ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Tα ευκταία και τα αδυσώπητα

Του Α. ΛΥΚΑΥΓΗ

Να είμαστε πραγματιστές: η σοβαρή διάσταση στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις είναι όντως γεγονός. Αλλά ομοίως γεγονός είναι ότι αυτό δεν διαφοροποιεί την πολιτική της υπερδυνάμεως έναντι της Τουρκίας. Ετερον εκάτερον. Η οργή δεν αποτέλεσε ποτέ μέτρο των αποφάσεων για τα κέντρα ισχύος. Αυτά αφορούν και διέπουν μικρότερης εμβέλειας και σημασίας πολιτικές. Η Ουάσιγκτον, δηλαδή, μπορεί «να καταπιεί» ακόμη και χειρότερα, χάριν όσων υπό τις περιστάσεις προκρίνει συμφερότερα. Υπομένοντας αναμένει, γνωρίζοντας ότι: αυτά τα τερτίπια συνιστούν μέρος της εκ του πονηρού τουρκικής μεθοδολογίας. Που τεντώνει το σχοινί στο έπακρο για να εξαργυρώσει αργότερα πολύ ακριβότερα τις προφανείς αμερικανονατοϊκές περιφερειακές ανάγκες. Δοκιμασμένη πρακτική. Πλην όχι πάντοτε ακίνδυνη. Συνήθως όμως αποδοτική.

Οπόταν και για όσους έχουν συνείδηση του στρατηγικού ρεαλισμού δεν εξέπληξε το γεγονός ότι: παρά τις σημάνσεις του έλληνος Πρωθυπουργού για τις κατά συρροήν (κι επικίνδυνες) προκλήσεις στις αιγαιωτικές ζώνες, ο αμερικανός πρόεδρος δεν έκαμε ούτε καν νύξη για την Τουρκία. Ούτε «ναι» είπε για να θωπεύσει την Αθήνα και να δείξει κατανόηση ως προς τις εύλογες ανησυχίες της. Ούτε «όχι» για να την αποπάρει. Σιωπή των ίσων αποστάσεων!  

Αυτό άλλωστε που συνέβηκε τώρα, συνέβαινε πάντοτε. Και το ίδιο ακριβώς θα συμβαίνει, όσο οι ανάγκες το απαιτούν και οι περιφερειακές ισορροπίες το επιβάλλουν.

Αξίζει να υπενθυμίσουμε το ιστορικώς ενδεικτικό γεγονός των νυν ανελισσόμενων ρωσοτουρκικών σχέσεων. Οι οποίες: από την πολύ πρόσφατη οξύτατη κρίση και την επαπειλούμενη «θερμή ρήξη» (μετά την κατάρριψη του ρωσικού αεροπλάνου στη Συρία) είδαμε να εξελίσσονται σε θερμό εναγκαλισμό σ' επίπεδο στρατηγικού ειδυλλίου! Εύγλωττος δείκτης, που υποδηλώνει ότι σε όλες αυτές τις περιπτώσεις ισχύουν τα ίδια μέτρα και σταθμά.

Οσοι ακριβώς με απλουστευτικές αναλύσεις προσδοκούν μετωπική αμερικανοτουρκική αντιπαράθεση, θα πέσουν εξάπαντος έξω. Χωρίς βεβαίως ν' αποκλείεται κανένα ενδεχόμενο. Καθώς η ρευστότητα στη σύνολη περιοχή λειτουργεί με δυναμικές κινουμένης άμμου. Οπόταν και αφοριστικές θέσεις και ομοιότυπες αντιλήψεις δεν είναι σοφές. Απλώς υπάρχουν οι σταθερές εκείνες που διέπουν τις στρατηγικές επιλογές. Και είναι προτιμότερη ακριβώς η απαλλαγή των ημετέρων πολιτικών από τον συναισθηματικό φόρτο των ευκταίων και από ευσεβοποθικά σύνδρομα, που οδηγούν συνήθως επί μοιραίου κενού. Προκειμένου: αφενός να υπάρξει αποτελεσματικότερη διαχείριση των εθνικών ζητημάτων. Και αφετέρου ν' αναταχθούν οι απαιτούμενες υπό τις περιστάσεις στρατηγικές αντιστάσεις.

Κι αυτό ασφαλώς ενισχύεται από τις συγκυριακές τριβές της Τουρκίας με κέντρα ισχύος και αποφάσεων. Και κυρίως...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Στρατηγικές ανατροπές

Toυ Α. ΛΥΚΑΥΓΗ

Υπερβαίνοντας τον φαύλο κύκλο της παθολογικής εσωστρέφειας που μας καθηλώνει, πρέπει να δούμε όσα έως και κρίσιμα επισυμβαίνουν. Κάποιες καίριες δηλαδή επισημάνσεις, που τα ίδια τα γεγονότα επιβάλλουν και οι ανακύπτουσες αναγκαιότητες οριοθετούν. Για να μη βρεθούμε αίφνης επί κενού και σε αδυναμία ενεργού συνεμπλοκής στο γίγνεσθαι που μας αφορά. Οπόταν και θα υποστούμε τα παράγωγα όσων προφανώς εγκυμονούνται ως γεωστρατηγικές διαμορφώσεις. Αλλά και ασύμμετρες επιπτώσεις από κατά συρροήν εκδηλούμενες βουλιμικές διαθέσεις και μη αποκρυπτόμενες επεκτατικές προθέσεις. Από άλλους δηλαδή για μας, αλλά χωρίς εμάς. 


Εχουμε λοιπόν και λέμε:

Δεδομένο 1. Την ώρα που η ενδοελληνική κρίση αναπαράγει παθογένειες και μεγεθύνει αδυναμίες, στον περίγυρο συντελούνται τεκτονικές κυριολεκτικώς ανατροπές! Οι οποίες, ενώ αφενός εγκυμονούν αυτονόητους κινδύνους, την ίδια στιγμή (και για διαφορετικούς λόγους) μπορεί να δημιουργήσουν ευκαιρίες στρατηγικών ανατάξεων. Ως συνέπεια των αναδιατάξεων που εξόφθαλμα προκύπτουν: 


α) Οσον αφορά περιφερειακές ισορροπίες και αχαρτογράφητα ισοζύγια. 


β) Σχετικά με τη σαφή επαναξιολόγηση ως προς τις επιλογές μεγάλων κέντρων ισχύος και στρατηγικής επιρροής. Τα οποία κέντρα διαγκωνίζονται «δι' ατύπων πληρεξουσίων και τοποτηρητών».

Δεδομένο 2. Ο,τι προφανώς προέχει για τη χώρα είναι: πρωταρχικά μεν η ανάσχεση ορατών κινδύνων που αναπτύσσονται σε καίριες γεωστρατηγικές της ζώνες. Πράγμα που απαιτεί, αφενός ενεργοποίηση αποτρεπτικών πολιτικών. Και με την επίγνωση ότι τυχόν διάβρωση εθνικών ορίων δεν θα είναι αναστρέψιμη. Τουλάχιστον χωρίς επώδυνο κόστος. Και αφετέρου αξιοποίηση νεοπαγών δεδομένων, όπου και όταν αυτά προκύπτουν ως θετικά προγεφυρώματα χρήσιμων συμμαχιών και αποδοτικών συνεταιρισμών. Και τα όσα εν προκειμένω εξελίσσονται στο τρίγωνο Κύπρου - Ισραήλ - Αιγύπτου, με ουσιαστική συνεμπλοκή της Αθήνας, είναι αρκούντως ενδεικτικά. Πλην (προς το παρόν) ανεπαρκή.

Δεδομένο 3:

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΤΟΥΡΚΙΑ: Οι επαχθέστεροι εθνικοί κίνδυνοι στη χειρότερη ώρα!

Toυ ΑΝΘΟΥ ΛΥΚΑΥΓΗ

ΕΑΝ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ να εθελοτυφλούμε, η Άγκυρα προάγει, αθόρυβα μεν, συστηματικά δε, συνθήκες γεωπολιτικών τετελεσμένων στα όρια του εθνικού ελληνικού χώρου. Και οι προφανείς (και μαζί νεοπαγείς) στόχοι της αυτή τη στιγμή σχετίζονται ειδικότερα με τη διείσδυση σε στρατηγικές θαλάσσιες ζώνες, όπου θα έπρεπε να είχαν από πολλού οριοθετηθεί από την Αθήνα οι δικές της ΑΟΖ προκειμένου να διασφαλισθούν προβλεπτά αποθέματα υποθαλάσσιου πλούτου.
 

