ΠΑΣΧΑ - ΓΛΩΣΣΑ - ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αφθαρσίαν δωρούμενος των ανθρώπων τω γένει.

🍂🎋 Δύσκολες λέξεις της Μεγ. Εβδομάδας:
◆ (18/18) στένω ~
____#lexicon__easter_words#lexicon_Πάσχα2026#Πάσχα #ΚαλήΑνάσταση pic.twitter.com/He5IP91HKu

— Λεξικά Γ. Μπαμπινιώτη (@lexicon_gr) April 11, 2026

📜🍂 ❝ἐφ' ᾧ πάρει ❞

◾ Είναι τα λόγια που είπε ο Χριστός στον Ιούδα, στον κήπο της Γεθσημανή
📜 (Ματθ. 26,49-50)
«καὶ εὐθέως προσελθὼν τῷ Ἰησοῦ εἶπε·
χαῖρε, ῥαββί, καὶ κατεφίλησεν αὐτόν.
ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· ἑταῖρε, ἐφ᾿ ᾧ πάρει» pic.twitter.com/3qlk4NqtcN

— Λεξικά Γ. Μπαμπινιώτη (@lexicon_gr) April 9, 2026

 Του Ανδρέα Τσιφτσιάν

Τι όμορφη που είναι η γλώσσα μας.

Και τι όμορφο να την ακούς σε όλες τις αρχαίες εκδοχές  της.

Παιδευτική γλώσσα, γυμνάζει το μυαλό.

Πού ακούς αρχαία ελληνικά σήμερα;

Ούτε στην Επίδαυρο. Πέρυσι το καλοκαίρι μάλιστα, στην «Ορέστεια» του Αισχύλου, ακούσαμε και αραβικό μοιρολόι στα τείχη, από την Κασσάνδρα. 

Η ειρωνεία, για όλους όσοι την πολεμούν και την ειρωνεύονται, είναι  ότι για να ακούσεις σωστά ελληνικά, σήμερα, πρέπει να πας στην εκκλησία.

Με αξίωσε ο Θεός, και μάλλον για πρώτη φορά στη ζωή μου και δεν διασκορπίστηκα με τους περισσότερους μετά το «Χριστός Ανέστη…». Επέστρεψα.

Και δεν το μετάνιωσα. Πολύ ωφελήθηκα.

Το πήρα αμανάτι, διότι άκουσα κάποια στιγμή ένα κήρυγμα του Σιατίστης Παύλου που ανέφερε το «Αναστήτω ο Θεός και διεσκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού…». Κι άμα  δεις, πράγματι, ίσα με το που το είπε μια φορά το «Χριστός Ανέστη…» ο παπάς, άδειασε η πλατεία με μιας. Σφαίρα έφυγαν.   

Αρμένικο ινάτι είν’ αυτό, είπα, έτσι είσαι;  

Ε, λοιπόν, φέτος εχθροφανής δε θα γίνω. 

Στην εκκλησία προσπαθώ να καταλάβω τι λέει ο παπάς και οι ψάλτες.

Δεν τα καταλαβαίνω όλα, το παραδέχομαι, αλλά τα «σημειώνω» και μετά έρχομαι σπίτι και την ψάχνω, να δω τι σημαίνουν τούτες οι λέξεις. 

Παρότι είναι οι ίδιες με αυτές που χρησιμοποιούμε, πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό. Τυχεροί οι φιλόλογοι εδώ. Οι οικονομολόγοι παίζουμε σε άλλο γήπεδο.

Λέει για παράδειγμα, «ποῦ σου, θάνατε, τό κέντρον; Πού σου, Ἅδη, τό νίκος;»

Τί να εννοεί τώρα ο ποιητής. Κι όμως είναι τόσο απλό. «Πού είναι θάνατε το κεντρί σου; Πού είναι Άδη η νίκη σου;»

Ευκολάκι, έτσι;

Σήμερα λοιπόν στην εκκλησία άκουσα μια φράση που μου έκανε εντύπωση και θέλω να τη μοιραστώ μαζί σας, ειδικά με εσάς που διασκορπιστήκατε κι εύχομαι να θελήσετε κι εσείς, να επιστρέψετε, σε κάποια Ανάσταση, και πάλι στην εκκλησία. Εμένα μου πήρε μισόν αιώνα.

Η μαγειρίτσα νόστιμη μεν, νοστιμότερον όλων ο λόγος, για τον Λόγο δε… ούτε λόγος.

Φώναζε νικητήρια και δυνατά ο παπάς με υψωμένη τη γροθιά κι επαναλαμβάναμε και φωνάζαμε κι εμείς μετά από αυτόν, όλοι μαζί,  ο ενωμένος Λαός, σαν ασκέρι που πήραμε το κάστρο και, σε κάποια στιγμή λέει,

«Ἀνέστη Χριστός, καί ζωή πολιτεύεται».
 
Μου μαστίγωσε το μυαλό. Σκεφτόμουν από δω, το έφερνα από κει, άκρη δεν μπορούσα να βγάλω. Είχα ξεχάσει και τη μαγειρίτσα στον δρόμο για το σπίτι. Η πολιτική είναι το δικό μου μικρόβιο της ανησυχίας, χτύπησε νεύρο και μ’ έπιασε αδιάβαστο.

Θα πει τελικά, ότι Αναστήθηκε ο Χριστός και η ζωή βασιλεύει.

Ευκολάκι κι αυτό, έτσι;  

Έχουμε μάθει να φοβόμαστε την ίδια μας τη γλώσσα. Λες και τα αρχαία δεν είναι η ίδια γλώσσα (σε οποιαδήποτε εκδοχή, κλασσική αττική, κοινή ελληνιστική κοκ) . Κι αν ποτέ κάποιος δεν ξέρει, κάτι που ξέρετε εσείς, μην τον αποπάρετε και μην τον διορθώσετε με έπαρση ενώπιον άλλων. Χαίρομαι όταν με διορθώνουν κατ’ ιδίαν, καλοπροαίρετα και δε με εξετάζουν με αυστηρότητα. Πέτρες υπάρχουν  μπόλικες για όλους τους αναμάρτητους.

Και πήρε από το ένα χέρι τον Αδάμ κι από το άλλο την Εύα και τους επέστρεψε και πάλι στη χώρα τους, στη χαμένη τους Πατρίδα. Διήγαγαν νίκη οι έκπτωτοι με τον εκτοπισμό των πρωτοπλάστων, αλλά το σχέδιο του Θεού τους συνέτριψε. Συνέθλιψε την προδοσία του αντιδίκου.

Ανέλαβε ο Θεός την ευθύνη για τον άνθρωπο και τον έφερε πίσω.

Για εμάς τους ιδεαλιστές που πιστεύουμε στην οντολογία  πίσω από κάθε πραγματολογία, που πιστεύουμε στον κόσμο των ιδεών και της νόησης πίσω από κάθε υλική υπόσταση και στην αδιάσπαστη ενότητα (δηλαδή στην αλληλουχία ή αλλιώς, στην αμοιβαία συνοχή)  αισθητού και νοητού ή κοσμικού και υπερκόσμιου, η Ανάσταση είναι δώρο ελπίδας.

Το ‘χετε ξανακούσει όλοι, ποιος δεν έχει πάει άλλωστε σε κηδεία;

«…καὶ τὴν ποθεινὴν πατρίδα παράσχου µοι, Παραδείσου πάλιν ποιῶν πολίτην µε».

Όμορφο πράγμα η Πατρίδα.

Όμορφο πράγμα η γλώσσα μας.

Όμορφο πράγμα η νίκη.

Με τη σκέψη μας στα αδέρφια μας που εκτελούνται  και φονεύονται στη Συρία, στη Νιγηρία, στο Αρτσάχ, στο Σουδάν και ...

