"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ίδιον ελληνικότητας

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Ασχολήθηκα όσο χρειαζόταν με το περίφημο βιβλίο της Στ’ Δημοτικού, για να μπορώ να καταλάβω τι προκάλεσε την μήνι εκείνων που ανακαλύπτουν στις σελίδες του τη διδασκαλία του «woke».

Κατά την κρίση μου, που φυσικά μπορεί να είναι εσφαλμένη, οι επικριτές του βιβλίου υπερβάλλουν, προφανώς για λόγους πολιτικής εκμετάλλευσης – σε προεκλογική περίοδο είμαστε, ας μη το ξεχνάμε.

Αν ο σκοπός της εκπαίδευσης, για την ηλικία στην οποία απευθύνεται το βιβλίο, είναι να γνωρίσουν οι μαθητές τον κόσμο, τότε δεν βλέπω πού είναι το κακό. Δεν προτρέπει τον μαθητή σε κάτι ανοίκειο, του γνωρίζει όψεις του κόσμου στον οποίο θα ζήσει. Τον προετοιμάζει, δεν τον καθοδηγεί. Και, είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, στην εποχή μας, εδώ στη Δύση (δεν μιλάμε για τη Ρωσία) η ομοφυλοφιλική επιθυμία έχει πλήρως απελευθερωθεί και τα ζευγάρια του ιδίου φύλου είναι μέρος της καθημερινής πραγματικότητας στην οποία ζούμε. Μικρό μέρος της μεν, αλλά υπαρκτό. Πραγματικά, λοιπόν, δεν καταλαβαίνω τα παράπονα και την κριτική τους.

Επιπλέον, καταλογίζω στους θορυβώδεις επικριτές του βιβλίου τη σοβαρή παράλειψη ότι τους διαφεύγει το βασικό. Εξαντλούνται στα δευτερεύοντα, ενώ δεν βλέπουν το κύριο, που βρίσκεται μπροστά στα μάτια τους. Τους διαφεύγει ο αληθινός λόγος για τον οποίο θεωρώ το συγκεκριμένο βιβλίο βαθύτατα ανθελληνικό. Βαρύς χαρακτηρισμός, τον χρησιμοποιώ όμως με επίγνωση, γιατί ένα σχολικό βιβλίο που εξοικειώνει τον μαθητή με την πραγματικότητα δεν προάγει την ελληνικότητα, η καλλιέργεια της οποίας πρέπει να είναι σκοπός της Δημόσιας Παιδείας. Ιδιον ημών των Ελλήνων, το βλέπουμε στην πολιτική ζωή κατά κόρον, είναι η ικανότητα να αγνοούμε τελείως εκείνες τις πλευρές της πραγματικότητας που μας ενοχλούν.

Χάρη σε αυτή την ικανότητα, λ.χ., μπορούμε να διακηρύσσουμε το δικαίωμά μας στην επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια και, την ίδια ώρα, να αγνοούμε τελείως τα όποια δικαιώματα μπορεί να έχει η Τουρκία.

Χάρη σε αυτή την ικανότητα μεγαλώνουμε πιστεύοντας ότι κερδίσαμε μόνοι μας την εθνική ανεξαρτησία μας και αντιπαθούμε τους ξένους, χωρίς τους οποίους οι θυσίες θα είχαν πάει στον κουβά.

Χάρη σε αυτήν, επίσης, μπορούμε να φορτώνουμε τη Χούντα του 1967 και το Κυπριακό στους Αμερικάνους.

Ολες οι αντιφάσεις μας που συνιστούν την ελληνικότητα οφείλονται στη συγκεκριμένη ικανότητα. Το πετυχαίνουμε, επειδή ακριβώς έχουμε μάθει από το σχολείο να παραβλέπουμε, να σβήνουμε από το οπτικό πεδίο μας, εκείνα που τσαλακώνουν τον βολικό μύθο μας.

Αυτό δεν ήταν, εν τέλει, το αμάρτημα του …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εμείς είμαστε με τον άνθρωπο, όχι με τον αριθμό – (Η PISA στην Ελλάδα «γέρνει»)

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Γράφει ο Διονύσης Δερβής Μπουρνιάς

Μαέστρος και καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ Μαθηματικών και Μουσικής Festum 

 

«Από τη λογοτεχνία εγώ δεν καταλαβαίνω λέξη». Σε μια συνάντηση διανοουμένων, μια τέτοια δήλωση δύσκολα θα ακουγόταν αλλιώς απ’ ό,τι προάγγελος ενός χιουμοριστικού μονολόγου.

Αντιθέτως, η ομολογία «τα μαθηματικά ήταν ανέκαθεν ιερογλυφικά για μένα», μπορεί να εκφραστεί εντελώς σοβαρά, προσδίδοντας επιπλέον στον εκφραστή της και μια ιδιότυπη γοητεία.

Υπάρχει άλλωστε ένα ολόκληρο λεξικό αυτής της νεοελληνικής υπερηφάνειας. «Δεν είχα ποτέ μαθηματικό μυαλό». «Εγώ ήμουν πάντοτε θεωρητικός τύπος». «Μόλις δω αριθμούς, μπλοκάρω». «Τα μαθηματικά ή τα έχεις ή δεν τα έχεις». Και, βεβαίως το περίφημο: «Εμείς είμαστε με τον άνθρωπο, όχι με τον αριθμό».

Η τελευταία φράση, σήμα κατατεθέν της ελληνικής Αριστεράς, είναι, εκτός των άλλων, αποκαλυπτική της αδυναμίας μας να χτίσουμε μία σοβαρή Αριστερά στην Ελλάδα. Κατασκευάζει μια αντίθεση: από τη μία ο άνθρωπισμός, από την άλλη ο αριθμός – συνώνυμο εκμετάλλευσης. Η άγνοια του αριθμού σαν απόδειξη κοινωνικής δικαιοσύνης.

