"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΟΥΚΡΑΝΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΟΥΚΡΑΝΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Το αναπόφευκτο ενός πολέμου

 

Toυ ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ 

«Σου δόθηκε η επιλογή ανάμεσα στον πόλεμο και την ατίμωση. Επέλεξες την ατίμωση και θα έχεις πόλεμο». Με αυτή τη φράση, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ προειδοποίησε το 1938 τον Νέβιλ Τσάμπερλεϊν, ο οποίος επιδίωξε «ειρήνη με τον Χίτλερ» παραδίδοντας τμήματα της Τσεχοσλοβακίας μέσω της Συμφωνίας του Μονάχου.

Η ιστορία έδειξε ότι ο κατευνασμός δεν φέρνει ειρήνη· φέρνει μεγαλύτερο πόλεμο.

Το σχέδιο των 28 σημείων για την ειρήνη στην Ουκρανία, το οποίο διέρρευσε, κινείται στην ίδια επικίνδυνη λογική.

Παρουσιάζεται ως «ειρηνευτική λύση», αλλά στην ουσία αποτελεί στρατηγική ατίμωσης: ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη, σταθερότητα χωρίς ελευθερία, ασφάλεια χωρίς εγγυήσεις. Και όπως το 1938, έτσι και σήμερα μια τέτοια συμφωνία δεν θα αποτρέψει τον πόλεμο — θα τον υποθάλψει.

Στον πυρήνα της πρότασης βρίσκεται η παραχώρηση όλων των ανατολικών επαρχιών της Ουκρανίας στη Ρωσία, ακόμη και εκείνων που ο ουκρανικός στρατός υπερασπίζεται με τεράστιο κόστος.

Προβλέπει τη μείωση του ουκρανικού στρατού, τον αποκλεισμό από το ΝΑΤΟ και την αναγνώριση της ρωσικής γλώσσας ως επίσημης.

Πρόκειται για θεσμοθετημένη υποταγή μιας ευρωπαϊκής χώρας σε αναθεωρητική δύναμη.

Μια τέτοια «ειρήνη» είναι εκ προοιμίου μη βιώσιμη.

Η ουκρανική κοινωνία, τραυματισμένη από τη βαρβαρότητα της εισβολής, δεν θα αποδεχτεί την επιβολή μιας ατιμωτικής λύσης. Αν επιβληθεί δια της βίας, η μαζική φυγή πληθυσμού θα αποδεκατίσει την οικονομία και θα μετατρέψει την Ουκρανία σε χώρα-κέλυφος.

Η Ρωσία, από την άλλη, δεν διαθέτει δημογραφικούς ή οικονομικούς πόρους για να σταθεροποιήσει την περιοχή· η δήθεν ειρήνη θα γεννήσει νέα αστάθεια.

Ακόμη σοβαρότερη είναι η γεωπολιτική διάσταση. Αν η Μόσχα νομιμοποιήσει την απόσπαση ουκρανικών εδαφών μέσω ενός αμερικανικού σχεδίου, θα θεωρήσει ότι δικαιώθηκε στρατηγικά. Μόλις ανασυνταχθεί, θα επιχειρήσει ανάλογες κινήσεις στη Μολδαβία, στις Βαλτικές χώρες — ίσως και πέραν αυτών.

Η Ευρώπη το γνωρίζει: γι’ αυτό και ξυπνά από τον λήθαργο της πασιφιστικής αμνησίας, προετοιμαζόμενη για δεκαετίες αυξημένων αμυντικών δαπανών εις βάρος του κράτους πρόνοιας.

Για τις ΗΠΑ, το σχέδιο αυτό αποτελεί διπλή αυτοϋπονόμευση. Πλήττει την αξιοπιστία τους ως εγγυητή της διεθνούς ασφάλειας και ωθεί την Ευρώπη προς μια αργή αλλά σταθερή ανεξαρτητοποίηση. Μια Ευρώπη που εξοπλίζεται και νιώθει προδομένη δεν θα παραμείνει δεδομένος σύμμαχος· θα επιδιώξει…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Κυριακή, Ιανουαρίου 04, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΗΡΩΪΚΟΙ ΛΑΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Τρία χρόνια αντίστασης στην Ουκρανία

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ (Αλλά ακατάλληλο για ξεφτιλισμένα Πουτινάκια που είναι "με τον άνθρωπο"...)

Γράφει ο Ανδρίι Σαβένκο 

Διευθυντής του Κέντρου Ελληνικών Μελετών και Πολιτισμού «Ανδρίι Μπιλέτσκιι», αναπληρωτής καθηγητής στο Εθνικό Πανεπιστήμιο «Ταράς Σεβτσένκο» του Κιέβου.


Είναι δύσκολο να βρει κανείς τα λόγια για να περιγράψει τα τρία χρόνια που περικλείουν μέσα τους την καθημερινότητα του πολέμου στην Ουκρανία και να μην αισθάνεται ότι γράφει από την άλλη μεριά αγγελτηρίων θανάτου. Και όμως, το κάνουμε διότι υπάρχει η ίδια η καθημερινότητα και μια ανάγκη έκφρασης και ένα δικαίωμα για τη φωνή που να ακουστεί από τους άλλους και να πρεσβεύει τους Ουκρανούς – τους ζωντανούς, τους νεκρούς και εκείνους που δεν έχουν ακόμη γεννηθεί, όπως λέει ο εθνικός μας ποιητής Ταράς Σεβτσένκο.

Η καθημερινότητα μας χαιρετά πρωί πρωί με την προετοιμασία του σακιδίου για τη δουλειά, όπου δίπλα στο λάπτοπ βάζουμε το τουρνικέ που σταματάει την αιμορραγία, στα υπόγεια του μετρό που κατεβαίνουμε με τις σειρήνες, στα σκοτεινά βαγόνια της προσφυγιάς και στα σημεία ελέγχου, κοντά στα περίπτερα με τον καφέ όπου κάποιος κερνά ένα τσιγάρο στον στρατιώτη με το θολό βλέμμα, στα κρυμμένα στις δενδροστοιχίες χαρακώματα όπου παραμονεύουμε τα εχθρικά drones και ταυτόχρονα μοιραζόμαστε με τον αδερφό μας στα όπλα κρύο φαΐ από κονσέρβα, στην πρωινή παύση κυκλοφορίας προς τιμήν των πεσόντων. Είναι στιγμές που ζουν οι Ουκρανοί στη γραμμή των μαχών και στα μετόπισθεν.

Ο πόλεμος προσπαθεί να κάνει την καθημερινότητα ανυπόφορη και τη ζωή αβίωτη και γι’ αυτό υπονομεύει το αίσθημα του χρόνου. Ο χρόνος σταματά να κυλά στην αιχμαλωσία και στις ρωσικές φυλακές, γίνεται ανύπαρκτος ή ιλιγγιωδώς ορμητικός στην ξενιτιά, παύει να υπάρχει στους ομαδικούς τάφους στην Μπούτσα ή στο Ιζιούμ. Ο χρόνος κατασπαράζεται στη γραμμή του πυρός, αλλά για εκείνον που αμύνεται κάθε στιγμή αποκτά τη μεγαλύτερη αξία. Ο πόλεμος μας έδωσε την ευκαιρία να πλησιάσουμε την Ιστορία μας, να αισθανθούμε την αλληλουχία των αιώνων, να ζούμε την Ιστορία μας στον αγώνα που δίνουμε.

Ο πεσών ποιητής και στρατιώτης Μαξίμ Κριβτσόβ είπε: «Οταν με ρωτήσουν τι είναι ο πόλεμος, θα πω χωρίς δισταγμό: τα ονόματα». Τα ονόματα κρατούν στη μνήμη εκείνους που έφυγαν στο σκοτάδι του θανάτου, αλλά με τους φθόγγους τους μας σώζουν το φως. Στις πόλεις μας οι σημαδεμένες με την παλιά ιδεολογία ονομασίες των δρόμων παίρνουν ονόματα εκείνων που θυσίαζαν τη ζωή τους για την πατρίδα: οδός του Ρομάν Ράτουσνιι, οδός του Μαξίμ Κριβτσόβ, πάρκο του Βασίλ Σλιπάκ… Αλλάζει η γλώσσα μας που έχει σκληρύνει από το αίμα και τον καημό, γίνεται τρυφερή στην καθημερινή χρήση όταν μιλάμε για τις πόλεις και τα χωριά μας που καταστράφηκαν ή βρίσκονται υπό κατοχή. Τη μαρτυρική Μαριούπολη τη λέμε με το υποκοριστικό Μάρικ, την ηρωική Τσάσιβ Γιαρ Τσάσικ, την Κραματόρσκ Κραμάχα.

Ετσι αλλάζουν τα ονόματά τους οι εραστές ή συγγενείς για να δηλώνουν τη ζεστασιά και την αγάπη προφέροντας το όνομα του άλλου. Εν μέρει είναι ιδανικές φωνές και αγαπημένες.  

Υπάρχουν οι άλλες βέβαια: οι κραυγές της μάχης, το ουρλιαχτό της απόγνωσης ή της δειλίας, το μουρμουρητό της αδιαφορίας. 

Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι υπάρχουν και ηχούν. Διότι μέσα από τις συζητήσεις, γλωσσικές διαμάχες πλησιάζουμε ο ένας τον άλλο, μαθαίνουμε να ακούμε τον άλλο, εκτιμούμε το δικό του δικαίωμα στον λόγο.  

Το βλέπουμε σε νέες γενιές, φέρνουν στους δρόμους των ουκρανικών πόλεων το πνεύμα της συλλογικότητας και της δημιουργικής ανυπακοής, γεννημένο από εμάς, τους παλιούς, στο Μαϊντάν.  

Το βλέπουμε και στο εξωτερικό: παρά την αρχική αναποφασιστικότητα των συμμάχων, οι συζητήσεις όλο και περισσότερο αφορούν όχι τόσο τα συμφέροντα, αλλά τις αξίες που διαμορφώνουν τις έννοιες της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Είμαστε η κοινωνία των πολιτών που σημαίνει αλληλεγγύη στον άλλον, που μοιράζει μαζί μας τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις. 

Ο φίλος μου Μαξ Μπουτκέβιτς, ακτιβιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που εντάχθηκε στον στρατό, αιχμαλωτίστηκε, επιβίωσε στη ρωσική φυλακή όπου κλείστηκε με πλαστές κατηγορίες και τώρα μιλάει για τη βοήθεια στους αιχμαλώτους πίνοντας μαζί μου καφέ. Είναι η συμμαθήτριά μου Ιουλία, που στις μέρες της πολιορκίας του Κιέβου αποφάσισε να φροντίζει τους ηλικιωμένους και συνεχίζει να το κάνει και τώρα. Είναι η φίλη μου Αννα, η ξαδέρφη της οποίας πήγε στον στρατό και αυτή βγάζει τον πόνο της τραγουδώντας στη χορωδία τα έργα του Bach. Είναι η σύζυγός μου που έφυγε από τη χώρα με τα παιδιά μας και συνεχίζει τον αγώνα ερευνώντας από τη φιλοσοφική πλευρά το φαινόμενο των «θαλάμων ηχούς» στα πλαίσια της προπαγάνδας και παραπληροφόρησης. 

Τα τρία χρόνια που πέρασαν έχουν αναδείξει ότι...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 03, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , ,

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η ευρωπαϊκή μετριότητα

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

«Αρπακτικό, ένα τέρας στις πόρτες μας που χρειάζεται να συνεχίσει να τρώει για την επιβίωσή του». Θύμωσε πολύ ο Μακρόν με τον Πούτιν. Ζήτησε μάλιστα από τους Ευρωπαίους να μην είναι αφελείς. Προφανώς δεν εννοεί τον εαυτό του, όταν είχε κάνει πως δεν καταλαβαίνει τη σημειολογία της υποδοχής που του είχε επιφυλάξει ο Πούτιν. Εκείνο το τεράστιο τραπέζι δέκα μέτρων, που τον κρατούσε σε απόσταση ασφαλείας, το είχε δεχθεί κάνοντας πως δεν καταλαβαίνει. Ιστορικό κειμήλιο, που σηματοδοτούσε την αρχή της νέας εποχής· της εποχής που η Ρωσία θέλει να επιδείξει την απόσταση που τη χωρίζει από την υπόλοιπη Ευρώπη. Παρ’ όλ’ αυτά, ο Μακρόν είχε την αφέλεια να πιστεύει ότι υπήρχε ακόμη περιθώριο συνεννόησης.  

Τότε η Ευρώπη δεν πίστευε ότι η Ρωσία θα εισβάλει στην Ουκρανία. Παρά τις προειδοποιήσεις των Αμερικανών. Μερικές ημέρες μετά ξεκίνησε η «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», που εξελίχθηκε σε πόλεμο τριετίας, ο οποίος ακόμη δεν έχει σταματήσει.

Δεν είναι λίγοι όσοι πίστευαν ότι η ρωσική εισβολή σε μια ευρωπαϊκή χώρα θα αφύπνιζε το «ευρωπαϊκό πνεύμα», το αίσθημα της ενότητας των κρατών που αποτελούν την Ενωση, τη μετατροπή της από φιλανθρωπικό σωματείο με οικολογικές ευαισθησίες για τα πώματα των πλαστικών φιαλών σε έναν σοβαρό πολιτικό οργανισμό.  

Ανάμεσά τους ήμουν κι εγώ. 

 Τι έγινε σ’ αυτά τα τρία χρόνια; 

Τίποτε ή σχεδόν τίποτε. 

Πόσοι θυμούνται σήμερα στην Ευρώπη εκείνη την περίφημη πορεία προς την Ομοσπονδία; Την κοινή εξωτερική πολιτική; 

 Η τελευταία συνάντηση των ηγετών με τον Τραμπ, όπου εμφανίστηκαν σαν σύλλογος αναξιοπαθούντων, αν μη τι άλλο δείχνει ότι μπορεί όλοι να συμφωνούν για την υποστήριξη της Ουκρανίας, όμως αυτό δεν συνιστά «κοινή εξωτερική πολιτική».  

Πώς θα υποστηρίξουν την Ουκρανία; 

Θα εμποδίσουν τον Πούτιν να πάρει το Ντονμπάς, όπως φαίνεται ότι έχει συμφωνήσει με τον Τραμπ; 

Ή μήπως θα σταθούν απέναντί του όταν αποφασίσει να συνεχίσει το σχέδιό του για την αποκατάσταση της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας προσαρτώντας ευρωπαϊκά εδάφη που θεωρεί πως δικαιούται;  

Πώς βοήθησε η Ευρώπη την Ουκρανία; Με δηλώσεις καλής θέλησης και οικονομικές ποινές στη Ρωσία, τη στιγμή που η χώρα χρειαζόταν όπλα. 

Η Ουκρανία άντεξε τρία χρόνια χάρη στη βοήθεια της Αμερικής. Και το παράλογο είναι ότι η Ρωσία κέρδισε στρατιωτικά τον πόλεμο και ο Πούτιν βγήκε από τη διεθνή απομόνωση πάλι χάρη στη βοήθεια της Αμερικής. Η Ευρώπη ήταν αλλού. Πού; 

Σε αυτόν τον περιχαρακωμένο χώρο που οι μέτριοι πολιτικοί της έχουν ονομάσει Ευρωπαϊκή Ενωση. Η εκδρομή που οργάνωσαν για να παρακαλέσουν τον Τραμπ να μην τους εγκαταλείψει είναι η απόδειξη της ευρωπαϊκής μετριότητας. Μαζεύτηκαν στον Λευκό Οίκο σαν Ρομά στα δικαστήρια για να υπερασπιστούν τον δικό τους.  

Ευτυχώς ο Τραμπ δεν φέρθηκε σαν τον αγενή Ερντογάν. Βρήκε μια καρέκλα και για τη Φον ντερ Λάιεν.

Μην πάτε μακριά. Δεν χρειάζεται να πάμε έως τον Τσώρτσιλ ή τον Ντε Γκωλ για να καταλάβουμε τη διαφορά.  

Ας μείνουμε και στους πιο κοντινούς μας, τον Κολ ή τον Μιτεράν. Ο καθένας απ’ αυτούς μπορούσε να μιλήσει στο όνομα της Ευρώπης κι ας μιλούσε στο όνομα του κράτους του.  

Η μετριότητα της σημερινής πολιτικής ηγεσίας της Ευρώπης δεν αναδεικνύεται μόνο στην περιφρόνηση με την οποία την αντιμετωπίζουν οι υπερδυνάμεις. 

Η μετριότητά τους αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει ένας Ευρωπαίος πολιτικός ο οποίος μπορεί να μιλήσει στο όνομα όλων των υπολοίπων. Και αυτό είναι το έλλειμμα που μας αφορά περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.  

Εδώ είναι ζήτημα αν θα μπορέσουν να αναλάβουν τον ρόλο της χωροφυλακής της ειρήνης όταν και αν έρθει εκείνη η ώρα. Η Ελλάδα δεν μπορεί να συμμετάσχει στις δυνάμεις που θα διασφαλίσουν τους όρους της ειρήνης. Το βρίσκω λογικό. Ο Μακρόν απευθύνεται στην Τουρκία. Επίσης λογικό. Σε ποιον να απευθυνθεί, στην Ανδόρρα ή στο Λιχτενστάιν;  

Εξαλλοι οι δικοί μας υπερπατριώτες. Ο Μακρόν βάζει την Τουρκία από το παράθυρο στην Ευρώπη. Σύμπτωμα της ασυνεννοησίας που προκαλεί η αναξιοπιστία της πολιτικής της ηγεσίας.

Η Ευρώπη έχει να ζήσει πόλεμο στο έδαφός της από το 1945. Ευτυχώς. Ομως αυτό...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 03, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Next time in Μόσχα, λοιπόν

 

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο 

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

 


Next time in Μόσχα, λοιπόν, είπε ο ολόλαμπρος Πούτιν στον Τραμπ. Και ήταν η μόνη φράση που είπε στα αγγλικά.  

