Toυ ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΣΤΑΝΑ
Η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα, ως ιδιοκτήτη ιδιωτικού κόμματος, ήρθε για να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά του πολιτικού μας συστήματος. Αυτό τουλάχιστον ισχυρίζονται οι οπαδοί του αλλά και πολλοί σχολιαστές. Το νέο κόμμα ενός τως πρωθυπουργού, που συνέδεσε το όνομά του με δύσκολες στιγμές της πρόσφατης ιστορίας μας, δεν μπορεί παρά να αποτελεί γεγονός. Ειδικά σε ένα σκηνικό όπου η πρωτοκαθεδρία του Κ. Μητσοτάκη και της ΝΔ είναι αδιαμφισβήτητη εδώ και 7 χρόνια. Αλλά και εμφανής η αδυναμία του ΠΑΣΟΚ και του Ν. Ανδρουλάκη να την αμφισβητήσουν, τουλάχιστον μέχρι τις προσεχείς εκλογές.
Η ΕΛ.Α.Σ., με το καλημέρα, καταλαμβάνει άνετα τη 2η θέση στην πρόθεση ψήφου, με ένα περίπου 16-17%, υπερισχύοντας του ΠΑΣΟΚ, που υποχωρεί στην τρίτη θέση, με 10%.
Συνεπώς ο Α. Τσίπρας προβάλλει αμέσως, όχι μόνο ως ηγέτης της αντιπολίτευσης αλλά και ως διεκδικητής της 1ης θέσης, ενώ το αφήγημα του Ν. Ανδρουλάκη για μία ψήφο παραπάνω από τη ΝΔ και κυβέρνηση προοδευτικών με αυτόν επικεφαλής, φαίνεται να καταρρέει.
Όχι πως το εν λόγω αφήγημα το πήρε κανείς στα σοβαρά μέχρι σήμερα. Και απορώ πώς νουνεχή στελέχη του συνεχίζουν να το υποστηρίζουν δημόσια. Διότι χωριό που φαίνεται, κολαούζο δεν θέλει. Και εδώ η κοινή γνώμη έχει πάρει τις αποφάσεις της. Απλώς το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί, όπως δεν θα μπορούσε και η Αργεντινή να πάρει το τρόπαιο από την Ισπανία. Και να είχε κι έναν Μέσι στην ηγεσία του... να πεις χαλάλι. Αλλά δεν έχει.
Το ερώτημα των ημερών είναι αν η ΕΛ.Α.Σ. μπορεί να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία της ΝΔ.
Τα ανοίγματα των νέων κομμάτων συνήθως δείχνουν και το ταβάνι τους. Μετά, όταν αρχίζουν να βγάζουν τα στελέχη τους στο γυαλί, να διατυπώνουν θέσεις και να τοποθετούνται επί των καθημερινών, αρχίζουν να υποχωρούν. Διότι τότε αρχίζει και η φθορά. Ειδικά στην Ελλάδα, που το κοινό όσο εύκολα ενθουσιάζεται τόσο εύκολα και μελαγχολεί. Δείτε πώς κατέρερευσε η Ελπίδα για Δημοκρατία. Ειδικά όταν ο ηγέτης δεν είναι άγνωστος στην κοινή γνώμη, έχει κυβερνήσει κι έχει συνδέσει το όνομά του με μια σαφή απόπειρα εξόδου από την ΕΕ και ανοιχτή χρεωκοπία. Όπως μας έδειξε πρόσφατα και το ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΙ, «Στο χιλιοστό». Και το αρχικό 17% και η κάμψη που ήδη αχνοφαίνεται πιστοποιούν ότι είναι δύσκολο, για να μη γράψω αδύνατο, να διεκδικήσει την πρωτιά στις προσεχείς εκλογές.