Στην τελευταία αξιολόγηση PISA, του 2025, οι 15χρονοι στην Ελλάδα συγκέντρωσαν κατά μέσο όρο 424 μονάδες στα μαθηματικά, έναντι 463 στον ΟΟΣΑ. Μόλις το 50% περίπου έφθασε τουλάχιστον στο επίπεδο 2, το βασικό επίπεδο μαθηματικής επάρκειας, κατά τον ΟΟΣΑ, έναντι περίπου 65%, κατά μέσο όρο στις χώρες του οργανισμού. Περίπου ένας στους δύο Έλληνες 15χρονους, δηλαδή, δεν έφθασε ούτε εκεί. Στα δύο υψηλότερα επίπεδα επίδοσης βρέθηκε μόλις το 2%, έναντι 8% στον ΟΟΣΑ.

Πρόκειται για έναν μαθηματικό αναλφαβητισμό (η λέξη innumeracy δεν υπάρχει καν στα ελληνικά!), που γίνεται ακόμη πιο κραυγαλέος στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, μιας τεχνολογικής επανάστασης της οποίας η υποκείμενη γλώσσα είναι, σε μεγάλο βαθμό, μαθηματική.

 

 

Οι αριθμοί του PISA φωτογραφίζουν μια κατάσταση. Δεν εξηγούν τις αιτίες της.

Ίσως, λοιπόν, αξίζει να μετακινήσουμε για λίγο τη συζήτηση από τα αναλυτικά προγράμματα, τις εξετάσεις και τις ώρες διδασκαλίας, σε κάτι λιγότερο χειροπιαστό: στην πολιτισμική εικόνα που έχουμε κατασκευάσει για τα μαθηματικά.

Γιατί ένα παιδί μπορεί να δηλώνει με τόση άνεση «δεν είμαι μαθηματικός τύπος», με την αυτοπεποίθηση ενός ατόμου που δηλώνει μία ταυτότητα και όχι με την ενοχή κάποιου που ομολογεί ένα έλλειμμα;

Και εδώ η ιστορία των ιδεών προσφέρει μια ενδιαφέρουσα αντίστιξη.

Στην πυθαγόρεια παράδοση, ο αριθμός κατείχε κεντρική θέση στην κατανόηση του κόσμου. «Τα πάντα εστί αριθμός», ακόμη κι αν δεν είναι αυτούσιο απόφθεγμα του Πυθαγόρα, αποδίδει αυτή την κεντρικότητα του αριθμού στην πυθαγόρεια θεώρηση του κόσμου.

Αιώνες αργότερα, ο χριστιανισμός πρότεινε μια διαφορετική οδό προς την ύψιστη Αλήθεια. Στο κατά Ματθαίον, ο Ιησούς ευχαριστεί τον Πατέρα επειδή «έκρυψας ταύτα από σοφών και συνετών και απεκάλυψας αυτά νηπίοις» (Ματθ. 11,25).

Η αντίθεση είναι ισχυρή. Η Αλήθεια στον χριστιανισμό μπορεί να αποκαλυφθεί και στον απλό, στον απαίδευτο, στον αγράμματο πιστό. Δε χρειάζεται να γνωρίζει γεωμετρία. Χρειάζεται να … πιστεύει. Και η γνώση όχι μόνο δε διευκολύνει την πίστη, αλλά πολλές φορές αποτελεί εμπόδιο σε αυτήν.

Ιστορικά και πολιτισμικά, αλλάζει η ιεράρχηση των οδών προς την ύψιστη Αλήθεια. Η διανοητική καλλιέργεια παύει να αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση της σωτηριώδους γνώσης. Ο αγράμματος βρίσκεται πλησιέστερα στην Αλήθεια από τον σοφό.

Το σημερινό ελληνικό σχολείο, βεβαίως, δεν είναι ούτε πυθαγόρεια αδελφότητα ούτε θεολογικό σεμινάριο. Το πρόβλημά του είναι πολύ πιο πεζό.

Το ίδιο το PISA, όταν περιγράφει το βασικό επίπεδο μαθηματικής επάρκειας, δε ζητεί από τον 15χρονο να ανακαλύψει την αριθμητική αρμονία του σύμπαντος, αλλά να μπορεί να αναγνωρίσει τη μαθηματική διάσταση της καθημερινότητας και να χρησιμοποιήσει στοιχειώδεις ποσοτικές σχέσεις για να την εκφράσει.

 

Εδώ λοιπόν η φράση «εμείς είμαστε με τον άνθρωπο, όχι με τον αριθμό», αποκαλύπτει ολόκληρη τη γελοιότητά της.

Διότι ο άνθρωπος είναι αριθμός.

Είναι το επιτόκιο ενός στεγαστικού δανείου.

Η πιθανότητα μιας ασθένειας και η αποτελεσματικότητα μιας θεραπείας.

Ο πληθωρισμός που διαβρώνει έναν μισθό.

Η δημοσκόπηση που επιχειρεί να επηρεάσει μια ψήφο.

Ο αλγόριθμος που αποφασίζει, τι θα εμφανιστεί στην οθόνη μας.

Το δημόσιο χρέος που θα μεταβιβαστεί στην επόμενη γενιά.

Οι δείκτες μέσα από τους οποίους μια κοινωνία κατανέμει πόρους, κινδύνους και ευκαιρίες.

Η μαθηματική αγραμματοσύνη δε μας κάνει περισσότερο ανθρωπιστές. Μας κάνει περισσότερο εξαρτημένους από εκείνους που μπορούν να διαβάζουν τους αριθμούς για λογαριασμό μας.

Ο μαθηματικός αναλφαβητισμός είναι …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: PISA και πούπουλα -- Η παιδεία ως η μεγαλύτερη σύγχρονη ελληνική τραγωδία

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Δεν είναι περίεργο που τα αποτελέσματα της PISA δεν είναι πρώτο θέμα σε δελτία ειδήσεων, σάιτ και εφημερίδες.

