"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΕΔΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΕΔΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ: Γιατί η Αγκυρα επεκτείνει το casus belli

 

Του Βασίλη Νέδου

Η επαναφορά στην επικαιρότητα του casus belli σε περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια από τον λαλίστατο υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου δεν εξέπληξε κανέναν στην Αθήνα
, καθώς πρόκειται για μια από τις σταθερές απειλές που εξαπολύει κατά καιρούς η Αγκυρα. Ωστόσο η αναφορά του κ. Τσαβούσογλου στην Κρήτη συνδέεται με την ανησυχία που φαίνεται ότι επικρατεί πλέον στην Αγκυρα, έπειτα από μια σειρά εξελίξεων στα νότια του νησιού.

Οπως μεταδίδει από την Κωνσταντινούπολη ο ανταποκριτής της «Κ», Μανώλης Κωστίδης, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας εξαπέλυσε την απειλή πολέμου στη συνέντευξη Τύπου για τον απολογισμό του υπουργείου του, δίχως να ερωτηθεί από κανέναν δημοσιογράφο. «Τις τελευταίες ημέρες υπάρχουν ειδήσεις στον ελληνικό Τύπο, ειδικά γύρω από την Κρήτη, ότι τα χωρικά ύδατα θα επεκταθούν στα 12 μίλια», είπε. «Η θέση μας σε αυτό το θέμα είναι πολύ ξεκάθαρη: όχι 12 μίλια, αλλά δεν θα επιτρέψουμε την επέκταση των χωρικών υδάτων ούτε ένα μίλι παραπάνω στο Αιγαίο. Η απόφαση που έλαβε το Κοινοβούλιό μας το 1995 για το θέμα αυτό είναι ξεκάθαρη και εξακολουθεί να ισχύει».

Τι προκάλεσε αυτή την «αυθόρμητη» επέκταση του casus belli; 

Η έναρξη των ερευνών για υδρογονάνθρακες στα νοτιοδυτικά της Κρήτης, μάλιστα με τη σιωπηλή ανοχή των ΗΠΑ (και τον συντονισμό με τη Μάλτα) και το αναπάντεχο (για τον Ερντογάν) «χαστούκι» από το Κάιρο με την ανακήρυξη δυτικών θαλασσίων ορίων της Αιγύπτου με τη Λιβύη, που συνιστά ακόμη μια έμπρακτη αμφισβήτηση του αποκαλούμενου τουρκολιβυκού μνημονίου θεωρούνται από την Αγκυρα ενδείξεις πιθανής ενεργοποίησης ενός παλαιότερου και ήδη υφιστάμενου σχεδίου. Εκείνου που προβλέπει τμηματική επέκταση των χωρικών υδάτων προς τα δυτικά και τα νότια της Κρήτης.

Για το συγκεκριμένο σχέδιο έχει γίνει επεξεργασία εδώ και αρκετά χρόνια, ήδη από την εποχή πριν από την κύρωση στη Βουλή της επέκτασης των χωρικών υδάτων στο Ιόνιο πέλαγος (Ιανουάριος 2021). Ανάμεσα στα διάφορα τεχνικά σενάρια που είχαν τότε αποτυπωθεί υπήρχε και ένα, το οποίο προβλέπει το κλείσιμο όλων των κόλπων από την Παλαιόχωρα Χανίων (Ακρωτήρι Κριός) μέχρι και τα νοτιοδυτικά του νομού Ηρακλείου (Ακρωτήρι Λίθινο), έτσι ώστε με την επέκταση των 12 ν.μ. ανάμεσα σε αυτά τα σημεία και τη Γαύδο να δημιουργείται ένα θαλάσσιο τρίγωνο ελληνικής κυριαρχίας.

Πέρα από αυτό το τεχνικό σενάριο υπάρχουν και άλλα, όπως άλλωστε είχε συμβεί και στην περίπτωση του Ιονίου. Το τεχνικό σενάριο επιλέγεται έπειτα από εισηγήσεις του υπουργείου Εξωτερικών, το οποίο και τις παρέχει στην πολιτική ηγεσία.

Περιττό να τονιστεί ότι μια τέτοια απόφαση λαμβάνεται από την κορυφή στην πυραμίδα της κυβερνητικής ιεραρχίας, δηλαδή από τον πρωθυπουργό. Και δεν είναι αποφάσεις εύκολες και δίχως πιθανότητα δημιουργίας εσωτερικών πολιτικών προστριβών, όπως φάνηκε σε δύο φάσεις τόσο επί κυβέρνησης Τσίπρα όσο και λίγο παλαιότερα επί των ημερών Σαμαρά – Βενιζέλου.

Το γεγονός ότι αυτά τα σχέδια επί χάρτου μπορεί να υπάρχουν, δεν σημαίνει ότι υφίσταται και η ανάλογη πολιτική βούληση για την προώθησή τους, τουλάχιστον όχι σε αυτή τη φάση. Κατά τη συνήθη διπλωματική διατύπωση, η Αθήνα διατηρεί το δικαίωμα να ασκήσει ένα κυριαρχικό δικαίωμα που διαθέτει με βάση το διεθνές δίκαιο και τη σύμβαση για το δίκαιο της θάλασσας σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή το επιλέξει.

Η Αθήνα δεν δέχεται, βεβαίως, ότι μπορεί να υφίσταται στο τραπέζι απειλή πολέμου για ένα κυριαρχικό δικαίωμα, ωστόσο την ίδια στιγμή είναι σαφές από τη γεωγραφία ότι τα δυτικά και τα νότια της Κρήτης δεν βρίσκονται στο Αιγαίο Πέλαγος. Το τουρκικό casus belli του 1995 προβάλλεται από την Αγκυρα ως απάντηση στο ενδεχόμενο «αποκλεισμού» της από την ανοιχτή θάλασσα στο Αιγαίο Πέλαγος, σε περίπτωση επέκτασης των χωρικών υδάτων από τα 6 στα 12 ν.μ. Γι’ αυτό άλλωστε και επί σειρά ετών το συγκεκριμένο ζήτημα βρισκόταν στο επίκεντρο των διερευνητικών επαφών. Μάλιστα σε κάποια στιγμή οι δύο πλευρές είχαν καταλήξει σε τεχνική συμφωνία, η οποία ουδέποτε προχώρησε στα επόμενα στάδια.

Τα τελευταία χρόνια, πάντως, μέσα από διάφορους διπλωματικούς διαύλους, άλλες φορές με ωμή ευθύτητα, άλλες λιγότερο ανοιχτά, οι Τούρκοι είχαν μεταφέρει στην Αθήνα ότι για την Αγκυρα το casus belli δεν αφορά μόνο τα βόρεια της Κρήτης αλλά το σύνολο των ακτών της προς όλες τις κατευθύνσεις του ορίζοντα.

Προφανώς η Αθήνα έχει απορρίψει αυτή την αντίληψη ως καινοφανή, όπως τόσες άλλες που έχουν κατά καιρούς κοινοποιηθεί από την Αγκυρα. Οι τελευταίες δηλώσεις του κ. Τσαβούσογλου έδωσαν στην Αθήνα την ευκαιρία να κοινοποιήσει στους συμμάχους της και το προφανές: η Τουρκία, δηλαδή η χώρα που ζητεί την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, απειλεί ταυτοχρόνως την Ελλάδα με πόλεμο σε περίπτωση που ασκήσει τα δικαιώματά της, όπως αυτά περιγράφονται από το διεθνές δίκαιο.

Το επόμενο χρονικό διάστημα θα φανεί, επίσης, ποια μπορεί να είναι η πιθανή απάντηση ή πρωτοβουλία από την πλευρά της κυβέρνησης της Τρίπολης έναντι του πολύ σοβαρού πλήγματος που δέχθηκε από το Κάιρο (δυτικά θαλάσσια όρια) και εν αναμονή των ανακοινώσεων του βασικού αντιπάλου που εδρεύει στα ανατολικά, Καλίφα Χαφτάρ.

Την ίδια στιγμή στην Αθήνα αναμένονται και τα πρώτα αποτελέσματα από τις έρευνες που γίνονται στα νοτιοδυτικά της Πελοποννήσου και στα νότια – νοτιοδυτικά της Κρήτης. Τα ερευνητικά αναμένεται να συνεχίσουν τις δραστηριότητές τους μέχρι και τουλάχιστον τα τέλη Ιανουαρίου.

Μέχρι αργά το βράδυ της Πέμπτης το «Sanco Swift» βρισκόταν πολλές δεκάδες μίλια νοτιοδυτικά της Κρήτης, ενώ το «Ramform Hyperion» δραστηριοποιούνταν στον Κυπαρισσιακό Κόλπο στα δυτικά της Πελοποννήσου.

Στον ευρύτερο περίγυρο της αγοράς υδρογονανθράκων είναι περίπου κοινό μυστικό ότι τα αποτελέσματα αυτά των ερευνών που διεξάγονται εδώ και περίπου ενάμιση μήνα και μπορεί να διαρκέσουν για ακόμη έναν, μπορεί να είναι διαθέσιμα περίπου προς τα τέλη Μαΐου.

Γίνεται εύκολα κατανοητό ότι πιθανή ανακοίνωση αποτελεσμάτων που θα περιγράφουν σημαντικά πιθανά κοιτάσματα φυσικού αερίου στα νοτιοδυτικά της Κρήτης, μπορεί να αλλάξουν άρδην τα δεδομένα, όχι μόνο στον ενεργειακό χάρτη αλλά και στις γεωπολιτικές ισορροπίες.

Με επέκταση χωρικών υδάτων ή μη, είναι δεδομένο ότι ...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Οι ρωγμές της Ιστορίας

Toυ ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ

Η Ιστορία είναι γεμάτη από αποφάσεις που εκ των υστέρων μοιάζουν λανθασμένες, με κίνητρα τα οποία δεν ήταν πάντα ορθολογικά, παρ’ όλα αυτά ελήφθησαν οδηγώντας σε συστημικές αλλαγές. 