 

ΠΑΣΧΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Τι θα κάνεις το Πάσχα; Τίποτα, ελπίζω.

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΟΛΙΤΑΚΗ

 Όπως πάντα, όταν πλησιάζει κάποια μεγάλη, τρόπος του λέγειν, αργία, ρωτάμε ο ένας τον άλλον μηχανικά, νωχελικά, καταναγκαστικά σχεδόν, «τι θα κάνει» (το Πάσχα, εν προκειμένω). Και πολλές φορές, η εξίσου κουρασμένη απάντηση είναι «τίποτα, ελπίζω», αφήνοντας να εννοηθεί ότι η ανάγκη είναι κυρίως περί αποτοξίνωσης από τη μόνιμη εμπλοκή με την (έμμονη) ιδέα μάλλον παρά με την ουσία μιας διαρκούς παραγωγικότητας, αλλά και από την καταπιεστική σχέση με την ενημέρωση, την επικαιρότητα, την επικοινωνία στις οθόνες μας. 

Η μαύρη αλήθεια είναι όμως ότι στην εποχή μας «τίποτα δεν είναι πιο δύσκολο από το να μην κάνεις τίποτα», όπως γράφει η εικαστικός και συγγραφέας Jenny Odell στο νέο βιβλίο-μανιφέστο της με τίτλο How to do nothing: Resisting the attention economy (Πώς να μην κάνεις τίποτα: Τρόποι αντίστασης στην οικονομία της διαρκούς προσοχής). Το βιβλίο, αναφέρθηκε σε πρόσφατο άρθρο του περιοδικού «New Yorker» με θέμα τις απόπειρες της συντάκτριάς του Jia Tolentino να «ποδηγετήσει» την εξάρτησή της από τη διαρκή ροή πληροφοριών, τους ταχείς κύκλους επικαιρότητας και το διεγερτικό και συγχρόνως παραλυτικό νταραβέρι στα social media. Δεν είναι η ανεξέλεγκτη τεχνολογία το πρόβλημα, αλλά το οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο που την κατευθύνει, επιβάλλοντας στον πολίτη-«χρήστη» την ιδέα ότι αν δεν εκφράζεται τακτικά online, ουσιαστικά παύει να υφίσταται ως οντότητα. Όπως παραδέχεται και η ίδια η δημοσιογράφος στο άρθρο της, τα «βιωματικά» άρθρα συναδέλφων που διακηρύσσουν την ηρωική έξοδό τους από τα social media έχουν γίνει κλισέ σε βαθμό αυτοπαρωδίας. Τον περασμένο μήνα, μάλιστα, αρθρογράφος της «Wall Street Journal» ξεκίνησε την εβδομαδιαία στήλη του στην εφημερίδα σατιρίζοντας ακριβώς αυτή την τάση: «Εδώ και δεκαπέντε λεπτά έχω σταματήσει να χρησιμοποιώ το Facebook, το Instagram και το Twitter. Αμέσως σχεδόν διαπίστωσα ότι ήμουν πιο ευτυχισμένος, πιο ήρεμος, πιο ισορροπημένος, πιο στοχαστικός, πιο καλοσυνάτος με τους συνανθρώπους μου, αλλά και με τα κατοικίδια...». Jenny Odell, How to do nothing: Resisting the attention economy 

 

Πέρα από την πλάκα, όμως, είναι πολύ πιθανό, μετά από χρόνιο εθισμό στα πίξελ και στη διαχείριση της πληροφορίας που καλπάζει ασθμαίνοντας στην οθόνη, το απότομο «κόψιμο μαχαίρι» να σε κάνει να νιώσεις ξαφνικά υπερβατικός γκουρού που πλέει χαλαρά και ανέμελα «στο παν και στο τίποτα» μιας αναλογικής νιρβάνας. 

 

Το βιβλίο της Odell, πάντως, μοιάζει σοβαρό και πολιτικά καίριο και σίγουρα δεν έχει σχέση με το πλήθος οδηγών αυτοβοήθειας και απεμπλοκής από την ψηφιακή εξάρτηση και τη σύγχρονη εμμονή περί διαρκούς παραγωγικότητας. Λέει απλά ότι το εσωτερικό χάος που βιώνουμε είναι σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα ενός αλύπητου επιχειρηματικού μοντέλου που έχει επικρατήσει και καταδικάζει χωρίς αναστολές οποιαδήποτε δραστηριότητα δεν εμπίπτει στο υπόδειγμα της «παραγωγικότητας» αλλά και της συνεχούς τροφοδοσίας των εταιρειών κοινωνικής δικτύωσης.  

 

Λέει, επίσης, ότι δεν είναι η ανεξέλεγκτη τεχνολογία το πρόβλημα, αλλά το οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο που την κατευθύνει, επιβάλλοντας στον πολίτη-«χρήστη» την ιδέα ότι αν δεν εκφράζεται τακτικά online, ουσιαστικά παύει να υφίσταται ως οντότητα. Η αρθρογράφος του «New Yorker», πάντως, μοιάζει να δρέπει ήδη τους καρπούς της «ψηφιακής» νηστείας που ξεκίνησε πριν από λίγο καιρό και την έχει οδηγήσει, όπως δηλώνει γλαφυρά, σε μια «ευχάριστη κενότητα»:  

«Ένα απόγευμα...

ΠΑΣΧΑ: Μικρό Αναστάσιμο

 Της ΑΡΙΑΔΝΗΣ ΧΑΤΖΗΓΙΩΡΓΗ

Η ενορία μου έχει μια εκκλησία τσιμεντένια με ηλεκτρικές καμπάνες και εκκωφαντικά μεγάφωνα. Όσο καλά και να ψάλλουν οι ψαλτάδες, η ένταση των μεγαφώνων ισοπεδώνει τον ήχο. Χριστός Ανέστη δεν φχαριστιέσαι. Ο κόσμος συγκεντρώνεται στην πλατειά αυλή της εκκλησίας, περιμένοντας κυρίως το πολεμικό κήρυγμα, εναντίον άλλου εχθρού κάθε χρονιά, που ακολουθεί τον μακρύ χαιρετισμό σε όλους ανεξαιρέτως τους πολιτικούς άνδρες και γυναίκες, όσο ασήμαντη κι αν είναι η θέση τους, ιδίως αν η χρονιά είναι χρονιά εκλογών, που κάνουν την τιμή στο εκκλησίασμα να παρίστανται.  

Φέτος είπα να χάσουμε αυτή την τιμή και να πάμε στον Άη Δημήτρη, όπου με τράβαγε και μένα η μάνα μου με κάθε ευκαιρία, όταν βρισκόμασταν στο κέντρο, σαν επίσκεψη σε βαρετή θεία. Πόσα περιθώρια έχω κι εγώ να καταπιέσω το μπουμπουκάκι μου;

Για ό,τι και να κατεβαίναμε στην αγορά, ανηφορίζαμε και στον Άη Δημήτρη για κεράκι. Μη και νομίσει ότι τον ξεχάσαμε. 

Όταν ήμουν στο Δημοτικό νόμιζα ότι μπορούσε πράγματι να μας κρατήσει μούτρα, ότι τάχα πήγαμε ως εκεί και βαρεθήκαμε να ανεβούμε για να χαιρετίσουμε. Οι θείες και οι Άγιοι κρατάνε μούτρα για κάτι τέτοια. 

Όταν μεγάλωσα μου έκανε εντύπωση πως στεκόταν ανάμεσα σε προύχοντες στα ψηφιδωτά.  