Η Άγκυρα με πρακτικές εκφοβισμού και πολιτική κανονιοφόρων επενδύει εξόφθαλμα σε φοβικά σύνδρομα και αγκυλώσεις που νομίζει ότι καθηλώνουν τις ελληνικές αντιστάσεις. Υπολογίζει στις αδυναμίες που αναπαράγουν οι χρεοκοπικές συνθήκες στην Ελλάδα. Και ανατάσσει τις μεθοδεύσεις της στον αιγαιωτικό χώρο (πέραν όσων πράττει στη Θράκη) και κυρίως στις νοτιοανατολικές παρυφές των εθνικών μας ορίων. Δηλαδή στην περιοχή Καστελλορίζου, όπου κι έχουν όντως ιχνηλατηθεί ευρύτατα κοιτάσματα φυσικού αερίου, τα οποία (όπως από έγκυρες κυπριακές πηγές πληροφορούμεθα) εκτείνονται μέχρι και την Πάφο.  

Εάν τελικά όμως η Τουρκία επιτύχει να επιβάλει τετελεσμένο στην περιοχή, αυτομάτως θα έχει συν άλλοις διασπάσει τον ενιαίο χώρο μεταξύ Κύπρου-Δωδεκανήσων. Και οι συνέπειες, με όρους εθνικής στρατηγικής του ενιαίου Ελληνισμού, θα είναι αυτονόητα έως και μοιραίες. Οπόταν κι αυτό πρέπει αφ' εαυτού να αποβεί δείκτης συνετής μεν, αποφασιστικής δε διαχειρίσεως. Κι αυτά, τη στιγμή που η Ελλάδα, λόγω και προϊούσης πολιτικής οξύνσεως κι επιδεινούμενης οικονομικής κρίσεως, βρίσκεται σε κατάσταση προφανούς αδυναμίας, με σαφή τα συμπτώματα εσωτερικής αποδυναμώσεως. Οπόταν και στα ανοικτά μέτωπα των εθνικών της θεμάτων αντιμετωπίζονται τέτοιοι μεγεθυνόμενοι κίνδυνοι. Όχι τυχαία, όπως εκτιμούν έγκυροι πολιτικοί κύκλοι, αλλά γιατί: Εκείνοι που έχουν συμφέροντα σ' αυτήν την περιοχή και άλλοι που έχουν τριβές με τη χώρα μας επιτείνουν με κάθε τρόπο και σε κάθε δυνατό επίπεδο την ελλαδική αποδόμηση προκειμένου να επιτύχουν το επιθυμητό.
Η εμφανής απαξίωση της Ελλάδος από πλευράς Ουάσινγκτον ως υπολογίσιμου «συμμαχικού παίκτη» στην περιοχή (αφού η Αθήνα θεωρείται δεδομένη για όλα), σε αντίθεση προς την απροκαλύπτως προβεβλημένη επιλογή της Άγκυρας ως περιφερειακού εν πολλοίς τοποτηρητού της υπερδυνάμεως, είναι ο επαρκής δείκτης όσων εξελίσσονται και τα οποία συνιστούν το νέο γεωστρατηγικό τοπίο. Στο οποίο και η Αθήνα θα αναγκασθεί εκ των πραγμάτων να προσαρμοσθεί, εάν δεν προτάξει επαρκείς αντιστάσεις προκειμένου να αποτρέψει αρνητικές υποτροπές σε βάρος εθνικών της συμφερόντων.
H έκδηλη αμερικανική εκτίμηση των τουρκικών δυνατοτήτων και κυρίως του ειδικού ρόλου που αναλαμβάνει ως εξουσιοδοτημένος διαμεσολαβητής σε κρίσιμα προβλήματα και περιφερειακές διαφορές και ως πληρεξούσιος τοποτηρητής (κατ' ακρίβεια περιφερειάρχης) του ατλαντισμού στην περιοχή, δίδουν το στίγμα όσων προάγονται και κυρίως όσων πρόκειται να γίνουμε στη συνέχεια κοινωνοί. Κι αυτό καθώς στην κρίσιμή της γεωγραφία εξελίσσονται δραματικές (και πολυαίμακτες) ανατροπές. 

KYΠΡΙΑΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ολοταχώς προς κρίσιμα διλήμματα, που θα απαιτήσουν ιστορικές επιλογές

Toυ ΑΝΘΟΥ ΛΥΚΑΥΓΗ

ΤΟ ΠΡΩΤΟ: Δεν επισκέπτεται την Κύπρο ένας αμερικανός αντιπρόεδρος χάριν αναψυχής ή απλώς για τυπικές επαφές. Η επίσκεψή του εντάσσεται σ' ένα πλαίσιο στρατηγικών επιδιώξεων της υπερδυνάμεως, οι οποίες ασφαλώς και ιεραρχούνται αναλόγως.
 
Κι εν πάση περιπτώσει, με τα μέτρα της ίδιας και όχι με τα δικά μας. Τα οποία και υπηρετούν τις δικές της επιδιώξεις και όχι τις δικές μας επιθυμίες. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σε τελική ανάλυση δεν μας βολεύουν. Αυτό μέλλει ν' αποδειχθεί. Εκείνο που με βεβαιότητα ξέρουμε, είναι ότι: Ο χρόνος τον οποίο επέλεξε η Ουάσιγκτον για την επίσκεψη δεν ήτο συγκυριακός. Και καθόλου τυχαίος. Κι αυτό είναι αυτονόητο. Η επίσκεψη μεν παρήλθε. Το αποτέλεσμά της όμως έρχεται.


 
ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ: Δεν θεωρούμε και δεν είναι επίσης τυχαίο που από πλευράς τούρκων επισήμων (στην Άγκυρα) γίνεται τώρα -κι επίμονα- λόγος για θετικές προοπτικές επιλύσεως του Κυπριακού. Κάτι που και μέρος της τουρκοκυπριακής ηγετικής πανίδος ασπάζεται κι εκδηλώνει, όχι απλώς ως ευσεβοποθικό παράγωγο. Χωρίς αυτό να σημαίνει ασφαλώς και αναίρεση της τουρκικής εμμονής σε μη αποδεκτές απαιτήσεις, που συγκλίνουν προς την επιδίωξη νομιμοποιήσεως των τετελεσμένων της εισβολής. Τουλάχιστον κατά μέγα μέρος και με την έωλη φιλοσοφία του «παραγώγου δικαίου». Κάτι που εν πολλοίς -εάν δεν θέλουμε να εθελοτυφλούμε- και άλλοι δυστυχώς ασπάζονται. Άλλωστε και μόνο η αποδοχή και από εμάς της διζωνικής δομής της Ομοσπονδίας συνιστά εκ προοιμίου (κι εξ ανάγκης) de facto συγκατάνευση στη γεωπολιτική διαίρεση με όρους εθνοτικού διαχωρισμού.
Τι συμβαίνει λοιπόν; Ή καλύτερα: Τι έχει αλλάξει, ώστε να συνωθούνται και πάλι (όπως και προ δεκαετίας με το Σχέδιο Ανάν) οι πάντοτε ισχυροί διαμεσολαβητές με τέτοιο τρόπο και με ομοιότυπο στόχο;  

Αυτό που έχει αλλάξει από τότε (και τόσο) είναι προφανές και συναναδύεται με τις υποθαλάσσιες οσμές των υδρογονανθράκων. Που σημαίνει 

α) πολλά (μα πάρα πολλά) λεφτά και 

β) διαφοροποίηση γεωστρατηγικών συσχετισμών στην κρισιμότερη σήμερα ζώνη που μας διαλαμβάνει.  

Πέραν δε τούτου (αλλά καθόλου άσχετο) το γεγονός της επιτεινόμενης ρευστότητος στη σύνολη αυτή γεωγραφία όπου έχουν ενεργοποιηθεί ανατρεπτικές δυναμικές σε συγκεκριμένες ζώνες. Όρα σφαγείο Συρίας. Και όρα διακεκαυμένη ευρασιατική περιφέρεια. Και βεβαίως η αναπαραγόμενη αστάθεια στην πολιτικώς σεισμογενή Αίγυπτο. 

Είναι σαφές ότι αυτά όλα επενεργούν αποφασιστικά στην κινητοποίηση του αμερικανικού παράγοντος και κάποιων συναρτημένων κέντρων ισχύος του ατλαντικού συνασπισμού. Βασικά του βρετανικού, που έχει και όλως ιδιαίτερα συμφέροντα και θεσμικές προσβάσεις στον κυπριακό χώρο. Προκειμένου έτσι να διασφαλισθούν οι προοπτικές και των στρατηγικών σχεδιασμών και των άλλων συμφερόντων, που περνούν από την εξόρυξη και την εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου. Ο οποίος έχει επαρκώς επιβεβαιωθεί. Κι άλλωστε αυτό περνά επίσης και από τους τρόπους αξιοποιήσεως του φυσικού αερίου, που χωρίς την επίλυση του Κυπριακού θα προκαλέσει όχι απλώς πονοκεφάλους, αλλά και κρίσεις με προβλεπτές μεν συνέπειες, αλλά έως και απροσδιόριστες περιπλοκές. 

