"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Οραμα συνεργασίας

 

Toυ ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ 

Οι δύο άνδρες μοιάζουν αρκετά.

Προωθήθηκαν από τους πολιτικούς τους χώρους σαν σωτήρες, διεκδίκησαν θέσεις και αξιώματα που δεν αντιστοιχούσαν στα ταλέντα τους, κέρδισαν εκλογές με διακηρύξεις που δεν τήρησαν, συμμάχησαν με αντιπάλους, πέρασαν την καλή τους τύχη για στρατηγική ευφυΐα κι έχουν και οι δύο την ψευδαίσθηση ενός λαμπρού πολιτικού πεπρωμένου, που τους περιμένει τάχα σαν ραντεβού με την Ιστορία.

Δεν είναι τυχαία η διαρκής επιθυμία του Χάρη Δούκα να συνεργαστεί με τον Αλέξη Τσίπρα· η πολιτική κουλτούρα του πρώην πρωθυπουργού τού ταιριάζει περισσότερο από εκείνη του ΠΑΣΟΚ – γι’ αυτό άλλωστε και προσπαθεί να τραβήξει το κόμμα του προς τον Τσίπρα.

Η τελευταία δήλωσή του περί συνεργασίας του ΠΑΣΟΚ με την ΕΛΑΣ δεν θα έπρεπε να προκαλέσει την έκπληξη που προκάλεσε. Οποιος έχει μπει στον κόπο να ακούσει τον ξύλινο λόγο του δημάρχου, με τις παρωχημένες αντιδεξιές του κορώνες και τα μεγάλα πλην κενά λόγια, όφειλε να προβλέψει ότι κάπως έτσι φαντάζεται τη διεύρυνση της (κεντρο)αριστεράς: σαν οπορτουνιστικό πρότζεκτ του οποίου οι λεπτομέρειες ωχριούν μπροστά στη μεγάλη εικόνα. Αλλωστε, και στο θέμα της δημαρχίας με παρόμοιο τρόπο κινήθηκε ο Χάρης Δούκας: σημασία είχε να χάσει ο εχθρός. Το ότι ο νέος δήμαρχος δεν μπορεί ούτε και θέλει να κάνει τη δουλειά είναι επουσιώδες.

Ταιριάζουν;

Μια ενδεχόμενη σύμπραξη ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ, ωστόσο, είναι προβληματική όχι μόνο ως προς τις λεπτομέρειες.

Το θέμα δεν είναι ποιο κόμμα θα έχει το πάνω χέρι, αλλά τι είδους πολιτική μπορεί να παραγάγει ο συνδυασμός ενός άκαπνου, προσωποπαγούς σχηματισμού με ένα ιστορικό κίνημα αρχών.

Πώς ακριβώς θα συγκυβερνούσε ο Τσίπρας της «κωλοτούμπας» με το ΠΑΣΟΚ της θεσμικής υπευθυνότητας;

Για όσους εξετάζουν την πολιτική με ορίζοντα που υπερβαίνει τον μετεκλογικό ενθουσιασμό, η «συνθήκη ανατροπής» που ανέφερε ο Χάρης Δούκας δεν είναι επαρκής βάση σύγκλισης. Και μετά την ανατροπή τι θα γίνει;

Να συζητηθούν οι γραμμές και τα προγράμματα των δύο κομμάτων, λέει ο δήμαρχος, ώστε να βρεθούν από τώρα οι κοινές αναφορές για μια κυβερνητική συνεργασία.

Μα ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει καν πρόγραμμα· έχει θεωρητικούς άξονες με τους οποίους πάνω-κάτω συμφωνούν όλοι.

Σε κάθε περίπτωση, η πρόθεση συνεργασίας προέκυψε πριν από την προγραμματική συζήτηση. Θα ήταν επομένως χρήσιμο να εξηγούσε ο Χάρης Δούκας τι τον έκανε να την εκδηλώσει, προτού εκδηλώσει προθυμία εκείνος που μέχρι χθες δεν είχε κόμμα και άρα έχει τη συνεργασία περισσότερο ανάγκη. Τι είδε στον Τσίπρα που του άρεσε τόσο;

Τον λαϊκισμό, το δημοψήφισμα, το τρίτο μνημόνιο, τις ύβρεις προς το ΠΑΣΟΚ και τα στελέχη του;

Η αρνητική αντίδραση των συντρόφων του Δούκα στην πολιτική του προπέτεια είναι ένδειξη πως το ΠΑΣΟΚ δεν συμφωνεί συνολικά με την προσέγγιση του Τσίπρα και της ΕΛΑΣ. Το ότι η θέση Δούκα εγγράφεται ως αιρετική μπορεί λοιπόν να σημαίνει πως ο δήμαρχος πολιτεύεται με το λάθος κόμμα· αν βρίσκει θελκτική την προοπτική συνεργασίας με τον πρώην πρωθυπουργό, ίσως είναι φρονιμότερο να πάει να τον συναντήσει στη δική του πλατφόρμα, αντί να σύρει με το ζόρι την παράταξή του σ’ αυτήν.

Ο αντίλογος στα παραπάνω είναι γνωστός: Αν δεν συνεργαστεί, το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να κυβερνήσει στο ορατό μέλλον. Οσο αρνείται τα ποσοστά του, το κόμμα αρνείται και την ανάταξή του.

