"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Τι συμβαίνει με τους Ευρωπαίους Εισαγγελείς

 

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ και θα καταλάβετε πόσο μεγάλες παπαριές είναι τα όσα λένε οι ξεφτιλισμένοι γαλαζαίοι για την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχοντας την γίδα στην πλάτη... 

Του Λέανδρου Ρακιντζή

Αρεοπαγίτη ε.τ.

Από τότε που, με παρέμβαση των Ευρωπαίων Εισαγγελέων, ξέσπασε στη χώρα μας το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι έννοιες "Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, Ευρωπαίοι Εισαγγελείς και τώρα τελευταία Πόπη Παπανδρέου" έγιναν στοιχεία της καθημερινότητας, κατόπιν μάλιστα των επιθέσεων των πολιτικών εναντίον τους.

Είναι γεγονός ότι, για πολλούς, υπάρχει σύγχυση και άγνοια για τις έννοιες αυτές, ποιες είναι οι αρμοδιότητές τους, πώς επιλέγονται και πώς ανανεώνεται η θητεία τους, οπότε είναι χρήσιμη μια αντικειμενική τοποθέτηση χωρίς κομματικές παρωπίδες.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαχειρίζεται έναν τεράστιο προϋπολογισμό, σε βάρος του οποίου σε όλα τα κράτη-μέλη γίνονται απάτες. Για τη προστασία του κοινοτικού χρήματος είχε συσταθεί η OLAF (European Anti-Fraud Office), που είναι ένα ανεξάρτητο όργανο της Ε.Ε., που διερευνά τις περιπτώσεις απάτης σε βάρος του προϋπολογισμού της Ε.Ε., διαφθοράς και σοβαρών παραπτωμάτων από ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. Οι υφιστάμενοι οργανισμοί της Ε.Ε., όπως η Eurojust, Europol και OLAF, δεν διαθέτουν τις αναγκαίες εξουσίες για να διεξάγουν ποινικές έρευνες και να ασκούν ποινικές διώξεις.

Για την κάλυψη του κενού αυτού συστήθηκε με τον 2017/1939 κανονισμό η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (European Public Prosecutor's Office - EPPO), που άρχισε να λειτουργεί από το Μάρτιο 2021 ως ενιαία ανεξάρτητη αρχή για όλες τις συμμετέχουσες χώρες, με έδρα το Λουξεμβούργο.

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι ανεξάρτητη αρχή της Ε.Ε.

Σκοπός της είναι η προστασία του προϋπολογισμού της Ε.Ε. και η παραπομπή στην εθνική δικαιοσύνη των κρατών των αδικημάτων σε βάρος των οικονομικών συμφερόντων της Ε.Ε.

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία διενεργεί έρευνες σε συνεργασία με τις τοπικές αρχές, εκτελεί πράξεις δίωξης και ασκεί εισαγγελικά καθήκοντα στα αρμόδια δικαστήρια των χωρών μελών που συμμετέχουν σε αυτήν. Η Ε.Ε. είναι αρμόδια για τα αδικήματα "ΠΟΣ".

 

Η δομή της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας συνίσταται σε δύο επίπεδα: το Κεντρικό και το Εθνικό Αποκεντρωμένο.

Το Κεντρικό αποτελείται από τον Ευρωπαίο Γενικό Εισαγγελέα, δύο βοηθούς ΕΓΕ και 22 εισαγγελείς, έναν από κάθε μία συμμετέχουσα χώρα μέλος της Ε.Ε., που συγκροτούν το Συμβούλιο (Κολλέγιο) της Ε.Ε.

Το Εθνικό Αποκεντρωμένο επίπεδο αποτελείται από τους εντεταλμένους Ευρωπαίους Εισαγγελείς (ΕΕΕ), που είναι ενεργά μέλη της εισαγγελικής αρχής του αντιστοίχου κράτους και έχουν έδρα στη συμμετέχουσα χώρα.

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία διαχειρίζεται τις καταγγελίες που αφορούν αξιόποινες πράξεις σε βάρος των συμφερόντων της Ε.Ε., οι οποίες καταχωρούνται στο σύστημα διαχείρισης υποθέσεων και στη συνέχεια ανατίθενται σε ΕΕΕ για τη διενέργεια έρευνας, που τη συνεχίζει μέχρι την ολοκλήρωσή της. Τμήμα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας που αποτελείται από 3 μέλη από χώρες διαφορετικές από αυτήν που διεξάγεται η έρευνα παρακολουθεί τις ενέργειες του ΕΕΕ και έτσι εξασφαλίζεται επιπλέον αμεροληψία και ανεξαρτησία.

Σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό 2017/1039 και το ν. 4786/2021, η επιλογή των υποψήφιων γίνεται από το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο (ΑΔΣ) ΑΠ μεταξύ των ενδιαφερόμενων εισαγγελικών λειτουργών, που κατόπιν σχετικής προκήρυξης έχουν υποβάλει αίτηση. Η απόφαση του ΑΔΣ μαζί με το σχετικό φάκελο μεταβιβάζεται από τον Υπουργό Δικαιοσύνης στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.

Ο διορισμός των ΕΕΕ γίνεται από το Κολλέγιο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας μετά από γραπτή πρόταση του Ευρωπαίου Γενικού Εισαγγελέα, που κρίνει αν τα πρόσωπα που προτάθηκαν από το κράτος μέλος πληρούν τα κριτήρια επιλογής. Η θητεία είναι πενταετής με δυνατότητα ανανέωσης κατά την ίδια διαδικασία. Έξι μήνες πριν τη λήξη της πενταετούς θητείας, το Κολλέγιο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, μετά από πρόταση του Ευρωπαίου Γενικού Εισαγγελέα και μετά από την αξιολόγηση της θητείας του ΕΕΕ, αποφασίζει την ανανέωση της θητείας του.