Κι αυτά συναρτώνται:

ΚΥΠΡΙΑΚΟ: Οι κρίσιμοι πυλώνες της αμερικανο-κυπριακής στρατηγικής ζεύξεως

Του ΑΝΘΟΥ ΛΥΚΑΥΓΗ

ΠΡΙΝ ΚΑΛΑ ΚΑΛΑ περατωθεί η καθ' όλα ιστορική επίσκεψη του αμερικανού αντιπροέδρου στην Κύπρο, κατέφθασε στη Λευκωσία ο ρώσος αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών. Επίσκεψη που σκοπούσε -συν άλλοις- και στην προετοιμασία επισκέψεως του κυπρίου Προέδρου στη Μόσχα.
 

Αυτό και μόνο αποτελεί από μόνο του εύγλωττο μέτρο συνυπολογισμού όσων γίνονται στο παρασκήνιο, αλλά κυρίως όσων εγκυμονούνται υπό το φως: 

Αφενός της ανιούσας στρατηγικής σημασίας που αποκτά (για πολλούς κι ευανάγνωστους λόγους) η Μεγαλόνησος, α) μετά την υποτρεπόμενη ουκρανική κρίση και β) ως αποτέλεσμα των αναδυομένων ενεργειακών δυνατοτήτων που αποβαίνουν πόλος έλξεως για ισχυρούς παίκτες.  

Και αφετέρου -βεβαίως- των κρίσιμων περιφερειακών αναδιατάξεων που ήδη προάγονται. Και που εν πολλοίς βρίσκονται σε κατάσταση ρευστότητος. Και ακριβώς αυτά υπήρξαν οι βασικοί πυλώνες των συνομιλιών του Μπάιντεν στη Λευκωσία, για την οποία η Ουάσινγκτον, με σαφή δήλωση του αμερικανού αντιπροέδρου, επιφυλάσσει έως και «ηγετική θέση» στην περιοχή, από τη στιγμή που το πολιτικό της πρόβλημα θα έχει επιλυθεί.
Κάτι που μεταφράζεται σε ηδύτατο καρότο για την Κύπρο, με την έννοια αναμενομένων κερδών, ως παράγωγο ενός συμβιβασμού. 

 Το Κυπριακό λοιπόν αποτέλεσε δεύτερο ζήτημα στην ατζέντα των συνομιλιών. Κύριο πιάτο υπήρξαν οι εξελίξεις στην Ουκρανία και κυρίως τα γεωστρατηγικά ενδεχόμενα που τείνουν να αναπαραχθούν. Και τα οποία, κατά τους Αμερικανούς, θα οδηγήσουν ενδεχομένως έως και σε μείζονες ανατροπές. Αυτή ακριβώς η εκτίμηση διετυπώνετο ατύπως μεν, αλλά σαφώς από συνεργάτες του κ. Μπάιντεν. Κι άλλωστε η επιθυμία για επιτάχυνση λύσεως του Κυπριακού ενισχύεται από την ευανάγνωστη αναγκαιότητα να εξομαλυνθούν «τα μετόπισθεν» για την υπερδύναμη, σε μια περιοχή που αποτελούσε πάντοτε κρίσιμο δείκτη για τις δυτικές επιλογές. 

Αρκεί να υπομνησθούν, πέραν άλλων:
1. Τα γεγονότα στην όμορη Συρία και η ακόμη αδιάγνωστη κατάληξή τους, που αποτελεί επίσης επικίνδυνο σημείο διαφορών και τριβής Μόσχας-Ουάσινγκτον. Και όπου η δεύτερη βρέθηκε μπροστά σε τραυματικό δίλημμα, μετά τις ματαιωθείσες απειλές για επέμβαση, μετά την κίνηση «ματ» της πρώτης.
2. Η ρευστότητα στη σύνολη Μεσανατολική περιοχή κι ευρύτερα στην ευρασιατική ζώνη, όπου εκκρεμούν ιστορικοί λογαριασμοί και όπου προάγονται στρατηγικές ανακατανομής επιρροών και ρόλων. Πέραν, δηλαδή, της αλλαγής συνόρων, που εθεωρείτο αδιανόητη. Αλλά και πάλι με αιφνιδιαστικό ελιγμό της Μόσχας, το είδαμε κι αυτό.
3. Το θέμα της διαχειρίσεως του νέου ενεργειακού περιβάλλοντος στην Ανατολική Μεσόγειο, με επίκεντρο την Κύπρο και το Ισραήλ, που διαλαμβάνει και το ζήτημα των αγωγών παροχετεύσεως των παραγώγων του προς την Ευρώπη.

ΘΡΑΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Κίνδυνος διαβρώσεως εθνικής κυριαρχίας

Του ΑΝΘΟΥ ΛΥΚΑΥΓΗ

 

Πολύς λόγος (κι ασφαλώς όχι εκ του μη όντος) γίνεται και πάλι περί Θράκης και των ευανάγνωστων κινδύνων, που αναπαραγόμενοι επαπειλούν αυτή την γεωστρατηγικώς κρίσιμη εθνική περιοχή. Κινδύνων που βεβαίως δεν είναι καθόλου νέοι, αλλά αντιθέτως έωλοι. Καθώς η Θράκη βρίσκεται μονίμως στο στόχαστρο της έκδηλης τουρκικής υστεροβουλίας και της ακόρεστης εθνικιστικής της βουλιμίας. Με τη διαφορά ότι εμείς μεν ιχνηλατούμε περιστασιακά τις ανησυχίες.

Οπως ακριβώς και σήμερα, εξ αιτίας ενδοελληνικών παθογενειών. Εκλογικών δηλαδή αστοχιών και συναφών αλληλομαχιών, που διέπονται δυστυχώς από έως κι εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα! Ενώ η Αγκυρα προάγει αθορύβως μεν, συστηματικώς δε, συγκεκριμένες (και κυρίως διαχρονικές) πολιτικές. Οι οποίες και σκοπούν στην έμμεση μεσοπροθέσμως άλωση αυτής της ακριτικής περιοχής. Αλωση, όχι με όρους προσαρτησιακών πρακτικών, αλλά με την έννοια προεκτάσεως της στρατηγικής της επιρροής, μέσα από διαμόρφωση συνθηκών (εν είδει δουρείων ίππων) αυτονομήσεως.

Είχαμε κατ' επανάληψιν με αρθρογραφικές μας παρεμβάσεις τονίσει τα προαγόμενα. Προειδοποιώντας για το προφανές γεγονός της σταδιακής προετοιμασίας και καλλιέργειας κλίματος για «κυπροποίηση» της Θράκης.

Με την έννοια της εφαρμογής παράλληλων σχεδιασμών, που θα εδράζονται σε αποσχιστικές δυναμικές. Με ομοιότυπο μοντέλο τουρκοκυπριακού μορφώματος.

Κι άλλωστε, ηγετικοί παράγοντες της μειονότητος είναι τακτικοί επισκέπτες των κατεχομένων και συνομιλητές των τοποτηρητών της Αγκυρας στην Κύπρο. Κάτι για το οποίο, εάν δεν υπάρξουν έγκαιρες και κυρίως αποτελεσματικές ανασχέσεις, θα οδηγήσει σε αδυσώπητους αιφνιδιασμούς.

Με τις αυτονομιστικές τάσεις να εμφανίζονται σε δεδομένη στιγμή και σε πρώτη φάση ως άσκηση φυσικού δικαιώματος εθνοτικού αυτοπροσδιορισμού. Κάτι που ήδη εξελίσσεται. Και για το οποίο ανεγκεφάλως κάποιοι θεωρούν ως αναπόδραστο και φυσικό, στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι.

Και μπορεί μεν μέχρις ενός σημείου όντως αυτό να θεωρηθεί φυσικό, έστω και αν θεσμικώς είναι απαράδεκτο. Πλην όμως, τέτοιες απλόχερες απλουστεύσεις σε τέτοια ζητήματα (και τέτοια δηλαδή χουβαρδαλίκια με τέτοιους γείτονες) είναι δυνατό να οδηγήσουν σε αδόκητη εκτροπή με ανάλογο (και κυρίως ανήκεστο) κόστος. Που θα πληρωθεί πολύ -μα πάρα πολύ- ακριβά. Κυρίως γιατί: Ο,τι απευκταίο τελικώς αναπαραχθεί, θα είναι δυνάμει μη αναστρέψιμο! Με ό,τι αυτό σημαίνει. Και που θ' αποβεί τελικά ισοδύναμο γεωπολιτικού ακρωτηριασμού. Οπόταν κι έσεται η δευτέρα πλάνη, χείρων της πρώτης.

Οι επόμενες φάσεις θ' αποβούν απλώς φυσικά συνακόλουθα. Και όταν εν προκειμένω αναλυθούν επαρκέστερα όσα συνέβησαν στο Κόσοβο προ μερικών μόλις ετών και όσα εξελίσσονται αυτή τη στιγμή με επίκεντρο την Ουκρανία (κυρίως σε ό,τι αφορά την Κριμαία), οι προοπτικές θα συνεκτιμηθούν καλύτερα και τα ενδεχόμενα θα γεωγραφηθούν αρτιότερα.