Ο δημοσιογραφικός κόσμος της χώρας μπορεί να συγκινηθεί από ένα οικογενειακό δράμα αλλά όχι από μια εθνική τραγωδία (ίσως επειδή υποσυνείδητα καταλαβαίνει ότι η συγκεκριμένη τραγωδία διευκολύνει επαγγελματικά τους περισσότερους δημοσιογράφους). Και άλλωστε –όπως δείχνουν τα ίδια αποτελέσματα– η εκπαίδευση δεν είναι προτεραιότητα της ελληνικής κοινωνίας. Οπότε η μεγαλύτερη σύγχρονη ελληνική τραγωδία περνάει στα ψιλά ή στα λίγο πιο χοντρά. Αλλά περνάει χωρίς να συγκινεί ιδιαίτερα.

Αν νομίζετε ότι υπερβάλλω όταν λέω «η μεγαλύτερη σύγχρονη ελληνική τραγωδία», θα ήθελα πολύ να μου βρείτε πώς αλλιώς θα χαρακτηρίζατε το ότι οι μισοί Έλληνες μαθητές ηλικίας 15 ετών είναι λειτουργικά αναλφάβητοι.

Δεν μπορούν να καταλάβουν ένα κείμενο, δεν μπορούν να κάνουν απλούς υπολογισμούς, δεν έχουν ίχνος κριτικής σκέψης και μπορεί να φαίνεται σε κάποιους περίεργο, αλλά αυτό είναι κάπως χειρότερο από τις ανεβασμένες τιμές στις ξαπλώστρες. Πολύ περισσότερο αν σκεφτούμε ότι αυτά τα λειτουργικά αναλφάβητα παιδιά απέχουν ένα με δύο χρόνια από την ψήφο.

Και καθόλου παρήγορο δεν είναι το ότι η Ελλάδα μείωσε (λίγο αλλά μείωσε) την απόσταση που τη χωρίζει από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Γιατί δεν το έκανε επειδή βελτιώθηκε αλλά γιατί πια και αλλού στην Ευρώπη η πνευματική συγκρότηση των μαθητών ακολουθεί πτωτική πορεία.

Η Δύση, παραδομένη στην ευκολία και τις ενοχές, έχει παρατήσει τα παιδιά της στη μοίρα τους. Τα μεγαλώνει στα πούπουλα και αρνείται να τα πιέσει να μάθουν προκειμένου να ανταπεξέρχονται στις δυσκολίες της ζωής, είτε αυτές είναι εκπαιδευτικές είτε κοινωνικές. Στη Δύση πια μεγαλώνουν μοσχαναθρεμμένα και κακομαθημένα μωρά που παραμένουν μωρά για πάντα. Μωρά που χάρη στην ηλίθια χρήση της τεχνολογίας μαθαίνουν από μικρά να χρησιμοποιούν δεκανίκια κι έτσι δεν μαθαίνουν ποτέ να περπατούν χωρίς βοήθεια.

Η τεχνολογία δεν έκανε τους μαθητές πιο έξυπνους αλλά πιο χαζούς.

Όταν μπορείς πατώντας δυο κουμπιά να δεις το αποτέλεσμα και της πιο απλής μαθηματικής πράξης, γιατί να κάτσεις να την κάνεις με το μυαλό σου;

Όταν η παραμικρή σου απορία μπορεί να λυθεί πληκτρολογώντας, γιατί να κάτσεις να σκεφτείς;

Δεν φαντάζομαι κανείς να εκπλαγεί αν σας πω ότι …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δεν μας χρειάζεται η PISA

Image 

ARKAS -The Original Page 

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Είμαστε κοινωνία με σταθερές αξίες.
Λογικό αν υπολογίσει κανείς τις βαθιές ιστορικές μας ρίζες. Εμείς, σαν τον Οδυσσέα, δεμένοι στο κατάρτι, συνεχίζουμε απτόητοι την πορεία μας ενώ έχουμε προστατεύσει με βουλοκέρι τους συντρόφους μας από τον πειρασμό των Σειρήνων. Κάθε τρία χρόνια, πόσα χρόνια τώρα, τα αποτελέσματα της δοκιμασίας που μετράει τις δεξιότητες των εφήβων είναι απογοητευτικά. Φέτος ήταν χειρότερα από την προηγούμενη φορά. Και για να είμαστε ειλικρινείς, οφείλουμε να επισημάνουμε πως η επιδείνωση δεν αφορά μόνο το ελληνικό σχολείο.  

Για να είμαστε επίσης ειλικρινείς με τον εαυτό μας, οφείλουμε να αναρωτηθούμε τι σημαίνει αυτό για εμάς και για ποιον λόγο, τόσα χρόνια τώρα, δεν έχουμε κάνει κάτι για να το αντιμετωπίσουμε.  

Αντιθέτως, ως συνήθως, προσπαθούμε να βρούμε διάφορες δικαιολογίες για να αθωώσουμε εαυτούς. Φέτος, ας πούμε, οι σοφοί απέδωσαν την πανωλεθρία στο γεγονός ότι τα παιδιά που δοκιμάσθηκαν στην Δ΄ και Ε΄ Δημοτικού έζησαν την πανδημία του κορωνοϊού.  

Και ας πούμε ότι τα επηρέασε. Εν τω μεταξύ, όμως, έχουν περάσει έξι χρόνια.  

Τι έγινε για να καλυφθούν τα κενά; 

Και στις προηγούμενες τριετίες που πάλι τα ελληνόπουλα υστερούσαν και δεν υπήρχε η COVID-19; 

Σημειωτέον ότι τη δοκιμασία την οργανώνει ο ΟΟΣΑ και αφορά κυρίως δύο βασικές δεξιότητες, την κατανόηση κειμένου και τα μαθηματικά.  