Παρ’ όλα αυτά, η δημιουργία σεναρίων που το δυσφημούν δεν συμβάλλει ιδιαίτερα στη βελτίωση της κατάστασής του.

Αν το ΠΑΣΟΚ μπει σε συζητήσεις με το νεοπαγές κόμμα Τσίπρα, τι μήνυμα στέλνει στους ψηφοφόρους του;

Τους μεν κεντρώους που δεν έχουν ξεχάσει το 2015, τους εξωθεί στη Ν.Δ.· στους αριστερούς λέει πως είτε ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ είτε ΕΛΑΣ, το ίδιο κάνει.

Είναι μεγάλη υπόθεση η αυτονομία τελικά. Αλλά για να την πιστέψουν οι ψηφοφόροι, πρέπει…

 

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ανδρουλάκης και «κοιμήσου και παρήγγειλα»

  

 

Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Και είπεν ο Νίκος Ανδρουλάκης, με το γνωστό, του θυμού ύφος: «Θα διαγράφεται όποιος παρεκκλίνει από τις κεντρικές γραμμές μας».

Σώπα!.. Και σιγά τα αίματα! Κι έτσι όπως τον παρατηρούσα να τα λέει αυτά, περίεργη γέφυρα σύνδεσης έκανε το μυαλό μου. Οποιος έχει ταξιδέψει σε παζάρια της Ανατολής θα με καταλάβει. Οι άνθρωποι εκεί αντιμετωπίζουν τον εξωτερικό χώρο ως ενιαίο του σπιτιού τους. Εκεί που στήνουν την πραμάτεια τους, για να πουλήσουν το κάτι τις τους, εκεί και τραβάνε έναν υπνάκο. Χωρίς πολλά πολλά. Απλώς γέρνουν. Βάζουν το χέρι σκέπαστρο στα μάτια και όλα καλά. Κάποια στιγμή ξυπνάνε και συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησαν.

Αυτό μου θυμίζει ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ. Ειδικότερα ως προς την αντιμετώπιση του Χάρη Δούκα. Τον άνθρωπο που επέλεξε ως υποψήφιο δήμαρχο Αθηναίων, και ο οποίος με το που εξελέγη, και σαφέστατα πριν μας επιδείξει τα προσόντα του, απευθυνόμενος στον Ανδρουλάκη που τον επέλεξε είπε ηχηρά «Φύγε εσύ από αρχηγός του ΠΑΣΟΚ να έρθω εγώ ως καλύτερος από εσένα».

Τέτοια πετυχισιά στελέχους!

Στις εκλογές αρχηγίας κατέλαβε την δεύτερη θέση καθώς στο πλευρό του συνασπίστηκαν ένα σωρό παλαιά στελέχη που έψαχναν εργασία. Αυτό είναι άλλωστε που παρακολουθούμε εδώ και καιρό. Ανθρώπους καλομαθημένους προνομίων να αναζητούν ασμένως εργασία επικαλούμενοι το καλό της Ελλάδας… Βεβαίως, βεβαίως. Οσους είχαμε ξεχάσει, παλιές καραβάνες ενός «κάποτε», εμφανίστηκαν να υποστηρίζουν με θέρμη τον δήμαρχο, που θα μείνει στην ιστορία ως ο Δήμαρχος που εξελέγη ώστε να μην έχουμε δήμαρχο.

Και ποια ήταν η έγνοια-ντέρτι του δημάρχου με «το καλημέρα σας»;

Η ένωση με τις λοιπές «προοδευτικές δυνάμεις».

Κοιμόταν ο Ανδρουλάκης!

Ποιες ήταν, μωρέ, «οι προοδευτικές»; Πώς δεν μπορούσαμε να τις διακρίνουμε τόσοι και τόσοι χριστιανοί;

Οσο δε καιγόταν για την ένωση με «προοδευτικούς», τόσο  εξαϋλώνονταν «οι προοδευτικοί». 

Ωστόσο, σε κάποιο ξύπνημα ο Ανδρουλάκης γράπωσε τον Φαραντούρη μη και τον πάρει άλλος προοδευτικός. Και ξανακοιμήθηκε.

Μέχρι που ήρθε και ο Μέγας των προοδευτικών, ο Αλέξης με φόντο την Ακρόπολη. Και εκεί πια ο Δούκας ξαμολήθηκε χειρότερα. Παρέδιδε κλειδιά. Υπέγραφε ενώσεις.

Υπνο ο Ανδρουλάκης! Η τέλεια ευκαιρία να δείξει μια έρμη πυγμή, κάτι τέλος πάντων αρχηγικό. Να διαγράψει. Και περνούσαν μέρες και μέρες. Μέρες ως αιώνες. Κιχ!

