"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟ-ΣΑΜΑΝΙΚΑ ΑΠΟΧΑΥΝΩΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το μηχάνημα του Θεού

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Στον «Βίο του Περικλέους» ο Πλούταρχος περιγράφει τον θάνατο του μεγάλου ανδρός από τον λοιμό που χτύπησε την Αθήνα. Στα τελευταία του, λέει, ο Περικλής είχε αφεθεί στα χέρια των γυναικών που τον είχαν γεμίσει με φυλαχτά και χαϊμαλιά, ελπίζοντας ότι έτσι θα τον σώσουν από το κακό.

Αδικος θάνατος, σημειώνει ο συγγραφέας, για έναν άνθρωπο που έζησε πιστεύοντας στη δύναμη του νου.

Ο Πλούταρχος προφανώς δεν ήταν φεμινιστής, αφού αποδίδει την ευθύνη για την πίστη στη μαγεία στις γυναίκες του οίκου του. Δεν θυμάμαι αν αναφέρει κάτι για την Ασπασία. Φαίνεται πάντως ότι ακόμη κι αν δεν συμμετείχε στις «τελετές εξορκισμού», δεν έκανε τίποτε για να τις εμποδίσει. Ισως κι αυτή λύγισε μπροστά στον θάνατο και παρέδωσε το πνεύμα της, μεταφορικά, σε δυνάμεις οι οποίες πίστευε πως θα αποδειχθούν ανώτερες από την αμείλικτη πραγματικότητα.

Θα μου πείτε πως αυτού του τύπου η παράνοια δεν διαφέρει από τον τρόπο με τον οποίον ακόμη και η χριστιανική θρησκεία αντιμετωπίζει το αναπόφευκτο.

Και όμως διαφέρει. Δεν υπόσχεται ότι θα καταργήσει τον θάνατο. Τον αποδέχεται ως απαραίτητο στάδιο για να κερδίσει η ψυχή την αιώνια ζωή μέσω της αγαθότητός της. Αυτό τουλάχιστον λέει στην εξόδιο ακολουθία.

Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει χωρίς κάποια αίσθηση της μεταφυσικής. Και όταν υποχωρεί το θρησκευτικό αίσθημα, όπως στον δικό μας κόσμο, αναζητεί διάφορα υποκατάστατα προσαρμοσμένα στην υποτιθέμενη κυριαρχία του ορθού λόγου.

Γι’ αυτό πολλοί αντιμετωπίζουν τους γιατρούς σαν να είναι θεοί. Για καλό και για κακό, αφού, αν κάτι δεν πάει καλά, θεωρούν αυτούς υπεύθυνους, λες και δεν υπάρχουν ανίατες ασθένειες.

Γι’ αυτό θεωρείται μεγάλο επίτευγμα η παράταση της ζωής και η μακροβιότητα. Και γι’ αυτό η «ευεξία» και η «νεότητα» έχουν αντικαταστήσει την πίστη.

Ειδικά αν δεν απαιτούν κόπο για να τις αποκτήσεις, αλλαγή στον τρόπο ζωής, όπως υποστήριζαν οι φιλόσοφοι της αρχαιότητας, αλλά φτάνει ένα μηχάνημα το οποίο κυκλοφορεί στην αγορά ως πολυτελές αυτοκίνητο. Και μάλιστα ένα μηχάνημα που κοστίζει ακριβά, άρα θυμίζει ότι η ευεξία της νεότητας δεν είναι για όλους. Αφορά μόνον όσους έχουν τον τρόπο τους. Και όσοι κατέχουν το μηχάνημα του θεού μπορούν να εκμεταλλευθούν είτε την απελπισία, όπως στην περίπτωση Μαζωνάκη, είτε τη ματαιοδοξία, όπως όλων αυτών που προστρέχουν στους απατεώνες για να αγοράσουν λίγη ακόμη από τη χαμένη ευεξία της νεότητας.

Σίγουρα η υπόθεση Μαζωνάκη αναδεικνύει για μία ακόμη φορά ότι το Δημόσιο και οι μηχανισμοί του, όπως ο ΙΣΑ στην περίπτωση, είναι ανίκανοι να προστατεύσουν τους πολίτες.

Ομως …

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 18, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟ-ΣΑΜΑΝΙΚΑ ΑΠΟΧΑΥΝΩΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Σαμάνοι

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Για το ίδιο το γεγονός και όσα ακολούθησαν, δυο φράσεις μόνο.

Η θλίψη, η συγκίνηση, το πένθος, η απώλεια δεν χρειάζονται δικαιολογίες, ούτε εξηγήσεις, ούτε επιχειρήματα και κρίσεις.

Δεν υπάρχει χωροφυλακή συναισθημάτων. Ο καθένας νιώθει και εκφράζει τη στενοχώρια του όπως την αισθάνεται. Με την ψυχή του.

Και πάμε παρακάτω. Διότι παρακάτω αρχίζει το πατιρντί.

Με τον τραγικό θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη διαπιστώσαμε ότι ένας ολόκληρος κλάδος αμφιλεγόμενης ιατρικής ή παραϊατρικής ή εξαπάτησης ή κομπογιαννιτισμού λειτουργεί ουσιαστικά εκτός ελέγχων και επιστημονικής πιστοποίησης.

Αν κατάλαβα καλά από τις δηλώσεις του υπουργού Υγείας, η πολιτεία προτίθεται να πάρει μέτρα και να καθιερώσει κάποιους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Μακάρι! Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Αλλά ακόμη κι η αυστηρότερη δημόσια προστασία δεν είναι ποτέ αρκετή.

Είναι και θέμα του μυαλού που κουβαλάνε τόσοι άνθρωποι γύρω μας. Είχαμε έως τώρα την «κβαντική παιδίατρο» που ήθελε να μας κυβερνήσει, προέκυψε από το πουθενά κι η «κβαντική γιατρός» της «σαμανικής ιατρικής» που προσφερόταν να μας θεραπεύσει.

Κι αναρωτιέμαι. Πώς είναι δυνατόν κάποιοι να τα ακούν αυτά και να μη φεύγουν τρέχοντας;

Καμία αντίρρηση να τους προστατεύσει η πολιτεία από τον κίνδυνο και την εξαπάτηση. Αλλά μυαλό δεν έχουν να προστατεύσουν κι οι ίδιοι τον εαυτό τους;

Το ερώτημα φυσικά δεν αφορά μόνο ιατρικά θέματα.

Μόλις πριν από δώδεκα χρόνια μερικά εκατομμύρια Ελληνες πίστεψαν και ψήφισαν (εις διπλούν) κάποιον που υποσχόταν ότι θα καταργήσει τα Μνημόνια «με έναν νόμο και ένα άρθρο».