Εσύ είσαι που αγαπάς όλο τον λαό; Για καλοπιάνεις την πλουτοκρατία;  

Kι ενός πλουσίου δέχθηκε και το μνήμα του να κοτσάρει ψηλά σε κεντρικότατο σημείο, πιο μπροστά κι από το δικό του το κιβούρι. Αλλά αυτά είναι παλιά. Ας αγκαλιάζει όποιον θέλει κι είναι σχεδόν σίγουρο ότι δεν μου κρατάει μούτρα.

Καθώς στάθηκα για λίγα λεπτά μετά την Ανάσταση στο εσωτερικό για να ακούσω τα λόγια -το μπουμπούκι κάθισε σ΄ ένα πεζουλάκι στην πλατειά αυλή με τις λαμπάδες γιατί βαριόταν να ξαναμπεί μέσα- κατάλαβα πρώτη φορά ό,τι έλειπε από το κτίριο και τα ψηφιδωτά και τις σβησμένες τοιχογραφίες, που για ένα διάστημα τα είχα μάθει απ’ έξω. Ήταν ο λαός της πόλης, ο άνω της Εγνατίας, ούτε επιδεικτικά ντυμένος, ούτε πρόχειρα, με καρότσια μωρών, με ηλικιωμένους σε αμαξίδια, οικογένειες, ζευγάρια, γείτονες. Ο κόσμος έψαλλε, το κτίριο έθαλπε από μια συλλογική ψυχή. Ο Άγιος αγκάλιαζε στον αριστερό πεσσό τα δυό καλοντυμένα αδελφάκια, το αγοράκι στρουμπουλός μπόμπιρας, το κοριτσάκι λιγνό σαν να μην τρώει το φαΐ του. Θα το φάει και θα μεγαλώσει.

Αντίθετα με τις άλλες εκκλησίες, που εικονίζονται Άγιοι και πάλι Άγιοι και όσιοι και ασκητές και μας κοιτάνε εκείνοι από εκεί πάνω, εμάς εδώ κάτω, ο Άγιος Δημήτριος σχεδίασε τα πράγματα αλλιώς. 

Τράβηξε τους εκλεκτούς του και τους κάθισε πλάι του ή στάθηκε ανάμεσά τους. Ο Άγιος και οι άνθρωποί του, κανονικοί, πολίτες. 

Θα μου πεις, δεν ήταν τυχαίοι αυτοί. Θα ήταν ας πούμε εφοπλιστάδες, μεγαλέμποροι, στρατηγοί και διοικητές. Και τα παιδάκια αυτών. Ο μόνος που ξέφυγε, ένας απλός διάκονος που τράβηξε όλους τους κόπους για την ανακαίνιση της εκκλησίας κάποτε παλιά που κάηκε. Όμως, πολίτες. Απάνω στους τοίχους της εκκλησίας και κάτω, στο εκκλησίασμα, ο Άγιος μπήκε ανάμεσά τους. Ακούει, δέχεται αιτήματα, ακόμη και αισθηματικής φύσεως (γιατί σβήσανε εκείνα τα Κ+Μ=love από την παλιά τοιχογραφία του τάφου απορώ), παρηγορεί, εμψυχώνει. Άγιος και ήρωας και μέγας πολιτικός.

Έξω έπεφταν πυροτεχνήματα. Τους δρόμους διέσχιζαν οι τελευταίοι με τις λαμπάδες. Η ψυχή της πόλης άρχισε να νυστάζει.  

Να βρισκότανε λέει ένας αρχηγός, να...

 

ΠΑΣΧΑ: Να αναστηθούμε εν ζωή

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

«Τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν; οὐκ ἔστιν ὧδε, ἀλλʼ ἠγέρθη» (Λουκ. κδ΄ 5-6).

«Γιατί ψάχνετε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς; Δεν είναι εδώ, αλλ’ αναστήθηκε». Με αυτές τις φράσεις οι άγγελοι με τις αστραφτερές στολές ενημέρωσαν τις μυροφόρες ότι ο Χριστός αναστήθηκε. Ο Ων εξήλθε του τάφου. Δεν λογίζεται πλέον μέλος της κοινότητας των τεθνεώτων.  

Ο Υιός του Θεού δεν ήταν δυνατόν να παραμένει εσαεί στο μουντό βασίλειο του Αδη. Απέδρασε και υποσχέθηκε στο ανθρώπινο είδος να μπορέσει κι εκείνο να διαρρήξει σχέσεις με τον θάνατο, αν ακολουθήσει το θείο μονοπάτι της αγάπης στον πλησίον, της πίστης και της αρετής.

Οι τρεις προϋποθέσεις της συμμετοχής μας στο ανεκτίμητο κεφάλαιο της αθανασίας δυσκόλεψαν στις εποχές που ακολούθησαν τη Βιομηχανική Επανάσταση.  

Ενα από τα αίτια είναι το δέος που ένιωσε ο άνθρωπος μπροστά στην ταχύτητα και την έλλειψη κόπου της μηχανής, η οποία κάνει γρήγορα, με ακρίβεια, το ίδιο και το ίδιο, δίχως να βαρεθεί, να αποκάμει, να αποκαρδιωθεί, να διαμαρτυρηθεί, να απεργήσει, να ζητήσει αύξηση. Το συνειδητοποιήσαμε απλώς βλέποντάς το να γίνεται: στην εργασία της γραμμής παραγωγής δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε τη μηχανή. Ο,τι μας ξεπερνά το θαυμάζουμε. Αλλες φορές το σκοτώνουμε από φθόνο κι άλλες υποτασσόμαστε σε αυτό. Τη μηχανή την τοποθετήσαμε ψηλά στη συνείδησή μας.  

Δεν χρειάστηκε καν να το συζητήσουμε μεταξύ μας, να κάνουμε συνέδρια και ημερίδες, να την αναδείξουμε διά της ψήφου μας σε οντότητα υπεράνθρωπη, άψυχη μεν αλλά πανίσχυρη.

Πάντοτε εκτιμούμε την ισχύ. Είναι χειροπιαστό μέγεθος και συχνότατα αυταπόδεικτο. Με την ισχύ μπορούμε προσωρινά να ξεγλιστρούμε από τα δίχτυα της ανάγκης και τη θηλιά που περνά γύρω από τον λαιμό μας ο θάνατος. Ετσι, η μηχανή εγκαταστάθηκε σε θρόνο δυσπρόσιτο, ημιθεϊκό.

Η αγάπη στον πλησίον από ευρύτατες μάζες καταχωρίστηκε στην ενότητα της αδυναμίας. 

Οσοι αγαπούν δίνουν. Το δόσιμο, αν φοράς τα γυαλιά του υλισμού, μπορεί και να το θεωρήσεις αιμορραγία, αποδυνάμωση. 

Και την αρετή, ομοίως. 

Βολικότερος για την απόκτηση ισχύος ο αμοραλισμός, η έλλειψη ηθικών και άλλων ανασχετικών παραγόντων. Ο υλιστής είναι πεπεισμένος ότι, αν στο όχημα που οδηγεί στο χρήμα και στη δύναμη δεν έχεις τα φρένα του… αόρατου, θα φτάσεις γρηγορότερα εκεί.

Μόνο τη δύναμη της πίστης υπολογίζουν και σέβονται οι θαυμαστές της μηχανής. Δεν μπορούν ακόμα να ορίσουν τους λόγους, να εξηγήσουν με ποιον τρόπο αυτό το βαθύ και δύσκολα αποκτήσιμο αίσθημα βοηθά στα πάντα, αλλά επιδιώκουν την απόκτησή του. Θέλουν να το κατακτήσουν για να ωφεληθούν. Κι όλο αυτό το συναισθηματικό παίγνιο και «φλερτ» με το μεταφυσικό, ανεξήγητο αίσθημα της πίστης γίνεται για την ύλη. Για τη διεύρυνση των ορίων της άνεσης, για μια μικρή παράταση, μια βραχύχρονη αναστολή της εκτέλεσης της ποινής του θανάτου, που έχει επιβληθεί σε ό,τι ήταν, είναι και θα βρεθεί να ζει στην πλάση μας. Αντίτιμο της ζωής, ο θάνατος.