Και αίφνης… Στα κουφά. Στο out of the blue πετάχτηκε επάνω και

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το ΠΑΣΟΚ αντεπιτίθεται

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Το λένε «αντεπίθεση για την ανακατάληψη της Αττικής», όπως καταλαβαίνω. Δεν είναι όμως, παρά ένα εντατικό πρόγραμμα επισκέψεων και ομιλιών του Νίκου του Ανδρουλάκη ανά το Λεκανοπέδιο, διότι οι αριθμοί – είτε πρόκειται για εκλογικά αποτελέσματα είτε για μετρήσεις – δείχνουν ότι εκεί πάσχει το ΠΑΣΟΚ, ειδικά δε ο αρχηγός του. Η δημοτικότητα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ είναι διαχρονικά χαμηλή στους δήμους του Λεκανοπεδίου. Για κάποιους λόγους, τους οποίους στο ΠΑΣΟΚ αδυνατούν ή δεν επιθυμούν να καταλάβουν (όλοι οι άλλοι τους βλέπουν όμως), ο πρόεδρος δεν έχει πέραση στους Αθηναίους, με την ευρύτερη έννοια του όρου. Ο πληθυσμός της πρωτεύουσας και των περιχώρων – αλίμονο – δεν μπορεί να εκτιμήσει αυτό που βλέπει και θαυμάζει, λ.χ., ο Παναγιώτης ο Δουδωνής στη μορφή του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

Η «αντεπίθεση» λοιπόν, έχει τον σκοπό να ανατρέψει αυτή την κατάσταση.

Κατεβάζουν τον πρόεδρο από γειτονιά σε γειτονιά κι από πλατεία σε πλατεία, με τον σκοπό να γνωρίσει ο κόσμος τον ηγέτη που κρύβει μέσα του ο κ. Ανδρουλάκης και ο οποίος, δυστυχώς, δεν φαίνεται από μακριά. Αλλωστε, εδραία είναι στο ΠΑΣΟΚ η πεποίθηση ότι «το πολιτικό σκηνικό είναι σκηνοθετημένο», όπως λέει η γραμμή που ακολουθούν οι περισσότεροι. Δεν μπορεί, σου λέει, να αρέσει στους αριστερούς ψηφοφόρους ο Καραμήτρος περισσότερο από τον Ανδρουλάκη! Εδώ λοιπόν κάτι σάπιο μυρίζει. Γίνεται να το αφήσουν έτσι; Οχι, σε καμία περίπτωση! Οι περιστάσεις επιτάσσουν αντεπίθεση.

Αλλωστε, έφτασε επιτέλους και ο Μπλίχερ με τους Πρώσους του, έφερε μαζί του Πελεγρίνη, Φαραντούρη και άλλα «dogs of war», ενώθηκαν οι δυνάμεις και ο Γουέλινγκτον μπορεί να κάνει το νεύμα με το καπέλο του, που θα σημάνει την επίθεση. Ιαχή τους, «ΠΑΣΟΚ, ωραία χρόνια»!

Σωστά το αντιλαμβάνονται σε γενικές γραμμές. Ομως, ο συλλογισμός καταλήγει στο λάθος αποτέλεσμα:

Ο στόχος τους είναι να αλλάξουν την Αττική, ενώ θα ήταν πολύ ευκολότερο να αλλάξουν αρχηγό…

Εκανα μια παύση και βγήκα στο μπαλκόνι. Γι’ αυτό αρχίζω νέα παράγραφο. Ηθελα πρώτα να βεβαιωθώ ότι δεν θα πέσει φωτιά από τον ουρανό να με κάψει για την ανόσια ιδέα που μόλις διατύπωσα. Τίποτα δεν έγινε, όλα καλά, οπότε συνεχίζουμε.

Ελεγα ότι είναι εσφαλμένη η προσέγγισή τους στο πρόβλημα. Αν δεν ανάβει το φως στο δωμάτιο, παιδιά, δεν φταίει η τάση που έπεσε, ούτε οι καλωδιώσεις, ούτε το ντουί ή όπως το λένε τέλος πάντων. Φταίει η λάμπα, τόσο απλό είναι. Δεν χρειάζεται να καλέσετε ηλεκτρολόγο και συνεργείο τεχνικών. Δοκιμάστε πρώτα να αλλάξετε τη λάμπα. Στην περίπτωσή τους, όμως, το ξυράφι του Οκαμ δεν κάνει δουλειά, χρειάζεται κάτι σε τσεκούρι ή μπαλτά.

Υπάρχει, ωστόσο, η πιθανότητα να κρύβεται κάποια δόλια σκοπιμότητα πίσω από την εκστρατεία ανακατάληψης της Αττικής. Υποκύπτω στον πειρασμό της υποψίας, γιατί δεν μπορεί οι περί τον πρόεδρο να μη βλέπουν αυτό που βλέπουμε όλοι εμείς οι άλλοι! Σκέπτομαι, λοιπόν, μήπως τον βάζουν τον άνθρωπο να ξεπατωθεί καλοκαιριάτικα, να ψήνεται στον ήλιο, να ιδροκοπάει, να αλλάζει το μουσκεμένο πουκάμισο μέσα στο αυτοκίνητο (χωρίς ντους φυσικά), όλα αυτά με την απώτερη επιδίωξη ο πρόεδρος να κουραστεί, να αρρωστήσει κι επιτέλους να καταλάβει ο ίδιος ότι δεν πάει άλλο. Δεν μπορώ να ξέρω. Απλώς κάνω σκέψεις και τις αφήνω στην κρίση σας.

Με την ευκαιρία της αντεπίθεσης για την ανακατάληψη της Αττικής, νομίζω ότι έφτασε η ώρα, για …

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το ΠΑΣΟΚ-μικρομάγαζο που βολεύει τον Ανδρουλάκη

 

https://www.protagon.gr/wp-content/uploads/2026/06/PASOK-ANDROULAKIS-MAGAZAKI.jpg 

Του ΑΛΕΚΟΥ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

Υπάρχουν στιγμές που οι αριθμοί επιβεβαιώνουν αυτό που φαινόταν εδώ και καιρό να συμβαίνει.