Τι ακριβώς σκέφτονταν οι αρχαίοι Αθηναίοι όταν αναχωρούσαν για τη Σικελική Εκστρατεία; 

Γιατί η Κίνα των Μινγκ, παρότι είχε την τεχνολογική δυνατότητα, επέλεξε τον 14ο αιώνα να μη χρησιμοποιήσει τον ωκεανό προκειμένου να επεκταθεί περαιτέρω; 

Γιατί πίστεψε ο Χίτλερ ότι μπορούσε να αντέξει σε έναν διμέτωπο πόλεμο απέναντι σε υπέρτερες δυνάμεις με πρόσβαση σε ορυκτούς πόρους που ο ίδιος δεν είχε; 

Πώς οι Ιάπωνες αποφάσισαν να χτυπήσουν το Περλ Χάρμπορ, όταν γνώριζαν ότι είχαν απέναντί τους ένα κράτος με απεριόριστες βιομηχανικές δυνατότητες, ανθρώπινους και άλλους πόρους;  

Τα ερωτήματα είναι άπειρα, εκτείνονται σε όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, σε μεγάλα και μικρά επεισόδιά της. Η ιστορική έρευνα δίνει, βέβαια, απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα. Ποια είναι, όμως, η απάντηση όταν η Ιστορία… συμβαίνει.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι διανύουμε μια τέτοια περίοδο αλλαγών. Ενας κόσμος αδιαμφισβήτητα αναδιαμορφώνεται, ένας άλλος ανέρχεται. Και ως είθισται σε αυτές τις ταραχώδεις εποχές, τίποτα δεν είναι ευδιάκριτο. Σε αυτό το κενό τις περισσότερες φορές βρίσκουν τη θέση τους οι ευσεβείς πόθοι και η γραμμική ανάλυση της εξέλιξης της Ιστορίας. Για τους φιλελεύθερους κύκλους της Δύσης, η πρόοδος προς κάποιες αξίες που είναι αποδεκτές στις μεγάλες μητροπόλεις του δυτικού κόσμου είναι αναπόφευκτη. Για τον Πούτιν η παρακμή της Δύσης είναι αναπόφευκτη, καθώς το κέντρο βάρος του κόσμου τείνει προς Ανατολάς, με τη Ρωσία να μπορεί να διαδραματίσει τον δικό της μοναδικό ρόλο, ως πηγή πόρων και κέντρο εμπορικών δρόμων προς όλες τις κατευθύνσεις. Για τον Ερντογάν, το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος είναι ένας στενός κορσές, ένας χώρος που πνίγει την Τουρκία. Αυτόν τον χώρο πρέπει να ελέγχει είτε η Αγκυρα είτε κανένας άλλος.

Στην περίπτωση των φιλελεύθερων ελίτ, αυτή η μεταφυσική πίστη στην ανωτερότητα των αξιών που –μέσες άκρες– υιοθετήθηκαν από τη διανόηση στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, δεν συμπεριέλαβε το βασικό στοιχείο του μεταπολεμικού δυτικού κράτους: την ύπαρξη του μοντέλου του κράτους πρόνοιας.  

Οι νέοι της Δύσης βλέπουν τις προοπτικές της ζωής τους να καταβαραθρώνονται, αλλά μπορούν να λένε δημοσίως ό,τι θέλουν. 

Στον αντίποδα, οι αυταρχικοί ηγέτες της κοντινής μας Ανατολής θεωρούν ότι η γεωγραφία και η κατά το δοκούν ανάγνωση της Ιστορίας τους δικαιώνει, αδιαφορώντας πλήρως για το «πόπολο μινούτο».  

Κάπου ενδιάμεσα...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Σε ποια… ήπειρο βρίσκεται η Ευρώπη;

Του ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ

 (...) Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών υποδεικνύουν ότι αργά αλλά σταδιακά Ουάσιγκτον και Μόσχα, όντας οι δρώντες άξονες με την πλέον ουσιαστική εξουσία (πολιτική βούληση και όλες τις συνδεδεμένες παραμέτρους για να την επιβάλουν), συνομιλούν απευθείας μεταξύ τους προκειμένου να εντοπίσουν μια βαλβίδα εκτόνωσης στο Ουκρανικό. Είναι απολύτως σαφές ότι η συζήτηση αυτή έχει στο πραγματικό επίκεντρό της τη ρωσική απαίτηση να σταματήσει η διεύρυνση του ΝΑΤΟ σε ένα χώρο που η Μόσχα παραδοσιακά διεκδικεί ως μαλακό υπογάστριο, άρα και σφαίρα επιρροής. Προφανώς υπάρχουν διαδικαστικές παρεμβάσεις εκ μέρους του ΝΑΤΟ, ωστόσο είναι απολύτως σαφές ότι η θέση του πραγματικού κυρίαρχου ως προς την ασφάλεια της Ευρώπης βρίσκεται στη δυτική πλευρά του Ατλαντικού.

Αν στην εξίσωση προστεθούν οι φιλοδοξίες της Κίνας, γίνεται πια ξεκάθαρο ότι τρεις μεγάλες δυνάμεις ερίζουν για τη διαμόρφωση της νέας αρχιτεκτονικής ασφαλείας του κόσμου. Ενός κόσμου στον οποίο ανήκει και η Ε.Ε., με την προ διεύρυνσης και τη μετά αυτή μορφή της.  

Η στάση των ΗΠΑ έναντι της Τουρκίας, η απόφαση να επενδύσουν σε παρουσία στην Ελλάδα για πρώτη φορά μετά 30 χρόνια, αποτελούν όλα τμήμα μιας ευρείας οπτικής γωνίας επιχείρησης: να καταστήσει σαφές ότι υπάρχουν όρια.

Στη φάση που, όπως όλα δείχνουν, «τα μεγάλα παιδιά» έχουν αρχίσει να διαπραγματεύονται, η Ευρώπη κάθεται στο πίσω κάθισμα. Πρόκειται για πραγματική παραδοξότητα, μιας και οι συζητήσεις που διεξάγονται –γνωστές και άγνωστες– αφορούν την Ανατολική Ευρώπη.  

Αν μη τι άλλο, πρόκειται για την απόλυτη επιστροφή της έννοιας του εδάφους. Στην Ευρώπη η έννοια του εδάφους είχε εξοβελιστεί ως περίπου επουσιώδης για τις νέες μορφές ανάπτυξης της οικονομίας και εμβάθυνσης της εξουσίας δίχως η επικράτεια να είναι απαραίτητη προϋπόθεση. Αυτές, βέβαια, ήταν οι παραγνωρισμένες βεβαιότητες της πολυμέρειας και της βεβαιότητας ότι λειτουργεί.

Αυτή η αναβίωση της στρατιωτικής απειλής για την επίλυση διαφορών αναγκαστικά...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Είναι πιθανή μια νέα «Γιάλτα»;

Του ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ

Οι εξελίξεις στον χώρο της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, που έχει απομείνει εκτός ευρωατλαντικών δομών τα τελευταία χρόνια, παρήγαγαν μια σειρά από όχι και τόσο «παγωμένες» συγκρούσεις. Προτού καν ακόμη ανακηρυχθεί η ανεξαρτησία της Γεωργίας, η Αμπχαζία αποσπάστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ενώ την ίδια περίοδο ακολούθησε και η απόσχιση της Υπερδνειστερίας από τη Μολδαβία. Ακολούθησαν συγκρούσεις για τη Νότια Οσετία, δίχως, ωστόσο, αλλαγή του status quo. Εφθασε το 2008 προκειμένου να αποσχισθεί και η Νότια Οσετία, έπειτα από παρέμβαση ενός ρωσικού στρατού που θύμιζε περισσότερο την εποχή της σοβιετικής εμπλοκής στο Αφγανιστάν, παρά τον 21ο αιώνα.  

Αυτή η εικόνα για την τακτική ικανότητα των ενόπλων δυνάμεων της Ρωσικής Ομοσπονδίας άλλαξε άρδην, όταν εν ριπή οφθαλμού τα «πράσινα ανθρωπάκια» απέκοψαν την Κριμαία από τον ουκρανικό έλεγχο. Εκτοτε στα ανατολικά της Ουκρανίας υφίσταται ένα ανοιχτό μέτωπο ανάμεσα στις κρατικές δυνάμεις και σε αυτονομιστές που, βεβαίως, υποστηρίζονται από τη Μόσχα

Το 2020, στη Λευκορωσία το καθεστώς με ένα μεταμοντέρνο πραξικόπημα ανέτρεψε το εκλογικό αποτέλεσμα, που οδηγούσε σε μια νέα φιλοδυτική κυβέρνηση και αναπόφευκτη προσέγγιση με τη Δύση. 

Πριν περίπου από ένα χρόνο, οι στρατιωτικές δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν κατήγαγαν ολοκληρωτική νίκη κατά των Αρμενίων στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, με τους Ρώσους να γίνονται οι βασικοί εγγυητές της ειρήνης στον νότιο Καύκασο.

Αυτές οι περιοχές περικλείουν την ευρωπαϊκή Ρωσία και αντιμετωπίζονται από τη Μόσχα ως ιστορικό μαλακό υπογάστριο, αδιαπραγμάτευτο για την εθνική ασφάλεια. 

Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις η αντίδραση της Δύσης, για διάφορους λόγους, ήταν μάλλον ήπια. Παρά τις διαφορετικές αφετηρίες, η Ευρώπη θέλει σύσφιγξη των σχέσεων με τη Μόσχα (η Γερμανία επιθυμεί λειτουργική συμβίωση με τη Ρωσία για οικονομικούς λόγους, η Γαλλία λόγω στρατηγικής θεώρησης) αλλά εμφανίζεται ανίκανη για συλλογική δράση.

Ο μεγάλος παράγοντας και σε αυτή την περίπτωση είναι, βέβαια, η πολιτική βούληση στην Ουάσιγκτον. Μπορεί οι Αμερικανοί να σφίγγουν τον κλοιό γύρω από τη Ρωσία, ωστόσο η κινητοποίηση μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια να χαραχθεί μια σαφής γραμμή παρά να αμφισβητηθεί η υφιστάμενη κατάσταση. Εκ των πραγμάτων, οι χώρες που μένουν στη νοητή «άλλη πλευρά» της γραμμής αφήνονται οριστικά στη ρωσική σφαίρα επιρροής.  