Την ίδια εποχή ένα κυμαινόμενο ποσοστό ανά δημοσκόπηση από 20% έως 30% συμπολιτών μας δήλωναν πεπεισμένοι ότι μας «ψεκάζουν».

 

Το 2020 γιγαντώθηκε ολόκληρο κίνημα «αντιεμβολιασμού» εναντίον των εμβολίων για τον Covid όπου ο Μπιλ Γκέιτς είχε κρύψει διάφορα μικροτσίπ για να παρακολουθεί (υποθέτω) την κυρία Μαρία στο Παγκράτι.

Λίγα χρόνια αργότερα χιλιάδες θυμωμένοι περίεργοι ξεχύθηκαν σε δρόμους και πλατείες να μάθουν «όλη την αλήθεια» για το παράνομο φορτίο του ξυλόλιου, τα χαμένα βαγόνια και τους χαμένους νεκρούς στα Τέμπη.

Για να προσπεράσω τη διαρκή απειλή από τις δόλιες ανεμογεννήτριες και τους ακούραστους επιδρομείς Τούρκους που κρατούν ξάγρυπνους τους αναγνώστες της «Εστίας».

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο «τι συνέβη με τον Μαζωνάκη» αλλά πώς καταφέρνει αυτή η χώρα και δεν της έχει συμβεί ακόμα κάτι χειρότερο.

Παράξενο. Ισως επειδή…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 18, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟ-ΣΑΜΑΝΙΚΑ ΑΠΟΧΑΥΝΩΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το κυνήγι της μαγικής θεραπείας

 

Toυ ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ 

Το πώς πέθανε ο Γιώργος Μαζωνάκης είναι μια συγκλονιστική ιστορία. Οπως βεβαίως και το τι ακολούθησε όταν η εναγώνια αναζήτηση αυθεντικών προτύπων παντρεύτηκε με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι επίσης μια ιστορία που δείχνει την απουσία ελεγκτικών μηχανισμών τόσο του κράτους όσο και των συνδικαλιστικών φορέων. Ο καθένας μπορεί να διαφημίζει ό,τι θέλει, όπου θέλει, έστω και αν θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές. Φοβιστικό!

Αυτό που όμως σοκάρει είναι όσα ακούμε, μετά το συμβάν, πίσω από κλειστές πόρτες για το προφίλ των ανθρώπων που προσέφευγαν στους γιατρούς-μάγους. Συμπολίτες μας που θεωρούνται σοβαροί, ισχυροί, «ψαγμένοι», κοσμοπολίτες πίστεψαν ότι κάποιος μπορεί να τους καθαρίσει το αίμα ή να τους κάνει να νιώσουν 20-30 χρόνια νεότεροι.

Μπορώ να καταλάβω κάποιον που βρίσκεται αντιμέτωπος με βέβαιο θάνατο λόγω μιας ασθένειας. Η απελπισία μπορεί δικαιολογημένα να οδηγήσει λογικούς ανθρώπους –ή τους συγγενείς τους– στην παραφροσύνη, στο μανιακό κυνήγι κάποιου «ιερού δισκοπότηρου» που θα τους σώσει. Πρόκειται, άλλωστε, για μια πολύ παλιά ιστορία και συνήθεια του ανθρώπινου είδους.

Είναι όμως πολύ διαφορετικό όταν κάποιοι προσφεύγουν στη «μαύρη χημεία» ή «μαγεία» χωρίς να συντρέχει ιδιαίτερος λόγος πέραν της αυτάρεσκης ματαιοδοξίας τους σε συνδυασμό με μεγάλες δόσεις αφέλειας.

Με όσα έχω ακούσει για το ποιος/α έκανε ό,τι και ο Μαζωνάκης διαπιστώνω ότι δεν επρόκειτο για κάτι κρυφό, αλλά για το πιο διαδεδομένο «μυστικό» του Κολωνακίου. Πλούσιοι, ισχυροί, σοβαροί και μορφωμένοι άνθρωποι πήγαιναν στην οδό Καρνεάδου βασιζόμενοι στη συμβουλή κάποιου γνωστού. Δεν έκαναν καν τον κόπο να τσεκάρουν αν όσα τους διαφήμιζαν είχαν ψήγμα αληθείας, κάτι εξαιρετικά εύκολο την εποχή της τεχνητής νοημοσύνης.

Προσπαθώ να τους καταλάβω, να κατανοήσω τι είναι αυτό που τους γκρέμισε κάθε δικλίδα αυτοπροστασίας και θόλωσε τόσο πολύ την κρίση τους.

Δεν ευθύνονται για αυτό μόνο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα φαινόμενα υπήρχαν και πριν.

Πριν από δύο δεκαετίες ένας πολύ διακεκριμένος Αθηναίος υπέστη εγκεφαλικό, ανάρρωσε και οι γιατροί του τον συνόδευσαν σπίτι έπειτα από μερικές μέρες. Τον ρώτησαν αν έπαιρνε κάποια φάρμακα και εκείνος μασούσε τα λόγια του και τους έδειχνε μόνο ένα κουτί με ασπιρίνες. Οταν επέμειναν, τους άνοιξε το ψυγείο όπου είχε μπουκαλάκια χωρίς ετικέτα με κάποιο σκεύασμα.

Στο ερώτημα «μα τι είναι αυτά, ποιος σας τα έδωσε;» απάντησε…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 18, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

Εθνικών κβαντικο-σαμανικά ξεφτιλισμένων καθαρμάτων κωμωδία

Image 

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 18, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , ,

Σαν σήμερα (18/9/ΧΧΧΧ)

 

1834: Η Αθήνα ονομάζεται πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, με διάταγμα της αντιβασιλείας.
1851: Κυκλοφορεί το πρώτο φύλο της εφημερίδας «New York Times».
1964: Ο βασιλιάς των Ελλήνων, Κωνσταντίνος, παντρεύεται την πριγκίπισσα της Δανίας, Άννα Μαρία.
1905: Γεννιέται η Γκρέτα Γκάρμπο, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Γκρέτα Γκούσταβσον, σουηδή ηθοποιός.
 
 
 
 
 
 
1970: Πεθαίνει ο Tζίμι Χεντριξ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2013: Δολοφονείται απο τα φασιστοειδή της Χρυσής Αυγής ο  Παυλος Φυσσας
 
 
 
 
 
 


2022  Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών η Μάρθα Καραγιάννη.

 

 

 

 
2024  Πέθανε σε ηλικία μόλις 59 ετών ο παλαίμαχος αστέρας του Ιταλικού ποδοσφαίρου Σαλβατόρε «Τοτό» Σκιλάτσι
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 18, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η παραφωνία μιας κηδείας

 

Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Μπορώ, μάλλον όχι, ίσως θα μπορούσα να απαριθμήσω πολλά στοιχεία της προσωπικότητας αλλά και της ζωής του Μαζωνάκη που συνέτειναν στον ομαδικό θρήνο του χαμού του. Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, δεν θέλω να το κάνω, δεν θέλω να «μολύνω» με αναλύσεις. Με συγκινεί να αφεθώ στο ιερά αυθόρμητο, λαϊκό κριτήριο, το λαϊκό αίσθημα. Ετσι όπως το «παρήγαγε» η ψυχή τους. Ετσι όπως ξεχείλισε από το «μέσα» τόσο πολλών.

