"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΩΤΤΗ Α.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΩΤΤΗ Α.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΨΩΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Καπρί σ’ ε φινί, Καϊλή ζαμέ Κορωπί!

 

Γράφει η Αγγελική Κώττη

«Λιμπερτέ, εγκαλιτέ, κουραμπιέ» Γιατί; Δεν είναι ο κουραμπιές γαλλική λέξη και είναι το Κορωπί; 

Λοιπόν όχι, ο κουραμπιές δεν είναι γαλλική λέξη, ούτε και ελληνική είναι (προς Περσία μεριά την συναντάμε στην αρχή της και σημαίνει μπισκότα, κουλούρια, μικρό στεγνό γλυκό, που πλάθεται με το χέρι). Το Κορωπί όμως, είναι, όπως πλέον μάθαμε.

Corrompu (διεφθαρμένος) το ένα, Κορωπί το άλλο. Ε, τα μπέρδεψε λίγο ο Μ. Δημητρακόπουλος. Και δεν θα ήταν και προς θάνατον, αν ο ίδιος δεν επαιρόταν πριν από τη δίκη ότι γνωρίζει γαλλικά, ότι τα σπούδασε. Στις τηλεοράσεις αδερφέ μου, που ξέρει πολύ καλά πόσο εύκολο είναι να σε θάψουνε.

Αντε λοιπόν ότι τα έχει μάθει. Αλλά ο καθένας μας ξέρει αν μπορεί να μιλήσει σε ξένη γλώσσα. Αμα δεν ξέρεις, μη το ανοίγεις το ρημάδι, βάλε έναν μεταφραστή. Αμα ξέρεις, πέσ’ τα σωστά. Με τη σωστή προφορά και με τις σωστές λέξεις.

(Παρεμπιπτόντως, κι εκείνο το άινοσεντ ή κάπως έτσι που είπε στα αγγλικά, αφήστε το να πάει. Ακολούθησε, δε, μια λέξη που δεν κατάλαβα όσες φορές και αν το άκουσα σε επανάληψη. Πιθανώς εννοούσε η ακρόαση και η λέξη ήταν hear. Αλλά δεν θα γελάσουμε με κάτι που δεν ξέρουμε. Είμαστε… σοβαρή στήλη εμείς).

«Ζε βε ντιρ, αν βου, λε καλαντά πουρ λε Νοέλ» γράφει η φίλη μου Ουρανία, που είναι και δικηγόρος επ’ αφορμή του Κορωπίου. Θέλω να σας πω τα κάλαντα για τα Χριστούγεννα θα ήταν η μετάφραση, αν η λέξη κάλαντα υπήρχε στο γαλλικό λεξιλόγιο. Παρότι ελληνική και κατόπιν λατινική, στα γαλλικά δεν τη χρησιμοποιούν, αλλά για τις ανάγκες του άρθρου, θα το δεχτούμε.

«Καλήν ημέραν και μπον ζούρ – κι αν είναι ορισμός σας
Τα φετινά τα κάλαντα να dire στ’ αρχοντικό σας!
Σ΄όλες τις γλώσσες θα ΄θελα – για να τα «πιάσουν» όλοι,
γάλλοι και άγγλοι, μολδαβοί, κροάτες και σπανιόλοι!
Μ’ αφού μόνο την γαλλικήν τυγχάνει να γνωρίζω,
(πιάνο, αχ – malheureusement – να μάθω δεν ελπίζω)»
Μόνο σ αυτήν θα εκφραστώ – μην το πολυψειρίζω…»

«Ζουαγιέ Νοέλ σας εύχομαι – εκ βάθους ντε mon coeur,
σε νέους, γέρους και enfants, grand-meres μα και grand-peres!
Εύχομαι όλοι να passer τρέζ εξτραορντινέρ!
Μanger, boire και χλαπακέ – κι ότι μπορείτε ν’ acheter!
Οσο γι΄αυτούς που είναι πτωχοί – υπάρχει το «καλάθι»
Που σβήνει και παρηγορεί του consommer τα πάθη!
 