Η εκτίμηση ότι το καθεστώς αυτό μοιάζει με νέα «άτυπη» Γιάλτα ανάμεσα στη Μόσχα και στην Ουάσιγκτον είναι μάλλον πρώιμη.  

Το ερώτημα είναι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η απομάγευση της Ε.Ε. στα Βαλκάνια

 

Toυ ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ

Η σχέση που έχει η Δυτική Ευρώπη με τα Βαλκάνια είναι μια σχέση μακραίωνης ψυχολογικής ακαταστασίας. Από τη ρωμαϊκή εποχή μέχρι το απόγειο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και από τη φάση της δυαδικής μοναρχίας της Αυστροουγγαρίας και του μεθοριακού ανταγωνισμού με την Οθωμανική Αυτοκρατορία μέχρι τη φημολογούμενη διαπίστωση του Μπίσμαρκ περί της αξίας των οστών των Πομερανών γρεναδιέρων, αυτός ο κατεξοχήν ευρωπαϊκός χώρος, αντιμετωπίστηκε διαχρονικά ως ένα πρόβλημα.

Ο κανόνας επιβεβαιώθηκε κατά τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, την επιλεκτική ενσωμάτωση της Σλοβενίας και της Κροατίας στην Ε.Ε., τη βουλγαρική και ρουμανική εξαίρεση (μέλος με μειωμένα δικαιώματα) και, βεβαίως, την ατέρμονη ενταξιακή διαδικασία για όλους τους υπόλοιπους.  

Η απουσία της ευρωπαϊκής προοπτικής, αλλά και η αδυναμία της Ε.Ε. να επιβάλει τη δυτική αντίληψη για το κράτος δικαίου, αποτυπώνονται και στις κυβερνήσεις των κρατών που βρίσκονται μεταξύ Αδριατικής και Μαύρης Θάλασσας, όπου η διαφθορά, η αναποτελεσματικότητα και η αστάθεια είναι ο κανόνας, με ελάχιστες, φαεινές εξαιρέσεις.

Σε αυτή την περιοχή των περίπου ανεπιθύμητων, δεν είναι διόλου τυχαίο ότι τα προηγούμενα χρόνια κατόρθωσαν να επανέλθουν στην περιοχή παίκτες που, ούτως ή άλλως, είχαν παραδοσιακή επιρροή. Κατ’ αρχάς ενισχύθηκε κατακόρυφα η παρουσία της Ρωσίας, η οποία, βεβαίως ουδέποτε απώλεσε την ιστορική επιρροή της στο σύνολο της χερσονήσου, περιλαμβανομένης και της Ελλάδας. Κενό, όμως, καλύπτει και η Τουρκία, η οποία με βάση ένα –όχι και τόσο έωλο–ιστορικό επιχείρημα περί οθωμανικού αυτοκρατορικού παρελθόντος, έχει κατορθώσει τα προηγούμενα χρόνια να εδραιώσει ζώνες επιρροής που πριν από το 2000 απλούστατα απουσίαζαν. 

Οι δυτικότροπες ελίτ των Δυτικών Βαλκανίων έπειτα από σχεδόν δέκα χρόνια αρχίζουν να δείχνουν σημάδια κόπωσης. Ηδη στις περισσότερες των περιπτώσεων βρίσκονται είτε εκτός εξουσίας είτε σε σχήματα κυβερνήσεων οι οποίες πρακτικά αδυνατούν να ελέγξουν οτιδήποτε. Η απομάγευση της Ε.Ε. συντελείται.

Αυτή η διαδικασία περαιτέρω… βαλκανοποίησης των Βαλκανίων εκ των πραγμάτων περνάει σε δεύτερη μοίρα και στην Αθήνα, η οποία από ανάγκη σπαταλά το πλεόνασμα των πάσης φύσεως πόρων της για την αντιμετώπιση του αντικειμενικού τουρκικού κινδύνου. Παρά τη σαφή προσπάθεια για ενασχόληση με τα Βαλκάνια, τα κατά καιρούς σκαμπανεβάσματα της τουρκικής επιθετικότητας δείχνουν και τα όρια της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. 

Τα άμεσα «βαθιά»Βαλκάνια, δηλαδή η Αλβανία, η Βόρεια Μακεδονία, η Βουλγαρία, η Σερβία, το Μαυροβούνιο και το Κόσοβο, είναι χώρες ύψιστης προτεραιότητας για τη χάραξη εξωτερικής πολιτικής και θα πρέπει...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΡΑΓΙΑΔΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η ανεπαρκής ιστορική μνήμη του 1974

Του ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ

Η ετήσια επέτειος για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας κρύβει πάντα εκ των πραγμάτων το δράμα πάνω στο οποίο εκτυλίχθηκε το 1974 η επιστροφή της χώρας στην πολιτική ομαλότητα. 

Κρύβει το εθνικό δράμα της Κύπρου

Πέρα από τις εθιμοτυπικές δηλώσεις κάθε έτους αυτή την εποχή, πίσω από την Κύπρο βρίσκονται συσσωρευμένα μια σειρά από εθνικά συμπλέγματα. 

Ενα από αυτά είναι διπλό. Και συνδέεται με την εμπειρία της πολεμικής ήττας ή της αδυναμίας που εκ των πραγμάτων δημιούργησε η κατάρρευση ενός καθεστώτος στην Αθήνα και η μάχη που δεν δόθηκε. 


 Ο τύμβος της Μακεδονίτισσας, το ομοίωμα ενός από τα Noratlas που παρέσυραν στον θάνατο καταδρομείς και αεροπόρους, είναι σπαράγματα μιας μνήμης που ακόμα το ελληνικό κράτος δεν έχει αντιμετωπίσει με τη δέουσα προσοχή και ιστορική γενναιότητα. 

 Αξια ενός κράτους που σέβεται την ιστορία του και οι επαναπατρισμοί και οι ταφές των οστών των πεσόντων του 1974.

Πρέπει όμως να υπάρξει και μια ιστορική αποκατάσταση:

Οι νεκροί αξιωματικοί των επεισοδίων που διαδραματίστηκαν κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο «διεγράφησαν» μετά τον θάνατό τους από τις τάξεις του Κλάδου στον οποίο ανήκαν. Ενώ στο σύνολο των διατεταγμένων αποστολών, δεν υπήρχε πουθενά η ένδειξη της «πολεμικής». Ισως η αμφιθυμία αυτή οφειλόταν στην ατμόσφαιρα που επικρατούσε στις τάξεις του στρατεύματος αλλά και της νέας πολιτικής ηγεσίας που αναλάμβανε να χτίσει ξανά τη χώρα, μετά τη διάλυση που είχε επέλθει από τη δικτατορία των συνταγματαρχών.

 

Πέρα από τη γενική ιστορία και τα βιβλία επί βιβλίων που έχουν γραφτεί, μεταξύ άλλων για τα τότε τελευταίας τεχνολογίας «Φάντομ» που ουδέποτε απογειώθηκαν από το Ηράκλειο Κρήτης, υπάρχει μια σειρά από πολεμικά περιστατικά που έχουν αντιμετωπιστεί από τη θεσμική μνήμη του ελληνικού κράτους ως ανάξια αναφοράς, ως μη γενόμενα.

Εχει πλέον περάσει σχεδόν μισός αιώνας από το δράμα της Κύπρου. Το Κυπριακό βρίσκεται εδώ και καιρό σε μια μάλλον άσχημη καμπή. Η Ελλάδα από το 1980 και η Κυπριακή Δημοκρατία από το 2004 έχουν ενταχθεί στην Ε.Ε. και ορθώς διεκδικούν τη λύση ενός προβλήματος που δημιουργήθηκε με αφορμή μια στρατιωτική εισβολή. Οι πολιτικές προτεραιότητες κάθε κυβέρνησης και οι διάφορες «εποχές» του Κυπριακού δεν θα πρέπει να συγχέονται με τη μνήμη. Και όσα συνέβησαν τότε, θα έπρεπε...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Αναβάθμιση σχέσεων με Πρίστινα! - Στην Αθήνα συζητείται εντατικά η πιθανότητα αναγνώρισης του Κοσόβου !

Κοσοβάροι κατσαπλιάδες καίνε την ελληνική σημαία! - Αυτό το ανθελληνικό κωλοχανείο συζητά να αναγνωρίσει η κυβέρνηση Κούλη!!!

Toυ ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ

Στην επιτάχυνση της προβολής του πολιτικού ενδιαφέροντος της Ελλάδας για την περιοχή των δυτικών Βαλκανίων σχεδιάζεται να αντικατοπτρίζει σειρά από πρωτοβουλίες που θα ξεδιπλωθούν τους προσεχείς μήνες και έχουν στόχο την εμβάθυνση ευρύτερων στρατηγικών σχέσεων, αλλά και την καλλιέργεια νέων. Μία από αυτές τις πρωτοβουλίες είναι η περαιτέρω εμβάθυνση των σχέσεων με τον αλβανικό παράγοντα και κυρίως με το Κόσοβο.  

Ηδη στις αρχές του θέρους  επισημοποιήθηκε η αναβάθμιση του Γραφείου Εμπορικών και Οικονομικών Υποθέσεων, που διατηρεί η Πρίστινα στην Αθήνα, σε Γραφείο Συμφερόντων του Κοσόβου. Σε διάφορα επίπεδα στην Αθήνα συζητείται πλέον εντατικά και η πιθανότητα αναγνώρισης της κρατικής οντότητας του Κοσόβου για μια σειρά από λόγους, με κυριότερο την αυξανόμενη –και ανεμπόδιστη– επέκταση της τουρκικής επιρροής στη Σερβία. 