Οι νεαροί βλαστοί μας απεδείχθησαν ανίκανοι να κάνουν στοιχειώδεις μαθηματικές πράξεις και δεν ανταποκρίθηκαν στις ανάγκες της κατανόησης ενός κειμένου, το οποίο υποθέτω δεν ήταν ούτε του Αριστοτέλη ούτε του Εγελου.

Η συνήθης δικαιολογία είναι ότι οι προδιαγραφές της δοκιμασίας είναι τρόπον τινά «τεχνοκρατικές» και γι’ αυτό πρωτεύουν ασιατικές χώρες, όπως η Κορέα, και άλλες, όπως η Γαλλία, υστερούν. Υπονοείται κατ’ αυτόν τον τρόπο ότι εμείς έχουμε έναν διαφορετικό τρόπο να κατανοούμε τα κείμενα που διαβάζουμε και να κάνουμε μαθηματικές πράξεις.  

Τους κάνουμε δε τη χάρη να συμμετέχουμε στον διαγωνισμό για να μη φανούμε ακατάδεκτοι. 

Θα πρότεινα τον επόμενο να τον καταγγείλουμε και να απέχουμε με το κεφάλι ψηλά

Για να σοβαρευτούμε όμως. Κατ’ αρχάς, πρέπει οι υπεύθυνοι να αντιληφθούν το πρόβλημα. 

Η κ. Ζαχαράκη, για παράδειγμα, ως υπουργός που είναι, αντιλαμβάνεται τι σημαίνει κατανόηση κειμένου και ποια η σημασία της στην καθημερινότητά μας; 

 Φοβάμαι πως όχι. Στις δημόσιες συζητήσεις παρακολουθούμε διάφορους οι οποίοι όχι μόνο δεν καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον, αλλά δυσκολεύονται να κατανοήσουν και τον εαυτό τους.  

Μετέχουν της ημετέρας παιδείας και μπράβο τους. Θα τολμήσει κάποιος να παραδεχθεί ότι ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Διαβάζουν, αλλά δεν καταλαβαίνουν

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Επιτέλους διεγνώσθη η αιτία της ασθένειας. Η αδυναμία των Ελλήνων δεκαπεντάχρονων να κάνουν απλές μαθηματικές πράξεις ή να κατανοήσουν ένα κείμενο οφείλεται στο γεγονός ότι όσοι συμμετείχαν στη φετινή αξιολόγηση της PISA ήσαν στη Δ΄ Δημοτικού όταν ξέσπασε η COVID-19. Αυτό τουλάχιστον διαπίστωσε ο κ. Δημόπουλος, εθνικός συντονιστής του προγράμματος. Δεν διευκρινίζει πόσοι απ’ αυτούς είχαν εμβολιασθεί και αν θα πρέπει να προσθέσουμε στις υπόλοιπες δυσάρεστες παρενέργειες του εμβολιασμού και την αδυναμία στον πολλαπλασιασμό ή τη διαφορά της μεταφορικής από την κυριολεκτική χρήση του λόγου σε μια φράση όπως «άσ’ τον να βράσει στο ζουμί του». Διότι υποθέτω ότι τα παιδιά δεν εξετάσθηκαν ούτε στον διαφορικό λογισμό ούτε στα «Ηθικά Νικομάχεια» του Αριστοτέλη.  

Επειδή, δε, από τον καιρό της πανδημίας έως σήμερα έχουν περάσει έξι συναπτά έτη, ο κύριος συντονιστής δεν μας εξηγεί για ποιο λόγο χρειάστηκαν τόσα χρόνια για να διαπιστωθούν οι ευθύνες της δαιμονικής πανδημίας στη φυσική ανοησία των παιδιών μας –των μισών για την ακρίβεια– και για ποιο λόγο σ’ αυτά τα χρόνια δεν έγιναν οι κατάλληλες ενέργειες για να αντιμετωπισθεί

Προφάσεις εν αμαρτίαις. Η διάγνωση θα είχε σημασία αν τα παιδιά μας στις υπόλοιπες χρονιές αντιμετώπιζαν επιτυχώς τη δοκιμασία. Ομως, το πρόβλημα είναι μια χρόνια αναπηρία της εκπαίδευσής μας. 

Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε ποιες θα ήσαν οι επιδόσεις στους τομείς σε 25άρηδες, 35άρηδες αποφοίτους ανωτάτης εκπαίδευσης. Πώς μπορούν να κατανοήσουν ένα κείμενο αυτοί που καλούνται να διδάξουν στα παιδιά την κατανόηση κειμένου.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνον ελληνικό. Πλην ορισμένων φωτεινών εξαιρέσεων, το αντιμετωπίζουν οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, κοινώς οι χώρες του παλαιού πολιτισμού που τις τελευταίες δεκαετίες εγκατέλειψαν τους παραδοσιακούς τρόπους μετάδοσης της γνώσης και αντιμετώπισαν τους μαθητές σαν πειραματόζωα καινοτομιών που οδήγησαν στην κρατούσα θολούρα της ημιμάθειας.  

Η κατανόηση κειμένου είναι το εργαλείο για την κατανόηση της πραγματικότητας. Κι αν η ελληνική εκπαίδευση πάσχει ειδικά στον τομέα αυτόν είναι ότι την κατανόηση κειμένου δεν την αποκτάς με το αγαπημένο ηρεμιστικό του ελληνικού σχολείου, την αποστήθιση. Γι’ αυτό και οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί μας αρνούνται να καταλάβουν ποιο είναι το πρόβλημα. 

Μια ματιά στα σχολικά βιβλία φτάνει για να αντιληφθείς ότι αυτός που τα έγραψε δεν ενδιαφέρεται αν θα τα κατανοήσει ο αναγνώστης – υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Αυτήν την κατάσταση θα την επιδεινώσει η τεχνητή νοημοσύνη, αφού αυτή, όταν συγκερασθεί με τη φυσική ανοησία, μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική

Οι πολιτικοί αρχηγοί στη ΔΕΘ εξέθεσαν τα οράματά τους. Δεν είπαν τίποτε για την ουσία της παιδείας.  