Έτσι, έστω οσονούπω, κλείνει ένας κύκλος ιστορίας. Κοιτάζω όλη τη διαδρομή προς τα πίσω με σφιγμένο στομάχι. Είναι κι εκείνη, η άτιμη έκθεση φωτογραφίας (που να μην έσωνα να τη δω) σε ένα ταξίδι μου στην Ολλανδία. Φωτογραφίες μπουνιές στο μάτι από τον αιματηρό πόλεμο της Ουκρανίας κατά την υπεράσπιση των εδαφών της. Άνθρωποι που χαιρετιόντουσαν σε σταθμούς, παιδιά που έκλαιγαν, μάτια και βλέμματα, κόσμος σε καταφύγια…. 

Γιατί εντέλει χάθηκαν τόσοι και τόσοι; 

Γιατί μαρτύρησαν;  

Πώς τώρα πετσοκόβεται η χώρα τους;  

Η Ευρώπη «μας» έρμαιο του κατακτημένου πολιτισμού μας. Χρόνια και χρόνια μακριά από δικτατορίες, με πολιτική άποψη οι κάτοικοί της σε σύγκριση με άλλες ηπείρους. Πιστέψαμε στην αυτοδιάθεση. Στο δικαίωμα τού κάθε ελεύθερου λαού να επιλέγει με ποιους θα πάει και ποιους θ΄αφήσει. 

Ρομαντισμοί αποδεικνύονται αυτά. Κοιτάζω και ξανακοιτάζω το έργο από την αρχή. Τα τραγικά λάθη των «ανέμελων» Δημοκρατικών. Τόσο «ανέμελων» που σχεδόν μέχρι το τέλος του προεκλογικού αγώνα είχαν παραδώσει το τιμόνι σε άνθρωπο με σοβαρά ιατρικά και νοητικά θέματα και περίμεναν την εκλογή του. Την ίδια εγκληματική ανεμελιά υπέδειξαν σε όλα.  

Κοιτάζοντας το έργο από το τέλος προς την αρχή… Τι νόημα είχε η ενίσχυση του έρμου Ζελένσκι για είσοδο στο ΝΑΤΟ; 

Βλέπετε, η Αμερική πολεμούσε δια αντιπροσώπου, η Ευρώπη έκαιγε χρήμα αλλά ο Ουκρανικός λαός «έκαιγε» ανθρώπους, έκαιγε νέους, έκαιγε χώρα, έκαιγε μέλλον ελπίζοντας σε «μέλλον».  

Πόσος κόσμος χάθηκε; 

Γιατί έγιναν όσα έγιναν; 

Απ΄ότι αποδείχτηκε ο Πούτιν μπορούσε να περιμένει, είχε «υλικό» έναν λαό εκπαιδευμένο να υπομένει, μαθημένοι, φρικτά μαθημένοι. 

Next time in Μόσχα.  

Απολύτως ταπεινωμένη πια η Ουκρανία. Στον τοίχο του εαυτού της. 

Κλαίω τον Ζελένσκι. Τι μαύρο τέλος θα έχει. 

 Κοντά σ’ αυτόν κλαίω και το τέλος του «ρομαντισμού». Έχω τα συναισθήματα παιδιού που άγρια μαθαίνει ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Και, να σας πω την αλήθεια, ψιλοντρέπομαι ότι δεν το είχα, δεν το έχουμε εμπεδώσει, ενήλικοι πολίτες.

 Πώς πήγαμε να τα βάλουμε με λιοντάρι; Ενοχλητικές μύγες στο ρουθούνι του; 

Η διορατική Μέρκελ γνώριζε καλύτερα τους όρους του παιχνιδιού. Τι την πέρασες την πολιτική σκακιέρα του κόσμου; Θαρρείς μπορείς να την γυρίσεις σε πλακωτό στο τάβλι; 

Η Ευρώπη έρμαιο του πολιτισμού της, των πολιτών που έχουν άποψη και δικαίωμα να την εκφράζουν, μαθημένοι στην κατακτημένη Δημοκρατία τους. Μέχρι που έρχονται αντιμέτωποι με «νταλίκες».  

Όπως αποδείχτηκε τα αποτελέσματα των κυρώσεων επί της Ρωσίας στοίχισαν περισσότερο στην οικονομία της Ευρώπης από ό,τι στους Ρώσους. Ξαφνικά δε, λόγω του «φόβου» εισβολής των Ρώσων στην Ευρώπη, η Γερμανία βρήκε ευκαιρία και αποφάσισε δικό της εξοπλιστικό πρόγραμμα 100 δισεκατομμυρίων. Κοίτα πώς έγινε; 

Το παιχνίδι, μετά από ένα αιματηρό διάλλειμα, ξαναπροχωράει από εκεί που ξεκίνησε με τους μεγάλους δυνατούς παίχτες. 

Πάντα έτσι ήταν, εντέλει. Και βέβαια, αν προστέθηκαν και άλλοι, είναι οι ακόμα δεξιότερα του χάρτη… Κίνα, Ινδία.  

Πού η Ευρώπη μας ως ολότητα;  

Με πονάει να αναρωτιέμαι πού η Ευρώπη μας; Και αμήχανα να στέκομαι άγαλμα αναζητώντας απάντηση.  

Υπάρχουν ηγέτες που μπορούν να βρουν ισορροπία και να δώσουν όραμα; Και συγχρόνως να παλέψουν το τεράστιο πρόβλημα του μεταναστευτικού; 

«Next time in Μόσχα», είπε και ήταν οι μόνες λέξεις που είπε στα αγγλικά.  

Θα μπορούσε και να πει «The game is over, my friend Donald».  

Σάμπως δεν είναι;  

Σε τέτοια δραματική νίκη του Πούτιν είναι να...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Κυριακή, Αυγούστου 17, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο Πούτιν και τα διλήμματα του «πατριωτικού» χώρου

 Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Όσοι νομίζετε πως ο Σεργκέι Λαβρόφ στα καλά καθούμενα θυμήθηκε τη CCCP, είστε βαθύτατα νυχτωμένοι. 

Τώρα έκρινε πως ήρθε η στιγμή να δημοσιοποιήσει και συμβολικά, τυπωμένο επάνω σε ένα μπλουζάκι, τον στρατηγικό στόχο του Πούτιν. Την ανασύσταση του σοβιετικού imperium.

Άλλωστε ο Ρώσος πρόεδρος το είχε πει: ήταν λάθος η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.  

Και μη νομίσετε πως ο σχεδιασμός είναι βραχυπρόθεσμος ή έστω μεσοπρόθεσμος.

Είναι σε βάθος χρόνου, εκτός αν οι καταστάσεις τον επισπεύσουν. Διότι απαραίτητος όρος για να προσαρτηθεί η Εσθονία, η Λιθουανία, η Λετονία και να επαναφινλανδοποιηθεί η Φινλανδία είναι η διάλυση του ΝΑΤΟ. Ε, σε αυτό θα βάλει το χεράκι του το συνεταιράκι του Πούτιν, ο Ντόναλντ Τραμπ.

Έτσι θα δούμε τους καραμπινάτους δεξιούς να χειροκροτούν την αναβίωση της μεγάλης Σοβιετίας. Διότι είναι γνωστόν πως ένα μεγάλο κομμάτι της Δεξιάς είναι ερωτευμένο με το ξανθό γένος που σώζει Έλληνες πρωθυπουργούς από τα δολοφονικά σχέδια της CIA.

Όπως έγραψαν αναλυτές, η συνάντηση της Αλάσκας αποτέλεσε τη νομιμοποίηση του Πούτιν. Εξάγνισε έναν εισβολέα. Τον έβγαλε από τη θέση του διεθνούς παρία και τον κατέστησε ισότιμο συνομιλητή με τον πρόεδρο των ΗΠΑ. Αυτή ήταν η μεγάλη εικόνα αυτής της συνάντησης.

Όλα τα υπόλοιπα θα ξεδιπλωθούν στη συνέχεια. Αν είναι έξυπνος ο Πούτιν—που είναι—θα δώσει κάτι από τα κερδισμένα, θα νομιμοποιήσει τα κτηθέντα δια της εισβολής και θα εμφανιστεί ως κύριος και με καθαρά χέρια στη διεθνή σκηνή. Το ξέπλυμα θα έχει ολοκληρωθεί, ενώ μετά το 1989 θα εμφανιστεί και πάλι η αντίληψη πως υπάρχουν κράτη με περιορισμένη κυριαρχία, με τη σφραγίδα της διεθνούς κοινότητας.

Περιττό να τονίσω πως η αναγνώριση των κτηθέντων δια της εισβολής στην Ουκρανία, δίνει άφεση αμαρτιών και στην Τουρκία για την κατοχή της Βόρειας Κύπρου. 

Πολύ εύλογα ο Ερντογάν θα θέσει το ερώτημα: αφού δικαιώσατε τον Πούτιν γιατί δεν δικαιώνετε και τη χώρα μου;

Στο κάτω-κάτω, εμείς εισβάλαμε επικαλούμενοι μια συνθήκη εγγυήσεως και ήμασταν προσκεκλημένοι και του νόμιμου προέδρου Μακαρίου. 

 Να δω τι θα πουν οι εγχώριοι «υπερπατριώτες» που συντάχθηκαν με τη Ρωσία όταν εισέβαλε στην Ουκρανία.

Διότι αυτό που θα συμβεί στην Ουκρανία θα αποτελέσει υπόδειγμα και για την Κύπρο, όταν κάποια στιγμή ο Τραμπ ασχοληθεί με αυτό το θέμα.

