ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Είμαστε απροστάτευτοι απέναντι στους κακούς γιατρούς; - Ασυνείδητος γιατρός ελεύθερος από το ανέκδοτο που λέγεται "Ελληνική Δικαιοσύνη" να βρει και άλλα θύματα

  

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Προφανώς η ερώτηση του τίτλου είναι ρητορική. Ένας ασυνείδητος, ένας απατεώνας, ένας κομπογιαννίτης γιατρός είναι ένας εγκληματίας και σε μια χώρα της οποίας η πλειονότητα των πολιτών είναι απροστάτευτοι απέναντι στους περισσότερους εγκληματίες, οι κακοί γιατροί δεν θα μπορούσαν να αποτελούν εξαίρεση.

Το τελευταίο παράδειγμα της απουσίας προστασίας είναι η ιστορία μιας συμπολίτισσας από τη Θεσσαλονίκη η οποία είχε ιστορικό καρκίνων του μαστού στην οικογένειά της και ο γιατρός της πρότεινε να κάνει ένα γονιδιακό τεστ. Στη συνέχεια την ενημέρωσε ότι το τεστ είχε βγει θετικό και ότι έπρεπε να της κάνει διπλή μαστεκτομή. Η επέμβαση είχε επιπλοκές που έκαναν την συμπολίτισσα να ψαχτεί και να ανακαλύψει ότι οι περίφημες εξετάσεις που είχαν βγει θετικές στην πραγματικότητα δεν είχαν γίνει ποτέ.  

Ο γιατρός της είπε ψέματα για να της κάνει μια επέμβαση που εκείνη δεν είχε κανέναν λόγο να κάνει.

Όπως φαντάζεστε, η κυρία κατάφυγε στη δικαιοσύνη και όπως επίσης φαντάζεστε, η δικαιοσύνη ουσιαστικά άφησε ατιμώρητο τον επικίνδυνο απατεώνα γιατρό. Μπορεί πρωτοδίκως αυτός να καταδικάστηκε σε 5 χρόνια φυλακή αλλά το εφετείο μείωσε την ποινή στα 3 χρόνια και τον άφησε ελεύθερο με αναστολή επειδή έδειξε «ειλικρινή μεταμέλεια».

Δεν ξέρω με ποιον τρόπο το δικαστήριο διαπίστωσε το ειλικρινές της μεταμέλειας, δεν ξέρω αν ο χασάπης γιατρός έβαλε τα κλάματα, φίλησε σταυρό και ορκίστηκε ότι δεν θα το ξανακάνει. Ξέρω όμως ότι ένας επικίνδυνος γιατρός που εξαπάτησε μια ασθενή του για να της βάλει νυστέρι χωρίς να χρειάζεται, απλώς κυκλοφορεί ελεύθερος και κυρίως ανώνυμος. Κανείς από τους ασθενείς που μπορεί επίσης να χειρούργησε χωρίς λόγο δεν θα μάθει τίποτα και δεν ξέρω αν τώρα που μιλάμε εξακολουθεί να εργάζεται ως γιατρός. Άλλωστε οι ιατρικοί σύλλογοι δεν έχουν δείξει ιδιαίτερη σπουδή στην απομάκρυνση των απατεώνων από το επάγγελμα.

Καταλαβαίνω ότι όταν η συντριπτική πλειονότητα των βουλευτών αποτελείται από επαγγελματίες δυο-τριών κλάδων, αυτοί οι κλάδοι θα προστατεύονται υπέρμετρα.  

Καταλαβαίνω ότι ο μεγάλος αριθμός βουλευτών γιατρών δεν επιτρέπει μια νομοθεσία που θα είναι στοιχειωδώς αυστηρή με τους συναδέλφους τους. 

Αλλά, διάολε...

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Συναδελφική αλληλεγγύη

 

 

 

 

ΑΡΘΡΟ - ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ για το ανέκδοτο που λέγεται ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Ενα λάθος στην αριθμητική έκαναν.

Σιγά, πώς κάνετε έτσι;

Συμβαίνουν αυτά, ανθρώπινα είναι. Ευτυχώς όμως το βρήκαν νωρίς και τώρα το διορθώνουν.

Μέτρησαν 25 χρόνια κάθειρξης στον Αλέκο Γιωτόπουλο, ενώ εκείνος έχει εκτίσει 24, οπότε η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου προχώρησε στην αναίρεση του βουλεύματος αποφυλάκισης και ο Γιωτόπουλος θα επιστρέψει στον Κορυδαλλό για να συμπληρώσει την εικοσιπενταετία.

Αυτή είναι, πάνω-κάτω, η επίσημη εκδοχή για την αποφυλάκιση Γιωτόπουλου – φυσικά, με δικά μου λόγια.

Υπάρχει και η άλλη εκδοχή όμως. Η εκδοχή της επιεικούς μεταχείρισης εκ μέρους του δικαστικού συμβουλίου, λόγω συναδελφικής αλληλεγγύης.

Γιατί δικαστής ήταν κατά κάποιο τρόπο και ο Γιωτόπουλος.

Τη μέρα ήταν ένας αργόσχολος διανοούμενος της Αριστεράς – τίτλος ο οποίος εξασφάλιζε στον κάτοχό του κοινωνική ασυλία και προστασία, στις πρώτες δεκαετίες μετά τη Μεταπολίτευση. Γυρνούσε σε διάφορα φιλολογικά και πολιτικά σαλόνια, τον προσκαλούσαν σε δείπνα (όπου, είμαι βέβαιος, πήγαινε πάντα με άδεια χέρια…), διαλογιζόταν για το μέλλον της Αριστεράς και του λαϊκού κινήματος και εμφανιζόταν ως μεταφραστής διπλωματικών εγγράφων (το είδος των εγγράφων είναι δηλωτικό της ψωνάρας του ανδρός…). Γενικώς, έμοιαζε ένας ακόμη άχρηστος, που ενώ είχε πενηνταρίσει ακόμη «ψαχνόταν». Είπαμε, όμως, η εποχή ανεχόταν το είδος.

Τις νύχτες, όμως, ο Γιωτόπουλος καθόταν με τις ώρες και έγραφε τις καταδικαστικές αποφάσεις – αφού βέβαια είχαν προηγηθεί οι καταδίκες, που ήταν πάντα εις θάνατον.

Και τι αποφάσεις! Εμβριθέστατες, φιλοσοφημένες, καλλιεπείς, με βαθιά τεκμηρίωση στη γαλλική λογοτεχνία του 19ου αιώνα! (Γιατί ο Γιωτόπουλος, ως γνήσιος μαρξιστής, ζούσε και ζει στον 19ο αιώνα…) Οι αποφάσεις, των οποίων η δικανική ονομασία είναι «προκηρύξεις», δημοσιεύονταν ολόκληρες στην «Ελευθεροτυπία» και προκαλούσαν το μεγάλο ενδιαφέρον των «προοδευτικών», που τις ανέλυαν και τις συζητούσαν κατά κόρον.

 

 

Οι επικριτές του, εντούτοις, του καταλόγιζαν ότι αργούσε υπερβολικά στην έκδοση των αποφάσεων, αλλά η μομφή τους ήταν παντελώς αβάσιμη.

Εκείνοι που το έλεγαν δεν είχαν ιδέα από Επαναστατικό Δίκαιο, στο οποίο επιτρέπεται – αν δεν επιβάλλεται κιόλας – η απόφαση να εκδίδεται εκ των υστέρων.

Η αλήθεια είναι ότι, ως δικαστής, ο Γιωτόπουλος υπήρξε επιμελέστατος. Σε βαθμό που μας επιτρέπει την υπόθεση εργασίας ότι συνέτασσε με τόση σχολαστικότητα τις αποφάσεις του, ίσως επειδή πίστευε ότι στο μέλλον αυτά τα κείμενα θα αποτελέσουν τη μαγιά του Επαναστατικού Δικαίου, που είναι το απαραίτητο στάδιο προκειμένου οι κοινωνίες να κατακτήσουν την τελειότητα του Λαϊκού Δικαίου, που θα αντικαταστήσει τα ψευτοδίκαια (αστικό, ποινικό, οικογενειακό, εμπορικό κ.λπ.).

Θέλω να πω με όλα αυτά ότι, ψυχολογικά τουλάχιστον, δεν αποκλείεται η πιθανότητα της συναδελφικής (εν τη ευρεία, τη ευρυτάτη εννοία) αλληλεγγύης. Δεν θα απέκλεια ούτε την πιθανότητα του κρυφού θαυμασμού, ίσως και της εκτίμησης, επί τη βάσει στενά επαγγελματικών κριτηρίων.