Το Νοέμβριο 2025, το Κολλέγιο της ΕΕ αποφάσισε την ανανέωση της θητείας τριών ημεδαπών ΕΕΕ, που λήγει τέλη Ιουνίου 2026. Εντός του Μαΐου, το ΑΔΣ του ΑΠ θα αποφασίσει για την ανανέωση της θητείας τους, αλλά κατόπιν της θετικής απόφασης της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, της προηγούμενης θετικής απόφασης και με δεδομένο ότι βρίσκεται σε εξέλιξη η διενεργούμενη από αυτούς έρευνα σε βάρος των συμφερόντων της Ε.Ε., η ανανέωση της θητείας τους αποτελεί μονόδρομο. Αντίθετα, η μη ανανέωση θα αποτελούσε έκπληξη, γιατί το ΑΔΣ, χωρίς να αλλάξουν οι προϋποθέσεις, θα έκρινε διαφορετικά από την προηγούμενη απόφασή του και έτσι θα έδινε την εντύπωση ότι συμμορφώθηκε προς τις υποδείξεις του Υπουργού κ. Άδωνι Γεωργιάδη, να μη ανανεώσει τη θητεία της ΕΕΕ κ. Πόπης Παπανδρέου. Εκτός τούτου, μια τέτοια απόφαση θα μετρήσει αρνητικά στη διεθνή κατάταξη της χώρας ως προς τη δικαστική ανεξαρτησία, που κατατάσσεται στην όχι και τόσο ζηλευτή θέση 47η μεταξύ 142 χωρών.

Οι υποδείξεις που ο κ. Γεωργιάδης απηύθυνε προς το ΑΔΣ να μην ανανεώσει τη θητεία της ΕΕΕ κ. Πόπης Παπανδρέου προκάλεσαν δριμεία ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, ότι πρόκειται για παρέμβαση στη δικαιοσύνη.

Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για απρόσφορη παρέμβαση, γιατί το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο συγκροτείται από τον Πρόεδρο και Εισαγγελέα ΑΠ και 9 Αρεοπαγίτες, που ασφαλώς δεν τείνουν ευήκοα ους στις υποδείξεις (Capital 13-11-2019 – Ρακιντζής – Τι (δεν) είναι παρέμβαση στη δικαιοσύνη).

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι ανεξάρτητη αρχή της Ε.Ε., που ιδρύθηκε με τον 2017/1939 κανονισμό, που είναι νομοθετική πράξη, εφαρμόζεται αυτόματα και ομοιόμορφα σε όλα τα κράτη-μέλη και υπερισχύει του εθνικού δικαίου, ακόμη και του Συντάγματος (άρθ. 28Σ). Επομένως δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ούτε η λειτουργία της ούτε οι ενέργειες των Ευρωπαίων Εισαγγελέων παρά μόνο με προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για συγκεκριμένη πράξη και όχι με εσωτερικό νόμο ή απεξάρτηση της χώρας από τον έλεγχο της. Άλλωστε, πρόσφατα η Βουλή, που με ψήφους 285 αποφάσισε την άρση της ασυλίας 13 βουλευτών, αναγνώρισε την αρμοδιότητα και τις πράξεις της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι των ευρωπαϊκών θεσμών, αλλά…

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Στρίβειν διά του εκλογικού νόμου

 Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Είναι μεγάλη η τομή στο πολιτικό σύστημα που προτείνει ο πρωθυπουργός για την αλλαγή του εκλογικού νόμου. Οπως είπε ο ίδιος στη Βουλή, «έχει έρθει η ώρα, κ. Ανδρουλάκη –μετά τις εκλογές, το τονίζω–, να κάνουμε μία ειλικρινή συζήτηση για το ποιο εκλογικό σύστημα υπηρετεί σήμερα καλύτερα τις ανάγκες της χώρας. Για τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του σταυρού (…). Να συζητήσουμε λογικές ενός μεικτού συστήματος με μικρότερες περιφέρειες και μεγαλύτερες περιφέρειες – όπου ενδεχομένως κάποιοι μπορεί να εκλέγονται με σταυρό και να εκλέγονται με λίστα» (16.4.2026).

Ενα τέτοιο εκλογικό σύστημα –το αποκαλούμενο και «γερμανικό»– θα χτυπήσει στη ρίζα βαθιές παθογένειες του πολιτικού συστήματος και συνεπώς θα αποτελέσει τη μεγαλύτερη μεταρρύθμιση της διακυβέρνησής του. Διότι καλές και εξαιρετικώς χρήσιμες είναι οι εφαρμογές του gov.gr, αλλά η ψηφιοποίηση της γραφειοκρατίας δεν αποτελεί μεταρρύθμιση. Τα app που έχουμε στο κινητό μας είναι «μεταρρυθμιστικά μπινελίκια». Γλυκαίνουν τον ουρανίσκο, αλλά αποτελούν άδειες θερμίδες, αφού δεν αλλάζει η δομή της κρατικής γραφειοκρατίας.

Υπάρχουν όμως δύο ερωτήματα.

Το πρώτο είναι «γιατί τώρα;». Γιατί άνοιξε τώρα ο πρωθυπουργός τον διάλογο για αυτήν τη μεγάλη τομή;

Μια εξήγηση για το επταετές χασομέρι είναι η προσευχή του Αγίου Αυγουστίνου: «Θεέ μου! Δώσε μου αγνότητα και εγκράτεια, αλλά όχι ακόμα».

Η δεύτερη εξήγηση είναι… πασοκική. Για το όργιο των προσλήψεων στο Δημόσιο τη δεκαετία του ’80, το ΠΑΣΟΚ έκανε εμπράκτως την αυτοκριτική του με τον νόμο Πεπονή το 1994. Για το χάλι που οδήγησε τα ΑΕΙ ο νόμος-πλαίσιο του 1982, υπήρξε ο νόμος Διαμαντοπούλου, ασχέτως αν αυτός δεν φτούρησε. Ισως οι σημερινές πρωτοβουλίες του πρωθυπουργού να είναι η έμπρακτη αυτοκριτική του. Το 2019 άλλαξε το άρθρο 86 του Συντάγματος και τον εκλογικό νόμο. Τώρα θέλει να τα ξαναλλάξει.

Το δεύτερο ερώτημα είναι «γιατί μετά;». Γιατί η συζήτηση πρέπει να γίνει μετά την κάλπη και προς τι τόση έμφαση, «μετά τις εκλογές, το τονίζω». Να σημειώσουμε παρεμπιπτόντως ότι ζητείται από την αντιπολίτευση να συναινέσει από τώρα με 180 ψήφους στις συνταγματικές αλλαγές, τις οποίες θα διαμορφώσει κατά το δοκούν η επόμενη πλειοψηφία της Βουλής; Και πώς θα εφαρμοστεί το 2031 αυτό το σύστημα αν η αντιπολίτευση του 2027 δεν συναινέσει;

Το ‘χει τόσο σίγουρο ο πρωθυπουργός ότι θα είναι δεύτερο κόμμα το ΠΑΣΟΚ;

Κατά καιρούς στις δημοσκοπήσεις ξεπετάγονται διάφορα φρούτα, που διεκδικούν την επίζηλη θέση.

