"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Από τον Τσόρτσιλ στον Μιχελογιαννάκη

 

Του Παντελή Καψή

"Ο καθένας μπορεί να προδώσει το κόμμα του, χρειάζεται ωστόσο μια κάποια ευφυΐα να το προδώσεις και μετά να το ξαναπροδώσεις"

Η φράση, με τον γνωστό αυτοσαρκασμό του Άγγλου πολιτικού, ανήκει στον Ουίνστον Τσόρτσιλ. Ο οποίος μπήκε στην πολιτική ως Τόρι, μεταπήδησε στο Φιλελεύθερο κόμμα με το οποίο έγινε υπουργός ναυτικών στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, για να επιστρέψει και πάλι στους συντηρητικούς όταν η άνοδος του Εργατικού Κόμματος οδήγησε στην κατάρρευση των Φιλελευθέρων.

Άλλες εποχές, άλλα ήθη.

Πού να ήξερε για τον Μιχελογιαννάκη ο οποίος σε διάστημα μιας περίπου δεκαετίας κατάφερε να περιπλανηθεί στα μισά κόμματα του κοινοβουλίου για να επιστρέψει τελικά στην πολιτική του μήτρα.

Ο Τσόρτσιλ πάντως δεν ήταν ο μόνος ηγέτης παγκόσμιας δύναμης ο οποίος είχε αλλάξει κόμμα. Ένας άλλος ήταν ο Ρόναλντ Ρήγκαν ο οποίος πήγε από το Δημοκρατικό στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα. Είχε κάνει τότε την περίφημη δήλωση δεν έφυγα εγώ από το Δημοκρατικό κόμμα, αυτό έφυγε από εμένα.

Είναι μια συνηθισμένη δικαιολογία για όσους αυτομολούν.

Κάτι τέτοιο μου είχε πει και ένα μεγαλοστέλεχος του ΠΑΣΟΚ τα χρόνια της κρίσης όταν τόσα και τόσα στελέχη έφυγαν για τον Σύριζα. Με μια έννοια ακολούθησαν τους ψηφοφόρους τους. Άλλο θέμα βέβαια αν ήταν και δική τους ευθύνη που τους έδιωξαν ή ότι τελικά και στον Σύριζα που πήγαν πάλι τα ίδια μνημόνια βρέθηκαν να ψηφίζουν. Να όμως τώρα που πολλοί επιστρέφουν ξανά στο ΠΑΣΟΚ.

Δεν είναι όλοι καλοδεχούμενοι από τα στελέχη που δεν ακολούθησαν τις ίδιες διαδρομές. Είναι κατανοητό. Ορισμένοι από αυτούς, όπως η κ. Κασιμάτη, είχαν μπει στο Σύριζα με την ορμή νεοφώτιστων. Χρησιμοποίησαν τόσο τοξικές εκφράσεις για τους πρώην συντρόφους τους που δύσκολα ξεχνιούνται. Άλλοι πάλι το κάνουν με τέτοια ελαφράδα που χτυπά μάτι πώς το μοναδικό τους κίνητρο είναι η προσωπική τους επιβίωση. Με την ίδια ευκολία που επιστρέφουν μπορούν αύριο να ξαναφύγουν. Πατήσια Αμπελόκηποι που λένε.

 

Παρόλα αυτά ο κ. Ανδρουλάκης δείχνει αποφασισμένος να τους υποδεχθεί όλους με ανοιχτή αγκαλιά.

Κάνει καλά;

Είναι προφανές πως ένας βασικός λόγος είναι να δείξει ότι το ΠΑΣΟΚ, όχι η ΕΛΑΣ του κ. Τσίπρα, είναι ο πόλος συσπείρωσης των προοδευτικών δυνάμεων. Για το λόγο αυτό, σε αντίθεση με τον κ. Τσίπρα, δεν έχει βάλει «πόρτα» στην είσοδο. Το αποτέλεσμα βέβαια είναι να έχει φορτωθεί και ορισμένα στελέχη με εξαιρετικά αμφίβολη προστιθέμενη αξία. Είναι στη φάση ωστόσο μάζευε κι ας είναι και ρώγες. Πολιτική η οποία μπορεί να αποδειχθεί σωστή αν όπως έχουν αρχίσει να δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, η δεύτερη θέση κριθεί από λίγες σχετικά ψήφους.

Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση. Μετά την κρίση του 2010 είχαμε μια ευρύτερη ρευστοποίηση του πολιτικού σκηνικού με επίκεντρο βέβαια την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Οι μετακινήσεις προς τον Σύριζα ήταν η μία πλευρά. Η άλλη ήταν η μετακίνηση στελεχών αλλά και ψηφοφόρων προς τη Νέα Δημοκρατία. Δεν ήταν λιγότερο σημαντική. Σε αυτή την περίπτωση μάλιστα δεν είχαμε απλώς μεταγραφές προσώπων αλλά ένα μπόλιασμα της Νέας Δημοκρατίας με την εκσυγχρονιστική λογική του σημιτικού ΠΑΣΟΚ. Μια απόλυτα συνειδητή επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη η οποία δικαιώθηκε εκλογικά. Σήμερα ο κ. Σαμαράς και η λεγόμενη ομάδα του Καπνεργοστάσιου προσπαθούν να την εκμεταλλευθούν προβάλλοντας την ανάγκη ενός αμιγώς δεξιού εθνικιστικού κόμματος. Θα δούμε αν και πού θα βρουν ανταπόκριση.

Αυτή η πολιτική διάσταση είναι μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στη διεύρυνση της ΝΔ και τη σημερινή διεύρυνση του ΠΑΣΟΚ.

Στην περίπτωση της ΝΔ υπήρχε μια συγκροτημένη πολιτική λογική.

Σήμερα στο ΠΑΣΟΚ έχει κανείς την αίσθηση ότι πρόκειται για ένα φαινόμενο πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι. Από τον πρύτανη ηθοποιό στον απεργό πείνας με το σάντουιτς και στον Φαραντούρη των καναλιών. Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει ένα συνεκτικό αφήγημα για να τους ενσωματώσει και οι δημοσκοπικές του επιδόσεις δεν επαρκούν για τον ισχυρισμό του ότι αποτελεί τον βασικό εκπρόσωπο των προοδευτικών δυνάμεων. Ένα κόμμα τέντα δηλαδή όπου όλοι χωράνε.

Ίσως όμως εκεί, στην απουσία πολιτικών χαρακτηριστικών, να βρίσκεται και το κλειδί για να καταλάβουμε την περιορισμένη εμβέλεια της περίφημης διεύρυνσης. Γιατί οι εκλογές δεν θα κριθούν τόσο από τις μεταγραφές όσο από την αξιοπιστία της πολιτικής πρότασης κάθε κόμματος.