Περιλαμβάνει chocolats, du vin, des champignons,
la viande, ντε φρουί ντε μερ, zouzoux, μα και des vetements
ως και χαβιάρι ρωσσικό, champagne Ντομ- Περινιόν!
Enfin je veux a tous souhaiter pour Ζουαγιέ Νοέλ
Εt votre vie να etre toujours γλυκειά αλλά και belle!
 
Στους συναδέλφους εύχομαι να ζήσουν χωρίς άγη,
Κι αν λάχει ν΄αγορεύσουνε σε αίθουσα στη Χάγη!!!»


Α, όχι, το τελευταίο να το φάμε αμέσως. Σε αίθουσα στη Χάγη και να μιλά ο Ελληνας δικηγόρος αυτά τα γαλλικά ή τα αγγλικά, να μη μας τύχει.

Τι φταίνε και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης;  

Ξεσάλωσαν: «Ζαμέ Κορωπί, τουζούρ Ζουμπερί» έγραφε ο ένας. «Λα καταστασιόν ε τρε απελπιστίκ» γελούσε ο άλλος, θυμίζοντάς μου τον πατέρα μας, που έλεγε: «Προσβολασιόν κοντρ λα μουτρ».

Η άλλη, εξηγούσε για τη Γαλλίδα φίλη της: η κ Μαντλέν, είδε τις ειδήσεις, μια και ζει στην Ελλάδα, και νόμιζε ότι αυτό είναι σατιρικό σκετσάκι» Όχι πείτε μου, μπορεί κάποιος να την κατηγορήσει;

Αλλοι θυμήθηκαν τον Μάνο Ελευθερίου και άλλαξαν τους στίχους του: Τι ζήλεψες τι τα ‘θελες τα ένδοξα Παρίσια Έτσι κι αλλιώς ο κόσμος πια παντού είναι #Κορωπί #ΚΟΡΩΠΙ_ΖΑΜΕ

Η #Ευα αισθάνεται άινοσεντ στην τοποθεσία #Κορωπί  είναι  ένα ακόμη από τα καλά που ακούστηκαν. Περιττόν ειπείν πως πολλοί θυμήθηκαν τον Σπύρο Ζαγοραίο και το τραγούδι «Ε ντε λα μαγκέν ντε Βοτανίκ (άλα πι και φικέ ξηγιέτ’/ α λε λεπτίκ.»

Κορυφαία η...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ώδινεν όρος και έτεκεν μυν

 


Της Αγγελικής Κώττη

Πάθος δεν είχε, πλήθος έτσι κι έτσι, τραγούδι είχε, αλλά ήταν τόσο κακοστημένη η εκδήλωση (αν και υπήρχε σκηνοθέτης) που η μέθεξη απουσίασε παντελώς.
 

Αν εκπλήρωσε τον αντιπολεμικό της ρόλο η χθεσινή συναυλία στα Προπύλαια;  

Και αυτό αμφισβητείται. 

Το ζητούμενο, όμως, δεν ήταν αυτό για τους διοργανωτές (λέγε με ΣΥΡΙΖΑ).

Το ήξεραν από την αρχή ότι δε θα τους «βγει», γι’ αυτό και δεν την οργάνωσαν στο Σύνταγμα. Πώς να γεμίσει η μεγάλη πλατεία; 

Δεν τους βγήκε. Ακόμα και ο Αλέξης Τσίπρας που έσπευσε να παραστεί (και για όποιον δεν κατάλαβε, ναι, ο ΣΥΡΙΖΑ πρωτοστάτησε στη χθεσινή αντιπολεμική συναυλία) θα κατάλαβε πως δεν πέτυχε. 

Αλλά δεν έτυχε.