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ο εποικισμός θανάσιμος βρόχος στον τράχηλο του κυπριακού Ελληνισμού!

Του ΑΝΘΟΥ ΛΥΚΑΥΓΗ

ΤΟ ΠΙΟ ΟΥΣΙΩΔΕΣ και ταυτόχρονα εναγώνιο τελικά ερώτημα όσον αφορά το Κυπριακό, δεν είναι τόσο ποια λύση (και πότε) θα βρεθεί -αν βρεθεί-, αλλά κυρίως για ποιους.
 

Και ποιοι επομένως θα είναι αυτοί που στα πλαίσια των προαγόμενων ιστορικών συμβιβασμών θα μπορέσουν να την επιμερισθούν και να την αναγάγουν σε πλαίσιο βιώσιμου συνεταιρισμού.  

Γιατί όταν μιλάμε για ομοσπονδία, μιλάμε για συνεταιρικό μόρφωμα. Που απαιτεί δικλείδες ασφαλείας και δυναμικές βιωσιμότητος για να έχει διάρκεια και προοπτική.
 

Το ερώτημα μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται παράδοξο, αλλά δεν είναι. Είναι αντιθέτως ουσιαστικό και με δραματικές παραμέτρους. Όταν δηλαδή σήμερα, και με βάση επιβεβαιωμένα στοιχεία, οι γηγενείς Τουρκοκύπριοι (ως το άλλο σκέλος της υπό αναζήτησιν κρατικής συμπράξεως) δεν ξεπερνούν το 35-40% εκείνων με τους οποίους ως ελληνική πλευρά θα πρέπει να συμβιώσουμε κι εναρμονιζόμενοι με τα νέα δεδομένα να συμμερισθούμε το κράτος. Γιατί: Ναι, οι Τουρκοκύπριοι αποτελούν ήδη καταθλιπτική μειονότητα στο κατοχικό μόρφωμα!
 

Αυτές οι σκέψεις συνοψίζουν ακριβώς την κρισιμότερη παράμετρο του προβλήματος. Την οποία και διετύπωσε με σαφή ανησυχία προ μερικών μόλις ημερών και ο κύπριος Πρόεδρος σε ομιλία του εδώ στην Αθήνα, υπογραμμίζοντας τους προφανείς κινδύνους από τον ακατάσχετο εποικισμό και την προαγόμενη ως συνέπεια δημογραφική ανατροπή.
 

Από την επιούσαν της εισβολής και μόλις εμπεδώθηκαν οι κατοχικές δομές, η Άγκυρα έθεσε σ' εφαρμογή στρατηγικό σχέδιο μιας τέτοιας ταχύρρυθμης ανατροπής. Που σκοπούσε όχι απλώς σε αλλαγή των πληθυσμιακών μεγεθών σε βάρος της ελληνοκυπριακής πλευράς, αλλά πρωτίστως σε άρδην ποσοτική -ως και ποιοτική- διαφοροποίηση της ίδιας της τουρκοκυπριακής κοινότητος! Προκειμένου αφενός να την ελέγχει πολιτικά, μεταλλάσσοντας τις εγγενείς της ιδιαιτερότητες και αφετέρου να την αναβαθμίσει πληθυσμιακά, υπερβαίνοντας τα μειονοτικά της χαρακτηριστικά, προκειμένου να αιτιολογηθούν απαιτήσεις ζωτικού χώρου.
 

Αυτές οι ταχύρρυθμες μεταλλάξεις στην τουρκοκυπριακή κοινότητα έχουν εντόνως και κατ' επανάληψιν εκτεθεί και καταγγελθεί από ηγετικούς παράγοντες των ιδίων των Τουρκοκυπρίων, ενώ επιβεβαιώθηκαν σε όλη τους την έκταση από το Συμβούλιο της Ευρώπης, η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του οποίου κι ενέκρινε (τη δεκαετία του '80) ιστορικό ψήφισμα, προτείνοντας διεξαγωγή απογραφής υπό τη δική της επίβλεψη. Πράγμα που όμως δεν έγινε, με παρέμβαση άλλων κέντρων που δεν ήθελαν να ενοχλήσουν την Τουρκία.

 
Ο εποικισμός λοιπόν συνεχίστηκε απρόσκοπτα κι επιταχύνθηκε μέσα στο επόμενο διάστημα, με αποτέλεσμα να αποβεί ο μη ένστολος τρίτος Αττίλας, που ανενόχλητος προελαύνει, προδιαγράφοντας ακόμη ζοφερότερες μέρες και αδυσώπητες προοπτικές για την Κύπρο και τον Ελληνισμό της. Γιατί τι θα συμβεί, όταν σήμερα και με βάση τα όσα γράφουν έγκυροι αναλυτές τουρκοκυπριακών εφημερίδων:

 
• Σε κάθε πέντε Τουρκοκυπρίους που συναντά κάποιος στα Κατεχόμενα, οι τρεις είναι τούρκοι έποικοι (κουβαλητοί κατά τους ντόπιους) εξ Ανατολίας! Κάτι που τελικά διεμβολίζει την άλλη κοινότητα και ως προς τους δημογραφικούς αριθμούς και όσον αφορά την ταυτότητα και τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά της.
 

AYTA δεν είναι κασσανδρολογήματα. Eάν επισημαίνουμε το γεγονός, είναι για να διαβιβάσουμε πιο έντονα κάποια σήματα κινδύνου. Τα οποία και πρέπει να μας αφυπνίσουν, πριν οι τουρκικοί στρατηγικοί σχεδιασμοί -που προάγονται- τελεσφορήσουν. Παρόλο που ήδη και σε μεγάλο βαθμό η κατάσταση, σε ό,τι αφορά τον δημογραφικό εμβολισμό που επιχειρείται, δεν είναι πλέον αναστρέψιμη. Γιατί:

ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ο σιωπηλός «Αττίλας των αγωγών»

Του ΑΝΘΟΥ ΛΥΚΑΥΓΗ 

 

Η έναρξη των έργων ποντίσεως υποθαλασσίων υδραγωγών, από τις νότιες ακτές της Τουρκίας προς το κατεχόμενο βόρειο μέρος της Κύπρου, συμπίπτει χρονικά (και καθόλου ασφαλώς τυχαία) με τις εντεινόμενες διεργασίες διαμορφώσεως αποφάσεων και προαγωγής σχεδίων για την παροχέτευση του ισραηλινού (κατά κύριο λόγο) φυσικού αερίου προς την Ευρώπη.

Κι αυτό ασφαλώς αφορά και τους κυπριακούς υδρογονάνθρακες, εφ' όσον βεβαίως ευδοκιμήσουν οι νέες διαδικασίες επιλύσεως του Κυπριακού, τις οποίες ήδη προάγουν εσπευσμένα τα δυτικά κέντρα ισχύος.

Εχοντας με βεβαιότητα κατά νουν αυτά τα μείζονα δεδομένα, πέραν της εξυπηρετήσεως άλλων κι ευανάγνωστων περιφερειακών τους στρατηγικών.

Και δεν είναι τυχαία η πανηγυρική εν πολλοίς πόντιση των τεράστιων (με όρους χωρητικότητος) τουρκικών υδραγωγών, γιατί: Με αυτό, η Αγκυρα διαβιβάζει, συν τοις άλλοις, εύγλωττο μήνυμα προς συγκεκριμένους αποδέκτες.

Κυρίως δε προς το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, όσον αφορά τη συμφερότερη διαδρομή των υποθαλασσίων αποθεμάτων φυσικού αερίου από τον «Λεβιάθαν» και σ' επέκταση από την κυπριακή «Αφροδίτη», με προορισμό την Ευρώπη.

Συμφερότερη και οικονομικά και (κυρίως) πολιτικά. Οικονομικά, σε αντιπαράθεση προς το έως και θηριώδες (πέραν άλλων) κόστος ενός αγωγού μέσω Κύπρου προς Κρήτη και τελικά Ιταλία. Κάτι που κάποιοι ενδιαφερόμενοι είχαν εξ αρχής θέσει ως ιδέα, σε συναφή «άσκηση επί χάρτου». Και που δυστυχώς φαίνεται ότι έμεινε στα χαρτιά, παρ' όλο που δεν έχει επισήμως εγκαταλειφθεί.

Εν ολίγοις κι ενώ στην Τουρκία πηγαινοέρχονται διαμεσολαβητές (όρα Ματ Μπράιζα, που από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ κατέληξε καλοπληρωμένος σύμβουλος και προαγωγός συμφερόντων τουρκικού κολοσσού) καθώς και άτυποι εκπρόσωποι ενδιαφερομένων εταιρειών ανορύξεως κι εκμεταλλεύσεως υποθαλασσίων αποθεμάτων, αίφνης εμφανίζεται (όχι από το πουθενά) το εγχείρημα υδροδοτήσεως των κατεχομένων κυπριακών εδαφών από την Αγκυρα!  