Οι επήλυδες πάλι θα κριθούν ο καθένας ξεχωριστά.

Είναι...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Γούρια!

 Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Με τις βασκανίες και τα ματιάσματα δεν τα πάω πολύ καλά. Αλλά αναρωτιέμαι μήπως πρέπει να το ξανασκεφτώ.


Διότι φοβάμαι ότι το
«Βραβείο Δημοκρατίας της πόλης των Αθηνών» δεν έφερε και πολύ γούρι στον σύντροφο Σάντσεθ.

Μόλις πήγε ο δήμαρχός μας στη Μαδρίτη να δώσει το βραβείο στον Σάντσεθ, έπεσε η κυβέρνηση του Σάντσεθ!

Δεν το λες και γούρι.  

Βεβαίως, η εξέλιξη μπορεί να χαροποίησε εκείνους τους Ισπανούς που δεν γουστάρουν τον Σάντσεθ. Αλλά σίγουρα στενοχώρησε τους δικούς μας προοδευτικούς που προτιμούν τον Τσίπρα από τη Δεξιά.

Γούστα είναι αυτά.

Κι άλλωστε δεν μιλάμε για τίποτα βράχους ακλόνητους. Το μεσημέρι στη Μαδρίτη οι Ελληνες που πήγαν να δώσουν το βραβείο διαδήλωναν προοδευτικά στις πλατείες εναντίον του Σάντσεθ και το απόγευμα βράβευαν τον Σάντσεθ που έχει κάνει τόσα προοδευτικά πράγματα. Αν μη τι άλλο, δεν άφησαν κανέναν παραπονεμένο.

Ετσι, όμως, είναι μερικοί άνθρωποι. Λίγο μπερδεμένοι μέχρι να κατασταλάξουν.

Ο ναύαρχος Αποστολάκης πρώτα έκανε ψαροντούφεκο παρέα με τον Καμμένο, μετά βγήκε βουλευτής Επικρατείας με τον Τσίπρα, ύστερα πηγαινόφερνε τον Κασσελάκη με το φουσκωτό, κάποια στιγμή έγινε ανεξάρτητος στη Βουλή και τελικά κατέληξε στο ΠΑΣΟΚ.

Για το «τελικά» δεν παίρνω όρκο. Εχει κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια.

Και δεν λέω μεγάλη κουβέντα διότι σε λίγο μπορεί να μαζέψουν στο ΠΑΣΟΚ και την προοδευτική ηγερία Τζάκρη. Τότε να δω πού θα κρυφτούμε.

Να εξομολογηθώ, πάντως, την αμαρτία μου;

Με τόσο προοδευτισμό γκώσαμε. Και γι’ αυτό προτείνω να βάλουμε κάπου ένα μέτρο.

Να είμαστε δηλαδή προοδευτικοί που είναι ωραίο και αρέσει αλλά δεν είναι απαραίτητο να μαζέψουμε όλα τα ληγμένα της ελληνικής πολιτικής.

Ακόμη κι ο Τσίπρας που τους ξέρει από κοντά και σίγουρα καλύτερα από εμάς έχει βάλει φρένο στο μάζεμα. Διαλέγει και καλά κάνει.

Προφανώς, φυσικά όλοι οι προοδευτικοί προσευχόμαστε να βγει ο σύντροφος Σάντσεθ σώος από τις εκλογές. Λίγο δύσκολο αν κρίνω από τις δημοσκοπήσεις, αλλά ποτέ δεν ξέρεις.

Διαφορετικά, πολύ φοβούμαι πως αν αρχίσουμε να χάνουμε και στην Ισπανία, το μάτι που λέγαμε θα μας έχει βαρέσει κατακέφαλα. Και υποψιάζομαι πως ο βραβευμένος ισπανός σύντροφος δεν θα μπορεί να κάνει πολλά να μας σώσει.

Τι μας μένει;  

Ο ...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Όλα δείχνουν ότι ο Νικόλας μάς κάνει πλάκα

 

Του Μάνου Βουλαρίνου

ναυαρχαποστολάκης (ο) 1. ο υπηρέτης αρχηγού πολιτικού κόμματος «δεν ξέρω τι λέτε εσείς, αλλά νομίζω ότι ο σύντροφος Ανδρουλάκης χρειάζεται κι αυτός έναν ναυαρχαποστολάκη να του κάνει τα θελήματα» 2. πολιτικός που αλλάζει κόμμα «με το κόστος ζωής να αυξάνεται διαρκώς, νομίζω ότι κανείς μας δεν πρέπει να κατηγορεί κανέναν ναυαρχοποστολάκη που φροντίζει για το μέλλον του».

Στην αρχή δεν θα πήγαινε ο νους μου, αλλά όσο περνάει ο καιρός και όσο αυξάνονται οι Συριζαίοι που όχι απλώς βρίσκουν καταφύγιο στο ΠΑΣΟΚ αλλά γίνονται και δεκτοί με καμάρι από τον κραταιό Νικόλα, τόσο πείθομαι ότι μπορεί να πρόκειται για κάποιο χωρατό του ίδιου του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

Γιατί πολιτικά δεν μπορώ να βρω ούτε έναν λόγο το ΠΑΣΟΚ να καμαρώσει την προσχώρηση του ναυάρχου Αποστολάκη, δηλαδή του ανθρώπου που η τελευταία πολιτική του πράξη ήταν το ότι οδηγούσε το σκάφος με το οποίο έκανε βόλτα στα νησιά ο Στέφανος με τα κολλητά ρούχα όταν ακόμα ήταν πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Το βίντεο στο οποίο ντυμένος Σούπερ Μάριο συνοδεύει τον πρώην ηγέτη της Τζάκρη στη Μακρόνησο θα είναι για πάντα ένα από τα πιο αστεία βίντεο του ελληνικού YouTube, αλλά …

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Α ρε ναυαρχούκο

 

Toυ Δημήτρη Καμπουράκη

Τι διάολο τους πιάνει με το βουλευτιλίκι;

Άνθρωποι που έχουν φτάσει στην κορυφή, έχουν φορέσει τέσσερα αστέρια, έχουν διοικήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις μιας χώρας, έχουν σταθεί μπροστά σε πρωθυπουργούς, στρατηγούς και πρέσβεις, ξαφνικά ανακαλύπτουν ότι τίποτε δεν συγκρίνεται με τη θαλπωρή ενός εδράνου στην ελληνική Βουλή.

