ΠΑΣΟΚ-ο-ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Το ΠΑΣΟΚ και η Φώφη είναι εδώ

Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Η Φώφη Γεννηματά είχε ακούσει πολλά μέχρι σήμερα. Τα περισσότερα είχαν να κάνουν με την αίγλη και την επιρροή που έχει το όνομά της. Ομως από το βράδυ της Κυριακής τα στόματα θα κλείσουν. Η Φώφη δεν κέρδισε μόνο στη σκακιέρα της τακτικής. Αν δεν συμβούν «τέρατα», νίκησε και στην αρένα της κάλπης.

Μόνο ΠΑΣΟΚ. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο. 

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο δεύτερος της κούρσας, συγκεντρώνει ποσοστό ίσο με το άθροισμα όλων όσων τον ακολουθούν. Αν τώρα στο ποσοστό του προσθέσεις Ραγκούση και Μανιάτη, το αποτέλεσμα είναι πράσινο με έναν ήλιο που έχει τόσες ακτίνες, όσες θέλει η Φώφη.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να διαβάσεις το αποτέλεσμα. Ομως είναι δίκαιο να ξεκινήσεις από τη νίκη της Φώφης Γεννηματά. 

Μεγάλωσε το γήπεδο, άνοιξε το παιχνίδι και πήγε και (πιθανότατα) το κέρδισε. Φαινόταν και από τα δημογραφικά των ανθρώπων που πήγαν στην κάλπη. Μεγάλες ηλικίες, παλιό ΠΑΣΟΚ. Αν μη τι άλλο, η προσέλευση και το αποτέλεσμα δείχνουν τη συσπείρωση του ΠΑΣΟΚ και, ασφαλώς, τη διάθεση επανάκαμψης αρκετών ψηφοφόρων.  

Τι άνθρωποι είναι αυτοί; 

 Ο όγκος της προσέλευσης δείχνει ότι πρόκειται για ακροατήριο που σε καμία περίπτωση δεν επιθυμεί να εκχωρήσει στον ΣΥΡΙΖΑ την εκπροσώπηση της προοδευτικής παράταξης.

Οι ουρές στα εκλογικά τμήματα προκάλεσαν, όπως φάνηκε, αμηχανία, ίσως και εκνευρισμό στην Κουμουνδούρου. 

Λογικό. Κατάλαβαν ότι η ηγεμονία στο χώρο δεν είναι εξασφαλισμένη. Η διαφαινόμενη νίκη της Φώφης δεν πρέπει να τους ενθουσίασε. Από όλους τους υποψηφίους, ήταν εκείνη που μπορούσε να απευθυνθεί πιο πειστικά στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. (Αλλά συνάμα και εκείνη που θα συνομιλούσε πιο εύκολα με την ηγεσία του…) Ομως ακόμα υπάρχει δρόμος ως τις εκλογές και, κυρίως, μετά από αυτές, όταν μπει στο τραπέζι η κουβέντα για τον εκλογικό νόμο και την κατάργηση ή μη της απλής αναλογικής. Ολα δείχνουν ότι αυτή η απόφαση θα ληφθεί πρωτίστως από τη Φώφη Γεννηματά.

Είναι και ο Νίκος Ανδρουλάκης. Που, λογικά, θα νοείται από εδώ και στο εξής ως το νούμερο δύο, εκπροσωπώντας μία διακριτή ισχυρή τάση. Σύντομα θα ξέρουμε αν θα είναι και αγκάθι στο πλευρό της Γεννηματά.

Καμίνης και Θεοδωράκης δεν κατάφεραν να πείσουν ή, πιο σωστά, να διεισδύσουν στο παραδοσιακό ακροατήριο του ΠΑΣΟΚ. Ακόμα και αν ένωναν τις δυνάμεις τους δεν θα μπορούσαν καν να απειλήσουν τον δεύτερο Ανδρουλάκη. Τα ποσοστά τους δείχνουν πως ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ ούτε καν σκέφτηκε να τους αναθέσει την ανασύνταξη της παράταξης. Τώρα δείχνει προφανές ότι δεν θα μπορούσε να γίνει και αλλιώς. Οι προσδοκίες τους ήταν είτε ανεδαφικές είτε πρόωρες.

