"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Tο παραπάνω 500άρικο και ο "εξυπνότερος" λαός του κόσμου

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Δείτε πως έχει το πράγμα. Όσο καιρό το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ τάιζαν τον ελληνικό λαό με δανεικό χρήμα και με διορισμούς στο δημόσιο, εκείνος ψήφιζε υπερηφάνως τα δυο κόμματα. Όταν η πολιτική των δανεικών οδήγησε στην χρεωκοπία, ο λαός στράφηκε στον Αλέξη που του ‘λεγε όσα ήθελε ν’ ακούσει:  «Δεν φταις εσύ, θα σου δώσω πίσω το χρήμα που έχασες κι ακόμα περισσότερο.» 

Όταν ο Αλέξης τα ‘κανε μαντάρα, πηγαίνοντας μας αρχικά ως την άκρη του γκρεμού κι ύστερα ξεπουπουλιάζοντας μας, ο λαός έτρεξε μαζικά στον Μητσοτάκη και του φώναξε «σώσε με».

Τώρα που το πράγμα ισορρόπησε και εξομαλύνθηκε, μόλις νιώσαμε ασφαλείς, θα διαολοστείλουμε τον Μητσοτάκη και θα ξαναστραφούμε σε κείνον που πάλι μας υπόσχεται ότι θα μας ταΐσει με χρυσά κουτάλια.

Αυτή είναι η προδιαγεγραμμένη πορεία μας, μην αμφιβάλετε. Ενδεχομένως να την γλυτώσουμε στις επόμενες εκλογές, αλλά οι ράγες του τραίνου μας προς τα κει είναι στρωμένες. Μην βαυκαλίζεστε.

Οπότε ασχοληθείτε με τον Αλέξη που είναι ο επικίνδυνος κι αφήστε την Καρυστιανού να μαραζώσει μόνη της. Μην ασχολείστε μαζί της, έτσι κι αλλιώς για τον Τσίπρα δούλεψε. Του ‘φτιαξε ένα τσούρμο συνωμοσιολόγους και αντισυστημικούς, που σιγά-σιγά κατευθύνονται προς την ΕΛΑΣ επειδή θεωρούν τον ηγέτη της ικανότερο απ’ όλους να τα ξανακάνει μαντάρα. Να διώξει τον Κούλη. Μετά, όλοι τούτοι κάπου θα ξαναβρούν να φωλιάσουν όταν ο Αλέξης τους βρωμίσει για δεύτερη φορά, επειδή δεν θα τους δώσει εκείνα που τους υποσχέθηκε.

Και μην εκπλήττεστε που η RealPoll έδειξε την ΕΛΑΣ στο 21,4%, ο «πάντα προδομένος» λαός μας θα προτιμά αιωνίως αυτόν που του υπόσχεται άκοπο χρήμα από κείνον που του λέει να προκόψει δουλεύοντας. Στο τέλος-τέλος, κακώς θεωρούσαμε σκαλοπάτι του Αλέξη το 17,8%, στις πρώτες εκλογές του ’23 πήρε 20,07%.

Στο μεταξύ, ο καταφερτζής αποτολμά το αδιανόητο. Μαζεύει γύρω του κανονικές και συστημικές φάτσες, τις οποίες βάζει να παριστάνουν τους αντισυστημικούς και τους αριστερόστροφους. Ετοιμάζει ήδη την επόμενη κωλοτούμπα του.

Δείτε την σκιώδη κυβέρνηση του και θα καταλάβετε. Οι μισοί είναι επιχειρηματίες. Δεν μπορεί ένας επιχειρηματίας που έχει δουλέψει στην πιάτσα, να μην καταλαβαίνει ότι τα κότερα, τα μερίσματα και οι καταθέσεις φεύγουν μ’ ένα κλικ στο πληκτρολόγιο του laptop, μόλις υποψιαστούν ότι μια κυβέρνηση θα τους βάλει άγαρμπα στο στόχαστρο.

Επίσης δεν γίνεται να μην καταλαβαίνουν τι σημαίνει «αύξηση του μισθολογικού κόστους» για μια επιχείρηση ή για ένα κράτος. Ότι δεν γίνεται να αυξήσεις 500 ευρώ τον μισθό ενός εργαζόμενου (των γιατροί του ΕΣΥ ας πούμε, που τους το υποσχέθηκε ο Τσίπρας), στηριγμένος σε κάποιο έκτακτο έσοδο (πχ φορολογία στα σκάφη αναψυχής).

Ο αυξημένος μισθός θα τρέχει και όταν ο σκάφος θα χει σηκώσει σημαία Τουρκίας ή Κροατίας, πλην τότε από πού θα αντληθεί το παραπάνω 500άρικο;

Άρα αύξηση θα κάνεις όταν αποκτήσεις κάποιο μόνιμο έσοδο.

Τα ξέρουν, δεν μπορεί. Οπότε, είτε κοροϊδεύουν εμάς, είτε κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους.

Δεν εκπλήσσομαι, η χώρα παρήγαγε πάντα περισσότερους πολιτικούς απατεώνες απ’ όσους μπορεί να καταναλώσει. Το θέμα είναι ότι …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η… αμνησία κοστίζει!

 

Toυ ΠΕΤΡΟΥ ΛΑΖΟΥ

Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή παρουσιάζεται περίπου σαν επανεκκίνηση. Νέο κόμμα, νέα πρόσωπα, νέο ύφος, νέα αρχή.

Όλα νέα, δηλαδή, εκτός από τις ιδέες, τις πρακτικές και την αντίληψη για την οικονομία. Εκεί, όπως φαίνεται, το 2015 παραμένει απολύτως επίκαιρο.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι ένας πρώην πρωθυπουργός επιστρέφει. Στη Δημοκρατία όλοι έχουν δικαίωμα να επιστρέψουν, να παρουσιάσουν τις (ανανεωμένες ή ολότελα νέες) θέσεις τους, να ξαναζητήσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών και να κριθούν.