Στην κωμωδία του Γιάννη Δαλιανίδη «Ο ατσίδας» (1962), όποτε κάποιος βρισκόταν υπό την απειλή όπλου στο δίλημμα «γαμπρός ή μακαρίτης;», αποκρινόταν «αρραβωνιάζομαι…».

Ισως αυτό να τα εξηγεί όλα. Οποτεδήποτε η κυβέρνηση βρίσκεται σε δυσχερή θέση, ο πρωθυπουργός ξεφουρνίζει μια πρόταση για θεσμικές μεταρρυθμίσεις.

Ελπίζουμε ότι δεν ισχύει το δεύτερο, αλλά όπως και να ‘χει στη βράση κολλάει το σίδερο κι αυτό το γνωρίζουμε εμπειρικώς. Ο εκλογικός νόμος που προτείνει ο κ. Μητσοτάκης σήμερα, έχει ήδη προταθεί από την αποκαλούμενη «επιτροπή Ραγκούση» το 2010, στην οποία συμμετείχαν επιφανείς καθηγητές· Νίκος Αλιβιζάτος, Αθανάσιος Διαμαντόπουλος, Σωκράτης Δώδος, Ηλίας Νικολακόπουλος, Λίνα Παπαδοπούλου, Φίλιππος Σπυρόπουλος. Αλλά φευ! Το 2010 μπήκαμε για τα καλά στην κρίση και η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου είπε «άσ’ το γι’ αργότερα».

Τώρα, βεβαίως, δεν υπάρχει κρίση, αλλά υπάρχουν οι βουλευτές της Ν.Δ., που δίνουν ιερό αγώνα για να διατηρήσουν το δικαίωμά τους στο ρουσφέτι.

Υπάρχει περίπτωση αυτοί να συναινέσουν σε μια τέτοια βαθιά μεταρρύθμιση, που θα αλλάξει τη χώρα, αλλά…

 

ΝουΔο-γαλαζαίων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαίικου αφελληνισμένου λαθρομαχμουτο-ΚουλοΧανείου κωμωδία

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία (Με τη ματιά του Θοδωρή Δημητρίου)

Uploaded Image

Uploaded Image 

 Uploaded Image 

 Uploaded Image

 Uploaded Image

 

 

 

Uploaded Image 

 Uploaded Image

 

Uploaded Image 

 Uploaded Image

 Uploaded Image

 Uploaded Image

 Uploaded Image

 

Σαν σήμερα (11/5/ΧΧΧΧ)

 

330: Το Βυζάντιο μετονομάζεται σε Νέα Ρώμη και γίνεται πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
1926: Η μίνι φούστα υπο απαγόρευση με διαταγή του δικτάτορα Θεόδωρου Πάγκαλου. Η άκρη του υφάσματος πρέπει να απέχει 30 εκατοστά από το έδαφος.

1927: Ιδρύεται η Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών στο Λος Άντζελες η οποία απονέμει κάθε χρόνο τα Βραβεία Όσκαρ.
1904: Γεννιέται ο ισπανος ζωγράφος Σαλβαδορ Νταλί (Σαλβαδόρ Ντεμενέκ Φελίπ Χαθίντ Νταλί Ντομενέκ)
1981: Πεθαίνει ο Μπομπ Μάρλεϊ
1990: Πεθαίνει ο Στράτος Διονυσίου,
2005: Πεθαίνει ο ρεμπέτης Μιχάλης Γενίτσαρης. («Εγώ μάγκας φαινόμουνα») 






2018 Έφυγε από τη ζωή  σε ηλικία 63 ετών ο Χάρης Λάμπερτ, εξέχουσα μορφή της Pop Art στην Ελλάδα.

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΤΣΑΜΠΟΥΚΑΛΕΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Θυμώνω, άρα υπάρχω

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Ισως να μην είναι τυχαίο ότι το πρώτο μεγάλο ελληνικό ποίημα, το ιδρυτικό έργο του έπους, ξεκινά με τη λέξη «μήνιν» – οργή.

Ισως να μην είναι τυχαίο ότι ενώ στην αρχαία ελληνική η λέξη «θυμός», εκτός των άλλων, σήμαινε και την ψυχή, σήμερα σημαίνει την οργή. Ο Ελληνας ήρωας είναι οργισμένος και αν έχεις ψυχή οφείλεις να είσαι θυμωμένος.

Μια συνοπτική εισαγωγή για την προσπάθεια να εξηγηθεί όχι η ύπαρξη ή η έξαρση της βίας στην κοινωνία μας –φαινόμενο που δεν αφορά μόνον εμάς–, αλλά για τον τρόπο με τον οποίο την προσλαμβάνουμε και την αξία που της δίνουμε.

Αμήχανοι απέναντι στις δικές μας συμπεριφορές, χρησιμοποιούμε διάφορες ερμηνευτικές συνταγές οι οποίες υποτίθεται ότι αν εφαρμοστούν θα τις αντιμετωπίσουν.

Η πρώτη είναι η ατιμωρησία.

Σε τι οφείλεται η ατιμωρησία, η επιείκεια με την οποία αντιμετωπίζουν οι θεσμοί τη βίαιη συμπεριφορά;

Στις ενοχές που τους εμπνέουν οι δικές τους αδυναμίες;

Ή μήπως στην παραδοχή ότι ο μέσος Ελληνας είναι έτοιμος να εκραγεί με την πρώτη ευκαιρία, με αποτέλεσμα οι θεσμοί, αντί να τιμωρούν, να αμύνονται για να μην προκαλέσουν;

Στις ερμηνευτικές συνταγές ακολουθούν δόσεις από παιδεία, η οικογενειακή ατμόσφαιρα, οι κακοτεχνίες του κράτους, ακόμη και οι τιμές των ζυμαρικών στο σούπερ μάρκετ. Και εννοείται το άλας της ηθικολογίας.

Ολ’ αυτά δεν είναι δικό μας αποκλειστικό προνόμιο. Είναι δημοκρατικά μοιρασμένα σε όλες τις δυτικές κοινωνίες μαζί με την έξαρση της βίας.

Υπάρχει ένα στοιχείο το οποίο χαρακτηρίζει την κοινωνική μας ζωή. Και δεν εννοώ τη συλλογική μας ψυχασθένεια. Εννοώ την υπαρξιακή αξία που δίνουμε στην οργή. Το γεγονός ότι τη θεωρούμε φυσιολογικό, αν όχι απαραίτητο στοιχείο μιας φυσιολογικής συμπεριφοράς.

