"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΑΧΙΑΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΑΧΙΑΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΣΥΡΙΖΟΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο «γιος του Μπαρμπανίκου» δεν τα πάει και τόσο καλά…



Ανέλαβε τη δύσκολη δουλειά με τουπέ και αέρα του επιτυχημένου. «Νομίζω ότι ήμουν μια πολύ καλή επιλογή και με εχέγγυα. Εγώ δεν είμαι πατέρας του Νίκου, είμαι ο γιος του Μπαρμπανίκου. Ξέρετε τι σημαίνει Μπαρμπανίκος;» έλεγε με καμάρι σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή στις 4 Σεπτεμβρίου του 2017 ο Στέλιος Παππάς. 


Τότε, ήθελε να αποκρούσει τη μομφή ότι ανέλαβε πρόεδρος του Οργανισμού Αστικού Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης μόλις αυτός κρατικοποιήθηκε επειδή είναι ο πατέρας του υπουργού Νίκου Παππά. 


Εδώ που τα λέμε, ο Στέλιος Παππάς ήταν ιδανικός για τη δουλειά. Βαρύ όνομα στον χώρο, χωρίς πολιτικές βλέψεις και όχι Θεσσαλονικιός, άρα θα περνούσε χωρίς αντιδράσεις από τους Θεσσαλονικείς Συριζαίους. Επίσης, με περγαμηνές στους αγώνες, μπαρουτοκαπνισμένος. Αρα, δεν θα ίδρωνε το αυτί του εάν κι εφόσον τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά.  


Πράγματι, τα πράγματα δεν πήγαν καθόλου καλά. Η πρώτη κρατικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, έναν χρόνο μετά, μόνο στα θετικά της κυβέρνησης δεν μπορεί να πιστωθεί. Οι Θεσσαλονικείς αγκομαχούν περιμένοντας σε ρημαγμένες στάσεις λεωφορεία που καθυστερούν. Στριμώχνονται σε αυτά, πολλά εκ των οποίων δεν έχουν κλιματισμό, είναι παμπάλαια, τρίζουν, είναι βρώμικα, δεν εγγυώνται την ασφάλειά τους. Ο δείκτης δυσαρέσκειας από την παροχή του έργου των συγκοινωνιών στη Θεσσαλονίκη είναι στα ύψη. Σε δημοσκόπηση που δημοσιοποιήθηκε στην αρχή του καλοκαιριού, το 72% φέρεται δυσαρεστημένο από την κρατικοποίηση, λέγοντας ότι με το προηγούμενο καθεστώς οι συγκοινωνίες λειτουργούσαν καλύτερα. Το ζήτημα της κακής λειτουργίας των συγκοινωνιών, το ζούμε καθημερινά. Η αναμονή είναι μεγάλη, καθώς ο στόλος που κυκλοφορεί στους δρόμους είναι μειωμένος. Με νομοθετική ρύθμιση παρατάθηκε η «διάρκεια ζωής» των λεωφορείων, από τα 20 στα 23 έτη. Ετσι, προστέθηκαν 40 γερασμένα οχήματα που επρόκειτο να αποσυρθούν. Παρά την προσθήκη αυτήν όμως, ο στόλος έχει μειωθεί τόσο σε σχέση με αυτόν που ισχυριζόταν η διοίκηση του ΟΑΣΘ ότι έβγαζε τον πρώτο καιρό της κρατικοποίησης όσο και κατά την προηγούμενη, «αμαρτωλή περίοδο».  


Κακά τα ψέματα (και ήμασταν από τους πρώτους που έγραφαν δημοσίως για το φαύλο προηγούμενο καθεστώς στον ΟΑΣΘ): επί προηγούμενου καθεστώτος, υπήρχε συγκοινωνιακό έργο. Εβγαινες στη στάση και περνούσε λεωφορείο σε ελάχιστα λεπτά. 


Πλέον, όμως, υπάρχει σοβαρός χρόνος αναμονής, ενώ σε πολλές γραμμές τα λεωφορεία γεμίζουν από τις πρώτες στάσεις και δεν μπορούν να επιβιβάσουν επιβάτες στο μέσο της διαδρομής. 


Ενα μεγάλο πρόβλημα είναι και η κατάρρευση της τηλεματικής, κάτι στο οποίο ο ΟΑΣΘ (της «αμαρτωλής εποχής») υπήρξε πρωτοπόρος και που πια υπολειτουργεί ή δεν λειτουργεί καθόλου.  


Τα λεωφορεία βρίσκονται σε άθλια κατάσταση, εκπέμποντας ρύπους που καλό θα ήταν να μαθαίναμε εάν και σε τι ποσοστό επιβαρύνουν την ατμόσφαιρα της Θεσσαλονίκης. 


Παρόλο που ο Οργανισμός έγινε κρατικός, ακόμη δεν έχει ενεργοποιηθεί στη «Διαύγεια» ως όφειλε, με αποτέλεσμα τα έξοδά του να είναι άγνωστα, ενώ οι αναθέσεις γίνονται χωρίς καμιά διαφάνεια. Και τα έσοδά του, όμως, είναι άγνωστα, ενώ όλοι υποψιάζονται ότι έχουν μειωθεί δραματικά τα έσοδα από τα εισιτήρια, βλέποντας ότι ο κόσμος αποφεύγει να κόβει. Γνωρίζουμε ότι οι μισθοί των εργαζομένων μειώθηκαν περίπου κατά 18% καθώς και ότι εξοικονομήθηκαν τα χρήματα του μερίσματος που θα μοιραζόταν στους μετόχους (16 εκατομμύρια ευρώ). Ωστόσο, καταβάλλονται κανονικά οι κρατικές ενισχύσεις. Ταυτόχρονα, έχουν γίνει ανακατατάξεις στο προσωπικό κι εκφράζονται φόβοι ότι έχουν τοποθετηθεί σε σημαντικές θέσεις άτομα μειωμένων προσόντων. Στις αρχές Ιουλίου, ο πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος (Τμήμα Κεντρικής Μακεδονίας) Πάρις Μπίλλιας έστειλε επιστολή στον Στέλιο Παππά και τον Σάββα Παναγιωτίδη, αντίστοιχα πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο του ΟΑΣΘ, σχετικά με τη στελέχωση δυο θέσεων που είχαν προκηρυχθεί. Σύμφωνα με τον κ. Μπίλλια, για τη θέση του Προϊσταμένου του Τμήματος Γραμματείας και Προγραμματισμού εργασιών της Διεύθυνσης Συντήρησης επιλέχτηκε απόφοιτος ΤΕΙ Ζωικής Παραγωγής. Για τη θέση του Προϊσταμένου του Τμήματος Προμηθειών της Διεύθυνσης Οικονομικών Υπηρεσιών επιλέχθηκε απόφοιτος ΤΕΙ Λογιστικής. Να σημειωθεί ότι μεταξύ των υποψηφίων υπήρχαν και στελέχη του ΟΑΣΘ, Διπλωματούχοι Μηχανολόγοι Μηχανικοί απόφοιτοι Πολυτεχνικών Σχολών. 


Ο νέος Προϊστάμενος του Τμήματος Προμηθειών είναι στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, επικεφαλής της συνδικαλιστικής παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ στον ΟΑΣΘ. Ταυτόχρονα, παρατηρείται αύξηση των εγγραφών των εργαζομένων στο ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που κακόβουλοι αποδίδουν όχι σε ιδεολογικό ασπασμό αλλά σε προσδοκία για κατάληψη θέσης στον Οργανισμό. 