Γιατί ο Γιωτόπουλος αντιπροσώπευε τη στιβαρή δικαιοσύνη του λαϊκού κινήματος, που σε καθαρίζει όχι μόνο χωρίς τύψεις, αλλά και με την ικανοποίηση από πάνω ότι έτσι συμβάλλει στη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου, ενώ αυτοί οι καημένοι, οι κανονικοί δικαστές, ούτε ένα χαμένο κορμί που πήρε 17 ψυχές στον λαιμό του δεν μπορούν να χώσουν στη φυλακή για πάντα, όπως του αξίζει.

Για να σοβαρευτώ όμως, αν είχαμε μια Δημοκρατία που δεν ντρεπόταν να υπερασπιστεί τον εαυτό της από τους εχθρούς της, ο Γιωτόπουλος θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί όπως ακριβώς και ο δικτάτορας Παπαδόπουλος.

Εχουμε όμως την ψοφοδεή Δημοκρατία που μας αξίζει, οπότε όσο και αν αγανακτούμε με την αναπόφευκτη αποφυλάκιση του Γιωτόπουλου, όταν συμπληρώσει τα 25 χρόνια, ας το βουλώσουμε.

Βεβαίως είναι εχθρός της Δημοκρατίας ο Γιωτόπουλος, όμως δεν δικάστηκε ως εχθρός της Δημοκρατίας, αλλά ως ηθικός αυτουργός 17 δολοφονιών.

Η πολιτική διάσταση των εγκλημάτων του δεν απασχόλησε τη Δικαιοσύνη, άλλωστε δεν υπήρχαν οι σχετικοί νόμοι. Ούτε και θα μπορούσαν να υπάρξουν, άλλωστε, γιατί στην Ελλάδα η Αριστερά είναι θρησκεία.

Και ποιος είναι τόσο αθώος, ώστε να τα βάλει με την Αριστερά;

Κατ’ αρχάς, θα βρει μπροστά του τον Καραμανλή, τον Σαμαρά, τον Κακλαμάνη, τον Καμμένο κ.ά., όλα τα ιερά τέρατα της Δεξιάς.

Αν για κάτι ίσως έχει τύψεις ο Γιωτόπουλος, αυτό πρέπει να είναι…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΠΛΗΚΤΟΣ ΨΕΚΑΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τι θα πει «ψεκ»;

Σκίτσο του @CPapanikos για το Ελλάδα 24 (16/5/2026) pic.twitter.com/DYLs06mPAV

— ΕΛΛΑΔΑ 24 (@ellada24) May 16, 2026

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Εάν κάποιος μπλέκεται με την πολιτική, αυτό σημαίνει ότι οφείλει να είναι λογικός και χρήσιμος στο έθνος – αλλά, δεν αποκλείεται και η μικρή πιθανότητα να ανήκει ή να διολισθήσει ανεπαισθήτως στην κατηγορία ψεκ.

Και ψεκ είναι ο καθείς που πολιτεύεται μεν, αλλά αρχίζει να ίπταται εκτός ρεαλισμού, αληθών συσχετισμών ισχύος, αντίληψης των ορίων, περιθωρίων δράσης και κατάλληλου τάιμινγκ. Ψεκ είναι ο εκτός δεδομένων, εκτός προφανών και εδραίων δυνάμεων εντός των οποίων μπορεί να κινηθεί – ας πούμε, αν γίνει ελληνοτουρκική σύγκρουση και κάποιος πιστεύει ότι μπορούν να μας βοηθήσουν οι Παλαιστίνιοι, η Χαμάς και όχι οι Ισραηλινοί, ή είναι τυφλός, ή, είναι, προφανώς, ένας ψεκ.

Οπως οι προηγούμενοι που έτρεχαν να τους τυπώσει δραχμές ο Πούτιν, έψαχναν για ενέργεια στη Βενεζουέλα, στο Ιράν και στην Κίνα και θα έκαναν ντου στο νομισματοκοπείο, για να γίνουμε όλοι πλούσιοι.

Ηταν τόσο παχύνοες;

Μήπως ήταν απλώς ψεκ – ή, τουλάχιστον οι ενέργειές τους;

Και τι θα πει αυτό;

Θα πει, πως κατακυριευμένοι από την ψύχωση παρελθόντος ιδεολογήματος κι όντας εκτός τόπου και χρόνου, έκαναν ερμηνείες με ξεπερασμένα εργαλεία κι έβλεπαν τον κόσμο με τα μάτια ενός ανθρώπου του 1920-30.

Αρα δεν καταλάβαιναν γρυ από τη σύγχρονη πραγματικότητα, που τους ήρθε, βέβαια, αμέσως μετά, ως σιδερένια κατραπακιά, κατακέφαλα, και τους συνέφερε· για λίγο, δυστυχώς (έτσι τη γλιτώσαμε κι εμείς, στο παρά τρίχα). Για λίγο, όχι για πάντα, διότι η ιδεολογική ψύχωση είναι σαν το χούι, βγαίνει πρώτα η ψυχή και μετά αυτή (γι’ αυτό και αρκετοί του χώρου, όταν έρθει η ώρα, προτιμούν τη Ριτσώνα – όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά ίσως γιατί πιστεύουνε πως έτσι κάνουνε αντίσταση και μετά θάνατον).

Καμία αίσθηση ορίου: ο Επαναφορτιζόμενος για παράδειγμα, και κατά δήλωσή του, έγινε κομμουνιστής την ημέρα που έπεσε το Τείχος του Βερολίνου. Τότε πείστηκε ότι ο Στάλιν είχε δίκιο. Αν εκείνη τη μέρα κατέρρεε ο καπιταλισμός, τότε μπορεί να γινόταν δεξιός – κανείς δεν ξέρει. Μεγάλη πολιτική ευθυκρισία…

Ναι, αυτό θα πει εκτίμηση των συσχετισμών και γνώση της πραγματικότητας – ε, θα ρωτήσεις έπειτα, πώς να μην πάει μετά στον Ρώσο να του βγάλει δίφραγκα, να μη στέλνει τον ξάδερφο στους αγιατολάχ να εξασφαλίσει ενέργεια, και τον άλλονε, τον Παππά, στον Μαδούρο να φέρει κάνα κιλό καυσόξυλα; (Πετρέλαιο, δύσκολα).

Εδώ να θυμίσουμε τις μεγαλύτερες διαστάσεις του θέματος, δηλαδή ότι έχουμε τη σπάνια τύχη να ζούμε μεταξύ Γιωτόπουλου και αθώου Ακύλα, μεταξύ Επαναφορτιζόμενου, Πολάκη και Καρυστιανού, με κυρίαρχη την ιδέα ότι πάντα φταίνε οι άλλοι και ψάχνουμε για διασώστη. Κι ο αρχηγός της 17Ν, επειδή πουλούσε τροτσκισμό απ’ τα Lidl, πίστευε πως ψεκ είναι οι άλλοι και σίγουρα συνεχίζει να το πιστεύει.

Ή, ίσως, πίστευε στη θεωρία ότι αφού ο μπαμπάς είναι αρχιτέκτονας άρα πρέπει να γίνει κι ο γιος κι ο εγγονός. Που σημαίνει ότι επειδή ο πατέρας του ήτανε, κάποτε, τρότσκα, άρα έπρεπε και ο ίδιος να συνεχίσει την αριστερή παράδοση, θαρρείς και η ιδεολογία είναι είδος κληρονομημένου αγρού με ακτινίδια (τα γνωστά περί αριστερής ή δεξιάς οικογένειας που παράγει ανάλογους απογόνους, λες και βγαίνουνε ολόιδιοι από κάποια βιοτεχνία).

Δηλαδή εμένα που ο πατέρας μου ήτανε κομμουνιστής και η μάνα μου βασιλόφρων, έπρεπε να βγω κάτι κάπου στη μέση, ας πούμε κεντρώος, και να ψηφίζω, πλέον, ως ψεκ, Βασίλη Λεβέντη; Ποια είναι η εξίσωση;

Κάτι τέτοια ακούς από μερικούς και σου φεύγουνε τα παπούτσια. Και το θέμα διαρκώς επανέρχεται μεταλλασσόμενο: τώρα, προχθές, ήταν φανερές οι εκνεφώσεις ψεκ στης Καρυστιανού (άλλη μια που ντιλάρει ελπίδες-τσεβρέδες της λαϊκής) η οποία έβγαλε ένα λόγο που ήταν η αποθέωση της κοινοτοπίας και ο ορισμός του πολιτικού κλισέ – βέβαια, παρά τη βαρετή κατάσταση, έπεφτε χειροκρότημα προκάτ πάθους, διότι έπρεπε να παραχθεί και κλίμα ενθουσιασμού, όπως λέει ο Ντοστογιέφκσι, ο Τολστόι και μερικοί ψεκ Ρωσοπόντιοι.