Για να το ξεκαθαρίσω, κλείνοντας αυτό το άρθρο. Ο Πούτιν από την Αλάσκα έφυγε νικητής. Όχι απλώς διότι επανεντάσσεται, παρ΄ότι εισβολέας, στη διεθνή σκηνή, αλλά κυρίως διότι ...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Κυριακή, Αυγούστου 17, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Το πουλόβερ του Λαβρόφ και το δράμα της Ουκρανίας (Μαζί με την Αμερική, στο φιάσκο παρασύρθηκε και η Ευρώπη)



Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΜΕΪΜΑΡΟΓΛΟΥ

Η «σύνοδος» της Αλάσκας δεν τελείωσε με το πέρας της συζήτησης του Πούτιν με τον Τραμπ και τη «συνέντευξη» - χωρίς ερωτοαπαντήσεις - που δόθηκε στη συνέχεια. 
 
Η πολυδιαφημισμένη συνάντηση της Αλάσκας είχε λήξει από τη στιγμή της άφιξης του Σεργκέι Λαβρόφ στο αεροδρόμιο του Άκορατζ. Το πουλόβερ του, με τη στάμπα της Σοβιετικής Ένωσης («CCCP»), το οποίο ο κορυφαίος Ρώσος διπλωμάτης των τελευταίων δεκαετιών φορούσε επιδεικτικά, έστελνε ξεκάθαρο μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση: «Η Σοβιετική Ένωση ήταν και θα ξαναγίνει Ρωσική». Ο Πούτιν απλά επανέλαβε το μήνυμα αυτό τόσο στη συνάντησή του με τον Τραμπ όσο και στην δημόσια τοποθέτησή του μετά το τέλος της.

Διαβάζουμε στην ανάρτηση βετράνου Έλληνα ανταποκριτή στη Μόσχα: «Τα έκανε… μαντάρα ο Λαβρόφ! Η εμφάνιση του με πουλόβερ, СССР, προκάλεσε σε κάποια ευρώ λυκόσκυλα που έγιναν… κοτούλες, «τρακ και ταραχή», σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους όπου γης, ενθουσιασμό και περηφάνεια! Ότι βγάζουν με σήμα СССР, γίνεται ανάρπαστο! Δε μπορώ να βρω στην αγορά, σας λέω… Όχι, ο κορυφαίος διπλωμάτης, σήμερα,στον κόσμο, δεν το φόρεσε τυχαία εν όψει μιας τέτοιας συνάντησης κορυφής, εκεί στη… ρωσική Αμερική!!! Μη ρωτάτε λεπτομέρειες, δε σας λέω… τίποτα!!! ΕΣΣΔ! Και άσε άλλους να αλυχτάνε!» Ο Δημήτρης Λιάτσος δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για το μήνυμα του Σεργκέι Λαβρόφ έστω κι αν δεν μας λέει «λεπτομέρειες».

Το περιεχόμενο του μηνύματος το επιβεβαίωσε άλλωστε και η δημόσια τοποθέτηση του Πούτιν στην κοινή του εμφάνιση με τον Τραμπ. Μόνο που ο Ρώσος ηγεμόνας ήταν ακόμα πιο προκλητικός: «Λυπάμαι για την τραγωδία που ζει η Ουκρανία, ένα έθνος αδελφό μας». 
Γι αυτό το λόγο ίσως να δολοφονεί επί τρεισήμισι χρόνια τους αμάχους «αδελφούς του» και τα παιδιά τους.  
 
Ωστόσο, «είναι έτοιμος να τερματίσει τον πόλεμο μόλις εκλείψουν οι λόγοι που τον προκάλεσαν», μόλις δηλαδή προσαρτήσει όλα τα εδάφη που ενδιαφέρουν τα άμεσα επεκτατικά του σχέδια. Αργότερα, βλέπουμε πάλι.  
 
Μη μπορώντας να κρύψει τη χαρά του, ο Πούτιν δήλωσε ικανοποιημένος από τη συμφωνία που έκαναν οι δύο ηγέτες στις συνομιλίες τους.

Κι ο Τραμπ; Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών που είχε θέσει στον Πούτιν διορία ως τις 8 Αυγούστου προκειμένου να συμφωνήσει σε γενική εκεχειρία; Που δεν δίστασε να στείλει τα αμερικανικά πυρηνικά υποβρύχια να περιπλέουν τις Ρωσικές ακτές ως ένδειξη της αποφασιστικότητάς του; 
 
Αρκέστηκε σε επαίνους προς τον συνομιλητή του καθώς και στο ψέλλισμα κάποιων αντιρρήσεων για την ύπαρξη συμφωνίας. Θυμήθηκε επίσης ότι πρέπει να ενημερώσει τον Πρόεδρο της Ουκρανίας και τους Ευρωπαίους ηγέτες. Λίγος και αδύναμος όπως κάθε φορά που προσπαθεί να κάνει τον MAGA εκεί που δεν τον παίρνει. Πρέπει να ήταν, από κάθε πλευρά, το μεγαλύτερο ρεζιλίκι στη σύγχρονη ιστορία της Αμερικής.

Μαζί με την Αμερική, στο φιάσκο παρασύρθηκε και η Ευρώπη. 
 
Η γραφειοκρατία των Βρυξελλών είχε πιστέψει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που θα αντιμετώπιζε μετά την εκλογή του Τραμπ θα ήταν οι - «διαχειρίσιμοι ως ένα βαθμό»- δασμοί.  
 
Τραγικό λάθος. Η εκλογή του Τραμπ έγειρε την πλάστιγγα του παγκόσμιου συσχετισμού των δυνάμεων προς την πλευρά του αυταρχισμού και του λαϊκισμού. Η δυτική φιλελεύθερη δημοκρατία βρίσκεται σε άτακτη σχεδόν υποχώρηση με την ασφάλεια και την άμυνα της Ευρώπης να αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις στα ανατολικά της σύνορα. Οι Ευρωπαίοι συνειδητοποιούν, με μεγάλη καθυστέρηση, ότι οποιαδήποτε αναθεώρηση διεθνών συμβάσεων και συνόρων θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου. Η μάχη της Ουκρανίας είναι μάχη της Ευρώπης.

Σε ένα μόνο πράγμα είχε δίκιο ο Πούτιν. Ότι η Ουκρανία ζει μια μεγάλη τραγωδία. Ένα δράμα που δεν ξεκίνησε με την εγκληματική Ρωσική εισβολή το ‘22 αλλά αρκετά χρόνια νωρίτερα με την κατάκτηση και προσάρτηση της Κριμαίας. 
 
Αποδείχτηκε ότι όσοι βεβαίωναν καθησυχαστικά για τη μη ύπαρξη άλλων εδαφικών διεκδικήσεων από τον Πούτιν έριχναν απλά στάχτη στα μάτια του κόσμου.  
 
Το ίδιο κάνουν και τώρα όσοι μιλούν για παραχώρηση μερικών μόνο περιοχών ώστε να εξασφαλιστεί η από ξηράς πρόσβαση της Ρωσίας προς την Κριμαία.  
 
Το σχέδιο για την ανασύσταση της Σοβιετικής Ένωσης ξεκίνησε, στο μυαλό ορισμένων, από τη στιγμή που...
Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Κυριακή, Αυγούστου 17, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , , ,

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Tο λείψανο του διεθνούς δικαίου

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η επίκληση του διεθνούς δικαίου στον κόσμο του 21ου αιώνα μοιάζει με λιτάνευση ιερού λειψάνου. Οπου οι πιστοί το περιφέρουν ζητώντας του να τους ανακουφίσει από τους λιμούς, τους λοιμούς, τους σεισμούς και τους καταποντισμούς.  

Οι περισσότεροι δεν πιστεύουν στη δύναμή του, όσοι τουλάχιστον έχουν κρατήσει κάποια σχέση με την πραγματικότητα του κόσμου μας. Ομως είναι το ύστατο καταφύγιο της αμηχανίας τους και της αδυναμίας τους να διαχειρισθούν υποθέσεις που ξεπερνούν τις δυνάμεις τους.  

Η τύχη της Ουκρανίας, και κατ’ επέκταση το μέλλον της Ευρώπης, θα κριθεί από τη συνάντηση Τραμπ και Πούτιν; 

Τους φαντάζεσθε να επικαλούνται το διεθνές δίκαιο;  

Μάλλον με κρύο ανέκδοτο ακούγεται.  

Πέντε ευρωπαϊκές χώρες, ανάμεσά τους και η δική μας, εξέδωσαν κοινή ανακοίνωση καταδικάζοντας τη συνέχιση των πολεμικών επιχειρήσεων στη Λωρίδα της Γάζας, υπογραμμίζουν ότι η προσάρτηση εδαφών είναι αντίθετη με το διεθνές δίκαιο, ζητούν την άμεση απελευθέρωση των ομήρων της Χαμάς, συμφωνούν στη λύση των δύο κρατών και ζητούν εγγυήσεις για το δικαίωμα του Ισραήλ να υπάρχει ειρηνικά και με ασφάλεια. Εχουν τη δύναμη να επιβάλουν κάτι απ’ όλ’ αυτά; 

Εστω την απελευθέρωση των ομήρων που κρατάει ακόμη η Χαμάς;  

Οχι βέβαια. Ξέρουν όμως να σχολιάζουν. Και όταν οι πολιτικοί περιορίζονται στον σχολιασμό της πραγματικότητας απλώς αναδεικνύουν την αδυναμία τους και την ανικανότητά τους. Ετσι για να μην πέφτουμε από τα σύννεφα όταν διαπιστώνουμε ότι στις δυτικές δημοκρατίες οι πολιτικές ελίτ απομακρύνονται όλο και περισσότερο από το κοινωνικό αίσθημα.