Πάρτε τον Ευάγγελο Αποστολάκη.

Το 2013 γίνεται Αρχηγός ΓΕΝ επί Σαμαρά.

Το 2015 ο Τσίπρας τον ανεβάζει Αρχηγό ΓΕΕΘΑ και το 2019, πριν καλά-καλά προλάβει να βγάλει τη στολή από την ντουλάπα, τον κάνει υπουργό Εθνικής Άμυνας. Μέχρι εδώ, εντάξει. Υπηρεσιακή διαδρομή, εθνικές συναινέσεις, τέτοια μεγαλοπρέπεια.

Το 2021 όμως τον ανακοινώνει υπουργό Πολιτικής Προστασίας ο Μητσοτάκης. Προφανώς μετά από συνεννόηση μαζί του.

Ο Τσίπρας βγάζει καπνούς, τον αποκαλεί αποστάτη.

Ο Αποστολάκης μουρμουρίζει ένα «οι μηχανές ανάποδα», η υπουργοποίηση του διαρκεί λιγότερο από καλοκαιρινή μπόρα.

Ύστερα ξαναπιάνει λιμάνι στην Κουμουνδούρου. Ο Τσίπρας τον βάζει στο Επικρατείας το 2023 και ο ναύαρχος γίνεται βουλευτής χωρίς τη βασανιστική διαδικασία να ψάχνει σταυρούς σε καφενεία, λαϊκές και βαφτίσια.

Και τότε σκάει ο Κασσελάκης. Ο Αποστολάκης γίνεται από τους θερμότερους υποστηρικτές του. Τον παίρνει μάλιστα με το σκάφος στη Μακρόνησο για εκείνο το περίφημο βίντεο. Από Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, καπετάνιος της καμπάνιας του Στέφανου. Η Δημοκρατία έχει και κάτι σκηνές που ούτε ο Δελφινάριος δεν θα τολμούσε να γράψει.

Μετά ο Κασσελάκης χάνει τον ΣΥΡΙΖΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει τον εαυτό του, οπότε και ο Αποστολάκης χάνει κι εκείνος το ενδιαφέρον του για το κόμμα. Τον Νοέμβριο του 2024 φεύγει.

Από το κόμμα, βεβαίως. Όχι από τη Βουλή. Διότι άλλο πράγμα οι αρχές και άλλο το έδρανο. Οι πολιτικές επιλογές αναθεωρούνται, οι αρχηγοί αλλάζουν, τα κόμματα απογοητεύουν, οι ιδεολογίες ξεθωριάζουν. Η έδρα όμως είναι άλλο πράγμα. Ιδίως όταν την έχεις πάρει από το Επικρατείας, δηλαδή επειδή κάποιο συγκεκριμένο κόμμα σε έβαλε εκεί χωρίς να ζητήσει ούτε έναν σταυρό από τον ψηφοφόρο.

Και τώρα, Οκτώβριος 2026, νέα ρότα. ΠΑΣΟΚ. Συνάντηση με Ανδρουλάκη, ένταξη στην Κοινοβουλευτική Ομάδα και συνεχίζουμε. Σαμαράς, Τσίπρας, παραλίγο Μητσοτάκης, Κασσελάκης, ανεξάρτητος, Ανδρουλάκης.

Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται πολιτική διαδρομή ή…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Από τα ψαρέματα με τον Καμμένο, στο αγκυροβόλιο της Χαριλάου Τρικούπη

Image

 

Toυ Μιχάλη Τσιντσίνη

Η θάλασσα μπορεί να σε βγάλει παντού. Απόδειξη, ο πολιτικός περίπλους του ναυάρχου Αποστολάκη. Κάποτε, όταν ακόμη φορούσε τη στολή, πήγαινε για ψάρεμα με τον Καμμένο. Για λίγο έλειψε να γίνει και υπουργός Πολιτικής Προστασίας του Μητσοτάκη.

Θα ήταν ο πρώτος που θα είχε υπηρετήσει και στην κυβέρνηση Τσίπρα –ως υπουργός Αμυνας– και στη διάδοχό της. Αλλά, τελευταία στιγμή, τού άλλαξαν γνώμη κι έγινε ο πρώτος επίδοξος υπουργός που ανακοινώθηκε αλλά δεν πρόλαβε να ορκιστεί.

Με αυτά τα πολιτικά γαλόνια, ο Αποστολάκης οδήγησε τον Στέφανο Κασσελάκη στην παρθενική του κρουαζιέρα στη Μακρόνησο. Εκεί το βραχύβιο «φαινόμενο» έμελλε να βαπτιστεί ως υποψήφιος για την προεδρία του κόμματος της Αριστεράς.

Αριστερά, είπατε;

Τι σημασία έχουν αυτές οι ταμπέλες, όταν θέλεις να αφιερώσεις στα κοινά ακόμη και τα χρόνια της αποστρατείας σου;

Ο ναύαρχος έχει αποδείξει την πολιτική του αχρωματοψία, πολύ πριν πέσει στην αγκαλιά του ΠΑΣΟΚ.

Για το ανδρουλακικό ΠΑΣΟΚ, πάντως, τα πολιτικά χρώματα διατηρούν ακόμη κάποιο κύρος. Δεν παίρνει στελέχη από παντού. Παίρνει μόνον όσους γράφουν στην ούγια «πρώην ΣΥΡΙΖΑ» – ενίοτε και πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ που έγινε ΣΥΡΙΖΑ και τώρα διεκδικεί την παλιννόστησή του.

Να μετρήσουμε;

Πέτρος Παππάς,

Ράνια Θρασκιά,

Μάρκος Μπόλαρης,

Νικόλας Φαραντούρης,

Ολυμπία Τελιγιορίδου,

Αλέξανδρος Αυλωνίτης,

Λευτέρης Αβραμάκης.

Επονται Νίνα Κασιμάτη, Θεοδώρα Τζάκρη.

(Οι Θεοδόσης Πελεγρίνης και Ιωάννης Μιχελογιαννάκης δεν θα έπρεπε να προσμετρηθούν σε αυτήν τη λίστα. Ανήκουν στο ψυχαγωγικό σκέλος του μεταγραφικού σχεδιασμού.)

Τι μας λέει αυτός ο κατάλογος;

Οτι το ΠΑΣΟΚ αναζητεί τη διεύρυνσή του μόνο προς τη μία κατεύθυνση.

Η επιλογή δεν είναι ιδεολογική. Η μονομέρεια της «διεύρυνσης» εξηγείται περισσότερο ως προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ να εδραιωθεί στον χώρο από τον οποίο κατάφερε να το εκτοπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ τη δεκαετία της χρεοκοπίας.

