεί. Πάντα έτσι γινόταν και πάντα έτσι θα γίνεται. Αλλά απέναντι σ' αυτή τη δύναμη, ο πολίτης έχει μία και μοναδική άμυνα: να ξέρει ποιος είναι αυτός που τον πληροφορεί, έτσι ώστε ανάλογα ν' αξιολογεί τις πληροφορίες του.

Αυτός είναι ο ένας από τους λόγους για τους οποίους ο επώνυμος δημο­σιογράφος υπήρξε από καταβολής Τύπου το κυρίαρχο στοιχείο της ενημέρωσης.

Ο δεύτερος λόγος είναι η δυνατότητα του όποιου θιγόμενου να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Κι αυτό γίνεται μόνο όταν τα κείμενα είναι ενυπόγραφα ή όταν υπάρχει υπεύθυνος διευθυντής ή εκδότης εναντίον του οποίου έχει τη δυνατό­τητα να στραφεί ο θιγόμενος πολίτης.

Απέναντι σ' αυτή τη διαμορφωμένη πραγματικότητα, αντιπαρατίθεται τον τελευταίο καιρό η άποψη ότι η ενημέρωση και η σχολιογραφία μέσω του Διαδικτύου μπορούν να καλύ­πτονται από ανωνυμία, έτσι ώστε ο καθένας να είναι σε θέση να χυδαιο­λογεί σε βάρος του οιουδήποτε, ακόμη και εναντίον θεσμών, χωρίς να κινδυ­νεύει να υποστεί τις συνέπειες της αντικοινωνικής συχνά συμπεριφο­ράς του. Είναι μια πρακτική στην οποία μπορεί κανείς να προσδώσει πολλούς χαρακτηρισμούς, αλλά της «υπεύθυ­νης δημοσιογραφίας» ασφαλώς όχι.

Δημοσιογραφία και ανωνυμία είναι έννοιες ασύμβατες μεταξύ τους. Και θα παραμείνουν έτσι, όσο κι αν κάποιοι θα πασχίζουν μάταια να τις ταυτίσουν. Οι δημοσιογράφοι έχουμε το θάρρος να δηλώνουμε ποιοι είμαστε και να κρινόμαστε. Και σ’ αυτό διαφέρουμε από τους «κουκουλοφόρους» της ενημέρωσης.

Διεκδικούμε τα κλεμμένα

Του ΠΑΝ. ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗ

Πολύ βολικό μου ακούγεται το σύνθημα που κυκλοφορεί από τα ιδιωτικά κανάλια στα διάφορα μονοθεματικά δελτία που κάθε άλλο παρά δελτία ειδήσεων είναι. Το σύνθημα «να πάει κάποιος φυλακή για να ικανοποιηθεί το πληγωμένο αίσθημα του κόσμου».

Μπα; Να πάει «κάποιος», δηλαδή «ένας», δηλαδή οποιοσδήποτε, με απλά λόγια ο πιο αδύναμος κρίκος κι εκεί, όπου θα μείνει μέσα για κάνα μήνα και μετά από λίγο, με αφορμή μια αδιαθεσία, θα βγει και όλα μέλι γάλα. Διότι έτσι όπως το λένε, κι είναι σαφές ότι το λένε για να μη διαταράξουν το status του πολιτικού κατεστημένου, ήγουν για να εξυπηρετήσουν τους επαγγελματίες πολιτικούς, σημαίνει ότι εξυπηρετούν το αγύριστο των φαγωμένων.

Οχι, κύριοι. Δεν δέχομαι το σύνθημα «να πάει κάποιος φυλακή», απλώς για να πάει. Το σύνθημα πρέπει να είναι «θέλουμε πίσω τα λεφτά μας». Ποιος μας έφαγε τα λεφτά που πληρώναμε κάθε μήνα από το μισθό μας για να έχουμε σύνταξη στα γεράματα και, μετά από 30 και βάλε χρόνια συνεχών μηνιαίων καταβολών, μας λένε είτε ότι δεν θα πάρουμε σύνταξη ή ότι θα μας κόβουν τα επιδόματα για τα οποία έχουμε πληρώσει.

ΚΙ ΑΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ αφυπνιστεί από τον καναπέ και καταφύγει στην ευρωπαϊκή νομοθεσία και μέσα από κει αρχίσει να προβάλλει τις νομικές διεκδικήσεις του για τα λεφτά που του έκλεψαν απαιτώντας να του τα επιστρέψει ο εκάστοτε υπεύθυνος, τότε, μήπως βρεθούν οι κλέφτες κι οι καταχραστές πριν από τη φυλακή, με την υποχρέωση να τα επιστρέψουν;

Διότι πολύ τη μασάνε την τσίχλα ότι τα λεφτά φαγώθηκαν κι αυτό πλέον να πάψουμε να το σκεφτόμαστε. Τα λεφτά δεν είναι σουβλάκια να τα φάμε, να τα χωνέψουμε και να τελειώσουμε με την πρωινή τουαλέτα. Τα λεφτά κάτι γίνονται. Αυτοί που τα έκλεψαν, επειδή είναι μέσα από το κράτος και νομίζουν ότι με τη συγκάλυψη θα γλιτώσουν, να αρχίσουν να φοβούνται την περίπτωση μήπως κι αρκετοί πολίτες θελήσουν να κινηθούν νομικώς στα ευρωπαϊκά δικαστήρια. Ευρωπαίοι πολίτες είμαστε, ευρωπαϊκή νομοθεσία υπάρχει. Αλλοι διεκδικούν και κερδίζουν περιουσίες μπλοκαρισμένες στα κυπριακά Κατεχόμενα.

