Άτολμα ανθρωπάκια που χαϊδεύετε τους αριστερούς δολοφόνους. Δειλοι και κατρουλήδες. Θα σας γυρίσει την πλάτη και το τελευταίο κομματόσκυλο. Ξύπνησε ρε.https://t.co/pnCRPYl5PS
— Thanos 🇮🇹🇬🇷 (@taurothanos) July 1, 2026
Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο
Του Θάνου Τζήμερου
Το βράδυ του Σαββάτου, 2 Μαρτίου 2019, ομάδα περίπου 40 ατόμων έριξαν βόμβες μολότοφ στο Αστυνομικό Τμήμα της Ακρόπολης, τυλίγοντας στις φλόγες την είσοδό του, δύο περιπολικά και ένα γειτονικό αρτοποιείο. Ήταν ταραγμένο εκείνο το Σαββατόβραδο, καθώς καταστροφές και πυρπολήσεις κτηρίων και αυτοκινήτων είχαν σημειωθεί στη Νίκαια, στον Πειραιά και στη Θεσσαλονίκη.
Ο Κυριάκος ήταν τότε στην αντιπολίτευση. Τη Δευτέρα, πήγε στο Αστυνομικό Τμήμα Ακρόπολης και αφού κατακεραύνωσε την ανεπάρκεια του ΣΥΡΙΖΑ σε θέματα τάξης και ασφάλειας, δήλωσε: "Θα επαναλάβω για άλλη μια φορά ότι για τη Νέα Δημοκρατία δεν υπάρχει καμία απολύτως ανοχή στη βία. Είτε χαμηλής έντασης, είτε υψηλής έντασης, η βία πρέπει να αντιμετωπίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Θα στηρίξουμε την Ελληνική Αστυνομία και θα της παρέχουμε απόλυτη πολιτική κάλυψη για να μπορεί να κάνει τη δουλειά της σωστά, έτσι ώστε οι Έλληνες πολίτες να αισθάνονται ασφαλείς στις γειτονιές τους και οι Έλληνες αστυνομικοί να αισθάνονται ότι η Πολιτεία μεριμνά για αυτούς οι οποίοι είναι από το Σύνταγμα επιφορτισμένοι με την επιβολή του νόμου και της τάξης."
"Μητσοτάκης: Μηδενική ανοχή στη βία" ήταν ο τίτλος του Δελτίου Τύπου που έστειλε τότε η ΝΔ και δημοσίευσε το σύνολο των ΜΜΕ.
Σε 4 μήνες έγινε πρωθυπουργός. Και όλοι περιμέναμε να δούμε την εφαρμογή της μηδενικής ανοχής. Ήταν κι άλλα μέτωπα ανοιχτά, πέρα από τις εμπρηστικές επιθέσεις των εγκληματιών που ονομάζουμε, υποκοριστικώς, μπαχαλάκηδες, υποτιμώντας την απειλή που συνιστούν. Τα Πανεπιστήμια ήταν κάτι ανάμεσα σε γιάφκες τρομοκρατών και άντρα συμμοριών του υποκόσμου, οι Ρουβικωνάριοι την είχαν δει αυτόκλητοι τιμωροί σε ένα δικό τους αντεστραμμένο σύστημα αξιών και τα σύνορα της χώρας είχαν καταργηθεί στην πράξη από μιλιούνια εισβολέων, που μόνο κόκκινο χαλί δεν έβρισκαν στρωμένο στην άμμο από τους αλληλέγγυους των προλεταριακών δυνάμεων. Για όλα αυτά ο Κυριάκος ήταν λάβρος: θα τα πατάξουμε!
Το τι συνέβη το ξέρουμε.
Για την Πανεπιστημιακή Αστυνομία που κατέληξε case study φοβικής γελοιότητας και κυβερνητικού αυτοεξευτελισμού (αλλά και ευκαιρίας για 1000 νέες προσλήψεις), για τις στρατιές των εισβολέων που λιάζονται αλλά δεν εξαφανίζονται, όπως τουλάχιστον έκαναν επί οπΤασίας, για τα τάγματα εφόδου της ακροαριστεράς που, όταν δεν βγαίνουν παγανιά για κυνήγι Εβραίων, επιτελούν και χρέη Επιθεώρησης Εργασίας, έχουν γραφτεί πολλά και δεν θα σας κουράσω επισημαίνοντας τη χαώδη ασυνέπεια προεκλογικών υποσχέσεων και μετεκλογικής απραξίας.