Αν η μηχανή θαυμάστηκε σαν ημιθεϊκό κατασκεύασμα, που ξεπέρασε τον κατασκευαστή του, η τεχνολογία και η Τεχνητή Νοημοσύνη αποθεώθηκαν. Τοποθετήθηκαν στο ψηλότερο βάθρο από τους σύγχρονους εφήμερους ανθρώπους, που επιβιώνουν μέχρι να πεθάνουν χωρίς ποτέ να σιγουρευτούν ότι έζησαν στ’ αλήθεια, έστω για μια στιγμή.

Το κατασκεύασμα μάγεψε τον κατασκευαστή, που λησμόνησε τον εαυτό του και τον ίδιο τον Δημιουργό του. Ο άνθρωπος πείστηκε ότι δεν υπάρχει κάτι ή κάποιος στο σύμπαν που να έχει τις δυνατότητες να ξεπεράσει σε ευφυΐα τα προϊόντα της τεχνολογίας. Κάθεται με τις ώρες και τα κοιτά αποσβολωμένος, λησμονώντας τον εαυτό του, τον πλησίον, τον Θεό. Οι ώρες περνούν, ο καιρός τον προσπερνά, οι εμπειρίες χρωματίζονται με τη μουντάδα της ύπαρξης στον Αδη Αυτή η μουντάδα υποχρέωσε τη σκιά του Αχιλλέα να εύχεται «πάνω στη γη να ζούσα, κι ας ξενοδούλευα σε κάποιον, άκληρο πια, που να μην έχει και μεγάλο βιος, παρά να είμαι ο άρχοντας στον κάτω κόσμο των νεκρών» («Οδύσσεια», λ, 488-490).

Η Ανάσταση του Χριστού μάς υπενθυμίζει τα καθήκοντά μας ως ανθρώπων που γνωρίζουμε πια τις διδαχές Του. 

Επίσης, μας θυμίζει ότι έχουμε και την επιλογή να ζήσουμε κανονικά, πριν επέλθει ο θάνατος. Να αναστηθούμε εν ζωή.  

Να ...

 

ΠΑΣΧΑ: Εσπερινός της αγάπης (ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ποίημα του Γιάννη Βαρβέρη)

 

Εσπερινός της αγάπης (Γιάννης Βαρβέρης)
 

Η πόλη με οβελίες αλλού γιορτάζει.
Σταθμός Πελοποννήσου
κι απομεσήμερο του Πάσχα σε παγκάκι
μόνον εσύ κι εγώ καθόμαστε, μητέρα.
 

Είμαστε γέροι πια κι οι δυο
κι εγώ αφού γράφω ποιήματα
πιο γέρος.
Αλλά πού πήγανε τόσοι δικοί μας;
Μέσα σε μια βδομάδα
δεν απόμεινε κανείς.
 

Ήταν Μεγάλη βέβαια
γεμάτη πάθη, προδοσίες, σταυρώσεις-
θέλουν πολύ για να υποκύψουν οι κοινοί θνητοί;
 

Έτσι ακριβώς, από τα Βάγια μέχρι σήμερα
θα ‘πρεπε κάπως να ‘χαμε κι εμείς χωρέσει.
 

Όμως...

ΠΑΣΧΑ «Το Τραγούδι του Σταυρού» --- Μόνο οι ποιητές, οι πιστοί, οι αθώοι μπορούν να νιώσουν και να κατανοήσουν το μεγαλείο ενός θνήσκοντος Θεού

" Ω λόγε, ω στίχε, ω ρίμα,
σπείρετε τ’ αμάραντα
στ’ απίστευτο το μνήμα... "

Κωστής Παλαμάς (1859 - 1943) pic.twitter.com/CmDq2EepuJ

— Παγκόσμια Ποίηση & Πεζογραφία (@PagosmiaPoiPezo) January 27, 2026

Τoυ  ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ
 
Ένας από τους σημαντικότερους χορηγούς πνευματικής ουσίας του νεότερου Ελληνισμού είναι ο Κωστής Παλαμάς. 

Στην ποιητική συλλογή του «Ασάλευτη Ζωή», που εκδόθηκε το 1904, περιλαμβάνεται το αριστουργηματικό «Το Τραγούδι του Σταυρού». 

Διαβάστε το με μεγάλη προσοχή και με ορθάνοιχτη την καρδιά σας για τα μηνύματά του.

«Κ’ έγυρ’ Εκείνος το άχραντο κεφάλι και ξεψύχησε στο μαύρο το κορμί μου απάνου·

άστρα γινήκαν τα καρφιά του μαρτυρίου του, άστραψα κι από τα χιόνια πιο λευκός τα αιώνια του Λιβάνου.

Οι καταφρονεμένοι μ’ αγκαλιάσανε και σα βουνά και σα Θαβώρ υψώθηκαν εμπρός μου·

οι δυνατοί του κόσμου με κατάτρεξαν γονάτισα στον ήσκιο μου τους δυνατούς του κόσμου.

Τον κόσμο αν εμαρμάρωσα, τον κόσμο τον ανάστησα, στα πόδια μου άγγελοι οι Καιροί, γύρω μου σκλάβες οι Ωρες.

Δείχνω μια μυστική Χαναάν στα γαλανά υπερκόσμια·

μα εδώ πατρίδες πάναγνες είσαστ’ εσείς, τρεις Χώρες!

Ω πρώτη εσύ, Ιερουσαλήμ! του βασιλιά προφήτη σου μικρή είν’ η άρπα για να ειπή τη νέα μεγαλωσύνη.

Του Σολομώντα σου ο ναός μ’ αντίκρυσε, και ράγισε·

καινούργια δόξα ντύθηκαν της Ιουδαίας οι κρίνοι.

Κ’ ύστερα...

 

ΠΑΣΧΑ: Χριστός Ανέστη! Κατηχητικός Λόγος Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

 

ΠΑΣΧΑ: To Χριστός Ανέστη σε διαφορετικές γλώσσσες του κόσμου

“Christ is Risen” in Multiple Languages 📿 pic.twitter.com/v1B4NVvUsz

— Orthodox Christian Chants ♱ (@orthodox22790) April 19, 2025

 

ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΡΩΕΣ: Γιώργος Μπαλταδώρος 30/6/1984 - 12/4/2018 (Δεν σε ξεχνάμε παλληκάρι μας...)

 

 

ΠΑΣΧΑ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: "Επίγεια σοφία"

 

Ποῦ σου, θάνατε, τὸ κέντρον; ποῦ σου, ᾅδη, τὸ νῖκος;

Ἀνέστη Χριστός καί σύ καταβέβλησαι.

Ἀνέστη Χριστός καί πεπτώκασι δαίμονες.

Ἀνέστη Χριστός καί χαίρουσιν ἄγγελοι.

Ἀνέστη Χριστός, καί ζωή πολιτεύεται.

Ἀνέστη Χριστός καί...

 

Σαν σήμερα (12/4/ΧΧΧΧ)

1204: Οι Σταυροφόροι καταλαμβάνουν την Κωνσταντινούπολη

1633: Η Ιερά Εξέταση αρχίζει την επίσημη ανάκριση κατά του Γαλιλαίου για τις επιστημονικές του απόψεις

1820: Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης αναγορεύεται αρχηγός της «Φιλικής Εταιρίας».

