"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Η πατρική αγάπη για την κόρη

 

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Το πρώτο θύμα της θλιβερής αυτής υπόθεσης είναι η κόρη του κ. Τσαβδαρίδη.

Οχι επειδή διασύρθηκε. Στο κάτω κάτω στα δεκαεφτά σου χρόνια έχεις δικαίωμα ψήφου, άρα δεν απαλλάσσεσαι από τις ευθύνες του πολίτη. Θύμα διότι ο πατέρας της την παρέσυρε σε μια υπόθεση η οποία δεν μπορεί παρά να σημαδέψει τον τρόπο που η ίδια αντιμετωπίζει τον κόσμο στον οποίον καλείται να ζήσει και της εύχομαι ειλικρινά να σταδιοδρομήσει επιτυχώς.

Έμαθε από νέα πως υπάρχουν κανόνες τους οποίους όμως, αν κρίνεις ότι ενδέχεται να σε εμποδίσουν, μπορείς να τους παρακάμψεις αρκεί να έχεις τη δυνατότητα.

Ας ξεκινήσουμε από τον κανόνα που συνδέει τις αθλητικές επιδόσεις ενός παιδιού με τη δυνατότητά του εισαγωγής στα ΑΕΙ.

Ένα παιδί που παίζει καλό μπάσκετ μπορεί να περάσει στην Ιατρική. Κανόνας παράλογος, ο οποίος πρέπει πάραυτα να καταργηθεί. Δεν προσφέρει απολύτως τίποτε ούτε στον αθλητισμό, ούτε στην ποιότητα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης.

Η κοπέλα αυτή μοριοδοτήθηκε, σύμφωνα με καταγγελία γονέων, επειδή συμμετείχε σε ομάδα χάντμπολ παίρνοντας τη θέση άλλων παιδιών λόγω της εξουσίας που διαθέτει ο πατέρας της και, σύμφωνα με τις καταγγελίες, επειδή υποσχέθηκε υλική βοήθεια στην ομάδα.

Αν ισχύει αυτό η κοπέλα θα ζούσε όλη της τη ζωή γνωρίζοντας πως πέτυχε ό,τι πέτυχε όχι με την αξία της, αλλά επειδή ο πατέρας της είχε τη δυνατότητα να παρακάμψει τους κανόνες που ισχύουν για όλους τους άλλους. Κλασική περίπτωση όπου ο γονεύς εκπαιδεύει το τέκνο στη διαφθορά. Και το ακρωτηριάζει όχι μόνον ηθικά, αλλά και υπονομεύοντας την εμπιστοσύνη που το ίδιο οφείλει να έχει στις δυνάμεις του, όποιες κι αν είναι αυτές.

Η υπόθεση αναδεικνύει και μια άλλη πτυχή της κοινωνικής μας ασθένειας. Ο πατέρας εκπαιδεύει την κόρη στη λογική της ήσσονος προσπάθειας.

Δεν χρειάζεται να κοπιάσει, δεν χρειάζεται να ταλαιπωρηθεί. Υπάρχουν πάντα τρόποι για να πετύχεις αυτό που θέλεις.

Επειδή δεν πιστεύω ότι αυτή η υπόθεση αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση, όπως μας λένε ότι είναι οι καταδρομικές επιθέσεις των ροπαλοφόρων στα πανεπιστήμια, αντιθέτως πιστεύω ότι είναι μια βαθιά ριζωμένη νοοτροπία σε μεγάλα στρώματα του πληθυσμού, αναρωτιέμαι με ποιον τρόπο μπορεί να αντιμετωπισθεί.

Και δεν το λέω αυτό για να αθωώσω τον κ. Τσαβδαρίδη με το επιχείρημα ότι είμαστε όλοι ίδιοι.

Ο ίδιος ευθύνεται για τις πράξεις του, και προσπάθησα να πω ότι πριν απ’ όλα ευθύνεται απέναντι στο ίδιο του το παιδί.

Στην περίπτωση αυτή βέβαια υπάρχει κι ένα ακόμη στοιχείο που σε κάνει να πιστεύεις ότι κάποιος σε ειρωνεύεται απροκάλυπτα:

Ο κ. Τσαβδαρίδης ήταν έως χθες υφυπουργός Ανάπτυξης.

Αναρωτιέμαι αν...

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Το σάβανο του Λαέρτη

Image  

Image 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Αν έχω καταλάβει καλά, ο Νίκος «Δαρείος» Δένδιας εγκαινιάζει την εξωτερική όψη του υπουργείου Εθνικής Αμυνας με τη μέθοδο του σαλαμιού
: λίγο-λίγο, για να κρατάει περισσότερο.

Τρεις φορές μέχρι τώρα έχει κάνει τελετή εγκαινίων στο ανακαινισμένο κτίριο. Λογικά, περιμένω να κάνει και μία τέταρτη, στην οποία θα συνοψίζει τις τρεις προηγούμενες, ώστε να κάνουμε μια καλή επανάληψη για να εμπεδώσουμε.

Με την ευκαιρία αυτή, όμως, αλλά και επειδή είναι προφανές ότι τον θέλγουν οι προκλήσεις της διακόσμησης, τι γίνεται με το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη;

Έχει αναλάβει ή μάλλον του έχει ανατεθεί η αναδιαμόρφωση του χώρου, ώστε να αναδεικνύεται και να προστατεύεται με τον αρμόζοντα τρόπο. Στο κάτω κάτω, είναι το σημαντικότερο μνημείο του έθνους, είναι το κενοτάφιο των πεσόντων στους πολέμους.

Για τον λόγο αυτόν έχει χωροθετηθεί στη βάση του κτιρίου της Βουλής. Το δημοκρατικό πολίτευμα, που συμβολίζει η Βουλή, είναι ο τρόπος διαχείρισης της ελευθερίας· οι νεκροί στη βάση της είναι το τίμημα.

Μήπως, αναρωτιέμαι, ο Δαρείος ψειρίζει την ανακαίνιση του υπουργείου, προκειμένου να σκαπουλάρει την αναδιαμόρφωση του Αγνώστου και το λεπτό θέμα του «μνημείου» για τους νεκρούς των Τεμπών;  

Μήπως στο συγκεκριμένο ο Δαρείος παίζει την Πηνελόπη; 

Μήπως ...

 

ΕΛΑΣιτο-ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Στελέχη έτοιμα για προσφορά στη σάτιρα --- Μα πού πάνε και τους βρίσκουν όλους αυτούς;

 

Toυ Μάνου Βουλαρίνου 

ταγαρά (η) 1.  υπερβολικά θυμωμένη γυναίκα
«γενικά η Μαρία είναι εξαιρετικά ήρεμη αρκεί να μην της πει κανείς κάτι για το ΠΑΣΟΚ γιατί τότε γίνεται ταγαρά» 2. γυναίκα πολιτικός που γίνεται βάιραλ για πράγματα άσχετα με την πολιτική «η συντρόφισσα Κέλλυ προσπαθεί πολύ καιρό να γίνει ταγαρά και τελικά τα κατάφερε»


Δεν καταλαβαίνω γιατί ο κραταιός Νικόλας μαζεύει τους άστεγους Συριζαίους στο ΠΑΣΟΚ. 