Αυτός που έστειλε στο νοσοκομείο την κοπέλα με σπασμένο πόδι είναι πενήντα ετών. Κοινώς είναι στην ηλικία της ωριμότητας, η οποία, αν μη τι άλλο, σημαίνει ότι έχεις αποδεχθεί ορισμένους κανόνες συμπεριφοράς. Είναι προφανές ότι στο μυαλό του μέσα σ’ αυτούς τους κανόνες είναι και η υποχρέωση να σπάσεις στο ξύλο όποιον σε εμποδίζει να βγεις από το πάρκινγκ σου.

Είσαι οργισμένος. Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο. Και μπορεί στο δικαστήριο να δηλώσει μετανοημένος όπως θα τον συμβουλεύσει ο δικηγόρος του, όμως κατ’ ιδίαν θα εξηγεί γιατί τον έπνιξε το δίκιο και, ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο, πώς δεν μπορούσε να συγκρατήσει τον θυμό του. Το πιθανότερο είναι ότι οι φίλοι του θα δείξουν κατανόηση. Ο καθένας τους θα έχει να διηγηθεί ένα αντίστοιχο περιστατικό που τον έβγαλε απ’ τα ρούχα του και κρατήθηκε την τελευταία στιγμή.

Με δυο λόγια, το πρόβλημά μας δεν είναι μόνον η χαλαρότητα της νομοθεσίας και των αρχών που την εφαρμόζουν.

Είναι ότι…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΤΣΑΜΠΟΥΚΑΛΕΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο θυμός ως υπαρξιακό μέτρο

 Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ενας άνδρας μπαίνει οπλισμένος με μια καραμπίνα σε μια δημόσια υπηρεσία και πυροβολεί έναν υπάλληλο στο πόδι.

Δεν τον ελέγχει κανείς. Ούτε όταν μπαίνει ούτε όταν βγαίνει. Διότι μετά τον τραυματισμό του υπαλλήλου σταματάει ένα ταξί και πηγαίνει σε μια άλλη δημόσια υπηρεσία, στην άλλη άκρη της Αθήνας και επαναλαμβάνει τα ίδια. Αυτή τη φορά τραυματίζει δύο ή τρεις αν δεν κάνω λάθος. Αλλο ταξί, με το οποίο αυτή τη φορά πηγαίνει στην Πάτρα από την Αθήνα. Θέλει να πάρει το πλοίο για να πάει στην Ιταλία και από κει στο Στρασβούργο όπου σκοπεύει να πυροβολήσει υπαλλήλους που εργάζονται εκεί.

Στον κόσμο μας, όπου καθημερινά σχεδόν ακούς για ένοπλες επιθέσεις με νεκρούς, όπου ο φόνος δεν αποτελεί καν εξαίρεση στην ομαλή ροή της καθημερινότητας, η υπόθεση με τον άνδρα δεν έχει τίποτε το ιδιαίτερο. Αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι οι δημόσιες υπηρεσίες στη χώρα μας είναι ξέφραγο αμπέλι. Αυτό όμως το ξέραμε, ούτως ή άλλως.

Η υπόθεση με τον άνδρα, όμως, έχει ορισμένα χαρακτηριστικά που την κάνει, αν όχι μοναδική, τουλάχιστον εντελώς ιδιαίτερη. Ο άνδρας είναι 89 ετών, και μπράβο του. Είναι προφανώς σε εξαιρετική φυσική κατάσταση, για την ηλικία του εντυπωσιακά καλή. Eχει νοσηλευθεί για ψυχολογικά προβλήματα. Είναι μάλλον προφανές ότι η νοσηλεία δεν απέδωσε. Παρ’ όλα αυτά διατηρεί τη διαύγειά του και εξηγεί στον ανακριτή ότι όλα αυτά τα έκανε επειδή δεν του δίνει σύνταξη ο ΕΦΚΑ. Δεν είναι άπορος. Eχει μία σύνταξη από την Αμερική, μία από τη Γερμανία και εισπράττει ανά μήνα γύρω στις 3.000 ευρώ. Oμως, αυτός θέλει και τη σύνταξη του ΕΦΚΑ. Τον πνίγει το δίκιο. Γιατί η πατρίδα του δεν του αποδίδει αυτό που χρωστάει σε κάθε Eλληνα πολίτη, τη σύνταξη, τη δικαίωση μιας ολόκληρης ζωής.

Η υπόθεση του ψυχασθενούς είναι χαρακτηριστική για τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε ως κοινωνία τη σύνταξη. Είναι ο στόχος της ζωής μας. Στόχος δεν είναι η επαγγελματική επιτυχία, στόχος είναι να φτάσεις στην ημέρα εκείνη όπου θα εισπράττεις τη σύνταξη.

Αυτή είναι η μία πλευρά της υπόθεσης.

Η άλλη, αυτή που επηρεάζει κατά μείζονα λόγο την κοινωνική μας συμπεριφορά και είναι εξίσου δημοκρατικά μοιρασμένη με το δικαίωμα στη σύνταξη, είναι το δικαίωμα στον θυμό.

Ο θυμός είναι κοινωνικό δικαίωμα. Απλώς παραλλάσσουν οι αιτίες που τον προκαλούν και οι τρόποι με τον οποίον εκφράζεται. Από τη λεκτική βία έως τη χειροδικία και τη δολοφονική βία, ο θυμός είναι το πιο διαδεδομένο συναίσθημα στην κοινή μας ζωή.

Μιλάμε για έλεγχο της αστυνομίας που θα περιορίσει τα τροχαία, για παιδεία και διάφορα άλλα ηθικολογικά. Δεν σκεφτόμαστε ότι το κίνητρο του οδηγού που παραβιάζει όλους τους κανόνες αδιαφορώντας για τους υπόλοιπους, ακόμη και για τον εαυτό του ή τα παιδιά του, είναι ο θυμός.

Θυμός εναντίον ποίου;

Και γιατί είναι θυμωμένος;

Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι ξόδεψε μια περιουσία για να αγοράσει ένα μηχάνημα που του επιτρέπει να βγάλει τον θυμό του.

«Μῆνιν άειδε, θεά, Πηληιάδεω Αχιλῆος». Η πρώτη λέξη του πρώτου ελληνικού ποιήματος, της Ιλιάδας είναι η λέξη μῆνις, η οργή. Ο θυμός στο έπος έχει πολλές σημασίες, μεταξύ αυτών είναι η ψυχή, αλλά και η οργή με τη σημερινή σημασία. Είναι εντυπωσιακό ότι από όλες τις σημασίες της η λέξη έχει κρατήσει σήμερα αυτή της οργής. Διατηρώντας ενδεχομένως στο ασυνείδητο τη σχέση της οργής με την ψυχή. Eχεις ψυχή αν είσαι θυμωμένος. Για καλό και για κακό. Για να αισθανθούμε ότι υπάρχουμε οφείλουμε να είμαστε οργισμένοι εναντίον κάποιων εχθρών.