Ο Στέλιος Παππάς...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΟ ΚΗΦΗΝΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Θεσσαλονίκη, ρεζίλι-city



Τον Μάιο του 2016, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης ανακοίνωσε την έναρξη λειτουργίας του Γραφείου Αστικής Ανθεκτικότητας, στο πλαίσιο της ένταξης της Θεσσαλονίκης στο πρόγραμμα «100 Ανθεκτικών Πόλεων» (100 Resilient Cities pioneered by the Rockfeller Foundation).  


Κανείς δεν καλοκατάλαβε τι σήμαινε αυτό, αλλά ακούγεται ωραίο. Μάλιστα, όρισε και αντιδήμαρχο Αστικής Ανθεκτικότητας. Δεν μακροημέρευσε, όμως. Τον Οκτώβριο του 2017 παραιτήθηκε, διότι ανέλαβε υψηλόβαθμη θέση στον οργανισμό των 100 ανθεκτικών πόλεων του Ιδρύματος Ροκφέλερ και «αναγκάστηκε» να μετακομίσει στο Λονδίνο. Εχοντας, δηλαδή, αποκτήσει μέσω της θεσμικής ιδιότητας την απαραίτητη τεχνογνωσία, αποκαταστάθηκε επαγγελματικά στον οργανισμό με τον οποίον συναλλασσόταν ως αντιδήμαρχος για λογαριασμό του δήμου Θεσσαλονίκης. Οσοι τόλμησαν να εκφράσουν την ενόχλησή τους για τέτοιου είδους διαδικασίες, στιγματίστηκαν ως μίζεροι που δεν θέλουν να βλέπουν νέους ανθρώπους να προοδεύουν. Ας είναι. Ορίστηκε άλλος αντιδήμαρχος, ανέλαβε τα καθήκοντά του και όταν έρθει η ώρα θα του ζητήσουμε να μας κάνει απολογισμό του έργου του.


Δεν μας αφήνουν, όμως, η άτιμη η ζωή και η καθημερινότητα να πλήξουμε σε αυτήν την πόλη. Από την προηγούμενη Τρίτη, ζούμε για μια ακόμη φορά το έργο «Η Θεσσαλονίκη διαλύεται», διότι η πόλη δεν έχει νερό, λόγω βλάβης σε αγωγό του δικτύου. Ναι, ξέρω, τώρα λέτε από μέσα σας ότι μιζεριάζω, ότι οι Θεσσαλονικείς γενικώς γκρινιάζουμε, ότι είμαστε επαρχιώτες και δεν ξέρω εγώ τι άλλο. Εάν μπείτε, όμως, στα παπούτσια ενός κατοίκου της Θεσσαλονίκης θα αλλάξετε άποψη.


Το 2017, η πόλη υπολειτουργούσε περίπου τις μισές μέρες. Ναι, καλά διαβάσατε. Υπολειτουργούσε. Ολόκληρο τον Ιανουάριο τον περάσαμε με παγωνιά, χιόνι σε σημείο να μην μπορούμε να κινηθούμε και τρομερές ζημιές στις υποδομές των κτιρίων. Οι ζημιές στις υποδομές έφερε έλλειψη νερού και θέρμανσης για δεκάδες χιλιάδες νοικοκυριά (μπορεί να λέω και λίγα). Πολλές από τις ζημιές δεν αποκαταστάθηκαν, λόγω οικονομικής στενότητας, ενώ άλλες αποκαταστάθηκαν το καλοκαίρι. Κανείς δεν σκέφτηκε να συστήσει πριν την παγωνιά στον κόσμο μέτρα ασφαλείας για τις σωληνώσεις, ώστε να μην παγώσουν και να μην προκληθούν τόσες ζημιές.


Από την άνοιξη αρχίσαμε να μην έχουμε λεωφορεία. Στις αρχές του καλοκαιριού ήρθε η απεργία στους εργαζομένους των δήμων, με αποτέλεσμα να συσσωρεύονται τόνοι σκουπιδιών. Παράλληλα, εμφανίστηκε το φυτοπλαγκτόν που κοκκίνισε τα νερά του Θερμαϊκού κι έφερε μια απαίσια μυρωδιά στην πόλη. Τον Ιούλιο κρατικοποιήθηκε ο Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών, με αποτέλεσμα την περαιτέρω απαξίωσή του και τεράστια ταλαιπωρία του επιβατικού κοινού. 


Τον Νοέμβριο έκλεισε λόγω έργων ο διάδρομος στο αεροδρόμιο «Μακεδονία» και λειτουργούσε μόνον με έναν τροχόδρομο, κάτι που προκάλεσε πάρα πολλά προβλήματα με καθυστερήσεις, ακυρώσεις και ματαιώσεις δρομολογίων. Ευτυχώς, τα έργα τελείωσαν στην ώρα τους και ο διάδρομος άνοιξε και πάλι στις αρχές Μαρτίου.


Σε όλο αυτό το διάστημα, υπολογίστε ότι όποτε ερχόταν ο πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη για τις ανάγκες του πρωθυπουργικού υποκαταστήματος ή για να τάξει κάτι, η πόλη έκλεινε. Η Θεσσαλονίκη έχει λίγους δρόμους, ένα κέντρο το οποίο κλείνει με το παραμικρό και καμιά οδό διαφυγής. Να σας εξομολογηθώ ότι με φίλους συζητάμε τι θα συμβεί σε περίπτωση που χρειαστεί να εκκενωθεί, λόγω π.χ. ενός σεισμού. Υπάρχει σχέδιο; Κανείς δεν ενημερώνει τον κόσμο, κανείς δεν ασχολείται και κανείς δεν ενοχλείται. Να σας αναφέρω χαρακτηριστικά ότι στις αρχές Αυγούστου (δηλαδή στην πιο νεκρή περίοδο για τη Θεσσαλονίκη) έκλεισε η οδός Τσιμισκή λόγω εμφάνισης των παικτών του «Survivor» σε ένα πολυκατάστημα, και παρέλυσε όλο το κέντρο!


Επίσης, πραγματοποιήθηκαν δυο επίσημες σύνοδοι με αρχηγούς κρατών, για τις ανάγκες των οποίων (των συνόδων) έκλεισε και πάλι η πόλη.


Από την περασμένη Δευτέρα έως και την Τετάρτη, πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη το «Περιφερειακό Αναπτυξιακό Συνέδριο Κεντρικής Μακεδονίας» που ολοκληρώθηκε με την ομιλία του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα. Η πόλη ξαναέκλεισε (στο δυτικό της κομμάτι) την Τετάρτη, λόγω διαδηλώσεων.  


Αλλά από την Τρίτη είχε αρχίσει το δράμα του νερού. Ή, μάλλον, της έλλειψης νερού. Λόγω βλάβης σε αγωγό, η Θεσσαλονίκη έχει μείνει από νερό. Ο κόσμος ταλαιπωρείται για άλλη μια φορά, την Παρασκευή έκλεισαν τα σχολεία που δεν είχαν νερό και αναρωτιέμαι τι να έκαναν άραγε οι άπλυτοι γονείς που βρέθηκαν μια εργάσιμη Παρασκευή με τα επίσης άπλυτα παιδιά σε ένα βρώμικο σπίτι, έτσι ξαφνικά. 