Με αριθμητικούς όρους, τι σημαίνει αυτός ο προσανατολισμός;

Οτι το ΠΑΣΟΚ βλέπει ως δεξαμενή το 17% (που πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2023) και όχι το 40% της Ν.Δ. Οτι δεν θεωρεί ότι μπορεί να βρει ζωτικό χώρο στους κόλπους της μεγάλης πλειοψηφίας – στους κεντρώους που ψήφισαν για δύο φορές τον Μητσοτάκη.

Η καθήλωση στο χωραφάκι της μετα-ΣΥΡΙΖΑ διασποράς φαίνεται σαν μια εύλογη επιλογή αυτοσυντήρησης. Μέχρι στιγμής, όμως, φαίνεται ότι οι ψηφοφόροι δεν ακολουθούν τα στελέχη. Το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του ακροατηρίου του ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί τον Τσίπρα – όχι τους πρώην βουλευτές του.

Ο ναύαρχος είπε χθες ότι δεν φοβάται «να πηγαίνει κόντρα στο κύμα».

Εχει δίκιο. Το κύμα της βάσης πάει στον Τσίπρα.

Στο ΠΑΣΟΚ πάνε…

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΤΣΟΓΛΑΝΑΡΑΔΕΣ: Παραλείψεις

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Είναι επιπολαιότητα ή το γνωστό παλιόπαιδο που δεν υπολογίζει τίποτα;

Και τα δύο, εννοείται – γιατί ο Αλέξης μας είναι συμπεριληπτικός στα πάντα και παραμένει αμετανόητος, όπως παραδέχθηκε προσφάτως με καμάρι.

Το γεγονός είναι ότι ο Καπετάν Καραμήτρος ζήτησε την αποπομπή του Γιώργου Φλωρίδη από την κυβέρνηση, για τη φράση του «όσοι πολιτικοί μιλούν για μπάζωμα είναι για τα μπάζα». Ομως, ο αρχηγός της ΕΛΑΣ παρέλειψε την κρίσιμη λέξη «πολιτικοί» από την επίμαχη φράση του υπουργού Δικαιοσύνης, ώστε να ακούγεται σαν να απευθύνεται ο χαρακτηρισμός «για τα μπάζα» και στους συγγενείς των νεκρών του δυστυχήματος.

Θα μου πείτε ευλόγως, πώς είναι δυνατόν να επιχειρεί τέτοια λαθροχειρία, όταν ο καθένας μπορεί να τη διαπιστώσει αμέσως.

Συμφωνώ, γι’ αυτό και εκτιμώ ότι κατ’ αρχάς ήταν χαρακτηριστική η επιπολαιότητά του.

Είναι ο άνθρωπος ο οποίος σε πρόσφατο μήνυμά του στο TikTok κάνει λάθος στην απλή αφαίρεση του 22 από το 26 και, αντί να βγάλει το υπόλοιπο 4, το βγάζει 6! Για τον άνθρωπο αυτόν μιλάμε, της αναστροφής των 360 μοιρών και των θαλασσών χωρίς σύνορα.

Πιθανότερο είναι να μην πρόσεξε τη λέξη «πολιτικοί», που προσδιορίζει επακριβώς εκείνους που είναι «για τα μπάζα», παρά να την παρέλειψε σκοπίμως.

Δεν επιχειρώ να τον αθωώσω.

Την …

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Τόσο άσχετος που επανέλαβε τη γκάφα του

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ 

σκράπας (ο) 1. αυτός που δεν μπορεί να μάθει τίποτα, που δεν παίρνει τα γράμματα «μπορείς να μου εξηγήσεις πώς ένας τέτοιος σκράπας πήρε πτυχίο από πανεπιστήμιο;» 2. πολιτικός ηγέτης «ό,τι και να λέτε, ο Αλέξης ο Τσίπρας είναι σκράπας μεγάλου βεληνεκούς»

Ενα από τα πολλά που απολαμβάνω στον μπρόεδρο Τσίπρα είναι η δυνατότητά του να εκπλήσσει.

 Εκεί που λες ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα χειρότερο, εκεί που υποθέτεις ότι οι απανωτές γκάφες του θα τον έχουν κάνει λιγότερο αρπακολλατζή, έρχεται και σου αποδεικνύει ότι τίποτε απ’ αυτά που λες ή υποθέτεις δεν ισχύει για αυτόν.

Ετσι, στο συνέδριο του «Βήματος» για την Αθήνα, ο ηγέτης της Κουφονικολάκου, μιλώντας για το καλώδιο μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας που θα συνδέει Ελλάδα-Κύπρο, το περιέγραψε ως τηλεπικοινωνιακό. Και για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία ότι δεν επρόκειτο για κάποιο στιγμιαίο μπέρδεμα αλλά για τη γνωστή ασχετοσύνη του, το έκανε δύο φορές.

Και επειδή η κάθε τούρτα θέλει και ένα κερασάκι, οι παρατρεχάμενοι του μπροέδρου, στο βίντεο που ανέβασαν στο κανάλι της ΕΛΑΣ στο YouTube, έκοψαν το λάθος στο μοντάζ, λες και είναι οι μόνοι που είχαν το βίντεο.

Και μάλιστα, για να δείξουν ότι είναι άξιοι ακόλουθοι του μπροέδρου…

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο Αλέκσης από το Σικάγο

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Αν ήμουν μυθιστοριογράφος ο πολιτικός αρχηγός που θα με ιντρίγκαρε περισσότερο, που θα ήθελα να τον κάνω μυθιστόρημα, είναι χωρίς δεύτερη σκέψη ο Αλέκσης μας. Και θα ήταν νομίζω φοβερή πρώτη ύλη για μυθιστόρημα: ένας περιορισμένων δυνατοτήτων και καλλιέργειας, αλλά απεριόριστου θράσους και φιλοδοξίας νεαρός, χρησιμοποιώντας θεμιτά και αθέμιτα μέσα και με την εύνοια της συγκυρίας, καταφέρνει να γίνει πρωθυπουργός και… δεν χρειάζεται να συνεχίσω. Την ιστορία την ξέρουμε όλοι μας γιατί ήμασταν τα εκατομμύρια των κομπάρσων της.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι βρίσκω τρομερά ενδιαφέρον να κάτσω να σκεφτώ τι συμβαίνει μέσα σε αυτό το – φανερά απροετοίμαστο για τη διαχείριση όσων του συνέβησαν - κεφάλι. Και υποθέτω ότι πολλοί από σας θα έχετε την ίδια περιέργεια.