Από εκεί γεννιέται η ιστορία του «ανάδελφου έθνους» που όλοι το εχθρεύονται.

Από εκεί και ο διαχωρισμός του υπόλοιπου κόσμου σε φιλέλληνες και ανθέλληνες. Νομίζω ότι δεν υπάρχουν αντιφινλανδοί ή φιλοαιγύπτιοι. Iσως αν εξαιρέσουμε την επιτροπή των αντιαμερικανικών υποθέσεων του Μακάρθι. Κι όταν δεν έχουμε εχθρούς για να ξεσπάμε την οργή μας, τότε τη στρέφουμε κατά του εαυτού μας. Είναι η περίφημη έλξη που ασκούν στην κοινωνία μας οι εμφύλιες συγκρούσεις.

Η σημερινή εξάπλωση της βίας, από την εφηβεία έως τον γέροντα των 89 ετών, είναι η παραφθορά αυτού του αισθήματος που κατοικεί βαθιά μέσα μας. Χαρακτηριστικός ο τρόπος με τον οποίον αποδεχόμαστε τον θυμό μας ως ελαφρυντικό της βίας.

Από τον Oμηρο στον στρατηγό Μακρυγιάννη. Ο άνθρωπος που ενσάρκωσε την ελληνική ψυχή για τον Σεφέρη και τον Θεοτοκά, αυτός που επηρέασε το συλλογικό μας φαντασιακό, ειδικά στην περίοδο της μεταπολίτευσης, είναι θυμωμένος. Θυμωμένος με όλους.

Ο μόνος που γλιτώνει από τη δύναμη του θυμού του είναι…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟ-ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η κυρά Σούλα από το πρωτόκολλο και ο… πιστολέρο παππούς!

 

ΑΡΘΡΑΡΑ - ΔΥΝΑΜΙΤΗΣ για το κηφηναριό του Δημοσίου που δυναστεύει τους Έλληνες πολίτες... 

Του Strange Attractor

Η περίπτωση του ηλικιωμένου «ντεσπεράντο», που μετά από δεκαετίες ταλαιπωρίας έφτασε (απεγνωσμένος) σε πράξη αυτοδικίας, ρεζιλεύοντας την αστυνομία, και την ασφάλεια στις υπΕρεσίες και στα δικαστήρια, στοχοποιώντας το δημόσιο μπάχαλο, δεν είναι αστεία, όσο και αν με κάνει να γελάω, και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τέτοια.

Δεν είναι «ηρωισμός», ούτε «εκδίκηση». Είναι ένα τραγικό σημάδι αποτυχίας ενός συστήματος που εξαντλεί, και ενός ανθρώπου που στο τέλος λυγίζει.

Το να μετατρέπεται η αγανάκτηση σε βία δεν λύνει τίποτα. Αντίθετα, δείχνει πόσο επικίνδυνο γίνεται όταν η εμπιστοσύνη μεταξύ πολίτη και κράτους έχει διαλυθεί εντελώς.

Και αν υπάρχει κάτι που αξίζει να σατιρίσουμε, για να αντέξουμε, είναι αυτή η ακατανίκητη ικανότητα της ελληνικής γραφειοκρατίας να επιβιώνει σε κάθε εποχή. Να προσαρμόζεται, να μεταλλάσσεται, αλλά ποτέ να μην εξαφανίζεται.

Σαν τον κακό σε ταινία τρόμου, που νομίζεις ότι εξουδετερώθηκε, αλλά πάντα επιστρέφει στο… sequel.

Η ελληνική γραφειοκρατία είναι σαν εκείνο το παλιό οικογενειακό έπιπλο που δεν πετιέται ποτέ. Αλλάζουν τα σπίτια, αλλάζουν οι εποχές, αλλά αυτή εκεί… αγέρωχη, αμετακίνητη, με μια ελαφριά μούχλα από σφραγίδες και υγρασία.

Για δεκαετίες, ο πολίτης στην Ελλάδα δεν πήγαινε απλώς σε μια δημόσια υπηρεσία. Ξεκινούσε ένα ταξίδι αυτογνωσίας, και… όπου τον βγάλει!

Ένα προσκύνημα που περιλάμβανε ουρές, χαρτάκια προτεραιότητας που δεν τηρούνταν ποτέ, και εκείνο το μυστηριώδες «λείπει μια υπογραφή», που εμφανιζόταν πάντα στο τέλος.

Στο ελληνικό δημόσιο δεν κάνει κουμάντο ούτε ο εκάστοτε πρωθυπουργός, ούτε ο κάθε υπουργός, ούτε οι γενικοί γραμματείς, οι διοικητές, οι υπουργοί, οι υφυπουργοί, οι σύμβουλοι, οι μετακλητοί, και λοιποί…

Στο ελληνικό δημόσιο ανέκαθεν έκανε κουμάντο η… κυρά Σούλα στο πρωτόκολλο. Ή αλλιώς η μάστιγα του δημοσίου!

 

Με όπλο της την πολυπόθητη σφραγίδα!

Και η κυρά Σούλα δεν χρειάζεται να είναι ντε και καλά μια κακιασμένη κυράτσα, ή μια κακότροπη γεροντοκόρη, που κάποτε είδε φως και τρούπωσε σε μια θέση, και έκτοτε έχει βάλει σκοπό της ζωής της να βασανίζει τον απλό κοσμάκη, τον κάθε πολίτη, ανεξέλεγκτη βασίλισσα στον μικρόκοσμό της…

Όχι… έτσι όπως έχει διαμορφωθεί ο δημόσιος τομέας δεκαετίες τώρα, κυρά Σούλα μπορεί να είναι και ο Μπάμπης ο αρρενωπός, που μπήκε με τηλεφώνημα ως αφισοκολλητής, ή ακόμη κι ο Ντίμης με τα πολλά πτυχία και τις ξένες γλώσσες, που γράφει ποιήματα, και που μπήκε μέσω ΑΣΕΠ.

Η κυρά Σούλα δηλαδή δεν είναι ένα πρόσωπο, αλλά ένας θεσμός. Διαχρονικός!