Δεν έτυχε, επειδή ο στόχος δεν ήταν να γίνει μια σημαντική κίνηση εναντίον του πολέμου στην Ουκρανία. Ήταν να μετρηθούν οι δυνάμεις και η επιρροή του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στους καλλιτέχνες. 

Τι πέτυχαν; 

Να διχάσουν τον κόσμο της τέχνης, την κοινωνία, τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται για τον πολιτισμό. 

Τι κατάλαβαν;

Άτονη συναυλία, παρά τη συμμετοχή πολύ γνωστών καλλιτεχνών που συνεπαίρνουν τα πλήθη. Μεγάλα χάσματα ανάμεσα σε κάθε εμφάνιση δεν επέτρεπαν να δημιουργηθεί ατμόσφαιρα. Είχε όλα τα εφόδια να πετύχει, και να μείνει αξέχαστη. Δεν πέτυχε, όχι τυχαία όπως αναφέραμε.

Ως προς το «ταξικό» πρόσημο, μια χαρά τα πήγαν. Σημαίες και της Ουκρανίας και της Ρωσίας. Καταγγελία από σκηνής επειδή οι ανεμβολίαστοι υγειονομικοί δεν εργάζονται, σύμφωνα με την κυβερνητική απόφαση. (Δεν το ξέρουμε ότι αυτή, είναι, κρυφά, η θέση του ΣΥΡΙΖΑ). Κάποιοι δήλωσαν υπέρ των προσφύγων, και είπαν ότι δε νιώθουν Έλληνες… Άλλοι δήλωσαν γενικά εναντίον του πολέμου (αφού δεν ήταν νατοϊκός, τι να πουν οι άνθρωποι;)

Άλλη διαπίστωσε πως τους έκαναν κριτική επειδή ήθελαν να κάνουν μια συναυλία για την ειρήνη, καθώς «δεν τους πειράζει η λέξη ειρήνη, τους πειράζει αυτά που πάνε μαζί, η Ελευθερία, η Ισότητα και η Αδελφοσύνη» (αέρας κοπανιστός).  

Άλλος με χυδαιότητα, από σκηνής πάντοτε, έκανε χιούμορ.

Τραγουδιστά, αμέσως μόλις η Πέγκυ Ζήνα είχε κατεβεί από τη σκηνή, μερικές φωνές ενώθηκαν χορωδιακά στο χυδαίο σύνθημα «Μητσοτάκη γ@μιέσαι».  

Ο σκοπός του ΣΥΡΙΖΑ είχε επιτευχθεί. Με ζόρι, και την τελευταία στιγμή, ο «λαός» (καμιά εικοσαριά) «μίλησε». Και...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ και ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Να ντύσουμε τα γυμνά αγάλματα;

 


Της Αγγελικής Κώττη

Είναι δυνατόν μια αποτυχημένη εξέγερση και όσα ακολούθησαν στην Ιταλία να παρασταθεί μέσα από ένα… σεξιστικό άγαλμα; 

Η απάντηση είναι βεβαίως αρνητική. Η ερώτηση πάντως δεν είναι ακριβής. Το σωστό, έξω και πέρα από κάθε «πολιτική ορθότητα», είναι να ερωτηθεί η ιταλική κοινωνία αν άγαλμα γυναίκας με ωραίες αναλογίες είναι σεξιστικό ως έργο τέχνης.

Μην βιαστείτε να απαντήσετε. 

Διαβάστε πρώτα τα επιχειρήματα των γειτόνων μας. 