Το γεγονός, δηλαδή, είναι πως κυκλοφορεί μπόλικο και ποικίλο σαλτάρισμα που θέλει να εκτονώσει, ή, να εκδικηθεί μέσω της πολιτικής.

Ψάχνει προσωπική δικαίωση μέσω του πολιτεύεσθαι όπου δεν υπάρχουν εξετάσεις και ΑΣΕΠ και ο πάσα εις μπορεί να εισέλθει και να αναζητήσει την παρηγοριά του αφορολόγητα, υποδυόμενος τον κοσμοδιορθωτή, αντί ενδεχομένως να πάει στον γιατρό και να πληρώνει ένα κάρο λεφτά.

Οι περισσότεροι προφανώς και δεν καταλαβαίνουνε γρι από πολιτική, αλλά ωστόσο επιμένουν να μας σώσουν, θωπεύοντας κατά βάθος τον ναρκισσισμό και την αυτοϊδέα μεγαλείου που έφτιαξαν προς ίδιαν χρήση.

Μακροπρόθεσμα οι πιο πολλοί καταλήγουν στην κατάθλιψη, διότι – είπαμε – τελικά, υπάρχει και η πραγματικότητα, που είναι άτεγκτη.

Το κλισέ τους, πάντα, είναι η σωτηρία ημών των άλλων – οι ενδιαφερόμενοι θέλουν να γίνουν νοσοκόμες ορόφου και μαμα-Τερέζες. Και παντού βλέπουνε  διεφθαρμένους και κλέφτες, ενώ αυτοί είναι οι πάλλευκοι νοσηλευτές με τη ρομφαία (ή, την πάπια) – άρα, ιδού, η πιο κοινή ασθένεια εν Ελλάδι και όχι μόνον:

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Από τον Βαρουφάκη στη Νεγρεπόντη

Αυτή είναι καθηγητρια οικονομικών η κάνω λάθος; Πάντως και ο φοίνικας είναι ακόμα πιο ισχυρός από τη δραχμή.

Πετάω ιδέες εγώ. pic.twitter.com/4WCQ4BbyWN

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) May 25, 2026

Το πιο ανατριχιαστικό είναι ότι αυτή είναι οικονομολόγος και υπήρξε πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Ούτε Ελληνικά δεν ξέρει. Τις "κλίμακες" τις λέει "διακλαδώσεις". Κατάντια. https://t.co/7y2bHYhf3L

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) May 24, 2026

 Toυ Κώστα Στούπα

Η οικονομική σύμβουλος της κας Καρυστιανού, η 92χρονη κα Νεγρεπόντη, ανέφερε σε τηλεοπτική εκπομπή πως το νέο κόμμα που δημιουργήθηκε στον απόηχο της οργής για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών δεν διαθέτει οικονομικό πρόγραμμα.

Το νεοϊδρυθέν κομματικό μόρφωμα, πάντως, στις δημοσκοπήσεις συγκεντρώνει έως και διψήφιο ποσοστό.

Κόμματα όπως αυτό της κας Καρυστιανού και της κας Νεγρεπόντη έχουν υψηλές πιθανότητες επιτυχίας, γιατί δεν απευθύνονται στη λογική, αλλά στο συναίσθημα, στον φθόνο και στην παθολογία του αυτοκτονικού ιδεασμού κοινωνικών κατηγοριών των σύγχρονων καταναλωτικών κοινωνιών.

Ο Ραούλ Βανεγκέμ, ένας από τους θεωρητικούς του Μάη του ’68, της εξέγερσης της γενιάς που περιέγραψε πολύ καλά ο Τζέιμς Ντιν στην ταινία «Επαναστάτης χωρίς αιτία», έγραφε πως δεν μας κάνει ένας κόσμος όπου ο κίνδυνος να πεθάνεις από την πείνα έχει υποκατασταθεί από τον κίνδυνο να πεθάνεις από πλήξη.

Ο Ντιν πέθανε στις 30 Σεπτεμβρίου 1955, σε ηλικία μόλις 24 ετών, σε τροχαίο δυστύχημα στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Οδηγούσε την αγαπημένη του Porsche με προορισμό αγώνα αυτοκινήτων στο Σαλίνας της Καλιφόρνια.

Οι σύγχρονοι άνθρωποι, προκειμένου το σώμα τους να κατακλυστεί από τις ορμόνες που εκλύονται από τον φόβο και την αίσθηση του κινδύνου - ορμόνες με τις οποίες το είδος επιβίωσε και εξελίχθηκε για εκατομμύρια χρόνια - κάνουν επικίνδυνα πράγματα. Τα ναρκωτικά, οι αγώνες ταχύτητας, ο χουλιγκανισμός και η τρομοκρατία είναι μερικά από αυτά.

Στις δημοκρατίες, η ανάδειξη «παλαβών» στην εξουσία αποτελεί άλλη μία έκφανση του κοινωνικού αυτοκτονικού ιδεασμού.

Ο Neil Postman περιέγραφε τη σύγχρονη δημοκρατία ως ένα σύστημα όπου οι πολίτες δεν ψηφίζουν πλέον κυρίως με βάση τη λογική επεξεργασία επιχειρημάτων, αλλά με βάση την εικόνα, το συναίσθημα και την ψυχαγωγική εντύπωση.

Στο γνωστό βιβλίο του Amusing Ourselves to Death («Διασκέδαση μέχρι θανάτου») υποστήριζε ότι η τηλεοπτική κουλτούρα μετέτρεψε την πολιτική σε μορφή θεάματος. Ο πολιτικός δεν χρειάζεται απαραίτητα να έχει το καλύτερο πρόγραμμα ή την πιο συνεκτική σκέψη, αλλά να φαίνεται άνετος στην οθόνη, να μιλά με σύντομα συνθήματα, να προκαλεί συναίσθημα και να κρατά αμείωτη την προσοχή του κοινού.

 

Ο Πόστμαν πίστευε ότι στις σύγχρονες δημοκρατίες οι πολίτες συχνά ψηφίζουν όπως επιλέγουν προϊόντα: με κριτήρια εικόνας, συμπάθειας και ταύτισης.

Αν αυτά που επισημαίνει ο Πόστμαν αφορούσαν την τηλεοπτική κουλτούρα, στην εποχή της κουλτούρας των κοινωνικών δικτύων το φαινόμενο έχει πολλαπλασιαστεί.

Άλλο χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της εποχής είναι ο Γιάνης Βαρουφάκης ο οποίος ανέφερε πριν από λίγες μέρες, σε συνέντευξή του, πως η κοινωνία που ονειρεύεται μοιάζει με εκείνη του Star Trek, ως παράδειγμα μιας μετακαπιταλιστικής κοινωνίας που τον εμπνέει πολιτικά και φιλοσοφικά.

Το Star Trek κατά Βαρουφάκη παρουσιάζει μια κοινωνία όπου δεν υπάρχει χρήμα, δεν υπάρχουν αγορές με τη σημερινή έννοια και η τεχνολογία επιτρέπει στους ανθρώπους να εργάζονται περισσότερο για τη δημιουργία και τη γνώση παρά για την επιβίωση.

Θα έπρεπε, ίσως, κάποιος να του εξηγήσει πως πρόκειται για μια σειρά την οποία κάποιος χρηματοδοτεί για να γυριστεί, με σκοπό να αποδώσει κέρδος…

Η υπερβολική αίσθηση ασφάλειας και του δεδομένου της ευημερίας των πολιτών των μεταβιομηχανικών δημοκρατιών του οδηγεί σε ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Βραβείο Κουβέλη!

Λαέ μου.... pic.twitter.com/6lCxEtad93

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) May 22, 2026

Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ 

Είχα προτείνει την καθιέρωση του "Βραβείου Κουβέλη" που θα απονέμεται στον/στην/στο πολιτικό με τις πιο ασαφείς απόψεις, αυτές που προσπαθούν να μη χαλάσουν κανενός τη ζαχαρένια, στον δρόμο που χάραξε ο ανυπέρβλητος μπάρμπα-Φώτης.  