Το πρόβλημα είναι ότι επιστρέφει σαν να μην έχει συμβεί τίποτε. Λες και το πρώτο επτάμηνο του 2015 ήταν απλά μια ατυχής παρεξήγηση, μια άσχημη στιγμή ή ακόμη χειρότερα, μια ηρωική σύγκρουση που απλώς δεν ολοκληρώθηκε σωστά.

Η άποψη ότι τις τράπεζες "τις έκλεισαν οι Ευρωπαίοι" και ότι θα έπρεπε να τις είχε κλείσει πρώτη η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, δεν είναι απλώς ένα ακόμη λεκτικό ολίσθημα. Είναι ολόκληρη πολιτική σχολή σκέψης, συμπυκνωμένη σε μία φράση. Η πεποίθηση ότι η ρευστότητα, οι καταθέσεις, οι επιχειρήσεις και η εμπιστοσύνη μπορούν να χρησιμοποιούνται σαν διαπραγματευτικά πιόνια, επειδή κάποιος θεωρεί πως παίζει σκάκι με την Ευρώπη.

Μόνο που οι τράπεζες δεν κλείνουν σε κάποιο θεωρητικό οικονομικό εργαστήριο. Κλείνουν στην πραγματική ζωή. Στα ταμεία των επιχειρήσεων, στις εισαγωγές πρώτων υλών, στους μισθούς, στις συντάξεις, στα ΑΤΜ και στην αγωνία του πολίτη που δεν γνωρίζει αν την επόμενη ημέρα θα μπορεί να χρησιμοποιήσει τα δικά του χρήματα. Και φυσικά οι Ευρωπαίοι δεν ξύπνησαν ένα πρωί με λουκέτα στα χέρια. Είχαν προηγηθεί μήνες άγονης διαπραγμάτευσης, φυγή καταθέσεων, εξάντληση ρευστότητας, σύγκρουση χωρίς σχέδιο και ένα δημοψήφισμα που ανακοινώθηκε χωρίς να έχει εξασφαλιστεί τι ακριβώς θα συνέβαινε μετά.

Η απόφαση της ΕΚΤ ήταν το τελευταίο ντόμινο. Όχι αυτό που προκάλεσε όλα τα προηγούμενα.

Χειρότερο όμως είναι το γεγονός ότι, έντεκα χρόνια αργότερα, δεν φαίνεται να υπάρχει ουσιαστική κατανόηση των αιτιών που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία. Διότι η κρίση δεν γεννήθηκε ούτε στις Βρυξέλλες ούτε στο Βερολίνο. Χτίστηκε επί δεκαετίες στην Ελλάδα. Με ελλείμματα, υπερδανεισμό, πελατειακό κράτος, ανύπαρκτη ανταγωνιστικότητα, χαμηλή παραγωγικότητα, φοροδιαφυγή, αδύναμους θεσμούς και μια οικονομία που κατανάλωνε συστηματικά περισσότερα απ’ όσα παρήγαγε.

Βεβαίως είχαν ευθύνες οι δανειστές, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Αλλά αυτό δεν απαλλάσσει κανέναν από τις δικές του. Και το νέο πολιτικό εγχείρημα δεν δείχνει να θέλει να τις αναλάβει. Προτιμά τη γνωστή, εύπεπτη ιστορία του αθώου λαού, της κακής Ευρώπης και των ξένων που επιβουλεύονται τη χώρα. Πολύ βολικό. Κυρίως για όσους δεν θέλουν να κοιταχτούν στον καθρέφτη.

Η ίδια νοοτροπία εμφανίστηκε ήδη στην πρώτη "κόντρα παροχών" με το ΠΑΣΟΚ για τα εισιτήρια των μέσων μαζικής μεταφοράς. Το ΠΑΣΟΚ πρότεινε δωρεάν μετακινήσεις για τους νέους έως 24 ετών. Η απάντηση ήταν δωρεάν μετακινήσεις για όλους, πλην των τουριστών. Ο ένας δίνει, ο άλλος δίνει περισσότερα και κανείς δεν εξηγεί σοβαρά ποιος θα πληρώσει. Η γνωστή ελληνική πολιτική γενναιοδωρία, πάντα με το πορτοφόλι κάποιου άλλου.

Κι όλα αυτά με νέα πρόσωπα στην πρώτη γραμμή. Κάτι όμορφο και σωστό. Αλλά η ανανέωση δεν μετριέται με ηλικίες, βιογραφικά και φωτογραφίες. Μετριέται με το αν εγκαταλείπονται οι βλακώδεις ιδέες, οι αυταπάτες και οι πρακτικές που κατέστρεψαν τη χώρα. Μέχρι στιγμής, δεν βλέπουμε κάτι τέτοιο. Βλέπουμε την ίδια λογική, απλώς πιο προσεκτικά συσκευασμένη.

Το ανησυχητικότερο είναι ότι οι μετρήσεις καταγράφουν ήδη σημαντική αποδοχή. Ένα μέρος της κοινωνίας συμπεριφέρεται σαν να μην υπήρξαν capital controls, κλειστές τράπεζες, νέα ανακεφαλαιοποίηση, ύφεση, τρίτο μνημόνιο και χρόνια πρόσθετης επιτήρησης, που διαφορετικά δεν θα ήταν αναγκαία. Η συγχώρεση είναι δικαίωμα. Η πολιτική αμνησία όμως είναι πολυτέλεια που η Ελλάδα δεν αντέχει.