Με βάση ένα παλαιό υπεσχημένο σχέδιο, σύμφωνα με το οποίο:

Στη δυστυχώς (σ' όλη την ιστορική της διαδρομή) άνυδρη Κύπρο, θα εκχέονται σύντομα κάπου 75 εκατομμύρια κυβικά νερού κατ' έτος, για τα επόμενα 50 χρόνια! Κάτι που θα τερματίσει σε μεγάλο βαθμό τη λειψυδρία, η οποία μαστίζει την Κύπρο κι επαπειλεί εν πολλοίς να την ερημοποιήσει. Οι αγωγοί θα έχουν μήκος μόλις 80 χιλιόμετρα (κάτι που τονίζεται με ανάλογη έμφαση στις τουρκικές ανακοινώσεις) και φωτογραφίες των έργων, που έχουν εγκαινιασθεί, δόθηκαν ήδη και σε διεθνή ΜΜΕ, προκειμένου να υπάρξει ανάλογη διαφωτιστική στήριξη του εγχειρήματος. Με την προσθήκη, μάλιστα, ότι εκ παραλλήλου και με επίσης υποθαλάσσιο καλώδιο θα διοχετεύεται και ηλεκτρική ενέργεια στο κατοχικό μόρφωμα.

Το μήνυμα προς τρίτους, μεν, είναι μονοσήμαντο: Τόσο μικρή απόσταση κι επομένως τόσο κατ' αναλογίαν μικρότερο το κόστος για μεταφορά φυσικού αερίου. 

Προς εμάς, δε, πολυσήμαντο. Καθώς οι συνέπειες αυτού που προάγεται είναι αυτονοήτως πολλαπλές. Γιατί μόνο μυωπάζοντες (ή εθελότυφλοι) δεν αντιλαμβάνονται ότι: 

ΤΟΥΡΚΙΑ: Αναβάθμιση του στρατηγικού της προγεφυρώματος

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ

Του ΑΝΘΟΥ ΛΥΚΑΥΓΗ

ΑΠΑΡΑΤΗΡΗΤΟ και βεβαίως ασχολίαστο από τον ελλαδικό Τύπο (και όχι επαρκώς αξιολογημένο από τον κυπριακό) το γεγονός της επισκέψεως του λεγόμενου «υπουργού Εξωτερικών» του τουρκικού κατοχικού μορφώματος Οζντίλ Ναμί στην Ουάσιγκτον και κυρίως ότι: Διασκέλισε τις πύλες του Λευκού Οίκου, όπου και συνάντησε ανώτατους συμβούλους ασφαλείας του αμερικανού Προέδρου.
 

Κάτι που ποτέ, απ' όσον ενθυμούμαι, δεν συνέβη με κύπριο υπουργό, εκπροσωπούντα μάλιστα το διεθνώς αναγνωρισμένο κυπριακό κράτος, μέλος των Ηνωμένων Εθνών κι ενσωματωμένο στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Και δη του σκληρού κοινοτικού πυρήνα.
Και μάλιστα το γεγονός ότι ο τουρκοκύπριος «επίσημος» συνοδεύετο από τον αμερικανό πρέσβη στη Λευκωσία προσδίδει ακόμη ουσιαστικότερες προεκτάσεις κι ερμηνείες σ' αυτή την (οπωσδήποτε προμελετημένη) κίνηση. Που όχι απλώς πιστοποιεί την αμεσότερη επανεμπλοκή της υπερδυνάμεως στο Κυπριακό, αλλά και τις απώτερες επιλογές της όσον αφορά την επιθυμητή κατάληξη του προβλήματος. Τη μορφή δηλαδή επιλύσεώς του, η οποία και περνά μέσα από τον «ισότιμο συνεταιρισμό» των δύο «συνιστώντων κρατικών οντοτήτων».
Υπό το φως αυτών των δεδηλωμένων προθέσεων, η συνέχεια των τουρκοκυπριακών ανοιγμάτων δεν είναι καθόλου περίεργη. Μετά την Ουάσινγκτον οι Βρυξέλλες. Κι έπονται με βεβαιότητα κάποιοι άλλοι ανάλογοι προορισμοί. Που στοχεύουν ευθέως στην πολιτική αναβάθμιση του ψευδοκράτους, με όρους μιας οιονεί «ταϊβανοποιήσεως»! Με ό,τι αυτό σημαίνει.  

Και σημαίνει επικύρωση μιας εκ προοιμίου πολιτικής (κι εν πολλοίς ατύπου πολιτειακής) εξισώσεως. Στον βαθμό -κι αυτό να επιμετρηθεί σωστά- που να αιτιολογεί (και να επιβάλλει) τις κατ' όνομα ομοσπονδιακές, αλλά κατ' ουσίαν συνομοσπονδιακές δομές που συνθέτουν την επίλυση. Γιατί αυτός είναι ο πυρήνας του επώδυνου ιστορικού συμβιβασμού που επιδιώκεται (και πριν με το έωλο σχέδιο Ανάν και τώρα με την επαναφορά των βασικών του παραμέτρων).
Εκείνο που θέλουμε με αυτή μας την παρέμβαση να διαβιβάσουμε είναι ότι: Αυτές μεν είναι οι αυτόδηλες προθέσεις εκείνων (των τρίτων) που κινούν τις νέες διαδικασίες, αλλά του τουρκισμού είναι άλλες. Γιατί μόνο μυωπάζοντες ή εθελότυφλοι δεν διαβλέπουν τις εξόφθαλμες επιδιώξεις της Άγκυρας, για τις οποίες οι τουρκοκύπριοι αποτελούν κυριολεκτικώς παρωνυχίδα. Είναι, δηλαδή, απλώς τραγελαφική (και βραχείας εμβελείας) ρητορική επικάλυψη των πραγματικών στρατηγικών επιδιώξεων της Τουρκίας. Η οποία κι επενδύει ευθέως: Αφενός στο στρατηγικό προγεφύρωμα του κατοχικού μορφώματος και αφετέρου στη νομιμοποιημένη κηδεμόνευση της σύνολης κυπριακής επικράτειας! Και μέσω των ιοβόλων παραμέτρων των συνθηκών εγγυήσεως και διά δημογραφικής επικυριαρχίας, όπως ήδη αυτή εκδηλώνεται με την επιχείρηση της πληθυσμιακής ανατροπής.

Η οποία κι αιτιολογεί βαναύσως την υφέρπουσαν θεωρία του ζωτικού χώρου.
Και είναι κάτω από αυτό το πρίσμα που πρέπει να ερμηνευθούν όσα διπλωματικώς προάγονται από τουρκικής πλευράς, με αρκετή ομολογουμένως επιτυχία. Γιατί αυτές οι αδυσώπητες για μας (ως του ασθενούς σκέλους της καταθλιπτικής ανισοσθένειας) επιλογές περνούν:

ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Οχι δευτέρα πλάνη χείρων της πρώτης

Του Α. ΛΥΚΑΥΓΗ

Το τραγικότερο στο Κυπριακό -εδώ που έχουν οδηγηθεί τα πράγματα- είναι ότι: Οσα εφεξής επισυμβούν, θα έχουν την υφή προεπιβεβαιούμενης προφητείας. Καθώς διά των ανηκέστων διαχρονικώς υποχωρήσεων, θέλουμε ν' αποτρέψουμε αυτά που μη αναστρεψίμως θ' αναπαραχθούν από τον φόβο των χειροτέρων!

Τα οποία και:  

Είτε πρέπει να επικυρώσουμε διά της υπογραφής μας, ως έσχατον εν πολλοίς ελιγμό σωτηρίας. 

Είτε θα τα υποστούμε διά των αντιστάσεών μας, λόγω καταθλιπτικής ανισοσθένειας! 

Οντας αδυσωπήτως εγκλωβισμένοι εκ των πραγμάτων σε μονόδρομο διολισθήσεων, τις οποίες το δηλητηριώδες μείγμα χρόνου και τετελεσμένων βαναύσως μας επιβάλλει. Επιλιπαίνοντας υποσυνείδητα (και αρκούντως εύλογα) φοβικά σύνδρομα.

Διότι -εάν δεν θέλουμε ν' αυταπατόμαστε αυτοεμπαιζόμενοι- η Αγκυρα επιζητεί ευθέως: Ή την διά της ελληνικής υπογραφής αναγνώριση και αποδοχή του κηδεμονευτικού της ρόλου σ' αυτή την ήδη κρεουργημένη γεωγραφία. Ή την διά νέου τετελεσμένου οριστικοποίηση της γεωπολιτικής διαιρέσεως, όπως την διεμόρφωσεν επί του εδάφους η επιδρομή του 1974 και την εμπέδωσε η κατοχή. 