Το λέω γιατί την τελευταία εβδομάδα καταλάβαμε ότι, αν μη τι άλλο, το ΠΑΣΟΚ είναι γεμάτο φρέσκα στελέχη που είναι έτοιμα για προσφορά. Στη σάτιρα, αλλά κι αυτή μια προσφορά είναι (και πιθανότατα από τις σημαντικότερες). 

Μετά τη συντρόφισσα Σταμούλη και το τραγούδι-χορευτικό με το οποίο μάγεψε το TikTok, μάθαμε και τη συντρόφισσα Κατερίνα Ταγαρά την οποία απολαύσαμε σε πάνελ του καναλιού Κόντρα να φωνάζει σε έξαλλη κατάσταση, «να φύγετε, δεν κάνετε, να φύγετε από την κυβέρνηση, είστε άσχετοι, ανίκανοι, ανίκανοι και να φύγετε, είστε ανίκανοι και ο ανίκανος πρέπει να φεύγει, είστε ανίκανοι απολύτως και γι’ αυτό πρέπει να φύγετε και να ’ρθει ο Ανδρουλάκης που αμφισβητούσατε που είναι ο μόνος που δεν έχει κυβερνήσει».  

Δεν ξέρω γιατί η συντρόφισσα είχε τόσα νεύρα αλλά ίσως η επιτυχημένη έναρξη των εργασιών για τη σύνδεση Ελλάδας-Κύπρου να είναι ένας καλός λόγος.
 

Δεν χαίρεται

Πολύ σωστά είπε ο σύντροφος Σπυρόπουλος ότι δεν θα θεωρήσει επιτυχία ακόμα και την ολοκλήρωση της ενεργειακής σύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου. Με δεδομένο ότι η συγκεκριμένη εθνική επιτυχία θα πιστωθεί στην κυβέρνηση πώς να τη χαρεί το ΠΑΣΟΚ;
 

Το ακούσαμε και αυτό

Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου όταν άκουσα τον μπρόεδρο Τσίπρα να μιλάει για «βρόμικο ’89». Αν θυμάστε ο βασικός κατήγορος του Παπανδρέου τότε ήταν ο Κωνσταντόπουλος, ο οποίος όταν έγινε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είχε τον Αλέξη μας για κουβαλητή του. Αλλά, όπως έχουμε πει, το βασικό, και ίσως το μόνο, προσόν του Τσίπρα είναι ότι δεν ντρέπεται.
 

Τους ζητάει πολλά:

ΕΛΑΣιτο-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίκα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η αντιπολίτευση και το καλώδιο

 Image

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Από τις πολλές ανούσιες και ανόητες αντιπαραθέσεις της πολιτικής, η αντιπαράθεση για το καλώδιο μού φαίνεται η πιο ανούσια και η πιο ανόητη. Ατέλειωτες ώρες σε τηλεοπτικά πάνελ, άρθρα και πρωτοσέλιδα απλώς και μόνο για να επιβεβαιωθεί ότι η αντιπολίτευση, σαν τον ψεύτη βοσκό, βάζει τις φωνές ακόμα και στις περιστάσεις που απαιτείται συμπαράσταση όχι στην κυβέρνηση, αλλά στην προσπάθεια της Ελλάδας και της Κύπρου.

Εν τω μεταξύ το θέμα είναι μάλλον απλό: Η Ελλάδα και η Κύπρος αποφασίζουν να συνδεθούν ενεργειακά και το έργο της πόντισης του καλωδίου που θα τις συνδέσει το αναλαμβάνει μια γαλλική εταιρεία. Όμως Ελλάδα και Κύπρος έχουν έναν πολύ κακό γείτονα: την Τουρκία. Έναν γείτονα που τραμπουκίζει κι απειλεί. Έτσι, η γαλλική εταιρεία που έχει αναλάβει το έργο (η οποία προφανώς δεν μπορεί να συνομιλήσει απευθείας με την τουρκική κυβέρνηση) ζητά από τη δικιά της κυβέρνηση να πει δυο κουβέντες στην Τουρκία. Και όπως είναι λογικό, η γαλλική κυβέρνηση, για να προστατεύσει τις εργασίες της γαλλικής εταιρείας, το κάνει. Κι αυτό είναι όλο.

Τώρα, γιατί η αντιπολίτευση είχε την απαίτηση η γαλλική εταιρεία (ή οποιαδήποτε εταιρεία από οποιαδήποτε χώρα του κόσμου) να πει «ξέρω ότι η Τουρκία είναι κακός γείτονας και ο τραμπούκος της περιοχής, αλλά εγώ δεν ζητάω από την κυβέρνησή μου να τη μαζέψει, ξεκινάω το έργο κι ό,τι βρέξει ας κατεβάσει» δεν μπορώ να το καταλάβω.

Αυτό που μπορώ να καταλάβω είναι ότι το μόνο που κινεί πλέον την αντιπολίτευση είναι το αντιπολιτευτικό της μένος, στον βωμό του οποίου θυσιάζει και την κοινή λογική αλλά και τη στοιχειώδη ενότητα που χρειάζεται κάθε χώρα υπό συνεχή απειλή για να επιβιώσει. Κι αυτό το μένος την κάνει να ταυτίζεται με τα χειρότερα κομμάτια του πολύ πρόσφατου παρελθόντος.

Κομμάτια όπως ο πρόεδρος Πιπής, ο οποίος βγήκε από τη ναφθαλίνη για να μιλήσει για «ύποπτη στάση της Γαλλίας». Γιατί φαίνεται ότι στο μυαλό του Πιπή είναι ύποπτο μια χώρα να θέλει να προστατεύσει τις εταιρείες της από χώρες τραμπούκους. Κι από κοντά και διάφοροι άλλοι μπαντριώτες, που νομίζουν ότι πατριωτισμός είναι η αναπαραγωγή κάθε τουρκικού ισχυρισμού.

Δυστυχώς είναι φανερό ότι η αντιπολίτευση, οι μπαντριώτες και τα αζήτητα του παρελθόντος όχι μόνο δεν έχουν καμία διάθεση να στηρίξουν μια εθνική προσπάθεια, αλλά μάλλον προσεύχονται να αποτύχει παταγωδώς.

Μόνο που αυτό είναι μάλλον φανερό στους περισσότερους. Και μαζί με όλα τα άλλα φανερά εξηγεί…

 

ΕΛΑΣιτο-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίκα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Θα γκρινιάξουν και για το χρώμα του καλωδίου

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ 

καλωδιοπολίτευση (η) 1. αντιπολίτευση που φαίνεται να περιμένει να συμβεί κάτι κακό για να επιτεθεί στην κυβέρνηση «είναι άλλο να κάνεις σοβαρή κριτική κι άλλο να είσαι μια καλωδιοπολίτευση που προσεύχεται για την καταστροφή» 2. ποδοσφαιρική ομάδα που διαμαρτύρεται ακόμα κι όταν δεν υπάρχει κάτι για να διαμαρτυρηθεί «έχετε γίνει τόσο καλωδιοπολίτευση, που ακόμα και όταν σας σπρώχνει η διαιτησία διαμαρτύρεστε»

Οπως φαίνεται, η αντιπολίτευση έχει ενοχληθεί πολύ που, όπως όλα δείχνουν, το καλώδιο σύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου (η οποία ελπίζω ο Αλέξης μας να κατάλαβε ότι δεν είναι για πιο δυνατό Ιντερνετ) θα ποντιστεί κανονικά.