Μάλλον είναι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Θλίψη...

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Πάτωσαν οι έλληνες μαθητές στα τελευταία τεστ της PISA αλλά σιγά την είδηση. Ποιος έπεσε από τα σύννεφα;

Πτώση στα μαθηματικά. Πτώση στις φυσικές επιστήμες. Και πανωλεθρία, πού αλλού; Στην κατανόηση κειμένου.

Με άλλα λόγια, οι μαθητές μας δεν καταλαβαίνουν αυτό που διαβάζουν!

Και στα τεστ μιλάμε για απλά και μάλλον καθημερινά κείμενα. Ούτε Καρτέσιο τους ζητούν να κατανοήσουν, ούτε Μπουρντιέ.

Η μια εξήγηση είναι η παραδοσιακή. Πως «τι να κάνουμε; Αυτή τη στάνη έχουμε, αυτό το γάλα βγάζει».

Αλλωστε ούτε οι γονείς των παιδιών έχουν ιδιαίτερες επιδόσεις στην ανάγνωση, ενώ για την κατανόηση όσων διαβάζουν, άσ’ το καλύτερα.

Δεν ξέρω δηλαδή πόσες εφημερίδες ή βιβλία καταναλώνει ένα μέσο ελληνικό σπίτι. Κι αν δεν διαβάζουν οι μεγάλοι, πού θα μάθει να διαβάζει το παιδί;

 

Η άλλη εξήγηση είναι πιο γενική. Προ ολίγων εβδομάδων, ένας πρώην πρωθυπουργός δικαιολογήθηκε για τα μέτρια αγγλικά του λέγοντας ότι τα έμαθε στα «φροντιστήρια της γειτονιάς». Και όχι σε «αγγλικά κι αμερικανικά κολέγια».

Ακόμη κι αν έτσι είναι, δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να τα βελτιώσει στη συνέχεια όταν έφυγε πια από τέτοια φροντιστήρια.

Φυσικά η βελτίωση χρειαζόταν χρόνο, κόπο και προσπάθεια.

Κι αυτό είναι η ουσία της υπόθεσης. Η εκπαίδευση έχει ανάγκη να την αγαπήσεις. Για να της αφιερώσεις προσπάθεια.

Κυρίως όμως χρειάζεται να συνειδητοποιήσεις ότι δεν θα πάρεις τίποτα για το οποίο δεν θα προσπαθήσεις.

Αλλά αυτό από το οποίο πάσχει το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα είναι ότι έχει ατροφήσει η «κουλτούρα της προσπάθειας» κι έχει κυριαρχήσει ένα δικαίωμα «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά». Ενας συνδικαλισμός της ευκολίας.

Ακόμη χειρότερα. Εχει επικρατήσει η αντίληψη ότι η επίδοση και η διάκριση είναι περίπου ελιτίστικο προνόμιο.

 

Δείτε τον πόλεμο που γίνεται εναντίον των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Λες και δεν αποτελεί δικαίωμα του καθενός να διαλέξει πού θα σπουδάσει ανάλογα με το μυαλό και την τσέπη του.

Θυμάμαι την κατακραυγή που είχε προκαλέσει προ ετών μια αναφορά στην «αριστεία». Αν όμως δεν θέλουμε να είμαστε άριστοι κι αν δεν πασχίζουμε να αριστεύσουν ακόμη κι εκείνοι που υστερούν, τότε τι θέλουμε;

Αραλίκι, γκομενιλίκι και αμπελοφιλοσοφία; Δεν σε πάνε μακριά.

Πριν λοιπόν πάθουμε κατάθλιψη και με τα επόμενα τεστ της PISA θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι…

 

Υπαρκτού αγραμματοκατσαπλιά ελληνισμού κωμωδία

Ελληνόφωνου κβαντικο-κομπογιαννίτικου "ιατρικού" σκουπιδαριού κωμωδία

Ελληνόφωνου "δημοσιογραφικού" σκουπιδαριού κωμωδία

Σαν σήμερα (13/9/ΧΧΧΧ)

 

1939: Ο Ιγκόρ Σικόρσκι κατασκευάζει το πρώτο ελικόπτερο.
1953: Ο Νικίτα Κρούστσεφ αναλαμβάνει πρώτος γενικός γραμματέας του Κομουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης.
1986: Σεισμός, μεγέθους 6,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, συγκλονίζει την Καλαμάτα. 35 νεκροί ο απολογισμός.
1995: Υπογράφεται στη Νέα Υόρκη από τους υπουργούς Εξωτερικών Ελλάδος και ΠΓΔΜ, Κάρολο Παπούλια και Στέβκο Τσερβένκοφσκι, η λεγόμενη «ενδιάμεση συμφωνία», που ρυθμίζει τις σχέσεις των δύο χωρών. Η Ελλάδα αίρει το εμπάργκο και αναγνωρίζει τα Σκόπια με το όνομα ΠΓΔΜ, ενώ τα Σκόπια αφαιρούν από τη σημαία τους τον Ήλιο της Βεργίνας.
1873: Γεννιέται ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής, ένας από τους σημαντικότερους μαθηματικούς παγκοσμίως.
1321: Πεθαίνει ο Ντάντε Αλιγκιέρι, ο εθνικός ποιητής της Ιταλίας, γνωστότερος στην Ελλάδα ως Δάντης. («Θεία Κωμωδία»)
 







1922: Ξεκινά ο εμπρησμός της Σμύρνης και η σφαγή τόσο των Ελλήνων όσο και των Αρμενίων της πόλης. Η καταστροφή αυτή άρχισε, στις 13 Σεπτεμβρίου 1922, επτά ημέρες μετά την αποχώρηση και του τελευταίου ελληνικού στρατιωτικού τμήματος από τη Μικρά Ασία και μετά την είσοδο του τουρκικού στρατού, του ιδίου του Μουσταφά Κεμάλ και των ατάκτων του στην πόλη. Η φωτιά εκδηλώθηκε αρχικά στην αρμενική συνοικία και συγκεκριμένα από την ανατίναξη της Αρμενικής Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου, όπου είχαν καταφύγει τα γυναικόπαιδα και πολιορκούντο από τους Τούρκου.