«Και ο (γυμνός) Δαβίδ του Μικελάντζελο μπορεί να εκληφθεί ως σεξιστική απεικόνιση;» ρωτά κάποιος στα κοινωνικά δίκτυα. Άλλος λέει: «Τι θα κάνουμε λοιπόν με το γυμνό στήθος της Paolina Borghese που σμιλεύτηκε από τον Κανόβα; Θα αφαιρέσουμε το άγαλμα;». Διότι αυτό το τελευταίο είναι το αίτημα που συγκέντρωσε την προσοχή. Θα γκρεμιστεί το γλυπτό ή όχι;

Όπου γλυπτό, η «Σταχομαζώχτρα» όπως θα λέγαμε στη γλώσσα του Παπαδιαμάντη, η «καθαρίστρια» όπως τη θέλουν σήμερα (με την έννοια πως μαζεύει στάχια). Ανεγέρθηκε στο Σάπρι της Καμπανίας, (Νότια Ιταλία) και απεικονίζει γυναίκα με αραχνοΰφαντο ντύσιμο. Ο καλλιτέχνης Emanuele Stifano πάνω στο μπρούτζινο δημιούργημά του κατάφερε να διαγράφονται οι καμπύλες του γυναικείου σώματος.

Η γυναικεία φιγούρα αποτελεί ενσάρκωση της αφηγήτριας στο ποίημα La Spigolatrice di Sapri, γραμμένο από τον ποιητή Luigi Mercantini το 1857. Το ποίημα βασίζεται στην ιστορία μιας αποτυχημένης αποστολής κατά του Βασιλείου της Νάπολης από τον Carlo Pisacane, έναν από τους πρώτους Ιταλούς σοσιαλιστές στοχαστές.

Ύστερα από τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος, στα οποία παραβρέθηκε και ο πρώην πρωθυπουργός Τζουζέπε Κόντι, ξέσπασαν διαμαρτυρίες.  

Η Λόρα Μπολντρίνι, βουλευτής του κεντροαριστερού Δημοκρατικού κόμματος, είπε ότι το άγαλμα ήταν «προσβολή για τις γυναίκες και την ιστορία». Έγραψε στο Twitter: «Πώς μπορούν ακόμη και τα ιδρύματα να αποδεχτούν την εκπροσώπηση μιας γυναίκας ως σεξουαλικοποιημένου σώματος;».

Από κοντά και ομάδα γυναικών πολιτικών από το Δημοκρατικό Κόμμα στο Παλέρμο της Σικελίας, που ζήτησαν να γκρεμιστεί το άγαλμα. «Για άλλη μια φορά, πρέπει να υποστούμε τον εξευτελισμό να βλέπουμε τον εαυτό μας να εκπροσωπείται με τη μορφή ενός σεξουαλικοποιημένου σώματος, χωρίς ψυχή και χωρίς καμία σχέση με τα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα της ιστορίας», ανέφερε η ομάδα σε ανακοίνωσή της.

Το έργο, όπως λένε, δεν αντικατοπτρίζει τίποτα από την επανάσταση κατά των Βουρβόνων ή την «αυτοδιάθεση μιας γυναίκας που επιλέγει να μην πάει στη δουλειά και να τοποθετηθεί ενάντια στον καταπιεστή».

Ο γλύπτης υπερασπίστηκε το έργο του και έγραψε στο Facebook ότι αν ήταν στο χέρι το άγαλμα θα ήταν «εντελώς γυμνό. απλά επειδή είμαι λάτρης του ανθρώπινου σώματος ».

Είπε ότι δεν έχει νόημα να προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε το έργο τέχνης σε εκείνους που «σίγουρα θέλουν απλώς να δουν τη διαφθορά».

Σεξιστική, λοιπόν, η καθαρίστρια ή όπως αλλιώς τιτλοφορείται, επειδή παρουσιάζει μια γυναίκα ντυμένη με σχεδόν διαφανές ένδυμα.  