Μη μου πείτε, ας πούμε, ότι δεν έχει ενδιαφέρον το ότι ένας άνθρωπος που τα αγγλικά του είναι χειρότερα κι από καμακιού της δεκαετίας του ‘80, έχει αρχίσει να πετάει αγγλικούρες σα να είναι η θεία από το Σικάγο.

Εχτές το πρωί όταν παρίστανε ότι συμπαρίσταται στους ψαράδες που διαμαρτύρονται για την αύξηση στην τιμή του ναυτιλιακού (εντελώς αφορολόγητου) πετρελαίου και συζητώντας με έναν ψαρά για ποσά του είπε «αδερφέ αυτά είναι peanuts που μου λες τώρα» πιθανότατα επειδή η λέξη «ψίχουλα» δεν του φαινόταν αντάξια του rebranding του.

Φυσικά η συνέχεια του διαλόγου είναι σπαρταριστή αφού ο ψαράς ακούει «πείνα» και ο Αλέξης αφού του ξαναλέει «peanuts» πετάει ένα «πείνα είναι αυτό που έχουμε τώρα» γιατί πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το λαϊκίστικο χούι.

Αλλά το θέμα δεν είναι ο κακής επιθεώρησης διάλογος. Το θέμα είναι γιατί ο Αλέκσης μας μιλάει σαν να έχει ζήσει χρόνια στο εξωτερικό και δεν του έρχονται οι λέξεις στα ελληνικά.

Η πιο πιθανή εξήγηση είναι η ανασφάλεια του μικρομεσαιοαστού που πιάνει την καλή και θέλει να δείξει στις καινούργιες του παρέες ότι είναι ένας από αυτούς.

Ο ηγέτης της Κουφονικολάκου μπορεί να έχει πολλά πάρε δώσε με ανθρώπους που δουλεύουν με το εξωτερικό ή έχουν ζήσει χρόνια εκεί και ακούγοντάς τους να πετούν συχνά πυκνά λέξεις στα αγγλικά σκέφτεται ότι έτσι πρέπει να κάνει και εκείνος. Μόνο που αυτός είναι ο γνωστός Αλέκσης με τα γνωστά αγγλικά και το αποτέλεσμα αντί για κοσμοπολιτισμό (που μπορεί να είχε στο νου του) επιδεικνύει κόμπλεξ.

Σε κάθε περίπτωση ακόμα κι αυτός του ο μανταμοσουσουδισμός νομίζω αποδεικνύει …

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίου rebrand-ισμένου εθνικού σουργελοξεφτιλαρά κωμωδία

222222 https://x.com/DvsDvs60195368/status/2106231433664536616/photo/1

 

 

 

Image 

 


 Image


 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

 Image

ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΒΕΛΟΠΟΥΛΟ-ΒΑΟΥΦΑΚΟ-ΚΚΕδο-ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

KARYSTIANOU ARISTEROI ARIS VAROUFAKIS ΚΚΕ VELOPOULOS

Σαν σήμερα (10/10/ΧΧΧΧ)

1862: Καταλύεται η μοναρχία του Όθωνα. Την εξουσία αναλαμβάνει η επαναστατική «Τριανδρία», αποτελούμενη από τους Δημήτριο Βούλγαρη, Κωνσταντίνο Κανάρη και Μπενιζέλο Ρούφο. (Μεσοβασιλεία)

1931: Ξεσπά επανάσταση στην Κύπρο. Οι Άγγλοι θα την «πνίξουν» στο αίμα.

1935: Καταλύονται με στρατιωτικό πραξικόπημα το δημοκρατικό πολίτευμα στην Ελλάδα και το Σύνταγμα του 1927. Επικεφαλής οι στρατηγοί Παπάγος, Ρέππας και Οικονόμου, «εγκέφαλος» ο Γεώργιος Κονδύλης, θύμα ο πρωθυπουργός Παναγής Τσαλδάρης.

1979: Κυκλοφορεί το «Pac-man», ένα από το πιο δημοφιλή ηλεκτρονικά παιγνίδια.

1993: Βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα. Το ΠΑΣΟΚ επανέρχεται στην εξουσία με ποσοστό 46,8%. Η ΝΔ λαμβάνει 39,2%, η Πολιτική Άνοιξη 4,8% και το ΚΚΕ 4,5%. Ο Συνασπισμός με το 2,9% των ψήφων μένει εκτός Βουλής.

1985: Πεθαίνει ο Όρσον Ουέλς, αμερικανός σκηνοθέτης. («Πολίτης Κέιν»)
 
 
 
 
 
 
 


2021 Πέθανε σε ηλικία 73 χρονών, ύστερα από μακρόχρονη μάχη με τον καρκίνο, ο πρώην βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης και αναπληρωτής υπουργός Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ Τάσος Κουράκης.
 
 
 

2023 Πεθανε σε ηλικία 92 ετών ο Τσαρλς Φίνεϊ συνιδρυτής της αλυσίδας Duty Free Stores Group και επενδυτής startups, ο οποίος διέθεσε σχεδόν το σύνολο της περιουσίας του, ύψους 8 δισεκατομμυρίων δολαρίων, σε φιλανθρωπικούς σκοπούς.

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Η δύναμη των άστρων

 

Γράφει ο Στέντωρ

Η αισιοδοξία στη ζωή είναι δύναμη. Στη βραχεία πολιτική ζωή της Μαρίας Καρυστιανού, η αισιοδοξία είναι αυτοδύναμη. Σε πείσμα των δημοσκοπικών δεδομένων, η επικεφαλής της Ελπίδας επιμένει να πιστεύει ότι η αυτοδυναμία για το κόμμα της είναι εφικτός στόχος.

Γιατί όχι, δηλαδή; Τι του λείπει του κόμματος;

Στελέχη;

Είχε κάποια, τα εκκαθάρισε, αλλά τώρα είναι έτοιμο να παρουσιάσει καινούργια, είπε η επικεφαλής του.

Ιδεολογία;

Οχι, δεν έχει μία. Εχει πολλές. Λίγο απ’ όλες.

Ετσι το είπε η Καρυστιανύ: «Εχουμε στοιχεία από όλες τις ιδεολογίες».

Πρόγραμμα;

Εχουν, λέει, και οικονομικό πρόγραμμα. Και τι λέει; «Είναι πολύ δυνατό». Μένει και οι ψηφοφόροι να αισθανθούν αυτήν τη δύναμη.

Είθε η δύναμη να είναι μαζί σου, που λέγανε και στον πόλεμο των άστρων.