Οι άνθρωποι είχαν επενδύσει στην αρνητική εξέλιξη και τώρα που η εξέλιξη μοιάζει θετική δεν μπορούν να κρύψουν τον εκνευρισμό τους.

Είναι τόσο εκνευρισμένοι, που έχουν φτάσει στο σημείο να κατηγορούν την ελληνική κυβέρνηση επειδή η γαλλική κυβέρνηση μιλάει με την τουρκική και δεν της κρατάει μουτράκια, και είμαι σίγουρος ότι όταν το καλώδιο τοποθετηθεί θα αρχίσουν να διαμαρτύρονται για το χρώμα του, για το πόσο κρύα είναι τα νερά που μπήκε ή για το ότι ο πρωθυπουργός δεν πανηγύρισε επαρκώς την τοποθέτησή του.

Προφανώς έχουν καταντήσει γραφικοί, αλλά μια γραφική αντιπολίτευση εκτός από αστεία είναι και πολύ μεγάλο πρόβλημα για τη χώρα και την πολιτική της ισορροπία.

Είναι τέτοια η σύγχυση της αντιπολίτευσης, που ο (πρώην ΠΑΣΟΚ, νυν minion του Τσίπρα) σύντροφος Σαουλίδης αναρωτήθηκε μήπως η Γαλλία λειτουργεί ως μπροστινός της Ελλάδας. Δηλαδή αναρωτήθηκε…

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Οταν οι δημοσκοπήσεις υπαγορεύουν στον Τζοκόντο αλλαγή γκαρνταρόμπας!

 

Toυ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ 

Δεν ακουγόταν κακή ιδέα. Θα έδινε ωραία πλάνα για τα κοινωνικά δίκτυα. Ο πρόεδρος θα βρισκόταν στην καρδιά των εξελίξεων. Με τους διαδηλωτές στο Παρίσι. Πιο μέσα στην πολιτική μόδα δεν γίνεται.

Η παρισινή παράσταση δεν ήταν για τον Τσίπρα ένα ταξίδι στον χώρο.

Ηταν ένα ταξίδι στον χρόνο. Μια απόπειρα να επιστρέψει στον παλιό εαυτό του. Οχι απλώς τον αντιμνημονιακό του 2015. Τον μετεφηβικό του 2008. Ακόμη και σαν τουρίστας, με τα χέρια στις τσέπες του μπουφάν του, ο πρώην πρωθυπουργός διέγραφε τα χρόνια της συστημικής του ωρίμανσης, για να ξαναβρεί τη «Γένοβά» του – να αντλήσει από το γαλλικό σκηνικό λίγη ενέργεια πεζοδρομίου.

Ποιον φαντάζεται ότι θα δελεάσει έτσι;

Ποιο κοινό νομίζει ότι θα ξαναφέρει κοντά του αναπέμποντας στην κάμερα ιερεμιάδες κατά της Ακροδεξιάς με φόντο τον Πύργο του Αϊφελ;

Δεν είναι μια στροφή χωρίς κόστος.

Η υποτροπή του «κινηματικού» Τσίπρα σημαίνει ότι ο ίδιος ο Τσίπρας δεν έχει εμπιστοσύνη στο πρωθυπουργικό προφίλ που προσπαθούσε τόσους μήνες να ανασυστήσει. Η επιστροφή του στην ενεργό πολιτική είχε σχεδιαστεί ακριβώς ως εκκαθάριση του βιογραφικού του από τα λάθη της διακυβέρνησής του. Αυτοβιογραφούμενος και αποκομμένος από το παλαιό του κόμμα –ακόμη και από τη βουλευτική του έδρα– ο Τσίπρας θα έμπαινε ξανά στην πολιτική αγορά ως εναλλακτική πρόταση εξουσίας.

Ο ίδιος με τις πρόσφατες επιλογές του δείχνει ότι δεν πιστεύει πια σε αυτό το πρότζεκτ. Δεν πιστεύει ότι μπορεί να αποδώσει το κοστούμι του εναλλακτικού διαχειριστή. Γι’ αυτό ξαναφοράει το μπουφανάκι του αντισυστημικού.

Οι δημοσκοπήσεις φαίνεται ότι έχουν υπαγορεύσει αυτή την αλλαγή γκαρνταρόμπας.

Το σχήμα που λάνσαρε πριν από πεντέμισι μήνες, ελαφρύ από παρελθόν και προσωποπαγές, δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει τα ποσοστά του 2023. Υποτίθεται ότι τα άφησε όλα πίσω του, έμεινε στην αυτοεξορία, έγραψε βιβλίο, ξανασυστήθηκε, και ύστερα από τρία χρόνια βρίσκεται πιο πίσω από εκεί που ξεκίνησε. Βία στο δεκαέξι τοις εκατό.

 

Τι φταίει;

Μήπως ήταν λάθος η αρχική ιδέα του rebranding;

Μήπως δεν έπρεπε εξαρχής να είχε δοκιμάσει να επανασυστηθεί ως υποψήφιος πρωθυπουργός;

Ή μήπως το πρόβλημα είναι…

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: To πλαστικό αδιάβροχο του Τζοκόντου

  Image

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Ποιο rebranding και κουραφέξαλα;
Πάνε αυτά, να τα ξεχάσετε! 

Θα ήταν μάλιστα προτιμότερο να μην το συζητάμε κιόλας, να μην το θίγουμε καν, για να μη θυμάται τα λεφτά που πέταξε για τους ειδικούς. (Λεφτά τα οποία είχε μαζέψει με αιματηρές οικονομίες, όπως είναι γνωστό…)  

Τώρα, υπό την πίεση των δημοσκοπήσεων, που καταγράφουν στασιμότητα, ο Αλέξης Καραμήτρος ακολουθεί τη στρατηγική της γιούργιας, δηλαδή γιουρούσι ατάκτων σε ό,τι φέρνει η επικαιρότητα.

Τρέχει απεγνωσμένα, για να μην ξεφουσκώσει από τόσο νωρίς το εγχείρημα της επιστροφής του στην πολιτική. Προσπαθεί να κατοχυρώσει τουλάχιστον τη δεύτερη θέση, για την οποία παλεύει με τον Νίκο Ανδρουλάκη του ΠΑΣΟΚ. (Φανταστείτε τους αλειμμένους με λάδι, με κολλητά παντελόνια κάπρι, να παλεύουν σε ένα σκάμμα με λάσπη…) Αλλιώς τα είχε υπολογίσει, είναι αλήθεια, βιάστηκε όμως να πέσει στην παγίδα των πρόωρων εκλογών.