Παντελώς ακατανόητη η σύλληψη, όπως είδαμε στην αρχή του κειμένου. Και δεν είναι δυνατόν να απαριθμήσουμε τα έργα τέχνης που παρουσιάζουν ωραίες γυναίκες ή όμορφους άνδρες γυμνούς ή ελάχιστα ντυμένους. Βεβαίως, ούτε αυτό πείθει όσους αφήνουν τη σκέψη τους να βαφτιστεί με μεσαιωνικές, σκοταδιστικές αντιλήψεις. Άλλωστε, αν αυτά λέγονται στην Ιταλία, όπου αμέτρητα αριστουργήματα «βομβαρδίζουν» τις αισθήσεις από τα παιδικά χρόνια, τι να περιμένουμε για χώρες λιγότερο προηγμένες;

Η κριτική για τα δημιουργήματα δεν μπορεί να βασίζεται στο «μου αρέσει - δεν μου αρέσει». Υπάρχουν κριτήρια.  

Ούτε όμως επιτρέπεται ένα έργο τέχνης να εξετάζεται σε...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΨΩΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αν έκλαιγε ο Σάκης από το Survivor...

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

 Της Αγγελικής Κώττη

Ευτυχώς, και οι άνδρες κλαίνε, καταρρίπτοντας ό,τι τους μαθαίνουμε από παιδιά.
 

Τυχαίνει τότε να τους προσέξουμε, να δώσουμε σημασία στα πρόσωπα και στους λόγους.  

Αλλά κατόπιν, η κοινωνία μας ξανά προς τη δόξα του Lifestyle τραβά, ακόμα και αν τα δάκρυα καμία σχέση με ανάλογα φαινόμενα και γεγονότα είχαν. Όμως έτσι την έχουμε διδάξει όλοι, ιδίως, δε, εμείς οι δημοσιογράφοι. Να αντιμετωπίζει τα πάντα με αβάσταχτη ελαφρότητα- και όχι όπως το εννοούσε ο Κούντερα.

Ο Θοδωρής Ιακωβίδης, συντετριμμένος μετά τη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες, έκλαιγε όταν έλεγε πως εγκαταλείπει την άρση βαρών, γιατί δεν υπάρχουν πια τα μέσα ώστε να υπηρετήσει σωστά το άθλημα. Γράφτηκε αριστερά-δεξιά, αλλά δεν έγινε αυτό που έπρεπε. Τα ρεπορτάζ για το πόσο σκληρό άθλημα είναι η άρση βαρών. Οι συνθήκες προπόνησής του. Οι συνθήκες διαβίωσής του. Το ότι δεν έχει καν φυσικοθεραπευτή, για οικονομικούς λόγους.  

Η ΕΡΤ έχει ένας Θεός ξέρει πόσους στους Ολυμπιακούς του Τόκυο, δεν φάνηκε κάποιος να είχε την ιδέα να συναντήσει τον αθλητή και να κάνει μια συζήτηση μαζί του, η οποία να μεταδοθεί.

Αν όμως έκλαιγε ο Σάκης και ο κάθε Σάκης (Αλέξης, Τριαντάφυλλος, Ηλίας) από το Survivor ειδικά η τηλεόραση και τα κουτσομπολίστικα σάιτ θα είχαν ρεπορτάζ επί ρεπορτάζ. Δεν ξέρω αν ενδιαφέρεται πιο πολύ η κοινωνία, ή αν την κάναμε εμείς να ενδιαφέρεται για θέματα δεύτερης σημασίας. Ξέρω πως το επάγγελμά μας ρέπει προς την «κλειδαρότρυπα» και ότι έτσι είτε ταΐζουμε την όρεξη του κοινού μας, είτε και τη δημιουργούμε.

Δεν είναι τυχαίο πως αθλητές που διακρίθηκαν, όπως ο Στέφανος Ντούσκος, ο χρυσός Ολυμπιονίκης μας στην κωπηλασία, είναι παντελώς άγνωστοι στον κόσμο. Διότι δεν περιφέρονται σαν σταρ ή σταρλετίτσες από μέσου μαζικής ενημέρωσης σε μέσο μαζικής ενημέρωσης. Διότι για να τους προσεγγίσεις πρέπει να είσαι σοβαρός. Θα μιλήσουν για το άθλημά τους, δεν θα γαργαλίσουν τα γούστα του κοινού. Αν όμως είσαι σοβαρός, δεν έχεις και τόση τηλεθέαση/ επισκεψιμότητα σε τέτοια θέματα.