(...) Ας μην αναφέρω και...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: «Ο πατέρας του Νίκου» είναι το πρόβλημα;



Βρέθηκα το απόγευμα της Τετάρτης στην αμήχανη θέση να μην έχω νιώσει έκπληξη για την τοποθέτηση του Στέλιου Παππά στη θέση του προέδρου του ΟΑΣΘ και να μη θεωρώ το σοβαρότερο ζήτημα σε αυτήν την υπόθεση το ότι πρόκειται για τον πατέρα του υπουργού Νίκου Παππά, σε αντίθεση με όλον τον υπόλοιπο κόσμο.


Για την οικονομία της συζήτησης, να δεχτώ όλα τα επιχειρήματα περί οικογενειοκρατίας και αναξιοκρατίας των επικριτών της τοποθέτησης. Να δεχτώ και ότι αυτό συμβαίνει σε βάρος άλλων άξιων ανθρώπων με προσόντα, κι ότι περνάει λάθος μηνύματα. Αλλά υπάρχουν κάποιες άλλες παράμετροι οι οποίες για εμάς τους Θεσσαλονικείς αποτελούν casus belli.

Το κυριότερο είναι το δούλεμα. 


Ο Στέλιος Παππάς, λέει, «όταν είδε ότι οι εργαζόμενοι είναι για δύο μήνες απλήρωτοι, ζήτησε από την κυβέρνηση να μην αμείβεται και θα παρέχει τις εργασίες που πρέπει να γίνουν εδώ αμισθί». Αυτό είπε ο υπουργός Χρήστος Σπίρτζης κατά τη διάρκεια της σεμνής τελετής παράδοσης – παραλαβής του Οργανισμού, και μας έπεσαν τα μαλλιά. 


Γιατί μας έπεσαν τα μαλλιά; 


Επειδή, αγαπητοί μου, δεν υπάρχει μεγαλύτερη παραδοχή απ’ το ότι τοποθέτησαν έναν άνθρωπο εντελώς άσχετο με τη δουλειά που θα κάνει.  


Διότι, είναι δυνατόν να ανέλαβε ο «οικονομολόγος με εμπειρία» Στέλιος Παππάς να κάνει μια τόσο δύσκολη δουλειά, όπως η εκκαθάριση ενός οργανισμού 60 ετών με ετήσιους τζίρους 180-200 εκατομμυρίων ευρώ, χωρίς να γνωρίζει την προϊστορία, χωρίς να έχει ιδέα πώς έφτασαν τα πράγματα ως εδώ, χωρίς να έχει ακούσει για τους απλήρωτους εργαζόμενους; 


Δεν έτυχε να ακούσει ο «οικονομολόγος με εμπειρία» Στέλιος Παππάς ότι εδώ και ένα χρόνο η Θεσσαλονίκη έμενε τακτικά επί μέρες χωρίς αστική δημόσια συγκοινωνία επειδή οι απλήρωτοι εργαζόμενοι προέβαιναν σε επίσχεση εργασίας; 


Δεν βρέθηκε να κάνει κάποιος στο «οικονομολόγο με εμπειρία» Στέλιο Παππά μια στοιχειώδη ενημέρωση πριν κλείσει το deal της ανάληψης της προεδρίας του ΟΑΣΘ;


Εάν πιστέψουμε την εκδοχή Σπίρτζη, η αρχική συμφωνία με το Στέλιο Παππά ήταν να αμείβεται για τις υπηρεσίες του, αλλά μόλις εκείνος ο καλός άνθρωπος έμαθε για τους εργαζόμενους, το αρνήθηκε και είπε «όχι, θα το κάνω δωρεάν». Κι αν, στο μεταξύ, εξοφληθούν οι εργαζόμενοι, κύριε Παππά και κύριε Σπίρτζη, να φανταστούμε ότι θα αλλάξει το καθεστώς κι ότι θα αμείβεται όπως κάθε πρόεδρος Οργανισμού, σωστά;  


Μα, είναι δυνατόν να περιμένει κάποιος να το πιστέψουμε; Θεσσαλονικείς είμαστε, όχι κορόιδα.


Αλλά ας δούμε λίγο και το περίφημο «αμισθί»:

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - Παππάς: «I’m only human after all…»



Μεταξύ σοβαρού και αστείου, το έλεγα από μήνες: «αυτό το τραγούδι θα πάρει κόσμο και κοσμάκη στο λαιμό του». Οι περισσότεροι το έπαιρναν για αστείο. Εγώ σοβαρολογούσα.


Το εν λόγω τραγούδι είναι το «Human» του Rag’n’ Bone Man. Μην κάνετε ότι δεν το ξέρετε. Αποκλείεται να μην το ξέρετε, ακούγεται παντού, όλη την ώρα, κυκλοφορεί σε ringtone, «ντύνει» θέματα σε εκπομπές, μεταδίδεται συνεχώς από το ραδιόφωνο, έπαιξε στο «Survivor», ενώ κόρη φίλου το άκουγε όλο το χειμώνα κάθε πρωί στο σχολικό που την πήγαινε στο μάθημα. Ακόμη και στην άλλη άκρη του κόσμου να πας, το «Human» θα ακούσεις.




Είναι απ’ αυτά τα τραγούδια που δεν υπάρχει περίπτωση να γλιτώσεις απ’ το άκουσμά τους και να μη σου «κολλήσουν». Εκτός του ότι είναι ένα πολύ καλό τραγούδι με πολύ καλή παραγωγή, διαθέτει αυτό το «κάτι» που το κάνει ακαταμάχητο: το στίχο «I’m only human after all, don’t put the blame on me». Απλώς άνθρωπος είμαι στο κάτω κάτω, μη μου ρίχνεις εμένα το φταίξιμο, σε ελεύθερη μετάφραση.  


Λίγο επιρρεπής να είσαι στο συναίσθημα, λίγο επιρρεπείς να είναι και οι γύρω σου, είναι σίγουρο ότι θα το πιστέψεις, θα το χρησιμοποιήσεις για δικαιολογία και οι γύρω σου θα σε συμπονέσουν. Στο κάτω κάτω, κι αυτοί άνθρωποι είναι, αύριο μεθαύριο μπορεί να κάνουν λάθος αλλά το «Human» τους δίνει έτοιμη τη δικαιολογία: Δε φταις εσύ χρυσό μου, εσύ είσαι απλώς άνθρωπος.


Σατανικό, έτσι; Το «Human» παρέχει το απόλυτο άλλοθι. Τι φταίω εγώ; Εγώ είμαι άνθρωπος! Δεν φταίω εγώ που είμαι άνθρωπος. Ιδανικό για να το πεις –ή ακόμη καλύτερα, για να το τραγουδήσεις- στο έτερον ήμισυ, στον προϊστάμενο, στο διαχειριστή της πολυκατοικίας, στον μπαμπά σου, στο δάσκαλο, στον πελάτη, ακόμη και στον ψηφοφόρο σου!


Ο Νίκος ο Παππάς την έπιασε τη δύναμη του «Human» και με την πρώτη ευκαιρία τη σέρβιρε.


Αφού ανέβασε ένα tweet χυδαίου περιεχομένου, έσπευσε να το κατεβάσει δικαιολογούμενος ως εξής: «Πρόκειται για ανθρώπινο λάθος στο οποίο κακώς πλειοδοτούν ορισμένοι λόγω πολιτικών σκοπιμοτήτων». 


