ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ
Θρήνος εξαπλώθηκε στον κόσμο του FB! Και όλων των Μέσων. Τι στην ευχή θρηνούν όλοι συντεταγμένα;
Τα νιάτα, το χαμόγελο, το πιο πικρό γλυκό χαμόγελο;
Λες αυτά; Τι συνενώνει;
Γιώργος Μαζωνάκης. Ο πιο απαστράπτων ευάλωτος.
Μην σε ξεγελάει το «απαστράπτων», μπροστά στα μάτια μας είδαμε ένα ένα τα πέπλα διασημότητας να πέφτουν στο πάτωμα. Τον είδαμε μέχρι πάτωμα καταπάτωμα. Λιάδα, λιώμα. Και μετά να προσπαθεί να αναγεννηθεί.
Σάμπως δεν έχουμε διαβεί τέτοια διαδρομή;
Ποιος και δεν έχει διαβεί! Έτσι κυρίως δεν παίζεται η ζωή;
Ευάλωτοι. Στο πρόσωπό του είδαμε κι άλλα.
Το σύστημα της οικογενειοκρατίας εν Ελλάδι. Μην το κοροϊδέψεις με ευκολία, μην το «δείξεις». Είθισται. Είθισται κάπως, ο ένας να ξεχωρίζει. Λες και δεν χωράνε δύο σε οικογενειακές κορφές. Στην αρχή τον καμαρώνουν, τον χαίρονται να λάμπει. Και εκείνος έχει ζωτική ανάγκη να βλέπει, να διαπιστώνει ότι όντως λάμπει. Αν όχι στα δικά τους μάτια, τότε σε ποιανού; Ο κόσμος έρχεται και παρέρχεται. Αρέσκεται να μοιράζει τα οφέλη της ανόδου. Ωραίο της ψυχής το συναίσθημα να μοιράζεις. Είναι και επιβεβαίωση ότι κάπου έφτασες. Αρα να αξιωθείς να έχεις για να μοιράσεις.
Μα μοίρασμα στο μοίρασμα, αίφνης, μεταμορφώνεσαι. Από απαστράπτων, σε αγελάδα, πληθωρική γάλακτος. Αρμέγεσαι. Το έχουν ανάγκη και τα βυζιά σου ακόμα να αδειάζουν, αλλιώς θα σκάσεις. Στο σημείο αυτό μπορεί και να χαθεί η μπάλα. Εύκολες τις έχεις τέτοιες διαδρομές;
Μην τα γελάσεις. Πόσες οικογένειες σε τούτα τα μέρη σπαράσσονται;
Εχουμε το knowhow ως μέρος της φυλής μας. Ο καθείς και ο δικός του διχασμός. Ου! Πάντα θα υπάρξουν αιτίες. Και δέος! Στο πόσο πολλά μπορεί να σκαρφιστεί η όποια οικογένεια. «Για το καλό σου». Συνήθως, στραγγαλιστικό το «Για το καλό σου». Και άλλωστε, πώς στην ευχή να ξεχωρίσεις το καλό σου από το κακό σου… Φύρδην μίγδην τα συναισθήματα, άτσαλα πεταμένα. Έχεις ανάγκη και να το πιστέψεις. Το ποθεί η ψυχή σου. Το ενισχύεις, το πας και σε πάει.
Είναι και μικρή σε χρόνο η ζωή. Και ακόμα πιο μικρή η διάρκεια κάθε αναρρίχησης. Πού να τα προλάβεις, μωρέ, όλα;
Απασχολημένος να γλείψεις ηδονικά τη δόξα με τη γλώσσα έξω σαν σκυλί διψασμένο… Σου ξεφεύγουν πράγματα. Α
λλά και πόσο να τα γευτείς όλα μόνος; Μίζερο δεν θα ήταν κι αυτό;
Κάποτε, ωστόσο, κάποτε… Εκεί που μυρίζονται και πιθανή κάθοδο. Ωπ! «Πού θα μας αφήσεις όλους εμάς;». Έχεις πια φορτωθεί τον πληθυντικό αριθμό τους. Νιώθεις το βάρος τους στο σώμα σου επάνω.
Εκεί, το πιο τραγικό σημείο. Δεν είμαι αγελάδα, παιδιά!
Ποιος να σε ακούσει;
Μεγάλο τραύμα-δράμα η αποκάλυψη. Το ψυχανεμιζόσουν. Τη ζηλοφθονία, την παγίδα. Πλέον, χέσε κι άσ’ τα, φιλαράκο.
Μετά υπάρχει και ο «τόπος». Ως ιερό βάθρο. Αυτό με συγκινεί πάντα στους φτασμένους. Μπορεί να κατακτήσουν το φεγγάρι, μα η κύρια αναφορά τους είναι στο «χωριό». Το όποιο χωριό. Ακόμα και της Νίκαιας, του Πειραιά, ντε. Ακόμα και της Κολοπετινίτσας. Ακόμα και της Αθήνας. Ολα χωριό. Μόνος κατάμονος. Ζόρι. Σε μια κλωστή όλα κρέμονται. Θαρρείς θα πετάξει το μυαλό αν δεν πέταξε ήδη.
Κάποτε προσπαθείς, απέλπιδα προσπάθεια, να αλλάξεις αίμα. Θαρρείς θα το αντέξεις. Θαρρείς δεν σε νίκησαν. Μα πάντα θα σε ακολουθεί αυτό που σε μεγάλωσε: «Το αίμα νερό δεν γίνεται» ως βόμβος.
Ανασηκώνεσαι, πέφτεις, ανασηκώνεσαι, πέφτεις.
Πέφτεις. Τέλος έργου.
Και να σου πω τι μένει;
Ενας στίχος. Να, σαν εκείνον που τραγούδησε ένας Γιώργος Μαζωνάκης που κι εκείνος κάποτε έπεσε. Μα δεν ανασηκώθηκε. «Ανήκω σε μένα και στα όνειρά μου. Δεν θέλω κανέναν μες στη μόναξιά μου… Ανήκω σε μένα».
Οχι, το κείμενο αυτό δεν γράφτηκε για τον Γιώργο Μαζωνάκη.
Γράφτηκε για...