Νομίζω ότι η παρακάτω δήλωση για το μεταναστευτικό, της κυριούλας που χειροκροτάει τον εαυτό της, χτυπάει χρυσό μετάλλιο:
« Το μεταναστευτικό είναι κάτι που φαίνεται να έχει πολύ βάθος. Θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με σοβαρότητα. Να υπάρξει μια πιο άμεση εμπλοκή, να βοηθήσει τις χώρες της Μεσογείου. Πρέπει να δούμε τον τρόπο λειτουργίας των ΜΚΟ. Και θα πρέπει να πατά σε δύο πυλώνες. Το ένα είναι το δημοκρατικό καθήκον να υπερασπιζόμαστε τα συμφέροντα της χώρας και να φυλάσσουμε τα σύνορα. Ένα σοβαρό κράτος δεν είναι ένα κράτος που δεν ξέρει ποιος περνά τα σύνορα. Και από την άλλη, στηρίζουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα. Οι θάλασσές μας δεν μπορούν να γίνονται υγροί τάφοι. Αν κινδυνεύει κάποιος θα διασώζεται και μετά θα γίνεται ό,τι προβλέπει ο νόμος».
 

Υπάρχει όμως και καλύτερο! 

Η ερώτηση ήταν τι θα απαντούσε σε ένα πολίτη για την ακρίβεια. 

Και η βαρυσήμαντη δήλωση: «Θα του απαντούσα ότι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Τότε, που της έλειπε το … οξυγόνο της ματαιοδοξίας

Η κυρά Μαριώ @mkaristianou αναρωτιέται για τις δαπάνες του Μαξίμου όταν όλα είναι αναρτημένα στη Διαύγεια και ακολουθούν ότι ο νόμος προβλέπει για την στελέχωση του πρωθυπουργικού γραφείου. Δεν δείχνει όμως την ίδια αγωνία να μας αποκαλύψει αυτή τα έσοδά της, τους χορηγούς της… pic.twitter.com/Ze29Ubk2zM

— GiorgioP74 (@GP_74_) June 3, 2026

  

 Tης ΧΑΡΙΚΛΕΙΑΣ ΝΤΕΡΜΑΝΑΚΗ

Καρυστιάνιες απορίες!

Θέλει το γατόνι να πιάσει στα πράσα τον κλέφτη τον Κυριάκο και θα τον ρωτήσει λέει.

“Ποια είναι τα οικονομικά της χώρας οέο; Τι μου κρύβετε πανούργε:”

"Βέβαια, γιατί εγώ έχω σκοπό να βάζω σκούπα μόνη μου, να μαγειρεύω και να βάζω πλυντήριο. Όχι όπως τώρα πού πληρώνουν για όλα. "🤣🤣🤣🤣 pic.twitter.com/zTrds7bvWX

— Τάκης (@jsuIvUNFc6JnBTZ) June 4, 2026

 

Αυτό με την ΑΑΔΕ δεν το κατάλαβα εγώ η άσχετη.

Wannabe πρωθυπουργός λοιπόν και δεν γνωρίζει ότι τα επίσημα οικονομικά στοιχεία της Ελλάδας δημοσιεύονται στις ιστοσελίδες της ΕΛΣΤΑΤ, του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και της Τράπεζας της Ελλάδος.

Κι αναρωτιέμαι, μετά από όλες αυτές τις λαϊκίστικες πομφόλυγες, θα βρεθεί κάποιος να της πει ότι ...

 

Υπαρκτού ξυλολιοκίνητου σουργελοποιημένου Καρυστιανισμού κωμωδία

Με την εξωτερική μας πολιτική δεν θα παίζουμε παιχνίδια.
Εντυπωσιακή η έλλειψη αυτογνωσίας αλλά φταίνε και όσοι σε έπεισαν για δικά τους συμφέροντα ότι κάνεις για το ρολο.
Αυτά που λες δεν είναι τραγελαφικά, θλιβερά είναι.#Καρυστιανου pic.twitter.com/nTaYpowuVH

— MARIA ORFANIDOU (@destiny48245n) June 11, 2026

Καρυστιανού για εθνικά:
" Όταν πας να συζητήσεις με Τουρκία θα πρέπει να κάνεις ψυχανάλυση των ανθρώπων με τους οποίους θα βρεθείς"

Βασικά ψυχνάλυση θέλουν οι ψηφοφόροι σου 😅 pic.twitter.com/0IwY1N1Hgc

— Déjà vu (@DejaLogic) June 10, 2026

Όταν πας να συζητήσεις με Τουρκία θα πρέπει να κάνεις ψυχανάλυση των ανθρώπων με τους οποίους θα βρεθείςhttps://t.co/rwclWokjKj#καρυστιανου pic.twitter.com/aqtyNSNiNw

— Greece2day.org (@Greece2day_org) June 10, 2026

Καρυστιανού
Στη φάρετρα της εξωτερικής πολιτικής, εντάσσουμε όπλα όπως κάρτες ταρω,χειρομαντεία,ανάγνωση φλιτζανιού και ωροσκόπιο

— Leonidas ToEat ♎☘🇬🇷🇬🇧 (@AnAthenianToLDN) June 11, 2026

Μιλώντας για ψυχανάλυση, μήπως θα ήταν μια καλή ιδέα να ξεκινήσει η ίδια ;
Just saying 😎 #τι_ζουμε_με_δαυτη #καρυστιανού pic.twitter.com/eKapzCevt0

— Bit the 🇬🇷 and only blue 💙 🇬🇷🇬🇷 (@sivleda) June 11, 2026

Καρυστιανού: Θα συζητήσουμε
τα 12 Ν.Μ. Με την Τουρκία! #καρυστιανου #τουρκια #μητσοτακης pic.twitter.com/MjVIuT1eUN

— Βασίλειος Καρυπίδης (@vaskaripidis) June 10, 2026

Σκέψη και έκφραση νηπιακή, αλλά θέλει αυτοδυναμία. Να την πάρει. Έχει βούληση αφού. Ετελείωσε.... ! #καρυστιανιου pic.twitter.com/vcFi7eWZb1

— Τσούχτρα (@OStergioudi) June 11, 2026

Ακούς Καρυστιανού να μιλά για εθνικά και νομίζεις ότι βλέπεις θεατρική πρόβα χωρίς σκηνικό: πολύ μέικ-απ, μηδέν υπόσταση. Κάθε της φράση έχει την αμεσότητα του συνθήματος αφίσας — σύντομη, εντυπωσιακή και εντελώς χωρίς περιεχόμενο.Το πιο αστείο; Η αυτοπεποίθησή της. pic.twitter.com/T6FSGM3d9a

— Approach (@ApproachNemesis) June 10, 2026

Όσοι σκέφτεστε να «τιμήσετε» την καθοδηγούμενη από την Σύρια μοναχή, να θυμάστε ότι η εν λόγω ψήφισε ΟΧΙ στο δημοψήφισμα κι ίσως ήταν μια εξ´ αυτών:#Καρυστιανού
pic.twitter.com/fpQ5naeHOy pic.twitter.com/IIPdwiKaSs

— Giorgos_K.K. (@gio_Kk23) June 7, 2026

12 Iουνίου: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

 

Aυτό το έγκλημα θα βρεθούν ποτέ κάποιοι να το σταματήσουν?

 

 

 

Σαν σήμερα (12/6/ΧΧΧΧ)

 

1897: Ο Καρλ Έλσενερ λαμβάνει δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για τον περίφημο "ελβετικό" πολυσουγιά

1965: Παρουσιάζεται η θεωρία του Μπινγκ Μπανγκ για τη δημιουργία του σύμπαντος.

1991: Ο Μπόρις Γέλτσιν εκλέγεται πρόεδρος της Ρωσίας. Είναι ο πρώτος εκλεγμένος ηγέτης στη χιλιετή ιστορία της χώρας.

1929: Γεννιέται η Άννα Φρανκ, γερμανοεβραία, γνωστή για το Ημερολόγιό της.

1798: Στραγγαλίζεται απο Οθωμανούς σε φυλακή του Βελιγραδίου ο Ρήγας Φεραίος, πρόδρομος και πρωτεργάτης του Νεοελληνικού Διαφωτισμού.

2013: Πεθαίνει ο πρωταθλητής του κανοε καγιακ Ανδρέας Κιλιγκαρίδης

2016 Φευγει  από τη ζωή από ανακοπή καρδιάς  η ηθοποιός,Γεωργία Αποστόλου, στην ηλικία των 43 ετών  

2017: Έφυγε σε ηλικία 75 ετών νικημένη από τον καρκίνο η ηθοποιός Καίτη Παπανίκα. 

2020 Πεθαίνει σε ηλικία 67 ετών μετά από 2ετή μάχη με τον καρκίνο , ο επιχειρηματίας Γιάννης Χόντος ιδρυτής της αλυσίδας καταστημάτων Hondos  Center

 

 

 

 

 

2023 Πέθανε σε ηλικία 86 ετών ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι  O Ιταλός πρώην πρωθυπουργός και επιχειρηματίας Σίλβιο Μπερλουσκόνι είχε γεννηθεί στο Μιλάνο στις 29 Σεπτεμβρίου του 1936.