Έτσι τώρα, είναι υποχρεωμένος να παρουσιάσει στους ψηφοφόρους κάτι πιο σοβαρό από μουσαμάδες. 

Τρέχει μάλιστα μόνος του, γιατί δεν έχει κόμμα ούτε στελέχη. Βρέθηκε, εν ολίγοις, εκεί που ήταν προτού φύγει από τον ΣΥΡΙΖΑ. Επέστρεψε στην παγίδα από την οποία είχε ξεφύγει: στο άχαρο 15%.

Όταν έχει λοιπόν να διαχειριστεί τέτοια κρίση, ας μην είμαστε τόσο αυστηροί πια μαζί του, επειδή του ξεφεύγουν οι λεπτομέρειες, όπως το σακίδιο των 1.600 ευρώ ή το μπουφάν των 1.800 ευρώ, με τα οποία συμμετείχε σε διαδήλωση στο Παρίσι.

«Απόδραση», όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε, είχε κάνει ο άνθρωπος στο Παρίσι, για Σαββατοκύριακο. Πώς θέλατε να πάει;

Πήρε μαζί τα καλά του, τα καινούργια του αποκτήματα για τα οποία καμαρώνει. Έτσι δεν κάνουν οι περισσότεροι; Αυτός συνδύασε, λοιπόν, εργασία και χαρά. Δηλαδή διήμερο αναψυχής σε κλίμα παρισινής κομψότητας, μαζί με αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο.

Δεν το έχετε παρατηρήσει, άλλωστε, ότι εδώ και πολύ καιρό πια ο Αλέξης ντύνεται ακριβά; 

Τον γνωρίσαμε με κοστουμάκι Massimo Dutti και τώρα φοράει χειροποίητα, ιταλικής προέλευσης, υποθέτω, από ακριβά υφάσματα. Δεν νομίζω να ράβεται, ψωνίζει όμως χειροποίητα σακάκια (το παρατηρούμε στη ραφή των μανικιών στους ώμους).

Το μεμπτό στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι η πολυτέλεια – επαγγελματίας αριστερός είναι, τι περιμένετε;

Παραφράζοντας τον Λένιν, θα μπορούσανε να πούμε ότι αγωνίζεται ώστε όλοι μια μέρα να μπορούν να φορέσουν Loro Piana. (Τυχαία η επιλογή της εμπορικής επωνυμίας). 

Το μεμπτό και κατακριτέο είναι ...

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Τζοκόντος μόνος ψάχνει

Image

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Κάποτε τον είχε χαρακτηρίσει ως «μία από τις πιο ελεεινές φιγούρες της ευρωπαϊκής πολιτικής ζωής».

Μάλλον πρέπει να είχε τα νεύρα του την ημέρα εκείνη ο κ. Μελανσόν. Εξάλλου δεν ξέρουμε πώς ακριβώς μετέφρασαν τη δήλωσή του για να την καταλάβει ο ενδιαφερόμενος «ελεεινός», ο κ. Τσίπρας.

Αλλοι οι καιροί τότε. Και ο κ. Τσίπρας, στο πλαίσιο των εργασιών αναπαλαίωσης –rebranding στα ελληνικά–, είπε να ξεχάσει τα αρνητικά των ημερών και να θυμάται μόνο τα θετικά. Να θυμάται τη σοσιαλιστική αλληλεγγύη, τα τρυφερά αριστερά συναισθήματα και τις φωνές του πλήθους που ζητάει μια καλύτερη ζωή. Κι έτσι πήρε την απόφασή του και το καινούργιο του σακίδιο και πήγε στο Παρίσι για να συναντηθεί με τον Μελανσόν, του οποίου τα μυαλά έχουν πάρει αέρα –για καλό το λέω–, αφού οι δημοσκόποι θεωρούν ότι θα είναι ο εις εκ των δύο μονομάχων στις επερχόμενες εκλογές.

Hδη κινείται ως ανταγωνιστής του Τραμπ και διεκδικεί ρόλο ειρηνοποιού. Μόλις χθες πρότεινε δημοψήφισμα με το οποίο οι κάτοικοι του Ντονμπάς θα αποφασίσουν αν θέλουν να είναι Ρώσοι ή Ουκρανοί. Το δημοψήφισμα θα γίνει σε περιοχές που είναι υπό ρωσική κατοχή, όμως ως γνωστόν η δύναμη της ψήφου δεν φοβάται τις κάννες των όπλων.

Υποθέτω ότι για όλ’ αυτά και μερικά ακόμη για το μέλλον της Ευρώπης, του κόσμου και του σοσιαλισμού ήθελε ο κ. Τσίπρας να συναντηθεί με τον κ. Μελανσόν.

Ομως ο δύστροπος αυτός άνθρωπος, εκτός των άλλων είναι και Γάλλος. Είναι και μνησίκακος, δεν ξεχνάει την ημέρα που τον εξενεύρισε ο Τσίπρας και τον υποχρέωσε να τον αποκαλέσει «ελεεινό». Ηταν, αν δεν κάνω λάθος, η ημέρα της υπογραφής του τρίτου μνημονίου, το οποίο ο Τσίπρας και ο λαός του το έχει ξεχάσει, όμως το θυμάται ο Μελανσόν. Και έτσι δεν δέχθηκε να τον συναντήσει.

Κι όχι μόνο δεν δέχθηκε να τον συναντήσει, αλλά δεν δέχθηκε να παρελάσουν α λα μπρατσέτα, όπως κάποτε με την κ. Κωνσταντοπούλου. Και μ’ αυτήν έχει τσακωθεί, αλλά είμαι βέβαιος ότι σ’ αυτήν την περίπτωση δεν φταίει ο Μελανσόν.

Κοινώς δεν του επέτρεψε να συμμετάσχει στην παράταξη του κόμματός του στη διαδήλωση. Στριμμένος Γάλλος και αριστερός, είναι να μη σου τύχει. Ευτυχώς βρέθηκαν κάτι πονόψυχοι συνδικαλιστές και του επέτρεψαν να παρελάσει μαζί τους ως συνδικαλιστής κι αυτός. Δεν ξέρω αν κατάλαβαν ποιος είναι, αλλά του φέρθηκαν ανθρώπινα, για ορισμένους μάλλον εντυπωσιασμένοι από το σακίδιό του. Κι όταν τον ρώτησαν πού εργάζεται, αυτός απάντησε «factory ELAS».

Μέσα στη φασαρία της διαδήλωσης άκουσε κάποιον να φωνάζει το όνομά του.

Επιτέλους, σκέφτηκε, τον αναγνώρισαν, και έβγαλε από το σακίδιο τον λόγο που του είχαν ετοιμάσει για να εκφωνήσει.

Ωσπου διαπίστωσε ότι αυτός που τον φώναζε ήταν …

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Πάντα να θυμάστε "ΔΕΝ υπάρχει Έλεος, στη Δευτέρα Παρουσία!" (Μια φορά την γλυτώσαμε από τον εθνικό μας τσογλαναρά . Την δεύτερη δεν θα υπάρξει έλεος...)