Περί… «ανθελλήνων»

Γράφει ο ΠΑΝ. ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ

Τελευταίως ακούω σε ηλεκτρονικά ΜΜΕ φίλα προσκείμενα στην κυβέρνηση κι από στόματα σχετιζομένων με το κυβερνών ΠΑΣΟΚ τον όρο «ανθέλληνες». Και τον απευθύνουν σε εκείνους που εσχάτως συρρέουν στις τράπεζες, σηκώνουν τους λογαριασμούς τους και τους μεταφέρουν στο εξωτερικό. Και για να το λένε με τέτοια ευκολία, μάλλον θα εννοούν τους μικροκαταθέτες. Διότι αν επρόκειτο για μεγάλους...

Οπως δεν χαρακτήρισαν ποτέ «ανθέλληνες» όλους εκείνους τους επιχειρηματίες που έκλεισαν τις επιχειρήσεις τους στην Ελλάδα, απέλυσαν το προσωπικό και μετέφεραν την έδρα σε άλλη χώρα της Βαλκανικής.

Και οι «φιλέλληνες» ποιοι είναι; Το κράτος ή μήπως οι κομματικοί μηχανισμοί; Διότι και στις δύο περιπτώσεις το κράτος είναι υπεύθυνο. Τόσο για τα κίνητρα που δεν έδωσε στον επιχειρηματία, ώστε σε καθεστώς ελεύθερης οικονομίας να επιλέξει τον τόπο του για επενδύσεις, όσο και γι’ αυτό που συμβαίνει τελευταία με τους διάφορους καταθέτες. Βεβαίως και δεν είναι ό,τι ωραιότερο σε μια εποχή οικονομικής κρίσης να φεύγουν τα κεφάλαια. Ομως εδώ έχουμε να κάνουμε με το πρόβλημα της σημερινής Ελλάδας, που μπορεί να είναι παλιότερο, αλλά τώρα πλέον φάνηκε στο ακέραιο: την απουσία εμπιστοσύνης προς το κράτος.

ΠΡΙΝ ΑΝΟΙΞΟΥΝ το στοματάκι τους οι διάφοροι εγκάθετοι παπαγαλάκηδες, ας εγγυηθούν στον κόσμο κι ύστερα να τον κατηγορήσουν. Οταν όμως έφαγαν τα λεφτά μας, όταν δουλεύουμε τόσα χρόνια και βγαίνουν ανερυθρίαστα να μας πουν ότι δεν θα πάρουμε σύνταξη, όταν μας απειλούν και μας τρομοκρατούν με ανεργίες κι όταν όλα αυτά έγιναν επειδή τα λεφτά δεν τα φάγαμε εμείς, αλλά το σύστημα που εκείνοι έφτιαξαν, οι επαγγελματίες πολιτικοί ντε, τότε πώς έχουν το θράσος να απαιτούν να αφήσει ο κόσμος τα λεφτά του εδώ;

Για να μείνουν τα λεφτά στην Ελλάδα πρέπει, κύριοι πολιτικοί και κύριοι και κυρίες του ΠΑΣΟΚ που κυβερνάτε, να πάει κάποιος φυλακή. Από το 1981 και μετά να βγάλετε στη δημοσιότητα ποιος έφαγε τα λεφτά των ταμείων. Τι; Παραγράφεται το αδίκημα; Μα, εδώ ζητείται αναθεώρηση της δίκης των Εξι που έγινε το 1922. Πλάκα μάς κάνετε;

πηγη ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ

Κυβέρνηση Γεωργαλά…

Του ΠΑΝ. ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗ

Ζητώ συγγνώμη, αλλά αυτή η ιστορία με τα παιδάκια που πήγαν και κατέθεσαν το χαρτζιλίκι τους για τη «σωτηρία της Ελλάδας» δεν με συγκίνησε καθόλου. Αντίθετα, θα έλεγα, με εξόργισε. Με εξόργισε η προβολή της από τα ΜΜΕ, με εξόργισε η χρήση, με εξόργισε και το περιεχόμενο.