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Ο Ταγίπ στο ντιβάνι της Μαρίας

Ακολουθεί το σχέδιο της κυρά-Μαρίας για τα εθνικά θέματα:

«Πες μου Ταγίπ, πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια; Σε χτυπούσε ο πατέρας σου; Σου έφτιαχνε η μαμά σου μόνο μπάμιες; Πως συνδέονται τα παραπάνω, με την εχθρότητα σου προς την Ελλάδα;»

🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡 pic.twitter.com/56DC16uaBV

— Johnny Hoston (@Johnnyhoston_2) June 10, 2026

"μισό λεπτό Ταγίπ, πριν κάνεις απόβαση στο Καστελλόριζο θέλω να πας πιιιιίσω στην παιδική σου ηλικία." https://t.co/PbMlVAv4Nv pic.twitter.com/PLLQ1XLWhk

— τάσος (@kostasos) June 10, 2026

Πορτοσάλτε: Σήμερα ο Κασιμάτης έχει άρθρο “Ο Ερντογάν στο ντιβάνι της Μαρίας”. Το κυρίαρχο από τη συνέντευξη Καρυστιανού είναι πριν τις συζητήσεις Ελλάδας – Τουρκίας να περνούν από ψυχανάλυση οι Τούρκοι. pic.twitter.com/Vg0Jn5qVHR

— ΕΛΛΑΔΑ 24 (@ellada24) June 11, 2026

 Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Τι σας είχα υποσχεθεί;  

Το σόου του καλοκαιριού αρχίζει επιτέλους! Η Μαρία ανοίγει τα χαρτιά της και ξεκινά από την εξωτερική πολιτική.

Το πρώτο που επισημαίνει, αναφερόμενη ειδικά στα ελληνοτουρκικά, είναι ότι στα θέματα αυτά πρέπει να υπάρχει «μια γραμμή που δεν θα αλλάζει, ένα υπουργείο που δεν θα αλλάζει».  

Καλή ιδέα, διότι μειώνεις δραστικά το κόστος της εξωτερικής πολιτικής, όταν τίποτα δεν αλλάζει. Εχεις τον τυφλοσούρτη και βάσει αυτού πηγαίνεις. Δεν χρειάζεται κιόλας να έχουμε έξυπνους διπλωμάτες, αυτή τη δουλειά θα μπορούν να την κάνουν και οι χαζοί. Επομένως, εξουδετερώνεται η διάκριση μεταξύ βλακός και έξυπνου και βγαίνει κερδισμένη η ισότητα.  

Ομως, είναι ανέφικτο, διότι η ρημάδα η πραγματικότητα αλλάζει χωρίς να ρωτάει ούτε την πρόεδρο ούτε κανέναν μας. (Ούτε τη γερόντισσα Ακυλίνα ρωτάει, αφού άλλωστε η πραγματικότητα δεν ομιλεί την Αραμαϊκή…)

Συνεπώς, η εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να είναι χαραγμένη σε μάρμαρο. Εκτός βέβαια, αν η κ. Καρυστιανού σκοπεύει ως πρωθυπουργός να δημιουργήσει ένα υπουργείο Πραγματικότητας, το οποίο θα ευθυγραμμίζει αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο γύρω μας με αυτά που θέλουμε εμείς. Ισως αυτό να έχει στον νου της και να το φυλάει για έκπληξη καθώς θα κλιμακώνεται η προεκλογική εκστρατεία της. 

Πάντως, τον λόγο, για τον οποίον θεωρεί επιβεβλημένη τη μονιμότητα της γραμμής, τον συνοψίζει ως εξής: «Τα δικαιώματα της χώρας είναι πάνω από τις ζωές μας»!  

Είναι μια θέση τολμηρή, την οποία πολλοί – τι λέω; Ολοι μας – την υποστηρίζουμε ενθέρμως! Υπό την προϋπόθεση, ασφαλώς, ότι θα ισχύει για τους άλλους και δεν αφορά τη ζωούλα μας και τις ζωές των δικών μας. Για τους άλλους, ναι. Από εμένα τουλάχιστον, ουδέν πρόβλημα. Στηρίζω!

Ως προς την αναπόφευκτη διαδικασία της διαπραγμάτευσης με τη γείτονα, εκεί η κ. Καρυστιανού πρωτοπορεί. Δίνει μεγάλη σημασία – και πολύ σωστά – στην προετοιμασία, για την οποία λέει ότι χρειάζεται «ακόμα και να έχεις κάνει ψυχανάλυση των ανθρώπων με τους οποίους θα βρεθείς». 

Φοβερή ιδέα, δεν το συζητώ!  

Μας προσφέρει δύο τεράστια πλεονεκτήματα: 

Πρώτον, μαθαίνουμε εκ των προτέρων όλα τα μυστικά τους. 

Δεύτερον, μπορούμε ανά πάσα στιγμή, εφόσον το επιβάλλει το συμφέρον μας, να διακόψουμε τη διαπραγμάτευση, επικαλούμενοι τους ψυχαναλυτές (που θα είμαστε εμείς οι ίδιοι, σημειωτέον): «Λάβαμε χθες μια επιστολή από την ψυχαναλύτρια του κ. Ερντογάν, με την οποία μας ενημερώνει ότι ο ασθενής έχασε όλες τις προγραμματισμένες συνεδρίες του Μαΐου και, επίσης, δεν έχει εξοφλήσει τον λογαριασμό του από τον περασμένο Φεβρουάριο. Ως εκ τούτου, είμαστε υποχρεωμένοι να αποχωρήσουμε» κ.λπ., κ.λπ.

Η υπέροχη ιδέα, όμως, σκοντάφτει σε δύο σημεία: 

Πρώτον, πρέπει να αποκτήσει ειδικότητα ψυχαναλυτή η κ. Καρυστιανού. Γιατί ποιον άλλον θα μπορούσαμε να εμπιστευθούμε; 

 Αυτό θα πάρει πολλά χρόνια, καθώς πρέπει πρώτα να αποκτήσει ειδικότητα ψυχιάτρου και μετά να εκπαιδευτεί στην ψυχανάλυση, δηλαδή τρέχα γύρευε. 

Δεύτερον, ο Ερντογάν, ο υπουργός του των Εξωτερικών και οι κορυφαίοι διπλωμάτες της Τουρκίας πρέπει να δεχθούν οικειοθελώς να ξαπλώσουν στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή και δεν το βλέπω πιθανό.  

Εύκολα φαντάζομαι την κ. Καρυστιανού σταυροπόδι στην πολυθρόνα, με ύφος σοβαρό, τις σημειώσεις της για τον ασθενή ανοιχτές μπροστά της, το μολύβι στο χέρι και το γυαλί μισοκατεβασμένο. Δύσκολα όμως φαντάζομαι στο ντιβάνι μπροστά της να είναι ξαπλωμένος ο Ερντι και να μιλάει στον τοίχο για τα τραύματα της παιδικής ηλικίας του.

Εν πάση περιπτώσει, εφόσον έχουμε κάνει ψυχανάλυση στους συνομιλητές μας, οτιδήποτε κάτω από το 80% της ατζέντας μας θα θεωρείται αποτυχία. Ο πήχης της επιτυχίας λοιπόν για την κ. Καρυστιανού τίθεται στην εκπλήρωση του 80% των θεμάτων που βάζουμε στην ατζέντα μας. Αυτό σημαίνει ότι θα επιτρέψουμε στους Τουρκαλάδες να κρατήσουν την Κωνσταντινούπολη. Αλλωστε, δεν μας συμφέρει να την πάρουμε, γιατί αμέσως οι Ελληνες θα γίνουμε μειονότητα στην Ελλάδα, με την πλειοψηφία του πληθυσμού να είναι Τούρκοι – σωστά;

Εκεί που με μπερδεύει η κ. Καρυστιανού είναι όταν λέει ότι «όλα είναι θέμα συζήτησης»! 

Στα όλα περιλαμβάνει και τα 12 μίλια και τη συνδιαχείριση του Αιγαίου, που ζητούν οι Τούρκοι. 

Για να το πω στη γλώσσα του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου, όταν η κ. Καρυστιανού λέει «όλα», εννοεί «τα πάντα όλλλα» (με το λάμδα τριπλό και παχύ). 

Δεν έχει ενδοιασμό να συζητήσει οτιδήποτε με τους Τούρκους. 