Την πολιορκία την έσπασε με το ασκέρι του ο Έλληνας καπετάνιος Σιδερής (Ισίδωρος) Πανταζόπουλος, που επί πολλά έτη πολεμούσε τους άτακτους Τσέτες ληστές στα γύρω βουνά. Οι Έλληνες μπήκαν μέσα στην εκκλησία και έδωσαν νερό και τρόφιμα στους πολιορκημένους, όμως, οι πολυπληθέστεροι Τούρκοι γρήγορα ανασυντάχθηκαν και παίρνοντας πυρίτιδα από γειτονική πυριταδαποθήκη, περικύκλωσαν και πάλι την εκκλησία και την ανατίναξαν.Με τη βοήθεια του ευνοϊκού για τους Τούρκους ανέμου (που έπνεε αντίθετα από την τουρκική συνοικία) και της βενζίνης με την οποία οι Τούρκοι ράντιζαν τα σπίτια, η φωτιά κατέκαψε όλη την πόλη, εκτός από τη μουσουλμανική και την εβραϊκή συνοικία.

1944: Ξεκινάει η Μάχη Του Μελιγαλά που οδήγησε 4 μέρες αργότερα (στις 17/9/1944) στη σφαγή περισσοτέρων από 1700 ανθρώπων (οι περισσότεροι άμαχοι που τους βάφτισαν δοσίλογους)    στην Πηγάδα του Μελιγαλά από από τα  κομμουνιστοκαθάρματα  Μπελογιάννη και Βελουχιώτη


2015:  Φεύγει από τη ζωή σε ηλικία 60 ετών ο Μόουζες Μαλόουν ενας από τους καλύτερους παίκτες που είχαν αγωνιστεί ποτέ στο NBA  






2019: Απεβίωσε τ σε ηλικία 83 χρονών, ο πρώην εκδότης και δημοσιογράφος Δημήτρης Ρίζος. 
 
 
 
 
 
2022 Πέθανε ο Κώστας Καζάκος σε ηλικία 87 ετών

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ: Η χαοτική ελληνικότητα του Μαζωνάκη

 

Toυ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Iσως και να φαντάζει παράδοξο το ομόψυχο πένθος για την εκδημία του Γιώργου Μαζωνάκη. Σπάει την παράδοση του λαού μας να διχάζεται για ψύλλου πήδημα.

Ενώ αποτελεί σύμφυτο χαρακτηριστικό της ράτσας μας να διαφωνούμε (και ενίοτε να καταντάμε να στρέφουμε όπλα ο εις εναντίον του άλλου) για το παραμικρό, στον θάνατο αυτού του τραγουδιστή ήταν πάνδημη η εκδήλωση της θλίψης.

Δεν υπήρξαν αξιοσημείωτες αντιρρήσεις και… αντιστίξεις στην έκφραση των συναισθημάτων που γέννησε το άγγελμα της θανής του Γιώργου Μαζωνάκη.

Μα πώς είναι δυνατόν να στενοχωριούνται το ίδιο οι απολιτίκ χαβαλέδες μπουζουκομανείς με τους μαρξίζοντες αμφισβητίες και τους λατρευτές της ύλης και της κομμουνιστικής «απελευθέρωσης», καθώς και με τους εθνικίζοντες συντηρητικοδεξιούς;

Μα είναι δυνατόν να παραγνωρίζουν οι ηθικολογούντες (δεξιάς τε και αριστεράς) τις παρεκκλίσεις του καλλιτέχνη;

Αντέχουν να λησμονούν τους εθισμούς του και τις επιλογές του, αίτινες άπτονται του σκληρού πυρήνα της προσωπικότητας κάθε ανθρώπου;

Αυτοί που είναι σαν τους τάφους (όπως λέγει και ο Χριστός στο Κατά Ματθαίον κεφ 23, στ. 27-28)* εύκολα θα καταδίκαζαν τον «λε Μαζώ» σε αιώνια παραμονή στην γέεννα του πυρός για συμπεριφορές που θα μπορούσαν να έχουν και οι ίδιοι (αρκετοί έχουν).

Ολοι οι υπόλοιποι (και είναι, ευτυχώς, συντριπτικά περισσότεροι) τον μακαρίζουν γιατί ήταν ένας εκπρόσωπος των τεράστιων αντιφάσεών μας και του ασύλληπτου ύψους που μπορεί να προσεγγίσει ο Ελληνας, αν απελευθερωθεί από τα «αν», τα «γιατί» και τα «διότι» και πράξει καταπώς ορίζει ο αληθής εαυτός του, η φύση του.

Ο Γιώργος Μαζωνάκης εξέφραζε με χειρουργική ερμηνευτική ακρίβεια τις αντιφάσεις μας.

Με ταλέντο δυσεύρετο απαθανάτιζε σε νότες τα ύψη και τα βάθη μας, τα συν και τα πλην μας, τις διέσεις και τις υφέσεις μας. Οποιος τον άκουγε σε παρέα ξεχνούσε τις αντιθέσεις του με τους άλλους. Ενωνόταν σε μια κατάσταση σπάνια, σε μια συνθήκη σχεδόν ανέφικτη.

Ο τραγουδιστής αυτός εξέφραζε, άγνωστο πώς, το χάος από το οποίο προήλθαμε και στο οποίο θα καταλήξουμε. Και οι Ελληνες είμαστε συγγενείς με το χάος.