Α, ώστε είναι ανθρώπινο το λάθος! Λες και θα μπορούσε, ας πούμε, να μην είναι ανθρώπινο το λάθος, αλλά να πρόκειται για μηχανική βλάβη ή για αστοχία υλικού.


Εκτός εάν, στον σουρεαλιστικό κόσμο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, οι υπουργοί δίνουν (εκτός από τα παιδιά τους…) και στα σκυλιά ή τα γατιά τους ή στα χρυσόψαρά τους το κινητό, το τάμπλετ και το λάπτοπ, κι αυτά τα άτιμα κάνουν από μόνα τους ό,τι καταλαβαίνουν. 


Μπορεί, ακόμη...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η πίκρα του συνδικαλιστή Μπαλαούρα



Ο Μάκης Μπαλαούρας, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, υπήρξε συνδικαλιστής. Σύμφωνα με το βιογραφικό του, όπως αυτό δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα της Βουλής, «ως συνδικαλιστής έχει αναλάβει διάφορες θέσεις ευθύνης: Πρόεδρος του Συλλόγου Υπαλλήλων της Τράπεζας της Ελλάδος και υπεύθυνος Πολιτιστικών Θεμάτων, Προεδρείο της ΟΤΟΕ και του Διοικητικού Συμβουλίου της ΓΣΕΕ. Μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Τράπεζας της Ελλάδος. Συμμετείχε σε συνέδρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό στην ευρωπαϊκή ένωση συνδικαλιστικών οργανώσεων K.T. (ESOCTE), μεταξύ των οποίων στο Κοινωνικό Διάλογο εκπροσώπων συνδικαλιστικών οργανώσεων και διοίκησης Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, συγκρουόμενος με τον (σ.σ. τότε) Διοικητή της ΕΚΤ Τρισέ για την ελληνική κρίση».


Και φαίνεται ότι, ως συνδικαλιστής, καλά τα κατάφερε. Αν και λαμβάνει τη βουλευτική αποζημίωση, λαμβάνει κι ένα μέρος της σύνταξής του από την Τράπεζα της Ελλάδος, παρόλο που ο νόμος ορίζει ότι η χορήγηση της σύνταξης αναστέλλεται για τους βουλευτές. 


 Το ποσό αυτό, «περίπου 600 ευρώ» μηνιαίως, όπως ο ίδιος είπε, δεν είναι, ακόμη, σαφές γιατί ακριβώς καταβάλλεται. Ο ίδιος ο κ. Μπαλαούρας δεν βοηθά στην αποσαφήνιση. «Οπως κάθε εργαζόμενος που είναι συνταξιούχος παίρνει ένα μέρος της σύνταξης του, περικόπτεται το 70% και παίρνει το υπόλοιπο… Η σύνταξη μου είναι περίπου 600 ευρώ», είπε στον Real Fm, στην εκπομπή του δημοσιογράφου Νίκου Στραβελάκη.  


Αυτό ισχύει, αλλά για τους εργαζόμενους και όχι για τους βουλευτές, οι οποίοι είναι μια άλλη κατηγορία. Οι πληροφορίες κάνουν λόγο για χορήγηση ενός επικουρικού βοηθήματος από το Ταμείο της Τράπεζας της Ελλάδος και όχι για καταβολή του 30% της σύνταξης όπως συμβαίνει με τους εργαζόμενους συνταξιούχους.


Το θέμα ήρθε στη δημοσιότητα καθώς ο Μάκης Μπαλαούρας έλαβε το έκτακτο χρηματικό επίδομα που έλαβαν οι συνταξιούχοι τα Χριστούγεννα του 2016. Το σύστημα, βλέποντας ότι λαμβάνει περίπου 600 ευρώ το μήνα, τον εξέλαβε ως χαμηλοσυνταξιούχο, παρόλο που η χορήγηση της σύνταξής του είναι σε αναστολή. 


Ελαβαν κι άλλοι συνταξιούχοι επιδόματα, παρόλο που τα εισοδήματά τους είναι εξαιρετικά υψηλά; 


 Ουδείς μπορεί να απαντήσει με ασφάλεια. 


Υπάρχουν κι άλλοι συνταξιούχοι οι οποίοι λαμβάνουν «επικουρικά βοηθήματα» από διάφορα πιθανά κι απίθανα ταμεία, αν και δεν τα έχουν ανάγκη προκειμένου να επιβιώσουν; 


Ουδείς μπορεί να απαντήσει με ασφάλεια.


Υπήρξαν «συντροφικά μαχαιρώματα», όπως είπε πολύ ενοχλημένος ο κ. Μπαλαούρας. Δηλαδή, μαθεύτηκε από ανακοίνωση συνταξιούχων της Τράπεζας της Ελλάδος, κάτι που προκάλεσε μεγάλη πίκρα στο βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. 


«Το ποτήρι της πίκρας μου όμως ξεχείλισε όταν για τη χορήγηση του βοηθήματος με σαφήνεια γράψατε ότι κινήθηκα για ιδιοτελείς λόγους», γράφει ο κ. Μπαλαούρας προς τους συναδέλφους του, στις 18 Ιανουαρίου 2017, κι όταν, πλέον, εκείνοι τον έχουν ήδη κατηγορήσει για υπονομευτική δράση και σκευωρία ενάντια στα συμφέροντα του Συλλόγου τους. 


Προκειμένου η πίκρα να πάει κάτω, ο κ. Μπαλαούρας δήλωσε ότι το ποσό του βοηθήματος των Χριστουγέννων θα πιστωθεί, κατά το ήμισυ, στο απεργιακό ταμείο του Συλλόγου Υπαλλήλου ΤτΕ και στον λογαριασμό αλληλεγγύης του Συλλόγου Συνταξιούχων. Παρόλο που ο κ. Μπαλαούρας έλαβε το ποσό αυτό από το κράτος κι όχι από τους εργαζόμενους ή τους συνταξιούχους της Τράπεζας. 


Κι αντί ο κ. Μπαλαούρας να ενημερώσει το κράτος και να του πει «ξέρετε, εγώ από λάθος πήρα το βοήθημα, μήπως το πήραν κι άλλοι που δεν το δικαιούνται;», προτίμησε να απολογηθεί στους συναδέλφους του.


Τι να κάνουμε,. αυτή είναι η πίκρα του συνδικαλιστή. Να μην μπει στο μάτι των συναδέλφων του.  


Ταυτόχρονα, ο ίδιος απολαμβάνει τις κατακτήσεις του συνδικαλισμού: 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εσύ πόσο (m@l@ko)Τσίπρας είσαι;



Με μια θαυμάσια διατυπωμένη «διαρροή» απάντησε το Μέγαρο Τσίπρα (ω, συγνώμη, το Μαξίμου εννοούσα!) «ενόψει επίτευξης μιας δύσκολης στην πολιτική διαχείρισή της συμφωνίας για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης», όπως γράφει ο φορέας της διαρροής, η εφημερίδα «Καθημερινή».



Το ακριβές κείμενο είναι: «Αν η συμφωνία που θα φέρει η κυβέρνηση είναι μια συμφωνία που μπορεί να τη διαχειριστεί ιδεολογικά ο Τσίπρας, τότε μπορεί να τη διαχειριστεί ο κάθε βουλευτής. Κανείς δεν είναι περισσότερο ευαίσθητος ή περισσότερο αριστερός από τον πρωθυπουργό».