Image 

By DVS 

Η Συντέλεια του κόσμου θα διαρκέσει όσο κρατάει ο Εξάψαλμος, λίγα λεπτά, και την ώρα που θα κρινόμαστε, στον Ουρανό θα ψέλνουν τον Εξάψαλμο, οι Άγγελοι! 

Όλοι οι άνθρωποι που θα ζουν εκείνη τη στιγμή θα βιώσουν τον θάνατο ακαριαία και αμέσως μετά θα αναστηθούν και θα είμαστε όλοι με τα σώματα μας άϋλα! 

 Δεν θα πιάνουμε χώρο και ο ένας θα βλέπει το σώμα του άλλου και όλοι θα είναι στην ηλικία των 33 χρόνων! 

Ο Κύριος θα κρατά το Βιβλίο της Ζωής, το Ευαγγέλιο, και αυτομάτως θα πηγαίνουμε δεξιά ή αριστερά από μόνοι μας γιατί θα ξέρουμε αν είμαστε για τον παράδεισο ή όχι! 

Γι' αυτό και στο Δεσποτικό στην εικόνα του Χριστού είναι ανοιχτό το βιβλίο και δεν υπάρχει καντήλι επάνω, που δηλώνει ότι ΔΕΝ υπάρχει Έλεος, στη Δευτέρα Παρουσία!  

Ενώ ...

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίου REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΥ εθνικού σουργελοξεφτιλαρά κωμωδία

Image 

Image

ΠΑΣΟΚων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

Image 

ΝουΔο-γαλαζαίων "αρίστων" εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωωδία

Image

Image

Image

Image 

 

 

Αριστερο-Πακικού "ΜΠατριωτικού" σκουπιδαριού καλωδιακή κωμωδία

Image

Ελληνόφωνου γυφτοκαθαρματόπληκτου Κουλο-χανείου κωμωδία

Σαν σήμερα (13/11/ΧΧΧΧ)

 

1887: «Ματωμένη Κυριακή» στο Λονδίνο. Τρεις διαδηλωτές νεκροί και 200 τραυματίες σε συγκρούσεις εργατών και αστυνομίας.
1963: Η Σπόρτινγκ Λισσαβόνας σημειώνει το μεγαλύτερο σκορ σε ευρωπαϊκή διοργάνωση ποδοσφαίρου. Συντρίβει με 16-1 τον ΑΠΟΕΛ, σε αγώνα του δευτέρου γύρου του Κυπέλλου Κυπελλούχων.
1968: Η ταινία κινουμένων σχεδίων των Beatles «Yellow Submarine» κάνει πρεμιέρα στις ΗΠΑ. Την ίδια μέρα, το τραγούδι τους «Hey Jude» ανεβαίνει στο Νο1 του αμερικάνικου πίνακα επιτυχιών.
2002: Το ελληνικών συμφερόντων τάνκερ «Πρεστίζ» βυθίζεται στις ακτές της Γαλικίας, προκαλώντας τη μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή στην ιστορία της Ισπανίας.

1979: Πεθαίνει ο Δημήτρης Ψαθάς, δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας.
2003: Πεθαίνει ο Σπύρος Μελετζής, από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της ελληνικής φωτογραφίας. Με το φακό του απαθανάτισε στιγμές από την εθνική αντίσταση. [γεν. 1906]






2014 Πεθαίνει ο  Αλεξάντερ Γκρότεντικ, ένας από τους μεγαλύτερους μαθηματικούς του 20ού αιώνα, σε ηλικία 86 ετών 






 
2017: Πέθανε σε ηλικία 88 ετών, ο Γιάννης Καψής, δημοσιογράφος, συγγραφέας, πολιτικός και πρώην υπουργός των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ.

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΨΩΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΑ ΑΠΟΒΛΑΚΩΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τι σημαίνει «βιοανάδραση»;

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Βιοανάδραση σημαίνει, αν θέλουμε ένα γλαφυρό παράδειγμα, την επιστροφή, ας πούμε, του Μιχελογιαννάκη στο ΠΑΣΟΚ, όπου θα δράσει πάλι, θα αναδράσει, πολεμώντας για τον σοσιαλισμό, ίσως με γκουρμέ απεργίες πείνας, όπως παλιά, ίσως με άλλους τρόπους, καθώς όλοι μας – διότι δεν γνωρίζω πια κανέναν που να μην αγωνίζεται κατά κάποιον τρόπο για κάποιου είδους σοσιαλισμό και για τις πιο ευάλωτες τάξεις.

Η βιοανάδραση είναι πλέον κοινός τόπος, σε όλη την Ευρώπη, και βεβαίως ο βιοσυντονισμός, αν και, από όσο έψαξα, οι απαντήσεις για αυτά τα δύο είναι βουδιστικές αοριστολογίες περί ψυχής, σώματος και μυαλού (τρέχα γύρευε) που πάντα γοητεύουν το γυμνασιακό επίπεδο και βαθύνοες που έχουνε να ανοίξουν βιβλίο πάνω από τριάντα χρόνια.

Βιοανάδραση. Πες τη λέξη και ο λαϊκός πελάτης μένει άναυδος από το ακατανόητο μεγαλείο της. Πόσο μάλλον να αναφέρεις ότι είσαι και κβαντικός γιατρός – άμα ακούσει ο άλλος τη λέξη «κβαντικός» μένει έκθαμβος, διότι σου λέει εδώ πρόκειται για πολύ υψηλό επίπεδο, για ανώτερα πράγματα, ακατανόητα, και πρέπει να ξηλωθώ όσο – όσο για χάρη της επιστήμης.

Στην μπάντα, στην μπάντα, έρχονται τα κβάντα. (Ισως και ο Λοσάντα). Δηλαδή, ο ευήθης που λατρεύει να τον κοροϊδεύουν και να του τα παίρνουν, αναζητεί τέτοιες βαρύγδουπες και δυσνόητες λέξεις για να τα χώσει με ενθουσιασμό, να αυταπατηθεί και να το ευχαριστηθεί.

Τι σημασία έχει το αποτέλεσμα; Καμία.

Ο πρόσκαιρος βαυκαλισμός μετράει στον άνθρωπο, η εφήμερη παρηγορία, η πίστη στο καλύτερο.

Βιοανάδραση, σαμανισμός, κβαντοπαπαρόσκονη και βιοσυντονισμός: γελάς και σηκώνεται το γόνατό σου συντονισμένα, λόγω πλαστικών επεμβάσεων, ή επειδή ήθελες να πας να κάνεις τα δόντια σου φτηνά στην Τουρκία. (Με ξύλινο φρονιμίτη).

Εδώ η κυρία παιδίατρος λέει πως δεν υπάρχουν κβαντικοί γιατροί (το γύρισε τώρα), αλλά μόνο κβαντική ιατρική.