Εως αυτή τη στιγμή η συζήτηση αυτή προσέκρουε σταθερά στις ενστάσεις του Βελιγραδίου και στην ανάγκη να στηριχθεί αυτό που πολλές φορές παρουσιάζεται ως παραδοσιακά στενή σχέση ανάμεσα σε Ελλάδα και Σερβία. Για την Ελλάδα, η σχέση με τη Σερβία παραμένει πολύ σημαντική, ενώ η Αθήνα στηρίζει σταθερά και τη διαδικασία διαλόγου ανάμεσα σε Βελιγράδι και Πρίστινα. Μία από τις βασικές σταθερές της σχέσης Ελλάδας και Σερβίας ήταν πάντα η προσπάθεια επέκτασης της τουρκικής επιρροής στα δυτικά Βαλκάνια. Αρκετοί στην Αθήνα παρατηρούν πως παρά το γεγονός ότι η διεύρυνση της τουρκικής επιρροής στην περιοχή αποτελεί μια επιχείρηση που υλοποιείται με σταδιακά βήματα, το Βελιγράδι δεν εμφανίζεται να κάνει πολλά πράγματα για να την ανακόψει.  

Δεν πρόκειται απλώς για τη διείσδυση της Τουρκίας στην ιστορική περιοχή του Σαντζάκ, που κατοικείται κατά πλειονότητα από Βόσνιους μουσουλμάνους. Σύμφωνα με πληροφορίες, τουρκικά κεφάλαια έχουν τοποθετηθεί στον χρηματοπιστωτικό-τραπεζικό τομέα της Σερβίας, σε κρατικά ΜΜΕ, με την κυβέρνηση της χώρας να μην προβληματίζεται από αυτή την ενίσχυση των σχέσεων, αλλά να την ευνοεί. Υπενθυμίζεται πως η Ελλάδα έχει ενθαρρύνει επενδύσεις άλλων μουσουλμανικών κρατών (όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) στη Σερβία, ακριβώς προκειμένου να μετριαστεί η τουρκική επιρροή. 

Οι πτυχές μιας πιθανής αναγνώρισης του Κοσόβου έχουν μελετηθεί επισταμένως.  

Ενα από τα βασικά επιχειρήματα KATA μιας αναγνώρισης ήταν το προηγούμενο που θα μπορούσε να δημιουργηθεί για ζητήματα αμιγώς ελληνικών συμφερόντων, όπως το Κυπριακό. 

Ωστόσο, από τη μελέτη της απόφασης 141 της 22ας Ιουλίου 2010 του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για τη συμβατότητα της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας του Κοσόβου, προκύπτει ότι οι δύο περιπτώσεις αντιμετωπίζονται ως εξαρχής διαφορετικές. Μάλιστα, στη σελίδα 40 (παράγραφος 114) της απόφασης γίνεται παραπομπή στο ψήφισμα 1251 του Συμβουλίου Ασφαλείας (Σ.Α.) του ΟΗΕ (29 Ιουνίου 1999), όπου επισημαίνεται ότι το Σ.Α. «επαναβεβαιώνει τη θέση του ότι μια διευθέτηση στο Κυπριακό πρέπει να βασίζεται σε ένα κράτος στην Κύπρο, με μία κυριαρχία και μία διεθνή προσωπικότητα και μία ιθαγένεια, με διασφαλισμένη την ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητά του». Στην αμέσως επόμενη παράγραφο επισημαίνεται πως η περίπτωση του Κοσόβου βρίσκεται «σε αντίθεση» («by contrast»), καθώς το Σ.Α. του ΟΗΕ δεν έχει αποφανθεί επί της κατάστασης που θα πρέπει να χαρακτηρίζει το Κόσοβο.

Είναι απολύτως σαφές ότι πιθανή αναγνώριση του Κοσόβου από την Ελλάδα...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ποια θα είναι η «επόμενη» Τουρκία;

Του ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ

Η Τουρκία στις ημέρες μας είναι ένα τεράστιο ερωτηματικό. Η πληθώρα των τίτλων της διεθνούς ειδησεογραφίας είναι ενδεικτική.  

Οι ισλαμιστές της κυβέρνησης Ερντογάν υπονομεύουν περαιτέρω την κληρονομιά του Ατατούρκ, περιγράφοντάς τον περίπου ως μειοδότη επειδή μετέτρεψε την Αγία Σοφία σε μουσείο.  

Ενας άνθρωπος του τουρκικού υποκόσμου αποκαλύπτει τις στενές σχέσεις του με το κυβερνών κόμμα και την ίδια την οικογένεια του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν

Η αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ μεταβαίνει στη Τουρκία κρατώντας καρότο και κραδαίνοντας μαστίγιο. 

Οι Τούρκοι πωλούν UAV στη Πολωνία. 

Οι Τούρκοι δημιουργούν μια μεγάλη βάση για drones/UAV στα Κατεχόμενα

Η τουρκική οικονομία οδεύει στα Τάρταρα. 

Ο κατάλογος είναι ατελείωτος. Και το ενδιαφέρον στην παρούσα φάση είναι ότι οι ειδήσεις προέρχονται κατά κύριο λόγο από μέσα ενημέρωσης που είναι στη συντριπτική πλειονότητά τους διεθνούς ή περιφερειακής εμβέλειας. Εν ολίγοις, δεν αποτυπώνονται σε ελληνικά Μέσα, τα οποία θα μπορούσαν να κατηγορηθούν για μεροληψία και μονομέρεια.

Δυστυχώς, το είδος των ειδήσεων που αφορούν την Τουρκία δεν έχει θετικές αποχρώσεις. Και πώς θα μπορούσε άλλωστε; Ακόμη και για αρνητικό σκοπό, πάντως, είναι ένδειξη της σημασίας που διαδραματίζει η Τουρκία για ένα χώρο ο οποίος συνδέει συμφέροντα, οικονομικά και πολιτικά, και εξελίξεις σε μια ευρύτερη περιοχή όπου συναντώνται τρεις ήπειροι. Μέσα στον γενικότερο ορυμαγδό των ειδήσεων που αφορούν την Τουρκία, είναι βέβαιο ότι στις πρωτεύουσες της Δύσης, η επί της αρχής συμφωνία για την προώθηση μιας κάποιας (έστω τυπικής) θετικής ατζέντας ανάμεσα στην Αγκυρα και στην Αθήνα ηχεί ευχάριστα. Από την πλευρά της Αθήνας, ένα διάλειμμα είναι, προφανώς, καλοδεχούμενο, ωστόσο είναι και απολύτως σαφές πως κάθε κίνηση καλής θέλησης από την πλευρά της Αγκυρας γίνεται δεκτή με τεράστια καχυποψία.

Η ανησυχία στη Δύση είναι πολύ ευρύτερη και αφορά τη μελλοντική κατεύθυνση της Τουρκίας.  

Η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογάν δύσκολα θα βελτιωθεί, αν και ο ίδιος είναι δεδομένο πως θα κάνει οτιδήποτε περνάει από τη δύναμή του για να παραμείνει γαντζωμένος στην εξουσία. 

Είτε το 2023 είτε νωρίτερα, θα πρέπει να γίνουν στη Τουρκία εκλογές. 

Ακόμη και αν ο Ερντογάν χάσει τις εκλογές ή καταρρεύσει νωρίτερα, τι θα βρεθεί στη θέση του; Θα υπάρξει επιστροφή στην κεμαλική πολιτική πεπατημένη; Ή ο νέος ηγέτης θα αδράξει την ευκαιρία ώστε να εκμεταλλευθεί τις προεδρικές υπερεξουσίες που δόμησε ο Ερντογάν για τον εαυτό του;  

Δυστυχώς ή ευτυχώς...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η γεωπολιτική απογύμνωση της Ε.Ε.


Του ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ

Η υπόθεση του Ρομάν Προτάσεβιτς και της απαγωγής του από τις λευκορωσικές υπηρεσίες, έπειτα από μιαν αδιανόητη κρατική αεροπειρατεία, είναι σίγουρα ενδεικτική της αυθάδειας ενός δικτάτορα όπως ο Αλεξάντερ Λουκασένκο. Είναι όμως και ένα ενδεικτικό παράδειγμα της βασικής αδυναμίας που χαρακτηρίζει την Ε.Ε. και, κυρίως, την ομάδα ηγετικών χωρών. Πολλές φορές αναλύεται η συμπεριφορά μεμονωμένων κρατών (της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας, ακόμη και της –εκτός Ε.Ε. αλλά εντός ευρωπαϊκού φιλοσοφικού γίγνεσθαι– Βρετανίας), αλλά και της θεσμικής εκπροσώπησης της Ενωμένης Ευρώπης, ως αποτέλεσμα της απόκλισης των στρατηγικών συμφερόντων.  

Οι σπασμωδικές αντιδράσεις που ακολούθησαν μαρτυρούν το πραγματικό πρόβλημα των Ευρωπαίων. Εχουν ξεχάσει πώς μπορεί να παιχτεί το διεθνές παιχνίδι απέναντι σε αντιπάλους οι οποίοι είτε αδιαφορούν για τη διπλωματική γλώσσα είτε επιθυμούν να κάνουν ανέξοδη επίδειξη δυνάμεων για εσωτερική κατανάλωση.

Ακόμη και αν κάποιος αντιλαμβάνεται τα πράγματα με όρους απόλυτου κυνισμού, η Λευκορωσία είναι μια περίπτωση την οποία η Ε.Ε. μπορεί να αξιοποιήσει για να κάνει μάλλον ανέξοδη επίδειξη ισχύος. Ο Αλεξάντερ Λουκασένκο δεν είναι Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η Λευκορωσία δεν είναι Τουρκία, και πολύ περισσότερο δεν είναι Ρωσία. Ο Λουκασένκο είναι ένας απονομιμοποιημένος δικτατορίσκος, ο οποίος εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι η Ρωσία δεν επιθυμεί μία ακόμη δυτικότροπη κυβέρνηση να βρεθεί σε απόσταση βολής από τα δυτικά σύνορα της Ρωσίας. Οπως φάνηκε και κατά τους προηγούμενους μήνες η Μόσχα στηρίζει μάλλον απρόθυμα τον Λουκασένκο, σχεδόν νομοτελειακά, επειδή δεν μπορεί να βρεθεί στην άλλη πλευρά υποστηρίζοντας μια λύση που θα επιβληθεί από τη Δύση. Γνωρίζει, βεβαίως, το Κρεμλίνο ότι στο Μινσκ δεν μπορούν να κινηθούν σε τροχιά ρήξης. Η ίδια η Σβετλάνα Τιχανόφσκαγια, επικεφαλής της λευκορωσικής αντιπολίτευσης, στην πρόσφατη συνέντευξή της στην «Κ», υπερασπίστηκε την ουδετερότητα της χώρας της και την εκ των ων ουκ άνευ προδιάθεση για καλές σχέσεις με τη Μόσχα.