Με το μόρφωμα του ψευδοκράτους, που: Αφ' ενός αποτελεί το μοναδικό στρατηγικό προγεφύρωμα των ευρύτερων τουρκικών σχεδιασμών. Και αφ' ετέρου θ' αποβεί το έτερο (και πολιτικώς ισότιμο) των δύο συνιστώντων πολιτειακών μερών της προαγόμενης ομοσπονδιακής Κύπρου! Η οποία όμως θα έχει δυνάμει, σαφή χαρακτηριστικά και δομές συνομοσπονδιακής διαρθρώσεως.

Αυτά είναι τα έωλα παράγωγα της (επιεικώς) ατυχούς διαχειρίσεως του Κυπριακού, η οποία οριοθετείται διαχρονικώς από βαθμιαίες εκχωρήσεις. Και της οποίας μόνος ουσιώδης άξονας έπρεπε να είναι (κι εξακολουθεί να παραμένει), για όσους δεν μυωπάζουν ή εθελοτυφλούν, η επιβίωση και ιστορική συνέχεια του Κυπριακού Ελληνισμού στη φυσική του γεωγραφία.

Να το καταλάβουμε: Δεν απέμεινε τίποτε άλλο ουσιώδες για να (ή που ν' αξίζει να) σωθεί. Κι αυτό περνά μονοδρομικώς από την έννοια και την υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ως τον μοναδικό (υπό τις περιστάσεις) θώρακα και ταυτόχρονα ουσιαστικό αντιστήριγμα έναντι των επιβουλών. Ανατάσσοντας μάλιστα τις ουσιώδεις δυναμικές του, από τη στιγμή που έχει ενσωματωθεί στο Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Και ιδιαιτέρως αφότου εντάχθηκε στον σκληρό πυρήνα. Την Ευρωζώνη. 

Κι άλλωστε αν υπάρχει κάτι που μπορεί σήμερα να προτάσσεται ως αξιόπιστη αξίωση της ελληνικής πλευράς (σε ό,τι, με δοκισήσοφες ερμηνείες των διαπραγματευτικών διαδικασιών, αποπειράται η Αγκυρα διά των κατοχικών εγκαθέτων της να επιβάλει) αυτό είναι ότι: 

ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Γλώσσα δήθεν λανθάνουσα, με δηλητηριώδη παράγωγα

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ

Του ΑΝΘΟΥ ΛΥΚΑΥΓΗ

ΜΟΝΟΝ επιεικώς αφελείς -το λιγότερο- μπορούν να παράσχουν το ελαφρυντικό της γλωσσικής παραδρομής στον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών για το αυτοδήλως επικίνδυνο για μας ολίσθημα της τελευταίας του δηλώσεως περί Κύπρου.
 

Επικίνδυνο με την έννοια ότι:  

Αφενός αποδομείται η θεσμική εν πολλοίς υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας. 

Και αφετέρου πριμοδοτούνται άμεσα οι διχοτομικές τουρκικές θέσεις και οπλίζεται η κακοπιστία της.  

Δεδομένου ότι με βάση αυτό το σκεπτικό «της εκλογής προέδρου της Ε/Κυπριακής πλευράς», αντί του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, αυτομάτως η τελευταία υποβιβάζεται σ' επίπεδο κοινότητος!
 
Οπόταν και αν αυτό αφεθεί να περάσει, τότε το Κυπριακό θα έχει λήξει και ο Κυπριακός Ελληνισμός θ' αποκτήσει μοιραίως ημερομηνία (μεσοπροθέσμου) λήξεως. Να μην αυταπατόμεθα.
 
Και ο μεν ΓΓ του Διεθνούς Οργανισμού, μπορεί ενδεχομένως να σφάλλει. Μπορεί. Είναι όμως αντιληπτό, για καθέναν που γνωρίζει πώς λειτουργούν παράγοντες σε τέτοιες διεθνούς εμβέλειας ηγετικές θέσεις, ότι: Κάθε δήλωση για ζητήματα στα οποία υπάρχουν τόσες κι έκδηλες ευαισθησίες και όπου τα θέματα ορολογίας είναι αυτονοήτως ζωτικής σημασίας, οι σύμβουλοι προσδιορίζουν ακόμη και τον τόνο των δηλώσεων και γενικά των δημοσίων τοποθετήσεων. Πολύ περισσότερο αυτές του ΓΓ των Ηνωμένων Εθνών. Που πέραν άλλων, είχε ο ίδιος το τελευταίο διάστημα εμπλακεί σε προσπάθειες διευκολύνσεως των διεργασιών για επανεκκίνηση διακοινοτικών διαπραγματεύσεων.
 
Λάθος δεν υπήρξε.  

Υπήρξε: 

Στη χειρότερη για μας περίπτωση, αρνητική μετατόπιση της ηγεσίας του Διεθνούς Οργανισμού όσον αφορά το πλαίσιο και τις παραμέτρους του επιζητούμενου ιστορικού συμβιβασμού. 

Και στην καλύτερη, σκόπιμη δοκιμή αδοκίμων τοποθετήσεων, για βυθοσκόπηση των ελληνικών αντιδράσεων. Της αμεσότητός των, αλλά και του σθένους με το οποίο η Λευκωσία (καθώς η Αθήνα προς το παρόν πάσχει από εγγενή κόπωση) θα αντιμετωπίσει τα πράγματα.
 
Αλλά και αν ακόμη αυτές οι εκτιμήσεις δεν επιβεβαιώνονται (αν δηλαδή επρόκειτο περί όντως λάθους του ΓΓ εκ παραδρομής) για την Ε/Κυπριακή πλευρά έχει διαβιβασθεί ούτως ή άλλως ευκρινέστατο σήμα κινδύνου. Ότι δηλαδή ο εκνευρισμός και η κόπωση του διεθνούς παράγοντος οδηγεί σε τέτοιες (κι εν πολλοίς ανιστόρητες) τοποθετήσεις, που τείνουν ν' ανατρέψουν τα δεδομένα και να δημιουργήσουν προϋποθέσεις εκτροπής!  

Γιατί ασφαλώς, το ισχυρό σκέλος της καταθλιπτικής ανισοσθένειας (Άγκυρα, δηλαδή, και κατοχικοί τοποτηρητές) έχουν με βεβαιότητα ενθυλακώσει το απροσδόκητο δώρο. Είτε το εννοούσε, είτε όχι ο Μπαν Κι Μουν. Το προδήλως αυτονόητο. Και σε δεδομένη στιγμή θα το εξαργυρώσει, με την έννοια της αντιστηρίξεως της έωλης επιχειρηματολογίας της. Σκοπώντας πάντοτε στην θεσμική εμπέδωση της γεωπολιτικής διαιρέσεως της Κύπρου. Κι αυτό θα το συναντήσουμε οσονούπω.
 
Να το γνωρίζουμε. Οπόταν και: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ασήκωτο βάρος, άδηλο μέλλον

Του ΑΝΘΟΥ ΛΥΚΑΥΓΗ

 

Στην κατάσταση που βρίσκεται η χώρα, κανένα κόμμα μόνο του δεν έχει τη δυνατότητα να τη σώσει. Και κανένας ηγέτης δεν θ' αποβεί από μόνος του σωτήρας, χωρίς τη συνδρομή των άλλων. Ούτε ο Σαμαράς με όσα επαγγέλλεται ή πράττει. Ούτε ο Τσίπρας με όσα υπόσχεται ή επί χάρτου σχεδιάζει. 

Οχι γιατί λείπουν από τον ένα ή τον άλλο οι καλές προθέσεις και προπάντων ο πατριωτισμός.

Οχι. Αλλά γιατί δεν υπάρχουν τόσο ισχυροί κομματικοί ώμοι και τόσο ανθεκτικές παραταξιακές δυνατότητες, που από μόνες τους να κρατήσουν τη χώρα όρθια. 

Καθώς οι βάναυσες χρεοκοπικές πραγματικότητες -που αποβαίνουν από μέρα σε μέρα βαναυσότερες- την αποδομούν. Ενώ οι στυγνές δανειακές υποχρεώσεις απομυζούν κάθε τυχόν εναπομένουσα ικμάδα. Η πικρή αλήθεια. Για ένα φαύλο κύκλο, μέσα στον οποίο περιδινίζεται η Ελλάδα. Και ο οποίος ανατροφοδοτείται από τις ίδιες του τις δυναμικές.