Θα επικεντρωθώ όμως στο θέμα των εμπρηστικών επιθέσεων καθότι ανθρωποκτόνο, που θα έπρεπε, αυτό τουλάχιστον, να αντιμετωπιστεί με την προσήκουσα σοβαρότητα.
Το Αστυνομικό Τμήμα της Ακρόπολης, στο Κουκάκι, εκεί που ο Κυριάκος έκανε τις βαρύγδουπες δηλώσεις, μόλις 4 μέρες μετά τις εκλογές του 2019 δέχθηκε νέα επίθεση, με καδρόνια αυτή τη φορά, από διαδηλώνουσες "συλλογικότητες" με αποτέλεσμα των τραυματισμό 2 αστυνομικών. Θα μου πεις, σε 4 μέρες τι να προφτάσει να αλλάξει;
Συμφωνώ. Όμως, στις 27 Νοεμβρίου 2021 είχε ήδη κλείσει 2 χρόνια και 4 μήνες στην εξουσία, όταν οι δολοφόνοι εμπρηστές ξαναχτύπησαν το ίδιο Τμήμα, καίγοντας το φυλάκιο του σκοπού. Και, σαν να πρόκειται για ετήσια εορταστική εκδήλωση του συγκεκριμένου "χώρου", στις 10 Δεκεμβρίου του 2022, ξαναπέταξαν μολότοφ στο Τμήμα της Ακρόπολης καταστρέφοντας δύο περιπολικά.
Προηγουμένως, τον Μάρτιο του 2020, προσετέθη και ο γράφων στον μακρύ κατάλογο των θυμάτων εμπρηστικής επίθεσης, ευτυχώς (ή δυστυχώς για κάποιους) μόνο με υλικές ζημιές. Αν δεν το έχετε ζήσει, σας διαβεβαιώ ότι δεν είναι από τις πιο ευχάριστες εμπειρίες να ξυπνάς στις 3 τη νύχτα από την έκρηξη του εμπρηστικού μηχανισμού (4 γκαζάκια) και ανοίγοντας την πόρτα να σου καψαλίζουν τα μαλλιά οι φλόγες, που μπουκάρουν μέσα στο σπίτι, με τη βοήθεια ενός μπιτονιού βενζίνης που έχυσαν οι "με τον άνθρωπο" σε όλη την είσοδο. Ούτε το να πρέπει να πληρώσεις 8 χιλιάρικα στα καλά καθούμενα για την αποκατάσταση των ζημιών είναι απολαυστικό συναίσθημα.
Υπήρξε όμως μια εμπειρία, ακόμα πιο δυσάρεστη, καθότι θεσμικού χαρακτήρα: η διαπίστωση ότι για τη ΝΔ η βία είναι ό,τι ήταν για τον ΣΥΡΙΖΑ και τις άλλες "επαναστατικές δυνάμεις" της αριστεράς, κοινοβουλευτικές και μη. Δηλαδή, κατακριτέα όταν στρέφεται κατά των "δικών μας", αλλά ανεκτή και ενδεχομένως επιθυμητή όταν έχει ως στόχο (και θύματα) τους άλλους. Μολονότι τότε είχα θεσμική ιδιότητα, ως επικεφαλής παράταξης με 3 συμβούλους στο Συμβούλιο της Περιφέρειας Αττικής, εκπροσωπώντας το 3% σχεδόν των πολιτών της, ουδεμία καταδίκη της επίθεσης υπήρξε, από κανένα κόμμα.
Από την αριστερά, που έχει τo γονίδιο της βίας στο DNA της, δεν περίμενα να αποκηρύξει για χάρη μου τις βασικές της τις αρχές. Αλλά, υποτίθεται, ότι η ΝΔ δεν είναι σαν αυτούς. Ή μήπως είναι;
Δεν έβγαλε άχνα. Σαν να μην έγινε τίποτε. Δεν υπήρξε ανακοίνωση ούτε καν από το Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής, το αιρετό όργανο στο οποίο συμμετείχα και το οποίο ήλεγχε η ΝΔ.