Είμαστε γεννήματά του και το προδώσαμε παράγοντας τάξη. Ταξινομήσαμε τις εμπειρίες μας και τα πορίσματα των παρατηρήσεών μας σε επιστήμη. Εφηύραμε τη δημοκρατία και την καταστήσαμε ενός ανδρός αρχή.

Αντιφατικά όλα τούτα;

Πού να δείτε τη ζωή του «λε Μαζώ».

Ο Μαζωνάκης, μέσα στο χάος του, παρήγαγε μουσική τάξη.

Οι ερμηνείες του ήταν τόσο ακριβείς και συνάμα ανθρώπινες, βαθιές, απροσχημάτιστες, που…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο θάνατος είναι πάντα ευκαιρία για την Αριστερά

 Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

νεκρεμπόριο (το): 1) η εκμετάλλευση νεκρών για πολιτικό όφελος «τα Τέμπη έδωσαν μια χρυσή ευκαιρία για νεκρεμπόριο την οποία οι σύντροφοι και οι ψεκασμένοι συνοδοιπόροι τους δεν άφησαν να πάει χαμένη» 2) πολιτική εκδήλωση της Αριστεράς «σύντροφε, μήπως ξέρεις σε ποιους νεκρούς είναι αφιερωμένο το αυριανό μας νεκρεμπόριο;»

Το δυστύχημα στην Τανάγρα έδωσε άλλη μια ευκαιρία σε κάποιους συμπολίτες να επιβεβαιώσουν ότι δεν υπάρχει θάνατος που να μην είναι σε θέση να εκμεταλλευτούν.

Το είχαν αποδείξει με τα θύματα του δυστυχήματος των Τεμπών και φαίνεται πως έμειναν τόσο ικανοποιημένοι με τον εαυτό τους, που το κάνουν και με τους νεκρούς πιλότους.

«Η κανονικότητα δεν είναι ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά» είχε ομολογήσει η συντρόφισσα Αχτσιόγλου, ενώ αντίθετα ο θάνατος είναι πάντα.

Ετσι, οι πιλότοι παρουσιάστηκαν, ούτε λίγο ούτε πολύ, ως θύματα του κακού καπιταλισμού που τους αναγκάζει να πετούν χωρίς να το θέλουν.

Οι σύντροφοι, που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας, δεν θα είχαν φυσικά κανένα πρόβλημα να προσβάλουν και όλους τους πιλότους της Πολεμικής Αεροπορίας παρουσιάζοντάς τους ως άβουλα όντα.

Γιατί …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μπορούν πάλι να κατηγορήσουν τον καπιταλισμό

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

αριστεροκριτής (ο) 1) αυτός που χρησιμοποιεί την ιδεολογία του για να υποκριθεί τον καλό, τον ηθικό και τον δίκαιο «όταν ακούς μεγάλα λόγια και βλέπεις σηκωμένες γροθιές να ξέρεις ότι είσαι σε φωλιά αριστεροκριτών» 2) αριστερός που κρίνει τους ανθρώπους ανάλογα με το αν οι ιδέες τους ταυτίζονται με τις δικές του «ως αριστεροκριτές δεν πρέπει να βιαστούμε να καταδικάσουμε έναν σύντροφο που κατηγορείται για βιασμό λες και πρόκειται για κάναν παλιοδεξιό»

Η καταγγελία για βιασμό που αφορά επιφανή προσωπικότητα του χώρου των «αγώνων» και των «κινημάτων» έχει φέρει σε αμηχανία τον «προοδευτικό» κόΖμο της χώρας.

Οταν οι καταγγελίες αφορούν ανθρώπους άλλων χώρων ή ανθρώπους που δεν ανήκουν σε κανέναν χώρο το «εγώ, αδερφή μου, σε πιστεύω» είναι απόλυτο.

Τώρα οι σύντροφοι δυσκολεύονται και δεν ξέρουν αν πρέπει να πιστέψουν την αδερφή τους ή τον σύντροφο αγωνιστή, αλλά υπάρχει τρόπος να ξεφύγουν από τη δύσκολη θέση.

Μπορούν και σ’ αυτήν την περίπτωση να ισχυρισθούν ότι ο πραγματικός ένοχος είναι ο καπιταλισμός.

Δεν ξέρω πώς θα καταφέρουν να τον συνδέσουν με την εγκληματική συμπεριφορά του ήρωά τους, αλλά είμαι βέβαιος ότι θα βρουν τον τρόπο.

Στο κάτω κάτω…

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΛΑΜΟΓΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η «Ιατρική» του Μάγου της Φυλής (Ως προς τι η ανοχή της πολιτείας και των Ιατρικών Συλλόγων στις «εναλλακτικές» θεραπείες;)

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

H γιατρός στο ιατρείο της οποίας έχασε τη ζωή του ο Γιώργος Μαζωνάκης γράφει στο βιογραφικό της ότι αφού σπούδασε στην Ιατρική Σχολή Αθηνών και αφού πήρε μεταπτυχιακό στη Μοριακή Βιολογία συνέχισε τις σπουδές της «στη Φυσική Ιατρική (Βοτανική, Ομοιοπαθητική, Βελονισμός, Σωματική Ψυχοθεραπεία, Μικροσκοπία Ζωντανού Αίματος, Νευρική Θεραπεία, Σαμανική Ιατρική». Και στο καπάκι πετά και ένα μεταπτυχιακό στην «κβαντική ιατρική».

Από όλα αυτά και μόνο το «Σαμανική Ιατρική» αρκεί για να βαρέσουν οι συναγερμοί και να βγουν οι κόκκινες σημαίες. Εκτός αν κάποιος από σας είναι έτοιμος να εμπιστευτεί την υγεία του και τη ζωή του στα χέρια ενός μάγου.