Σε αυτήν τη φάση η Ευρώπη, προχώρησε σε μια σειρά από κυρώσεις, κάποιες από αυτές διοικητικού χαρακτήρα, άλλες επί προσώπων, σίγουρα όμως όχι τέτοιες που να τρομάξουν τον απομονωμένο δικτάτορα του Μινσκ. 

Γεννάται, λοιπόν, το ερώτημα:  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Κομβικό ερώτημα: Μετά τη Μέρκελ;

Του Βασίλη Νέδου

(...) Ο διάλογος για την κατάσταση στις ΗΠΑ μονοπωλεί το ενδιαφέρον των συζητήσεων.  

Ωστόσο, λίγος έως ελάχιστος λόγος γίνεται για το πρόσωπο που είναι lame duck τους τελευταίους μήνες και έχει πολύ πιο κρίσιμο και άμεσο ρόλο να διαδραματίσει στα ευρωπαϊκά και ελληνικά πράγματα: την καγκελάριο της Γερμανίας Αγκελα Μέρκελ.

Η κ. Μέρκελ βρίσκεται στην έξοδο από την καγκελαρία για σχεδόν έναν χρόνο και η κατάσταση αυτή αναμένεται να διαρκέσει για τουλάχιστον ακόμη έναν, αν υπολογιστεί η περίοδος που απαιτείται για τις εκλογές, αλλά και για τις πάντα βραδείες διαπραγματεύσεις για τη συγκρότηση κυβερνητικού συνασπισμού.

Οσο και αν καμώνονται κάποιοι ότι στο τέλος της ημέρας δεν έχει ιδιαίτερη σημασία για τα αμιγώς ελληνικής φύσεως ζητήματα αν στο Βερολίνο υπάρχει ισχυρή κυβέρνηση ή όχι, μια ματιά στην αδυναμία της Γερμανίας να επιβάλει την άποψή της σε ζητήματα όπως το Ταμείο Ανάκαμψης για την πανδημία, από το οποίο και η Αθήνα αναμένει σημαντικούς πόρους για τους επόμενους μήνες, είναι ενδεικτική.

Ας μη γελιόμαστε, δίχως το Βερολίνο σε λειτουργική κατάσταση η Ευρώπη είναι πρακτικά αδύνατον να αποκτήσει κάποιον προσανατολισμό, ακόμα και στα ζητήματα που θεωρητικά η Γερμανία εμφανίζεται μάλλον διστακτική, όπως η εξωτερική πολιτική και η άμυνα, που τόσο πολύ συζητιούνται τελευταία στην Ελλάδα.

Εν Αθήναις γίνεται, επίσης, συνέχεια λόγος για τον ρόλο που διαδραματίζει η Γαλλία. Το γεγονός είναι αδιαμφισβήτητο. Ομως η Γαλλία, όποια και αν είναι η βούληση του προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, δεν μπορεί να ηγηθεί μόνη της.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, ο ρόλος αυτός αναλογεί στην πάντα απρόθυμη Γερμανία.  

Τα τελευταία 15 χρόνια η Ελλάδα πέρασε μια σειρά από κρίσεις. Ολες με τη Μέρκελ, ανεξαρτήτως πολιτικού «καιρού» στην Αθήνα. Ποιος θα είναι ο διάδοχός της είναι ίσως...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΗΠΑ: Η απρονοησία του φιλελεύθερου κατεστημένου

Του ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του φιλελεύθερου κατεστημένου των ΗΠΑ και της Ευρώπης συνδέεται με μια κορυφαία, όπως φαίνεται, αδυναμία κατανόησης. Ότι στις δυτικές κοινωνίες υπάρχουν τμήματα των κοινωνιών που βρίσκονται προσκολλημένα σε θεάσεις του κόσμου οι οποίες στο φιλελεύθερο μυαλό είναι «παραδοσιακές», «ξεπερασμένες», «οπισθοδρομικές»

Η εννοιολογική διαμάχη για τους εντός εισαγωγικών όρους, ίσως τελικά δεν έχει μεγάλη σημασία. Υπάρχει όμως ένα υπερκείμενο ζήτημα, πάντα εκεί, αυτό της κοσμοθεωρίας. Αυτού, δηλαδή, του διανοητικού αποτελέσματος που αποτελεί ένα, όχι πάντα σαφές, μείγμα, του τρόπου με τον οποίο μεγάλωσε, διαμορφώθηκε και προσέλαβε τον κόσμο γύρω του ο καθένας.

Ένας λευκός κάτοικος της Λουιζιάνα ή του Μισσισίπι, αν δεν αισθάνεται προσβεβλημένος, δυσκολεύεται να κατανοήσει γιατί απαγορεύθηκε η σημαία της Συνομοσπονδίας, ακόμα και αν δεν θεωρεί εαυτόν ρατσιστή ή σύμφωνο με την απάνθρωπη ιστορία των διακρίσεων κατά των μαύρων στον αμερικανικό Νότο. 

Ένας ισπανόφωνος, ευσεβής καθολικός ίσως δεν αισθάνεται άνετα με την προώθηση προτύπων τα οποία έρχονται – κατ’ αυτόν – σε σύγκρουση με την κουλτούρα του. 

Ένας «νοικοκύρης», όπως θα λέγαμε στα ελληνικά, μαύρος, ίσως αισθάνεται ότι η βία που ξέσπασε μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ, απειλεί να χαρακτηρίσει συλλήβδην ως ταραχοποιούς τους πάντες, εντείνοντας την ανεξέλεγκτη αστυνομική αυθαιρεσία. 

Τα παραδείγματα δεν έχουν τέλος σε μια χώρα που από την ίδρυσή της, λειτούργησε ως χωνευτήρι θρησκειών, ιδεών, πολιτιστικών επιρροών και πληθυσμών. 

Η συζήτηση για την ταυτότητα, πολύ περισσότερο για την αμερικανική ταυτότητα, η οποία είναι ένα όχι ευδιάκριτο για τον μέσο Έλληνα, μείγμα και σίγουρα πολύ λιγότερο μονολιθική απ’ όσο μπορεί να μοιάζει, είναι ατελείωτη.

Ανεξάρτητα από το αν ο Ντόναλντ Τραμπ επανεκλεγεί ή όχι, είναι βέβαιο ότι το μήνυμά του παρέμεινε ισχυρό και, σε αριθμούς, επεκτάθηκε σε ομάδες του πληθυσμού (λχ. στους ισπανόφωνους).  Αν και ο Τζο Μπάιντεν διεξήγαγε μια πραγματικά υπέροχη εκστρατεία, όντας ο ίδιος ένα ζωντανό παράδειγμα ήθους και αξιοπρέπειας, δεν έριξε τον αντίπαλο στο καναβάτσο, παρότι ο κυνισμός και η πολιτική διαχείριση του Ντόναλντ Τραμπ έχουν ως τώρα στοιχίσει τη ζωή σε 233.000 Αμερικανούς, λόγω του κορωνοϊού. Και δεν φταίει τόσο ο Μπάιντεν για την εξέλιξη, αλλά τα κατ’ επάγγελμα – ή κατά συνήθεια – ηχεία του αποκαλούμενου (ανακριβώς κατά την άποψη του γράφοντος) φιλελεύθερου αφηγήματος, το οποίο έχει ως προμετωπίδα το «ηθικό πλεονέκτημα», την «ηθική ανωτερότητα», έναντι του Τραμπ. Αυτό που – πολλές φορές καταχρηστικά – αποκαλείται και «πολιτική ορθότητα».

Η αποσύνδεση αυτού του κατεστημένου από τις λαϊκές μάζες, τα (όχι μόνο) «λευκά σκουπίδια» όπως υποτιμητικά ονομάζονται άνθρωποι που αντιλαμβάνονται την παγκοσμιοποίηση ως απειλή και πιθανότατα δεν έχουν ακούσει ποτέ το κήρυγμα των φιλελεύθερων διανοητών για τον ψηφιακό κόσμο που έρχεται, είναι η γενεσιουργός αιτία του Τραμπ και όλου αυτού του φαινομενικά ασυνάρτητου πολιτικού μηνύματος το οποίο εξακολουθεί να εκπέμπεται από τον άλλοτε παγκόσμιο φάρο της δημοκρατίας.

Είναι απολύτως βέβαιο ότι η Δύση...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Από την αναμονή στο ρεαλισμό

Του ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ

Η ανακοινωμένη από τον ίδιο τον πρωθυπουργό επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια, στα δυτικά της ηπειρωτικής Ελλάδας μάλιστα με προσδιορισμένο ως νότιο άκρο το Ταίναρο (το μεσαίο από τα νότια ακρωτήρια της Πελοποννήσου) πέρα από καθαυτή την εξέλιξη, αποτελεί ένα ακόμη δείγμα της μετακίνησης της κυβέρνησης από τη γραμμή της αναμονής στην ενεργοποίηση όλων των δυνατοτήτων που δίνει το Διεθνές Δίκαιο, σε συνέχεια, μάλιστα, των συμφωνιών για ΑΟΖ με Ιταλία και Αίγυπτο.  