Ανθρωποι που το ένιωσαν να μαυροφορεθούν. Που το ένιωσαν να παραστούν. Να καταφθάσουν από κάθε σημείο στο «σημείο». Οχι ως περίεργοι σε κηδεία διασήμου αλλά ως βαθιά βαρυπενθούντες δικού τους ανθρώπου. Πούλμαν αμέτρητα που χώρεσαν σε «χωριού» προαύλιο. Το χωριό με το χωριό να σμίγει. Και να τον ξενυχτάνε και να τραγουδάνε και να σιωπούν.

Τέτοιες ώρες… Κιχ! Οπως και το διέταζαν οι παλιές οι μάνες. Κιχ! Επιβάλλοντας σιωπή μεσημεριού.

Κι εμείς… Τι άλλο να κάναμε;

 Σκέψεις. Ολοι ετούτοι πενθούσαν σκεπτόμενοι. Δικά του και δικά τους. Eτσι συνενώνει ένα γνήσια λαϊκό είδωλο, ένα δημοτικό τραγούδι. Ετσι ενώνει.

Μια άβαφη Μαριάννα Λάτση που το ένιωσε να είναι άβαφη και να μιλάει σε κάμερα αυθόρμητα, όσο δεν μίλησε ποτέ περισσότερο, και μια κυρία άγνωστη από τη Βοιωτία και ένα κορίτσι από τη Δραπετσώνα και ένα αγόρι και άλλο και άλλος και άλλος. Και κόσμος από τα μπαλκόνια. Και λουλούδια στον αέρα. Αβαφα πράγματα, άβαφες καταστάσεις.

Μωρέ, τι κατόρθωσε ετούτος ο νεκρός;

Το λες και «Θανάτω θάνατον πατήσας».

Υπήρξε παραφωνία σε αυτή την κηδεία;

Στα μάτια μου, ναι, υπήρξε. Και αυθόρμητα, σβέλτα θα το καταθέσω γιατί και λίγο ντρέπομαι γι’ αυτό που λέω. Ντρέπομαι να απαντήσω σε ένα απάνθρωπο ερώτημα.

Είναι και οι πολιτικοί άνθρωποι;

Εννοείται. Βέβαια και είναι. Αλλά άσε, ρε φίλε, την παρουσία σου τέτοια μέρα! Ασε το κοινό, το λαϊκό αίσθημα να εκφραστεί και μόνο μελέτησέ το. Θρήνησε αν κάτι σε ένωσε με τον νεκρό. Αλλη ώρα. Δεν σε συνέχει αυτή η Στιγμή.

Είναι τόσο η άγρα ψήφου στο πετσί τους, τόσο εμφανής η διαδικασία στο βλέμμα. Σε κάθε, από κάθε συγκέντρωση πολλών ανθρώπων. Πες το και «διαστροφή» του έρμου επαγγέλματος.

Τόσο συνηθισμένοι στο να μαρκάρουν οθόνη, μικρόφωνο.

Τόσο η σπονδυλική στήλη στητή… Αυτό κυρίως… Ωστε να διακρίνονται ανάμεσα.

Ασ’ το, ρε φίλη! Σε είδα. Κι εδώ; Παρούσα;

Ασ’ το, ρε φίλε! Σε είδα. Κι εδώ; Παρών;

Παράφωνη η έλευση με οδηγό, παράφωνη η έλευση από ειδική είσοδο. Η στιγμή είναι για στριμωγμένους, για ορθίους, για αντέχοντες.

Ασ’ το να πάει στην ευχή!

Ασε και κάτι ν’ …

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 17, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ανήκει στα όνειρά του. Όχι στους τυμβωρύχους

 Tης ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

«Ημουν φοβικός, ενοχικός, πάντα με ενδιέφερε τι θα πει ο κόσμος, θέλω να με εκτιμάνε, όχι μόνο να με αγαπάνε. Με απασχολεί πάρα πολύ τι πιστεύει ο κόσμος». 

– Οταν βλέπατε ανθρώπους όλο αυτό το διάστημα να μιλούν για εσάς και να αναλύουν την ζωή σας στην τηλεόραση πώς αισθανόσασταν; 

«Δεν ήθελα να βλέπω τίποτα, με τρομάζει, θέλω πλέον ησυχία».

Ξαναβλέπω τη συνέντευξη-ποταμό του Γιώργου Μαζωνάκη στον Τάσο Τρύφωνος, την οποία παραχώρησε μόλις πριν από 2 μήνες και αναλογίζομαι, πώς θα ένιωθε αυτός ο άνθρωπος εάν μπορούσε να ακούσει γυρολόγους τηλεοπτικών καναλιών και ραδιοφώνων να μιλούν για το παρελθόν του, να περιγράφουν ξεδιάντροπα την εμπλοκή του με ναρκωτικές ουσίες, να φτάνουν μέχρι το σημείο να του επιρρίπτουν ευθύνη για την τραγική κατάληξη την επόμενη κιόλας μέρα του θανάτου του. 

Ευτυχώς, δεν μπορεί να τα δει. Και ίσως, το κοινό, που τόσο τον αγάπησε, να έχει, ακούγοντάς τους, την ίδια αντίδραση με εκείνη που περιέγραψε ο Γιώργος Μαζωνάκης στην ίδια συνέντευξη: «Οταν κάποιος μου έλεγε άνοιξε την τηλεόραση να δεις τι λέει ο τάδε για εσένα, αν κοιμόμουν γυρνούσα πλευρό». Αυτό ακριβώς φαίνεται ότι κάνουν και οι πολυάριθμοι θαυμαστές του, αφού τα σχόλια που γράφουν ξεχειλίζουν από λατρεία, παρά τα τερατώδη που ακούγονται για εκείνον.

Η αλήθεια είναι ότι ο τρόπος με τον οποίο μερίδα των ΜΜΕ αντιμετώπισε τον τελευταίο χρόνο τον Γιώργο Μαζωνάκη αποτελεί την προσωποποιημένη αιτία για την οποία τα μέσα ενημέρωσης έχουν περιέλθει σε καθεστώς ανυποληψίας. Ενα αμιγώς ιδιωτικής φύσεως βίωμα, ο ακούσιος εγκλεισμός ενός ανθρώπου σε ψυχιατρική κλινική, αποτέλεσε εμπορικό προϊόν, το οποίο πουλήθηκε ακριβά για μονάδες τηλεθέασης και κλικ. Κάποιοι βρήκαν τον Μαζωνάκη ως την τέλεια αφορμή για να αποκτήσουν ξανά τηλεοπτικό χρόνο και λόγο ύπαρξης στις σκαλέτες τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών.