Η ΕΛ.Α.Σ. όμως μπορεί να ηγηθεί της αντιπολίτευσης και να αποτελέσει αυτή τον πόλο συσπείρωσης για μια νέα μελλοντική διακυβέρνηση. Όχι φυσικά σε μια προοπτική συνεργασίας των λεγόμενων «προοδευτικών» δυνάμεων, αλλά σε μια προοπτική απόλυτης κυριαρχίας. Διότι όταν ζητάς την ψήφο του λαού για να συνεργαστείς με άλλους ώστε να κυβερνήσεις, δηλώνεις εξ αρχής την αδυναμία σου και υπονομεύεις το αφήγημά σου. Οι συμμαχικές κυβερνήσεις, στην Ελλάδα, είναι θνησιγενείς και υποδηλώνουν κρίσεις διαρκείας. Ειδικά όταν είναι του αριστερού χώρου, ο οποίος φημίζεται για τις εσωτερικές του έχθρες και αντιπαλότητες. Δείτε πώς κατέρρευσε ο Ν. Ανδρουλάκης, που διακονούσε μια τέτοια άποψη στην οποία συμπεριλάμβανε μέχρι και το ΚΚΕ. Ο Έλληνας ψηφίζει για πρωθυπουργό κι αυτός πρέπει να φαίνεται αλλά και να είναι κυρίαρχος, για να κυβερνήσει αυτοδύναμος. Αλλιώς δεν είναι ηγέτης.
Ο Α. Τσίπρας επανεμφανίζεται και ισχυρίζεται ότι είναι διαφορετικός. Όχι μόνο ως προς τη συσκευασία, αλλά και ως προς το περιεχόμενο. Αφήνει στην απ’ έξω όλη εκείνη την παρέα του ΣΥΡΙΖΑ με την οποία κυβέρνησε και επιλέγει δευτεροκλασάτα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, για να υποστηρίξει το νέο του αφήγημα. Αποφεύγει, τουλάχιστον στην αρχή, την τοξικότητα και την καταγγελία που τον έκαναν διάσημο και δεν εμπλέκεται σε προσωπικές διαμάχες με τον πρωθυπουργό που, ως φαίνεται, δεν ωφέλησαν κανένα. Προσπαθεί να διατυπώσει κάποιες θέσεις, μόνο που αυτές είναι γενικόλογες και προέρχονται από τη γνωστή αποθήκη της κεντροαριστεράς, για δίκαιη ανάπτυξη και αναδιανομή εισοδήματος, μέχρι και για κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων. Αλλά, λόγω της απειρίας, για να μη γράψω ασχετοσύνης των στελεχών του, αυτές δεν συγκινούν την κοινή γνώμη, μια και ο λαός τις έχει ξανακούσει. Και μάλιστα σε πιο σοβαρή συσκευασία.
Έτσι ο Α. Τσίπρας θέτει και πάλι το θέμα της αξιοπιστίας του, το οποίο βεβαίως ήταν στο τραπέζι από τη στιγμή που εκείνος επανεμφανίστηκε.
Πώς άλλαξε έτσι ένας τόσο τοξικός πολιτικός;
Γιατί δεν θέλει να ξέρει τους τέως υπουργούς του; Τόσο χάλια ήταν;
Και τότε, πώς μπορεί να ισχυρίζεται ότι ήταν καλή η δική του διακυβέρνηση ώστε να θέλει να την επαναλάβει; Όταν στηρίχτηκε σε ανθρώπους με τους οποίους σήμερα δεν θέλει να έχει καμία σχέση;
Αλλά και τι καλύτερο έχουν να φέρουν οι νέοι και άπειροι στην πολιτική, όταν με το καλημέρα εκτίθενται στη δημοσιότητα και ελάχιστοι είναι αυτοί που τους παίρνουν σοβαρά υπόψη.
Κανείς, μέχρι στιγμής, δεν κάνει «κλικ» στο κοινό. Ίσως γιατί τους βάζει να υποδυθούν κάτι το οποίοι οι ίδιοι απεχθάνονται ή δεν ξέρουν καθόλου.