Ειδικά σήμερα, σε μια παγκόσμια οικονομία γεμάτη πολέμους, γεωπολιτικές αναταράξεις, αβεβαιότητα και διαρκή αναζήτηση ασφαλών επενδυτικών προορισμών. Η χώρα χρειάστηκε χρόνια για να ξανακερδίσει μέρος της αξιοπιστίας της. Δεν έχει κανένα περιθώριο να ξαναδοκιμάσει τις ίδιες πολιτικές, με άλλο όνομα και άλλο λογότυπο.

Οι αγορές δεν ψηφίζουν και δεν απονέμουν ιστορικό δίκαιο. Απλώς τιμολογούν τον κίνδυνο. Και όταν μυρίζονται επιστροφή σε δημοσιονομικούς πειραματισμούς και πολιτική αστάθεια, στέλνουν τον λογαριασμό αμέσως, συνήθως στους ίδιους που πίστεψαν τις υποσχέσεις.

Η Ελλάδα πλήρωσε πολύ ακριβά για να μάθει ότι η πραγματικότητα δεν υποχωρεί μπροστά στα συνθήματα, ότι οι ζουρνάδες είναι βουβοί μπροστά στον ορθολογισμό. Το ζήτημα είναι…

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο νιος είν’ έντιμος, πατέρα! -- Η πολιτική ως αρραβώνας εξουσίας και η κάλπη της μνήμης

 

Της ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΜΠΙΝΑΖΗ

Στον τίτλο διασκευάζω μία από τις πιο αναγνωρίσιμες ατάκες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Προέρχεται από την ταινία «Η νεράιδα και το παλικάρι», με τη θρυλική σκηνή όπου η ευτραφής Ευαγγελία Σαμιωτάκη ως Λενιώ προσπαθεί να πείσει τον πατέρα της στη διαπραγμάτευση της προίκας για τα προσόντα του υποψήφιου γαμπρού, τον οποίο υποδύεται ο ζεν πρεμιέ Δημήτρης Παπαμιχαήλ.

Ουδεμία σχέση η πολιτική με τα συνοικέσια και τον γάμο. Η εξουσία στη δημοκρατία ευτυχώς είναι πιο κοντά σε έναν αρραβώνα σύντομης θητείας. Αλλά όπως στις ανθρώπινες σχέσεις, έτσι και στην πολιτική, η δοκιμή μπορεί να δώσει τα δείγματα του πώς μπορεί να κυλήσει ένας γάμος, σε περίπτωση που πεις το «ναι».

Βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο. Αυτό φαίνεται από τις κινήσεις των τελευταίων εβδομάδων, από τις περιοδείες των πολιτικών στην επαρχία, από τις μεταγραφές που ξεπερνούν αυτές των ποδοσφαιρικών ομάδων και από την περιρρέουσα ένταση της πολιτικής αντιπαράθεσης. Ακόμη κι αν ο πρωθυπουργός επιμένει ότι οι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη του 2027, ο πολιτικός χρόνος κυλά πολύ πιο γρήγορα από τον ημερολογιακό.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο βασικός αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Αυτό που έχουν κοινό οι δύο δημοσκοπικά ισχυρότεροι διεκδικητές της πρωθυπουργίας είναι ότι έχουν ήδη κυβερνήσει τη χώρα. Και η επικοινωνιακή ομάδα του κ. Αλέξη Τσίπρα έχει επιλέξει το αφήγημα από νωρίς: ο νιος είν’ έντιμος!

Κάθε υποψήφιος πρωθυπουργός επιχειρεί να αναδείξει εκείνα τα χαρακτηριστικά που πιστεύει ότι θα του δώσουν προβάδισμα στο θυμικό και στη λογική των ψηφοφόρων.

Είναι όμως η εντιμότητα, από μόνη της, αρκετή για να οδηγήσει έναν πολίτη στην κάλπη;

Ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ έγραφε πως καμία κληρονομιά δεν είναι τόσο πολύτιμη όσο η εντιμότητα.

Ένας συμπατριώτης του, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, δυόμισι αιώνες αργότερα διαπίστωνε πως «Οι άνθρωποι σκοντάφτουν πού και πού πάνω στην αλήθεια, αλλά οι περισσότεροι σηκώνονται και συνεχίζουν σαν να μη συνέβη τίποτα», ερμηνεύοντας με τη λεπτή του ειρωνεία την ανθρώπινη φύση.

Επικοινωνιακά είναι λογικό να προβάλλεται η εντιμότητα ως βασικό πλεονέκτημα, ιδιαίτερα μετά τις υποθέσεις που τραυμάτισαν την εικόνα της κυβέρνησης τα τελευταία χρόνια. Μπορεί όμως από μόνη της να δημιουργήσει την πεποίθηση ότι ένας πολιτικός μπορεί να εξασφαλίσει αποτελεσματική διακυβέρνηση σε ένα σύνθετο γεωπολιτικό και οικονομικό περιβάλλον;

Οι εντυπώσεις και οι εικασίες που κυκλοφορούν σε παρέες για το αντίπαλο κόμμα δεν ταυτίζονται πάντα με τη δικαστική πραγματικότητα.

Σήμερα η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με σοβαρές καταγγελίες και υποθέσεις που ερευνώνται από τις ελληνικές και ευρωπαϊκές αρχές, γεγονός που έχει επηρεάσει την εικόνα της στην κοινή γνώμη. Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις που να τεκμηριώνουν προσωπικό χρηματισμό του πρωθυπουργού ή οργανωμένο προσωπικό πλουτισμό της κυβέρνησης.

Αντίστοιχα, ούτε κατά την περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε τέτοια δικαστική διαπίστωση για τον Αλέξη Τσίπρα.