Τα δύσκολα, βέβαια, έρχονται για τον Θεοδωράκη. Ο Καμίνης, ούτως ή άλλως, έχει ένα γραφείο στο δημαρχείο και πάνω από δύο χρόνια για να βρει τι θα κάνει στην πολιτική του ζωή. Ο Θεοδωράκης όμως οφείλει να αποφασίσει γρήγορα. Θα προσέλθει ως στρατιώτης, όπως είπε, ή θα το ξανασκεφτεί; Λογικά σύντομα θα το μάθουμε και αυτό.

Αυτή η διαδικασία, πέρα από τη μεγάλη συμμετοχή και τα μηνύματα που αυτή στέλνει, μας δίδαξε και κάτι ακόμα: 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΑΝΑΡΧΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η Επανάσταση θα γίνει Τσικνοπέμπτη

Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Η Επανάσταση θα γίνει μία Τσικονοπέμπτη, όταν λαίμαργοι αστοί θα βυθίζουν τα δόντια τους στα κουφάρια ζώων που πέθαναν από το λεπίδι της βιομηχανίας τροφίμων. 

H φωτιά που θα ανάψει θα είναι μεγάλη και δεν θα έρθει από τις ψησταριές.

Το Μέτωπο Απελευθέρωσης Ζώων (ALF), Αντισπισιστικός Πυρήνας Σφυροφόρων Καταδρομέων, ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση στο κρεοπωλείο «Ο Γιάννης», στην περιοχή των Εξαρχείων. Τη στιγμή που οι πολυεθνικές του κρέατος κουρεύουν τον Αμαζόνιο, δημιουργούν τεράστιες φάρμες εκμετάλλευσης, ρυπαίνουν τον υδροφόρο ορίζοντα, ανοίγουν fast foods, ταϊζουν την εργατική τάξη με φθηνό κρέας μαζικής παραγωγής, ο αγώνας έπρεπε να ξεκινήσει από το κρεοπωλείο του Γιάννη στην Καλλιδρομίου. Αν μη τι άλλο, ο Γιάννης πρέπει να αισθάνεται σπουδαίος.

Είμαι όμως βέβαιος ότι απορείτε για την ερμηνεία του όρου «αντισπισιστικός». 

Αντισπισιστικός είναι ο μη σπισιμιστής. Και σπισιμιστής είναι εκείνος που αποδέχεται τον σπισισμό, θεωρεί, δηλαδή, τον άνθρωπο ανώτερο από τα άλλα είδη. 

Οχι, δεν είναι. Εδώ παλεύουμε για μία αταξική κοινωνία ισότητας, θα επιτρέψουμε τις ανισότητες στη φύση;

Επίσης από τον τίτλο της οργάνωσης αντιλαμβανόμαστε ότι οι αντισπισιστές καταδρομείς είναι «Σφυροφόροι». Σωστό και αυτό. Αν ήταν φασίστες τραμπούκοι θα έφεραν γκλομπ και ρόπαλα. Ο αριστερός ακτιβιστής φέρει σφυρί, υπαινισσόμενος ότι λίαν συντόμως έρχεται και το δρεπάνι.

Η βιομηχανία τροφίμων, τα κρεοπωλεία και τα pet shops είναι ο στόχος της οργάνωσης, όχι όμως και οι ψησταριές όπου καταλήγουν τα κουφάρια για να καταναλωθούν. Επίσης δεν γίνεται καμία αναφορά στα ιχθυοπωλεία. 

 Κινδυνεύουν οι φονιάδες της γαρίδας ή επικεντρώνουμε τον αγώνα στα θηλαστικά;

Αν μου επιτρέπουν τα παιδιά, θα τους πω ότι είμαι μαζί τους, σχεδόν για τους ίδιους λόγους. Δεν καταναλώνω κρέας, αρνούμενος να φάω κουφάρια κακόμοιρων ζώων που, εκτός των άλλων, έχουν τραφεί με ορμόνες και φάρμακα. Επίσης προσπαθώ να περιορίσω την κατανάλωση ζωικών προϊόντων. Υποθέτω και τα παιδιά. Δεν γίνεται να είσαι αντισπισιστής και να ρουφάς το πρωί το αβγουλάκι σου. Και μη μου πεις ότι έτσι δεν θανατώνεις την κότα. Διότι θα σου πω ότι την καθιστάς προϊόν βάρβαρης βιομηχανικής εκμετάλλευσης και της στερείς αναπαραγωγικά ωάρια. 