Σαν να λες πως υπάρχει λογοτεχνία αλλά όχι λογοτέχνες, κινηματογράφος αλλά όχι ταινίες και ηθοποιοί, και εν γένει υπάρχει σκορδαλιά χωρίς σκόρδο, ή μάλλον η έννοια της σκορδαλιάς, αλλά όχι τα σκόρδα, ούτε η σκορδοκαΐλα – όπως ένας φίλος γάλλος χορευτής, με πλημμελή ελληνικά, που μου έλεγε «όλα αυτά είναι @ρχιδότητες». Κάτι αφηρημένο, υπεριπτάμενο, διαφεύγον – μια έννοια, εν πάση περιπτώσει, χωρίς αντίκρισμα, που ταλαντεύεται μάταια σε ένα εκείθεν Επέκεινα. Αγάντα, αγάντα, κι έρχονται τα κβάντα.

Ανάδραση δε, ίσως να σημαίνει και το εξής: η επίμονη παρατήρηση πως εκείνοι που φωνάζουν πιο πολύ απ’ όλους είναι και τα μεγαλύτερα λαμόγια. Μπορεί να φαίνεται ανεξήγητο και θρασύ, αλλά συμβαίνει πολύ συχνά – δηλαδή να έχεις τη φωλιά σου με κάποιον τρόπο λερωμένη, να μην είσαι άψογος, ως θα έπρεπε, να είσαι μέρος ενός συστήματος ημι-απάτης και ταυτόχρονα να εμφανίζεσαι ως ο πιο άτεγκτος αρχάγγελος της κάθαρσης (βρωμαφαίρεσης κατά το «πλασμαφαίρεσης») και ως ο ανυποχώρητος Ροβεσπιέρος, ορθός και αγέρωχος στα κρημνά της Αρετής.

Ίσως να πρόκειται για μια σχιζοειδή εκδοχή, μια σχάση, ή απλώς για εσωτερικό διχασμό, μια ένδον διχοστασία όπου το «εγώ» είναι κάποιος άλλος και ο Νικολός καρτερεί περιμένοντας τον Γκοντό που στέλνει τον βιοσυντονισμένο σωσία του. (Αφού όλοι δικοί μας είμαστε).

Υπάρχουν έτσι κι αλλιώς διάφοροι συντονισμένοι, κατόπιν ενδεχομένως και των ψεκασμών με εκνέφωμα αγιασμού και αγιαστούρας, ή ραντισμένοι με καφενειακά κλισέ περί διαφθοράς και δικαιοσύνης. Αλλοι εκστασιάζονται με τη Βίσση, άλλοι με την πάλη των τάξεων κι άλλοι ψάχνουν την παντοτινή ζωή – άσχετα αν λέει ο Λευτέρης Χαψιάδης πως «μία είναι η ουσία, δεν υπάρχει αθανασία».

Ναι, αλλά, αν υπάρχουν αρκετές ουσίες για να αγγίξεις την αθανασία, ή έτσι να νόμισες;

Το είχε προαναγγείλει και ο Χριστιανόπουλος: «Θανάση, γιατί έκοψες το άλφα από μπροστά; Για ένα γράμμα χάνεις την αθανασία».

Βιοανάδραση, δηλαδή κάτι σαν rebranding του οργανισμού.

Γίνεσαι και συ ριμπράντης, σαν τον γνωστό, που πήγε και στο Αγιον Ορος για τις ανάγκες του ρόλου – εκεί βέβαια δεν ζεις για πάντα νέος, αλλά τουλάχιστον σώζεις την ψυχή σου και θα αναστηθείς εν δικαίω. Το σε ποια ηλικία θα αναστηθείς είναι ένα ζήτημα, διότι αν αναστηθείς και είσαι πάλι πάνω από εβδομήντα, ποιος ο λόγος; (Ελπίζω να μη γίνομαι βλάσφημος). Τέτοια βιοανάδραση, δεν είναι κάτι πολύ ελπιδοφόρο. Δηλαδή, αν, ο μη γένοιτο, φύγεις, ας πούμε, στα πλήρη ημερών χρόνια της κ. Σαπουντζάκη και αναστηθείς πάλι στην ίδια ηλικία, δεν θα ήταν κάπως δώρον άδωρον; (Θεέ μου, συγχώρα με).

Ο Αντρέας με το συνθετικό «-ανά» είχε επιστρατεύσει τις λέξεις «αναβάθμιση» και κυρίως «αναδόμηση» – το «βιοανάδραση», που είναι και νεολογισμός, δεν το είχε σκεφτεί, αλλά κάνει κι αυτό την ίδια εντύπωση σε πελάτες ή ψηφοφόρους που αρέσκονται στη μαγεία των φανταχτερών λέξεων· διότι η μαγεία, έστω και ως ακαταλαβίστικη ιατρική καθαρεύουσα, συνεχίζει να έχει το παλιό της σουξέ.

Δηλαδή η λέξη «βιοανάδραση» αξίζει πιο πολύ και από…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κοινωνικές ανισότητες

δημόσιοι υπάλληλοι – ΣΚΙΤΣΟΚΟΣΜΟΣ! 

 Το λάδωμα σε άλλες χώρες: «σούπα», «παιδική φασολάδα», «ψάρι που μυρίζει»  και «τσάι για τους γέρους» - Ιδού το διεθνές λεξικό του «λαδώματος»! |  eirinika.gr

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Τίποτε πιο εκνευριστικό δεν υπάρχει από τον όρο «επίορκοι», που χρησιμοποιούμε για δημοσίους υπαλλήλους, οι οποίοι συλλαμβάνονται να μετέχουν ή να συνεργάζονται σε εγκληματικά κυκλώματα, όπως τώρα με τον κ. Χωριάτικο. Ο χαρακτηρισμός «επίορκοι», για τέτοιους τύπους, είναι επιεικής και σκοπίμως αποπροσανατολιστικός.

Υπονοεί ότι η αθέτηση του όρκου (ορκίζονται και στην Πολεοδομία άραγε;) βαραίνει περισσότερο από το ίδιο το έγκλημα στο οποίο ο «επίορκος» είναι συνεργός.

Ο συγκεκριμένος όρος είναι έκφραση διακριτικής μεταχείρισης υπέρ των υπαλλήλων του Δημοσίου που εγκληματούν – φαντάζομαι ότι η προέλευσή του θα είναι κάπου στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Ο κόσμος ξέρει, βέβαια, ότι πολύ συχνά, αν όχι στις περισσότερες περιπτώσεις, οι υπάλληλοι που αντιμετωπίζουν τέτοιου είδους προβλήματα, για να το θέσω κομψά, πέφτουν στα μαλακά, επειδή με τα χρόνια έχει δημιουργηθεί γύρω τους ένα πλέγμα προστασίας από κανονισμούς και γραφειοκρατικές διαδικασίες, με αυτό τον σκοπό.

Είναι κοινός τόπος, άλλωστε, ότι η νοοτροπία που διέπει τον συνδικαλισμό υπηρετεί τη λογική του κράτους ως αυτοσκοπού. Του κράτους, δηλαδή, που υπάρχει πρωτίστως για να υπηρετεί όσους εργάζονται σε αυτό – μάλλον, για να είμαι ακριβής, όσους μισθοδοτούνται από αυτό.