Αυτό όμως δεν απαλλάσσει καμία κυβέρνηση από την πολιτική ευθύνη ούτε αναιρεί το δικαίωμα των πολιτών να αξιολογούν τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η εξουσία.

Αφήνουμε τους δημοσιογράφους και τη Δικαιοσύνη να κάνουν τη δουλειά τους. Αυτό που έχει ενδιαφέρον πριν μπούμε στην κάλπη είναι να σκεφτούμε αν αρκεί η εντιμότητα για να παραδώσουμε σε κάποιον τα κλειδιά της χώρας.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ένας νέος πολιτικός που ζητά να κριθεί για τις προθέσεις του. Έχει ήδη κυβερνήσει. Οι πολίτες θυμούνται τη διαπραγμάτευση του 2015, τις σχέσεις με τους Ευρωπαίους εταίρους, τη Συμφωνία των Πρεσπών, την υψηλή φορολογική επιβάρυνση της μεσαίας τάξης που αποτέλεσε βασικό σημείο κριτικής της αντιπολίτευσης, τις επιλογές στην εκπαίδευση και συνολικά τις προτεραιότητες της κυβέρνησής του.

Όπως θυμούνται και τις επιλογές της σημερινής κυβέρνησης, τα θετικά της αλλά και τις υποθέσεις που έχουν τραυματίσει την αξιοπιστία της.

Η κάλπη, επομένως, δεν θα συγκρίνει δύο άγνωστους πολιτικούς.

Θα συγκρίνει δύο διαφορετικές εμπειρίες διακυβέρνησης.

 

Γι’ αυτό και στις δημοσκοπήσεις δεν αναζητείται ο «εντιμότερος» πολιτικός. Αναζητείται ο καταλληλότερος πρωθυπουργός.

Η εντιμότητα είναι απαραίτητη προϋπόθεση. Δεν είναι όμως κυβερνητικό πρόγραμμα. Οι πολίτες δεν ψηφίζουν μόνο χαρακτήρα. Ψηφίζουν κρίση, αποτελεσματικότητα, σχέδιο, πρόσωπα και την ικανότητα να παίρνονται δύσκολες αποφάσεις σε δύσκολες εποχές.

Το ερώτημα δεν είναι αν ο νιος είναι έντιμος.

Είναι …

 

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Επέτειος: Κλειστές τράπεζες… (Εκείνη η σιωπή)

https://www.protagon.gr/wp-content/uploads/2026/06/CAPITAL_CONTROL.jpg

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Εντεκα χρόνια πριν. Πέρασαν έντεκα χρόνια!

Το συλλογικό τραύμα μας.

Συλλογικό;

Ηταν, άραγε, τέτοιο για όλους;

«Εκλεισαν οι τράπεζες». Μάρμαρο.

«Δηλαδή;» ένα «δηλαδή» που βούιζε στο αφτί σαν ενοχλητικό κουνούπι μια νύχτα. Και μπαίναμε σε νύχτα αλλά ήταν τέτοιας δύναμης η σφαλιάρα, που ήθελες ώρα να εννοήσεις, όχι να συνειδητοποιήσεις.

Σάμπως το είχαμε ξαναζήσει; Τι να σήμαινε αυτό;

Μάρμαρο. Πάγος.

Και μετά;

Ενας ξεσήκωνε τον άλλον «Τρέχουμε στα ATM».

Ουρές.

Οι πιο σιωπηλές ουρές που έχω στηθεί στη ζωή μου. Μια σιωπή που έκοβε, σαν ξυράφι στο χέρι. Απονα αποτελεσματικά. Βλέπεις το αίμα και μετά αντιλαμβάνεσαι τη ζημιά. Εκείνη η σιωπή έχει στοιχειώσει μέσα μου. Ο πιο φωνακλάδικος λαός, ο λαός που αν αργήσεις την εκκίνηση σε φανάρι, θα τινάξει τον αέρα στο κορνάρισμα… Παρέμενε για ώρες ανατριχιαστικά αμίλητος, ενδοσκοπικά σιωπηλός. Αρκετοί, ως ενώπιον, πια, των ευθυνών τους. Στο σημείο που η ζωή σου λέει στο αυτί: «Game is over, φιλαράκο» ή αλλιώς «Επαιξες κι έχασες», ακόμα καλύτερα «Υπάρχουν και συνέπειες».

Οι παρορμητικοί, οι εκρηκτικοί, οι ανάλαφροι ψήφου, οι «δεν βαριέσαι!», οι «Και τι έχω να χάσω;». Οι αδούλευτοι. Οι Ζορμπάδες οικονομίας. Οι περισσότεροι διατρανώνοντας «Οχι».

Μα ήταν και οι άλλοι. Αυτούς θα τιμώ αιώνια. Αυτούς, βαθιά θα συμπονάω, με συμπόνια διαρκείας. Που είχαν αίσθηση, που είχαν αντίληψη, που ένας εσωτερικός συναγερμός τους χτυπούσε για χρόνια, ότι στραβά αρμενίζαμε και ότι τα «πάρτι», κάποτε, αιματηρά τελειώνουν. Αυτοί που είχαν να χάσουν…

29 Ιουνίου 2015. Πρώτη ημέρα εφαρμογής των capiltal controls στην Ελλάδα – πλαφόν ανάληψης, ευρώ εξήντα. (Nikos Libertas / SOOC)

Οχι στεγνά ιδιοτελώς, αλλά μέσα από μια διαδικασία, συνεπούς, ευσυνείδητης πορείας, κυρίως στον ιδιωτικό τομέα, μα κατ’ εξαίρεση και στον δημόσιο, με εργασία και δημιουργία, ήτοι ως χρήσιμα γρανάζια μηχανής-κοινωνίας, που ιδιωτεύει παράγει, εμπορεύεται, προσφέρει δουλειά και ευκαιρία και λαμβάνει αντιστοίχως δουλειά και ευκαιρία, που πληρώνει φόρους, κατανοεί στοιχειώδεις κανόνες οικονομίας, που ψάχνει την Ιστορία και έχει τη βεβαιότητα ότι η Γη γυρίζει.