Η Γαλλία ανακοινώνει ότι το φθινόπωρο θα αναγνωρίσει το κράτος της Παλαιστίνης.  

Τι ακριβώς σημαίνει αυτό και τι θα αναγνωρίσει;  

Το δικαίωμα των Παλαιστινίων στην αυτοδιάθεση; 

Μα το είχαν και το παρέδωσαν στα χέρια της Χαμάς, η οποία εξακολουθεί να τους ελέγχει. Αρα η αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους με τις σημερινές συνθήκες σημαίνει εκ των πραγμάτων αναγνώριση της Χαμάς, την οποία οι ίδιοι Γάλλοι θεωρούν τρομοκρατική οργάνωση – βάσει του διεθνούς δικαίου ειρήσθω εν παρόδω.  

Και τι θα αλλάξει στη Μέση Ανατολή μετά την αναγνώριση ενός κράτους υπό τις παρούσες συνθήκες; 

Τίποτε. Απλώς η Γαλλία προσπαθεί να συγκαλύψει την αδυναμία της με μια ρητορική χειρονομία pour épater les bourgeois.  

Με τις λίγες ιστορικές γνώσεις που διαθέτω δεν μπορώ να μη σκεφθώ ότι ο ΟΗΕ, ως τοποτηρητής του «διεθνούς δικαίου», θυμίζει την Κοινωνία των Εθνών πριν τον πόλεμο.  

Τι δύναμη έχει ο ΟΗΕ απέναντι στον Πούτιν; 

Ο κόσμος ξαναμπαίνει σε μια περίοδο όπου...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Κυριακή, Αυγούστου 17, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , , ,

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Mετά την Αλάσκα

 Tου Παντελή Σαββίδη


Επιγραμματικά ορισμένες επισημάνσεις για την συνάντηση στην Αλάσκα
 

1.-Η αμερικανορωσική προσέγγιση δεν έχει να κάνει, μόνο, με την Ουκρανία. Η Ουκρανία, όμως, αποτελεί ένα ζήτημα και πρέπει να διευθετηθεί.
 

2.-Σε ευρύτερο πλαίσιο οι ΗΠΑ θέλουν να αναγνωρίσουν ρόλο στην Ρωσία. Το είδος του ρόλου θα αποτελέσει την Νέα Γιάλτα η οποία δεν μπορεί να διευθετηθεί, μόνο με τη Μόσχα. Υπάρχει και ένας τρίτος στο παιχνίδι και είναι η Κίνα. Η Νέα Γιάλτα, λοιπόν, θα είναι μια συνάντηση ΗΠΑ-Ρωσίας-Κίνας όταν ωριμάσουν οι συνθήκες. Απέχουμε, ακόμη, απο αυτό. Ευρώπη δεν υπάρχει στο τραπέζι.
 

3.-Οι διαστάσεις προς επίλυση του ουκρανικού είναι τρείς, όπως τις θέτει η Μόσχα: εδαφικό, διαβεβαιώσεις ότι η Ουκρανία θα μείνει εκτός ΝΑΤΟ και ξεκαθάρισμα της ουκρανικής πολιτικής σκηνής απο τα ναζιστικά- όπως τα χαρακτηρίζει η Μόσχα-στοιχεία. Το κρίσιμο είναι το εδαφικό. Τα άλλα ρυθμίζονται εύκολα. Ποιο σύντομα απο 24 ώρες που ήθελε ο Τράμπ για να λύσει το πρόβλημα συνολικά.
 

4.-Το ερώτημα, λοιπόν, εστιάζεται στο τι είναι διατεθειμένη να παραχωρήσει η Ρωσία απο τα εδαφικά κέρδη της για να υπάρξει συμφωνία. Όταν, ακόμη και τώρα, ο ρωσικός στρατός διεξάγει επιχειρήσεις και τα μέτωπα δεν φαίνονται να αντέχουν απο πλευράς ουκρανίας. Σίγουρα θα κρατήσει τις περιοχές Ντονέσκ και Λουχάνσκ, σίγουρα θα διατηρήσει τον διάδρομο προς την Κριμαία. Το θέμα είναι το πλάτος του διαδρόμου. Εκεί υπάρχουν περιθώρια διαπραγμάτευσης αλλά ενδεχόμενες παραχωρήσεις θα γίνουν δεκτές απο το ρωσικό κράτος και την ρωσική κοινωνία μετά τις απώλειες που είχαν;
 

5.-Οι Ευρωπαίοι που έχουν καταστήσει την ήπειρό τους απλώς περιφερειακή δύναμη ήπιας ισχύος, διαφωνούν με οποιαδήποτε παραχώρηση. Το ίδιο και ο Ζελένσκι. Ελπίζουν σε τι; Σε μια κλιμάκωση του πολέμου με αντίπαλο πυρηνική δύναμη η οποία απείλησε να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα;
 

6.-Αν οι ΗΠΑ βγουν απο την μέση, και με τον Τράμπ δεν αποκλείεται να βγούν, η Ευρώπη μόνη της δεν μπορεί να στηρίξει τον Ζελένσκι. Ο Ζελένσκι, λοιπόν, ή θα υπογράψει μια επώδυνη συμφωνία ή θα αντικατασταθεί.
 

7.-Όλα αυτά οι σοβαροί ηγέτες τα σκέφτονται πριν βάλουν την χώρα τους σε πολεμικές περιπέτειες. Η ευρωπαϊκή ηγεσία και η Ουκρανία έπρεπε να τα σκεφθούν όταν καλούντο να υλοποιήσουν τις συμφωνίες του Μίνσκ για να αποφύγουν τις σημερινές εξελίξεις. Αλλά η μέν Ευρώπη δήλωσε ότι ενθάρρυνε την υπογραφή τους για να κερδίσει χρόνο να εξοπλίσει την Ουκρανία, η δε Ουκρανία δεν ήθελε να τις εφαρμόσει.
 

8.-Οι συμφωνίες προέβλεπαν ένα είδος αυτονομίας το οποίο θα συζητούσε το Κίεβο με τους ρώσους της Ανατολικής Ουκρανίας. Αυτή, λοιπόν, ήταν η πρώτη τραγική εκτίμηση για την αποφυγή του πολέμου.
 

9.-Η δεύτερη ήταν όταν φάνηκε πως στην Κωνσταντινούπολη μήνες μετά την ρωσική εισβολή τα μέρη είχαν φθάσει σε σημείο συνεννόησης για λήξη του πολέμου αλλά με παρότρυνση των ευρωπαίων (και των αμερικανών) η Ουκρανία υπαναχώρησε. Μετά απο εκείνη την συνάντηση άλλη σοβαρή ευκαιρία δεν φαίνεται να δόθηκε.
 

10.–Ο Ζελένσκι με τον τρόπο που χειρίστηκε την υπόθεση εξ αρχής είναι υπεύθυνος για την κατάσταση στην οποία έχει περιελθει η χώρα του. Δύσκολα να συμβιβαστεί.
 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ: όλα αυτα, βεβαίως, δεν δικαιολογούν την ρωσική εισβολή η οποία είναι απολύτως καταδικαστέα. Η εισβολή είναι καταδικαστέα αλλά...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Κυριακή, Αυγούστου 17, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Οικοπεδοφάγοι : Η αγοραία κουλτούρα του γεωπολιτικού μεσίτη και το πανό που δεν σηκώθηκε ποτέ απ τα ελληνόφωνα Πουτινάκια.

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Το 1867 οι ΗΠΑ αγόρασαν από τη Ρωσία την Αλάσκα με 7,2 εκατ. δολάρια. Ο πρόχειρος υπολογισμός δείχνει ότι με σημερινές τιμές η Αμερική πλήρωσε τότε 1 σεντ το στρέμμα.  

Δεν είναι άμοιρο συμβολισμών το γεγονός ότι ο Τραμπ θα υποδεχθεί τον Πούτιν στο έδαφος της 49ης πολιτείας των ΗΠΑ, που θυμίζει εκείνο το κελεπούρι. Θυμίζει ένα ντιλ αγοραπωλησίας ακινήτων – η μόνη αξία που μπορεί να είναι προσιτή στην αγοραία κοσμοαντίληψη του Τραμπ.

Αυτό το οικοπεδοφαγικό ήθος επιστρατεύει όταν μιλάει και για τη Ουκρανία: «Θα πάρουμε κάποια πίσω και θα ανταλλάξουμε κάποια… Θα υπάρξει μια ανταλλαγή περιοχών, για το καλό όλων». Η αιματηρή ιστορία του τόπου εξανεμίζεται όταν μπορείς να τον τεμαχίσεις και να τον παζαρέψεις σαν καγκουρομεσίτης.