Επίσης δεν γίνεται να σπας κρεοπωλεία, αλλά να μην έχεις πρόβλημα με τα γαλατάδικα. Σκέψου τι υφίσταται η κακομοίρα η αγελάδα για να προσθέσεις εσύ γάλα στο φρέντο.

Και μετά προκύπτουν άλλα θέματα που απαιτούν βαθύτερη ανάλυση: 

Πώς αντιμετωπίζουμε την πλούσια αστή που εξασφαλίζει στο σκυλάκι της συνθήκες ζωής καλύτερες από εκείνες του μέσου εργάτη; Και τι κάνουμε πρώτα; Επιδοκιμάζουμε το επίπεδο ζωής του σκύλου ή καταδικάζουμε την ανισότητα; 

Είναι σωστό να αποδεχόμαστε για τα ζώα συνθήκες ζωής χειρότερες από του ανθρώπου;  

Ακόμα πιο δύσκολο: 

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οταν σε «φτύνει» ο Πρωθυπουργός (γιατί σ' έχει πάρει χαμπάρι πόσο m@l@k@s είσαι!)

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

«Σιγά ρε παιδιά! Και εγώ πήγα διακοπές το Πάσχα και είδα τι γινόταν». Αν αυτό το έλεγες πριν από τρία χρόνια, ο επικοινωνιακός μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ θα σε κατασπάραζε όπου και αν σε έβρισκε. Δεν θα ήταν διαπίστωση. Θα ήταν ύβρις. Πριν την Πρώτη Φορά δεν μπορούσες καν να πεις ότι είδες τις ταβέρνες γεμάτες. Διότι τότε είχαμε ανθρωπιστική κρίση. Τώρα τα λέει ο Τσίπρας και δεν ανοίγει μύτη. Αντιθέτως κλείνει, από τη δυσοσμία…

Πρόκειται για ένα από τα μεγάλα μυστήρια της κοινής μας ζωής.  

Εχει λεφτά ο κόσμος ή είναι ξένοι αυτοί που γεμίζουν τις ταβέρνες;  

Η απάντηση προφανώς έρχεται από μία απλή συνάρτηση προσφοράς και ζήτησης. Δεν είναι όλες οι ταβέρνες γεμάτες. Γεμίζουν οι ταβέρνες στα πολυσύχναστα μέρη και μένουν άδειες εκείνες που βρίσκονται στα λιγότερο δημοφιλή σημεία. Όμως το θέμα μας δεν είναι αυτό που σερβίρουν στις ταβέρνες, αλλά αυτά που σερβίρει ο Τσίπρας.

Υπάρχουν άνθρωποι που θύμωσαν παρακολουθώντας τη συνέντευξη του στον Antenna, στο στούντιο, ως πανελίστας της σειράς. Στα social media δεν μπορείς να βρεις ένα θετικό σχόλιο για αυτά που είπε, η οργή του ακροατηρίου αποδίδει την ένταση των αντιδράσεων.  

Τι ενόχλησε περισσότερο; 

Το «σιγά ρε παιδιά», οι ισχυρισμοί περί λογικής φορολόγησης, οι ειρωνείες για τον ΕΝΦΙΑ και, το κορυφαίο, με τη νομιμοποίηση ή την κατανόηση που χορηγεί η κοινωνία προς την κυβέρνηση. «Επί των ημερών μας δεν υπάρχουν διαδηλώσεις» είπε.  

Γιατί σιωπά ο κόσμος και δεν διαδηλώνει πατέρα;

Ωστόσο δεν πρέπει να αδικούμε τον Πρωθυπουργό. Είχε μόνο δύο επιλογές. Είτε να σωπάσει, είτε να πει αυτά που ακούσαμε. 

Δηλαδή τι περιμένατε να πει ο οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του;  

Ότι ο κόσμος υποφέρει από την υπερφορολόγηση, δεν μπορεί να πάει μία εκδρομή το Πάσχα και πώς οι διαδηλωτές της οργής είναι μετακλητοί της αρπαχτής;  

Στην πραγματικότητα η οργή προς τον Τσίπρα δεν είναι για αυτά που λέει τώρα, αλλά για εκείνα που έλεγε προεκλογικά, βάζοντας τη σανίδα του πάνω στο κύμα λαϊκισμού. 

Ολοι οι Πρωθυπουργοί προσπαθούν να ωραιοποιήσουν την κατάσταση που διαχειρίζονται. Όμως ο Τσίπρας είναι ο πρώτος που...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο κόσμος ανάποδα

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Η Ελλάδα έγινε μέλος του ΝΑΤΟ το 1952. Υπέρ της ένταξης ψήφισαν όλα τα κόμματα της Βουλής πλην της ΕΔΑ και του ανεξάρτητου βουλευτή της Αριστεράς Μιχάλη Κύρκου –το ΚΚΕ ήταν παράνομο.

Εκείνη την περίοδο άρχισαν να δημοπρατούνται τα πρώτα κομμάτια της εθνικής οδού Αθηνών-Θεσσαλονίκης. Όχι πως δεν υπήρχε δρόμος, απλώς ήταν τμήματα του τοπικού δικτύου, το οποίο επρόκειτο να αναβαθμιστεί σε εθνικό. Η Αριστερά δεν έκρυψε τη διαφωνία της.  

«Όχι στον δρόμο του ΝΑΤΟ» ήταν το σύνθημα που ζητούσε να μη βγουν οι μπουλντόζες. 

Γιατί; 

Υποτίθεται ότι η κατασκευή του δρόμου δεν αποσκοπούσε στην ανάπτυξη της χώρας, αλλά στην εξυπηρέτηση των επιχειρησιακών σχεδίων του ΝΑΤΟ κατά της Βουλγαρίας και της Γιουγκοσλαβίας.  

Τσάμπα κόπος και αναίτιος θόρυβος. Το ελληνικό κράτος απεδείχθη πιο αριστερό και από το Πολιτικό Γραφείο του παράνομου ΚΚΕ: ο δρόμος τελείωσε 65 χρόνια μετά, με την Αριστερά στην κυβέρνηση και τη Βουλγαρία στο ΝΑΤΟ. Kαι ο πρώτος αριστερός Πρωθυπουργός της Ελλάδας έκοψε την κορδέλα των εγκαινίων.

Kαι καλά έκανε. Επί των ημερών του η χώρα απολαμβάνει κάτι για το οποίο περίμενε δεκαετίες. Και μάλιστα επέδειξε πολιτικό fair play αναφερόμενος και στις προηγούμενες κυβερνήσεις. Μεταξύ μας, δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς, τέτοιο έργο ούτε σε μακέτα δεν κατασκευάζεται εντός διετίας.

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα:

 Όταν βλέπεις τον Αλέξη Τσίπρα σε αυτοκινητόδρομο, το μυαλό σου δεν πηγαίνει ούτε στην πρόοδο, αλλά ούτε και στην ταχύτητα. Τον θυμάσαι να καταγγέλλει τους εργολάβους και τα πανάκριβα διόδια, εκφράζοντας τη συμπαράσταση του στο «Δεν πληρώνω». Πας λίγο ακόμα πιο πίσω και τον ακούς να λέει στον ελληνικό λαό ότι υπογράφονται ληστρικές συμβάσεις παραχώρησης των δρόμων στους εργολάβους. Και από δίπλα, ο Πάνος Καμμένος, ως παραστάτης, να χαρακτηρίζει τους εργολάβους «εγκληματική ομάδα».

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε προαναγγείλει τη μείωση των διοδίων. Τώρα, μόλις ο Αλέξης Τσίπρας έκοψε την κορδέλα, το κόστος διέλευσης αυξήθηκε κατά τριάντα λεπτά. Ορθώς. 