Μα δεν είναι θαυμάσια στη διατύπωσή της η «διαρροή»;  


Κι εμείς πρέπει να νιώθουμε πολύ ευτυχείς που τύχαμε της κοινοποίησής της. Η μεγάλη μας ευτυχία οφείλεται στο ότι, επιτέλους, στη χώρα μας, αποκτήσαμε μονάδα μέτρησης της αριστεροσύνης αλλά και της ευαισθησίας. Το χρειαζόμασταν, δεν μπορείτε να πείτε! Χρειαζόταν μια μονάδα μέτρησης. Έλεγες, ας πούμε, «είμαι αριστερός». Ναι, αλλά πόσο αριστερός είσαι;  


Πλέον, η αριστεροσύνη μπορεί να μετρηθεί!  


Είσαι, ας πούμε, μισό τσίπρας αριστερός;  


Είσαι τρία τέταρτα τσίπρας, δυο τρίτα τσίπρας, ένα λίτρο τσίπρας, πόσο τσίπρας είσαι, τέλος πάντων;



Ασε, δε, με την ευαισθησία. Όλοι ευαίσθητοι μού είχαμε γίνει, με πρόσφυγες και μειονότητες και παιδιά που λιποθυμάνε στα σχολεία και με άστεγους. Ε, όχι δα, δεν είμαστε όλοι το ίδιο ευαίσθητοι. Ο πιο ευαίσθητος είναι ο Τσίπρας, άρα και η ευαισθησία μας θα μετράται, στο εξής, με την τσίπρα:

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Η τουαλέτα πλημμυρίζει, κατουρήστε αλλού»!



Αυτήν την εποχή πραγματοποιείται μια πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, με θέμα την Πανεπιστημιούπολη, την κατασκευή και την εξέλιξή της καθώς και τον τρόπο με τον οποίο η αρχιτεκτονική διευθέτηση σχετίζεται με την ευρύτερη παιδευτική λειτουργία του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου.




Τελάρα, κασέλες, υλικά και βρωμιά μέσα στο μοντέρνο κτίριο της Σχολής Καλών Τεχνών
Τελάρα, κασέλες, υλικά και βρωμιά μέσα στο μοντέρνο κτίριο της Σχολής Καλών Τεχνών


Στο πλαίσιο αυτό, επισημαίνεται το γεγονός ότι σε μια Ελλάδα ρημαγμένη, διχασμένη, μικρή και φτωχή υπήρχε η πολιτική βούληση για πρόοδο. Τα πρώτα σχέδια για Πανεπιστημιούπολη στη Θεσσαλονίκη έγιναν μετά την πυρκαγιά του 1917 που κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος του κέντρου της πόλης. Το ΑΠΘ ιδρύθηκε το 1926 και το 1928 η Πανεπιστημιούπολη περιλαμβανόταν στο ειδικό πολεοδομικό σχέδιο της πόλης. Εν μέσω εμφυλίου, ακολούθησαν νέα σχέδια, με αποτέλεσμα το 1945 να υπάρχει μια πολύ μοντέρνα προσέγγιση.





"Η τουαλέτα πλημμυρίζει. Κατουρήστε αλλού". Ο,τι πείτε!
«Η τουαλέτα πλημμυρίζει. Κατουρήστε αλλού». Ο,τι πείτε!


Ο σχεδιασμός του 1948 εμπεριείχε όραμα, ενώ στις δεκαετίες του ’50 και του ’60 κατασκευάστηκε πολύ μεγάλο μέρος των κτιρίων που υπάρχουν σήμερα. 


«Αν συγκρίνουμε τις δεκαετίες του σχεδιασμού και της δημιουργίας της πανεπιστημιούπολης με το σήμερα θα μελαγχολήσουμε. Αναλογιστείτε σε πόσο δύσκολες συνθήκες έγιναν όλα αυτά. Μία Ελλάδα ρημαγμένη σχεδίαζε κι έχτιζε πανεπιστήμιο. Δείτε σήμερα πόσο μεγάλες δυσκολίες έχουμε να συντηρήσουμε αυτά που κατασκευάστηκαν σε ασύγκριτα πιο δύσκολες για τη χώρα εποχές» τονίζει ο πρύτανης του ΑΠΘ, Περικλής Μήτκας.

IMG_1567 

Ας πάμε στο Τμήμα Εικαστικών και στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών της Θεσσαλονίκης. Αυτά τα κτίρια δε βρίσκονται μέσα στην Πανεπιστημιούπολη, αλλά σε ένα ειδυλλιακό σημείο στην εξοχή. Μαζί με το Τμήμα Φυσικής Επιστήμης και Αθλητισμού, συγκροτούν ένα ξεχωριστό συγκρότημα Πανεπιστημιακών κτιρίων, σε ένα περιβάλλον που εξασφαλίζει επαφή με τη φύση, παρατήρηση των φυσικών φαινομένων, ηρεμία και γαλήνη. Υπέροχα, έτσι;



Επιπλέον, φαντάζεται ο αδαής, οι καλλιτέχνες θα χαίρονται να βρίσκονται και να εργάζονται σε ένα χώρο που αφήνει ελεύθερη τη σκέψη, ευνοεί το ταξίδι της φαντασίας, απελευθερώνει τις αισθήσεις από το εξαιρετικά φορτωμένο περιβάλλον της πόλης. Σωστά, έτσι;




Ναι, είναι όσο βρώμικα φαίνεται στη φωτογραφία
Ναι, είναι όσο βρώμικα φαίνεται στη φωτογραφία


Αμ δεν είναι καθόλου έτσι. Η επίσκεψη στη Σχολή Καλών Τεχνών στη Θέρμη, λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της Θεσσαλονίκης, είναι ένα σοκ, μια γροθιά στο στομάχι. 


Το κτίριο του Τμήματος Εικαστικών, εκτός από τις φθορές του χρόνου φέρει το βάρος της ασχήμιας από κάθε λογής μουντζούρες, συνθήματα ανακατεμένα με graffiti, κουτσουλιές, μπογιές, παλιά υλικά και βρωμιά ετών.



Το κτίριο του Τμήματος Μουσικών Σπουδών, από την άλλη, βρίσκεται σε πολύ καλύτερη κατάσταση από πλευράς καθαριότητας, αλλά έχει σοβαρότατο πρόβλημα φθορών, με αποτέλεσμα πολύτιμα όργανα όπως τα πιάνα να βρίσκονται εκτεθειμένα στην υγρασία, κάτι που είναι καταστροφικό γι αυτά. Επιπλέον, το κτίριο έχει ελάχιστη κίνηση και μηδενική φύλαξη. Ως εκ τούτου, όποιος θέλει μπαίνει, όποιος θέλει βγαίνει και λίγοι θα εκπλαγούν κι ακόμη λιγότεροι θα αντιδράσουν εάν μια μέρα εμφανιστεί ένα φορτηγό κι αρχίσει να φορτώνει πιάνα.




IMG_1586
Μην ακουμπάτε, είπαμε!

Επικοινωνήσαμε με τον κοσμήτορα της Σχολής, καθηγητή Ξενή Σαχίνη, εικαστικό καλλιτέχνη πολύ γνωστό στη Θεσσαλονίκη –και όχι μόνο. Ο κ. Σαχίνης ζει καθημερινά τα προβλήματα. Μας ενημέρωσε ότι πρόσφατα η αντιπρύτανης του ΑΠΘ επισκέφτηκε τη Σχολή προκειμένου να καταγραφούν ζημίες και να γίνει ένα σχέδιο στοιχειωδών επισκευών. Ωστόσο, όπως μας είπε, «καθώς ο προϋπολογισμός του Πανεπιστημίου μειώνεται ραγδαία, κάποιοι τομείς δυστυχώς θα μείνουν πίσω. Προσπαθούμε να κάνουμε θαύματα με ελάχιστα χρήματα».