Το μόνο που την ανησυχεί είναι ότι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Χρειαζόμαστε στα σίγουρα ομαδική ψυχοθεραπεία

Κβαντική ψυχανάλυση; pic.twitter.com/OuJQe72oFZ

— Γκρου 🇪🇺🇺🇦 (@OratiosPoulos) June 10, 2026

 Του ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

Η κυρία Καρυστιανού άρχισε, επιτέλους, να μιλάει κι αυτό είναι χρήσιμο. 

Ρωτήθηκε για την ακρίβεια, αλλά δεν μας είπε πώς θα ρίξουμε την τιμή του βερίκοκου.  

Η λύση κατά Μαρίας Ευαγγέλιο είναι ότι χρειάζεται να έχουμε πολιτική βούληση. Και ο κύριος Τάκης έχει από δαύτη, Μαρία, αλλά δεν! 

Μίλησε και για τα ελληνοτουρκικά και σημείωσε ότι πριν την συνάντηση (με τους Τουρκους) θα πρέπει να έχουμε κάνει πριν μία ψυχανάλυση των συνομιλητών μας. Σε αυτό με την ψυχανάλυση τείνω να συμφωνήσω. Σε ποιους χρειάζεται βρίσκεται η πιθανή διαφωνία…

Η κυρία Καρυστιανού συγκεντρώνει αυτήν τη στιγμή υψηλά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις και παλεύει στήθος με στήθος με το ΠΑΣΟΚ για την τρίτη θέση. Ορισμένες εκτιμήσεις, όμως, την θέλουν ακόμη υψηλότερα από το 10% - 12% που την βρίσκουν σήμερα οι ερευνητές. Κι αυτό διότι η Μαρία Καρυστιανού είναι η εκλεκτή ενός κοινού που δεν εκδηλώνεται στις δημοσκοπήσεις και το οποίο είχε στο παρελθόν κάνει την έκπληξη με την Νίκη, αλλά με τους ΑΝΕΛ. Θρησκευτικά σωματεία, παλαιοημερολογίτες και λοιποί «διαμεσολαβητές» της Θείας Παρουσίας στον κόσμο μας, έχουν το δικό τους κοινό και τους δικούς τους κώδικες επικοινωνίας και συμπεριφοράς.

Η κυρία Καρυστιανού δεν μας λέει αν είναι δεξιά ή αριστερή. Η αλήθεια είναι ότι πολλά κόμματα στην Ευρώπη αυτν τη στιγμή προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο βασικός διαχωρισμός δεν είναι πλέον δεξιά-αριστερά, αλλά λαός-ελίτ, πατριώτες-παγκοσμιοποιητές, σύστημα- αντισύστημα κ.λπ. Και από καθαρή σύμπτωση αυτά τα κόμματα αισθάνονται πιο «άνετα» σε μια αίθουσα με τον Βλαδίμηρο Πούτιν απ’ ότι με αυτά τα γεράκια του ΝΑΤΟ. Προς Θεού! Δεν λέμε ότι η Μαρία Καρυστιανού είναι οπαδός του Βλαδίμηρου. Κατά πάσα πιθανότητα ούτε και ο Θανάσης Αυγερινός είναι απ΄αυτό (οπαδός του Πούτιν). Το τι ακριβώς είναι ψάχνουμε να βρούμε, αλλά μάλλον θα απογοητευτούμε.  

Η Μαρία Καρυστιανού δεν «αποκαλύπτεται». Όχι γιατί δεν έχει θέσεις, αλλά διότι αυτές μπορεί και να τρομάξουν, ακόμη και τους πιο πιστούς του παλαιού ημερολογίου που έχουν στη μία τσέπη το ευαγγέλιο και στο άλλο τον προστάτη της Ορθοδοξίας Βλαδίμηρο…

Ρωτήθηκε, λοιπόν, για τα ελληνοτουρκικά και για την ακρίβεια. Για την ακρίβεια καταλάβαμε ότι είναι αρκετό να έχει κανείς πολιτική βούληση, να την βλέπουν τα κολοκυθάκια και οι ντομάτες και να κατρακυλάνε οι τιμές τους στο ράφι του σούπερ - μάρκετ, του μανάβη και της λαϊκής. 

Προφανώς το ίδιο θα απαντά σε κάθε θέμα. Ή θα μπορούσε να απαντά σε κάθε τι την ρωτάνε:  

Τι λέτε για αυτό; Είναι θέμα πολιτική βούλησης. 

Για το άλλο; Είναι θέμα πολιτικής βούλησης; 

Τι θα κάνετε αύριο; Είναι θέμα πολιτικής βούλησης.  

Κι όλο αυτό κρύβει μια «σοφία». Όταν είπε ξεκάθαρα τις απόψεις της για τις αμβλώσεις δυσαρέστησε αρκετό κόσμο. Όταν πήγε να το ισορροπήσει στη συνέχεια με τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, δυσαρέστησε τους άλλους μισούς. Οπότε, πιο λίγες απώλειες θα έχει αυτή η ριμάδα η πολιτική βούληση. Η οποία είναι σαν τον αέρα ένα πράγμα. Δεν πιάνεται! Άντε να αποδείξεις ότι έχει κάποιος ή δεν έχει την βούληση.

Το πιο «ακραίο» πάντως ήταν η απάντησή της για τα ελληνοτουρκικά: «Όταν πας να συζητήσεις με την Τουρκία, θα πρέπει να ξέρεις πολύ καλά τι θέλεις εσύ, τι θέλει ο άλλος και να έχεις κάνει και μια ψυχανάλυση των ανθρώπων με τους οποίους θα βρεθείς». Αυτά είπε. Βγάλτε εσείς τώρα άκρη.  

Μιλάμε για το τρίτο ή τέταρτο κόμμα, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το οποίο και φιλοδοξεί να γίνει κυβέρνηση. Να γίνει, δηλαδή, πρώτο και αυτοδύναμο.  

Τι ήθελε, λοιπόν, να πει η κυρία Καρυστιανού;  

Δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι θα έπρεπε να υποχρεώσουμε πριν το ραντεβού τον Ταγίπ Ερντογάν να καθίσει στο κρεβάτι του ψυχαναλυτή. Προφανώς ήθελε να μας πει ότι χρειάζεται να έχουμε ψυχολογήσει καλά τον αντίπαλο. Λέμε προφανώς, διότι δεν ξέρεις καμιά φορά. Μπορεί και να το εννοεί. Ρωτάμε, όμως, κάθε ψηφοφόρο της: «καταλαβαίνετε τι πάτε να κάνετε»;

Δεν αποκλείουμε το ενδεχόμενο η κυρία Καρυστιανού να είναι ακόμη και δεύτερο κόμμα. Και δεν ξέρει κανείς πώς μπορούν να εξελιχτούν πλέον τα πράγματα μεταξύ πρώτης και δεύτερης Κυριακής. Υπάρχουν και άλλα κόμματα με τα «χρώματα» της κυρίας Καρυστιανού. Και δεν αποκλείεται...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» και ο Πορφύρης ο Πέτροβιτς (Πώς η παρέα της κ. Καρυστιανού θα οδηγήσει τον Ρασκόλνικοφ στη Σιβηρία)

Έχω μια γειτόνισσα που πριν από πέντε χρόνια έχασε το παιδί της από καρκίνο, σε ηλικία μόλις 30 ετών, και από τότε δεν έχει βγάλει τα μαύρα. Πρόσφατα την άκουσα να λέει ότι εκείνη και ο άντρας γυρνάνε στο σπίτι σαν φαντάσματα, ξυπνούν τα βράδια και κλαίνε. pic.twitter.com/G3x1leG5oi

— Costas Eponymous 🇪🇺🇬🇷 🇺🇦 (@Greekprn) May 31, 2026

Σταματησαν να σου δινουν συλλυπητήρια; #καρυστιανού #androulakis pic.twitter.com/QRo0Kp5o00

— ΚΟΥΚΛΑΡΑ (@KOUKLARA1234) June 9, 2026

 

Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Η ίδρυση του κόμματος «της Μαρίας Καρυστιανού» (το οικογενειακό επίθετο αποτελεί μέρος του κομματικού ονόματος) μοιάζει με το άνοιγμα ενός ψιλικατζίδικου από εκείνα τα κακοφωτισμένα, που πουλάνε ευτελή, άχρηστα και ανθυγιεινά προϊόντα. Αν και πολλοί δημοσιογράφοι, ανεύθυνοι και επιρρεπείς σε φληναφήματα, επαναλαμβάνουν τα περί «δικαιώματος ίδρυσης κόμματος στο πλαίσιο της δημοκρατίας», υπονοώντας ότι η δημιουργία «νέων» κομμάτων συνεπάγεται αναζωογόνηση του δημοκρατικού συστήματος, ο πολυκομματισμός στη χώρα μας δείχνει την πεισματική μας ανωριμότητα και καθυστέρηση.