Αλλωστε, όλοι οι αστέρες…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Νούμερα

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Πριν από μερικές εβδομάδες, η Μαρία Καρυστιανού έλεγε ότι «δεν γίνεται έτσι απλά» να δώσει το οικονομικό πρόγραμμά της για κοστολόγηση από τις αρμόδιες Αρχές.

Μας βεβαίωνε όμως ότι θα είναι «μελετημένο και εφικτό».

Αντιλαμβάνομαι ότι πρέπει να είναι πια έτοιμο το περίφημο πρόγραμμα, γιατί όταν ρωτήθηκε προ ημερών για το ίδιο θέμα η κ. Καρυστιανού είπε: «Εχουμε δεσμευτεί ότι είναι πλήρως κοστολογημένο» – από τους ίδιους προφανώς.

Φοβάται όμως μήπως το λεηλατήσουν και αυτό οι αντίπαλοί της, όπως την ιδρυτική διακήρυξή της, για τον λόγο αυτόν λοιπόν το κρατάει μυστικό και …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Βιοσυντονισμός και τοξικά συναισθήματα

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Η Μαρία Γρατσία απειλεί τον Αδωνη Γεωργιάδη με προσφυγή στη Δικαιοσύνη, επειδή ο υπουργός κατήγγειλε δημοσίως τη Μαρία Καρυστιανού ως εξής: «Διαφημίζει ότι είναι κβαντική γιατρός, ενώ δεν υπάρχει στην ιατρική επιστήμη, και έχει και ένα μηχάνημα βιοανάδρασης που επίσης δεν υπάρχει».

Η κ. Γρατσία παραδέχεται ότι στο ιατρείο της κβαντικής ιατρού υπάρχει πράγματι «μηχάνημα βιοανάδρασης», τονίζει όμως ότι η λειτουργία του είναι νόμιμη.

Το γεγονός είναι ότι η κ. Καρυστιανού στην ιστοσελίδα της, που ακόμη υφίσταται αναλλοίωτη, διαφημίζει την Κβαντική Ιατρική ή Κβαντική Βιοανατροφοδότηση ή βιοσυντονισμό – και αυτές είναι οι διατυπώσεις που χρησιμοποιεί η ίδια.

Εκεί, εξηγεί εκτενώς και καταλεπτώς πώς γίνεται «η ανίχνευση, η επιδιόρθωση του ηλεκτρομαγνητικού φορτίου ταλάντωσης και επικοινωνίας των κυττάρων, αλλά και η επανεκπαίδευσή τους, ώστε να αναμεταδίδουν ορθές λειτουργικές συχνότητες μεταξύ τους». (Για τυχόν απορίες, στη γιατρό, παρακαλώ. Οχι σε μένα…)

Διαβάζουμε επίσης για τις ευρύτερες εφαρμογές στους ενηλίκους του βιοσυντονισμού (άλλως, Κβαντική Ιατρική, κατά την κ. Καρυστιανού) και συγκεκριμένα «για την αντιμετώπιση προβλημάτων όπως η τοξικότητα του οργανισμού (από μικροοργανισμούς, ακτινοβολίες και τοξικά συναισθήματα)».

Το έτερο γεγονός είναι ότι από τις 24 Αυγούστου 2016, εδώ και δέκα χρόνια δηλαδή, έχει εκδοθεί απόφαση του τότε υπουργού Υγείας Ανδρέα Ξανθού (ΣΥΡΙΖΑ) για «το θέμα του βιοσυντονισμού και των συσκευών βιοσυντονισμού – βιοανάδρασης».

Εκεί διαβάζουμε ότι «ο βιοσυντονισμός δεν είναι διαγνωστική μέθοδος με τον όρο που χρησιμοποιείται από τη συμβατική κλασική ιατρική. Ο βιοσυντονισμός αποτελεί μέρος της εναλλακτικής ιατρικής, όπως ο βελονισμός, η λειτουργική επανατροφοδότηση και άλλες εναλλακτικές μέθοδοι. Δεν τεκμηριώνεται επιστημονικά η αποτελεσματικότητα της μεθόδου».

 

Εντούτοις, η απόφαση αυτή δεν απαγορεύει ρητώς στα ιατρεία να έχουν μηχανήματα βιοσυντονισμού. Επιβάλλει όμως όρους ασφαλείας για τη λειτουργία τους, όπως αυτοί ορίζονται σε προϋπάρχοντες κανονισμούς για μηχανήματα της συγκεκριμένης κατηγορίας.

Υποθέτω, ως εκ τούτου, ότι, εφόσον τηρούνται οι προϋποθέσεις των σχετικών κανονισμών από το ιατρείο της κ. Καρυστιανού, μάλλον δεν πρέπει να υπάρχει πρόβλημα με το μηχάνημα.

Το πρόβλημα είναι οι μπουρδολογίες με τις οποίες διαφημίζει την Κβαντική Ιατρική.

Το θέμα, δηλαδή, δεν είναι τι πουλάει, αλλά…

 

ΝουΔο-ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Κυριάκος Τσιπροτάκης Vs Αλέξης Μητσίπρας

 

 

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ  

Πού και πού οι σκεπτόμενοι άνθρωποι (και οι ευφυείς και οι όχι και τόσο ευφυείς, αλλά πάντως σκεπτόμενοι) νιώθουν μια κάποια μοναξιά στην πικρή πατρίδα μας. Παρακολουθούν τα τεκταινόμενα κι αναρωτιούνται αν όσα διαφημίζονται σαν «κορυφαία θέματα» μόνο σ’ εκείνους φαντάζουν βλακώδη, ανούσια κι αποπροσανατολιστικά από τα αληθώς σπουδαία και σημαντικά.

Μία από τις αηδίες που μας σερβίρουν, ωσάν να είναι θέμα μείζον και κρίσιμο για τον λαό και το έθνος, είναι η αναμέτρηση δύο προσώπων που ανήκουν στην ίδια πολυεθνική, αλλά σε άλλο υποκατάστημα. Κυριάκος Μητσοτάκης και Αλέξης Τσίπρας είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος της ξενοκρατίας και της επιχείρησης μετατροπής της χώρας σε χώρο.

Ο ένας καταφέρεται εναντίον του άλλου για ανθυπολεπτομέρειες, για υποσημειώσεις του βιβλίου που περιγράφει τον αφανισμό του ελληνικού έθνους και τη μετατροπή του Ελληνισμού από ζώσα πραγματικότητα σε απλή εγκυκλοπαιδική καταχώρηση. 