Για έναν καλλιτέχνη «παλαιάς κοπής» όπως ο κ. Σαχίνης, η ρύπανση από τις μουντζούρες και τα συνθήματα στους τοίχους, μέσα κι έξω από τη σχολή, «είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που μας ξεπερνά. Το graffiti ως μορφή τέχνης είναι αποδεκτή. Ωστόσο, τη ρύπανση δεν μπορώ να την αποδεχτώ και δεν μπορώ να διανοηθώ πώς ένας καλλιτέχνης μπορεί να λερώσει κάτι. Ξέρετε, πριν χρόνια, στο εργαστήριό μου (της χαρακτικής) είχα βάψει μόνος μου το χώρο προκειμένου να καλύπτεται η φθορά που είναι φυσικό επακόλουθο της δουλειάς μας. Θεωρώ υποχρέωση να φροντίζω το χώρο μου. Δυστυχώς, μέρα με τη μέρα έβλεπα νέες μουντζούρες. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε. Πλέον, είμαι 63 ετών και δεν έχω την αντοχή να παίρνω το πινέλο και να βάφω το χώρο…»

IMG_1594-2Έτσι οι καθηγητές στη Σχολή Καλών Τεχνών αναγκάζονται να παρακαλούν με σημειώματα που αναρτούν στις πόρτες τους φοιτητές να μη ζωγραφίζουν και να μη γράφουν όπου βρίσκουν ελεύθερο χώρο, αλλά να προτιμούν τα τελάρα και τα χαρτιά τους.  


Αν εισακούονται;  


Δείτε...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Είμαι με τον ψεκασμένο!



Άκουσα με προσοχή και κατανόηση την τηλεφωνική παρέμβαση του υπουργού Εθνικής Άμυνας Πάνου Καμμένου στην πρωϊνή εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη την Τετάρτη. Το θέμα ήταν η δικαστική δίωξη δημοσιογράφου και εκδότη, με αφορμή σχόλια στη ραδιοφωνική εκπομπή των «Παραπολιτικών».


Ο Πάνος ο Καμμένος τα είπε μια χαρά. Δεν μπορεί, λέει, αυτοί οι δυο κύριοι να διασύρουν ένα 15χρονο παιδί, να το λένε τρομοκράτη, να λεν ότι πάει στα Εξάρχεια ενώ αυτό δεν έχει καν στη ζωή του ανεβεί στην Αθήνα! Αυτά είπε ο υπουργός και τον έπνιγε το δίκιο του. «Το παιδί μου προετοιμάζεται να πάει σε πανεπιστήμιο. Κι αν τον λένε τρομοκράτη, κανένα πανεπιστήμιο δε θα το θέλει, άσε δε που δε θα μπορεί να πάρει και βίζα!»


Δίκιο έχει ο άνθρωπος, κι όσοι δεν το βλέπετε είστε κοντόφθαλμοι. Πατέρας είναι κι ο Πάνος ο Καμμένος και θέλει το καλύτερο για το παιδί του. Δε θα το αφήσει εδώ στην Ελλάδα να σαπίσει, βεβαίως! Το παιδί πρέπει να πάει στην Αμερική κι είναι δραματικό το ενδεχόμενο να μείνει το παιδί στην Ελλάδα.  


Ποιος θέλει να μείνει στην Ελλάδα, όταν μπορεί να πάει στην Αμερική; 


Ποιος είναι τόσο κορόιδο; Και ποιοι είναι αυτοί οι δυο κύριοι των «Παραπολιτικών» που θα κόψουν το δρόμο του παιδιού του Πάνου του Καμμένου; 


Ποιοι είναι αυτοί που θα το καταδικάσουν να μείνει στην Ελλάδα αντί να πάει στην Αμερική να σπουδάσει;


Τι εννοείτε ότι ο Πάνος ο Καμμένος είναι κορυφαίος υπουργός της κυβέρνησης και συνέταιρος της εξουσίας; Το ξέρουμε, ναι, και; Α, το επιχείρημά σας είναι ότι είναι άκομψο ένας Υπουργός και κυβερνητικός συνεταίρος να διαλαλεί πόσο διακαώς επιθυμεί να μη σπουδάσει το παιδί του στην Ελλάδα αλλά στην Αμερική…


Μα τι χαζοί που είστε! Ο Πάνος ο Καμμένος είναι ένας πατέρας. Ένας πατέρας που θέλει το καλύτερο για το παιδί του. Ένας πατέρας που ξέρει ότι το συμφέρον του παιδιού του είναι να το απομακρύνει από την Ελλάδα, τη χώρα στην οποία...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Το κατούρημα της αξιοπρέπειας

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ άρθρο-καταπέλτης για τον "κατουρημένο" αριστερό τσαρλατάνο...
 


«Η αποψινή ήταν η πιο εξευτελιστική στιγμή στη ζωή μου από τότε που κατουρήθηκα στο σχολικό στην τρίτη δημοτικού. Οι πρώτες λέξεις που είπα ως βουλευτής ήταν ένα ΝΑΙ σε κάτι που δεν πιστεύω, ψήφισα μνημόνιο, αισθάνομαι άρρωστος», έγραψε στοn λογαριασμό του στο facebook ο Γιώργος Κυρίτσης, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, στις 16 Ιουλίου 2015.


Βεβαίως, από τότε πολλά άλλαξαν. Ο κ. Κυρίτσης είπε πολλά ΝΑΙ σε «κάτι που δεν πιστεύει», αλλά δε φαίνεται πια ούτε να αρρωσταίνει, ούτε νιώθει όπως τότε που κατουρήθηκε στο σχολικό στην τρίτη δημοτικού. Πλέον, κατάλαβε ότι αξίζει στα 50 του τον κόπο πού και πού να έχει μια αίσθηση κατουρημένου μαθητή τρίτης δημοτικού, προκειμένου να είναι το κόμμα του στην κυβέρνηση.


Eτσι, το πρωί της Δευτέρας, στην εκπομπή «Πρώτη Γραμμή» του ΣΚΑΙ, ο κ. Κυρίτσης είπε κάτι εκπληκτικό. Απαντώντας στην παρατήρηση του δημοσιογράφου Δημήτρη Οικονόμου ότι με την κίνηση να ανακοινωθούν τα «μέτρα ανακούφισης» χωρίς προηγούμενη συνεννόηση με τους Θεσμούς κι έτσι να οδηγηθεί το οικονομικό επιτελείο σε υπογραφή δηλώσεων μετανοίας ουσιαστικά ευνουχίστηκε, ο κ. Κυρίτσης απάντησε: «Εγώ θεωρώ ότι άμα μια κυβέρνηση κατορθώσει να δώσει αυτά τα λεφτά σε ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη και να κάνουν Χριστούγεννα λίγο καλύτερα απ’ ό,τι θα κάνανε, αξίζει πολύ περισσότερο από μία και δύο και δέκα επιστολές».