Οι δημοσκοπήσεις των τελευταίων δέκα ημερών δεν δημιούργησαν το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ. Το αποκάλυψαν. Ενα κόμμα που φιλοδοξούσε να γίνει ο βασικός αντίπαλος της Νέας Δημοκρατίας βρίσκεται σήμερα να δίνει μάχη για να διατηρήσει τη θέση του στο πολιτικό σκηνικό. Μοιάζει λαβωμένη και μη ελκυστική μια παράταξη που αποτελεί τη μοναδική επιλογή για τους απογοητευμένους από τον Μητσοτάκη που ανήκουν στον μεσαίο χώρο. Για όσους έδωσαν το 2015 τη μάχη για να παραμείνει η χώρα στην Ευρώπη, μια κληρονομιά που το ΠΑΣΟΚ πέταξε στα σκουπίδια τα τελευταία χρόνια για να προσεγγίσει τον λαϊκισμό.

Διότι το μονοψήφιο ΠΑΣΟΚ ήταν μονοψήφιο με λόγο την προηγούμενη δεκαετία. Ξόδεψε το πολιτικό του κεφαλαίο για το κλείσιμο του ελλείμματος και την αποτροπή της ολοκληρωτικής κατάρρευσης της χώρας.

Ωστόσο το σημερινό μονοψήφιο ΠΑΣΟΚ, όπως το εμφανίζουν πολλές δημοσκοπήσεις προ της αναγωγής, είναι μονοψήφιο χωρίς λόγο. Χωρίς λόγο τουλάχιστον που να αφορά τη χώρα διότι φαίνεται ότι ένα εύκολα διαχειρίσιμο μικρό και κλειστό ΠΑΣΟΚ είναι αυτό που επιλέγει (να ελέγχει) μια μικρή ομάδα.

Το παράδοξο είναι ότι η εξέλιξη αυτή δεν ήταν αναπόφευκτη.

Το ΠΑΣΟΚ είχε μπροστά του μια ιστορική ευκαιρία. Να εκφράσει εκείνο το μεγάλο τμήμα των μετριοπαθών πολιτών που βλέπουν τα λάθη, τις αστοχίες και την κόπωση της κυβέρνησης Μητσοτάκη χωρίς να επιθυμούν επιστροφή στις αυταπάτες, τους πειραματισμούς και τον λαϊκισμό της προηγούμενης δεκαετίας. Ενα κοινό με απαιτήσεις σοβαρότητας, κυβερνητικής επάρκειας και μεταρρυθμιστικής αξιοπιστίας.

Αντί γι’ αυτό, η στρατηγική που ακολουθήθηκε κινήθηκε προς διαφορετική κατεύθυνση. Η ηγεσία του κόμματος έδειξε να πιστεύει ότι η κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ θα άφηνε σε πολιτική ορφάνια εκατομμύρια ψηφοφόρους, οι οποίοι αργά ή γρήγορα θα κατέληγαν στη Χαριλάου Τρικούπη. Ετσι το ΠΑΣΟΚ άρχισε να υιοθετεί ολοένα πιο καταγγελτικό λόγο, να ανταγωνίζεται την Πλεύση Ελευθερίας και τον ΣΥΡΙΖΑ στο πεδίο της έντασης.

Η επιλογή αυτή απέτυχε. Η επανεμφάνιση Τσίπρα σφράγισε την πλήρη αποτυχία του τρόπου σκέψης που επικράτησε στο ΠΑΣΟΚ επί τρία χρόνια.

Τώρα το αποτέλεσμα είναι διπλά επώδυνο.

Το ΠΑΣΟΚ δεν κέρδισε τους ψηφοφόρους που επιδίωξε να προσελκύσει και ταυτόχρονα άφησε ανεκμετάλλευτο το ακροατήριο που βρισκόταν πιο κοντά στην ιστορική του φυσιογνωμία. Τους κεντρώους, τους μεταρρυθμιστές, τους φιλοευρωπαίους, τους πολίτες που ζητούν αλλαγές χωρίς να επιθυμούν πολιτικές περιπέτειες.

Και εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη ευθύνη της ηγεσίας.

Οχι επειδή δεν πέτυχε ένα δημοσκοπικό στόχο. Αλλά επειδή περιόρισε τις φιλοδοξίες ενός κόμματος που ιστορικά γεννήθηκε για να κυβερνά. Αντί να διευρύνει το πολιτικό και κοινωνικό του αποτύπωμα, εγκλωβίστηκε στη διαχείριση ενός στενού κομματικού ακροατηρίου και μιας κλειστής ομάδας λήψης αποφάσεων.

Πρόσωπα με διαφορετικά χαρακτηριστικά και δυνατότητα απεύθυνσης σε νέα κοινά, όπως ο Παύλος Γερουλάνος και η Άννα Διαμαντοπούλου, δεν εντάχθηκαν ποτέ ως αιχμές μιας πραγματικής ανανέωσης της παράταξης. Ήταν για την ηγεσία προβλήματα εσωτερικής ισορροπίας και όχι ευκαιρίες πολιτικής διεύρυνσης.