Βεβαίως, το ζητούμενο δεν ήταν ακόμα μία ανακοίνωση καταδίκης. Ήταν αυτό που διαβεβαίωνε ο προεκλογικός Κυριάκος και δεν ντράπηκε να διαβεβαιώσει ξανά μετά την τραγική κατάληξη των πυρπολήσεων στη Θεσσαλονίκη: "μηδενική ανοχή στη βία".
Όμως, στην επταετία της κυβέρνησής του, ο αριθμός των επιθέσεων στην Αττική και τη Θεσσαλονίκη, ξεπέρασε τις 500! Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία που δημοσιοποίησε η ΕΛ.ΑΣ., μόνο στην περιοχή της Αττικής σχηματίστηκαν 78 δικογραφίες για εμπρηστικές επιθέσεις το 2024, 72 δικογραφίες το 2025, 41 δικογραφίες τους πρώτους μήνες του 2026 και συνελήφθησαν 151 άτομα. Γιατί η προεκλογική εξαγγελία δεν έγινε πράξη;
Η ανακοίνωση του υπερτιμημένου (λόγω της τυχαίας σύλληψης της 17Ν) Χρυσοχοΐδη είναι αποκαλυπτική.
Αποκάλεσε τους δολοφόνους της Βάγιας Νέστορα "οι γνωστοί ανόητοι".
Όταν η πολιτική βία κλιμακώνεται τυφλά, οδηγώντας σε φρικτό θάνατο ανυποψίαστους πολίτες, ο όρος "ανόητοι" είναι ύβρις προς τα θύματα. Δεν συνιστά απλώς μια απαράδεκτη επικοινωνιακή ελαφρότητα, αλλά μια δυνητική ηθική συναυτουργία.
Αν οι δράστες είναι πράγματι "γνωστοί" στις αρχές, η μετατροπή της αστυνομίας σε απλό παρατηρητή που "χαρτογραφεί" εγκληματίες αντί να τους συλλαμβάνει, ισούται με θεσμική παραίτηση.
Η κυβέρνηση εξακολουθεί να υποτάσσεται στην ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς. Φοβάται ότι η επιβολή του νόμου θα της κολλήσει τη ρετσινιά του "αυταρχισμού". Έτσι, επιτρέπει να συντηρείται ο μύθος του "καλού αγωνιστή" και του "κακού μπάτσου", με αποτέλεσμα η πολιτική βία να αντιμετωπίζεται με το γάντι, για να μη διαταραχθεί δήθεν η κοινωνική ειρήνη.
Και μόνο η δήλωση για "μηδενική ανοχή" στη βία θα ήταν απαράδεκτη σε ένα σοβαρό κράτος: δηλαδή υπάρχει περίπτωση να ισχύει κάτι άλλο;
Επιπλέον, οι αστυνομικοί στο πεδίο είναι θεσμικά απροστάτευτοι. Οι κανόνες εμπλοκής, τραγικοί. Τους στέλνουν ως πρόβατα επί σφαγήν: μπορούν να χρησιμοποιήσουν όπλο μόνο αν οι κακοποιοί πυροβολήσουν πρώτοι. Αν προφτάσουν. Οι Σκυλογιάννης και Ευαγγελινέλης, στην καταδίωξη του Ρέντη, δεν πρόφτασαν. Η κυβέρνηση του Κυριάκου όχι μόνο δεν προσέφερε πολιτική κάλυψη, αλλά ευνούχισε τις επιχειρησιακές δυνατότητες των Σωμάτων Ασφαλείας. Ο αστυνομικός γνωρίζει ότι αν χρησιμοποιήσει τον οπλισμό του για να αμυνθεί ή για να ακινητοποιήσει έναν εγκληματία, θα βρεθεί κατηγορούμενος, θα τεθεί σε διαθεσιμότητα, θα διασυρθεί στα ΜΜΕ, και θα πρέπει τον δικαστικό του Γολγοθά να τον πληρώσει από την τσέπη του.