Ένας θεσμός που εκπροσωπεί ότι χειρότερο, τόσο στη λειτουργία του δημοσίου, και στη γραφειοκρατία, όσο και στην ανθρώπινη φύση.

Να μην ξεχνάμε πως και ο περίφημος Adolph Eichmann ένας στυγνός γραφειοκράτης ήταν, και πάνω σε αυτό βάσισε ολόκληρη την υπεράσπισή του, τότε που τον δίκασαν οι Ισραηλινοί, και στη συνέχεια τον κρέμασαν.

Μάλιστα η φιλόσοφος Hannah Arendt έγραψε βαρυσήμαντα βιβλία για τη φύση του κακού, βασιζόμενη πάνω σε αυτό ακριβώς το θέμα. Του γκρίζου γραφειοκράτη, που με όπλο τη σφραγίδα στο χέρι μπορεί να κάνει το απόλυτο κακό.

Διαβάστε το The Banality of Evil, και θα καταλάβετε τι εννοώ.

Έτσι λοιπόν και στα καθ’ ημάς, μπορεί να μην έχουμε τον Eichmann στα κατά τόπους γκισέ και στα πρωτόκολλα των δημοσίων υπΕρεσιών, αλλά έχουμε δεκάδες χιλιάδες κυρές Σούλες.

Λεγεώνες ολόκληρες… σε κάθε μορφή. Οι οποίες πνίγουν την κάθε νεωτερικότητα, την κάθε απόπειρα καινοτομίας, και καταδικάζουν τον δημόσιο τομέα μας σε αιώνια δυσλειτουργία, κάνοντας παράλληλα το κομμάτι τους, βγάζοντας προς τα έξω ακόμη και απάνθρωπα ενδόμυχα σαδιστικά συμπλέγματα.

Νόμος είναι η σφραγίδα της κυρά Σούλας, και τα σκυλιά δεμένα… ακόμη και σήμερα με το δήθεν «επιτελικό» κράτος.

Κάποτε, η γραφειοκρατία ήταν χειροπιαστή. Είχε φακέλους, είχε σκόνη, είχε σφραγίδες που ακούγονταν σαν μικρές εκρήξεις εξουσίας… μπαμ! «Επόμενος!»…

Σήμερα, όμως, περάσαμε σε νέα εποχή. Ψηφιακή. Μοντέρνα. Επιτελική.

 

Ή έτσι μας λένε οι «άριστοι», και οι χειροκροτητές τους..

Στην πράξη όμως, η γραφειοκρατία απλώς έκανε… update.

Πλέον δεν χρειάζεται να πας σε τρία γραφεία. Μπορείς να μπεις σε τρεις διαφορετικές πλατφόρμες, που όμως δεν συνδέονται μεταξύ τους.

Να ανεβάσεις το ίδιο έγγραφο πέντε φορές, σε πέντε διαφορετικά formats, για να σου πουν στο τέλος ότι «το σύστημα δεν το βλέπει».

Το χαρτί έγινε PDF, η ουρά έγινε loading bar, και η αγανάκτηση έγινε captcha…

Και φυσικά, όταν οι πλατφόρμες πέφτουν, υπάρχει πάντα η διαχρονική κυρά Σούλα… στην οποία σπεύδεις να εξυπηρετηθείς διά ζώσης.

Όχι, είπαμε, δεν είναι κακός άνθρωπος. Απλώς έχει εξελιχθεί σε μια μορφή μυθολογικού όντος, μισός άνθρωπος, μισή… διαδικασία.

Την πλησιάζεις διστακτικά, μόλις δεις ότι τελείωσε το τηλεφώνημα στο οποίο μιλούσε για τα φασολάκια που θα μαγειρέψει το βράδυ.

«Καλημέρα σας, θα ήθελα να…»

«Έχετε ραντεβού;»

«Όχι, αλλά…»

«Τότε πρέπει πρώτα να κλείσετε ραντεβού»

«Πώς;»

«Μέσω της πλατφόρμας»

«Μα δεν δουλεύει»

«Τότε πάτε στον επάνω όροφο στο τάδε γραφείο να σας δώσουν έναν αριθμό προτεραιότητας για να κλείσετε ραντεβού, για να σας πούμε πώς να μπείτε στην πλατφόρμα για… να κλείσετε ραντεβού»!

Σε αυτό το σημείο, ο απλός πολίτης αρχίζει να αμφισβητεί την ίδια την πραγματικότητα. Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή την καθημερινή κωμωδία παραλόγου, γεννιούνται και οι πιο σκοτεινές ιστορίες… και βγαίνουν στη φόρα πρωτόγονα ένστικτα.

Ιστορίες ανθρώπων που κουράστηκαν, που ένιωσαν αδιέξοδο, που πάλεψαν για χρόνια με έναν ανάλγητο κι απρόσωπο μηχανισμό που δεν απαντά, δεν εξηγεί, δεν λογοδοτεί. Και όλα αυτά για μια… σφραγίδα.

 

Εκεί λοιπόν άλλοι αποσύρονται κλαίγοντας τη μοίρα τους, αποδεχόμενοι την ασημαντότητά τους απέναντι στο σύστημα, κι άλλοι το χάνουν, και πιάνουν την… κοντόκανη καραμπίνα!

«Μα είναι δυνατόν;», ρωτάνε οι χειροκροτητές, που αν και «αντικρατιστές», σε αυτή τη συγκυρία του «υπαρκτού μητσοτακισμού» υπερασπίζονται με πάθος το κράτος με την ελπίδα να διοριστούν κι αυτοί κάπου μετακλητοί.

«Για να λέει ο εκσυγχρονισμένος και ψηφιακός ΕΦΚΑ ότι δεν δικαιούσαι σύνταξη, τότε δεν τη δικαιούσαι. Τι φταίνε οι υπάλληλοι; Τη δουλειά τους κάνουν…», και πάει λέγοντας.

Ίσως, τελικά, το πραγματικό «επιτελικό κράτος» να είναι αυτό: ένα σύστημα που καταφέρνει να σε κάνει να γελάς και να απελπίζεσαι ταυτόχρονα.

Ένα σύστημα, που απλά αντικατέστησε τις σφραγίδες και τους μουχλιασμένους φακέλους στα υπόγεια με τις… ψηφιακές πλατφόρμες.

Και τις κλασικές υπΕρεσίες με τα γκισέ και τις ουρές, με τις (δήθεν) Ανεξάρτητες Αρχές.

Και ο πολίτης;

Εκεί, ανάμεσα σε μια αίτηση και ένα παράβολο, μαθαίνει το πιο σημαντικό μάθημα.