Μερικοί μάλιστα εξ αυτών δεν δίστασαν να εργαλειοποιήσουν τον θάνατό του είτε για να μιλήσουν αντιεπιστημονικά εναντίον των εμβολίων, είτε για να τον κατηγορήσουν, όταν πια εκείνος δεν μπορούσε να απαντήσει, λύνοντας έτσι παλιές διαφορές με τον καλλιτέχνη. 

Την ίδια στιγμή, δημοσιογράφοι που δεν τον γνώριζαν, μέσω ενός αγοραίου λόγου που καταστρατήγησε κάθε έννοια προσωπικών δεδομένων και ιατρικού απορρήτου, προσπάθησαν να ανεβάσουν τα νούμερα τηλεθέασης. Η μεγάλη δημοφιλία του χρησιμοποιήθηκε ως το τέλειο άλλοθι, ώστε να κατακρεουργηθεί η ιδιωτικότητά του.

Διαβάζοντας τον τελευταίο χρόνο τους τίτλους που συνόδευαν το όνομά του, η λέξη Δρομοκαΐτειο είχε γίνει μόνιμο ακολούθημα. «Τι δήλωσε μετά τον εγκλεισμό του στο Δρομοκαΐτειο», «Η πρώτη εμφάνιση μετά το Δρομοκαΐτειο», «Η πρώτη δημόσια εξομολόγηση μετά τον εγκλεισμό στο Δρομοκαΐτειο». Ολα περιστρέφονταν γύρω από τη λέξη που ενεργοποιούσε τον αλγόριθμο του Διαδικτύου, επισκιάζοντας τις δεκαετίες καλλιτεχνικού θριάμβου. 

Ο ίδιος με παροιμιώδη υπομονή, ανοχή, έμφυτη αξιοπρέπεια και ευγένεια υπέμενε το τίμημα της διασημότητας, προσπαθώντας άλλοτε με χιούμορ και άλλοτε με επιχειρήματα να διαχειριστεί τον μιντιακό κανιβαλισμό. Ισως γιατί ένιωθε την απέραντη αγάπη του κόσμου που ύψωνε μέσα του τείχος προστασίας.

«Την ζωή σας την κάνατε όπως θέλατε μέχρι τώρα;», ήταν η ερώτηση στην τελευταία συνέντευξη που έδωσε ο Γιώργος Μαζωνάκης. 

«Τα πράγματα κύλησαν και κυλούν όπως πρέπει να είναι» είχε απαντήσει, με ένα μειδίαμα που απέπνεε μια αταίριαστη με το μέγεθος της τριακονταετούς καλλιτεχνικής του επιτυχίας συστολή. 

 

Τελικά...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 17, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Μαζώ: η νομιμοποίηση της πίστας

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Γράφει ο Βασίλης Βαμβακάς

Καθηγητής Κοινωνιολογίας της Επικοινωνίας στο ΑΠΘ.

Ο αιφνίδιος θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη προκάλεσε κύμα δημόσιου πένθους που ξεπέρασε την αναμενόμενη συγκίνηση για το απροσδόκητο τέλος ενός πολύ δημοφιλούς τραγουδιστή.

Στους δημόσιους «αποχαιρετισμούς» ανακαλείται ο «Μαζώ» με τον οποίο μεγάλωσε μια ολόκληρη γενιά (κυρίως των δεκαετιών του 1990 και του 2000), ο αυθεντικός λαϊκός καλλιτέχνης που δεν απομακρύνθηκε από την καταγωγή του, αλλά και ο μοναχικός, τολμηρός περφόρμερ που έπαιξε με τη μόδα, την υπερβολή και τους καθιερωμένους κώδικες της λαϊκής ανδροπρέπειας.

Η συναισθηματική φόρτιση (ενισχυμένη από τις αποκαλύψεις για τις συνθήκες θανάτου του και την πρόσφατη οικογενειακή και ψυχιατρική του περιπέτεια) και οι διαφορετικές ερμηνείες του φαινομένου «Μαζώ» περιέχουν ασφαλώς βάσιμα στοιχεία της προσωπικής και συλλογικής πρόσληψής του.

Δύο στοιχεία από αυτά, όμως, έχουν ιδιαίτερη σημασία για να κατανοηθεί καλύτερα η πολυσυλλεκτικότητα της αποδοχής που εκφράστηκε εξαιτίας του θανάτου του.

 Το ένα είναι η σύνδεσή του με βιογραφικά στοιχεία της εποχής της «ξέφρενης» διασκέδασης. Ο Μαζωνάκης αποτελεί εκφραστή όχι μόνο μιας παρελθούσας νεότητας, αλλά και μιας άλλης εποχής, μιας γενιάς που μεγάλωσε στην εποχή της τηλεοπτικής κυριαρχίας και της οικονομικής ευημερίας, μία από τις χαρακτηριστικότερες εκδηλώσεις της οποίας ήταν η μαζική βραδινή διασκέδαση και οι καταχρήσεις της. Τραγούδια του όπως «Σάββατο», «Gucci φόρεμα», «Ανήκω σε μένα», «Τρεις το πρωί» λειτουργούν ως συλλογικοί χρονικοί δείκτες αυτής της γενιάς που «μεγαλώνει» ουσιαστικά στην ύστερη Μεταπολίτευση.

Το δεύτερο στοιχείο που συναντάμε στις υπάρχουσες ερμηνείες και είναι σημαντικό είναι το γεγονός ότι ο Μαζωνάκης βγήκε από το αναμενόμενο καλούπι του λαϊκού τραγουδιστή χωρίς να αρνηθεί τη βασική του αφετηρία και καταγωγή. Συναντήθηκε με πρόσωπα και θεσμούς της «νόμιμης» κουλτούρας: τον Σταμάτη Κραουνάκη, τον Φοίβο Δεληβοριά, τον Νίκο Παναγιωτόπουλο, τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση. Από την άλλη, συνεργάστηκε με τη ραπ, την τραπ και τη νεανική μουσική κουλτούρα, ενώ υιοθέτησε στοιχεία της camp και της queer αισθητικής, συγχρονίζοντας την εικόνα του με τις νέες συμπεριληπτικές τάσεις, όπως κάνουν διάσημα ποπ είδωλα διεθνώς.