 Οι τού «Ναι». Αυτούς βαθιά θα συμπονώ και θα τιμώ.

Γιατί;

Επειδή η σιωπή των πρώτων ενείχε τσαντίλα. Ενείχε συναισθήματα παιδιού που του σταμάτησαν το παιχνίδι. Ηταν ένας θυμός, μόνο, επιφάνειας. Ανεπεξέργαστος εσαεί. Αμελέτητος. Ασοφος, Ασπούδαστος.

Ενώ των δε ενείχε βαθύ πόνο. Καθαρό. Εν τω βάθει και συγκινητική υπομονή για τον συμπολίτη που δεν είχε αντίληψη. Στοιχεία κατανόησης ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι, ούτε και ίδια σκεφτόμαστε. Είχε στοιχεία γονιού, που ευεργετεί, επιτρέποντας -περιμένοντας- το παιδί του να ωριμάσει μέσα από την ωμότητα της αλήθειας, όπως συν τω χρόνω, θα του παρουσιαστεί (αν έχει μάτια να τη δει) αλλά και την πληρωμή των συνεπειών κάθε πράξης του.

Αυτό το κομμάτι κοινωνίας τιμώ και θα τιμώ αιώνια.

Είναι οι ίδιοι που μετρήθηκαν ως 38%. Δεν είναι και λίγοι!

Είναι, όμως και οι ίδιοι, που άκουσαν με τα αυτιά τους τον Αλέξη Τσίπρα να δηλώνει: «Το λάθος που αναγνωρίζω είναι ότι δεν έκλεισα νωρίτερα τις τράπεζες». Και τον παρακολουθούν να εμφανίζεται απαστράπτων ως νέος αστέρας!

Πώς να μην τους συμπονώ;

Πώς να μη μας συμπονώ;

Οχι για την επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα, αλλά για…

 

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ονειρεύονται να κλείσουν τράπεζες και σύνορα

 

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ 

Το όνειρο των αριστερών όπως και των φασιστών ήταν και παραμένει πάντα το κλείσιμο των τραπεζών και των συνόρων προκειμένου να εμποδίσουν τους πολίτες να επιλέγουν που θέλουν να εργάζονται και να φορολογούνται ή να κάνουν τα χρήματά τους ότι επιθυμούν.

Ένα από τα διαχρονικά χαρακτηριστικά των αυταρχικών ιδεολογιών, είτε αυτές προέρχονται από την άκρα Αριστερά είτε από τον φασισμό και τον εθνικοσοσιαλισμό λοιπόν, είναι η δυσπιστία απέναντι στην ελευθερία επιλογής των πολιτών.

Η ελευθερία μετακίνησης, η ελευθερία διαχείρισης της περιουσίας και η δυνατότητα επιλογής του τόπου εργασίας, διαμονής και φορολόγησης θεωρούνται συχνά απειλή για την κεντρική εξουσία.

Γι’ αυτό και ιστορικά τα καθεστώτα αυτά επιδίωξαν τον έλεγχο των τραπεζών, των κεφαλαίων και των συνόρων.

Ο Αλέξης Τσίπρας ανέφερε πρόσφατα ότι ένα από τα λάθη του το 2015 ήταν πως δεν έκλεισε τις τράπεζες από την πρώτη ημέρα ανάληψης της εξουσίας. Η άποψη αυτή αποκαλύπτει μια βαθιά άγνοια για το πώς λειτουργεί η εμπιστοσύνη σε μια οικονομία. Οι τράπεζες δεν καταρρέουν επειδή οι πολίτες έχουν τη δυνατότητα να αποσύρουν τα χρήματά τους. Καταρρέουν όταν οι πολίτες χάνουν την εμπιστοσύνη τους σε αυτούς που τις εποπτεύουν και διαχειρίζονται τη χώρα.

Το καλοκαίρι του 2015 υπήρξε ένα ιστορικό παράδειγμα. Οι καταθέτες ανησυχούσαν ότι η Ελλάδα θα βρεθεί εκτός ευρώ ή ότι οι αποταμιεύσεις τους θα μετατραπούν σε ένα υποτιμημένο εθνικό νόμισμα. Τα capital controls και το κλείσιμο των τραπεζών δεν αποκατέστησαν την εμπιστοσύνη. Αντίθετα, επιβεβαίωσαν τους φόβους και προκάλεσαν σημαντική οικονομική ζημιά σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά.

Η δυνατότητα ενός πολίτη να αποφασίζει πού θα τοποθετήσει τις αποταμιεύσεις του δεν διαφέρει ουσιαστικά από το δικαίωμά του να επιλέγει πού θα εργαστεί, πού θα επενδύσει ή σε ποια χώρα θα ζήσει. Όταν ένα κράτος προσπαθεί να εμποδίσει αυτές τις επιλογές μέσω περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων ή μέσω κλειστών συνόρων, στην πραγματικότητα παραδέχεται ότι δεν μπορεί να πείσει τους πολίτες να παραμείνουν με τα πλεονεκτήματα που προσφέρει. Επιχειρεί να τους κρατήσει με καταναγκασμό.