Ότι…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟ-ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τρύπες, τρύπες… πόσες να μπαλώσεις;

 Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Το ακούω συχνά, το λέω κι εγώ όποτε βρίσκομαι αντιμέτωπη με ένα δράμα που δυσκολεύει ή ακυρώνει το όποιο βήμα μου.
«Τι διάολο κάνετε επτά χρόνια;». 

 Μετά όμως μετράω τρύπες. Πείτε μου έναν έρμο τομέα που να δουλεύει ρολόι! Τόσες και τόσες, ετών τρύπες, που αναρωτιέσαι πόσα χρόνια χρειάζονται εν τέλει ώστε να αλλάξουν τα δεινά μας. Ενα δαιδαλώδες σύστημα που διαιωνίζει αντί να βρίσκει λύσεις, σύστημα προστατευτικό-χάδι προς παρανόμους, προς φθηνούς, και αντιθέτως, άγριο προς συνετούς. 

Η μια υπηρεσία να περικυκλώνει την άλλη για να μη βγάζεις άκρη. Υπουργοί που έρχονται και παρέρχονται, εν αντιθέσει προς τους υπαλλήλους του Δημοσίου, που παραμένουν σταθερά, άρα ενεργούν με δεμένα χέρια, ενώ καμαρώνουν το τζούφιο αξίωμα πραγματοποιώντας «κουτσουλιές» έργων.  

Σπανιότατα ολοκληρωμένα συστήματα. Για να έρθει ο κάθε επόμενος, να ματα-ξεκινήσει, κορδωμένος υπουργός. Και συγχρόνως ένας πολιτικός στίβος-Κολοσσαίο, τοξικός, κοινωνικά αμόρφωτος, στον οποίο σπανίως υγιής οργανισμός καταδέχεται να εισέλθει, αφού είναι τσιγκούνικος, έστω και καλού λόγου, για κάθε τι προς τη σωστή κατεύθυνση. Και παραλλήλως, μεγάλη μερίδα λαού εκπαιδευμένη στο να ανακαλύπτει τις τρύπες και να τρυπώνει. Με επιδεξιότητα που αφήνει άναυδο κάθε ευσυνείδητο πολίτη.  

Αντε να βγάλεις άκρη! 

Ας πιάσουμε ένα πρόσφατο παράδειγμα. Για να εκτιμήσουμε και την αποτελεσματικότητα ενός υπουργού σε ένα συγκεκριμένο θέμα-δράμα. Αλλά να δούμε και τις τρύπες του συστήματος. 

Αναφέρομαι στους οδηγούς των λεωφορείων. Που πλήθος λαϊκού κόσμου αναμένει στις στάσεις. Βλέπετε, ακόμα δεν έχουμε φτάσει σε σημείο να μη χρειάζονται τα οχήματα οδηγούς. Και μακάρι να μη φτάσουμε, αν και το φτάνουμε! Επτακόσιοι, λοιπόν, εκ των οδηγών λεωφορείων καπάρψναν θέση Δημοσίου –ακούνητη, με μισθό βρέξει-χιονίσει– αλλά εν συνεχεία καμώνονταν τους αρρώστους και δούλευαν σε ιδιώτες για εκδρομές κ.λπ.  

Καλά να είναι ο τουρισμός! Αρα, «μαύρα»; 

Με το θέσφατο «κανένας δεν μας ακουμπάει»; 

Αυτοδιόρθωση χαμηλών μισθών με νοοτροπία «και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο»;  

Για χρόνια και χρόνια!  

Μα, δεν το έβλεπαν το θέμα τόσοι και τόσοι; 

Εκ του αποτελέσματος συμπεραίνω ότι ο Κυρανάκης το πήρε πιο δυναμικά, πιο μεθοδικά. Ξεκίνησαν ιατρικούς ελέγχους με γιατρούς του Δημοσίου αλλά και σε συνάρτηση με διαγνωστικά κέντρα. Ακόμα και για όσους επικαλούνταν ψυχικά προβλήματα προσέλαβαν ψυχολόγο για να τους πιστοποιήσει έναν-έναν. Και βέβαια, πρωτίστως, αύξησαν τους μισθούς μόνο για ενεργούς οδηγούς, τόσο που να τείνουν οι απολαβές προς αυτές του ιδιωτικού τομέα.  

Να προσθέσω το αποτελεσματικότερο στον δρόμο της αλήθειας; 

Η άδεια οδήγησης για όσους δηλώνουν ανημπόρια κάθε είδους, πλέον ανακαλείται. Αρα δεν δύνανται να εργάζονται σε ιδιώτη, καθώς κανένας δεν θα ρισκάρει τέτοια παρανομία. (Αναφορικά με την αφαίρεση της άδειας αναμένονται και οι ανάλογες διοικητικές πράξεις από την Περιφέρεια Αττικής. Εύχομαι να μη μας πάρει αιώνα!) 

Και τι έγινε; Ποιο το αποτέλεσμα; 

Ως εκ θαύματος, εθεραπεύθησαν πολλοί. Μπορεί χάρη στην επίσκεψη του Πατριάρχη. Από αυτούς, 150 επέστρεψαν στο τιμόνι, 250 είτε παραιτήθηκαν είτε είναι υπό παραίτηση. Και για 300 που έχουν πρόβλημα ανακαλείται, όπως προανέφερα, η επαγγελματική άδεια μέχρι την αποκατάσταση του θέματός τους. 

Συμπληρωματικά, μηνιαίως και μεθοδικά πλέον, ελέγχονται τα μητρώα, ενώ μέχρι τώρα συστηματικός έλεγχος δεν υφίστατο.  

Και αναρωτιέσαι… Κάτι τόσο απλό στη σκέψη γιατί πήρε χρόνια και χρόνια; 

Εν τέλει, παρατηρώντας, αυτό που με απελπίζει είναι να μετράω πίσω από κάθε βήμα εξυγίανσης (όπως εν προκειμένω) πόσο πολλές προϋπάρχουσες, εμπεδωμένες διαπλοκές υφίσταντο. Ενα άτυπο αλισβερίσι. Ενα κλείσιμο ματιού, συγχρόνως με μικροσυμφέροντα. Ενα «Μη μου τους κύκλους τάραττε». 