Και μία και δύο και δέκα επιστολές, ας περιέχουν ό,τι να ‘ναι. Δεσμεύσεις της χώρας μας, μέτρα, απαιτήσεις, ο,τιδήποτε. Απορώ πώς δεν πρόσθεσε ο κ. Κυρίτσης κι ένα «σάμπως έχουμε σκοπό να τα τηρήσουμε; Το κόμμα να ‘ναι καλά, να βρίσκεται στην εξουσία», κι ας κατουριέται ο κ. Κυρίτσης πού και πού.  


Πού πήγαν οι ιαχές περί αξιοπρέπειας;  


Αγνωστο, πιθανόν κανείς να μην τις θυμάται πια. Ο κ. Κυρίτσης, πάντως, σίγουρα τις έχει ξεχάσει, εκτός κι αν θεωρεί αξιοπρέπεια το να συνηθίσεις να κατουριέσαι και να μην ενοχλείσαι πια.


Αλλά την αξιοπρέπειά του ο κ. Κυρίτσης την έδειξε και απέναντι στους πρόσφυγες. «Ε, έμειναν και 1.000 άνθρωποι να παγώνουν στις σκηνές», ήταν το γενικό κλίμα της απάντησής του στην ερώτηση του Βασίλη Λυριτζή: «Μα καλά, αφού ξέρατε ότι θα έρθει κακοκαιρία, γιατί δε φροντίσατε οι άνθρωποι να μεταφερθούν σε στεγασμένους χώρους;». 


Αλλά δεν σταμάτησε εκεί, ο Γιώργος Κυρίτσης, εκπρόσωπος του Διυπουργικού Συντονιστικού Οργάνου για το Προσφυγικό:

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το δίκιο του Κακαουνάκη



Θυμάμαι ένα σχόλιο του μακαρίτη Νίκου Κακαουνάκη πριν από καμιά δεκαετία σχετικά με τις εφημερίδες. «Οι εφημερίδες μάς δίνουν ύλη. Όταν έχουμε απεργία οι δημοσιογράφοι και δεν κυκλοφορούν οι εφημερίδες, την επομένη οι εκπομπές στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση δεν έχουν τι να πουν», είχε σχολιάσει στη διάρκεια μιας πρωινής τηλεοπτικής εκπομπής. Κι είχε απόλυτο δίκιο. Τα ρεπορτάζ βγαίνουν από τις εφημερίδες, από εκεί έρχονται τα ρεπορτάζ. Η εφημερίδα είναι αυτή που θα αναδείξει σωστά και πλήρως ένα θέμα, θα το απλώσει, θα το στηρίξει, θα το αναλύσει, θα το πάει σε άλλη διάσταση, θα το ξεζουμίσει. Δεν είναι η τηλεόραση, δεν είναι το ραδιόφωνο. Είναι η εφημερίδα.


Και το Διαδίκτυο; θα ρωτήσετε, και με το δίκιο σας, πόσω μάλλον που αυτά τα διαβάζετε σε site. 


 Το Διαδίκτυο είναι ένα μέσο στο οποίο οι όροι και οι απαιτήσεις των αναγνωστών είναι τελείως διαφορετικοί, κι αυτό είναι απολύτως μετρήσιμο μέγεθος. Έχοντας τα δεδομένα της μέτρησης των κλικ, γνωρίζουμε ότι ο χρόνος που θα αφιερώσουμε για την παραγωγή (έρευνα και συγγραφή) ενός θέματος είναι αντιστρόφως ανάλογος με την αναγνωσιμότητά του. Όσο περισσότερο χρόνο αφιερώνεις προκειμένου να κάνεις με ακρίβεια ένα σύνθετο και δύσκολο ρεπορτάζ, τόσο λιγότεροι είναι οι αναγνώστες που θα διαθέσουν το χρόνο τους για να το διαβάσουν. Στο Διαδίκτυο θέλουμε ταχύτητα, ευκολία, πιασάρικους τίτλους, απλά νοήματα και γρήγορη διάχυση. Είμαστε βουλιμικοί ως προς τον όγκο των πληροφοριών που λαμβάνουμε κι εκείνων που σχολιάζουμε. Ποιος να κάθεται να διαβάζει δαιδαλώδεις λεπτομέρειες και δύσκολους πίνακες ενός δύστροπου θέματος; Γι αυτό και το Διαδίκτυο διαθέτει πάρα πολλή αρθρογραφία που είναι πολύ πιο φτηνή από το ρεπορτάζ.


Οσο για το επιχείρημα «δεν αγοράζω εφημερίδα επειδή τη διαβάζω στο Ιντερνετ δωρεάν», έχω μια ερώτηση για να το αντικρούσω. Θέλετε, δηλαδή, να μου πείτε ότι διαβάζετε ολόκληρη την εφημερίδα, από τα ρεπορτάζ έως τα διεθνή κι από τα γράμματα αναγνωστών ως τα αθλητικά;  


Δεν έχω βρει έναν να μου απαντήσει θετικά στο παραπάνω! 


Διαβάζοντας εφημερίδα στο χαρτί, φυλλομετρώντας την που λέμε, διαβάζουμε μέχρι και τις μικρές αγγελίες και τα κοινωνικά. Στο Ιντερνετ δεν διαβάζουμε εφημερίδα, αλλά απλώς επιλέγουμε τις ειδήσεις που μας κάνουν κλικ, τις απόψεις των αρθρογράφων που επιθυμούμε κι άντε γεια, από δω παν κι άλλοι.  


«Δεν ξέρουμε πια ποιος πεθαίνει στη Θεσσαλονίκη», όπως μου έλεγαν παραπονούμενοι πριν χρόνια, όταν είχε κλείσει η εφημερίδα «Μακεδονία» και δεν υπήρχε ενημέρωση για τα τοπικά ζητήματα.


Τον περασμένο Αύγουστο διάβαζα τους φίλους μου στο facebook να κατακεραυνώνουν τους δημοσιογράφους, επειδή «δεν παν στην Αίγινα να βρουν ποιος οδηγούσε το ταχύπλοο». Μια δυο τρεις, αγανάκτησα. «Και ποιος θα πληρώσει τους ρεπόρτερ, ρε παιδιά;» ρώτησα, θέτοντάς τους το ερώτημα εάν οι ίδιοι που απαιτούν από το ρεπόρτερ «να βρει τον οδηγό του ταχύπλοου» πληρώνουν για να αγοράσουν μια εφημερίδα. Οι ρεπόρτερ, οι δημοσιογράφοι γενικά, δεν είναι τίποτα βαθύπλουτοι που δεν έχουν τι να κάνουν και γράφουν από βαρεμάρα. Ούτε έχουν από κάπου χρηματοδότες για κάθε τους ρεπορτάζ. Οι εφημερίδες δεν μπορούν, πια, να χρηματοδοτούν αποστολές. Σκεφτείτε πόσο θα κόστιζε ένας ρεπόρτερ προκειμένου να πάει στην Αίγινα για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα, για ένα τελείως αμφίβολο αποτέλεσμα, καθώς κανείς και τίποτα δεν μπορεί να βεβαιώσει ότι θα έβρισκε κάτι διαφορετικό από το πόρισμα των αρχών. Κι όταν λέω «θα κόστιζε» δεν εννοώ μόνο τα έξοδα. Εννοώ την «παραγωγή» που θα έχανε το μέσο στο οποίο εργάζεται κατά τη διάρκεια της απουσίας από αυτό για να κάνει ρεπορτάζ με αμφίβολο αποτέλεσμα στην Αίγινα. Διότι, εάν δεν το γνωρίζετε, τα περισσότερα μέσα λειτουργούν πλέον με το ελάχιστο δυνατό προσωπικό.