Η Δικαιοσύνη θα εξαντλήσει την αυστηρότητά της απέναντί του και πολύ πιθανόν να τον στείλει στη φυλακή, την ίδια στιγμή που πολλοί δικαστές και εισαγγελείς δείχνουν υπερβολική επιείκεια, για να μην πω συμπάθεια, στους εγκληματίες που σηκώνουν την κόκκινη σημαία του κοινωνικού επαναστάτη.
Ο Κορκονέας, για μια σφαίρα που εξοστρακίστηκε, είχε την ίδια ποινική αντιμετώπιση με τον Κουφοντίνα.
Την ίδια στιγμή, δυνητικοί δολοφόνοι που συλλαμβάνονται για εμπρησμό μετά από ρίψη μολότοφ καταδικάζονται σε μερικούς μήνες με αναστολή και αφήνονται ελεύθεροι να συνεχίσουν τη θεάρεστη δραστηριότητά τους.
Να το πούμε ξεκάθαρα: η Δικαιοσύνη αριστεροκρατείται. Αποτυχημένοι δικηγόροι και κυρίως δικηγορίνες, που στα φοιτητικά τους χρόνια είχαν διακριθεί ως μέλη ακροαριστερών οργανώσεων, και ως ελεύθεροι επαγγελματίες δεν κατάφεραν να σταυρώσουν ούτε μισή υπόθεση, βρήκαν στο Δικαστικό Σώμα επαγγελματική στέγη και ex officio κύρος και κάνουν, όποτε τους δοθεί η ευκαιρία, αριστερό δικαστικό ακτιβισμό.
Θα θέσω ευθέως το ερώτημα: είναι δυνατόν τη μια μέρα να προπαγανδίζεις την ανατροπή του "αστικού" κράτους, την κατάληψη της εξουσίας με τα όπλα, την κατάργηση της Δικαιοσύνης και την "αντικατάστασή της από σώματα ενόπλων εργατών" και την άλλη μέρα να φοιτάς στη Σχολή Δικαστών και Εισαγγελέων;
"Και τι θες, πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων;", σαν να ακούω ήδη τον αντίλογο.
Θέλω πρώτα να ακούσω την απάντηση. Είναι δυνατόν; Ναι ή όχι; Μετά, επαγωγικά, μπορούμε πολύ εύκολα να καταλήξουμε σε συμπέρασμα.
Αν η Δικαιοσύνη αριστεροκρατείται μια φορά, τα ΜΜΕ αριστεροκρατούνται δέκα. Δεν υπάρχει τραμπουκισμός, βανδαλισμός ή ακόμα και ανθρωποκτόνα επίθεση που να μην εξαγνίζεται από τα ΜΜΕ στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ της "επαναστατικής δράσης". Ακόμη και "δεξιά" μέσα ενημέρωσης υιοθετούν αποστασιοποιημένη, "ουδέτερη" γλώσσα. Η πολιτική βία ονομάζεται "επεισόδια" ή "ένταση". Οι δράστες αποκαλούνται "νεαροί" (συνήθως είναι ημιπιτσιρικάδες) ή "διαδηλωτές". Και, φυσικά, η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τα ΜΜΕ για να κάνει επικοινωνιακή διαχείριση της κρίσης με "σκληρές" δηλώσεις μετά από κάθε επίθεση, που τις ξεχνάει μερικές μέρες μετά, αντί να εφαρμόζει μια αθόρυβη, μόνιμη και τελέσφορη πολιτική εξάρθρωσης των δικτύων ανομίας.
Το θεωρητικό υπόβαθρο αυτής της παράνοιας βρίσκεται σε ένα νομικό δόγμα που όταν καθιερώθηκε ήταν όντως προοδευτικό, σήμερα όμως έχει καταντήσει ένα "νομικό ζόμπι", εξαιρετικά επικίνδυνο για την ίδια την ύπαρξη των δυτικών κοινωνιών. Στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, η ποινή εξαρτάται από την πραγματική, αντικειμενική βλάβη που προκλήθηκε στην κοινωνία, ενώ η πρόθεση του δράστη έχει δευτερεύουσα ή καμμία σημασία.