 

Η προστασία της ιδιοκτησίας και της περιουσίας αποτελεί θεμέλιο κάθε σύγχρονης και ευημερούσας κοινωνίας. Οι επενδύσεις, η επιχειρηματικότητα και η οικονομική ανάπτυξη δεν ανθίζουν εκεί όπου κυριαρχεί ο φόβος της αυθαίρετης δέσμευσης ή απαξίωσης της περιουσίας. Ανθίζουν εκεί όπου υπάρχουν σαφείς κανόνες, σεβασμός των δικαιωμάτων και εμπιστοσύνη στους θεσμούς.

Αυτό δεν σημαίνει ότι τα σύνορα πρέπει να είναι ανεξέλεγκτα. Τα ανοιχτά σύνορα χωρίς κανόνες μπορούν να δημιουργήσουν σοβαρές κοινωνικές και οικονομικές πιέσεις. Από την άλλη πλευρά, τα ερμητικά κλειστά σύνορα αποτελούν χαρακτηριστικό κοινωνιών που φοβούνται την ελευθερία.

Η ισορροπία βρίσκεται στον αποτελεσματικό έλεγχο των συνόρων και στην ταυτόχρονη διασφάλιση της ελευθερίας των πολιτών να μετακινούνται, να εργάζονται, να επενδύουν και να διαχειρίζονται την περιουσία τους όπως οι ίδιοι κρίνουν καλύτερα.

Τελικά, η πραγματική δύναμη μιας χώρας δεν μετριέται από το πόσο εύκολα μπορεί να κλείσει τις τράπεζες ή τα σύνορά της, αλλά…

 

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Πώς να μη βοηθάτε τον Τζοκόντο

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Καταλαβαίνω ότι τα στελέχη της κυβέρνησης και της Νέας Δημοκρατίας μπορεί να αισθάνονται κάπως αμήχανα που εδώ και χρόνια απολαμβάνουν τη βοήθεια που απλόχερα τους προσφέρει η αντιπολίτευση και ότι μπορεί να θέλουν να ανταποδώσουν. Είναι ανθρώπινο και η διάθεσή τους για fair play τούς τιμά. Αυτό αν το κάνουν επίτηδες. Αν όμως βοηθούν τον Αλέκση μας χωρίς να το θέλουν, έχω, με την καλή μου την καρδιά, να τους πω δυο πράγματα που μπορεί να τους βοηθήσουν να το αποφύγουν:

Το πρώτο είναι να σταματήσουν να καταγγέλλουν ότι ο Τσίπρας δεν είναι αρκετά αριστερός.

Άκουγα π.χ. προχτές τον γραμματέα της ΝΔ Κυρανάκη να λέει «έχει συνειδητοποιήσει και ο ίδιος ο Τσίπρας ότι οι ιδέες της αριστεράς έχουν ηττηθεί και άρα λοιπόν έρχεται να φέρει επιχειρηματίες, επενδυτές, ανθρώπους που έχουν τελειώσει ιδιωτικά ξένα πανεπιστήμια, ανθρώπους οι οποίοι είναι της λεγόμενης αγοράς, πράγματα για τα οποία είχε μια αλλεργία στο παρελθόν» και δεν πίστευα στ’ αυτιά μου.

Μπορεί ο γραμματέας της ΝΔ να πίστευε ότι με αυτά του τα λόγια πετυχαίνει καίρια πλήγματα στην αξιοπιστία του Τζοκόντου αλλά στην πραγματικότητα το μόνο που κατάφερνε ήταν να τον βοηθήσει στο «ριμπράντινγκ» του. Ο Τσίπρας δεν έχει καμία αξιοπιστία για να πληγεί και το μόνο που θέλει διακαώς είναι να πιστέψουν οι ψηφοφόροι ότι δεν είναι ο ίδιος που ήταν το 2015. Το να βγαίνουν οι αντίπαλοί του και να τον κατηγορούν ότι δεν είναι ο ίδιος που ήταν το 2015 και ότι πια δεν είναι αρκετά αριστερός, είναι μάννα εξ ουρανού για έναν άνθρωπο που πασχίζει να πείσει ότι έχει αλλάξει.

Το δεύτερο είναι ότι πρέπει να σταματήσουν να επισημαίνουν το πόσο επικίνδυνη είναι η αοριστολογία του για τις τράπεζες και τους επενδυτές. Έχοντας κι αυτοί φροντίσει να μένει ένας ολόκληρος πληθυσμός στο σκοτάδι σε ό,τι αφορά τη λειτουργία της οικονομίας (το μάθημα οικονομικών στα σχολεία εξακολουθεί να θεωρείται πιο ασήμαντο κι από τα θρησκευτικά) έχουν κάνει τις λέξεις «τράπεζα» ή «επενδυτής» για πολλούς να ταυτίζονται με εχθρούς του πιο έξυπνου, πιο εργατικού, πιο βασανισμένου και πιο αδικημένου λαού στον κόσμο. Όταν εμφανίζουν τον Τσίπρα ως «επικίνδυνο», στην πραγματικότητα τον μετατρέπουν σε ήρωα ενός οικονομικά αμόρφωτου και μισαλλόδοξου κομματιού που (και εξαιτίας της ΝΔ) είναι πολύ μεγαλύτερο από όσο μπορεί να αντέξει μια κοινωνία.

Καταλαβαίνω ότι τα στελέχη της ΝΔ θέλουν να περιγράψουν όλα όσα τους φαίνονται αρνητικά στον Τσίπρα, αλλά θα πρέπει να καταλάβουν ότι όταν μιλούν δεν τους ακούει μόνο το κομματικό τους ακροατήριο. Συνεπώς …

 

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο ΣΥΡΙΖΑ γεννήθηκε με Τζοκόντο και… πεθαίνει εξαιτίας του

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ 

Ο Τσίπρας έκανε το rebranding, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει το πιο αστείο come back στην ιστορία του. Στέλνει λουλούδια σε αυτόν που τον… πέταξε σαν παραπαίδι.