Ο συνδυασμός της απενοχοποιημένης εκπροσώπησης της γενιάς της διασκέδασης και του ανοίγματος σε νέες τάσεις και διαφορετικές επιρροές έδωσε τη δυνατότητα στον Μαζωνάκη να πετύχει κάτι που ελάχιστοι λαϊκοί τραγουδιστές της γενιάς του κατόρθωσαν: να νομιμοποιήσει σε πολύ διευρυμένα ακροατήρια την κουλτούρα της νυχτερινής πίστας και του «πρωινάδικου», που στη δεκαετία του 1990 και 2000 ήταν συγκοινωνούντα δοχεία.

Η νομιμοποίηση της πίστας που πέτυχε ο Μαζωνάκης έχει και μία ακόμη ερμηνεία. Τα τραγούδια του πετυχαίνουν αυτό που θα ονομάζαμε εκσυγχρονισμό της λαϊκής καψούρας, του κυρίαρχου θέματος του ελληνικού τραγουδιού από τη δεκαετία του 1980 και ύστερα.

Από τη μια μεριά τραγουδάει τον καημό, τη ζήλια, τα ξενύχτια και την αυτοκαταστροφική υπερβολή (μοτίβα που συναντάμε κατά κόρον στο σκυλάδικο), αλλά ταυτόχρονα επικαλείται την ανάγκη αυτονομίας, το αβέβαιο των σχέσεων και τον φόβο απώλειας του εαυτού μέσα στον δεσμό (συνήθως μοτίβα του έντεχνου ή ροκ). Η καψούρα του Μαζώ γίνεται έτσι η λαϊκή έκφραση μιας σύγχρονης αντίφασης: η αγάπη εξακολουθεί να αποτελεί μια ιερή αξία, αλλά αναζητείται μέσα σε έναν κόσμο ρευστών και επισφαλών δεσμών. Το παλαιό λαϊκό πάθος δεν εξαφανίζεται· αποκτά νέα κοινωνική σημασία. Δεν αφορά πλέον μόνο τη μοίρα, τη θυσία και την εγκατάλειψη, αλλά και την αυτονομία, την αυτογνωσία και την ανακατασκευή του εαυτού. Το τραγούδι «Εγώ αγαπάω αναρχικά» –την εποχή του αντιμνημονιακού κρεσέντο (2012)– συμπυκνώνει αυτή τη σύνδεση παραδοσιακών και (μετα)μοντέρνων αισθημάτων οικειότητας που ο Μαζώ ύμνησε με έναν ιδιαίτερο ρομαντικό ναρκισσισμό.

Εν κατακλείδι, ο Μαζωνάκης έκανε την πίστα χώρο όπου…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 17, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Είδωλο με προβλήματα

 

Του Άρη Αλεξανδρή

Το κατευόδιο είναι το εύκολο μέρος.

Ειδικά στην περίπτωση του γνήσια λατρεμένου Γιώργου Μαζωνάκη, όλοι βρίσκουν κι από μια καλή κουβέντα να πουν τώρα – ακόμα κι εκείνοι που όσο ζούσε τον σνόμπαραν ως υπερβολικά «λαϊκοπόπ» και εμπορικό. Eτσι, μετά τον θάνατο του λαϊκού τραγουδιστή, ο κόσμος γέμισε ελεγείες για τον υπέροχο χαρακτήρα του, την ανατρεπτική παρουσία του, τη χαρακτηριστική φωνή και τα κλασικά πλέον τραγούδια του.

Οι αιχμηρές πλευρές ενός δημόσιου προσώπου που αντιστάθηκε διαχρονικά στην κατηγοριοποίηση και έφερε πολλές φορές σε δύσκολη θέση την εύθικτη κοινή γνώμη με τις επιλογές του, σε χρόνο-ρεκόρ μετά τον θάνατό του αμβλύνθηκαν ή ξεχάστηκαν, σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

Το δύσκολο, βέβαια, θα ήταν να αναγνωριστούν ως οργανικό μέρος του όσο ζούσε. Εκτός από δύσκολο, αυτό θα ήταν και απείρως εντιμότερο από την πλευρά εκείνων που επιφυλάσσουν τώρα στον νεκρό μια ηρωοποίηση που ο ίδιος ποτέ δεν ζήτησε (και ίσως και να κορόιδευε ελαφρώς).

Οι ύμνοι προς τον νεκρό είναι εν μέρει συγκινητικοί, γιατί πηγάζουν από αληθινό θαυμασμό, συμπάθεια, ίσως και αγάπη· παράλληλα, ωστόσο, συνιστούν δείγμα συντηρητισμού και άρνησης.

Εκτός από είδωλο, ο λαϊκός τραγουδιστής ήταν και άνθρωπος με εμφανή προβλήματα. Πόσοι από αυτούς που χύνουν ψηφιακά δάκρυα σήμερα, ήταν έτοιμοι να αποδεχθούν τα προβλήματα αυτά χωρίς να τα κρίνουν;

Πόσοι μπορούν να τα συζητήσουν ευθέως, χωρίς να τα χαρακτηρίσουν ευφημιστικά «δαίμονες» και «εκκεντρικότητες»;

Δεν ήταν και πολύ ακραίο να εικάσει κανείς ότι ο Γιώργος Μαζωνάκης θα κατέληγε σαν ροκ σταρ: Σε ένα ιατρείο που μπορεί να διενεργούσε νόμιμα ή παράνομα μια αμφιλεγόμενη θεραπεία «πλασμαφαίρεσης», η οποία μπορεί να ήταν ή να μην ήταν επικίνδυνη, υπό συνθήκες ασφαλείς ή λιγότερο ασφαλείς, ενώ ο ασθενής ήταν αρκετά ή εξόχως καταβεβλημένος. Η ασάφεια που χαρακτηρίζει το πλαίσιο της μοιραίας ανακοπής του τραγουδιστή, και που τώρα ερευνάται αρμοδίως, δεν είναι άσχετη με την κατάσταση στην οποία βρισκόταν τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Oσο ο Μαζωνάκης ερχόταν σε ρήξη με την οικογένειά του με φόντο τον ακούσιο εγκλεισμό του σε ψυχιατρική κλινική ή εμφανιζόταν στην πίστα όχι ακριβώς νηφάλιος ή έδινε συνεντεύξεις σέρνοντας τα λόγια του, η πλειονότητα του κοινού επέλεγε να αποτιμήσει τα ανησυχητικά σημάδια της πτώσης του σαν άκακο δρώμενο: «Ετσι είναι οι σταρ!».

Κανείς δεν ήθελε να δει πιο μακριά.

Η αλήθεια είναι ότι και ο καλλιτέχνης ενθάρρυνε αυτήν τη στάση. Σε πρόσφατη συνέντευξή του υπονόησε ότι υπάρχουν άτομα που θέλουν το κακό του, ότι παρακολουθούνται οι κινήσεις του, ότι βρέθηκε μέχρι και καταγραφική συσκευή κρυμμένη στο σπίτι του. Δεν παραδέχθηκε όμως ότι, ανεξάρτητα απ’ όλα αυτά, κάτι δεν πήγαινε καλά και με τον ίδιο.