Μετά τις ανακοινώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη, η φυσιολογική εξέλιξη είναι αρχικά η κατάθεση ενός νομοσχεδίου με το οποίο θα ανακοινώνονται οι γραμμές βάσης από τις οποίες αρχίζουν να μετρούν τα 12 μίλια αιγιαλίτιδας ζώνης (ή χωρικών υδάτων). Οι γραμμές βάσης ενώνουν τα χερσαία άκρα που οριοθετούν έναν κόλπο ο οποίος «κλείνει» (μετατρέπεται δηλαδή σε ζώνη απόλυτης κυριαρχίας), με αποτέλεσμα τα 12 ναυτικά μίλια να μετρούν από εκεί και όχι από την ξηρά. Με βάση τις ανακοινώσεις του πρωθυπουργού, αυτό σημαίνει «κλείσιμο» κόλπων όπως ο Αμβρακικός, ο Κορινθιακός και ο Μεσσηνιακός (από το Ταίναρο έως τη νησίδα Βενετικό). Εν συνεχεία, αφού ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία, τότε θα είναι έτοιμο το νομοσχέδιο για την επέκταση από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια.

Η επιλογή της κυβέρνησης να προχωρήσει ως το Ταίναρο, αν και ο κ. Μητσοτάκης επιφυλάχθηκε για επέκταση και στην υπόλοιπη επικράτεια, αποτελεί ένδειξη της βούλησης της Αθήνας σε αρχική φάση να μην προχωρήσει δυτικότερα προς περιοχές που θεωρούνται ως ευρισκόμενες στο Αιγαίο πέλαγος, κάτι που– όπως είναι γνωστό – η Τουρκική Εθνοσυνέλευση έχει περιγράψει ως «αιτία πολέμου» (Casus Belli) ήδη από το 1996. Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση επιλέγει συνειδητά την τμηματική επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης, αφήνοντας προς το παρόν περιθώρια για διαπραγματεύσεις, εφόσον, βεβαίως, αυτές προχωρήσουν. 

Η προηγούμενη βερσιόν τμηματικής επέκτασης, εκείνη του Νίκου Κοτζιά (όπως είχε ανακοινωθεί από τον ίδιο κατά την τελετή παράδοσης του υπουργείου τον Οκτώβριο του 2018), έφθανε ως τα Κύθηρα και είχε καταλάβει εξαπίνης τον τότε πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα.  

Η επιλογή του Ταινάρου φαίνεται ότι γίνεται με βάση την γεωγραφική πραγματικότητα αλλά και τις συμφωνίες της χώρας. Ως Αιγαίο πέλαγος νοείται ότι βρίσκεται ανατολικά της γραμμής από τον Κάβο-Μαλέα και τα Κύθηρα, βόρεια της Κρήτης και δυτικά της Ρόδου, Κάσου Καρπάθου. Θα ήταν προβληματική μια απεικόνιση επέκτασης της αιγιαλίτιδας ζώνης από τα 6 στα 12 ν.μ. μόνο στα δυτικά των Κυθήρων. Επιπλέον έως το Ταίναρο η επέκταση είναι κατοχυρωμένη προς δυσμάς, καθώς με βάση και αυτό το ακρωτήριο έγινε το ανατολικό άκρο της οριοθέτησης ΑΟΖ (1977) και υφαλοκρηπίδας (2020) με την Ιταλία.

Ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης διευκρίνισε ότι όπου η απόσταση μεταξύ των ακτών είναι μικρότερη των 24 μιλίων, τότε εφαρμόζεται αναγκαστικά η αρχή της μέσης γραμμής, δηλαδή του μέσου της απόστασης ανάμεσα στις ελληνικές και άλλες αντικείμενες ακτές. Αυτή η αναφορά «φωτογραφίζει» την Αλβανία, η οποία επικαλούμενη την ουσιαστική παύση της λειτουργίας του συνταγματικού δικαστηρίου της χώρας, δεν προχωρά σε καμία οριοθέτηση με την Ελλάδα, ήδη από το 2009. Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας αναλαμβάνει την ειδική αυτή αποστολή αν και υπό τις παρούσες, αντικειμενικές συνθήκες, η επιτυχία της παραμένει εξαιρετικά αμφίβολη. Ωστόσο εκτιμάται ότι στο βόρειο άκρο της περιοχής που ανακοινώθηκε περιλαμβάνεται και η επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στα Διαπόντια νησιά, βόρεια της Κέρκυρας.

Η ανακοίνωση της τμηματικής επέκτασης ευλόγως φέρνει στην επιφάνεια και την  διχογνωμία που υπάρχει για την αναγκαιότητά της. Η ίδια η ΝΔ αποτελεί ένα κόμμα βαθιά διχασμένο ως προς την ανάγκη η επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης να γίνει τμηματικά και όχι σε ολόκληρη την επικράτεια, καθώς κάτι τέτοιο θα αποτελούσε έμμεση επιβεβαίωση της τουρκικής θεωρίας ότι το Αιγαίο αποτελεί μια θάλασσα ειδικών συνθηκών. Η κυβέρνηση θα διασκεδάσει αυτές τις εντυπώσεις, καθώς στο νόμο θα περιλαμβάνεται σαφής αναφορά στο δικαίωμα επέκτασης της αιγιαλίτιδας ζώνης και στο Αιγαίο από τα 6 στα 12 ν.μ.

Ωστόσο ο συμβολισμός της κίνησης του κ. Μητσοτάκη είναι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Δέκα ερωτήσεις και απαντήσεις για την κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο

Toυ ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ

Η αναγγελία Τουρκικών ερευνών σε μια περιοχή η οποία έχει αδειοδοτηθεί για λογαριασμό της ΤΡΑΟ από το 2012 ευλόγως οδήγησε το σύνολο των Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΔ) και του κρατικού μηχανισμού σε ύψιστο επίπεδο επιφυλακής. Η Αθήνα αναμένει να διαπιστώσει πότε θα κινηθεί το ερευνητικό πλοίο Ορούτς Ρέις από την Αττάλεια προς μια περιοχή που βρίσκεται εντός της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας, για σεισμικές έρευνες, με τις οποίες παραβιάζονται εκ των πραγμάτων τα Ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.  


Ποια όμως είναι τα δεδομένα;
 
1. Που βρίσκεται αυτή η περιοχή;
Η θαλάσσια περιοχή με την οποία η Υδρογραφική Υπηρεσία Αττάλειας δέσμευσε για σεισμικές έρευνες από τις 21 Ιουλίου έως τις 2 Αυγούστου, βρίσκεται σε απόσταση 100 ναυτικών μιλίων (ν.μ.) από το Καστελόριζο και περίπου 200 ν.μ. από την Ανατολική Κρήτη. Η Οδηγία προς Ναυτιλομένους (NAVTEX) υπ’ αριθμόν 977/20 που εκδόθηκε από την Υδρογραφική Υπηρεσία Αττάλειας δεσμεύει για σεισμικές έρευνες μια περιοχή η οποία ξεκινά ανατολικά από σημείο εντός της Κυπριακής υφαλοκρηπίδας, περιλαμβάνει ένα τμήμα της Τουρκικής και κατά 60-65% βρίσκεται εντός της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

2. Γιατί η Τουρκία προχώρησε σε αυτή την κίνηση;
Όπως αναφέραμε ήδη στην «Κ» της Κυριακής, η Άγκυρα έχει αδειοδοτήσει την (κρατική) Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίων (ΤΡΑΟ) για περιοχές όπως αυτή, ήδη από το 2012. Οι άδειες αυτές, είναι δηλαδή, ενεργές. Η Τουρκία θεωρεί παλαιόθεν την θαλάσσια περιοχή από τον 28ο μεσημβρινό (μια νοητή γραμμή που «κόβει» τη Ρόδο στη μέση) μέχρι και τον 32ο μεσημβρινό (λίγα μίλια έξω από την Πάφο), ως ζώνη αποκλειστικών δικαιωμάτων της σε αέρα, θάλασσα και υπέδαφος.

3. Γιατί η Ελλάδα έθεσε σε αυξημένη επιφυλακή το σύνολο των Ενόπλων Δυνάμεων;
Η Αθήνα γνωρίζει καλά ότι μια σημειακή κρίση σε μια περιοχή τόσο απομακρυσμένη από τα βασικά σημεία υποστήριξης και ανεφοδιασμού του Πολεμικού Ναυτικού και της Πολεμικής Αεροπορίας, θα είναι αρκετά απαιτητική για τις Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΔ). Οπότε θέτοντας σε επιφυλακή το σύνολο των ΕΔ από το Καστελόριζο έως τον Έβρο, στέλνει μήνυμα προς την Άγκυρα, ότι δεν προτίθεται να επιτρέψει την εξέλιξη της κρίσης σε ένα σημείο το οποίο επιλέγηκε προκειμένου, ακριβώς, να εξυπηρετεί τους σκοπούς των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΤΕΔ). Σε περίπτωση ανάφλεξης, η κρίση δεν θα είναι σημειακή, όπως προ μηνός προειδοποίησε εύγλωττα ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνος Φλώρος.

4. Γιατί οι ΗΠΑ μιλούν για «διαφιλονικούμενα ύδατα», ενώ έχουν μια πολύ πιο σκληρή ρητορική στο ζήτημα του Τουρκολιβυκού μνημονίου;
Στην περίπτωση του Τουρκολιβυκού μνημονίου παραβιάζονται ευθέως και κατάφωρα τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στα ανατολικά Δωδεκάνησα και την Κρήτη. Αντιθέτως, η συγκεκριμένη περιοχή δεν έχει οριοθετηθεί βάσει κάποιας διεθνούς συμφωνίας, οπότε η Ουάσιγκτον λαμβάνει αποστάσεις.