1877: Η Ρωσία κηρύσσει τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία

1954: Ο Μπιλ Χάλεϊ και το συγκρότημά του Comets κυκλοφορούν τον δίσκο «Rock Around the Clock»

1961: Ο ρώσος κοσμοναύτης Γιούρι Γκαγκάριν γίνεται ο πρώτος άνθρωπος που μπαίνει σε τροχιά γύρω από τη Γη, με το διαστημόπλοιο «Βοστόκ 1».

1871: Γεννιέται ο Ιωάννης Μεταξάς

1945: Πεθαίνει ο Φράνκλιν Ντελάνο Ρούσβελτ (Ήταν ο μοναδικός πρόεδρος των ΗΠΑ που εξελέγη τέσσερις φορές στο αξίωμα αυτό)

2018: H Ελλάδα θρηνεί έναν ακόμα ηρωα πιλότο της πολεμικής αεροπορίας. Ο 34χρονος σμηναγός (Ι) Γιώργος Μπαλταδώρος, χάνει τη ζωή του κατά τη συντριβή του αεροσκάφους του, Μιράζ 2000-5  

2019 Πεθαίνει σε ηλικία 74 ετών μετά από μακροχρόνια περιπέτεια και ταλαιπωρία με την υγεία του,  ο ποδοσφαιριστής  Τόμι Σμιθ, που συνέδεσε το όνομα του με την «χρυσή εποχή» της Λίβερπουλ, την δεκαετία του 1960, αλλά και του 1970

 

 

2022  Σε ηλικία 92 ετών έφυγε από τη ζωή η ηθοποιός Σούλα Αθανασιάδου, η αγαπημένη «Μάχη» από τα Εγκλήματα.

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ: Σήμερον ο Άδης στένων βοά

 

Σήμερον ο Άδης στένων βοά, Συνέφερέ μοι, ει τόν εκ Μαρίας γεννηθέντα, μή υπεδεξάμην, ελθών γάρ επ' εμέ, τό κράτος μου έλυσε, πύλας χαλκάς συνέτριψε, ψυχάς άς κατείχον τό πρίν, Θεός ών ανέστησε

  

Δόξα Κύριε τώ Σταυρώ σου, καί τή Αναστάσει σου.

 

Σήμερον ο Άδης στένων βοα, Κατελύθη μου η εξουσία, εδεξάμην θνητόν, ώσπερ ένα τών θανέντων, τούτον δέ κατέχειν όλως ουκ ισχύω, αλλ' απολώ μετά τούτου, ών εβασίλευον, εγώ είχον τούς νεκρούς απ' αιώνας, αλλά ούτος ιδού πάντας εγείρει.  

 

Δόξα Κύριε τώ Σταυρώ σου, καί τή Αναστάσει σου.

Σήμερον ο Άδης στένων βοά, Κατεπόθη μου τό κράτος...

 

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Χρ. Γιανναράς: Περιμένοντας την Ανάσταση (1987, ET1)

 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΟΣ ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΚΤΣΟΓΛΑΝΙΣΜΟΣ: Η σχολή της χυδαιότητας

Linda Blair,
Ο Εξορκιστής (1973)pic.twitter.com/aoU3EWmlcI

— τάσος (@kostasos) April 6, 2026

Μεγάλη αναμονή στα επείγοντα του ψυχιατρικού στο Αιγινήτειο....😎 pic.twitter.com/YabPyNbefe

— ΚΟΠΡΙΤΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ (@6hmoBPE37u83WiV) March 20, 2026

 

Του ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Τα φαινόμενα που παρατηρούνται εδώ και καιρό στη Δικαιοσύνη από υποτιθέμενους συναδέλφους -και λέω υποτιθέμενους, διότι σίγουρα δεν υπερασπίζονται το ίδιο αξιακό σύστημα με τη συντριπτική πλειονότητα των μαχόμενων Δικηγόρων, μετερχόμενοι ύβρεις κατά Δικαστών, χλεύη, τέλεση αξιόποινων πράξεων, φωνασκίες με αγοραίο ύφος, διατάραξη της συνεδρίασης με οχλοκρατικό τρόπο- δεν είναι αγώνας για την υπεράσπιση των πολιτών, είτε κατηγορουμένων είτε υποστηριζόντων την κατηγορία.

Σε μερικές περιπτώσεις είναι εξόφθαλμος ο μικροκομματικός σκοπός παρέλκυσης της δίκης, ώστε να φτάσουν ως τις εκλογές αρμέγοντας επικοινωνιακά κάθε υπόθεση, απευθυνόμενοι με τερατολογίες και συνθήματα στο θυμικό ενός μέρους της κοινής γνώμης, πολίτες που εύκολα θεωρούν τους πάντες, πρόσωπα και θεσμούς, «σάπιους», «πουλημένους» κ.λπ. και μόλις κάποιος αρπάξει την πρώτη πέτρα, τρέχουν κι αυτοί/ές να λιθοβολήσουν.

Τόσο εκεί που υπάρχει αυτό το στενό μικροκομματικό συμφέρον, που τίθεται πάνω από τη νομιμότητα και το συμφέρον της κοινωνίας, όσο και σε άλλες, μη πολιτικού ενδιαφέροντος δικαστικές υποθέσεις, υπάρχει και ένας επιπλέον λόγος επιλογής αυτής της μανιέρας συμπεριφοράς, έχει δε δημιουργηθεί μια μικρή σχολή τέτοιου φυράματος. Είναι ένας τρόπος άγρας πελατών, πλασάρεται ως δήθεν γενναιότητα, ένας είδος τσαμπουκά, που δεν ορρωδεί προ ουδενός.

Η μετάφραση είναι «Ελα σε μένα, τα κάνω όλα και δεν σιχαίνομαι, θα βρίσω, θα κράξω, θα κάνω σωρηδόν μηνύσεις σε δικαστές, εισαγγελείς, γραμματείς, αστυνομικούς, θα κάνω αιτήσεις εξαιρέσεως, θα προκαλέσω δηλώσεις αποχής, θα κάνω τα πάντα για να βραχυκυκλώσω τη διαδικασία, να τη σύρω σαράντα τέρμινα, να εκφοβίσω όποιον έχουμε απέναντι». Εχουμε γίνει αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες σε υποθέσεις τέτοιων μεθόδων, ακούγοντας να αποκαλείται ο Εισαγγελέας της έδρας «ανίκανος», καθ’ εκάστην οι δικαστές και ο Εισαγγελέας «επίορκοι» και άλλα ωραία μέχρι το παρανοϊκό «Γιατί με κοιτάτε έτσι; Νομίζετε δεν ξέρω γιατί με κοιτάτε; Θα σας κάνω μήνυση».

Αντίστοιχη συμπεριφορά απαντάται προς αντιδίκους και μάρτυρες. Εχει υποβληθεί η ακόλουθη κτηνώδης ερώτηση προς πατέρα: «Εμαθα χάσατε την κόρη σας. Ορκίζεστε στα κόκαλα του χαμένου παιδιού σας πως λέτε την αλήθεια;», που προκάλεσε τη σφοδρή αντίδραση όλων και επ’ ολίγον διακοπή της διαδικασίας, αλλά ο δυστυχής πατέρας έσφιξε το ξύλινο κάγκελο του βήματος του μάρτυρα για να μην πέσει αλλά και για να μην παραφερθεί.

Δίκες που κανονικά θα έπρεπε να κρατήσουν μία δυο μέρες, κρατούν μήνες. Εδώ υπάρχουν δύο τεράστια ελλείμματα.