Πριν από λίγο καιρό, κάποιος μου έδωσε ορισμένες αόριστες πληροφορίες για μια υπόθεση που ήθελε να ψάξω για την εφημερίδα με την οποία συνεργάζομαι επειδή, κατά τη γνώμη του, υπήρχε κάποιο σκάνδαλο, αλλά ο ίδιος δεν ήθελε να φανεί για επαγγελματικούς λόγους. Του ζήτησα να μου δώσει κάτι χειροπιαστό. 


«Δεν μπορώ να σας δώσω, αλλά μια οργανωμένη ομάδα είμαι σίγουρος ότι μπορεί να βρει στοιχεία», μου είπε. 


Το είπε μια δυο τρεις, την τέταρτη δεν άντεξα: «Με συγχωρείτε, εσείς την αγοράζετε την εφημερίδα;» τον ρώτησα. 


«Εγώ; Οχι», είπε ανύποπτος.  


«Ε τότε, πώς έχετε την απαίτηση να υπάρχει μια οργανωμένη ομάδα; Από πού θα πληρωθεί αυτή;» ξέσπασα και του έκανα κι αυτού μια κατήχηση σχετικά με την αναγκαιότητα να υπάρχουν εφημερίδες και τον μόνο τρόπο να συμβεί αυτό: να τις αγοράζουν οι αναγνώστες.



Γράφω όλα τα παραπάνω επειδή βαρέθηκα να ακούω κατηγορίες για τους δημοσιογράφους.  


Δεν είμαστε υπεράνθρωποι, εργαζόμαστε χωρίς ωράρια, με αμοιβές και σε συνθήκες που οι περισσότεροι μάλλον δεν θα καταδεχόσασταν, ζούμε με μεγάλη πίεση κι οι περισσότεροι έχουμε περάσει μεγάλα διαστήματα απληρωσιάς.  


Οι εφημερίδες έχουν κρατήσει επίπεδο και κατά καιρούς γνωρίζουν μεγάλες στιγμές. Είναι κάποιες ημέρες (ιδίως Κυριακές) που καμαρώνω για τις εφημερίδες που κρατώ στα χέρια μου.
 
 
 
Αλλά αναλογιστείτε κι εσείς...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Στον ενικό…

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΤΑΧΙΑΟΥ


Μέχρι πριν από λίγο, πίστευα ότι η πιο αδιανόητη φράση που μου έχει απευθύνει άγνωστός μου άνθρωπος ήταν το «λίγο πλατούλα;» που μου είχε πει πρόσφατα υπάλληλος ασφαλείας σε αεροδρόμιο, θέλοντας να μου ζητήσει να γυρίσω την πλάτη μου προκειμένου να με ελέγξει με το μηχάνημα.  


Γιατί αδιανόητη; 


Διότι δεν είμαστε κολλητές και διότι θεωρώ ότι η θέση της επιβάλλει μια απόσταση με τον ελεγχόμενο. Για λόγους ασφαλείας και μόνο. Εχω την απαίτηση να τηρεί τους τύπους για την ασφάλεια όλων μας. Δε χρειάζεται να είναι φιλική με τους πάντες, χρειάζεται να κάνει τη δουλειά της σωστά.



Σήμερα το πρωί, όμως, ο πήχης ανέβηκε ακόμη πιο ψηλά. Η ταμίας της τράπεζας μου ζήτησε να υπογράψω «εδώ, για τα εξοδάκια!» 


 Τα ποια; 


«Λίγο για τα εξοδάκια!» Σε περιπτώσεις τέτοιας αμηχανίας, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να υπακούσω στον άλλον, να γίνω έρμαιό του. Πάγωσα,  δεν βρήκα καν το κουράγιο να πω «από πού κι ως πού εξοδάκια, κυρία μου; Τα λεφτά μου τα αποκαλείτε εξοδάκια;» Όπως επίσης δεν είχα και τη δύναμη να πω στην υπάλληλο ασφαλείας στο αεροδρόμιο «σας παρακαλώ κυρία μου, είμαι straight κι πλατούλα μου δεν προορίζεται για εσάς!», αν και πολύ θα ήθελα να το είχα κάνει.




Με τι μούτρα όμως να το κάνω; Αφού κι εγώ έτσι μιλάω συνέχεια. Μου κολλάν τα υποκοριστικά, θέλω να πω μπότες και λέω μποτούλες, θέλω να πω τραπέζι και λέω τραπεζάκι, θέλω να πω τσάντα και λέω τσαντούλα. Κι αμέσως μετά δαγκώνομαι και προσπαθώ να ανασκευάσω, να πάρω πίσω το υποκοριστικό, να φέρω στις πραγματικές τους διαστάσεις τα πράγματα: τα έξοδα να είναι έξοδα, όχι «λίγο τα εξοδάκια». Η πλάτη να είναι πλάτη, όχι «λίγο πλατούλα».


Άσε δε τον ενικό…


Δε θυμάμαι πότε αρχίσαμε να υποτιμούμε τόσο πολύ τη ζωή μας, αποκαλώντας τα πάντα με ένα υποκοριστικό. Τα μικρύναμε, τα συρρικνώσαμε, τα κάναμε νάνους. Όλα μπήκαν σ’ ένα μικρόκοσμο, παίρνοντας ένα –άκι κι ένα –ούλι δίπλα τους. 


Άσε, δε, που όλοι οικειοποιούμαστε τα πάντα, λες και ζούμε σε μια κοινοκτημοσύνη, στο ίδιο σώμα, με το ίδιο στομάχι, με την ίδια όραση.  


Η πωλήτρια σε ρωτάει «πώς μας πήγε το φορεματάκι;» πριν μας ζητήσει να δει «λίγο την τιμούλα». 


Ο σερβιτόρος σε ρωτάει «τι θα πάρουμε;» και «πώς μας φάνηκε το κρασάκι;» 


Δεν ξέρω, επίσης, γιατί πρέπει να φερόμαστε όλοι σε όλους τόσο φιλικά, χωρίς να κρατούμε πουθενά τους τύπους και τα πρωτόκολλα.  


Είναι δυνατόν να μην αισθάνεται κάποιος άβολα όταν, με το «χαίρω πολύ» του μιλάμε λες και παίζαμε μαζί σφαλιάρες απ’ το δημοτικό;


Οι τύποι έχουν ένα ρόλο να επιτελέσουν: να μας προφυλάσσουν από παρεξηγήσεις. Τηρώντας τους, μαζί με ένα πρωτόκολλο συμπεριφοράς, κινούμαστε σε μια ασφαλή ζώνη, σε έναν κοινό τόπο όπου μπορούμε να συνεννοηθούμε. Ο πληθυντικός, η χρήση τυπικών λέξεων κι εκφράσεων, η απόσταση από τους άλλους είναι απαραίτητα στοιχεία προκειμένου να μπορούμε να επικοινωνήσουμε.


Λίγο πριν τελειώσω και στείλω το άρθρο αυτό είδα τις εικόνες από την επίσκεψη του Μπαράκ Ομπάμα, προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στην Ελλάδα κι άκουσα τον Πρωθυπουργό της χώρας μου να του απευθύνεται στον ενικό. 


Κατόπιν τούτου...