5. Γιατί, τότε, η Ελλάδα αντιδρά;
Διότι η περιοχή βρίσκεται εντός της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας, με βάση την Ελληνική άποψη. Η κυριαρχία στην υφαλοκρηπίδα αποτελεί κυριαρχικό δικαίωμα ab initio (εξ’ υπαρχής) και ipso facto (αυτοδικαίως). Εάν η Αθήνα επιτρέψει παραβίαση αυτού του δικαιώματός της, είναι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΤΟΥΡΚΙΑ: Η τουρκική εκκρεμότητα

Κάτι συμβαίνει στην Τουρκία τους τελευταίους μήνες που δεν είναι ευκρινές για τον υπόλοιπο κόσμο. Το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών στην Κωνσταντινούπολη έδειξε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το άστρο του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θαμπώνει, ενώ οι πρώτες κινήσεις αμφισβήτησης μέσα από το ίδιο το ΑΚΡ υποδεικνύουν πως οι επιλογές που θα γίνουν τα επόμενα χρόνια στο εσωτερικό της Τουρκίας ίσως δεν έχουν τη σφραγίδα του συγκεκριμένου πολιτικού ανδρός. Είναι, βεβαίως, νωρίς να μιλάει κάποιος για «διαδοχή» του κ. Ερντογάν, ωστόσο είναι απολύτως σαφές ότι η μονοκρατορία του στην Τουρκία βρίσκεται υπό αμφισβήτηση.

 
Η αμφισβήτησή του δεν οφείλεται αποκλειστικώς και μόνον στην εξωτερική πολιτική του. Αντιθέτως, η εξωτερική πολιτική που ακολουθεί δείχνει πως τυγχάνει γενικής αποδοχής, όπως φάνηκε και από την υποστήριξη του αντιπολιτευόμενου CHP στην υπόθεση των S-400. Σε γενικές γραμμές ο κ. Ερντογάν υλοποιεί το δόγμα του Κεμάλ Ατατούρκ, βάσει του οποίου η Τουρκία έπρεπε να είναι ταυτόχρονα «μέσα και έξω» από όλες τις συμμαχίες προκειμένου να τις χρησιμοποιεί ή όχι, ανάλογα με τα συμφέροντά της.

 
Η μοναδική περίοδος κατά την οποία η Τουρκία υπήρξε μια χώρα του δυτικού συστήματος ήταν αυτή του Ψυχρού Πολέμου, όταν χρειαζόταν τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ ως αντίβαρο στις σοβιετικές μεραρχίες που στάθμευαν στα ανατολικά σύνορά της. Ακόμη και τότε, όμως, η τουρκική ηγεσία δεν δίστασε να προχωρήσει στην εισβολή, όταν θεωρήθηκε ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο διασφαλιζόταν το μαλακό υπογάστριο της χώρας.

 
Ωστόσο, η εσωτερική πολιτική του κ. Ερντογάν φαίνεται πως οδηγεί την τουρκική οικονομία σε παρατεταμένο αδιέξοδο, ένα βήμα πριν το ΔΝΤ.  


Η σύγκρουση με τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. έχει ευρύτερες επιπτώσεις για την Τουρκία και αυτό καταγράφεται στις πληθωριστικές πιέσεις, στην ανοδική πορεία της ανεργίας και στη μείωση της αξίας του τουρκικού νομίσματος.


Παράλληλα, η ισλαμιστική ατζέντα του κυβερνώντος κόμματος δεν είναι ελκυστική σε πολύ μεγάλα τμήματα της τουρκικής κοινωνίας


Ανεξαρτήτως των εξελίξεων την αμέσως επόμενη περίοδο, είναι απολύτως σαφές ότι στην Τουρκία...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Παζλ Ιστορίας και γεωγραφίας



Στην... προαιώνια συζήτηση αν η μοίρα ενός κράτους ή ενός λαού καθορίζεται από την Ιστορία ή τη γεωγραφία, η Ελλάδα έχει να προσφέρει πολλά. Τα τελευταία χρόνια, κυρίως λόγω της αστάθειας που επικρατεί στην Ανατολική Μεσόγειο, ο «αναπόφευκτος» χαρακτήρας της γεωγραφίας έχει επιστρέψει. Η Ελλάδα παρουσιάζεται ως σχεδόν νομοτελειακά δεμένη με τις τεκτονικές αλλαγές που συμβαίνουν στην περιοχή. Δεν υπάρχει ούτε ένας λογικός άνθρωπος που να μην αντιλαμβάνεται ότι η ασταθής και επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο μπορεί να οδηγήσει ανά πάσα στιγμή σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Το σύγχρονο ελληνικό κράτος ουδέποτε συμβιβάστηκε με τη γεωγραφία του.


Τα βράχια, οι μικρές πεδιάδες και τα νησιά δεν καθόρισαν την ιστορία του. Αντιθέτως. Το ελληνικό κράτος για δύο αιώνες αναπτύχθηκε, με τις ιδιαιτερότητές του, με τρόπο ο οποίος ουδέποτε το αποσύνδεσε από τις εξελίξεις στον πυρήνα της Ευρώπης.  


Σφυρηλάτησε ένα σχεδόν ομοιογενές έθνος σε μια επικράτεια που κατά τον 19ο αιώνα ήταν ένα παζλ, ακολουθώντας το αντίστοιχο κύμα σε όλη την Ευρώπη. 


Στους δύο παγκοσμίους πολέμους συντάχθηκε με τους νικητές, ενώ η Ελληνική Δημοκρατία, ύστερα από πολύ πόνο και αίμα, κατόρθωσε να επιβάλει μια ισορροπία σε μια περιοχή κλειστών συνόρων και εχθρικών γειτόνων.  


Εισήλθε στην Ε.Ε. και κατόρθωσε να δημιουργήσει τις συνθήκες για την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε αυτήν. 


Στα χρόνια της –διαλυτικής για περίοδο ειρήνης– κρίσης, οι νεότεροι βρήκαν διέξοδο στο εξωτερικό. Αλλά και όσοι έμειναν πίσω δεν κινούνται προς την κατεύθυνση κάποιας ιδιαίτερης διαδρομής.  


Προφανώς η Ελλάδα έχει τις ιδιαιτερότητές της, όπως η Γαλλία, η Ιταλία, η Γερμανία, η Ισπανία ή η Πολωνία έχουν τις δικές τους. Η κρίση μπορεί να γονάτισε την Ελλάδα, αλλά και η Ευρώπη μετασχηματίζεται.


Ως εκ τούτου το ερώτημα δεν είναι αν η Ελλάδα θα αφεθεί στη γεωγραφική μοίρα της (όποια και αν είναι αυτή). Αλλά...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Το δένδρο μας και το δάσος



Σύντομα το ελληνικό Κοινοβούλιο θα κληθεί να κυρώσει τη συμφωνία των Πρεσπών. Το τοξικό πολιτικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί, δυστυχώς απομακρύνει από τη μεγάλη εικόνα.  


Η Ελλάδα είναι μια χώρα του δυτικού status quo και προχώρησε σε μια διεθνή συμφωνία με την ΠΓΔΜ, ένα κράτος που διαθέτει μια σημαντική αλβανική μειονότητα. 


Η ΠΓΔΜ αποτελεί, επίσης, ένα από τα σημεία διείσδυσης της Τουρκίας στα Βαλκάνια, μέρος της γενικότερης νεο-οθωμανικής αφήγησης της Αγκυρας και προσπαθεί να γίνει μια χώρα status quo. 


Η παρακείμενη Βουλγαρία έχει σημαντικές ιστορικές και εθνολογικές «ανοιχτές» υποθέσεις με τους Σλαβομακεδόνες της ΠΓΔΜ. Είναι όμως και αυτή, μια χώρα status quo, μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ. 


Ανάμεσα σε αυτή την περιοχή υπάρχουν, αντιθέτως, δύο χώρες που αμφισβητούν τη διεθνή νομιμότητα και το status quo. Η μία βέβαια, στα ανατολικά των Βαλκανίων, είναι η Τουρκία και η άλλη η Αλβανία.


Περί της Τουρκίας τα περισσότερα είναι γνωστά. Η Αγκυρα διεκδικεί τη μερίδα του λέοντος των θαλασσών που την περιβάλλουν, μεγαλύτερη παρουσία στη Μέση Ανατολή και ευρύτερη επιρροή στα Βαλκάνια. 


Η Αλβανία δεν είναι τόσο θορυβώδης, αλλά υποσκάπτει σταθερά τη σταθερότητα στην περιοχή. Ακόμα και οι ΗΠΑ δεν θεώρησαν τη βίζα του πρωθυπουργού του Κοσόβου Ραμούς Χαραντινάι, λόγω της άρνησης της Πρίστινας να ανακαλέσει την επιβολή δασμού 100% στα εισαγόμενα προϊόντα από τη Σερβία και τη Βοσνία. Ανάμεσα στην Αλβανία και στο Κόσοβο δεν υπάρχουν τελωνεία, ενώ οι δύο χώρες διατηρούν κοινές πρεσβείες στο εξωτερικό. Την ίδια στιγμή, ο πρωθυπουργός της Αλβανίας και ο πρόεδρος της χώρας συγκρούονται, διότι ο Εντι Ράμα όρισε ως υπουργό Εξωτερικών έναν Κοσοβάρο, λίγο προτού υπαναχωρήσει. Σε αυτό το κλίμα Πρίστινα και Βελιγράδι συζητούν σοβαρά για ανταλλαγή εδαφών, ώστε οι ευρωατλαντικές προοπτικές και για τις δύο χώρες να ανοίξουν.  


Βορειότερα, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη αποτελεί μια άβολη εκκρεμότητα. Πέρα από ΝΑΤΟ, ΗΠΑ, Ε.Ε., η Ρωσία έχει ρόλο στην περιοχή, ο οποίος έχει βαθύτατες ιστορικές αναφορές. 


Η Κίνα αποτελεί, επίσης, έναν αναδυόμενο παίκτη και σε αυτή την περιοχή. 


Σε αυτή τη μεγάλη εικόνα, το ελληνικό πολιτικό σύστημα...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Η Ε.Ε. ενώπιον της Ιστορίας

Του ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ


Στις 11/11 συμπληρώθηκε ένας αιώνας από το τέλος της πρώτης μεγάλης ανθρωποσφαγής του 20ού αιώνα, του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. 