Οποιο κι αν είναι το περιεχόμενο του «ντιλ» στο οποίο θα καταλήξει το ραντεβού της Αλάσκας, ο Πούτιν έχει ήδη κερδίσει. Εχει κρατήσει την Ουκρανία έξω από τη διαπραγμάτευση. 

Αν ο Ζελένσκι μείνει εκτός νυμφώνος μέχρι τέλους, ο Ρώσος πρόεδρος θα έχει κερδίσει, χωρίς να χρειάζεται καν να συνάψει ειρήνη. Το Κίεβο είτε θα αναγκαστεί να συνθηκολογήσει σε μια οδυνηρή «ανταλλαγή οικοπέδων» είτε θα πάρει το ρίσκο να την απορρίψει.

Αν υποκύψει στον εκβιασμό, θα συνομολογήσει και τη διατήρηση της χώρας σε ένα καθεστώς αποστρατιωτικοποιημένης ουδετερότητας (που είναι και η πρώτη επιδίωξη του Κρεμλίνου).  

Αν, αντιθέτως, το Κίεβο απορρίψει τους όρους που θα έχουν συμφωνηθεί ερήμην του, θα προκαλέσει πιθανότατα ρήξη με τις ΗΠΑ του Τραμπ, που θα ρίξει το βάρος της αποτυχίας του ντιλ στην ουκρανική πλευρά. Ο Πούτιν θα μπορέσει έτσι να συνεχίσει τον πόλεμο, ποντάροντας ότι θα εξαντλήσει πιο γρήγορα έναν ακόμη πιο ανίσχυρο αντίπαλο, που θα έχει χάσει πλέον και την όποια αμερικανική υποστήριξη.

Το τρόπαιο για το οποίο μπορεί ήδη, πριν από την Αλάσκα, να καμαρώνει ο Ρώσος πρόεδρος είναι ο διχασμός της Δύσης. Το ξεμονάχιασμα του Τραμπ επισημοποιεί τη βούληση του Αμερικανού προέδρου να περιφρονήσει αγρίως την Ευρώπη, ακόμη και όταν διαπραγματεύεται τη μεγαλύτερη απειλή για την ασφάλειά της.  

Η συνθήκη αυτή είναι πολύ πιο επικίνδυνη από τη χιλιοτραγουδισμένη «απόσυρση των ΗΠΑ» από τη Γηραιά Ηπειρο. Η Αμερική δεν αποσύρεται σε έναν παθητικό ρόλο «ασφαλούς» απομόνωσης. Καθορίζει δραστικά και κυριαρχικά το μέλλον της Ευρώπης, χωρίς αυτήν. Δεν την εγκαταλείπει απλώς στις άγουρες δυνάμεις της. Την παίζει στα ζάρια.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, δεν μπορεί κανείς να μη γυρίσει το βλέμμα του εντός. 

Δεν μπορεί να μη δει με περίσκεψη...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Αυγούστου 14, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , , ,

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Νομπέλ

 (Αν ο Τραμπ θέλει το Νόμπελ θα το πάρει μόνο αν συλλάβει τον Πούτιν μόλις πατήσει το πόδι του στην Αλάσκα...)

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Ενόψει της εναγωνίως αναμενόμενης συνάντησης του Τραμπ με τον Πούτιν στην Αλάσκα, ο Ζελένσκι προειδοποίησε γενικώς (και ειδικώς τον αμερικανό πρόεδρο) ότι ο Πούτιν θέλει να κερδίσει χρόνο, δεν θέλει να σταματήσει τον πόλεμο. 

Εχει όλο το δίκιο του κόσμου με το μέρος του. Μια ανακωχή είναι η ανάπαυλα που χρειάζεται η Ρωσία, για να αναλάβει δυνάμεις και να ολοκληρώσει αργότερα την κατάληψη της Ουκρανίας.

Παρότι επιμένει και μάλιστα εντείνει τη στρατιωτική προσπάθειά της για να καταβάλει τους Ουκρανούς, η Ρωσία έχει εξαντληθεί από τον πόλεμο. Το είδαμε στην απραξία της ενώπιον της πτώσης του καθεστώτος Ασαντ στη Συρία. Το διαπιστώνουμε και στο γεγονός ότι υποχρεώνεται να εισάγει από τη Βόρειο Κορέα «τροφή για τα κανόνια» (μια ωραία έκφραση του Μεγάλου Πολέμου), καθώς επίσης και δούλους για τα εργοστάσιά της.  

Επιπλέον, ο πόλεμος έχει εμβαθύνει την εξάρτηση της Ρωσίας από την Κίνα, με την οποία έχουν κοινά σύνορα μήκους 2.400 μιλίων και ένα σωρό συνοριακές διαφορές, ορισμένες των οποίων πάνε πίσω αιώνες ολόκληρους. 

Εχει ανάγκη λοιπόν την κατάπαυση πυρός η Ρωσία και κάθε λόγο για να κρύβει τις προθέσεις της. Φοβάμαι όμως ότι οι εύλογες ανησυχίες του ουκρανού ηγέτη για την ειλικρίνεια της ρωσικής πλευράς δεν θα εισακουστούν από τον πρόεδρο Τραμπ, γιατί ούτε εκείνος νοιάζεται ιδιαιτέρως για τον πόλεμο. 

Το Νομπέλ τον νοιάζει κυρίως, η παύση του πολέμου δεν είναι παρά το μέσον για να αποκτήσει το βραβείο.

Με την ευκαιρία αυτή, επαναλαμβάνω την έκκλησή μου προς τη Νορβηγική Ακαδημία, με την ελπίδα ότι οι εδώ διπλωμάτες της φίλης και συμμάχου χώρας δεν θα παραλείψουν να τη μεταφράσουν και να τη μεταφέρουν σε εκείνους στους οποίους απευθύνεται. (Στο κάτω κάτω, πόσες αναφορές γίνονται στη Νορβηγία από τα ελληνικά ΜΜΕ; Ούτε στις στήλες των διεθνών δεν θα τη συναντήσετε…) Αξιοσέβαστα μέλη της Ακαδημίας, δώστε του το ρημάδι το βραβείο να ησυχάσουμε κι εμείς και ο πλανήτης!  

Δώστε το, να πάει στον αγύριστο και να είστε βέβαιοι ότι η οικουμένη θα σας ευγνωμονεί.  

Τόσο, ώστε το μεθεπόμενο Νομπέλ Ειρήνης θα το απονείμετε στον εαυτό σας. Θα το αξίζετε και με το παραπάνω!  

Επιπλέον, σε περίπτωση απονομής του βραβείου στον Ντόναλντ, εξασφαλίζεται και η εγγύηση για την τήρηση από την πλευρά της Ρωσίας της όποιας συμφωνίας στην οποία θα καταλήξουν – αν καταλήξουν. Προφανώς, ο αμερικανός πρόεδρος δεν θα θέλει να δει να καταρρέει το επίτευγμά του (που κανείς άλλος ποτέ στην ιστορία του σύμπαντος κόσμου δεν το κατάφερε, αλλά μόνο εκείνος – ξέρετε, τώρα). Επομένως, τουλάχιστον για όσο ακόμη θα είναι πρόεδρος, θα φροντίσει να τηρηθούν τα συμφωνηθέντα.

Ο Ντόναλντ δεν είναι πολύπλοκος χαρακτήρας.  

Είναι ένας υπερφυσικός μπεμπές, με νοοτροπία εφήβου, και η απλοϊκότητά του είναι αυθεντική. Δεν το βλέπουμε, λ.χ., στην απόφασή του να αναπτύξει δυνάμεις της Εθνοφρουράς στην Ουάσιγκτον, για την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας; Η οποία, δοθείσης ευκαιρίας, μειώνεται και είναι στα χαμηλότερα επίπεδα της τελευταίας τριακονταετίας για την πρωτεύουσα των ΗΠΑ! Αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει τον Ντόναλντ – είδαμε εξάλλου πως, όταν οι στατιστικές δεν του αρέσουν, απολύει τους στατιστικολόγους. Αυτός θέλει να παίξει με τα παιχνίδια του, τα στρατιωτάκια είναι ένα από αυτά.

Στην περίπτωση του Ουκρανικού, την αυθεντικότητα της απλοϊκότητας πιστοποιεί η αφέλεια ορισμένων παρατηρήσεών του, όπως ότι δήλωσε «απογοητευμένος» επειδή ο Ζελένσκι δεν εκδήλωσε την προθυμία να τον παλουκώσουν στην κεντρική πλατεία του Κιέβου. 

Δεν το είπε ακριβώς έτσι, για να είμαι ακριβής. Είπε ότι είναι απογοητευμένος, επειδή ο Ζελένσκι χρειάζεται την έγκριση του κοινοβουλίου και την αλλαγή του Συντάγματος της χώρας, προκειμένου να μπορεί να εκχωρήσει εδάφη. Το νόημα όμως ήταν αυτό που λέω παραπάνω, γιατί αν ο Ζελένσκι παραχωρούσε εδάφη κατά την κρίση του και με δική του πρωτοβουλία, ο ανασκολοπισμός θα ήταν το λιγότερο που θα τον περίμενε όταν θα επέστρεφε πίσω.

Παρεμπιπτόντως, εντύπωση προξενεί η...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Αυγούστου 14, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΗΡΩΙΚΟΙ ΛΑΟΙ: Κάθε μέρα στις 9 το πρωί ο αξιοπρεπής ηρωικός Ουκρανικός λαός κρατά ενός λεπτού σιγή για τους ήρωές του που έπεσαν υπέρ πατρίδος!

 

Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Κυριακή, Αυγούστου 10, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες ,

Διεθνών (και ελληνόφωνων) φασιστο-πουτιναριών κωμωδία

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τρίτη, Ιουνίου 03, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , ,

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Μια ειρήνη χωρίς ειρήνη

 

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Την περίφημη Νικίειο Ειρήνη τη διδαχθήκαμε όλοι στο σχολείο. Το ελπίζω τουλάχιστον. Την περιγράφει ο Θουκυδίδης στο Ε΄ βιβλίο της Ιστορίας του. Σηματοδοτεί το τέλος της πρώτης περιόδου του Πελοποννησιακού Πολέμου, του επονομαζόμενου Αρχιδάμειου. Οι δύο φιλοπόλεμοι στρατηγοί, ο Αθηναίος Κλέων και ο Σπαρτιάτης Βρασίδας, έχουν σκοτωθεί στη μάχη της Αμφίπολης. Στην Αθήνα έχει αναδειχθεί ηγέτης ο Νικίας, ολιγαρχικός, εύπορος, ιδιοκτήτης μεταλλείων αργύρου στο Λαύριο και ουδόλως πολεμοχαρής. Οπως λέει ο Πλούταρχος, το θάρρος στη μάχη δεν ήταν από τα προσόντα που τον χαρακτήριζαν. Μέτριος ρήτορας, υποδεέστερος δημαγωγός και από τον Κλέωνα και τον Αλκιβιάδη, υποστήριζε τη δημοφιλία του με χορηγίες και δωρεές. Η Αθήνα έχει χάσει την Αμφίπολη, που της είναι απαραίτητη για την τροφοδοσία της ξυλείας για τον στόλο. Η Σπάρτη έχει χάσει την αφρόκρεμα της νεολαίας της, την οποία αιχμαλώτισε ο Κλέων στη Σφακτηρία. Δεν είναι λίγοι οι Σπαρτιάτες που ξεκίνησαν τον πόλεμο χωρίς να τον θέλουν.

Βρισκόμαστε στο δέκατο έτος των εχθροπραξιών, όταν ο Αθηναίος Νικίας με τον Σπαρτιάτη βασιλιά Πλειστοάνακτα συνάπτουν συνθήκη ειρήνης.

Μεταξύ άλλων, η Σπάρτη θα δώσει στην Αθήνα την Αμφίπολη και η Αθήνα θα απελευθερώσει την αιχμάλωτη νεολαία της.

Η συνθήκη είναι φιλόδοξη. Προβλέπει ειρήνη πενήντα ετών. Ως γνωστόν, δεν άντεξε παρά μόνον έξι, όταν η Αθήνα ξεκίνησε τη Σικελική Εκστρατεία που αποδείχθηκε αυτοκτονική.

Στην πραγματικότητα, δεν ίσχυσε ποτέ. Στην Πελοπόννησο, όλ’ αυτά τα χρόνια της ειρήνης οι πόλεις πολεμούν μεταξύ τους. Στη διάρκεια αυτών των ετών διαδραματίζονται και τα γεγονότα της Μήλου. Την καταστρέφουν οι Αθηναίοι επειδή δεν δέχονται την ουδετερότητά της στον πόλεμο ο οποίος, υποτίθεται, έχει λήξει.

Οποιαδήποτε συσχέτιση με τον σημερινό κόσμο δεν είναι συμπτωματική.

Ο Ελον Μασκ μάς ανακοίνωσε ότι διαβάζει Ελληνες κλασικούς.

Δεν ξέρω τι καταλαβαίνει. Η ειρήνη που συνάπτουν οι δύο μεγάλες δυνάμεις του ελληνισμού δεν μπορεί παρά να είναι πρόσκαιρη και επισφαλής, αφού καμία από τις διαφορές τους που τις έχουν οδηγήσει στη σύγκρουση δεν έχει επιλυθεί. Αν και ξέρω ότι οι ιστορικές αναλογίες έχουν πάντα σχετική αξία, δεν μπορείς να μη σκεφτείς τις προσπάθειες ειρήνευσης στην Ουκρανία.

Οι ΗΠΑ επιδιώκουν ανακωχή χωρίς να προτείνουν λύση στο πρόβλημα που προκάλεσε τον πόλεμο, την εισβολή της Ρωσίας και την κατοχή του ενός πέμπτου των εδαφών της Ουκρανίας.

Ο Τραμπ φέρθηκε στον Ζελένσκι σαν να ήταν υπάλληλός του. Του είπε ότι αυτός τον πληρώνει. Δεν σεβάστηκε καν ότι ο Ζελένσκι, αν μη τι άλλο, πολεμάει για την ύπαρξη της χώρας του.

Και μετά από μερικά χρόνια…

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Σάββατο, Απριλίου 26, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Πρόεδρος ΖΕΛΕΝΣΚΙ: πραγματικότητα γεννημένη από τηλεοπτικό σενάριο!...

 Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

 

     Έκλεισε στις 24 Φεβρουαρίου 2025, τρία συνεχόμενα χρόνια ο πολύνεκρος-καταστροφικός πόλεμος Ρωσίας- Ουκρανίας (πολλοί τον έχουν χαρακτηρίσει και ως υβριδικό Ρώσο-Ουκρανό-Νατοϊκό Πόλεμο). Μέσα σε 3 χρόνια έχασαν τη ζωή τους εκατοντάδες χιλιάδες Ουκρανοί και Ρώσοι μαχητές και τραυματίστηκαν εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι. Ο Πόλεμος γονάτισε τις Ευρωπαϊκές Οικονομίες και οι Ευρωπαίοι πολίτες ζούμε με πληθωρισμό και κόστος ενέργειας σε απίστευτα ύψη.

     Με τη σημερινή μου παρέμβαση υπενθυμίζω μερικά καθοριστικά γεγονότα που συνδέουν την απρόσμενα επιτυχή τηλεοπτική πορεία του κ Ζελένσκι και στη συνέχεια την επίσης συντριπτικά επιτυχή συμμετοχή του στις Εθνικές εκλογές του 2019 που τον έφερε στο ύψιστο πολιτικό αξίωμα της Ουκρανίας.

     Ο κ Βολοντιμιρ Ζελένσκι γόνος διακεκριμένης Εβραϊκής οικογένειας της Ουκρανίας γεννήθηκε το 1978. Ο Πατέρας του Ολεξάντρ Ζελένσκι είναι καθηγητής και επικεφαλής του Τμήματος Κυβερνητικής και Υλικού Πληροφορικής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Οικονομικών και Τεχνολογίας του Κριβί Ριχ, ενώ η μητέρα του Ρίμμα Ζελένσκα έκανε καριέρα ως μηχανικός. Ο ίδιος σπούδασε Νομικά στο τμήμα του Εθνικού Οικονομικού Πανεπιστημίου Κιέβου στο Κριβί Ριχ, αλλά δεν εργάσθηκε επαγγελματικά στο νομικό πεδίο αφού προτίμησε να κάνει καριέρα ως ηθοποιός…

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BC%CE%B9%CF%81_%CE%96%CE%B5%CE%BB%CE%AD%CE%BD%CF%83%CE%BA%CE%B9

     Ο κ Ζελένσκι έγινε γνωστός στις πλατιές Λαϊκές μάζες της Ουκρανίας ως πρωταγωνιστής στο σήριαλ με τίτλο «Ο Υπηρέτης του Λαού» (The Peoples Servant) το οποίο παρήγαγε η δική του εταιρεία kvartal 95 Studio και είχε διάρκεια τριών τηλεοπτικών σαιζόν και συγκεκριμένα 2015-2016, 2016-2017, 2017-2018 (και λίγο στο 2019).

     Στο συγκεκριμένο σήριαλ ο κ Ζελένσκι υποδύθηκε τον ρόλο του Βασίλι Πέτροβιτς Γκολομπορόντκο, ενός χαρισματικού οραματιστή Καθηγητή Ιστορίας σε κάποιο Ουκρανικό Λύκειο.

https://en.wikipedia.org/wiki/Kvartal_95_Studio

     Ο Καθηγητής Γκολομπορόντκο εμφανίζεται στο σήριαλ να πρεσβεύει πρωτόγνωρα υγιείς βασικές κοινωνικές, πολιτικές και ηθικές αξίες και το τηλεοπτικό σενάριο περνάει στο φιλοθεάμον κοινό τη δυναμική αντίθεσή του πρωταγωνιστή στην διαφθορά που χαρακτηρίζει το Πολιτικό Σύστημα της Πατρίδας του Ουκρανίας και ζητά από τους συμπατριώτες του, από το φιλοθεάμον τηλεοπτικό κοινό που ανεβάζει καθημερινά τα ποσοστά τηλεθέασης του σήριαλ να απαλλαγεί από την παθητική αποδοχή ότι οι Πολιτικοί που τον Κυβερνούν μπορούν άνετα, ξεδιάντροπα και ατιμώρητα να συνεχίσουν να  θησαυρίζουν ενώ οι Πολίτες σε αυτήν την τόσο πλούσια χώρα να συνεχίσουν να πεινάνε!...