Όμως τι άλλαξε από τη μία μέρα στην άλλη; 

Γιατί τον Δεκέμβριο του 2014 ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε ότι θα σηκώσει τις μπάρες και τον Ιανουάριο του 2015 καλούσε το «Δεν πληρώνω» να σεβαστεί τη νομιμότητα;  

Και πώς γίνεται οι εργολάβοι να συνιστούν «εγκληματική ομάδα», αλλά ο μεγαλύτερος εξ αυτών, ο κ. Μπόμπολας, να στηρίζει με θέρμη και συνέπεια τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ;  

Οσον αφορά δε το πρώτο εξάμηνο του 2015, εκείνο της υπερήφανης διαπραγμάτευσης που έβγαλε τις μπουλντόζες εκτός δρόμων, τείνει πια να ξεχαστεί. Επικοινωνιακά δε, θα είναι σαν να μην έχει υπάρξει ποτέ, λες και είχαμε πέσει όλοι σε κώμα.

Αυτό, λοιπόν, που ενοχλεί, δεν είναι το ύφος και ο λόγος του Τσίπρα με το ψαλίδι στο χέρι. Εβαλε το ύφος που φοράνε όλοι όταν κάνουν εγκαίνια, λες και έσκαψαν με τα χέρια και πλήρωσαν από την τσέπη τους –μιλάμε πάντα για λεφτά των φορολογουμένων και κοινοτικούς πόρους από την Ευρώπη που, μη ξεχνιόμαστε, δεν είναι όπως την ονειρευόμαστε.

Είναι αυτό το καταραμένο «πριν και μετά» που έρχεται και χτυπάει νεύρο. 

Είναι το...

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΦΑΣΙΣΤΟΛΑΓΝΟ ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι άνθρωποι με τα γαρύφαλλα (στ αύτί και πονηριά στο μάτι...)

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Τον Σεπτέμβριο του 2015, το βράδυ των εκλογών, όταν οι πίστες ήταν άδειες και τα μπουζούκια βουβά, ο λαϊκός βάρδος Γιάννης Πλούταρχος εκλήθη εκτάκτως στο κέντρο όπου, εκείνη την περίοδο, συνευρίσκετο με τη Μούσα.

Στη θέση του και εσείς θα πηγαίνατε τρέχοντας. Ηταν ο Νίκος Παππάς που, με τη συντροφιά στελεχών των ΑΝΕΛ, επιθυμούσε να γιορτάσει με τρόπο αυθόρμητο, λαϊκό, την εκλογική νίκη της Αριστεράς. Είναι δε λογικό και θεμιτό να εικάσουμε ότι ο δημοφιλής τραγουδιστής έγινε αποδέκτης ανθέων που αντιστοιχούν στον στολισμό του Επιταφίου της Μητροπόλεως. Και εκείνο το βράδυ, όταν ο λαός επιβεβαίωσε την ιστορική δικαίωση της Αριστεράς, ο Νίκος ο Παππάς έγινε ο Ανθρωπος με τα Γαρύφαλλα. Ετσι είναι οι αγώνες, απαιτούν συνέχεια και σημειολογική συνέπεια. Ενα γαρύφαλλο κρατούσε ο Νίκος Μπελογιάννης. Ενα γαρύφαλλο άφησε ο Αλέξης Τσίπρας στην Καισαριανή, όταν εξελέγη για πρώτη φορά. Ο Νίκος ο Παππάς ήθελε να τιμήσει δεκαετίες αγώνων.

Στην Αμαλιάδα ο Πρωθυπουργός εμφανίστηκε με γαρύφαλλο στο χέρι. Θα πείτε ότι του ταίριαζε καλύτερα στο αυτί, με πονηριά στο μάτι, κατά το τραγούδι. Ναι, δεν διαφωνώ. Γιατί ήταν λες και έσκυψε στην πίστα του Πλούταρχου, πήρε ένα γαρύφαλλο και το κατέβασε στην Αμαλιάδα, να το δώσει στον Μπελογιάννη.

«Η σκύλευση μόλις έλαβε τέλος» σχολίασε ο Θύμιος Καλαμούκης της «Ελληνοφρένειας» όταν ολοκληρώθηκε η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στην Αμαλιάδα.  

Ε, δεν αδίκησε και την αλήθεια. Ούτε και ο υιός Μπελογιάννη είπε ψέματα στο μήνυμα του, υποστηρίζοντας ότι ο πατέρας του θα ήταν σήμερα οργισμένος – κι ας λογοκρίθηκε το απόσπασμα στην επεξεργασία του βίντεο από την «Αυγή».

Ας πρόσεχε, όμως, ο Πρωθυπουργός. Κάτι τέτοια καλό είναι να αποφεύγονται. Δεν μπορείς, ας πούμε, να έχεις παραχωρήσει για έναν αιώνα τη δημόσια περιουσία και μετά να εμφανίζεσαι με γαρύφαλλα στο χέρι και επανάσταση στις λέξεις. Είναι γελοίο και συνάμα κυνικό. Και ιστορικά ανακριβές. Διότι είναι άλλο πράγμα η ιδεολογία, η δράση και η στόχευση του Μπελογιάννη και άλλο η βαρβαρότητα της εκτέλεσής του. 

Για να το πω αλλιώς, είναι μάλλον απίθανο η αντίληψη του μακαρίτη του Μπελογιάννη περί Δημοκρατίας να αντιστοιχεί σε αυτό που εννοεί ο Τσίπρας όταν τον χαρακτηρίζει «σύμβολο ειρήνευσης και δημοκρατίας». 

 Βέβαια πιθανότατα ούτε η αντίληψη του Τσίπρα να μη συμφωνεί με αυτό που οι περισσότεροι έχουμε στο μυαλό μας, αλλά, είπαμε, ο πολιτικός άνδρας έκανε τους συμβιβασμούς του. Δεδομένου δε και του βίου του, είναι δίκαιο να υποθέσουμε πως αν ο Τσίπρας ήταν στη θέση του Μπελογιάννη, η Ιστορία θα είχε γραφτεί με λιγότερο αίμα και περισσότερη κατανόηση.

Ομως είναι αδόκιμο να μετακινούμε στον χρόνο πρόσωπα και καταστάσεις. Δεν μπορούμε να αποτιμούμε τον ρόλο και τη δράση του Μπελογιάννη με σύγχρονους κώδικες. Και, γενικώς, μερικές φορές η λήθη δείχνει εθνικά σωστή, εκτός και αν η μνήμη αποσκοπεί στον κατευνασμό. Ας πούμε θα ήταν εθνικά χρήσιμο μία προσωπικότητα σαν τον Μπελογιάννη να τιμηθεί από κάποιον άλλο Πρωθυπουργό, μη προερχόμενο από την Αριστερά, με έμφαση στην καταδίκη της εκτέλεσης, του διχαστικού της χαρακτήρα κ.λ.π. Αλλά σιγά μην έχανε ο Τσίπρας την ευκαιρία. Και βλέποντας την αντιπαράθεση στα social media, θέλεις να βγεις και εσύ στο βουνό. Όλα τα έχει λύσει η χώρα, η ιστορική αποτίμηση του Μπελογιάννη της έλειπε.

Στην κατάσταση του, ο Αλέξης Τσίπρας δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω. Αν η Σόφη Πασχάλη, που αποχώρησε από το «Survivor», είχε λαϊκό έρεισμα, αύριο το μεσημέρι θα ήταν στο Μαξίμου. Και δεν ξέρω αν η συμπεριφορά του Πρωθυπουργού εκπορεύεται από τον καιροσκοπισμό του ή κρύβει μέσα της και άλλα, ψυχολογικά αίτια. Δεν έχει πλέον κανέναν σημειολογικό ενδοιασμό. Πετιέται από την πλατεία της Επανάστασης της Αβάνας ως τους Αγιους Τόπους. Αφήνει περιστέρια στα Θεοφάνια και γαρύφαλλα στου Μπελογιάννη. Συγκυβερνάει με τον Καμμένο και ταυτοχρόνως θυμάται την Αριστερά των κινημάτων. Το μνημόνιο που υπέγραψε περιέχει τον ορισμό του νεοφιλελευθερισμού και όμως εγκαλεί τρίτους ως νεοφιλελεύθερους.

Οχι, δεν είναι μόνο ο καιροσκοπισμός του. Πρέπει να είναι και η εσωτερική του ανάγκη να διευθετήσει τη σχέση με την αριστερή του συνείδηση, εκείνο το δύσκαμπτο πλαίσιο αρχών και αξιών που, στην πρώτη νιότη του, πίστευε ότι όφειλε να υπηρετήσει με θρησκευτικό καταναγκασμό.  

Οταν πηγαίνει στην Αβάνα, δεν το κάνει μόνο για να ξεγελάσει τους αφελείς – κάθε άλλο, ίσως τους εξοργίζει πια. 

Το κάνει για...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δεν φταίει η Porsche !

Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Κανένας δεν το επιθυμούσε. Ομως εδώ, όντως, το σύμπαν συνωμότησε. Ενα κλάσμα του δευτερολέπτου αργότερα ή νωρίτερα. Μία ανεπαίσθητη κίνηση του χεριού στο τιμόνι ή του ποδιού στο γκάζι. Είναι τόσα πολλά, που θα μπορούσαν να παρουσιαστούν σαν ένα πλεκτό από χαοτικές εξισώσεις. Αν έφευγαν πέντε λεπτά αργότερα ή νωρίτερα…

Ναι, αυτές οι τραγωδίες φτιάχνονται με τρόπο που σε κάνει να σταυρώνεις τα χέρια, να γέρνεις το κεφάλι σαν απορημένο κουτάβι και να στοχάζεσαι από την έννοια του τυχαίου ως την υφή του μεταφυσικού.

Η οικογένεια στο Honda. 

Πόσο πιθανό είναι, αλήθεια, να σου συμβεί κάτι τέτοιο;  

Αν το γυρίσεις εντελώς ανάποδα και κρατήσεις μόνο τις πιθανότητες, κερδίζεις τζακ ποτ. Είναι τόσο ασύλληπτο που ακόμα και οι έννοιες αλλάζουν περιεχόμενο. 

Να, ο άνδρας που πήγε στην τουαλέτα. 

Αν απομονώσεις το χρονικό πλαίσιο στις στιγμές της σύγκρουσης, μπορεί να τον θεωρήσεις ως και τυχερό, επειδή ζει. 

Αν, όμως, απομακρυνθείς και δεις όλη την υπόλοιπη ζωή του, δεν υπάρχει δράμα αντάξιο της μοίρας του.

Οι δύο στην Porsche. 

Ο 24χρονος που οδηγεί. Και ο φίλος από δίπλα. Δεν θα μάθουμε ποτέ τι συνέβη, δεν έμεινε τίποτα πέρα από στάχτη. Τώρα η χώρα σοκαρισμένη συζητά για το πλουσιόπαιδο που καβάλησε το ακριβό αυτοκίνητο και πήρε και άλλους μαζί του στον Αδη. 

Α, ναι, ακούγονται και αυτά που, ανομολόγητα, μπορεί να ψιθυρίζετε και εσείς τώρα. Είναι, άραγε, σωστό να οδηγεί Porsche ένα παιδί 24 χρονών; Μην ήταν η τραγωδία που ήρθε ως αναπόφευκτη τιμωρία στην ύβρι και στην έπαρση;  

Οχι, δεν πάει έτσι. Διότι κάθε μέρα στη χώρα σκοτώνονται πέντε άνθρωποι στο δρόμο. Και οι τρεις είναι κάτω των 30 ετών. Και δεν βρίσκονται μέσα σε Porsche.

Δεν έχει να κάνει με το αυτοκίνητο. Εχει να κάνει με τον τρόπο που οδηγείς. Και, εδώ που τα λέμε, αν είσαι ένας οδηγός που τρέχει με εγκληματικές ταχύτητες, είναι καλύτερο να το κάνεις με Porsche. Ναι, βέβαια, είναι και το αυτοκίνητο που συχνά σε προκαλεί να το «πατήσεις», όμως μην έχετε αμφιβολίες ότι, συνήθως, αν πας την Porsche κοντά στα 300 χιλιόμετρα την ώρα, θα σανιδώσεις και το συμβατικό αυτοκίνητο με προορισμό τα 200.  