Ο καθένας στην Ελλάδα μπορεί να διοχετεύσει την οργή του, τα προσωπικά του βάσανα και τα συμπλέγματά του στην πολιτική —που δεν είναι ακριβώς πολιτική· είναι ερασιτεχνισμός σε συνδυασμό με μεγαλομανία και έλλειψη αυτογνωσίας.

Είμαστε μπαλωματήδες και σκιτζήδες, προσκολλημένοι στο παρελθόν πριν από την ειδίκευση, πριν από τον οργανωμένο καταμερισμό της εργασίας —ακόμα και οι επονομαζόμενοι φασαίοι, ιδιαίτερα αυτοί, δεν αντιλαμβάνονται πόσο παλιά και ξεπερασμένη είναι η «φάση» με την οποία συντονίζονται.

Κόμματα σαν αυτό της κ. Καρυστιανού κάνουν λόγο για «αποκατάσταση της δημοκρατίας» και για «καταπολέμηση των καρτέλ», λες και ζούμε σε κάποια λατινοαμερικανική μπανανία της δεκαετίας του 1970· υπόσχονται δημοψηφίσματα σε μια εποχή όπου μόνο οι πολιτικά αναλφάβητοι εξισώνουν τα δημοψηφίσματα με τη διεύρυνση της δημοκρατίας.

Στην πραγματικότητα, το κόμμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» είναι προϊόν εκμετάλλευσης: μια μητέρα που έχασε το παιδί της σε δυστύχημα, οφειλόμενο σε κρατική, επιχειρηματική και ατομική αμέλεια, ενδύεται, ως θύμα του Συστήματος, με ηθικό πλεονέκτημα και εκπροσωπεί τους εξοργισμένους, πολλοί εκ των οποίων έχουν εξοργιστεί για αιτίες που ελάχιστα σχετίζονται με την πολιτική. Αλλά, εδώ και δεκαετίες, έχει επικρατήσει η ιδέα ότι όλα είναι πολιτική· κι ότι όλα μας τα προβλήματα θα τα λύσει η «σωστή πολιτική».

Στην περίπτωση του κόμματος της κ. Καρυστιανού, σωστή πολιτική φαίνεται να είναι ένα νοικοκυρίστικο όραμα στο οποίο περιλαμβάνονται οι εξαγγελίες όλων των κομμάτων, όλων των εποχών —κι όμως, η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» πιστεύει ότι πρωτοτυπεί.

Κάθε άλλο: η γλώσσα, τα συνθήματα, το λαϊκιστικό ύφος («αξίζουμε καλύτερη χώρα»), οι καταγγελίες, η συχνή αναφορά στο Σύστημα —ένας όρος που δεν σημαίνει απολύτως τίποτα— και οι αφόρητες γενικολογίες ακούγονται ξανά και ξανά, χρόνια και χρόνια· απλώς, οι παλιότεροι τείνουν να ξεχνούν και οι νεότεροι δεν ξέρουν. Αλλά βεβαίως, αν θέλουμε να ζούμε έτσι, μονίμως αγανακτισμένοι, με τις πιο εξεζητημένες θεωρίες συνωμοσίας να συνοδεύουν την πρόσληψη της πραγματικότητας, και σταθερά απέναντι σε έναν αόρατο εχθρό που εκφράζεται με το «αυτοί» έναντι του «εμείς», κανείς δεν μπορεί να μας εμποδίσει. Ούτε να μας βοηθήσει μπορεί.

Το νέο κόμμα δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον. Δεν έχει προσελκύσει στελέχη με πολιτική πείρα, δεν έχει καμιά φρεσκάδα· είναι η θλιβερή εξέλιξη ενός προσωπικού πένθους. Δεν έχει καν το προσόν που διαφημίζεται ως «καθαρότητα»· ούτε κάποια ιδέα για τη διακυβέρνηση, για τη διπλωματία, για τις διεθνείς σχέσεις. Η πολιτική δεν ασκείται με περιστέρια που φτεροκοπάνε, ούτε με μαύρα τριαντάφυλλα γνωστών designers, ούτε με αναφορές στο «Έγκλημα και τιμωρία» του Ντοστογέφσκι —το οποίο δεν έχει καμία, μα καμία, αντιστοιχία με την πολιτική διαφθορά και την αρμόζουσα τιμωρία της.

Εκτός αν το «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δεν φιλοδοξεί μόνο να παίξει τον ρόλο του Πορφύρη Πέτροβιτς, που οδηγεί τον Ρασκόλνικοφ στην ομολογία, αλλα και να υπογραμμίσει τον σεβασμό στη ρωσική ψυχή. Η οποία, ωστόσο, σύμφωνα με τον Ντοστογέφσκι, δεν περιορίζεται στην εγγενή ανάγκη για ταλαιπωρία και πόνο, αλλά μπορεί να αγγίξει τον πάτο της εξαχρείωσης, του εγκλήματος και του μηδενισμού. Εξάλλου, η πολιτική δεν ασκείται με δηλώσεις υψηλής ευαισθησίας («ενσυναίσθηση»!) ούτε με αμφισβήτηση των υπαρχόντων νόμων —οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, συγκροτούν ένα απαραίτητο σύστημα, που, όχι μόνον δεν πρέπει να γκρεμίσουμε, αλλά, αντιθέτως, να βελτιώσουμε και να ενισχύσουμε.

Με λίγα λόγια, η εμφάνιση του εν λόγω νέου κόμματος, μετά τη συγκέντρωση οπαδών και φιλοθεάμονος κοινού στη Θεσσαλονίκη, μαρτυρεί περισσότερο αναπαλαίωση παρά ανανέωση: οπισθοδρομικό ιδίωμα μαζί με απλοϊκές αναλύσεις που μπορούν να ικανοποιήσουν αναρχικούς, θρησκευομένους, εθνικιστές, πουριτανούς και γενικότερα όποιους μουντζώνουν, ως μέρος της παραδοσιακής ελληνικής συμπεριφοράς, όλους τους κυβερνώντες, τους πολιτικούς και τους ειρωνικά οριζόμενους ως «πολιτικολογούντες».

Όμως οι μούντζες δεν λύνουν τα ζητήματα της κοινωνικής συνοχής και του σεβασμού στους θεσμούς· δεν αντιμετωπίζουν τα προβλήματα στους τομείς της οικονομίας, της εργασίας, της παιδείας, της υγείας, της εγκληματικότητας, των σχέσεων με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, της διατήρησης της δίκαιης ειρήνης, των διμερών και διεθνών ισορροπιών.

Μπορεί κανείς να φανταστεί την παρέα της κ. Καρυστιανού να διαχειρίζεται υποθέσεις του κράτους;

Γνωρίζουν αυτά τα άτομα τι είναι το δημοκρατικό πολίτευμα και το περιβόητο «κράτος δικαίου»;

Νομίζω ότι, με τόσο νεφελώδη ιδέα περί δημοκρατίας και εθνικής κυριαρχίας, η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δεν θα αργήσει να τσακιστεί στον τοίχο της καθημερινότητας: αν πιστεύουμε ότι η πολιτική είναι εύκολη τέχνη, κάτι σαν μαστόρεμα Do it Yourself, κι ότι μπορεί να τη φέρει εις πέρας οποιοσδήποτε υπό τον όρον να είναι «καθαρός» και να έχει καλές προθέσεις, επιδεικνύουμε πλήρη άγνοια της ιστορίας.

Το κόμμα της κ. Καρυστιανού δείχνει…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: «…Πάνω στη σκηνή η σύγχρονη Κρουέλα ντε Βιλ της “υποπολιτικής”»

« Στον καθρέφτη μου κοιτιέμαι και από μόνη μου αγαπιέμαι»

💃 pic.twitter.com/0f8kXkLDio

— Sina katsarou (@sinakatsarou) May 22, 2026

 

Της Χαρίκλειας Ντερμανάκη

Κι έφτασε η στιγμή, που μας … επιτρέπεται επισήμως να κρίνουμε την κυρία Καρυστιανού με πολιτικά κριτήρια.

Κι ενώ θα έπρεπε να χαιρόμαστε, γιατί πλέον η ίδια δε μπορεί να κρύβεται πίσω από τον χαρακτηρισμό “χαροκαμένη μάνα” αλλά προβάλλει τον τίτλο “υποψήφια πρωθυπουργός”, δεν μας την έδωσε αυτή τη χαρά.

Τίποτα απολύτως πολιτικό δεν ακούστηκε στην παρθενική, κομματική κι όχι πολιτική της εμφάνιση.