Και είναι υπό το φως αυτής της (όντως απλουστευτικής) συλλογιστικής, που σε πρόσφατο άρθρο μας (σ' αυτές τις ίδιες στήλες) τονίζαμε την ανάγκη ενδοελληνικής συγκλίσεως, στη βάση ενός έστω κι ελλάσσονος προγράμματος εθνικής ανατάξεως. Κάτι που, φυσικά, προϋποθέτει πρωταρχικά την αναγνώριση αυτής της αναγκαιότητος. Και σε προέκταση την ανάλογη διάθεση για προαγωγή τέτοιων πολιτικών, οι οποίες θα στηρίζονται: Αφ' ενός στη συνειδητοποιημένη πεποίθηση αναιρέσεως όσων συνδράμουν το διχαστικό διαγκωνισμό, που σήμερα προεξάρχει. Και αφ' ετέρου στη γενναιόφρονα εκείνη συναντίληψη, που θα επανιεραρχήσει τις κομματικές (κι ευρύτερα παραταξιακές) προτεραιότητες. Δεν υπάρχει άλλη οδός.

Η άλλη οδός είναι αυτή της πεπατημένης. Με πρόδηλα συγκρουσιακά σύνδρομα, τα οποία και δημιουργούν μιαν εν πολλοίς εμφυλιοπολεμική κατάσταση. Οπου ο κομματικο-ιδεολογικός αντίπαλος είναι κι εξ ορισμού εχθρός! Με την πλήρη του έννοια. Οπόταν και η κομματική στάση οδηγεί σε αντιλήψεις εξοντωτικών προσδιορισμών. Με τη δυναμική των οποίων, η επαγγελλόμενη σωτηρία της χώρας περνά μονοδρομικώς μέσα από την εξουθένωση «του άλλου»! Ο άλλος είναι είτε η καταστροφή της είτε η ανίατή της παθογένεια. Οπόταν και: Οχι απλώς κερματίζονται οι εθνικές δυνάμεις, όχι απλώς απομειώνονται οι δυνατότητές της, αλλά και σε τελική ανάλυση αναιρούνται ακόμη και οι δημογραφικοί της αριθμοί! Αφού σε κάθε περίπτωση οι μεν παραγράφουν τους δε. Και τούμπαλιν. Πράγμα που πάντοτε (και με αυτές τις διαθέσεις και αυτά τα μυαλά) οι Ελληνες είναι αριθμητικώς οι μισοί. Μισοί για τους μεν. Μισοί για τους δε.

Οσο και αν αυτά μπορεί να θεωρηθούν αφελή -κι εν πολλοίς είναι-, εντούτοις ανακλούν κάποιες τραυματικές αλήθειες. Οι οποίες και αν ακόμη δεν ευθύνονται για την ελληνική κακοδαιμονία, εντούτοις συνιστούν τους μετατραυματικούς παράγοντες και τους συντελεστές της υποτροπής. Με ό,τι αυτό σημαίνει. Και σημαίνει πολλά. Γιατί σε τελική ανάλυση και πέρα από θεωρητικές μοχλεύσεις και τομές, αφορούν ανοιχτά κι αιμάσσοντα (στην κυριολεξία) τραύματα. Που παραπέμπουν σε μοιραίες ανθρωποθυσίες, όπως αυτές συντελούνται στους απάνθρωπους βωμούς της εξοντωτικής καθημερινότητος. Με ανθρωποθυσίες και παιδοκτόνες προδιαγραφές. Και με τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια του Ελληνα να διασύρεται και τη φυσική του υπερηφάνεια να ταπεινώνεται από τις συναπορρέουσες συνθήκες εξαθλιώσεως.

TOYΡΚΙΑ και ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η κρίση και τα παράπλευρα για μας ενδεχόμενα

Του ΑΝΘΟΥ ΛΥΚΑΥΓΗ

 

Ούτε τυχαίες και εκ του μη όντος είναι, ούτε χωρίς συνέχεια θα παραμείνουν οι εξελίξεις στην Τουρκία, η οποία και βρίσκεται σε καταλυτική πολιτική δίνη. Αντίθετα, επέρχονται κρισιμότερα γεγονότα, το αποτύπωμα των οποίων ήδη προδιαγράφει τη μετα-Ερντογάν εποχή. Με ό,τι αυτό σημαίνει. Και σημαίνει πολλά. Κυρίως όμως την επανατοποθέτησή της μέσα στο ευρύτερο στρατηγικό πλέγμα των ατλαντικών κανόνων.

Γιατί δεν νομίζουμε ότι τα συμφέροντα που κηδεμονεύουν τις περιφερειακές εξελίξεις και στρατηγικές θα επιτρέψουν ανατροπή κάποιων καθοριστικών ισορροπιών και την ακύρωση των επιρροών σε κρίσιμες γεωπολιτικές ζώνες, όπως αυτή στην οποία εντάσσεται η Τουρκία. Και για την οποία υπάρχει σαφώς προσδιορισμένος και αρκούντως ευανάγνωστος ρόλος.

Κι άλλωστε όσα εξελίσσονται -που τείνουν ν' αποθεμελιώσουν τη μέχρι χθες αδιαμφισβήτητη εν πολλοίς ισχύ του καθεστώτος Ερντογάν- δεν αποτελούν παρά το αποτέλεσμα διαβρωτικών παρεμβάσεων κάποιων δυνάμεων, οι οποίες ήσαν εξοργισμένες: 

1. Με τις έως και υπερφίαλες συμπεριφορές του Τούρκου πρωθυπουργού, που δημιουργούσαν σοβαρά προβλήματα στις σχέσεις του με συμμαχικά κέντρα. Σε βαθμό που να προκαλούνται σαφώς επικίνδυνα κενά στη σύνολη δυτική στρατηγική, την ώρα μάλιστα που αντιμετωπίζει κρίσιμες προκλήσεις στην περιοχή.

2. Με τις προφανείς επιλογές της Αγκυρας, οι οποίες όλο αυτό το διάστημα δημιουργούσαν προϋποθέσεις 

α) απεμπλοκής της από επιρροές και δεσμευτικές εξαρτήσεις και 

β) δημιουργίας προοπτικών που θα την επέβαλλαν ως περίπου περιφερειακή υπερδύναμη στην περιοχή. Για την οποία και η ίδια διεκδικούσε στρατηγική τοποτηρητεία. 

Οσα συνέβησαν σε σχέση με το Ισραήλ -και ειδικότερα η έως και ταπεινωτική για τον πρωθυπουργό του συμπεριφορά Ερντογάν (που στη συγγνώμη Νετανιάχου ανταποκρίθηκε με υψαύχενες απαιτήσεις)- λειτούργησαν με δυναμικές αντιστρόφου μετρήσεως για την Τουρκία. Κατ' ακρίβειαν, για τον Ερντογάν και τους καθεστωτικούς κύκλους που τον στηρίζουν. Οπόταν και άρχισε να εισπράττει τα επίχειρα σε όλο το φάσμα των εσωτερικών προβλημάτων και ταυτοχρόνως σε ό,τι αφορά εξωτερικά ζητήματα.

Το πρώτο εν πάση περιπτώσει κι εύλογο ερώτημα σήμερα, όπως προκύπτει από τα γεγονότα, είναι αν θα δούμε πτώση Ερντογάν ή παραμερισμό του.

Πτώση με την έννοια της βίαιης εκπαραθυρώσεως. Ή παραμερισμό του και ανάδυση άλλων ηγετικών στοιχείων, που: 

α) Θα συγκρατήσουν τις δυνάμεις των ισλαμιστών με την έννοια του πολιτικού τους ελέγχου. 

β) θα επαναγεφυρώσουν τις στρατηγικές ρηγματώσεις και θα επαναφέρουν το τουρκικό άρμα στην «ορθόδοξη» συμμαχική ευθεία. Ωστε ν' αναιρεθούν κενά τα οποία δημιουργούν κινδύνους ανατροπών σ' αυτή την εύφλεκτη ζώνη, όπου αναδύονται δυνάμει προοπτικές που μπορεί ν' ανατρέψουν τα ενεργειακά δεδομένα. 

ΤΟΥΡΚΙΑ και ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ιταμές οι διαθέσεις των πασάδων από Κύπρο έως Θράκη!

Του ΑΝΘΟΥ ΛΥΚΑΥΓΗ

ΟΤΑΝ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ εδώ τις ίδιες στήλες σ’ επανειλημμένες αρθρογραφικές αναφορές μας επισημαίναμε τις τουρκικές βλέψεις και τους άδηλους σχεδιασμούς σε ό,τι αφορά τη Θράκη, κάποιοι τις θεωρούσαν «καθ’ υπερβολήν κινδυνολογίες»! Αυτό σημείωνε παραπολιτική στήλη.  

Σήμερα και μετά τις τελευταίες δηλώσεις του ιδίου του υψαύχενος τούρκου πρωθυπουργού αποδεικνύεται ότι οι παρατηρήσεις μας έπρεπε να ήσαν οξύτερες ως προειδοποιητικά σήματα εθνικού κινδύνου. Καθώς η τουρκική νέοοθωμανική αλαζονεία προχωρά σε ανοικτή και ανοίκεια –με όρους διπλωματικής τακτικής– επέμβαση σε θέματα ελληνικής εθνικής κυριαρχίας. Αποκαλύπτοντας στρατηγική ενεργοποίηση ευσεβοποθικών βλέψεων κι επιβεβαιώνοντας επεκτατικές πολιτικές.
Η επιθετικότητα της Άγκυρας μπορεί να μην είναι νέα. Δεν αποτελεί δηλαδή νεόκοπο φαινόμενο, αλλά αντιθέτως είναι διαχρονική.  