Αφενός πρόβλημα αυτορρύθμισης των επαγγελματικών σωματείων μας, αφού τέτοιες συμπεριφορές διαλάθουν του πειθαρχικού ελέγχου και αφετέρου ελλειμματικό οπλοστάσιο δικονομικών μέτρων προστασίας της διαδικασίας στα χέρια Δικαστών και Εισαγγελέων.

Αυτές οι συμπεριφορές δεν επιδέχονται ελαστικότητα, δικαιολόγηση, δεν μπορεί να υπάρξει «ναι μεν, αλλά» ή συμψηφισμός με άλλα προβλήματα στην απονομή της δικαιοσύνης.

Τα προβλήματα αυτά, όπως η καθυστέρηση στην απονομή, το όποιο ποσοστό διαφθοράς, κάθε επαγγελματική τάξη έχει ποσοστό διαφθοράς, ή τα λάθη στη δικαστική κρίση, δεν θα λυθούν με πεζοδρομιακή συμπεριφορά, ούτε με τραμπουκισμούς σε βάρος των λειτουργών της Δικαιοσύνης.

Για τα λάθη της δικαστικής κρίσης, άνθρωποι δικάζουν και οι άνθρωποι ενίοτε σφάλλουν, υπάρχουν τα ένδικα μέσα και βοηθήματα. Μόνον η ίδια η Δικαιοσύνη θα τα λύσει μέσα από τις δύο βαθμίδες της και στην κορυφή τον αναιρετικό έλεγχο, ενώ πλέον υπάρχουν και τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια. Τόσο όμως για τον έλεγχο της κρίσης των δικαστικών διαδικασιών και αποφάσεων όσο και για οποιοδήποτε άλλο ζήτημα άπτεται της άσκησης της δικαστικής εξουσίας, δεν έχει καμία θέση οποιαδήποτε χυδαία και αξιόποινη συμπεριφορά, η οποία δεν προσβάλλει μόνον τη δημοκρατική λειτουργία, τα πρόσωπα που δέχονται την επίθεση.

Προσβάλλει και όλους εμάς τους υπόλοιπους, που είμαστε συλλειτουργοί της Δικαιοσύνης και δεν μετερχόμαστε τέτοιες μεθόδους, δεν κάνουμε άγρα πελατών προβάλλοντας μια αδίστακτη συμπεριφορά. Εχουμε δε καθήκον, όταν συμβαίνουν τέτοια φαινόμενα ενώπιόν μας, να μη μένουμε σιωπηλοί και να μη χαριζόμαστε σε αυτούς που το κάνουν, διότι και μόνο η ιδέα πως μπορεί να το ανεχθούμε και να μείνουμε αδρανείς μας προσβάλλει, μπορεί και να νομίζουν πως συμφωνούμε, προσβάλλει τις χιλιάδες μαχόμενους Δικηγόρους, που υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα των πολιτών, τη νομιμότητα, συχνά συγκρουόμενοι με μεγάλα συμφέροντα, όμως με τα όπλα που μας δίνει ο νόμος και με θάρρος, που όμως δεν στερείται ευπρέπειας.

Τα πράγματα έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο, που πλέον πρέπει …

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Το απέραντο γαλάζιο

Στο κέντρο η Αφέντρα...Αριστερά τρόφιμος από τη φωλιά του κούκου και δεξιά μια χαζή...😎 pic.twitter.com/6MIgIpZ65V

— ΚΟΠΡΙΤΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ (@6hmoBPE37u83WiV) March 20, 2026

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Επιτέλους, αυτό που το Πανελλήνιο περίμενε μήνες τώρα να συμβεί, ο τοκετός της ελπίδας του, συνέβη προχθές. Μια μέρα βροχερή, με τον ουρανό βαρύ από τα σύννεφα και τη «βρόχα που έπιπτε straight through» κατά τον μεγάλο Ζαμπέτα ανακοινώθηκε επιτέλους η ίδρυση ενός νέου κινήματος. Eνα πολιτικό κίνημα που θα φέρει την ελπίδα, την αλήθεια, τη δικαιοσύνη, και την αξιοπρέπεια.

Υπάρχουν κι άλλα τα οποία υποθέτω θα ακολουθήσουν στη συνέχεια: η ομόνοια στον γάμο, το εύκρατο κλίμα, η χαρά στα μέσα μαζικής μεταφοράς, το αέναο φλερτ, η ερωτική επιθυμία στην Πέμπτη ηλικία, το ατέλειωτο καλοκαίρι, το γέλιο. Eνα κίνημα, εν κατακλείδι, που θα καταργήσει τον χειμώνα και ό,τι άλλο μας κάνει δυστυχείς. Θα λύσει το πρόβλημα της πείνας στην Αφρική, της ειρήνης στη Μέση Ανατολή και θα επιτρέψει την ομαλή διεξαγωγή της δίκης για τα Τέμπη.

Αυτό δεν είναι κίνημα, ούτε κόμμα. Αυτό είναι διακήρυξη πίστης στην ανθρώπινη καλοσύνη, θρησκευτική πίστη, αγάπη για τα περιστέρια.

Επειδή όλ’ αυτά είναι πολύ μεγάλα και δυσκολεύεται να τα χωρέσει ο νους του απλού ανθρώπου στον οποίον απευθύνεται το κίνημα, η ανακοίνωση του τοκετού συνδυάστηκε με την εικόνα ενός περιστεριού –τι πιο εύγλωττο– που ανοίγει τα φτερά του σε κάτι που μοιάζει με μέλλον.

Απ’ ό,τι αντιλαμβάνομαι δυσκολεύονται να βρουν τίτλο για το κίνημα.

Θα πρότεινα δύο εναλλακτικές.

Η πρώτη είναι «Το αιώνιο καλοκαίρι».

Η δεύτερη «Το απέραντο γαλάζιο».

Υπάρχουν κι άλλες πιο μαχητικές όπως το «Κάτω το κακό» ή, επί το θετικότερο, «Ζήτω το καλό».

Εννοείται, για όσους δεν το κατάλαβαν ήδη, ότι αναφέρομαι στην πρωτοβουλία της κυρίας Καρυστιανού για να ανανεώσει τη χειμάζουσα πολιτική μας ζωή. Να την τονώσει με νέες ιδέες οι οποίες προκύπτουν αβίαστα αν σκεφτεί κανείς ότι αυτό που μετράει πάνω απ’ όλα στην πολιτική είναι η αγάπη για τον άνθρωπο. Και δεν αντιλαμβάνομαι όσους την ειρωνεύονται υποστηρίζοντας ότι δεν έχει τίποτε να πει και ότι παρουσιάζει ένα πρόγραμμα που μπορεί να μην έχει σχέση με την πολιτική, είναι όμως μια πρώτης τάξεως έκθεση κάποιας τάξης του δημοτικού με θέμα «Τι θα έκανα αν γινόμουν μια μέρα πρωθυπουργός».

Κοινώς απευθύνεται στη σκέψη και την επιθυμία ενός μεγάλου μέρους του εκλογικού σώματος το οποίο είμαι βέβαιος ότι επιτέλους περίμενε κάποιον να του μιλάει τη γλώσσα που καταλαβαίνει. Γι’ αυτό μην την υποτιμάτε την κ. Καρυστιανού και μην περιφρονείτε την εικόνα του περιστεριού ως κακόγουστη.

Μπορεί να θυμίζει ιερά εμποροπανήγυρη για τα Φώτα, έχει όμως την απλότητα που χρειάζεται η αλήθεια, η ειρήνη και η δικαιοσύνη για να πείσει.

Σκεφθείτε μόνον τη δύναμη που έχει η λέξη Ελπίδα. Κινητοποίησε τόσους το 2015 ώστε να φέρουν τον κ. Τσίπρα στην κυβέρνηση.