"Πατέρας" αυτής της αντίληψης ήταν ο Ιταλός νομικός και φιλόσοφος Τσέζαρε Μπεκαρία με το μνημειώδες έργο του "Περί αδικημάτων και ποινών" (1764). Ο Μπεκαρία έφερε έναν αναγεννησιακό αέρα στη Δικαιοσύνη, για να προστατέψει τον πολίτη από τον αυταρχισμό και την αυθαιρεσία του κράτους, καθώς τα δικαστήρια τιμωρούσαν με βάση την "αμαρτία", την προσβολή προς τον Θεό, τη θρησκευτική ηθική ή την κοινωνική τάξη του δράστη. Όμως, την εποχή εκείνη δεν υπήρχε η έννοια της "ιδεολογικής τρομοκρατίας" με εξτρεμιστικές ένοπλες ομάδες, βομβιστικές επιθέσεις, κόμματα που θέλουν να καταλύσουν το κράτος. Οι μεγάλες απειλές για τη δημόσια τάξη ήταν οι συμμορίες των κλεφτών, οι εξεγέρσεις εξαθλιωμένων μαζών στις πόλεις όταν ακρίβαινε το ψωμί και οι ταραχές λόγω θρησκευτικού φανατισμού.
Όταν το κράτος ένιωθε ότι χανόταν ο έλεγχος απαντούσε με αγριότητα: δημόσιες εκτελέσεις, βασανιστήρια και ακρωτηριασμούς. Αυτό το χάος προσπάθησε να μαζέψει ο Μπεκαρία.
Οι ιδέες του μεταφέρθηκαν στον Ναπολεόντειο Κώδικα που εισήγαγε τη φιλοσοφία του "Actus Reus" δηλαδή το ότι τα δικαστήρια δικάζουν πράξεις και αποτελέσματα, όχι ιδέες και προθέσεις. Το Γαλλικό Δίκαιο επηρέασε όλα τα νομικά συστήματα της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένου του ελληνικού.
Από τότε όμως κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι αλλά και πολύ αθώο αίμα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες από επιθετικές μειοψηφίες που θέλουν να επιβάλουν την δική τους απόλυτη αλήθεια, τρομοκρατώντας και σκοτώνοντας, σε μια σύγχρονη μετάλλαξη των θρησκευτικών πολέμων. Όμως, το νομικό πλαίσιο μιας κοινωνίας δεν είναι θέσφατο, είναι εργαλείο επιβίωσης. Αν δεν εξυπηρετεί, το τροποποιούμε.
Έτσι, πολλές δυτικές χώρες αντιλήφθηκαν το αυτονόητο: αν μια βόμβα ή ένας εμπρηστικός μηχανισμός δεν εκραγεί ή αν η φωτιά σβήσει εγκαίρως χωρίς θύματα, αυτό είναι αποτέλεσμα συγκυριών. Οι 500 εμπρηστικές επιθέσεις σε 7 χρόνια δεν προκάλεσαν στην κοινωνία μας μόνο τη ζημιά του αθροίσματος της αξίας των καμένων αντικειμένων, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο, που δύσκολα αποτιμάται: το συναίσθημα ότι είναι ανοχύρωτη, έρμαιο στα χέρια οποιουδήποτε φορέα βίας, ο οποίος αν ποτέ δικαστεί θα πέσει στα μαλακά. Και το ξέρει, γι’ αυτό είναι ασύδοτος. Όμως, όταν ένας εμπρηστής πυρπολεί ένα σπίτι, η ανθρωποκτόνα πρόθεσή του είναι δεδομένη. Το αν θα υπάρξουν θύματα εξαρτάται από την τύχη. Και ο νόμος των πιθανοτήτων λέει ότι κάποια στιγμή θα προκύψουν και νεκροί. Γι΄ αυτό, χώρες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα πολιτικού ή θρησκευτικού εξτρεμισμού, ανάμεσά τους και η Γαλλία, τροποποίησαν τη νομοθεσία τους, τιμωρώντας πλέον και την πρόθεση.