Σήμερα όμως παρά πριν, εκδηλώνεται σε όλες τις παραμέτρους των ελληνοτουρκικών σχέσεων και διαφορών με τρόπο που συνιστά το λιγότερο ιταμή πρόκληση.
Που εάν δεν επιμετρηθεί σωστά και κυρίως εάν δεν αντιμετωπισθεί αποφασιστικά, θα υποτροπιάσει με αποθράσυνση, και των χαρακτηριστικών και των επιδιώξεών της. Κι αυτό θέτει ακριβώς ενώπιον βαρύτατων ευθυνών και τους θεσμικούς διαχειριστές στην Αθήνα (αλλά και στη Λευκωσία) και τις πολιτικές ηγεσίες γενικότερα. Με την έννοια ότι επιβάλλεται να διαβιβάσουν με στρατηγική πειστικότητα –κι αυτό το υπογραμμίζουμε– το ανάλογο μήνυμα προς την Άγκυρα για τις διαθέσεις μας ως Ελληνισμού. Για τις αντιστάσεις του, δηλαδή, που θα είναι αντιστρόφως ανάλογες προς την οικονομική κατάσταση που μπορεί να μας ταλανίζει. Γιατί: Την οικονομική κακοδαιμονία αργά ή γρήγορα θα την υπερβούμε. Αλλά τυχόν απώλεια κυριαρχικών ορίων και δικαιωμάτων δεν θα είναι καθόλου αναστρέψιμη.
Δεν υπάρχει βεβαίως αμφιβολία ότι σ’ αυτήν ακριβώς την οικονομική παθογένεια είναι που ποντάρει σήμερα ο Ερντογάν και οι συν αυτώ. Θεωρούν δηλαδή ότι: 

Με την Ελλάδα σε χρεοκοπική κατιούσα μπορούν να προάγουν ευχερέστερα όσα οι έωλοι γεωπολιτικοί τους σχεδιασμοί διαλαμβάνουν. Και οι οποίοι περνούν σε μεγάλο βαθμό από τη δημιουργία τετελεσμένων, τόσο στον αιγαιωτικό χώρο όσο και στον θρακικό. Στον οποίο ακριβώς προσπαθούν με τους μειονοτικούς εγκαθέτους, να αναμοχλεύσουν εθνικιστικά σύνδρομα που θα οδηγήσουν σε βάθος χρόνου σε αυτονομιστικές διαδικασίες! Κι αυτό το τελευταίο είναι η προφανής επιδίωξη. Ο κεντρικός στόχος.
Είχαμε τονίσει και το επαναφέρουμε ως ευκρινές σήμα κινδύνου: 

TOYΡΚΙΑ: Η επιθετικότητά της ανατάσσεται

Του ΑΝΘΟΥ ΛΥΚΑΥΓΗ

 

Με την Ελλάδα εάν όχι απούσα, οπωσδήποτε όμως καταθλιπτικώς αποδυναμωμένη, συντελούνται κρίσιμες περιφερειακές εξελίξεις. Οι οποίες και θα διαμορφώσουν αυτονοήτως κατά τρόπο καίριο ένα νέο γεωστρατηγικό τοπίο, με άλλες ισορροπίες και ιδιαίτερα με ανακατανομή επιρροών κι επαναπροσδιορισμό ρόλων.

 

Κάτι που εκ των πραγμάτων θα επιδράσει ανάλογα και στα εθνικά εκείνα ζητήματα που ιεραρχούνται ως κρίσιμα, τόσο για την Αθήνα όσο και για τη Λευκωσία, ως τους δύο υπό τις περιστάσεις κρατικούς πυλώνες του Ελληνισμού.

Την ίδια ώρα που η Αγκυρα και ανατάσσει τη διπλωματική της μηχανή και αναδιατάσσει με προφανή επιθετικό υψαυχενισμό τις φιλόδοξες περιφερειακές της επιδιώξεις. Οι οποίες στη δική μας ειδικά περίπτωση: 

1 Οσον αφορά την Κύπρο, περνούν από την προαγωγή συνθηκών, είτε για λύση που θα την καθιστά επικυρίαρχη κηδεμονευτική δύναμη (με βασικό έρεισμα το στρατηγικό προγεφύρωμα του ψευδοκράτους) είτε για επισημοποίηση του αδιεξόδου, που θα της επιτρέψει να εμπεδώσει την οριστική γεωπολιτική διαίρεση της μεγαλονήσου. Με ανάλογη μονιμοποίηση της δικής της παρουσίας στο σκαιώς κρεουργημένο αυτό ευρωπαϊκό σύνορο. 

2 Οσον αφορά τα ελληνοτουρκικά, διέρχονται από τη δημιουργία καταστάσεως τέτοιας που θα επιτρέψει: α) την εκ των πραγμάτων επιβολή τετελεσμένων σε συγκεκριμένες θαλάσσιες ζώνες (και κυρίως στις νοτιο-ανατολικές παρυφές των εθνικών ορίων) και β) την αποτροπή ασκήσεως από πλευράς Αθήνας, φυσικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, εντός αυτών των ορίων. Οπως είναι η ανακήρυξη ΑΟΖ. Καλλιεργώντας φοβικά σύνδρομα, που διέπουν διαχρονικά την ελληνική πολιτική ως προς αυτά. 

Οσο και αν τέτοιες διαπιστώσεις φαίνονται πεσιμιστικές, εντούτοις ανακλούν μια επώδυνη πραγματικότητα. Η οποία μόνο εάν ειδωθεί κατά πρόσωπο και με όρους στυγνής αυτοσκοπήσεως είναι δυνατόν ν' αντιμετωπισθεί. Προκειμένου αυτοί τελικά οι τεκμαρτοί φόβοι να μην αποβούν αυτοεπιβεβαιούμενες κασσανδρολογίες.  

Καθώς σ' αυτή τη ρευστή κι εύφλεκτη γεωγραφία που μας διαλαμβάνει συντελούνται μοιραίες ανατροπές και διαμορφώνονται ισοζύγια τέτοια που μόνον όσοι μπορούν να παρέμβουν επαρκώς είναι δυνατόν: είτε ν' αποτρέψουν αρνητικές συνέπειες στα εθνικά τους συμφέροντα είτε ν' απομειώσουν αναπόδραστες αρνητικές επιπτώσεις. Είτε ακόμη και να επιτύχουν οφέλη από τις ευκαιρίες που ενδεχομένως θα ανακύψουν. Κάτι που προαπαιτεί ενεργό συνεμπλοκή στα δρώμενα. Με δυνατότητες που θα επέτρεπαν τελεσφόρες στρατηγικές ζεύξεις. Οι ευκαιρίες υπάρχουν. Και «το μεν πνεύμα πρόθυμον, αλλ' η σάρξ ασθενής» για να δημιουργηθούν ελπίδες και κυρίως ανάλογες δυμαμικές.

Κι αυτό, καθώς στη σύνολη περιοχή συγκλίνουν αυτή τη στιγμή τεράστια συμφέροντα και συνωθούνται πολλοί παίκτες, διεκδικώντας και στρατηγικά πλεονεκτήματα και μερίδιο από το νέο ενεργειακό Ελντοράντο που αναδύεται από τα εν πολλοίς ανήσυχα νερά της Ανατολικής Μεσογείου. Και πρέπει ρεαλιστικώς ανατέμνοντας τις εξελίξεις να καταγραφεί ως όλως ιδιαίτερης σημασίας η παρεμβατική (και προς το παρόν αποτελεσματική) πολιτική της Τουρκίας. Της οποίας οι έωλες στοχοθεσίες εκδηλώνονται με ολοένα και πιο έντονο τρόπο. Και οι οποίες συνοψίζονται στην επιδίωξη ν' αναδειχθεί περιφερειακός άξονας και συντελεστής, ασκώντας στρατηγική τοποτηρητεία. Οχι μόνο σε ό,τι αφορά συμφέροντα συμμαχικών ατλαντικών κέντρων, ως ΝΑΤΟϊκή αιχμή στη Μέση κι Εγγύς Ανατολή. Το πάει πιο μακριά. Εκδηλώνοντας πολυδιάστατη διπλωματική τακτική, με μειδιάματα προς Μόσχα και πολλά υποσχόμενες «μπίζνες» με Πεκίνο.

Σύντομα δε (κι αυτό θα το διαπιστώσουμε οσονούπω) με πολιτικές στρατηγικής επαναζεύξεως με το Ισραήλ!