Και ξέρετε τι μου θύμισε; Το ιστορικό παρελθόν της Ελλάδας, είτε αυτό που έχουμε ζήσει, αναλόγως με την ηλικία του ο καθένας, είτε έχουμε διδαχτεί από τα όποια σχολεία μας είτε τα έχουμε πληροφορηθεί μελετώντας Τύπο και Ιστορία. Τι πρόβαλαν, δηλαδή, ξαφνικά με αυτή την κίνηση κυβέρνηση, ΠΑΣΟΚ και (φιλικά προς την κυβέρνηση) ΜΜΕ; Οτι τα παιδάκια πλέον του δημοτικού είναι σε φάση πολιτικής ωριμότητας, ώστε, αφού εμβάθυναν στην οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, κατέληξαν να προσφέρουν το χαρτζιλίκι τους; Ή ότι οι γονείς τους τα δασκάλεψαν κι εκείνα από μέσα τους μπορεί να βλαστημάνε που στερήθηκαν το χαρτζιλίκι τους, διότι παιδιά είναι, και δεν το έδωσαν αυτό το χαρτζιλίκι για να σωθεί ένα άρρωστο παιδάκι, ένα φιλικό ή συγγενικό πρόσωπο…

ΟΜΩΣ, ΠΟΥΘΕΝΑ δεν είδα να γίνεται τέτοια κουβέντα, τέτοια συζήτηση, τέτοιος προβληματισμός. Οτι μετά τον ανώνυμο συνταξιούχο που πρόσφερε στον πρωθυπουργό τη σύνταξή του τώρα επιστρατεύουν και τα παιδάκια, μυρίζει από χιλιόμετρα εποχές προπαγάνδας εποχών δικτατοριών, εμφυλίων, είτε με τις αεράμυνες είτε με τις πριγκιπικές προικοδοτήσεις είτε με τα ανταρτόπληκτα είτε… Ουκ έστιν αριθμός.

Κι επειδή στο σχολείο μας διδάσκουν και το «κάνε το καλό και ρίχ’ το στο γιαλό», ακόμα κι έτσι δεν υπήρχε λόγος «ειδικής διαφήμισης» από την τηλεόραση. Αν όμως έγινε για αυτό; Ως πού εκτείνεται η προπαγάνδα ενός κόμματος, μιας κυβέρνησης και των ΜΜΕ που προστατεύουν ελέγχοντας; Το επόμενο φτηνό μελόδραμα θα είναι να μας δείξουν αρρώστους να προσφέρουν τα χρήματα της θεραπείας

Χαμπαράκια...

Γράφει ο ΠΑΝ. ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ

Δεν σας είδα, κύριε Λοβέρδο μου, να παρεμβαίνετε στο πληρωμένο από το κράτος Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης και να ζητάτε να έρθουν οι καλεσμένοι με δικά τους έξοδα και τα λεφτά να πάνε στις συντάξεις. Δεν σας είδα να το κάνετε και το λέω μετά λύπης μου.

Και τελικώς, κύριε Λοβέρδο μου, κατάλαβα ότι ήταν και το κράτος στο κόλπο, η κυβέρνησή σας δηλαδή, μια και στα εγκαίνια είπε τις βαρύγδουπες γενικότητές της η κυρία Τσάγκρη. Στη συνέχεια, έμαθα, κύριε Λοβέρδε μου, ότι η κυρία Μάγια Τσόκλη, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και κρατικοδίαιτη ντοκιμαντερίστρια, ανακοίνωσε πως στο εξής το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ ανεξαρτητοποιείται κι αποδεσμεύεται από το άλλο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης.

Αυτό ξέρετε τι σημαίνει; Ξεχωριστά κονδύλια. Και τα ξεχωριστά κονδύλια ξέρετε τι σημαίνουν.

Και γιατί τα λέτε σε μένα, θα μπορούσε να αναφωνήσει ο κύριος Λοβέρδος και να έχει δίκιο. Μα, επειδή εσείς είπατε την ιστορική φράση «δεν υπάρχει σάλιο». Και για έναν λόγο ακόμα. Επειδή όλο αυτό τον καιρό για το θέμα της διασπάθισης του δημοσίου χρήματος με τους καλεσμένους στο Φεστιβάλ απευθυνόμουν αποκλειστικά στον κύριο Γερουλάνο. Τον αδίκησα τον άνθρωπο. Ηταν πολλά υπουργεία ανακατεμένα…

Θυμάται κανείς τη φράση του Δημήτρη Ψαθά που έλεγε η Βλαχοπούλου στο «Φωνάζει ο κλέφτης»: «Εφτά υπάλληλοι; Εφτά υπάλληλοι καταχραστές και τους καλύπτω εγώ;»;

Να το παραφράσουμε; Οχι ένα, αλλά τρία και τέσσερα υπουργεία και βουλευτές και τους πληρώνω τα φεστιβάλ τους εγώ ο πολίτης; «Ως εδώ και μη παρέκει. Τώρα θα πάω να πω κι εγώ τα χαμπαράκια μου κι ό,τι θέλει ας γίνει», ολοκλήρωνε ο αείμνηστος Ψαθάς.

πηγη ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