Προς τα πού βαδίζει η κοινωνία, αλλά και η δημοσιογραφία, που εθίζονται στην «κλειδαρότρυπα»;  

Δεν γνωρίζω.  

Σαράντα τρία χρόνια φουρνάρισσα, όμως, ξέρω πως ένα είναι αναγκαίο: 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΑίκο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Αφού σε ζορίζει, τι το κάνεις Αλέξη;

 

Της Αγγελικής Κώττη

Από την πενταήμερη εκδρομή στη Ρόδο, αξέχαστο του έμεινε ότι, όπως είπε χθες με τον συμμαθητή του, «έφευγαν καρέκλες στην πισίνα».
 

Ηταν πρόεδρος του 15μελούς στο πολυκλαδικό λύκειο, μεγάλωσε, έγινε πρόεδρος κόμματος και πρωθυπουργός, ότι δερνόντουσαν με τα άλλα σχολεία θυμάται ο Αλέξης Τσίπρας. Για φαντάσου!

Από την επίσκεψή του στο Μουσείο της Ακρόπολης, μια βραδιά που ήθελε να κάνει γκλάμορους παρουσίαση του κυβερνητικού του προγράμματος, δεν θυμάται τίποτα.
Μπήκε, ανέβηκε στην ταράτσα του εστιατορίου, μίλησε με φόντο τον Παρθενώνα (γι’ αυτό είχε οργανωθεί η βραδιά) και απήλθε. Ήταν πρωθυπουργός. Δεν υπάρχει φωτογραφία του μπροστά σε κάποιο έκθεμα. Παρεκτός και αν είχαν κάτι μαζί του οι φωτογράφοι και δεν τον παρέδωσαν στην επικαιρότητα.

Από την αρχαία Ολυμπία, στην οποία ξεναγήθηκε με κλιμάκιο του κόμματός του, δήλωσε ότι ανησυχεί για τον επαρχιακό δρόμο Πάτρας- Πύργου. Το μουσείο και τον χώρο, σαν να μη τα είδε. Αλλά εδώ έχει φωτογραφίες τουλάχιστον. Πήγε ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και έκανε αντιπολίτευση με πατέντα.

Από την Ακρόπολη των Αθηνών, έχει πολλές φωτογραφίες. Πλην, από μία και μόνη μέρα. Εκείνη κατά την οποία ανέβηκε αποφασισμένος να καταγγείλει το «τσιμέντωμα». Μηχανικός ο ίδιος, δεν τήρησε ούτε τη δεοντολογία να μιλήσει με τον συνάδελφό του αρχιτέκτονα επικεφαλής των έργων. Το χειρότερο: δεν κατάλαβε ότι όλα έγιναν επάνω ακριβώς στις προγενέστερες διαστρώσεις διαδρόμων, του αείμνηστου Ιωάννη Τραυλού. Αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πάλι. Πιθανώς χωρίς προγενέστερη γνώση του χώρου. Και λοιπόν;

Από το μετρό Θεσσαλονίκης, έχει φωτογραφίες ως πρωθυπουργός στις ράγες και στους σταθμούς με τους περίφημους μουσαμάδες που παρίσταναν εισόδους και εκδοτήρια. Ενδεχομένως και να πέρασε από τον σταθμό Βενιζέλου, όπου βρίσκονται οι αρχαιότητες που έχουν γίνει αιχμή του αντιπολιτευτικού του δόρατος. Μπορεί και όχι, διότι τη μέρα που ανέβηκε στην Ακρόπολη ως αντιπολίτευση, δεν ήξερε τι είχε βρεθεί στη Βενιζέλου και μίλησε για… γλυπτά. Ενώ πρόκειται για κατάλοιπα δρόμων και κτιρίων.

Ύστερα από όλα αυτά...