Ετσι το ΠΑΣΟΚ μοιάζει σήμερα με ένα προσεγμένο αλλά μικρό μαγαζί γωνία. Εχει σταθερή πελατεία, γνωστό όνομα, ιστορικό βάθος και οργανωμένη λειτουργία. Δεν κινδυνεύει να κλείσει. Δεν φαίνεται όμως και αποφασισμένο να μεγαλώσει. Και αυτό ίσως εξυπηρετεί αυτούς που το ελέγχουν.

Σίγουρα όμως είναι…

 

ΠΑΣΟΚικό ΚΗΦΗΝΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: ΠΑΣΟΚ, ωραία χρόνια

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Δεν αντιλαμβάνομαι την κατήφεια του ΠΑΣΟΚ, παρά μόνον αν την εντάξω στην ψυχική κατηγορία «Χαμένες προσδοκίες». Προφανώς όσοι πάσχουν απ’ αυτήν, με προεξάρχοντα τον πρόεδρό του, προσδοκούσαν ότι μετά τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και τον κατακερματισμό της Αριστεράς σε θραύσματα, το ΠΑΣΟΚ δικαιωματικά θα αναλάμβανε τον ρόλο της ηγεμονικής δύναμης στον χώρο. Ηταν ο ιστορικός του προορισμός κι αν δεν μπόρεσε να τον εκπληρώσει ακόμη, αυτό σίγουρα δεν οφείλεται στις αδυναμίες του. Οφείλεται κατά μείζονα λόγο σε όσους το φθονούν και το εχθρεύονται επειδή φοβούνται τη γοητεία που ασκεί στα πλήθη. Ετσι τουλάχιστον νομίζουν οι άνθρωποι και κλαίνε και οδύρονται για την έλλειψη κατανόησης με την οποία τους αντιμετωπίζει το εκλογικό σώμα στις δημοσκοπήσεις.

Κι όμως, τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά.

Πρώτον, του δίνουν τη δυνατότητα να διεκδικήσει την τρίτη θέση, η οποία απέχει μόλις μία θέση από τη δεύτερη, που κι αυτή με τη σειρά της δεν απέχει πάνω από μία θέση από την πρώτη. Αρα, δεν απέχει και πολύ από την υπόσχεση που έδωσε ο κ. Ανδρουλάκης, ότι ακόμη και με μία ψήφο διαφορά θα κάνει κυβέρνηση.

Δεύτερον, κοντεύει να απαλλαγεί από την παρουσία του αρχιδούκα των Αθηνών, ο οποίος ετοιμάζεται να αποχωρήσει μάλλον επειδή αισθάνεται ότι η πολιτική του διάνοια δεν μπορεί να μοιραστεί τον ίδιο χώρο με τον κ. Πελεγρίνη.

Τρίτον, το ΠΑΣΟΚ δεν είναι προσωποκεντρικό κόμμα, όπως κατήγγειλε ο κ. Ανδρουλάκης ότι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Απόδειξη ότι η δημοφιλία του είναι χαμηλότερη από αυτήν του κόμματός του.

Το ΠΑΣΟΚ ισχυρίζεται ότι, σε αντίθεση με τους ανταγωνιστές του, έχει πρόγραμμα.

Δεν έχω λόγους να το αμφισβητήσω. Ξέρουμε όμως πολύ καλά ότι στην πολιτική δεν φτάνει το πρόγραμμα. Οπως δεν φτάνουν και οι σωστές ιδέες. Πρέπει να υπάρχουν και οι συνθήκες οι οποίες να σε παρακινούν να μάθεις τι λέει αυτό το πρόγραμμα. Κοινώς, να έχεις την περιέργεια να ακούσεις αυτούς που στο προτείνουν. Και, δυστυχώς γι’ αυτούς, το ΠΑΣΟΚ δεν προκαλεί πια καμιά περιέργεια στο εκλογικό σώμα.

Αυτήν την περιέργεια για το πώς θα είναι από δω και πέρα που προσπάθησε να καλλιεργήσει ο κ. Τσίπρας τόσα χρόνια, τα κατάφερε έως ένα σημείο, φρόντισε όμως ο ίδιος να τη διαψεύσει μόλις επανεμφανίστηκε.

Γενικά οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι η Αριστερά δεν προκαλεί πια καμιά περιέργεια. Την ξέρουμε, την έχουμε ζήσει και οι περισσότεροι που επιμένουν σ’ αυτήν, το κάνουν επειδή δεν θέλουν να παραδεχθούν ότι έκαναν λάθος.

Τούτων δοθέντων, αντιλαμβάνομαι τη σκέψη της κ. Διαμαντοπούλου, η οποία βρήκε το υποκατάστατο της περιέργειας στη νοσταλγία. «ΠΑΣΟΚ, ωραία χρόνια», πρότεινε για σύνθημα. Αφού δεν μπορούμε να πάμε μπροστά, τουλάχιστον ας γυρίσουμε πίσω.

Πάντως…

 

ΠΑΣΟΚων εθνικών σουργελο-κατσαπλιάδων κωμωδία

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίων ξεφτιλισμένων εθνικών σουργελο-παπατζήδων κωμωδία

Υπαρκτού ξυλολιο-κβαντικού Καρυστιανισμού κωμωδία

Ελληνόφωνης εθνικής ψωναροσουργελαρίας κωμωδία (Με απόλυτο θαυμασμό στον ΗΡΩΪΚΟ μερακλή γαμπρό!)