Είναι μια ιδιότυπη λογική που λέει αν δεν ξέρεις που πας, γυρίζεις πίσω, στη σιγουριά αυτού που θα σου εξασφαλίσει την έδρα. Αν αυτό έχει αντίτιμο την αξιοπρέπεια, χαλάλι.

Αυτή τη στιγμή το κόμμα είναι διασπασμένο και η συνέχεια προοιωνίζεται θυελλώδης.

Ο Παύλος Πολάκης και οι συν αυτώ κατόρθωσαν και συγκέντρωσαν τις απαιτούμενες υπογραφές προκειμένου να υπάρξει σύγκλιση της Κεντρικής Επιτροπής, ευελπιστούντες να αλλάξει η -εθελόδουλη - στρατηγική του κόμματος.

Με τις υπογραφές που μάζεψαν θα προσπαθήσουν να διαμορφώσουν οδικό χάρτη πορείας, ή σε συνεργασία με άλλα κόμματα. Και βεβαίως επιβεβαίωση αυτόνομης καθόδου, στην περίπτωση που δεν ευοδωθούν οι συνεργασίες με άλλα κόμματα για τη δημιουργία εκλογικού μετώπου.

Όπως ανέφερε χθες απερχόμενος από την Πολιτική Γραμματεία ο Πολάκης, επιβεβαιώθηκε το στρατηγικό αδιέξοδο της πολιτικής που ακολουθεί η ηγεσία με βάση την απόφασης της Κ.Ε. Και συνέχισε λέγοντας: «Δεν μπορούμε να παρατείνεται αυτή η κατάσταση απαξίωσης, αυτοεξευτελισμού και διάλυσης, δεν γίνεται να μας έχουν φτάσει τόσο χαμηλά»!

Ο έτερος ταμπουρωμένος εντός των κομματικών τειχών Νίκος Παππάς, λακωνικά δήλωσε μετά τη συνεδρίαση της ΠΓ, ότι δεν άκουσαν τίποτα για οδικό χάρτη, και ζήτησε «συντεταγμένη πορεία με σαφές σχέδιο και συλλογικές αποφάσεις, όχι προσωπικές διαπραγματεύσεις».

Όμως άλλαι αι βουλαί των Πολάκηδων άλλα Φάμελλος κελεύει. Στην ομιλία του υποστήριξε ότι η απόφαση της τελευταίας Κ.Ε. είναι «κοινωνική αναγκαιότητα». Μη κατανοητή αναγκαιότητα όμως, βασιζόμενη σε ένα μη κατανοητό σκεπτικό, παρότι ο Φάμελλος τη χαρακτήρισε «ξεκάθαρη». Η περίφημη σύνοδος της Κ.Ε. της 6ης Ιουνίου πήρε την απόφαση να στηρίξει την ΕΛΑΣ του Τσίπρα.

 

Ωστόσο δεν προσδιόρισε τίνι τρόπω θα γίνει αυτή στήριξη. Αν θα είναι απλώς μια έκφραση πολιτικής συμπάθειας άνευ αντιτίμου, ή αν θα έχει ως αντίτιμο την επιλεκτική κλήση κάποιων από τον ΣΥΡΙΖΑ, συν του Φάμελλου, να συμπληρώσουν τις εκλογικές λίστες της ΕΛΑΣ.

Αυτή η τακτική κατά τον νυν Πρόεδρο, θα είναι η απάντηση στα σενάρια περί διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ. Μάλλον τους δουλεύει προσπαθώντας να κερδίσει χρόνο.

Εφόσον ο Τσίπρας δηλώνει ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί με κόμματα παρά μόνο με πρόσωπα, μία ενδεχόμενη μαζική προσχώρηση των εγκεκριμένων από τον Τσίπρα μελών, τι άλλο παρά διάλυση ή αναστολή λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει;

Αυτά τα λογικά που απασχολούν και την εσωκομματική αντιπολίτευση ο Φάμελλος τα χαρακτήρισε «σκαρφίσματα» που έρχονται σε αντίθεση με τη βούληση των μελών του ΣΥΡΙΖΑ, και αποσκοπούν να διευκολύνουν επίκληση συνεχών συνεδριάσεων και δημιουργία προσκομμάτων.

Χαρακτήρισε επίσης λάθος την αντιπαράθεση και την περιχαράκωση, και επιδόθηκε σε έκθεση ιδεών λέγοντας «ο μεγάλος προοδευτικός χώρος μπορεί να αποτελέσει και την πολιτική και ιστορική συνέχεια των ιδεών, που εκπροσωπούμε, και της προγραμματικής μας πρότασης».

Ωραία η μελιστάλαχτη φιλολογική επίδοση, αλλά δεν εξηγεί πως θα συντελεστεί αυτή η «ευρεία προοδευτική σύγκλιση για την ήττα του Μητσοτάκη και της Δεξιάς». Και πως θα υπάρξει σύγκλιση αφού ο Τσίπρας δεν θέλει κόμματα;

Η στάση Φάμελλου τείνει να ενισχύσει τις υπόνοιες του Παύλου Πολάκη ότι ο Φάμελλος ετοιμάζεται να μεταβεί στην ΕΛΑΣ είτε μόνος του είτε με άλλα στελέχη, και ότι υπάρχουν συμφωνίες «πίσω από την πλάτη» των μελών και των οπαδών.

Ταυτόχρονα όμως προσπαθούν να διατηρήσουν τον έλεγχο του ΣΥΡΙΖΑ, «κοιμίζοντας» μέλη και στελέχη, ώστε η προσωπική μετάβαση να γίνει ομαλά χωρίς αναταράξεις και αντισυσπειρώσεις.