Στις ΗΠΑ δεν χρειάστηκε να αλλάξουν κάτι. Από την Αγγλία του 16ου αιώνα κληρονόμησαν την έννοια της depraved indifference (διεστραμμένη ή μοχθηρή αδιαφορία). Αν κάνεις μια πράξη που δείχνει "ακραία αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή" (όπως το να πετάς πέτρες σε διερχόμενα αυτοκίνητα, να βάζεις φωτιά σε σπίτια ή να πυροβολείς στον αέρα σε κατοικημένη περιοχή), κατηγορείσαι για κακούργημα (felony) λόγω του κινδύνου που προκάλεσες, ακόμα κι αν δεν τραυματίστηκε κανείς.
Εκεί είχαν Άγρια Δύση, αλλά την εξημέρωσαν. Εμείς έχουμε Μενίδι, Ζεφύρι, Ασπρόπυργο, Ζωνιανά, Εξάρχεια, Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου, ΑΠΘ, Προσφυγικά Αλεξάνδρας (και όχι μόνο) αλλά τα αφήνουμε έτσι, όπως τα πάρκα της άγριας ζωής στην Κένυα.
Στη Γερμανία, η απόπειρα για τέλεση κακουργήματος θεωρείται και αυτή κακούργημα. Το Γερμανικό Δίκαιο έχει τυποποιήσει δεκάδες εγκλήματα Αφηρημένης Διακινδύνευσης (Abstrakte Gefährdelungsdelikte), που τα τιμωρεί επειδή η συμπεριφορά είναι εγγενώς επικίνδυνη, ακόμη και αν δεν προκύπτει πραγματική βλάβη. Ο νόμος (και ο δικαστής) εστιάζει στην εγκληματική στόχευση του εμπρησμού, όχι στο αν ο δράστης ήταν… άτυχος ή ανίκανος ή αν οι πυρποληθέντες αντέδρασαν γρήγορα και γλύτωσαν το καρβούνιασμα. Ακόμη και αν οι ένοικοι απουσίαζαν εκείνη την ώρα, ο δράστης θεωρείται ακραία επικίνδυνος, διότι έβαλε φωτιά σε σε έναν χώρο που μένουν άνθρωποι, και τιμωρείται μέχρι με 15 χρόνια φυλακή.
Η Γαλλία, μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της περασμένης δεκαετίας, αναμόρφωσε το Δίκαιό της αντιμετωπίζοντας τον δυνητικό κίνδυνο. Ακόμα και οι "υποστηρικτικές" πράξεις (όπως η αγορά υλικών) εντάσσονται αμέσως στο πλαίσιο της τρομοκρατικής συνωμοσίας, που επιφέρει πολυετείς καθείρξεις χωρίς καν να εκδηλωθεί η επίθεση.
Μα, θα πει ο μόνιμος αντιρρησίας ασυνειδησίας, θα με συλλάβουν επειδή έχω γκαζάκια στην κουζίνα; Δηλαδή ούτε καφέ στο καμινέτο δεν θα μπορούμε να φτιάξουμε;
Αν έχεις στο φοιτητικό δωμάτιο των 20 τετραγωνικών 15 γκαζάκια, 5 λίτρα βενζίνη, στουπιά, κολλητικές ταινίες, καλώδια και ρολόγια, μάλλον δεν τα θες για τον καφέ. Αν στο ιστορικό του υπολογιστή σου βρεθούν αναζητήσεις για το "πώς φτιάχνω εκρηκτικό μηχανισμό", πλοήγηση στους Google Maps και λήψη φωτογραφιών από το σπίτι-στόχο, αν έχεις στείλει μηνύματα του τύπου "αγόρασα τα υλικά, είμαστε έτοιμοι", αν υποστηρίζεις, ακόμα και με αναρτήσεις στα sm, επαναστατική ή ισλαμιστική "ιδεολογία", η υπόθεση "δέθηκε". Δεν χρειάζεται ούτε καν να έχεις χρησιμοποιήσει αναπτήρα. Έπαθαν και έμαθαν.