Το έργο έχουμε ζήσει, δει, ακούσει και παρακολουθήσει σ’ όλες του τις διαστάσεις, τις εκδοχές και τις παραμέτρους και είναι εκατομμύρια εκείνοι κι εκείνες που αρνούνται να πιστέψουν τις ίδιες τους τις εμπειρίες.

Ας ξεκινήσουμε με τις σχέσεις με τον ξένο παράγοντα. Αγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Γερμανοί κι Αλαμανοί, Γότθοι, Ούνοι, Βησιγότθοι, Γιουρούκοι και Σελτζούκοι και -κυρίως- Αμερικανοί είναι κορόνα στο κεφάλι τους, άρχοντες των λογισμών των «αντίπαλων» πολιτικών. 

Ο ένας (ο Μητσοτάκης) πήγε και μίλησε στο Κογκρέσο και χάρηκε τόσο ώστε έβαλε τη φωτό σε περίοπτη θέση στο γραφείο του, ακριβώς δίπλα από τα αγαλματάκια των βατράχων (του φενγκ σούι κόλπα είναι αυτά).

Είναι δε τόσο αφοσιωμένος στη ζητιανιά της ευμένειας των ξένων ώστε τον είδαμε να τριγυρνά σαν κουταβάκι δίπλα από τον Τραμπ ικετεύοντας για ένα βλέμμα. Και το κορυφαίο. Κάνει όχι μόνο ό,τι θέλουν οι ξένοι, αλλά και ό,τι υποθέτει πως θέλουν. Ακόμα και στους Βουλγάρους κάνει υποχωρήσεις. Τους δίνει τα οστά του Σαμουήλ για να πάρει κλάσμα από τα κλεμμένα ιστορικά κειμήλια ελληνικών μοναστηριών.

Ο άλλος, ο «επαναστάτης» της οκάς, που θα βαρούσε τα νταούλια και θα χόρευαν οι αγορές και έλεγε go back, κυρία Μέρκελ, go back, κύριε Σόιμπλε, χόρεψε τον χορό της κοιλιάς και στους Ευρωπαίους και στους Αμερικανούς και έκανε γαργάρα το δημοψήφισμα και νέα μνημονιάρα έφερε (αντί να καταργήσει μ’ ένα νόμο κι ένα άρθρο την παλιά) και καλά λόγια για τον Τραμπ βρήκε να πει.

Και το μεγαλύτερο δώρο του στους ξένους δεν ήταν τα λεφτά του αριστερού Μνημονίου, αλλά το όνομα, ο πολιτισμός και η Ιστορία της Μακεδονίας. Με την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών (την οποία τηρεί κατά γράμμα ο Μητσοτάκης) χάρισε στους ξένους αυτά που δεν χαρίζονται, εκχωρούνται ή δανείζονται.

Τα ίδια και στον κορονοϊό, στον δικαιωματισμό, στη woke ατζέντα, τους γκέι «γάμους», στον αντινατιβισμό, στην Εκκλησία (ο Μητσοτάκης μάλιστα ξεπέρασε τον αριστερό άθεο, θέτοντας απαγορεύσεις άσκησης της χριστιανικής λατρείας την περίοδο της πανδημίας). 

Οπότε, αποφασίστε. Θέλετε κακό εναντίον χειρότερου; 

Συμφορά ή τραγωδία; Πανωλεθρία ή καταστροφή;  

Την ...

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Όποιος έχει άκρες επιβιώνει, όποιος έχει συνείδηση πληρώνει…

mpourdelo-I-ELLAS – parodynews

 

Του Strange Attractor

Για μια ακόμη φορά σύσσωμη η Ελλάδα, πολιτικοί, λαός, και ΜΜΕ… πέφτει από τα σύννεφα.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει κάθε φορά που αποκαλύπτεται ένα σκάνδαλο, κάθε φορά που ένας μηχανισμός αποδεικνύεται διάτρητος, κάθε φορά που ένας άνθρωπος πεθαίνει επειδή κάποιοι δεν έκαναν τη δουλειά τους όπως έπρεπε.

Και κάθε φορά η χώρα φοράει το ίδιο προσωπείο… «Μα πώς έγινε αυτό; Ποιος φταίει; Πού ήταν το κράτος;»

Έλα μου ντε… πού ήταν το κράτος;

Εκεί που βρίσκεται συνήθως. Απόν. Σε βυθιότητα…

Και όταν δεν είναι απόν, είναι συχνά κομματικό, πελατειακό, γραφειοκρατικό, φοβισμένο, ή απλώς ανίκανο να επιβάλει τους κανόνες που το ίδιο έχει θεσπίσει.

Αυτή είναι η μεγάλη ελληνική παθογένεια. Όχι ότι δεν υπάρχουν νόμοι, το αντίθετο μάλιστα, αλλά ότι πάρα πολλές φορές ο νόμος εφαρμόζεται αφού γίνει η ζημιά. Και όχι πάντα σε όλους επί ίσοις όροις.

Στην πολιτική ζωή, η πελατειακή λογική έχει αφήσει βαθύ αποτύπωμα. Ρουσφέτια, κομματικές εξυπηρετήσεις, διορισμοί, «δικά μας παιδιά», μηχανισμοί προστασίας, άνθρωποι που επιβιώνουν όχι επειδή είναι ικανοί, αλλά επειδή γνωρίζουν ποιον πρέπει να πάρουν τηλέφωνο.

Δεν είναι όλοι έτσι. Και αυτό πρέπει να λέγεται…

Υπάρχουν πολιτικοί, δημόσιοι υπάλληλοι, δικαστικοί, γιατροί, εκπαιδευτικοί, και επαγγελματίες που κάνουν ευσυνείδητα τη δουλειά τους.

Το πρόβλημα είναι ότι το σύστημα πολύ συχνά δεν προστατεύει αυτούς.

Προστατεύει τον επιτήδειο! Τον καπάτσο…

Ο εργατικός και φιλότιμος γίνεται «κορόιδο». Ο ευσυνείδητος, με ανατροφή από το σπίτι,  φορτώνεται τη δουλειά του αδιάφορου.

Ο άνθρωπος που αρνείται να παρακάμψει τη διαδικασία θεωρείται δύσκολος. Εκείνος που έχει «γνωριμίες» βρίσκει λύση…

 

Και κάπως έτσι δημιουργείται μια κοινωνία στην οποία η αρετή γίνεται μειονέκτημα, και η εξυπνάδα ταυτίζεται με την ικανότητα να ξεγλιστράς, και να περνάς στη τούφα.