Αοριστολογίες, ανέφικτες μπούρδες, τα όμορφα ψέμματα που όμορφα καίγονται και μίσος…

Πολύ, πηχτό, οφθαλμοφανές μίσος, που μπορούσες να το δεις, να το μυρίσεις και να το καταναλώσεις, νιώθοντας έτσι κι εσύ ότι έχεις δύναμη κι εξουσία, να εκδικηθείς, για οτιδήποτε κακό θεωρείς ότι σου έχει συμβεί και κάποιος άλλος είναι υπεύθυνος γι’ αυτό.

Το κοινό της υποψήφιας Πρωθυπουργού έγινε διαδοχικά, εισαγγελέας, δικαστής, Ζορό και Ρομπέν των δασών!

Πόσο πολλοί και πόσο γοητευτικοί ρόλοι, για ανθρώπους που δεν θέλησαν ή δε μπόρεσαν ποτέ να κατακτήσουν τον πιο χρήσιμο ρόλο μέσα σε μια κοινωνία! Αυτόν του Πολίτη!

Πάνω στη σκηνή, με μάτια σκληρά, με φωνή στριγκιά, η σύγχρονη Κρουέλα ντε Βιλ της “υποπολιτικής.”

Που όπως η Κρουέλα θέλησε με τις γούνες των σκυλιών της Δαλματίας να ικανοποιήσει την ματαιοδοξία και την απληστία της, έτσι και η νεόκοπη υποψήφια πρωθυπουργός χθες είπε ” Έχω δίπλα μου τις 57 ψυχές”. Ανατριχιαστικό…

Μια σκάλα από 57 νεκρούς, την οποία η Μαρία ανέβηκε φιλάρεσκα, πατώντας και καταπατώντας όχι μόνο μνήμη αθώων, αλλά κι αυτή τη βασική ανθρώπινη αρχή:

Ότι …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Περιγραφική πολιτική

Πολιτικά μιλώντας, λέμε τώρα,δε χρειάζεται να κάνει κάτι κάποιος με αυτό εδώ το τεμάχιο, η τακτική πρέπει να είναι Go girl, απλώς την αφήνεις να μιλάει. pic.twitter.com/9VtyNZbIXI

— Slouka Mpliat (@SMpliat) June 6, 2026

 Του ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ

Ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και της καινοτομίας. Εξάλειψη της γραφειοκρατίας και απλοποίηση διαδικασιών. Ενίσχυση μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Πρόνοια για την τρίτη ηλικία. Προστασία πρώτης κατοικίας. Διαφάνεια στον τρόπο λειτουργίας των τραπεζών.

Αυτά είναι μερικά από τα οιονεί προγραμματικά σημεία της ομιλίας της Μαρίας Καρυστιανού κατά την παρουσίαση του κόμματός της πριν από λίγες μέρες.

Η αλήθεια είναι ότι δεν εντυπωσιάζουν με την πρωτοτυπία, αλλά με την ομοιότητά τους με τα βασικά σημεία πολιτικού λόγου των περισσότερων κομμάτων εκεί έξω. Κανείς βέβαια δεν περιμένει από την Ελπίδα για τη Δημοκρατία να επανεφεύρει τον τροχό, περιμένει όμως να στοιχειοθετήσει την ελπίδα που υποτίθεται ότι κυοφορεί.

Πώς θα ενισχυθεί η επιχειρηματικότητα;

Πώς θα εξαλειφθεί η γραφειοκρατία;

Το χειροκρότημα που επιφύλασσε η πρόεδρος στον εαυτό της καθώς εκφωνούσε τη μία πολιτική κοινοτοπία μετά την άλλη, έμοιαζε πλήρως αποσυνδεδεμένο από το χειροκρότημα που επί τόσο καιρό εισπράττει σε πλατείες και στάδια, και που της έδωσε το προνόμιο να πολιτεύεται σήμερα με τόσο υψηλές αξιώσεις. Ηταν μια αυτοεπιβράβευση χωρίς αντικείμενο.

Αυτό ήθελε η Μαρία Καρυστιανού;

Μια ευκαιρία να μας περιγράψει με την ιδιότητα της πολιτικού και με τον ανάλογο στόμφο όλα όσα χρειαζόμαστε;

Ξέρουμε τι χρειαζόμαστε. Με τόσους μήνες προετοιμασίας και τόσο ευρεία κοινωνική νομιμοποίηση, θα περίμενε κανείς να έχει και καμιά έξυπνη ιδέα για το πώς θα το αποκτήσουμε.

Το «μικρόβιο» της περιγραφικής πολιτικής, του «να τα λες χύμα» αλλά να μην έχεις ιδέα για ποιο πράγμα μιλάς ή πώς λειτουργούν στην πραγματικότητα το κράτος και η αγορά, δεν προσβάλλει μόνο τους νεόκοπους πολιτικούς που λόγω της απειρίας τους δικαιούνται τάχα να λένε μερικές κουβέντες παραπάνω. Είναι ηθικό γνώρισμα και συνειδητή επιλογή.

Αλλωστε και ο έμπειρος πια Αλέξης Τσίπρας σε παρόμοια μονοπάτια δημιουργικής αοριστολογίας κινήθηκε στην παρουσίαση της ΕΛΑΣ λίγες μέρες μετά την εκδήλωση της Καρυστιανού στη Θεσσαλονίκη.

Η λογική είναι απλή και δοκιμασμένη: Μιλάμε γενικά και οργισμένα, κι όποιος μας ζητήσει διευκρινίσεις αποδοκιμάζεται ως κακοπροαίρετος κι εγκάθετος· αν πληθύνουν όσοι ζητούν συγκεκριμένες προτάσεις, παραπέμπουμε σε ένα αναλυτικό πρόγραμμα που θα έρθει οσονούπω και που, όταν έρθει, δεν θα είναι καθόλου αναλυτικό, απλώς θα έχει περισσότερες λέξεις· αν τύχει να βρεθούμε σε θέση ευθύνης, αυτοσχεδιάζουμε, κατηγορούμε τους άλλους, καταγγέλλουμε τον πόλεμο που δεχόμαστε από το «σύστημα» ως αντισυστημικοί.

Η επικεφαλής της Ελπίδας για τη Δημοκρατία δήλωσε ότι το νέο κόμμα δεν είναι κόμμα διαμαρτυρίας, ίσως επειδή νομίζει ότι διαμαρτυρόμενοι είναι μόνο όσοι φωνάζουν στις πλατείες με ντουντούκες· κάνει λάθος· διαμαρτυρόμενοι είναι κι αυτοί που καταφέρνουν να μπουν στη Βουλή με ύφος αντί ιδεών.

Τα νέα κόμματα Καρυστιανού και Τσίπρα, καθώς κι εκείνο που ίσως ετοιμάζει ο Αντώνης Σαμαράς, δεν γεννιούνται εν κενώ. Οποιος αποδίδει το δημιούργημα μόνο στον δημιουργό του, παραβλέπει ένα ευρύτερο αλλά καθοριστικό κοινωνικό πλαίσιο που, ακόμα κι αν δεν προκαλεί ευθέως την κομματογονία, σίγουρα βρίσκει στα νέα κόμματα θέση στον πολιτικό χάρτη. Πριν καταλογίσουμε λοιπόν στους αντικυβερνητικούς αρχηγούς ένα ελλιπές ή ανύπαρκτο σχέδιο διακυβέρνησης, ας αναρωτηθούμε τι θέλουν από αυτούς οι πολίτες που τους στηρίζουν: Αξιώνει κάποιος στα σοβαρά από τη Μαρία Καρυστιανού να καταρτίσει σχέδιο για την αναβάθμιση των σιδηροδρόμων ή τη μεταρρύθμιση της Δικαιοσύνης;

Με τι γνώσεις, αλήθεια;

Η νέα αρχηγός δεν έχει λάβει τέτοια εντολή, αλλά ακόμα κι αν τη λάβει, δεν θα ξέρει τι να την κάνει· η παρουσία της είναι ενσάρκωση ενός παθιασμένου αντιπολιτικού πνεύματος χωρίς περαιτέρω επεξεργασία, χωρίς δημιουργική στόχευση.

Περιμένει κανείς από τον Τσίπρα να ανατάξει τους θεσμούς ή από τον Σαμαρά να καλιμπράρει την εξωτερική πολιτική;

Προς ποια κατεύθυνση;

Με ποιο σκεπτικό;

Δεν υπάρχει τέτοιο κοινωνικό αίτημα.

Οι αγανακτισμένοι πολίτες χαράσσουν μια αβέβαιη γραμμή σύγκρουσης και περιμένουν.

Τα κόμματα διαμαρτυρίας ακολουθούν τη γραμμή και …