Oπως αναμενόταν, παράλληλα με τον θρήνο για τον κοσμαγάπητο τραγουδιστή, εκτυλίσσεται και μια σκανδαλοθηρική εκστρατεία διακρίβωσης της αιτίας θανάτου του.

Είναι όμως η αλήθεια αυτό που ενδιαφέρει τους φιλοπερίεργους θρηνούντες ή μήπως η εκδοχή της που εναρμονίζεται με την εικόνα που έχουν και επιθυμούν να διατηρήσουν για τον τραγουδιστή;

«Τον φάγανε», σχολιάζουν πολλοί κάτω από ειδήσεις και άρθρα σχετικά με την ανακοπή του τραγουδιστή στο Κολωνάκι, γιατί αυτό το σενάριο επιβεβαιώνει εκείνο που οι περισσότεροι θέλουν να πιστέψουν: ότι ο Μαζωνάκης ήταν ένα άθυρμα των περιστάσεων, ένα καλό παιδί που έπεσε θύμα μιας ανεπαρκούς γιατρού, όπως έπεσε θύμα μιας κακής οικογένειας.

Τι θα γίνει όμως αν αποδειχθεί ότι η γιατρός του έσφαλε μεν, αλλά ο θάνατος δεν συνδέεται αιτιωδώς με το σφάλμα της; Αν τα στοιχεία δείξουν πως πράγματι κάτι πήγε στραβά στη θεραπεία, αλλά ότι και ο ασθενής ήταν μια ωρολογιακή βόμβα;

Να εξαντλήσει ο νόμος την αυστηρότητά του σε όσους έκαναν κακό στον καλλιτέχνη.

Να μάθουμε όμως κι εμείς ότι…

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 17, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , ,

ΕΘΝΙΚΑ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Όποιοι τάζουν «Πηγάδες», ενίοτε πέφτουν μέσα οι ίδιοι! Οι «Μελιγαλάδες» του Μπούλκες.

Image 

Γράφει η ΑΜΑΛΙΑ 

🔴«Πηγάδες» μας τάζουν διάφοροι εδώ μέσα, επειδή όμως, εκτός από κακοήθεις είναι και ανιστόρητοι, δεν γνωρίζουν πως εκτός από την Πηγάδα του Μελιγαλά, υπήρξαν και οι Πηγάδες του Μπούλκες! Στις οποίες, κομμουνιστές έριχναν άλλους κομμουνιστές. 

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, γι’ αυτό το άγνωστο κεφάλαιο από το Ποινικό Μητρώο της αριστεράς, που στάζει αίμα.
 

🔴Το 1945, μετά την Συμφωνία της Βάρκιζας, η ηγεσία του ΚΚΕ, σε συνεννόηση με τον Τίτο, έστειλε χιλιάδες στελέχη και μέλη του στην Γιουγκοσλαβία, για να εκπαιδευθούν για τον «Τρίτο Γύρο». Έτσι, περίπου 5.000 κομμουνιστές, εγκαταστάθηκαν στην πόλη Μπούλκες, στην οποία πρωτύτερα διέμεναν άτομα γερμανικής καταγωγής, τα οποία εκδιώχθηκαν μετά την ήττα της Γερμανίας στον πόλεμο.
 

🔴Ο Τίτο είχε παραχωρήσει στο ΚΚΕ καθεστώς πλήρους αυτοδιοίκησης για το Μπούλκες και την περιξ αυτού περιοχή. Ήταν ένα «κράτος εν κράτει», με σύνορα (από τα οποία δεν μπορούσε να βγει κανείς!), δικούς του νόμους, νόμισμα, εκπαιδευτικό σύστημα, στρατιωτική ακαδημία, νοσοκομείο και τα λοιπά. Υπεύθυνοι για την διοίκηση του Μπούλκες, είχαν οριστεί από το Π.Γ. του ΚΚΕ, οι Γ. Ιωαννίδης και Π. Ρούσσος.
 

🔴Στο Μπούλκες, το ΚΚΕ είχε και δική του αστυνομία (ΥΤΟ - Υπηρεσία Τάξης Ομάδας), με επικεφαλής τον Μιχάλη Πεχτασίδη, στέλεχος της δολοφονικής ΟΠΛΑ στην κατοχή και ανιψιό της συζύγου του Γ. Ιωαννίδη, Δόμνας. Τα βασικά καθήκοντα της ΥΤΟ, ήταν να παρακολουθεί τους πάντες, με σκοπό την εφαρμογή της απαγόρευσης των συζητήσεων για τα αίτια της αποτυχίας του ΕΑΜ στα Δεκεμβριανά, αλλά και για την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας από την ηγεσία του κόμματος.
 

🔴Μοιραία, κάποιοι δεν συμμορφώθηκαν και συζητούσαν τα απαγορευμένα θέματα. Κατέληξαν σε μια φυλακή που είχε φτιαχτεί σ’ ένα νησάκι του Δούναβη και μετά σε πηγάδια!  

Γράφει σχετικά ο Μάρκος Βαφειάδης, επικεφαλής του ΔΣΕ μέχρι το 1948:
«Η καθοδήγηση με εντολή του Ιωαννίδη άρχισε ένα μακελειό με τη δολοφονία των αγωνιστών που κάτι το διαφορετικό τολμούσαν να λένε. Τους δολοφονημένους τους ρίχνανε σε κάποιο πηγάδι, κι όπως εξακριβώθηκε πολύ αργότερα, στα πηγάδια είχαν ριχτεί πάνω από 400 αγωνιστές».
 

🔴Επιβεβαιώνει ο Αλέκος Κουτσούκαλης, στέλεχος του ΚΚΕ, καπετάνιος του ΕΛΑΣ και μετέπειτα του ΔΣΕ, ο οποίος ήταν αυτόπτης μάρτυρας των θηριωδιών στο Μπούλκες:
«Τους πιο επικίνδυνους τους εκτελούν και τους ρίχνουν στα πηγάδια. Το Μπούλκες είχε δεκάδες πηγάδια. Ύστερα από τις αιματηρές μάχες που διεξήχθησαν στην περιοχή, χάλασε η υδροδότηση και τα πηγάδια στέρεψαν. Σ’ αυτά τα πηγάδια έριχναν τους δολοφονημένους αγωνιστές. Αργότερα, από τη δυσωδία των αποσυντιθεμένων πτωμάτων, τα πηγάδια σκεπάστηκαν με τσιμεντόπλακες».
 