Αναγνωρίζω ότι το «Ιατρική του μάγου της Φυλής» δεν ακούγεται πολύ εξωτικό, αλλά αυτό ακριβώς σημαίνει ο όρος. Και στην πραγματικότητα ο κάθε πλουμιστός όρος που μπαίνει μπροστά από τη λέξη «ιατρική» ή τη λέξη «θεραπεία» κάτι από μάγο της φυλής φέρνει.

Δεν θα κάτσω να σας αραδιάσω τι λέει η παγκόσμια ιατρική κοινότητα (των κανονικών γιατρών, όχι των σαμάνων) για όλες αυτές τις – πολύ επικερδείς – «εναλλακτικές» επινοήσεις (spoiler alert, δεν λένε τίποτα καλό).

Θα επικαλεστώ μόνο τη λογική σας. Η οποία είμαι σίγουρος πως σας δίνει να καταλάβετε πως αν κάτι θεραπεύει δεν χρειάζεται κανένα επιθετικό προσδιορισμό μπροστά του. Δεν υπάρχει «εναλλακτική θεραπεία» με τον ίδιο τρόπο που δεν υπάρχει «εναλλακτική πραγματικότητα».

Καταλαβαίνω το πόσο απογοητευτικά είναι τα όρια της ιατρικής. Παρότι συνεχώς διευρύνονται (αυτό που μπορεί να ήταν ανίατο χτες θεραπεύεται σήμερα και το ανίατο του σήμερα μπορεί να θεραπεύεται αύριο) υπάρχουν ακόμα πολλά τα οποία δεν καλύπτουν. Δυστυχώς ακόμα δεν έχει βρεθεί θεραπεία για κάθε ασθένεια, δεν έχει βρεθεί τρόπος να μένουμε πάντα υγιείς και πάντα νέοι. Είναι λογικό να το επιθυμούμε και έτσι γίνεται λογικό και το να υπάρχουν πολλοί πονηροί έτοιμοι να εκμεταλλευτούν αυτή την επιθυμία. Αλλά αυτό δεν είναι ιατρική. Είναι εμπόριο ελπίδας.

Και εδώ είναι το πραγματικό σκάνδαλο.

Γιατί δεν ξέρω άλλη λέξη για να περιγράψω το ότι η πολιτεία και οι Ιατρικοί Σύλλογοι επιτρέπουν αυτό το εμπόριο.

Επιτρέπουν σε «κβαντικούς», «σαμάνους» και λοιπούς «εναλλακτικούς» να πουλάνε θεραπείες και ιατρική.

Ένα κράτος που…

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΛΑΜΟΓΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Και δεν ήξερε κανείς...

Του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου 

Ο θάνατος του Μαζωνάκη έφερε στο φως κάτι που τάχα δεν ξέραμε και το οποίον βέβαια θα ξεχάσουμε μετά από λίγες μέρες.

Τις εκτός πρωτοκόλλων και εκτός κάθε επιστημονικής δεοντολογίας μαγικές θεραπείες που εφαρμόζουν κάποιοι «γιατροί» στα ιατρεία τους.

Σε αυτές τις περιπτώσεις η εύκολη δικαιολογία  για τους αρμοδίους φορείς είναι ότι δεν ήξεραν τίποτα.

Κάτι είχαν ακούσει και όταν το είχαν ακούσει πήγαν στο ιατρείο για έλεγχο αλλά δεν διαπιστώσαν κάτι το μεμπτό.

Από την άλλη κάνεις δεν έκανε μια συγκεκριμένη καταγγελία για να κάνουν αυτοί κάτι πιο ουσιαστικό.

Και νομίζουν ότι αυτό τους απαλλάσσει από την ευθύνη.

Και βέβαια θα είχαν δίκιο αν οι ενδιαφερόμενοι γιατροί εντός ή εκτός εισαγωγικών δεν διαφήμιζαν οι ίδιοι περήφανοι την πραμάτεια τους και δεν προέβαλαν κωμικά βιογραφικά με μαϊμού μεταπτυχιακά σε ανύπαρκτα Πανεπιστήμια και αυτοσχέδιες έρευνες να γελάει ο κόσμος.

Όταν οι ίδιοι δίνουν διευθύνσεις, τηλέφωνα και κλείνουν ραντεβού τι χρείαν έχομεν μαρτύρων….

Και μη μιλήσουμε για τις μεθόδους που εφαρμόζουν κάποιοι εξ αυτών..

Είναι τόσο επιστημονικά τεκμηριωμένες που θα τις ζήλευαν ο δρυΐδης του Αστερίξ και οι μάγοι Αφρικάνικων φυλών.

Και εννοείται ότι δεν κωλώνουν πουθενα και σε τίποτα.

Ότι και αν έχεις θα σε κάνουν καλά και όσο πιο σοβαρή είναι η ασθένεια τόσο πιο πολύ ανεβαίνει το τιμολόγιο.

Για όλα αυτά οι Ιατρικοί Σύλλογοι δεν ξέρουν  ΤΙΠΟΤΑ.

Όπως άλλωστε και το Υπουργείο.

Εν πλήρη συγχύσει αθώοι…..

Τώρα απορούν και προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν είναι αυτό που νομίζουμε.

Και βέβαια η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή .

Σε πρώτη φάση θα γίνουν σαρωτικοί έλεγχοι on Camera και σε δεύτερη φάση αποφασίσουν αυστηροποίηση του θεσμικού πλαισίου.

Και όλα αυτά θα λειτουργούν άψογα μέχρι να θρηνήσουμε το επόμενο θύμα. 

Δυστυχώς το έργο το έχουμε ξαναδεί ….

 

ΥΓ Το ότι όλα αυτά διαφημίζονται με κάθε λεπτομέρεια με διευθύνσεις και τηλέφωνο σημαίνει πολύ απλά ότι...