Η κ. Καρυστιανού έρχεται να μας θυμίσει ότι …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟ-ΨΕΚ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Διανόηση!

 

 

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

«Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα και τη θέλουμε». Θυμάστε το σύνθημα;

Λεγόταν τραγουδιστά, από μια χορωδία, και με αυτό κατέβηκε ο Κώστας Καραμανλής (ο μετέπειτα Ακάματος) στις εκλογές του 1996 και τις έχασε.

Ηταν επινόηση κάποιου γκουρού της διαφήμισης από τη Θεσσαλονίκη (οξύμωρο, αλλά έτσι τον παρουσίαζαν), τον οποίο είχε ανακαλύψει ο Αρης Σπηλιωτόπουλος – αυτός που σήμερα θαυμάζει τον Αλέξη Καραμήτρο.

Το επανέφερε στη μνήμη μου η ανακοίνωση της Μαρίας Καρυστιανού, το «Ξεκινάμε».

Πρόκειται για ρετρό ηθικολογία του είδους που χρησιμοποιούσε η Νεοκαραμανλική ΝΔ: οι διεφθαρμένοι είναι απέναντι, εμείς είμαστε οι ηθικοί.

Το ξαναζήσαμε επίσης με τον ΣΥΡΙZΑ, που το σερβίρισε στη δική του παραλλαγή.

Γενικώς, δεν είναι τίποτα πρωτότυπο, είναι ένα παμπάλαιο κόλπο, που λειτουργεί εφόσον υπάρχουν οι προϋποθέσεις.

Για την κ. Καρυστιανού, δεν υπάρχουν. Αρκεί και μόνο το ότι, στο εισαγωγικό κείμενο της ιστοσελίδας, βάζει έναν αφηγητή ή, μάλλον, πολλούς, γιατί μιλούν στον πληθυντικό, να παρουσιάζουν σε τρίτο πρόσωπο την κ. Καρυστιανού. Αρκεί για να καταλάβεις πόσο έχει υπερτιμήσει τις δυνατότητές της και πόσο έχει υποτιμήσει τον στόχο της.

Εχει σημασία ότι, για πρώτη φορά, της επιτέθηκε ευθέως ο Κυριάκος Βελόπουλος.

Ευλόγως, διότι αυτός κινδυνεύει από την κ. Καρυστιανού και το κόμμα της, το δικό του κοινό είναι ευεπίφορο στη σαγήνη της.

Αν υποθέσουμε ότι το κοινό στο οποίο ψαρεύουν βρίσκεται σε εκείνο το τρομακτικό 30% που πιστεύει ότι μας ψεκάζουν, τότε ο κ. Βελόπουλος εκπροσωπεί τη «low brow» ψέκα, ενώ η κ. Καρυστιανού, με την καθωσπρέπει παρουσία της και την ευπρέπειά της, εκπροσωπεί…

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΤΑΛΙΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο Τσίπρας και αν εγέρασε…

Καλό θα ήταν βέβαια να μας είχε ειδοποιήσει την προηγούμενη των εκλογών. pic.twitter.com/f4oV6NAOJn

— Stamatis Zacharos (@SZacharos) April 3, 2026

Η φάτσα σου όταν «Ήθελες να κλείσεις εσύ τις τράπεζες, αλλά τελικά τις έκλεισαν για να σε εκβιάσουν» pic.twitter.com/RXcfasVvg6

— oldschoolfileles (@oldfileles) April 3, 2026

 Toυ ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

Ο κ. Τσίπρας πιστεύει πως το λάθος που έκανε το 2015 ήταν ότι δεν έκλεισε τις τράπεζες από την επόμενη των εκλογών που κέρδισε, αντί να τις αφήσει να κλείσουν από τους δανειστές το καλοκαίρι.

Ο κ. Τσίπρας, προκειμένου να ψαρέψει στα θολά νερά των οικονομικά αναλφάβητων, αγνοεί πως τις τράπεζες τις έκλεισαν οι καταθέτες, οι οποίοι απέσυραν μαζικά τις καταθέσεις τους λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του και στην κυβέρνησή του.

Αυτό που διδάχθηκε από την κρίση της δεύτερης χρεοκοπίας του 2015, την οποία ο ίδιος προκάλεσε, είναι πως τα πράγματα θα πήγαιναν καλύτερα αν είχε επιβάλει capital controls από τον Φεβρουάριο, ώστε οι καταθέτες να μην μπορούν να αποσύρουν τις καταθέσεις τους.

Ο κ. Τσίπρας μπήκε στην ΚΝΕ στις αρχές της δεκαετίας του ’90, τα χρόνια που κατέρρεε η ΕΣΣΔ. Τούτο αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα του ανδρός. Αν ήταν επιχειρηματίας, θα ήταν σαν να άνοιγε αντιπροσωπεία της Kodak, π.χ., τη χρονιά που η εταιρεία χρεοκοπούσε.

Ο κ. Τσίπρας αγνοεί βασικά πράγματα της οικονομίας. Αγνοεί πως, για να έχουν δουλειά οι άνθρωποι χωρίς καταθέσεις, πρέπει να έχουν ελεύθερη πρόσβαση στις καταθέσεις τους εκείνοι που διαθέτουν, με τις οποίες χρηματοδοτούν την οικονομία καθημερινά.

Αν, για παράδειγμα, σταματήσει η ελεύθερη πρόσβαση στις καταθέσεις, χιλιάδες επιχειρήσεις θα σταματήσουν να τοποθετούν τις καθημερινές εισπράξεις στις τράπεζες, αφήνοντάς τες μόνο με τους λογιστικούς αριθμούς των δεσμευμένων καταθέσεων.

Επιπλέον, στην ίδια συνέντευξη υποστήριξε και άλλα ψευδοοικονομικά επιχειρήματα.

Ισχυρίστηκε πως δεν ενεχυρίασε τη δημόσια περιουσία για έναν αιώνα, προκειμένου να εξασφαλίσει χρηματοδότηση για το τρίτο μνημόνιο.

Η σύσταση του Υπερταμείου αποσκοπούσε ακριβώς σε αυτό: στη συγκέντρωση και αποτίμηση της δημόσιας περιουσίας, ώστε αυτή να εκποιείται αν δεν καταβάλλονται οι δόσεις των δανείων.

Η διακυβέρνηση Τσίπρα δεν ενεχυρίασε μόνο τη δημόσια περιουσία, αλλά παραχώρησε σε hedge funds και το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας των ιδιωτών.

 

Το κλείσιμο των τραπεζών είχε ως συνέπεια τη χρεοκοπία τους, άρα και την απώλεια των 25 δισ. ευρώ με τα οποία το κράτος είχε χρηματοδοτήσει, με χρήματα των φορολογουμένων, την προηγούμενη ανακεφαλαιοποίηση.

Αντί πινακίου φακής, ύψους 5–6 δισ. ευρώ, παρέδωσε τον έλεγχο των τραπεζών σε ξένα hedge funds και, μαζί με τις τράπεζες, τις υποχρεώσεις όλων των ελληνικών επιχειρήσεων, υγιών και προβληματικών. Μαζί με αυτά, και τις καταθέσεις και τα δάνεια όλων των ιδιωτών.

Αν μια επιχείρηση καθυστερούσε, εν μέσω κρίσης, να καταβάλει τη δόση του δανείου της, ήταν στη διακριτική ευχέρεια της τράπεζας να την οδηγήσει σε εκποίηση ή να την αναγκάσει να κατεβάσει ρολά.

Κατά τη διάρκεια του κλεισίματος των τραπεζών άλλαξαν χέρια περιουσίες. Οι λίγοι που βρέθηκαν με ρευστότητα, στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, αγόρασαν μπιρ-παρά τις επιχειρήσεις και τις περιουσίες των πολλών, που είχαν τραπεζικό δανεισμό ή λειτουργούσαν με τραπεζικό χρήμα.