🔴Ρεπορτάζ στο Μπούλκες, έκανε το 2015, ο δημοσιογράφος της «Καθημερινής», Σταύρος Τζίμας. Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στις  29/11/2015, με τον τίτλο «Πέταξαν πολύ κόσμο στα πηγάδια». Όπως του είπαν οι κάτοικοι:
«Ηρθαν κάποιοι κομμουνιστές, τους έδωσαν σπίτια και περιουσίες, μετά άρχισαν να μαλώνουν, να σφάζονται και να πετάει ο ένας τον άλλο στα πηγάδια»,
 

🔴Κι όπως συμβαίνει πάντα στον σταλινισμό, στο τέλος οι θύτες έγιναν θύματα!  

Έτσι, μόλις ο Πεχτασίδης διαφώνησε για κάποιο θέμα με τον «Έλληνα Στάλιν» Ζαχαριάδη, κατέληξε κι αυτός σε πηγάδι. Το φρικτό του τέλος, περιγράφει ο υποστράτηγος του ΔΣΕ, Βασίλης Γκανάτσιος (Χείμαρρος):
«Ενώ άρχισαν να μιλούν, πετάχτηκε ο Σεραφείμ με το τσεκούρι και...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 17, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

ΕΘΝΙΚΑ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Σεπτέμβριος 1944, Πηγάδα Μελιγαλά: Το χρονικό της μεγάλης σφαγής!

Image  

Image 

Γράφει η ΑΜΑΛΙΑ 

 

🔴Αυτον τον Σεπτέμβριο, συμπληρώθηκαν 82 χρόνια από την έναρξη της μάχης του Μελιγαλά, που κατέληξε σε μια από τις μεγαλύτερες ανθρωποσφαγές της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας! 

Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
 

🔴Τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου 1944, συνέβη αυτό που ήταν αναμενόμενο από καιρό: οι Γερμανοί άρχισαν να αποχωρούν από την Ελλάδα, από Νότο προς Βορρά. Οι πρώτες περιοχές που ελευθερώθηκαν ήταν αυτές της Νότιας Πελοποννήσου.  

Οι «αντιστασιακοί» του ΕΛΑΣ, δεν ασχολήθηκαν καθόλου με τους αποχωρούντες Γερμανούς, γιατί είχαν άλλες έννοιες. Να αντικαταστήσουν την ξένη κατοχή, με την δική τους.
 

🔴Το ΕΑΜ (ΚΚΕ), είχε προετοιμαστεί εγκαίρως για την ώρα της γερμανικής αποχώρησης. Έτσι, τον Μάιο του 1944, ο τότε γ.γ. του ΚΚΕ, Γ. Σιάντος, έστειλε στην -εχθρική για το ΕΑΜ- Πελοπόννησο, τον Άρη Βελουχιώτη, δίνοντάς του την εξής εντολή:
«Ο Μωριάς ποτέ δεν θα γίνει δικός μας. Να στρώσεις τους δρόμους με κορμιά».
 

Σύμφωνα με τον Διονύση Χαριτόπουλο, λίγο αργότερα, η εντολή για εξόντωση των αντιφρονούντων, γενικεύεται:
«Τον Ιούνιο του 1944, στις τοπικές οργανώσεις του ΚΚΕ φτάνει μια απόρρητη διαταγή του Σιάντου για "εκκαθάριση των μετόπισθεν". Είναι πρόβα γενικευμένου εμφυλίου».
 

🔴Στην Πελοπόννησο, και ειδικά στους νομούς Μεσσηνίας και Λακωνίας, είχαν μεγάλη δύναμη τα Τάγματα Ασφαλείας, τα οποία είχαν υπό τον έλεγχό τους όλες τις πόλεις, τις κωμοπόλεις και τους συγκοινωνιακούς κόμβους. Ο ΕΛΑΣ κυριαρχούσε μόνο στα ορεινά.
 

🔴Τα ξημερώματα της 9ης Σεπτεμβρίου, ο ΕΛΑΣ επιτίθεται κατά της Καλαμάτας, την οποία υπερασπίζονται άνδρες των Ταγμάτων και της Χωροφυλακής. 

Το απόγευμα, η Καλαμάτα πέφτει. 

Όσοι υπερασπιστές της επέζησαν της μάχης και των μαζικών εκτελέσεων που ακολούθησαν, κατέφυγαν στον Μελιγαλά, όπου ενώθηκαν με τις εκεί δυνάμεις.
 

🔴Η επίθεση των αριθμητικά υπερτέρων δυνάμεων του ΕΛΑΣ κατά του Μελιγαλά, άρχισε στις 13 Σεπτεμβρίου. Τις μεσημεριανές ώρες της 15ης Σεπτεμβρίου, η άμυνα των υπερασπιστών του Μελιγαλά κάμφθηκε και οι συμμορίες του ΕΛΑΣ μπήκαν στην κωμόπολη. Ακολούθησαν σκηνές χάους και αλλοφροσύνης: εμπρησμοί οικιών, λεηλασίες και εκτελέσεις αιχμαλώτων, εν μέση οδώ, σε εφαρμογή της διαταγής του Άρη Βελουχιώτη:
«Πας συλλαμβανόμενος Ταγματασφαλίτης θα τουφεκίζεται επιτόπου».
 

🔴Οι επιζώντες υπερασπιστές της πόλης και οι κάτοικοι, μεταφέρθηκαν στην τοποθεσία «Μπεζεστένι».  

Το απόγευμα της 15ης Σεπτεμβρίου  εμφανίστηκε στον Μελιγαλά ο Άρης Βελουχιώτης. Με τον πολιτικό επίτροπο Πελοποννήσου, Νίκο Μπελογιάννη και τον γραμματέα του ΕΛΑΣ, Αχιλλέα Μπλάνα, πηγαίνουν στο Μπεζεστένι και δίνουν εντολή για γενικευμένη εξόντωση αιχμαλώτων και αμάχων.
 

🔴Στις 17 Σεπτεμβρίου άρχισε η μεγάλη σφαγή! Οι αιχμάλωτοι, δεμένοι  πισθάγκωνα ανά τρεις, με καλώδια και σύρματα, μεταφέρονται σ’ ένα ξεροπήγαδο πλάτους 4 μέτρων και βάθους 16, με την ονομασία «Πηγάδα»
Εκεί, κοντά στα χείλη του βαράθρου, τους περιμένουν οι σφαγείς τους, που ανήκαν στο 8ο συντάγμα του ΕΛΑΣ Λακωνίας. Αφού τους σφάζουν με μαχαίρια και κονσερβοκούτια, τους πετούν στην Πηγάδα, μισο-ζωντανούς, τον έναν πάνω στον άλλον.
 

🔴Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων κυμαίνεται από 1.700 ως 2.200! Εξ αυτών, μόνον οι 754 ανήκαν στα Τάγματα Ασφαλείας. Οι υπόλοιποι ήταν απλοί άμαχοι πολίτες, που το «έγκλημά» τους ήταν ότι δεν είχαν ενταχθεί στον ΕΛΑΣ, καθώς επίσης και πολλά γυναικόπαιδα.
 