Εμείς παθαίνουμε κάθε μέρα, αλλά δεν μαθαίνουμε. Μολονότι οι πρόσφατες αλλαγές του 2024 προσπάθησαν να φέρουν τον ελληνικό ποινικό κώδικα πιο κοντά στο γερμανικό μοντέλο, η νοοτροπία των δικαστηρίων παραμένει σε μεγάλο βαθμό προσκολλημένη στο αποτέλεσμα. Αν δεν δουν αίμα ή όλα να έχουν γίνει στάχτη και Burberry, εξαντλούν την επιείκεια του νόμου, με ποινές χάδια. Αν δεν καεί άνθρωπος, ο δράστης τιμωρείται για την καταστροφή, όχι για τον θάνατο που ήθελε να προκαλέσει. Κατά μία έννοια οι δολοφόνοι της Θεσσαλονίκης ήταν… άτυχοι, διότι πέτυχαν τον στόχο τους, εκεί που απέτυχαν οι "συνάδελφοί" τους των 500+ εμπρησμών που μεσολάβησαν από τότε που ανέλαβε να "καθαρίσει" ο αποφασισμένος Κυριάκος με τη "μηδενική ανοχή" στη βία.
Υπάρχει όμως και κάτι άλλο που φέρνει νερό στον μύλο των παντοειδών "πυρήνων της φωτιάς". Είναι η διάβρωση των δημοκρατικών θεσμών από την ίδια την εκτελεστική εξουσία, που λειτουργεί ως επιταχυντής της κοινωνικής απονομιμοποίησης.
Όταν η κυβέρνηση μετατρέπει τα checks and balances του πολιτεύματος σε υποχείριά της και τη Δικαιοσύνη σε πειθήνιο όργανο συγκάλυψης των δικών της εγκλημάτων (από τα σκάνδαλα διαφθοράς και την κλοπή του δημόσιου χρήματος μέχρι την εγκληματική ανευθυνότητα που κοστίζει ανθρώπινες ζωές), το κοινωνικό συμβόλαιο θρυμματίζεται. Οι πολίτες, βλέποντας το καθεστώς της προκλητικής ατιμωρησίας για τους "ημετέρους" και την πλήρη αδυναμία των θεσμικών αντιβάρων να ελέγξουν την κυβερνητική αυθαιρεσία, οδηγούνται σε μια βαθιά κρίση εμπιστοσύνης προς το πολίτευμα. Αυτό το θεσμικό τέλμα αποτελεί το ιδανικό θερμοκήπιο για τη ριζοσπαστικοποίηση. Η νόμιμη οδός αποδεικνύεται "στημένη" και ανώφελη. Η διολίσθηση προς τις δυναμικές, παράνομες ενέργειες παύει στα μάτια μιας μερίδας της κοινωνίας να θεωρείται έγκλημα και φαντάζει ως η μόνη δυνατή μορφή αντίστασης σε ένα κράτος - δυνάστη.
Ακόμα και όσοι, όπως ο γράφων, θεωρούν ότι μόνο μέσα από τους θεσμούς μπορούν να θεραπευθούν οι βαριές παθήσεις της Δημοκρατίας μας, μόνο ως κανονικό "δούλεμα" αντιλαμβάνονται τις πρόσφατες δηλώσεις του Κυριάκου μετά την τραγωδία της Θεσσαλονίκης: "Κανείς, πλέον, δεν μπορεί να αδρανεί ή να περιορίζεται σε υποκριτικά λόγια καταδίκης. Καμία ανοχή στο αίμα και στον διχασμό των άκρων! Η νομιμότητα της Πολιτείας και η ενότητα της κοινωνίας οφείλουν τώρα να εξορίσουν την τρομοκρατία εκεί όπου ανήκει: στο περιθώριο!"
Πλέον;
Από πότε;
Πρό Νέστορα ή μετά;
Ποιος αδρανεί εξοργιστικά από το 2019;
Ποιος σφυρίζει αδιάφορα στο αίμα και στον διχασμό; Ποιος ανέχεται το στρατηγείο της αναρχίας να έχει εγκατασταθεί ανάμεσα στον Άρειο Πάγο και τη Διεύθυνση της Αστυνομίας;
Ανατριχιαστική, στην αφελή της ειλικρίνεια, είναι ...