Επειδή ο Πρωθυπουργός το καταλαβαίνει αυτό, στην πρόσφατη εκδήλωση για τα δύο χρόνια λειτουργίας της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος (ΔΑΟΕ) με λαμπρά αποτελέσματα, έστειλε «αυστηρό μήνυμα», κατά το προσφιλές στερεότυπο, στους λεγόμενους επίορκους: «Οσοι δημόσιοι υπάλληλοι βρεθούν να βάζουν πλάτη σε κυκλώματα δεν έχουν θέση στη Διοίκηση. Θα εντοπιστούν, θα οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη και θα αποπεμφθούν», είπε.

Δεν αμφιβάλλω για τη γνησιότητα της πρόθεσης· δεν νομίζω, όμως, ότι γίνεται, τουλάχιστον με την ταχύτητα που λέγεται.

Ολοι θυμόμαστε…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΚΤΣΟΓΛΑΝΙΣΜΕΝΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κάνουν σε κανέναν εντύπωση τα χάλια των σχολείων;

Το σχολικό συγκρότημα της Γκράβας

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Δεν έχω ιδέα για το ποιος έχει την ευθύνη για την οσμή στο σχολικό συγκρότημα της Γκράβας, δεν έχω ιδέα για το ποιος πρέπει να κάνει τους ελέγχους, δεν έχω ιδέα για το πότε έπρεπε να αρχίσουν, δεν έχω ιδέα πότε έπρεπε να κλείσει το συγκρότημα, δεν έχω ιδέα πόσο πρέπει να παραμείνει κλειστό ή ποιος θα δώσει το τελικό οκ για τη λειτουργία του. Έτσι κι αλλιώς είμαι σίγουρος ότι το ελληνικό δημόσιο θα έχει φροντίσει ώστε οι ευθύνες να μπερδεύονται αρκετά ώστε σε οποιαδήποτε περίπτωση να μην τις έχει κανένας και ο καθένας να μπορεί ελεύθερα να κατηγορεί όλους τους υπόλοιπους.

Όμως τα ρεπορτάζ για την οσμή αερίου στην Γκράβα μάς έδωσαν τη δυνατότητα να θαυμάσουμε άλλο ένα σχολικό συγκρότημα του οποίου η όψη θυμίζει εγκαταλειμμένο δημόσιο ουρητήριο. Γκράφιτι, συνθήματα και λοιπές μουτζούρες παντού. Πόρτες που μένουν κλειστές μόνο με τη χρήση αλυσίδων, παρτέρια γεμάτα αγριόχορτα, εικόνα όχι απλής εγκατάλειψης αλλά και καταστροφής.

Κι ενώ γενικώς πιστεύω πως το τι γίνεται μέσα στις τάξεις κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από το κτιριακό περιτύλιγμα, αυτό που αποκαλύπτεται και από την όψη του συγκροτήματος της Γκράβας δεν είναι πρόβλημα περιτυλίγματος αλλά ουσίας. Και η ουσία είναι ότι οι πρώτοι που δεν δίνουν δεκάρα για τα σχολεία τους είναι οι ίδιοι οι μαθητές και αυτοί που δεν ενδιαφέρονται για τον χώρο εργασίας τους είναι οι καθηγητές.

Η εικόνα βανδαλισμού και βρόμας είναι η συνέπεια κακομαθημένων ανήλικων που αντιλαμβάνονται το σχολείο ως χώρο εκτόνωσης των καταστροφικών τους ανησυχιών. Που το αντιλαμβάνονται όχι σαν να είναι κάτι δικό τους που το κάνουν ό,τι θέλουν (αφού είναι βέβαιο ότι κανένας βάνδαλος με σπρέι δεν γεμίζει συνθήματα και μουτζούρες τον τοίχο του δωματίου του) αλλά σαν κάτι που ανήκει μόνο σε άλλους και μάλιστα μισητούς. Ταυτοχρόνως η εικόνα αυτή προδίδει αδιάφορους ή παραιτημένους δασκάλους που δεν θέλουν ή δεν αντέχουν να κυνηγούν τα κακομαθημένα που έχουν μεγαλώσει πιστεύοντας ότι δικαιούνται τα πάντα και δεν υποχρεούνται σε τίποτα.

 

Πάνω από όλα όμως αποκαλύπτει μια κοινωνία που ανέχεται (ή και επιθυμεί) δημόσια σχολεία που μοιάζουν με ουρητήρια, κακομαθημένους ανήλικους και παραιτημένους εκπαιδευτικούς (που είναι και οι τελευταίοι που φταίνε αφού οι κυβερνήσεις τούς έχουν αφήσει εντελώς άοπλους να αντιμετωπίσουν το θηρίο της κακομαθησιάς).

Γιατί είναι βέβαιο ότι οι εικόνες από το σχολικό συγκρότημα της Γκράβας δεν έκαναν εντύπωση σε κανέναν.

Γιατί είναι βέβαιο ότι έχουμε συνηθίσει στον βανδαλισμό και την καταστροφή και τα θεωρούμε κομμάτι της καθημερινότητας.

Γιατί ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΠΟΒΛΑΚΩΜΕΝΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η τιμητική θέση

Αρκάς για τον... «διάτρητο» Τσίπρα - ΤΑ ΝΕΑ

 

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Ποτέ δεν είχα αμφιβολία, οι παλαιότεροι αναγνώστες το ξέρετε. Πάντα το ήξερα και γι’ αυτό υμνώ το μεγαλείο του εξυπνότερου λαού του κόσμου, που ζει στην ομορφότερη χώρα του κόσμου.  (Με τις πιο άσχημες πόλεις στην Ευρώπη, αλλά το προσπερνώ, γιατί δεν είναι η ώρα να ανοίγω άλλο μέτωπο…).

Τώρα όμως έχουμε επιτέλους και τις επιστημονικές αποδείξεις, που επιβεβαιώνουν τη διανοητική υπεροχή του Υπαρκτού Ελληνισμού. Οχι παγκοσμίως, για να είμαι σαφής. Την επιβεβαίωση σε οικουμενική κλίμακα ακόμη δεν την έχουμε. Ομως δεν θα αργήσει να έρθει και αυτή, αφού έχουμε πλέον την επιστημονική επιβεβαίωση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, γιατί, ναι, μπορούμε να το λέμε άφοβα, είμαστε ο εξυπνότερος λαός της Ευρώπης και με τη βούλα της Eurostat, της επίσημης ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας!

Τα τεκμήρια τα βρίσκουμε σε έρευνα της Eurostat του 2025, για το ποσοστό των ανθρώπων ανά κράτος, που επαληθεύουν περιεχόμενο το οποίο βρίσκουν διαδικτυακά, σε πληθυσμό ηλικίας 16-74 ετών.

Πρώτη είναι η Ιρλανδία με το ασύλληπτο 63% και προβάδισμα δέκα μονάδων από τη δεύτερη στην κατάταξη Ολλανδία με σχεδόν 53%. Ακολουθούν Λουξεμβούργο, Σουηδία, Φινλανδία, Βέλγιο, Ουγγαρία, Ισπανία, Σλοβακία, Δανία. Σταματώ εδώ, στις πρώτες δέκα, γιατί ο κατάλογος είναι μακρύς. (Οποιος ενδιαφέρεται τον βρίσκει στην ιστοσελίδα της υπηρεσίας).