     «Ο Υπηρέτης του Λαού» εξελίσσεται σε απίστευτα επιτυχή τηλεοπτική σειρά και στην εξέλιξη του σεναρίου ο Καθηγητής Γκολομπορόντκο ενθαρρύνεται από μαθητές και φίλους να συμμετάσχει στις Εθνικές εκλογές όπου με την δυναμική στήριξη των διαφόρων μέσων κοινωνικής δικτύωσης  τελικά εκλέγεται Πρόεδρος της χώρας του!..

     Με την ανάληψη των προεδρικών του καθηκόντων ο Καθηγητής αποδεικνύει ότι είναι ο  πολιτικός άνδρας με ήθος, αρχές, ιδανικά και αξίες, πατάσσει τη διαφθορά, ζητά από όλους τους Υπουργούς του να λειτουργούν με διαφάνεια, εγκαταλείπει την Προεδρική Λιμουζίνα και πηγαίνει στο Προεδρικό Μέγαρο με το λεωφορείο όπως πήγαινε στο Λύκειο όπου δίδασκε με ποδήλατο. 

     Ο Πρόεδρος Γκολομπορόντκο δεν κρύβει τα αρνητικά του συναισθήματα για το Κρεμλίνο και τον Πρόεδρο Πούτιν ενώ Πρόεδρος στην Ουκρανία είναι ο επιχειρηματίας και πολιτικός καριέρας κ Ποροσένκο ο οποίος είχε εκλεγεί με ποσοστό 55% 5ος Πρόεδρος της Ουκρανίας τον Μάιο του 2014, δύο μήνες μετά την defacto προσάρτηση της  Κριμαίας στη Ρωσική Ομοσπονδία …

     Στην ορκωμοσία του κ Ποροσένκο επί Προεδρίας Obama παρευρέθηκε ο τότε Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ κ  Joseph Biden.

     https://www.themoscowtimes.com/archive/joe-biden-to-attend-inauguration-of-ukraine-president-petro-poroshenko

     Ο δισεκατομμυριούχος κ Ποροσένκο αναφέρθηκε το 2012 στην 1,153 θέση του καταλόγου των Δισεκατομμυριούχων του πλανήτη, αποκαλείται «Βασιλιάς της Σοκολάτας» καθώς διαθέτει εργοστάσια παραγωγής σοκολατούχων και ζαχαρωδών προϊόντων σε Ρωσικό έδαφος.

https://en.wikipedia.org/wiki/The_World%27s_Billionaires_2012

     Το σήριαλ φιλοξενήθηκε στον ΑΝΤ-1 της Ελλάδος, στο γνωστό διεθνούς προβολής NETFLIX και σε άλλα τηλεοπτικά κανάλια.

https://www.washingtonpεost.com/arts-entertainment/2022/03/22/servant-of-the-people-zelensky-netflix-show/

     Στις 31 Δεκεμβρίου 2018 εμφανίζεται όπως λέμε λαϊκά «από το πουθενά» ένα ΝΕΟ πολιτικό Κόμμα που δηλώνει ότι θα συμμετέχει στις επικείμενες Εθνικές εκλογές της Ουκρανίας τον Μάρτιο του 2019. Το Κόμμα λέγεται «Ο Υπηρέτης του Λαού», όπως και το σήριαλ, έχει το ίδιο λογότυπο και Πρόεδρός του είναι ο κ Ζελένσκι πρωταγωνιστής του τηλεοπτικού σήριαλ!..

     Στον πρώτο γύρο των Εθνικών εκλογών στις 31 Μαρτίου του 2019 ο εν ενεργεία Πρόεδρος Ποροσένκο παίρνει 16% (με 3 εκατομμύρια ψήφους) ενώ ο νεοφερμένος στο Πολιτικό Σύστημα της Ουκρανίας πρωταγωνιστής του δημοφιλούς σήριαλ κ Ζελένσκι έρχεται πρώτος με 30% των ψήφων (5, 715,000 ψήφους) και η γνωστή πολιτικός κ Τιμοσένκο μένει εκτός αφού πήρε 13,4% (2,533,000 ψήφους)…

     Στη δεύτερη αναμέτρηση στις 21 Απριλίου του 2019 ο κ Ζελένσκι και το Κόμμα του «Ο Υπηρέτης του Λαού» εκλέγονται με ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ νίκη παίρνοντας ποσοστό 73,2% και 13,542,000 ψήφους (254 από τις 450 έδρες του Κοινοβουλίου) και στις 20 Μαΐου ορκίζεται 6ος Πρόεδρος της Ουκρανίας αφήνοντας πίσω τον απερχόμενο Πρόεδρο κ Ποροσένκο που πήρε 24,5% και 4,523,000 ψήφους!...

https://en.wikipedia.org/wiki/2019_Ukrainian_presidential_election

     Κλείνω ρωτώντας εσάς φίλες και φίλοι αναγνώστες: 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Σάββατο, Απριλίου 26, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , ,

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η πολιτική των κανονιοφόρων

 

Toυ Σάκη Μουμτζή

Από το καθεστώς του σεβασμού των συνθηκών και του Διεθνούς Δικαίου περνάμε στη φάση του δικαίου του ισχυροτέρου.

Τι άλλο μπορεί να δείχνουν τα αποτελέσματα της επίσκεψης του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ στον Παναμά;

Ο πρόεδρος της χώρας Χοσέ Ραούλ Μολίνα, υπό το κράτος των αμερικανικών πιέσεων, αναγκάστηκε να δηλώσει πως δεν θα ανανεώσει την οικονομική συμφωνία με την Κίνα.

Εδώ δεν πρόκειται για μια πολιτικοστρατιωτική κινεζική διείσδυση στον λεγόμενο ζωτικό χώρο των ΗΠΑ. Πρόκειται για οικονομικές συμφωνίες σαν αυτές που συνάπτουν όλα τα κράτη του πλανήτη. Και όμως, αυτή τη συμφωνία η προεδρία Τραμπ επεδίωξε και πέτυχε, με την απειλή εισβολής, να την ακυρώσει.

Το μήνυμα που θέλει να στείλει ο Αμερικανός πρόεδρος είναι ένα και το έχει δηλώσει ξεκάθαρα ο ίδιος. Θα χρησιμοποιήσει την αδιαμφισβήτητη ισχύ των ΗΠΑ για να επιβάλει τις πολιτικές του.

Συνεπώς, κάλλιστα αύριο μπορεί να απευθυνθεί στην ελληνική κυβέρνηση και με την απειλή κυρώσεων να ζητήσει την ακύρωση οικονομικών συμφωνιών με κράτη που τα θεωρεί μη φιλικά. Δεν είναι ένα φανταστικό σενάριο, βρίσκεται μέσα στη λογική των πραγμάτων.

Και μέσα σε αυτή τη λογική των πραγμάτων, που τείνει να διαμορφωθεί από τον Αμερικανό πρόεδρο, είναι και η δημιουργία ζωνών επιρροής των κρατών που είναι ή νομίζουν ότι είναι ισχυρά. Και αυτή η λογική –που σε τελική ανάλυση είναι αναθεωρητική των υφιστάμενων συνθηκών– δικαιολογεί και πολέμους και επεμβάσεις και απειλή χρήσης βίας.

Για να το πω όσο πιο απλά μπορώ, η πολιτική Τραμπ δίνει συγχωροχάρτι στον Πούτιν για την εισβολή στην Ουκρανία. Διότι όταν οι ΗΠΑ απειλούν να εισβάλουν σε μια μικρή γειτονική χώρα για μια οικονομική συμφωνία, τότε «καλώς» εισέβαλε η Ρωσία στην Ουκρανία επικαλούμενη λόγους εθνικής ασφάλειας. Και «καλώς» θα πράξει και η Κίνα μεθαύριο αν επιτεθεί στην Ταϊβάν.

Και στα καθ’ ημάς, «καλώς» απειλεί η Τουρκία τα νησιά μας αφού θεωρεί πως απειλούν τα παράλιά της. Επανερχόμαστε στην εποχή της πολιτικής των κανονιοφόρων και του δόγματος της περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας.

Να μην εκπλαγούμε αν ύστερα από λίγο καιρό ξαναζήσουμε τη μοιρασιά του κόσμου σε ζώνες επιρροής. Οι αυταρχικοί ηγέτες, αυτοί που προσεγγίζουν τις διεθνείς σχέσεις υπό την οπτική του δίκαιου του ισχυρότερου, πολύ εύκολα μπορεί να συνεννοηθούν και να συνυπάρξουν. Και τα πιο αδύναμα κράτη αναγκαστικά ακολουθούν την πολιτική της συμπόρευσης με έναν από τους ισχυρούς, κατά το πρότυπο της φινλανδοποίησης.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση, μια πολύμορφη, ταλαιπωρημένη συλλογικότητα, φαίνεται πως θα περάσει δύσκολες μέρες μέσα στο νέο καθεστώς διεθνών σχέσεων που διαμορφώνεται. Και πολύ φοβούμαι πως και η πατρίδα μας…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Μαρτίου 05, 2025 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , , ,
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)