Και αν έχω να μετράω ακόμα μια τρύπα που μοιάζει να έκλεισε (ποτέ δεν παίρνεις όρκο), αναρωτιέμαι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Υπεράσπιση καθαρμάτων στο Failed State το Βαλκανίων

 

 Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

😡 Είναι τόσο χοντροκομμένα τα ψέματα του δολοφόνου του #Νικήτα που σε λίγο θα μας πει ότι τον σκότωσε γιατί δεν ήθελε να κάνουν φιλική δήλωση τροχαίου ατυχήματος. Κι επειδή είναι καταφανώς γραμμένα από χέρι άλλου, μήπως είναι καιρός να θυμηθούμε ότι ο δικηγόρος, σύμφωνα με το νομικό μας σύστημα, δεν είναι καθοδηγητής του διαδίκου στο ψεύδεσθαι, αλλά λειτουργός της δικαιοσύνης. 

Όμως, έχει καθιερωθεί, οι δικηγόροι, ιδίως της υπεράσπισης, να «χτίζουν αφήγημα» ανεξαρτήτως αλήθειας, συχνά εξοργιστικά και οφθαλμοφανώς ψευδές, να καθοδηγούν μαρτυρίες και να μεθοδεύουν την παραποίηση των γεγονότων, για να μην αναφερθώ στα δικονομικά τεχνάσματα, που έχουν αναγορευθεί σε παράλληλη δικαιοσύνη. 

Θυμίζω ότι η δεοντολογία των Δικηγορικών Συλλόγων, προβλέπει γι' αυτές τις περιπτώσεις πειθαρχικές κυρώσεις. Υπάρχουν επίσης και ποινικές ευθύνες. 

😡 Τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη έχουν τιμωρηθεί δικηγόροι επειδή υπέβαλαν εν γνώσει τους ψευδή στοιχεία, καθοδήγησαν μάρτυρες ή πελάτες να ψευδορκήσουν και απέκρυψαν αποδεικτικά στοιχεία, συμμετέχοντας σε εξαπάτηση του δικαστηρίου. Στις ΗΠΑ το θέμα θεωρείται εξαιρετικά σοβαρό, διότι ο δικηγόρος είναι συνεργάτης του δικαστή, "officer of the court". 

😡 Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις καταδίκης δικηγόρων με πιο γνωστή αυτή της Lynne Stewart, που μετέφερε μηνύματα του πελάτη της, καταδικασμένου τρομοκράτη, παραβιάζοντας τους δικαστικούς περιορισμούς και παραπλανώντας τις αρχές. Στο αμερικανικό δίκαιο υπάρχει η έννοια “subornation of perjury” δηλαδή υποκίνηση ή οργάνωση ψευδορκίας. Δικηγόροι έχουν χάσει την άδεια άσκησης επαγγέλματος ή έχουν φυλακιστεί όταν αποδείχθηκε ότι καθοδήγησαν τους πελάτες τους να αποκρύψουν την αλήθεια. 

😡 Και στην Ευρώπη υπάρχουν ανάλογες περιπτώσεις. Οι Άγγλοι έχουν ποινικοποιήσει το “witness coaching”: επιτρέπεται να προετοιμάσεις μάρτυρα για τη διαδικασία, αλλά όχι να τον δασκαλέψεις στο τι θα πει. Το «Μην απαντήσεις πέρα από ό,τι σε ρωτούν» επιτρέπεται, το «Έχεις δικαίωμα σιωπής» επιτρέπεται, το «Τόνισε αυτά τα γεγονότα» επιτρέπεται, αλλά τα «Πες ότι ήσουν αλλού» «Αρνήσου ότι ήξερες» «Πες ότι τον συνάντησες τυχαία και  βγήκες από το αυτοκίνητο για να χαιρετηθείτε και σου επιτέθηκε και δεν είχες σκοπό να του κάνεις κακό, αλλά μια που είχες ξεχασμένο ένα κουμπούρι μαζί σου, ξαφνικά ένας άλλος άνθρωπος βγήκε από μέσα σου και άρχισε να πυροβολεί», όλα αυτά θα έστελναν τον κατηγορούμενο σε ισόβια αλλά και τον συνήγορο στη φυλακή και...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΦΙΛΟΤΟΜΑΡΙΣΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Χωρίς ίχνος ντροπής

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

θράσος (το) 1. υπερβολική τόλμη που μετατρέπεται σε αναίδεια και αδιαφορία για τις αντιδράσεις του κοινωνικού περίγυρου «θέλει μεγάλο θράσος να έχεις οδηγήσει τη χώρα σε χρεοκοπία και να εμφανίζεσαι ως αυστηρός κριτής του κυβερνητικού έργου» 2. πολιτικό ταλέντο «ο Νίκος είναι τεμπέλης και τσαπατσούλης αλλά ευτυχώς έχει θράσος»

Αν είναι κάτι που ταυτοχρόνως απεχθάνομαι και ζηλεύω αυτό είναι το θράσος.

Το απεχθάνομαι όπως το απεχθάνεστε (ελπίζω) κι εσείς αλλά ταυτοχρόνως ζηλεύω κάπως αυτή την απόλυτη έλλειψη ντροπής που μπορεί να κάνει π.χ. έναν εκατομμυριούχο να παριστάνει τον συνήγορο της εργατικής τάξης ή έναν που δεν ξέρει γρι αγγλικά να τα μιλάει δημοσίως.

Έτσι, ζηλεύω και τους 11.000 συμπολίτες οι οποίοι έκαναν αίτηση προκειμένου να ενταχθούν στο πρόγραμμα κοινωνικού τουρισμού παρότι το εισόδημά τους ξεπερνούσε τα 80.000 ετησίως.

Από την άλλη οι συμπολίτες αυτοί μπορεί να σκέφτηκαν ότι τα βάουτσερ του κοινωνικού τουρισμού δεν καλύπτουν όλα τα έξοδα και ότι με την αίτησή τους μπορεί να απαλλάξουν έναν φτωχό από δαπάνες στις οποίες θα δυσκολευτεί να αντεπεξέλθει.

Με τον γνωστό αλτρουισμό που διακρίνει τους συμπολίτες που αναρωτιούνται γιατί ο λαός δεν ξεσηκώνεται, λίγο πριν τσουγκρίσουν τη σαμπάνια δίπλα στην πισίνα ευχόμενοι «άστα λα βιτόρια σιέμπρε».

Μιλώντας για θράσος θα ήταν άδικο να μην αναφερθώ και στον Κωνσταντίνο τον Δουλευταρά ο οποίος σε ένα «Συνέδριο Οίνου» (μη με ρωτάτε, δεν έχω ιδέα) μίλησε για «σκανδαλώδη και πελατειακής αντίληψης διαχείριση των κοινοτικών ενισχύσεων». Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί δεν έκανε και …