Αν δεν προκαλέσεις ένα δυστύχημα σαν και αυτό που είδαμε, έχεις αυξημένες πιθανότητες να προκαλέσεις κάποιο άλλο. Δεν αποκλείεται το αυτοκίνητο να έβγαλε πρόβλημα. Ομως η ταχύτητα με την οποία κινείτο ήταν υπερβολική, απαγορευτική.

Οσο και αν μας σοκάρει η τραγωδία, είναι κομμάτι της καθημερινότητας των δρόμων μας:

 Μέσα σε εξήντα χρόνια έχουν σκοτωθεί σχεδόν 140.000 άνθρωποι, αριθμός διπλάσιος από τις στρατιωτικές μας απώλειες σε δύο παγκόσμιους πολέμους. Και όσο και αν αποδώσεις ευθύνες στην κατάσταση των παλιών δρόμων και μηχανών, τα περισσότερα λάθη ματώνουν τα χέρια που κρατούν το τιμόνι.

Φταίει, φυσικά, η ανεπάρκεια της παιδείας και ο βαλκανικού τύπου τσαμπουκάς με τον οποίο οι άνδρες βγαίνουν στο δρόμο ως οδηγοί. 

Φταίει και η ατιμωρησία των παραβατών. Υπάρχουν παραβάσεις για τις οποίες η άδεια οδήγησης έπρεπε να αφαιρείται δια βίου.

Και  είναι να απορείς για ποιο λόγο η οδική ασφάλεια...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: O λογαριασμός στον επόμενο

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Η κυβέρνηση συμφώνησε, τελικά, να νομοθετήσει προληπτικά μέτρα που θα τεθούν σε ισχύ το 2019.  

«Πρόκειται για μέτρα που δεν έχουν κόστος ούτε ένα ευρώ» λέει το Μαξίμου. Εντάξει. Όμως εδώ έρχεται η ίδια η λογική και εκθέτει θέσεις και δεσμεύσεις.

Πρώτα-πρώτα να δούμε αν υπάρχει συμφωνία για κλείσιμο της αξιολόγησης. Αυτό δεν μας καίει όλους; Το non paper του Μαξίμου αναφέρεται «στα θετικά της πολιτικής συμφωνίας». Όμως ο πρόεδρος του Eurogroup δήλωσε ότι δεν υπάρχει πολιτική συμφωνία, παρά μόνο συμφωνία για επιστροφή των θεσμών στην Αθήνα.  

Υπάρχει διαφορά, σωστά;

Η κυβέρνηση δέχθηκε να νομοθετήσει προληπτικά, όταν μέχρι πριν από λίγες ημέρες υποστήριζε ότι κάτι τέτοιο έρχεται σε αντίθεση με το Σύνταγμα, ακόμα και με το ίδιο το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Αν μη τι άλλο, το είχε πει κατηγορηματικά και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας: «η προληπτική νομοθέτηση μέτρων δεν διέπει ούτε το ελληνικό, ούτε το ευρωπαϊκό Δίκαιο και είναι αντισυνταγματική». Ας είναι. Οι «είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος» έκαναν άλλον έναν τακτικό ελιγμό για το καλό της χώρας. Δεν είχαν, άλλωστε, διαφορετική επιλογή. Οι δανειστές ζήτησαν τα προληπτικά μέτρα, δεν τα προτείναμε εμείς.

Τα μέτρα, κατά την κυβέρνηση, δεν έχουν κόστος ούτε ένα ευρώ. Μα πώς μπορεί να γίνει αυτό; Τι μέτρα είναι αυτά; 

Εκτός και αν...

ΕΠΙΦΑΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΕΣ - ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ: O συγχωρεμένος (έφυγε πρόσφατα από τη ζωή) σπουδαίος άνθρωπος ΗΛΙΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗΣ (καθηγητής Ιστορίας στα πανεπιστήμια Lille III και Marne la Vallée και τέκνο κομμουνιστών γονιών) αφηγείται τη φρίκη του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού

Περισσότερα για τον ΗΛΙΟ ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗ μπορείτε να διαβάσετε στο άρθρο  του Νίκου Μαραντζίδη "Ο Ηλιος έδυσε"