Ο κ. Τσίπρας και οι όμοιοί του δεν μπορούν να αντιληφθούν τι συνέβη στην ελληνική οικονομία, γιατί…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Τώρα οι παρακολουθήσεις είναι καλές;

Που το βρήκατε αυτό το φιντάνι?#Ανδρουλάκης pic.twitter.com/ApuoMRN186

— George Lee (@Harhalas) April 9, 2026

 

Του Ηλία Ψυχογιού

ilpsychogios@gmail.com

 

Στην Ελλάδα του 2026, η επιλεκτική ευαισθησία έχει γίνει πλέον τέχνη.

Όταν οι νόμιμες τηλεφωνικές παρακολουθήσεις για την διερεύνηση του σκανδάλου του ΟΠΕΠΕΚΕ (οι οποίες έγιναν από την Ελληνική Αστυνομία κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας) οδηγούν σε απομαγνητοφωνήσεις συνομιλιών για ρουσφέτια και πιέσεις πολιτικών, η αντιπολίτευση (κυρίως ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ) δεν βγάζει άχνα για το προσωπικό απόρρητο ή, ακόμα χειρότερα, για τις διαρροές που είχαμε εδώ και μήνες. Αντίθετα, πανηγυρίζει για την "αποκάλυψη του γαλάζιου μηχανισμού διαφθοράς" και χρησιμοποιεί τις διαρροές ως πολιτικό όπλο εδώ και μήνες.

Οι ίδιοι όμως πολιτικοί σχηματισμοί, και συχνά οι ίδιοι άνθρωποι, όταν πρόκειται για την επίσης νόμιμη επισύνδεση του Νίκου Ανδρουλάκη από την ΕΥΠ, μιλούν για "επιτελικό παρακράτος", "Μαξίμου-Gate" και "καταπάτηση της δημοκρατίας".

Νόμιμη και η πρώτη περίπτωση, νόμιμη και η δεύτερη.

Ποια είναι η διαφορά;

Το ποιος παρακολουθείται και ποιος έχει συμφέρον.

Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται με τις δικογραφίες των Τεμπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Στα μεν Τέμπη, όπου οι δικαστικές αρχές φρόντισαν να μην κυκλοφορήσουν μαζικά τα στοιχεία της ανάκρισης (και καλώς), οι ίδιοι κύκλοι κατηγορούν τη Δικαιοσύνη για "συγκάλυψη" και "μπάζωμα".

Στον ΟΠΕΚΕΠΕ, αντίθετα, είχαμε συστηματικές διαρροές επί μήνες: ονόματα υπουργών, βουλευτών, απομαγνητοφωνήσεις συνομιλιών, ακόμα και "προαναγγελίες" για άρσεις ασυλίας. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ένας θεσμός ο οποίος υποτίθεται ότι λειτουργεί με διασφάλιση του απορρήτου, έγινε πηγή διαρροών πληροφοριών (έχετε ξαναδεί εσείς εισαγγελέα να κάνει συνέντευξη τύπου;) οι οποίες κρατούσαν και συνεχίζουν να κρατούν την ελληνική κοινωνία σε διαρκή πολιτική ομηρία. Και πάλι, καμία διαμαρτυρία από την αριστερά και το ΠΑΣΟΚ. Το αντίθετο μάλιστα, έδιναν και εύσημα.

 

Για τους συγκεκριμένους κύκλους, οι ελληνικές δικαστικές αρχές που φρόντισαν να μην κυκλοφορήσουν τα στοιχεία της δικογραφίας των Τεμπών, είναι κακοί δικαστές.

Για τους ίδιους, οι ευρωπαϊκές δικαστικές αρχές που σχεδόν έβγαζαν ανακοινώσεις για το πότε θα διαβιβαστεί η δικογραφία του ΟΠΕΚΕΠΕ στη Βουλή, είναι καλοί δικαστές.

Κι όμως, η μεγαλύτερη εντύπωση σε μένα δεν έχει γίνει από τα παραπάνω. Μπορώ να πω ότι ήταν σχεδόν αναμενόμενα.

Τη μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε ο ακραίος διαχωρισμός των ιδίων των πολιτών σε αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Βλεπετε, είχα μία ελπίδα ότι τα χρόνια των μνημονίων, των "γερμανοτσολιάδων”, της "άνω” και "κάτω” πλατείας, θα είχαν βάλει λίγο μυαλό στην πλειοψηφία των πολιτών, ώστε να μην γίνονται τόσο εύκολα έρμαια της συνθηματολογίας, από όπου κι αν προέρχεται αυτή. Πίστευα ότι το 62-38 του δημοψηφίσματος θα έχει ανατραπεί σε κάποιο βαθμό.

Είχα άδικο.

Κατάλαβα ότι όλο αυτό δεν είναι απλά θέμα λειτουργίας των θεσμών αλλά θέμα νοοτροπίας των πολιτών. Κατάλαβα ότι οι καθηγητές, οι οποίοι δίδασκαν το μάθημα "Στοιχεία Δημοκρατικού Πολιτεύματος" στα σχολεία και έβαζαν αβέρτα τα 20άρια για να μην "χαλάει ο μέσος όρος”, αντί να διδάξουν την ουσία της λειτουργίας των θεσμών μιας ευνομούμενης κοινωνίας, έκαναν τεράστια ζημιά.  Επέτρεψαν η διαμόρφωση της κοινωνίας μας να πραγματοποιείται είτε από πολίτες που αναζητούν το ρουσφέτι και ψηφίζουν αναλόγως είτε από πολίτες που θα έπρεπε να επαναλαμβάνουν την κάθε τάξη τέσσερις φορές σαν τον Χατζηχρήστο στον "Μπακαλόγατο”.

Η νοοτροπία αυτή έχει βαθιές ρίζες σε όλες τις κοινωνικές, οικονομικές και μορφωτικές τάξεις. Έχει βαθιές ρίζες σε όλες τις ιδεολογικές κατευθύνσεις. ‘Έχει βαθιές ρίζες σε όλα τα κόμματα.

Οι βασικές αρχές ενός δημοκρατικού κράτους (απόρρητο, διαφάνεια, ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης) ισχύουν μόνο όταν βολεύουν την πλευρά μας.

Όταν η νόμιμη παρακολούθηση πλήττει τον αντίπαλο, γίνεται "αποκάλυψη σκανδάλου", όταν αφορά εμάς, γίνεται "παρακράτος".

 Όταν η δικογραφία δεν διαρρέει και αυτό δεν μας βολεύει, είναι "συγκάλυψη". Όταν διαρρέει και μας βολεύει, είναι "καλή λειτουργία των θεσμών".

 

Αυτή η επιλεκτική ευαισθησία δεν είναι καινούργια στη χώρα μας, δυστυχώς. Την έχουμε δει και από τις δύο πλευρές του πολιτικού φάσματος όταν αλλάζουν οι κυβερνητικοί ρόλοι.

Το πρόβλημα είναι ότι διαβρώνει την όποια εμπιστοσύνη των πολιτών έχει απομείνει προς τους θεσμούς. Όταν η Δικαιοσύνη, οι παρακολουθήσεις και οι διαρροές γίνονται εργαλεία πολιτικής εκμετάλλευσης ανάλογα με το ποιος κερδίζει ή χάνει, τότε δεν μένει τίποτα όρθιο από το πολίτευμα.

Ίσως ήρθε η ώρα να παραδεχτούμε ότι το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι οι παρακολουθήσεις καθαυτές, ούτε οι δικογραφίες, αλλά…