Επίγεια μουντιαλική μαγεία (Τα ψωνισμένα μεμέτια τον ήπιανε! Καλοχώνευτος να είναι...)

"Επίγεια μαγεία" (Ένας χρόνος χωρίς τον μάγο του κλαρίνου Πετρολούκα Χαλκιά...)

 

 

 

 

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: «Προστατεύω – Δημιουργώ»: Μια γιορτή περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης από την Π.Ε. Πιερίας, τον Δήμο Πύδνας-Κολινδρού , τον Π.Ο.Τ.Α.Π., τη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης ν. Πιερίας και το ΚΕΠΕΑ Ανατολικού Ολύμπου


Uploaded Image 

Uploaded Image 

 

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 5 Ιουνίου η δράση «Προστατεύω – Δημιουργώ» στην παραλία Μακρυγιάλου, με τη συμμετοχή μαθητών και μαθητριών των Δημοτικών Σχολείων του Δήμου Πύδνας – Κολινδρού.

Η δράση διοργανώθηκε από τον Πιερικό Οργανισμό Τουριστικής Ανάπτυξης και Προβολής (Π.Ο.Τ.Α.Π.), την Περιφερειακή Ενότητα Πιερίας,  τη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης νομού Πιερίας, τον Δήμο Πύδνας – Κολινδρού  και το Κέντρο Εκπαίδευσης για το Περιβάλλον και την Αειφορία Ανατολικού Ολύμπου, στέλνοντας ένα ισχυρό μήνυμα περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης, εθελοντισμού και ενεργού συμμετοχής των νέων στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, με έμφαση στη βιώσιμη τουριστική ανάπτυξη της περιοχής.

Στη δράση παρευρέθηκαν η Αντιπεριφερειάρχης Πιερίας κα Σοφία Μαυρίδου, η Αντιδήμαρχος Τουρισμού του Δήμου Πύδνας – Κολινδρού κα Μαρία Ναβροζίδου, η Διευθύντρια Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Πιερίας κα Παρθένα Τριανταφυλλίδου, η υπεύθυνη Σχολικών Δραστηριοτήτων της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης νομού Πιερίας κα Μαργαρίτα Αμανατίδου, ο Προϊστάμενος Εκπαιδευτικών Θεμάτων της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας κ. Ναούμ Ευαγγελόπουλος και η Προϊσταμένη του Κέντρου Εκπαίδευσης για το Περιβάλλον και την Αειφορία Αν. Ολύμπου κ. Ιωάννα Ζάικου,  υπογραμμίζοντας με την παρουσία τους τη σημασία της συνεργασίας της αυτοδιοίκησης και της εκπαιδευτικής κοινότητας σε πρωτοβουλίες περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, οι μαθητές και οι μαθήτριες συμμετείχαν σε δράσεις καθαρισμού της ακτής, περιβαλλοντικά παιχνίδια και εκπαιδευτικές δραστηριότητες, αποκτώντας πολύτιμες γνώσεις για την προστασία των θαλάσσιων οικοσυστημάτων και τη σημασία της διατήρησης καθαρών και βιώσιμων φυσικών χώρων.

Στο πλαίσιο της δράσης, η Αντιπεριφερειάρχης Πιερίας κα Σοφία Μαυρίδου δήλωσε: 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: Τουριστικός Οργανισμός της Πιερίας (Π.Ο.Τ.Α.Π.) και «Christian Tour» ενδυναμώνουν τη συνεργασία τους για την τουριστική ανάδειξη της Πιερίας στη Ρουμανία


Uploaded Image 

 Uploaded Image

 

Ο Πιερικός Οργανισμός Τουριστικής Ανάπτυξης και Προβολής (Π.Ο.Τ.Α.Π.) συνεχίζει την υλοποίηση της στρατηγικής συνεργασίας του με τον κορυφαίο ρουμανικό τουριστικό όμιλο «Christian Tour», ενισχύοντας τις δράσεις προβολής της Πιερίας στη ρουμανική αγορά και δημιουργώντας νέες προοπτικές για την προσέλκυση επισκεπτών μέσω αεροπορικών συνδέσεων.

Στο πλαίσιο αυτό ο Π.Ο.Τ.Α.Π. φιλοξένησε στην Πιερία, το Σαββατοκύριακο 6 και 7 Ιουνίου,  είκοσι εκπροσώπους του «Christian Tour» και συνεργαζόμενων τουριστικών γραφείων από τη Βόρεια Ρουμανία, οι οποίοι επισκέφθηκαν για πρώτη φορά την περιοχή.

Πρόκειται για τουριστικούς πράκτορες από περιοχές της Ρουμανίας που συνδέονται αεροπορικά με την Ελλάδα μέσω των πτήσεων της «Anima Wings» και αναμένεται να αποτελέσουν σημαντική δεξαμενή επισκεπτών για την Πιερία τα επόμενα χρόνια.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής τους, οι φιλοξενούμενοι γνώρισαν από κοντά τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Πιερίας, τον μυθικό Όλυμπο, τις ακτές της, τη γαστρονομία, την πολιτιστική κληρονομιά και τις δυνατότητες ανάπτυξης θεματικών και εναλλακτικών μορφών τουρισμού καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.