Εμείς δεν έχουμε πάει πολύ καλά. Να το πω μάλλον με τον τρόπο που μας αρέσει να κολακεύουμε τον εαυτό μας: δεν πήγαμε όσο καλά αξίζαμε. Δεν έχει νόημα να αρνούμαστε την πραγματικότητα, αυτή είναι. Ούτε μπορείς να πεις, όμως, ότι είμαστε για τα πανηγύρια. Κάθε άλλο, παρακαλώ! Ας μη σπεύδουμε να διεκτραγωδήσουμε την κατάσταση. Είμαστε, αξιοπρεπέστατα, στη θέση 27, με ποσοστό κατά τι μικρότερο του 10%. Σύμφωνα με τη μέτρηση, δηλαδή, μόνο αυτό το ποσοστό διασταυρώνει από άλλες πηγές όσα βρίσκει στο Ιντερνετ.

Το γεγονός ότι 27 είναι και οι χώρες τις οποίες καλύπτει η έρευνα δεν πρέπει να μας πτοεί. Οπως ξέρουμε, αφότου το καθιέρωσε το ΠΑΣΟΚ επί Ανδρέα Παπανδρέου, η τελευταία θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας είναι πάντα η τιμητική. Οπως άλλωστε η οπισθοφυλακή σε μία υποχώρηση έχει τον δυσκολότερο ρόλο.

 Από τη συγκεκριμένη γωνία που ερευνά η μέτρηση, είμαστε λοιπόν ο εξυπνότερος λαός της Ευρώπης. Ποτέ δεν αμφέβαλλα. Από μακριά δεν φαίνεται, περνάμε για Ευρώπη – ιδίως αν έχει σκοτεινιάσει και έχεις και λίγη μυωπία. Αν όμως ζεις εδώ, το βλέπεις παντού: στο ιατρείο της Καρνεάδου, στη συνωμοσία του ξυλόλιου, στη «σκευωρία» εις βάρος του Φίλιππου Καμπούρη, στο χάλι της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης εν τέλει.

Με αυτά ως δεδομένα, πολύ φοβάμαι ότι …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΠΟΒΛΑΚΩΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ζουν ανάμεσά μας, είναι πολλοί και ψηφίζουν...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ισπανός Λακαφώσης

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Τρακάρουν τα τραίνα και αλλού το λοιπόν. Και μάλιστα δυο φορές μέσα σ’ έναν χρόνο.

Αλλά βέβαια υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ισπανία.

Εδώ η σύγκρουση ήταν αποτέλεσμα της δράσης μιας εγκληματικής συμμορίας με έδρα στο Μαξίμου που οδήγησε συνειδητά τα παιδιά στον θάνατο, ενώ εκεί τρακάρουν διότι υφίσταται η έννοια του ανθρώπινου λάθους αλλά και των συστημάτων που καμιά φορά χαλάνε. Μην συγκρίνουμε τώρα μήλα με πορτοκάλια, διότι επιμένουμε στην συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών, εντάξει;

Να σας πω τι δεν συγχωρώ στο ντόπιο τσούρμο που εργαλειοποίησε την τραγωδία των Τεμπών και κόντεψε να μας οδηγήσει εμφύλιο με τα ξυλόλια, τις πυρόσφαιρες, τα μυγάκια στα βίντεο και τα χαμένα βαγόνια;

Δεν τους συγχωρώ το γεγονός ότι προχθές, μόλις έγινε γνωστό το φρικτό δυστύχημα στο Τολέδο, υπήρξαν εδώ άνθρωποι που αυθορμήτως χαμογέλασαν πικρά, νιώθοντας κατά κάποιο τρόπο δικαιωμένοι.  

Όχι, δεν είναι αναίσθητοι μπροστά στη θέα των τσακισμένων βαγονιών, ούτε κυνικοί μπροστά σε τεμαχισμένα πτώματα.

Απλώς είναι κανονικοί άνθρωποι που επί σχεδόν τέσσερα χρόνια βρέθηκαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου, επειδή επιστράτευαν την κοινή λογική κάθε φορά που η συζήτηση ερχόταν στα Τέμπη.

Είναι οι άνθρωποι που αν τολμούσαν να διατυπώσουν έστω και υπόνοια για την αξιοπιστία των θεωριών συνωμοσίας, αντιμετώπιζαν κατ’ ευθείαν την απάνθρωπη κατηγόρια που συμπυκνωνόταν στο «ντροπή σου, εσύ παιδιά δεν έχεις;».   

Βεβαίως, πάνω στο τρίχρονο, φρόντισε η Καρυστιανού να βάλει μόνη της μπουρλότο στο κατασκεύασμα που είχαν φτιάξει και το πράγμα ξεφούσκωσε  άδοξα. Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι ένα 30% του ελληνικού λαού κατηγορήθηκε ευθέως για αποδοχή και συγκάλυψη εγκλήματος, ούτε ξεχνιούνται οι λοιδορίες και οι αισχροί υπαινιγμοί ότι τα ‘παιρναν, για όσους λίγους  τόλμησαν να υψώσουν στοιχειώδες ανάστημα στον διάχυτο παραλογισμό.

 

Τώρα λοιπόν, με 115 (ως τώρα) νεκρούς και 285 τραυματίες στα δύο ισπανικά δυστυχήματα μέσα στο 2026, το πράγμα αντικειμενικά μπαίνει σε μια ενιαία ζυγαριά, καθότι ένα μικρό χωριό είναι η Ευρώπη. Δεν γίνεται όταν στην Μαδρίτη στήνονται σκηνές για το στεγαστικό να στήνονται κι εδώ, όταν στη Γαλλία διαδηλώνουν να κατεβαίνουμε κι εδώ με πανό, αλλά όταν τρακάρουν τα τραίνα να είναι άλλο το «εδώ» κι άλλο το «εκεί». Ούτε όταν τις πρώτες μέρες ο Μητσοτάκης είπε για «πιθανό ανθρώπινο λάθος» να τον σταυρώνουμε ως εγκληματία που συγκαλύπτει, αλλά όταν ο σοσιαλιστής υπουργός μεταφορών (ο ισπανός Καραμανλής) λέει το ίδιο την ίδια στιγμή, να κάνουμε τους αδιάφορους.

Τέλος πάντων, το θέμα θα έχει ουρά, κι εδώ κι εκεί.

Απλώς μια παρατήρηση πριν κλείσω το κείμενο.

Έχει βαλθεί τώρα ολόκληρη η Ευρώπη να ψάχνει τα αίτια του τραγικού δυστυχήματος. Και δεν βλέπω πουθενά τον Λακαφώση.

Είναι δυνατόν να διερευνήσουν έτσι;

Ας τον καλέσουν πάραυτα.

Να πάρει ένα καμινέτο, να βάλει μια φωτίτσα σ’ ένα κουτάκι με σιλικόνη και …