Πάντως με όλα αυτά, όταν η πλειοψηφία του πολιτικού του προσωπικού με πρώτο τον πρόεδρό του, δείχνει τόση εθελοδουλία, ο ΣΥΡΙΖΑ τείνει να περιθωριοποιηθεί.

Χάνει σε κύρος και αριστερό προφίλ (αυτό που είχε τέλος πάντων). Γίνεται …

ΣΥΡΙΖΑίου REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΥ εθνικού σουργελοξεφτιλαρά κωμωδία

ΣΥΡΙΖΑίων ξεδιάντροπων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΩΝ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

Σαν σήμερα (1/7/ΧΧΧΧ)

 

1200: Οι Κινέζοι δημιουργούν τα πρώτα γυαλιά ηλίου από κρύσταλλο



1858: Ο Κάρολος Δαρβίνος σε ομιλία του στη Linnean Society του Λονδίνου αποκαλύπτει τη θεωρία του περί της εξέλιξης των ειδών και της φυσικής επιλογής



1924: Ο Άντι Ντάσλερ και ο αδελφός του Ρούντολφ ιδρύουν εταιρία κατασκευής αθλητικών παπουτσιών. Τον Απρίλιο του 1948 τα δύο αδέλφια θα χωρίσουν... Ο Άντι θα ιδρύσει την Adidas και ο Ρούντολφ την Puma.



1944: Συστήνεται το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα. Το δολάριο αντικαθιστά τον χρυσό ως μέσο των διεθνών συναλλαγών.



1963: Ο Αριστοτέλης Ωνάσης αγοράζει τον Σκορπιό.



1989: Σχηματίζεται κυβέρνηση συνεργασίας Νέας Δημοκρατίας - Συνασπισμού, με πρωθυπουργό τον Τζανή Τζανετάκη.



1860: Πεθαίνει ο αμερικανός εφευρέτης του ελαστικού Τσαρλς Γκουντγίαρ




1904: Πεθαίνει ο ρώσος θεατρικός συγγραφέας Άντον Τσέχοφ






 

2018 Xάνει τη μάχη για τη ζωή η ηθοποιός Τζέσυ Παπουτσή, μετά από μακρά νοσηλεία στο νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς».
 
 
 
 

2021 
Π
έθανε σε ηλικία 88 ετών στην Πολιτεία του Νέου Μεξικού  ο Ντόναλντ Ράμσφελντ,  πρώην πανίσχυρος υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ υπό την προεδρία του Τζορτζ Ουόκερ Μπους,  γνωστος σαν το «γεράκι» των πολέμων στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Απόστρατος πιλότος του Πολεμικού Ναυτικού, ο Ντόναλντ Ράμσφελντ ήταν πρωτεργάτης του πολέμου στο Αφγανιστάν το φθινόπωρο του 2001, μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, και ο βασικός αρχιτέκτονας της εισβολής στο Ιράκ το 2003.
 

2025   Πέθανε στα 53 της η δημοσιογράφος Ηρώ Καριοφύλλη μετά από μάχη με τον καρκίνο


 

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Eat the rich

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Δεν είναι γκάφες που τις κάνουν άσχετοι όλα τα παλαβά που ακούμε από άγνωστους ελασίτες – π.χ., ότι θα φορολογήσουν τα «κότερα που τρέχουν γρήγορα».

Ούτε είναι απλώς συμπτωματικό ότι κάθε τόσο σκάει και μια νέα μπαρούφα του συγκεκριμένου τύπου.

Ούτε βέβαια είναι ο Καπετάν Καραμήτρος τόσο αφελής, ώστε να αφήνει το κάθε στέλεχος ελεύθερο να ξεφουρνίζει τα δικά του.

Μου περνά η σκέψη ότι όλο αυτό υπηρετεί μια σκοπιμότητα εκ μέρους του Αρχικαπετάνιου. Τη σκοπιμότητα να δημιουργηθεί ένα κλίμα πλατείας, ανάλογο εκείνου των «Αγανακτισμένων», αλλά επειδή πήγαμε στην Αμερική και φωτιστήκαμε θα είναι πιο κοσμοπολίτικο, χωρίς νταούλια και ζουρνάδες. Θα βασίζεται, όπως πάντα, στον καημό για την κατσίκα του γείτονα και θα απευθύνεται στην πιτσιρικαρία των ψηφοφόρων, που κατά κανόνα δεν καταλαβαίνουν τι τους γίνεται.

Το γεγονός ότι οι άσχετοι που πετάνε τις φαεινές ιδέες εκτίθενται οι ίδιοι ανεπανόρθωτα, όταν τους ζητείται να εξηγήσουν πώς αντιλαμβάνονται τη φορολόγηση του υψηλού πλούτου, δεν ενδιαφέρει τον Καπετάν Καραμήτρο, γιατί όλοι αυτοί, τους οποίους βλέπουμε να βγάζει μπροστά, είναι αναλώσιμοι. Ακόμη και η Θεώνη Κουφονικολάκου, προφανώς, η οποία μέχρι στιγμής τουλάχιστον δεν δείχνει να έχει αυτό που χρειάζεται ο ρόλος.

Επίσης, οι γενικεύσεις και η αοριστία του λόγου τους, όταν προσπαθούν να εξηγήσουν, δεν βλάπτει την ΕΛΑΣ. Αντιθέτως, ανοίγει τον χώρο που θα προσελκύσει τους ευήθεις ψηφοφόρους.

Αυτό εξυπηρετούν οι αναλώσιμοι με τις μπαρούφες τους. Οταν θα έχουν κάνει τη δουλειά, τότε …