Παράλληλα, πραγματοποιήθηκαν  συναντήσεις με την Αντιπεριφερειάρχη Πιερίας κα Σοφία Μαυρίδου,  με τον Πρόεδρο του Πιερικού Οργανισμού Τουριστικής Ανάπτυξης και Προβολής (Π.Ο.Τ.Α.Π.) κ. Γιώργο Καραλή  και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Π.Ο.Τ.Α.Π., κ.κ. Στέλιο Ούζα και Στράτο Χαλκίδη, κατά την οποία παρουσιάστηκαν οι στρατηγικοί στόχοι για τη ρουμανική αγορά και οι δυνατότητες περαιτέρω ενίσχυσης των τουριστικών ροών προς την Πιερία.

 Ο Διευθυντής του Π.Ο.Τ.Α.Π. κ. Βασίλειος Δήμου παρουσίασε τις πολυμορφικές βιωματικές εμπειρίες που προσφέρει ο προορισμός, αναδεικνύοντας τη μοναδική συνύπαρξη βουνού και θάλασσας, καθώς και τις δραστηριότητες που καθιστούν την περιοχή ιδανικό προορισμό για όλες τις εποχές.

Ο Πρόεδρος του Π.Ο.Τ.Α.Π. κ. Γιώργος Καραλής δήλωσε χαρακτηριστικά:

Σαν σήμερα (15/6/ΧΧΧΧ)

 


1667: Ο γιατρός Ζαν Μπατίστ Ντενίς, πραγματοποιεί την πρώτη μετάγγιση αίματος προβάτου σ' ένα 15χρονο αγόρι. Το αγόρι θα πεθάνει και ο γιατρός θα κατηγορηθεί για φόνο. Θεωρείται, πάντως, η πρώτη καταγεγραμμένη μετάγγιση αίματος.

1878: Βρετανικά στρατεύματα αποβιβάζονται στην Κύπρο και καταλαμβάνουν το νησί.

1900: Φωτίζονται με φωταέριο οι οδοί Σταδίου, Ερμού, Αιόλου και Φιλελλήνων στην Αθήνα.

1954: Ιδρύεται στη Βασιλεία της Ελβετίας η UEFA

1995: Ισχυρός σεισμός, μεγέθους 6,1 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, πλήττει το Αίγιο.31 οι νεκροί.

1946: Γεννιέται ο Ντέμης Ρούσσος

1994: Πεθαίνει ο Μάνος Χατζηδάκης


2015:  Πεθαίνει σε ηλικία 98 ετών ο Κερκ Κερκόριαν, πολυεκατομμυριούχος ιδιοκτήτης καζίνο και ξενοδοχείων στο Λας Βέγκας, μεγιστάνας του Χόλιγουντ, ιδιοκτήτης αεροπορικής εταιρείας και επενδυτής στην αυτοκινητοβιομηχανία



2019 Eφυγε από τη ζωή σε ηλικία 96 ετών ο μεγάλος σκηνοθέτης Φράνκο Τζεφιρέλι.
 
 
 
 
 

2021  Πέθανε ο μπάρμπα Γιάννης, (Γιάννης Αγάλλου) ο μοναδικός κάτοικος του νησιού Περιστέρα.

 

 

 


2023 Η βραβευμένη με Οσκαρ Βρετανίδα ηθοποιός και πρώην βουλευτής, Γκλέντα Τζάκσον, πέθανε στα 87 της, ύστερα από «σύντομη ασθένεια»

 

 

2025 Ο μεγαλύτερος Ηπειρώτης κλαρινίστας Πέτρος (Λούκας) Χαλκιάς, γνωστότερος στο ευρύ κοινό ως Πετρολούκας Χαλκιάς έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 91 ετών

 

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ και ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: H εξέλιξη της μπάλας ποδοσφαίρου των παγκοσμίων κυπέλλων από το πρώτο Μουντιάλ του 1930 μέχρι σήμερα...

 

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Το άθλημα και η αισθητική του

 

Γράφει ο Νάσος Βαγενάς

Ομότιμος καθηγητής της Θεωρίας και Κριτικής της Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και παλαιός ποδοσφαιριστής του Εθνικού Πειραιώς.

 

Όποιος δεν έχει παίξει μπάλα στα παιδικά και εφηβικά του χρόνια δεν ξέρει τι ακριβώς είναι το ποδόσφαιρο. Και όταν είναι διανοούμενος, και μάλιστα περιώνυμος, μπορεί να μιλάει για αυτό με λόγια που να τον εκθέτουν· όπως, λ.χ., ο νομπελίστας Πέτερ Χάντκε που έδωσε σε μια νουβέλα του τον τίτλο Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι (ο τερματοφύλακας δεν νιώθει καμία αγωνία πριν από το πέναλτι ‒ ελπίδα μόνο ότι ο αντίπαλος θα αστοχήσειή όπως ο φιλόσοφος Ζαν Μποντριγιάρ, ο επιρρεπής σε στυλιστικές πιρουέτες του τύπου: «Η εξουσία πρόθυμα βάζει το ποδόσφαιρο να επιφορτιστεί με μια εύκολη ευθύνη, ακόμη και να πάρει πάνω του τη διαβολική ευθύνη της αποχαύνωσης των μαζών»· ή όπως κάποιες ανάλογες νότες ορισμένων διανοητών της Σχολής της Φρανκφούρτης.

Το γεγονός ότι πρόσωπα όπως ο Αλμπέρ Καμί, ο Εδουάρδο Γκαλεάνο, ο Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν ή ο Μανόλης Αναγνωστάκης ελκύονταν από το ποδόσφαιρο δεν σημαίνει ότι οι περισσότεροι ονομαστοί διανοούμενοι διάκεινται ευμενώς προς αυτό. Σημαίνει απλώς ότι, για τον λόγο που ανέφερα, οι συγγραφείς αυτοί είχαν εσωτερική γνώση του θέματος. Γιατί ήταν σε θέση να αισθανθούν ότι ένας ποδοσφαιρικός αγώνας είναι ‒ το έχουμε ξαναπεί ‒ κάτι περισσότερο από ένα απλό αθλητικό αγώνισμα· ότι είναι δέκαθλο εν συγχρονία.

Ολυμπιονίκης των 100 μέτρων ή του δεκάθλου μπορεί να αναδειχθεί και ένας ηλίθιος. Ενας ποδοσφαιριστής όμως δεν μπορεί να είναι μεγάλος, αν τα σωματικά του προσόντα (ταχύτητα, δύναμη, αντοχή, σθένος, ευλυγισία, αλτική ικανότητα) δεν είναι ικανός να τα ασκεί συγχρόνως και συγκεκραμένα, δηλαδή εν ταυτώ, πράγμα αδύνατον αν δεν διαθέτει υψηλό δείκτη ευφυΐας, δηλαδή οξεία αντίληψη του χώρου και του χρόνου, η οποία είναι ο σημαντικότερος διαμορφωτής της τεχνικής του. Το οποίο σημαίνει ότι ένας ποδοσφαιρικός αγώνας, στις υψηλότερες στιγμές του, μπορεί να φτάσει στο επίπεδο ενός καλλιτεχνικού θεάματος ανάλογου με εκείνο οι κορυφαίοι συντελεστές του οποίου πρέπει να διαθέτουν προσόντα όμοια με τα προσόντα που διαθέτουν και με τον τρόπο που τα ασκούν οι μεγάλοι ποδοσφαιριστές. Εννοώ την τέχνη του χορού, με την οποία, στο αποκορύφωμά της, η τέχνη του ποδοσφαίρου είναι ομοούσια.

 

Αλλά μια και βρεθήκαμε στο καλλιτεχνικό πεδίο, θα ήθελα να διατυπώσω ορισμένες αισθητικής φύσεως παρατηρήσεις που πιστεύω ότι θα πρέπει να απασχολούν όλους τους ποδοσφαιρόφιλους, διανοούμενους ή μη:

Το ποδοσφαιρικό θέαμα το παρακολουθεί κανείς σήμερα είτε με τη φυσική του παρουσία στο γήπεδο είτε τηλεοπτικώς. Η τηλεοπτική παρακολούθησή του είναι, προφανώς, πιο συμφέρουσα (οικονομικά και σωματικά) και αισθητικώς ελκυστικότερη. Γιατί με τους τρόπους με τους οποίους κινείται ο τηλεοπτικός φακός ‒ με τις πολλαπλές του, σε διαφορετικά σημεία του γηπέδου, κάμερες, τις ποικίλες οπτικές του γωνίες, τις αυξομειούμενες αποστάσεις του από τα διαδραματιζόμενα στον χορτοτάπητα, τα γκρο πλαν και τη δυνατότητα επανάληψης (και σε ρελαντί) των κρισιμότερων φάσεων του αγώνα ‒ ο τηλεθεατής έχει μια αίσθησή του πλουσιότερη και ζωντανότερη από εκείνη του στατικού θεατή της κερκίδας.

Το να μπορείς να παρακολουθείς ανέξοδα σήμερα από τον καναπέ του σπιτιού σου όσους αγώνες όπου γης επιθυμείς είναι ένα προνόμιο αδιανόητο για εκείνους που στιγμιότυπά τους μόνο μπορούσαν να δουν στα ασπρόμαυρα ως το 1960 «Επίκαιρα» των κινηματογράφων. Και αυτό μας φέρνει σε ένα σημαντικό πρόβλημα της καθ’ ημάς τηλεοπτικής αναμετάδοσης των ποδοσφαιρικών αγώνων, το οποίο ‒ απ’ όσο γνωρίζω ‒ δεν έχει μέχρι στιγμής γίνει αντικείμενο κριτικής. Αναφέρομαι στην ποιότητα των τηλεοπτικών σχολιαστών μας, η οποία σε λίγες μόνο περιπτώσεις ξεπερνά το μέτριο και σε ελάχιστες το ικανοποιητικό. Γεγονός που μας κάνει να νοσταλγούμε την εποχή του Γιάννη Διακογιάννη, του «μεγαλύτερου», όπως σωστά έχει ειπωθεί ‒ χάρη στις καίριες γνώσεις του, την ανεπανάληπτη φωνή και το λιτό του ύφος ‒, «ραδιοσχολιαστή όλων των [ελληνικών] εποχών».

Είναι αλήθεια ότι ο κερδοσκοπικός πολλαπλασιασμός των διεθνών ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων, με το επακόλουθο πλήθος των προκριματικών αγώνων, δημιούργησε την ανάγκη μαζικής παραγωγής τηλεσχολιαστών.

Αλλά αυτό…