Και τώρα, βλέπουμε πως το περίφημο κράτος δικαίου, το επιτελικό, εκείνο των «αρίστων»,  συναντά την ιδιωτική υγεία, την οποία σιγοντάρει και στηρίζει παντοιοτρόπως οκτώ χρόνια τώρα.

Η υπόθεση του θανάτου του Μαζωνάκη δεν είναι απλώς μία τραγωδία που απασχολεί τη Δικαιοσύνη. Είναι και μια αφορμή να κοιτάξουμε κατάματα ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα…

Ποιος ελέγχει εκείνους που ασκούν ιατρικές πράξεις πίσω από κλειστές πόρτες;

Οι δύο γιατροί έχουν προφυλακιστεί αντιμετωπίζοντας βαριές κατηγορίες, τις οποίες αρνούνται, και η έρευνα βρίσκεται σε εξέλιξη.

Αυτά είναι τα γεγονότα που πρέπει να διερευνηθούν μέχρι τέλους.

Όχι οι υποκριτικές τηλεοπτικές κραυγές. Όχι οι πρόχειρες ετυμηγορίες ασχέτων, ή μίσθαρνών. Όχι η ανθρωποφαγία…

Η Δικαιοσύνη (λέμε τώρα) πρέπει να κάνει τη δουλειά της. Και να την κάνει μέχρι τέλους.

Αλλά υπάρχει ένα ερώτημα που αφορά όλους μας.

Αν ένας χώρος μπορούσε να λειτουργεί και να πραγματοποιούνται εκεί ιατρικές πράξεις για τις οποίες τίθενται σήμερα σοβαρά ζητήματα αδειοδότησης και ελέγχου, πού ήταν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί πριν συμβεί η τραγωδία; Χμ;

Αυτό είναι το κύριο ερώτημα.

Γιατί ο έλεγχος που έρχεται μετά τον θάνατο δεν είναι πρόληψη.

Είναι καθυστερημένη αντίδραση.

Και η καθυστερημένη αντίδραση, όσο αυστηρή κι αν είναι, δεν ξαναφέρνει κανέναν πίσω.

Το ελληνικό «δεν βαριέσαι», ή «πάμε κι όπου μας βγάλει» μπορεί να γίνει θανατηφόρο

Το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι μόνο η διαφθορά.

Είναι η κουλτούρα της ανοχής.

Το «έλα μωρέ».

 

Το «έτσι γίνεται».

Το «μην μπλέκεις».

Το «ξέρεις ποιος είναι αυτός;».

Το «βρες έναν γνωστό».

Το «κάνε τα στραβά μάτια».

Το «μην είσαι υπερβολικός».

Αυτές οι μικρές φράσεις είναι τα λιθαράκια από τα οποία χτίζεται η μεγάλη θεσμική παρακμή.

Γιατί η διαφθορά δεν αρχίζει πάντοτε με έναν φάκελο γεμάτο χρήματα.

Αρχίζει όταν κάποιος παρακάμπτει έναν κανόνα και κανείς δεν αντιδρά.

Συνεχίζεται όταν ο αρμόδιος βλέπει και σιωπά.

Μεγαλώνει όταν ο προϊστάμενος γνωρίζει, και δεν θέλει να μπλέξει.

Και ολοκληρώνεται όταν η κοινωνία συνηθίζει τόσο πολύ την παρανομία, ώστε να θεωρεί ύποπτο εκείνον που ζητά απλώς να εφαρμοστεί ο νόμος.

Το κράτος δεν μπορεί να είναι παρόν μόνο στις κηδείες

Αυτό είναι το μεγάλο πολιτικό ζήτημα.

Όχι ποιο κόμμα θα κερδίσει τις εντυπώσεις από την επόμενη καταγγελία.

Αλλά αν το κράτος μπορεί να λειτουργήσει πριν από την τραγωδία.

Να ελέγξει πριν.

Να πιστοποιήσει πριν.

Να απαγορεύσει πριν.

Να επιβάλει κυρώσεις πριν.

Να κλείσει μια επικίνδυνη δραστηριότητα πριν υπάρξει θύμα.

Αυτό σημαίνει κράτος.

Τα υπόλοιπα είναι δημόσιες σχέσεις.

Γιατί αν ένας πολίτης πρέπει πρώτα να πεθάνει για να ανακαλύψουμε ότι ένας χώρος δεν είχε τις απαιτούμενες προϋποθέσεις, τότε κάτι έχει αποτύχει πολύ πριν από τη στιγμή του θανάτου.

Και η ευθύνη δεν μπορεί να αναζητείται μόνο στον τελευταίο κρίκο της αλυσίδας.

 

Πρέπει να εξετάζεται ολόκληρη η αλυσίδα.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλους «σωτήρες»

Χρειάζεται κάτι πολύ πιο πεζό και πολύ πιο δύσκολο… κανόνες που εφαρμόζονται.

Ίδιους για όλους.

Για τον πολιτικό, και τον ψηφοφόρο του.

Για τον ισχυρό, και τον ανώνυμο.

Για τον επώνυμο γιατρό, και τον άγνωστο ασθενή.

Για τον κομματικό φίλο, και τον πολίτη που δεν έχει κανέναν να τηλεφωνήσει.

Μια χώρα δεν κρίνεται από το πόσους νόμους έχει.

Κρίνεται από το αν ο ισχυρός φοβάται πραγματικά ότι θα υποστεί τις συνέπειες όταν παραβιάσει τον νόμο.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αποτυχία της μπανανίας μας.

Έχουμε φτιάξει μια κοινωνία όπου πάρα πολλοί άνθρωποι φοβούνται τον νόμο, ενώ κάποιοι άλλοι  δεν φοβούνται τίποτα.

Αυτό όμως δεν είναι δημοκρατική κανονικότητα, είναι θεσμική ανισότητα.

Και όσο συνεχίζουμε να ανεχόμαστε την αργομισθία, το ρουσφέτι, την ευνοιοκρατία, την κομματοκρατία, τις κλίκες, την παραβίαση των κανόνων, και τον ανεπαρκή έλεγχο, θα συνεχίσουμε να ανακαλύπτουμε σκάνδαλα αφού πρώτα έχουν γίνει καταστροφές.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλη μία τριμελή επιτροπή (από 5-6 ειδικούς που έλεγε κι ο Βαμβακούλας) που θα συνεδριάσει κατόπιν εορτής.

Δεν χρειάζεται άλλη μία τηλεοπτική παράσταση δήθεν αγανάκτησης.

Δεν χρειάζεται άλλους πολιτικάντηδες, που θα δηλώσουν με στόμφο ότι «θα χυθεί άπλετο φως».

Χρειάζεται …