Στο τέλος του Μεγάλου Πολέμου, το 1918, η πολιτική εικόνα της Ευρώπης άλλαζε ριζικά, με νέα κράτη να ξεπηδούν σε περιοχές που άλλοτε βρίσκονταν εντός των ορίων της Γερμανίας, της Αυστροουγγαρίας ή της Ρωσίας. 


Ενα νέο σύστημα ιδεών, ο κομμουνισμός, εξαπλωνόταν μετ’ εμποδίων στην άλλοτε τσαρική Ρωσία, ενώ στην ηττημένη Γερμανία ο σπόρος της συνωμοσίας είχε ήδη αρχίσει να ριζώνει από την ενδεκάτη ώρα, της ενδεκάτης ημέρας, του ενδέκατου μήνα του 1918, όταν κηρύχθηκε κατάπαυση πυρός.


 Εκείνο που δεν γνώριζε κανείς τότε είναι ότι αναρίθμητα παιδιά που γεννήθηκαν το 1918 δεν θα ενηλικιώνονταν παρά μόνο για να σκοτωθούν, σε ακόμη μεγαλύτερους αριθμούς από τους γονείς τους, σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα.


Η εκ των υστέρων γνώση είναι προνόμιο των ζωντανών, εκείνων που κατόρθωσαν να επιβιώσουν


Ακόμη περισσότερο, είναι προνόμιο των μεταγενέστερων. 


Ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Εμανουέλ Μακρόν εξέφρασε  την έκπληξή του για τις ομοιότητες ανάμεσα στην περίοδο του Μεσοπολέμου και στη σημερινή εποχή. Ο Μακρόν βλέπει την Ευρώπη στο μέσον μιας εθνικιστικής αναδίπλωσης, εξαρτημένης από τις επιλογές τρίτων, με τον απομονωτισμό και τον κατακερματισμό να αποτελούν κυρίαρχη τάση. Ο εκφασισμός, τα fake news και οι απανταχού γκεμπελίσκοι της κακιάς ώρας, ως νέα εκδοχή της προπαγάνδας του Μεσοπολέμου, θα μπορούσαν να συμπληρώσουν την εικόνα που φιλοτέχνησε στην ιστοσελίδα Ouest-France ο Γάλλος πρόεδρος και, δυστυχώς, ανταποκρίνεται σε μεγάλο βαθμό στην πραγματικότητα.


Το μότο «lest we forget» (να μην ξεχνάμε), δανεισμένο από τον Κίπλινγκ, συνυφασμένο πια με την Ημέρα Μνήμης που εορτάζεται στη Δυτική Ευρώπη αλλά και στις χώρες της Κοινοπολιτείας, θα ακουστεί κατά κόρον. Ωστόσο, μοιάζει πια συμβατική ευχή, τελετουργικό μάντρα.  


Οι σύγχρονοι Ευρωπαίοι είναι «υπνοβάτες», αλλά σε έναν διαφορετικό κόσμο, μεγαλύτερο για αυτούς.  


Σε έναν κόσμο όπου...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πληθυσμιακή απίσχνανση

Toυ ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ


Οι δημογραφικές τάσεις που παρουσιάζουν την Ελλάδα ως μια περίπου ημιθανή, από πραγματικές δυνάμεις, χώρα συνιστούν την αποτύπωση μιας κατάστασης που εξελίσσεται γραμμικά τα τελευταία σχεδόν 10 χρόνια


Η ραγδαία απομείωση του πληθυσμού οφείλεται στην οικονομική κρίση, την οποία επιδείνωσαν λανθασμένες πολιτικές επιλογές μέσα και έξω από την Ελλάδα. Ωστόσο, υπάρχει μια διάσταση που δεν αποτυπώνεται στους αμείλικτους αριθμούς της πληθυσμιακής απίσχνανσης. Πρόκειται για το χάσμα ανάμεσα στις γενιές της κρίσης και σε εκείνες που προηγήθηκαν. Ισως το πλέον βασικό πρόβλημα της κρίσης είναι ότι ερμηνεύεται με όρους διακοπής μιας συνέχειας. Εν ολίγοις, η υφιστάμενη κρίση δεν γίνεται αντιληπτή ως μετάβαση, αλλά ως ρωγμή στον χρόνο, την οποία το κονίαμα των πολιτικών που λαμβάνονται μεταξύ των προγραμμάτων λιτότητας μπορούν να κλείσουν, να παραγεμίσουν. Δεν είναι τυχαίο ότι βασικό πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης ανάμεσα στο κόμματα (εξουσίας και μη) είναι η περικοπή των συντάξεων ή η μετάθεσή της στο μέλλον.


Η ελληνική κοινωνία δίνει μάχες οπισθοφυλακών. Μάχες οι οποίες είναι χαμένες προτού καν δοθούν. 


Το πρόβλημα ξεκινάει από το γεγονός ότι σε μια ολόκληρη γενιά που έχει μεγαλώσει μέσα στην κρίση έχει πρακτικά αφαιρεθεί το δικαίωμα όχι συνδιαμόρφωσης, αλλά ακόμα και άρθρωσης λόγου για την επόμενη μέρα. 


Αποτέλεσμα είναι, βέβαια, η μετανάστευση. Είναι πάντα εντυπωσιακό ότι στις στατιστικές ως πρώτος λόγος μετανάστευσης αναφέρεται η έλλειψη αξιοκρατίας. Αντίληψη διόλου παράδοξη, δεδομένου ότι στην Ελλάδα δεν επλήγη ούτε κατ’ ελάχιστον η ανέλιξη στο κράτος (και στον ευρύτερο δημόσιο αλλά και στον ιδιωτικό τομέα) με βασικό προσόν την κομματική ταυτότητα.


Εν ολίγοις, εκείνο που απαιτείται είναι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η επόμενη μέρα μετά το δημοψήφισμα στα Σκόπια



Η εξαιρετικά χαμηλή συμμετοχή στο δημοψήφισμα για την κύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών, οδηγεί τη γειτονική χώρα σε πιθανώς, ένα νέο κύκλο κρίσης με εξαιρετικά αβέβαια αποτελέσματα για το μέλλον της.  


Πρακτικά η ΠΓΔΜ βαδίζει πλέον σε αχαρτογράφητα νερά, καθώς, ανεξάρτητα από την όποια τύχη θα έχει η συμφωνία των Πρεσπών ανάμεσα στην Αθήνα και τα Σκόπια, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος υποδηλώνει ότι η υπόσχεση για ένταξη στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. δεν συνιστά τόσο ελκυστική προοπτική για τους πολίτες της χώρας. 


Το αποτέλεσμα γεννά ορισμένα ερωτηματικά που χρήζουν απάντησης.


- Γιατί κινητοποίησε τόσο μικρό κομμάτι του πληθυσμού;


Πρώτον, διότι η εκστρατεία του Ζόραν Ζάεφ καταφανώς δεν έπεισε. Παρά τις διαδοχικές ήττες των τελευταίων δύο χρόνων, το VMRO-DPMNE παραμένει το κόμμα με τον πιο αποτελεσματικό κομματικό μηχανισμό σε τοπικό επίπεδο, σε όλη τη χώρα.


Δεύτερον, οι δημόσιες δηλώσεις αξιωματούχων περί εγκυρότητας του δημοψηφίσματος ακόμη και αν η συμμετοχή κινηθεί κάτω του 50%, δημιούργησαν την αίσθηση σε πολλούς κατοίκους της ΠΓΔΜ ότι δεν απαιτείται η συμμετοχή τους για την έγκριση της συμφωνίας των Πρεσπών.


Τρίτον, η Συμφωνία των Πρεσπών έγινε αντιληπτή ως «ξεπούλημα» της εθνικής ταυτότητας και «υποταγή» στις ορέξεις των Αθηνών.


Τέταρτον, η παρέλαση Ευρωπαίων και Αμερικανών αξιωματούχων ενίσχυσε την αίσθηση «άνευ όρων παράδοσης».


Πέμπτον, επιβεβαιώθηκε η «αντισυστημική» δυναμική που τελικά αναπτύσσεται σε όλα τα δημοψηφίσματα στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Τα παραδείγματα είναι πολλά, το πλέον πρόσφατο και οικείο, είναι, φυσικά, εκείνο του 2015 στην Ελλάδα.


Έκτον, ο πραγματικός πληθυσμός στη γειτονική χώρα υπολογίζεται ότι βρίσκεται κάτω και από το 1,8 εκατ. που εμφανίζεται ως εγγεγραμμένο στους εκλογικούς καταλόγους. Ωστόσο, το συγκεκριμένο επιχείρημα είναι μάλλον περιορισμένης σημασίας, καθώς στις δύο προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις (εθνικές και τοπικές), στις κάλπες έσπευσαν άνω του ενός εκατ. ψηφοφόρων.


- Τι θα γίνει στο εξής;


Ήδη ο Ζόραν Ζάεφ ανακοίνωσε ότι θεωρεί πως υπάρχει επικράτηση του «ναι», έστω και σε δημοψήφισμα με συμμετοχή χαμηλότερη του 50%. Θα φέρει τη Συμφωνία στη Βουλή και θα προσπαθήσει να συγκροτήσει πλειοψηφία 2/3.  


Κάτι τέτοιο είναι, με βάση τα δεδομένα της στιγμής πρακτικά αδύνατον. Αν αποτύχει η κοινοβουλευτική διαδικασία, τότε ο κ. Ζάεφ είναι σχεδόν υποχρεωμένος να προχωρήσει σε εκλογές. Δεδομένου ότι η χθεσινή στάση του πρωθυπουργού αποτελεί ερμηνεία του Συντάγματος της ΠΓΔΜ, θεωρείται σχεδόν δεδομένο ότι με έναν ανάλογο τρόπο θα προχωρήσει και στην προκήρυξη εθνικών εκλογών.


Αυτό σημαίνει ότι πρακτικά πως η Αθήνα μπαίνει σε μακρά στάση αναμονής. Ήδη ο Πάνος Καμμένος θριαμβολογεί για την ψήφο των πολιτών της ΠΓΔΜ. Ωστόσο τα πράγματα είναι ελαφρώς πιο περίπλοκα: