Γάλλος μαθητής Λυκείου διαμαρτύρεται για την έλλειψη βιβλίων https://t.co/QQYm5FiCpI
— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) October 20, 2026
Eχουν εξήγηση όσα συμβαίνουν στη Γαλλία;
Καμία λογική εξήγηση.
Κατ’ αρχάς δεν ξέρουμε ποιοι εμπλέκονται, ούτε ποιοι τους υποκινούν, ούτε τι αιτήματα έχουν. Στην αρχή το ξεκίνησαν κάποιοι μαθητές. Μετά ακολούθησαν οι συνήθεις καβγατζήδες φοιτητές και εκπαιδευτικοί.
Το χεράκι τους στη φασαρία έβαλαν οι ανισόρροποι του Μελανσόν. Στον χορό μπήκαν οι μετανάστες. Και κατέληξαν να σπάζουν καταστήματα.
Συμπέρασμα;
Μιλάμε για ένα ετερόκλητο πλήθος μαθητών, νεαρών, ακροαριστερών, πικραμένων, μεταναστών και πλιατσικολόγων. Αντε να βγάλεις άκρη.
Γενικώς, όμως, έχουμε να κάνουμε με όσους απεχθάνονται την κοινωνία στην οποία ζουν. Παλιοζωή, παλιόκοσμε και παλιοκοινωνία.
Δικαίως; Αδίκως;
Ο καθένας όπως νομίζει.
Βεβαίως, μπορεί οι εξεγερμένοι να απεχθάνονται την κακούργα κοινωνία, αλλά δεν απεχθάνονται καθόλου τα Louis Vuitton και τις Chanel. Τα κλέβουν μανιωδώς από τις βιτρίνες των καταστημάτων που βανδαλίζουν.
Τι να σου πει, άλλωστε, κι η επανάσταση χωρίς μια τσάντα Hermes;
Ακούω μετά τους τραμπαρίφες να διαμαρτύρονται ότι κακώς η γαλλική κυβέρνηση έστειλε την αστυνομία.
Κάκιστα. Επρεπε να τους αφήσει να κάψουν ό,τι καίγεται και μετά να αναλύσουμε τα δίκαια αιτήματά τους.
Φυσικά στα επεισόδια έχουν έως τώρα τραυματιστεί περισσότεροι από χίλιοι αστυνομικοί, αλλά υποθέτω δεν έχει σημασία. Καλά να πάθουν που δεν επέτρεψαν στους θυμωμένους με την κοινωνία να κλέψουν όλες τις Dior ανενόχλητοι.
Την Κυριακή το βράδυ, ο Μακρόν θυμήθηκε να μιλήσει τη γλώσσα της συντεταγμένης πολιτείας. Πάλι καλά.
Είχαμε λησμονήσει έως τώρα μια παλιά καλή αλήθεια. Πως όταν κι όπου υποβαθμίζεται ή υποχωρεί ο νόμος, το επόμενο βήμα είναι η αποσταθεροποίηση όλης της κοινωνίας.
Αν και δεν πρέπει να ξεχνούμε δύο παραμέτρους.
Πρώτον, ότι η γαλλική κοινωνία περιλαμβάνει ίσως το μεγαλύτερο ποσοστό μεταναστών στην Ευρώπη. Κυρίως Αφρικανούς και Αραβες. Είναι κάπου 6 εκατομμύρια, περίπου το 10% του πληθυσμού. Χωρίς να μετράμε τους μετανάστες δεύτερης ή τρίτης γενιάς.
Υπάρχει δηλαδή μια εύφλεκτη ύλη που δεν θέλει και δεν μπορεί να αφομοιωθεί. Αλλά βιώνει την αδυναμία αφομοίωσης ως μειονεξία.
Δεύτερον, ότι σε έξι μήνες οι Γάλλοι έχουν προεδρική εκλογή όπου συναθροίζονται και καταλήγουν όλες οι φιλοδοξίες.
Μπροστά στον εκλογικό ορίζοντα, λοιπόν, δεν είναι παράξενο άλλοι να ποντάρουν στους ταραξίες κι άλλοι στην αντιμετώπισή τους. Το έχουμε ξαναδεί το έργο.
Φυσικά το ερώτημα είναι …