Πόσο αξιόπιστος μπορείς να είσαι όταν θες να φτιάξει και πάλι ΤΕΙ, και μάλιστα διετή, υπό την αιγίδα των ΑΕΙ, όταν κατάργησες επί των ημερών σου τα τριετή ΑΤΕΙ, διαλύοντας την τεχνική εκπαίδευση;
Ή πώς τολμάς να καταργείς τις πανελλαδικές εξετάσεις, όταν τις επαναφέρεις για την απόκτηση του απολυτηρίου της Γ’ Λυκείου; Και θέτεις και κάποιες περίεργες κατατακτήριες εξετάσεις για όσες σχολές η ζήτηση θα είναι μεγαλύτερη από την προσφορά των θέσεων;
Και μέσα σε όλα, θέλεις να κόψεις δήθεν ύλη πανεπιστημίου από τα Λύκεια, υπονοώντας τα «στοιχεία κβαντομηχανικής» (του 1915) που διδάσκονται σήμερα στη Φυσική της Γ Λυκείου; Φαίνεται κάποιος του είπε ότι δυσκολεύουν τα παιδιά, κάτι το οποίο δεν ισχύει. Απεναντίας, τους φαίνονται συναρπαστικά. Και είναι πιο εύκολα από την κλασική ύλη της Γ Λυκείου.
Λαϊκισμός ακόμα και στην ύλη του Λυκείου;
Από την άλλη, τι σόι αριστερό κόμμα είναι η ΕΛ.Α.Σ., όταν έχει δοτή Κεντρική Επιτροπή, χωρίς διαδικασίες εσωτερικού διαλόγου και φυσικά εκλογές.
Εντάξει, ο Ορτέγκα τις κατήργησε στη Νικαράγουα, αλλά στην Ελλάδα ακόμα και η Αριστερά τηρεί κάποιες στοιχειώδεις, εσωτερικές δημοκρατικές διαδικασίες. Εδώ «τηρούσε» ο Στάλιν.
Είναι σαφής η προσπάθεια του Α. Τσίπρα να εμφανιστεί ως η μόνη και απόλυτη εγγύηση του νέου κόμματος, ως ο απόλυτος ηγέτης, αλλά ένας πολιτικός που ηττήθηκε συντριπτικά 2-3 φορές από τον Κ. Μητσοτάκη, είναι λίγο αντιφατικό και προκλητικό να παρουσιάζει εικόνα απόλυτου μονάρχη. Και μόνο η φύση του κόμματός του προϊδεάζει, κυρίως τον κόσμο της κεντροαριστεράς, για κάτι αναξιόπιστο.
Και φυσικά υπάρχει ένα θέμα με την υποστήριξη και τη χρηματοδότηση του νέου εγχειρήματος. Κάποιοι μεγαλοπαράγοντες έχουν δείξει τη σαφή υποστήριξή τους μέσω των ΜΜΕ που διαθέτουν, πράγμα που δεν συνάδει με την εικόνα μιας αριστερής συμπαράταξης, και θέτουν ερωτηματικά για τις προθέσεις του ηγέτη.
Τελικά, πόσο αριστερό ή έστω δημοκρατικό μπορεί να είναι ένα νέο κόμμα που δεν έχει εκλεγμένα όργανα, ούτε διαδικασίες και στηρίζεται εμφανώς από παράγοντες της ολιγαρχίας;
Και τι επιδιώκουν όλοι αυτοί από τη δημιουργία του;
Ειδικότερα, τι είναι αυτό που ζητούν και δεν τους το δίνει η σημερινή κεντροδεξιά κυβέρνηση;
Ανησυχητικό!
Οι αντιφάσεις που περιγράψαμε είναι καθοριστικές για την εξέλιξη αλλά και την τύχη του εγχειρήματος.
Ένα προσωπικό κόμμα που ισχυρίζεται ότι είναι αριστερό, με ασαφείς θέσεις, με ολιγαρχική στήριξη και με ηγέτη του οποίου η ιστορία ξυπνά πρόσφατες δυσάρεστες μνήμες.
Ένα αριστερό κόμμα που, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, δεν θα καταργήσει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, σαν να λέμε δηλαδή σκορδαλιά χωρίς σκόρδο.
Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς θα τις διαχειριστεί ο ηγέτης.
Το πιθανότερο είναι ότι...
.JPG)