🔴Το πιο τραγικό, είναι ότι 82 χρόνια μετά, οι πολιτικοί απόγονοι των θυτών, όχι μόνο δεν καταδικάζουν την αποτρόπαιη πράξη των πολιτικών τους προγόνων, αλλά τους κατηγορούν κι από πάνω, ότι «έκαναν μισή δουλειά». 

Image 

Εννοώντας, πως ...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 17, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

Υπαρκτού "κβαντικά" σουργελο-λαμογιαρο-ξεφτιλαρόπληκτου ελληνισμού κωμωδία

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 17, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

Υπαρκτού ξυλολιοκίνητου κβαντικού Καρυστιανισμού κωμωδία

 Image

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 17, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , ,

Σαν σήμερα (17/9/ΧΧΧΧ)

 

1921: Οι Τούρκοι επιτίθενται κατά του ελληνικού στρατού στο Αφιόν Καραχισάρ.
1931: Η δισκογραφική εταιρία RCA λανσάρει για πρώτη φορά τον δίσκο 33 1/3 στροφών, με ηχογραφημένη την 5η Συμφωνία του Μπετόβεν. Λόγω υψηλού κόστους, το εγχείρημα δεν θα έχει εμπορική επιτυχία, παρά μόνο το 1948, από την αντίπαλο της RCA, Columbia.
 
 
 
 
 
 
Image 
1944 Η μεγάλη σφαγή του Μελιγαλά. Τα κομμουνιστικά ανθελληνικά καθάρματα του ΕΛΑΣ σφάζουν με μαχαίρια και κονσερβοκούτια και πετούν στην "Πηγάδα" του Μελιγαλά μισο-ζωντανούς, τον έναν πάνω στον άλλον περίπου 2200 ανθρώπους από τους οποίους 754 ανήκαν στα Τάγματα Ασφαλείας ενώ οι υπόλοιποι ήταν γυναικόπαιδα και απλοί άμαχοι πολίτες, που το «έγκλημά» τους ήταν ότι δεν είχαν ενταχθεί στον ΕΛΑΣ
  
 
1953: Ο πρώτος επιτυχής αποχωρισμός σιαμαίων με εγχείρηση σε νοσοκομείο της Νέας Ορλεάνης. Οι αδελφές Κάρολιν Αν και Κατρίν Αν Μουτόν ήταν ενωμένες στη μέση.
1961: Οι πραξικοπηματίες της Άγκυρας εκτελούν τον Αντνάν Μεντερές, ο οποίος ως πρωθυπουργός της Τουρκίας ανέχθηκε το πογκρόμ εναντίον της ελληνικής παροικίας στην Κωνσταντινούπολης.
1982: Πεθαίνει ο Μάνος Λοΐζος

  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2013 Αφήνει την τελευταία του πνοή  ο ηθοποιός Μιχάλης Γιαννάτος.
 
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 17, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΚΑ ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Άδικα!

Image  

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Οσο περισσότερα μαθαίνουμε για τις συνθήκες θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη, η αρχική εικόνα αλλάζει προς το χειρότερο. 

Δεν ήταν μόνο ότι τον υπέβαλαν σε μια θεραπεία υπό συνθήκες εκτός νόμου, αλλά και ότι, πάνω στην παρανομία, έρχονται να προστεθούν άγνοια, επιπολαιότητα και αδιαφορία εκ μέρους των σαμάνων της οδού Καρνεάδου. Και μάλιστα σε έναν ασθενή με εμφανώς εύθραυστη υγεία, κατά τις μαρτυρίες εκείνων που τον έβλεπαν το τελευταίο διάστημα.

Δεν ήταν, με άλλα λόγια, η περιώνυμη στραβή που έκατσε, κατά το προσφιλές στερεότυπο· ήταν ένας σωρός από στραβές που έκατσαν όλες μαζί. 

 Εκείνο που σοκάρει όμως, εφόσον ισχύουν τα στοιχεία που δημοσιεύονται από την αστυνομική έρευνα, είναι ότι οι περισσότερες από αυτές τις στραβές θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί, αν είχε υπάρξει η στοιχειώδης μέριμνα: Αν επέβλεπαν τη διαδικασία, αν γνώριζαν πώς γίνεται η ανάνηψη, αν ειδοποιούσαν αμέσως το ΕΚΑΒ. Αυτές οι παραλείψεις, υποθέτω, επιβάρυναν τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν οι σαμάνοι.

Αυτές οι συνθήκες προκαλούν, στον κόσμο που αγάπησε τον Μαζωνάκη, το αίσθημα της αδικίας. 

Νιώθουν ότι ο τραγουδιστής «πήγε άδικα», όπως συνηθίζουμε να λέμε, υπονοώντας (ακουσίως ή μη) ότι υπάρχουν και κάποιοι που πάνε δίκαια, που τους αξίζει ο πρόωρος θάνατος. 

Αυτό το αίσθημα ο κόσμος το φορτώνει όπως πάντα στο κράτος, γενικώς και αορίστως και, χθες, ο υπουργός Υγείας αναγνώρισε το μερίδιο της κρατικής ευθύνης. Υπάρχει πράγματι κρατική ευθύνη, στον βαθμό κατά τον οποίο το υπουργείο δεν υποχρέωσε, όπως θα όφειλε, τον Ιατρικό Σύλλογο να σταθεί στο ύψος του υποτιθέμενου επιστημονικού χαρακτήρα του. Γιατί, κατ’ αρχάς, είναι χρέος του ιατρικού Συλλόγου να προστατεύσει το κύρος της ιατρικής ιδιότητας από τον κάθε τσαρλατάνο, δεν πρέπει να είναι δουλειά του κράτους.

Οι κυβερνώντες, όμως, προτιμούν ένα συνδικαλιστικό όργανο, έναν πολιτικοποιημένο σύλλογο δηλαδή, που λειτουργεί με πελατειακά και συντεχνιακά κριτήρια. Εχει τη λογική της αυτή η επιλογή, διότι ένα εκτεταμένο δημόσιο σύστημα Υγείας δεν μπορεί να λειτουργήσει ομαλά χωρίς τους γιατρούς, η πολιτική ηγεσία δεν μπορεί να τους αγνοήσει, ούτε όμως συμφέρει να συγκρουστεί μαζί τους.

Επιπλέον, επειδή το αντικείμενο της δουλειάς τους είναι η σωτηρία της ζωής, οι γιατροί έχουν αυξημένη κοινωνική επιρροή. Στη στρατιωτική θητεία, λ.χ., τον μορφωμένο και ηλικιακά μεγαλύτερο συνάδελφο οι στρατιώτες τον προσφωνούν «γιατρέ». Δείτε, επίσης, πόσους γιατρούς (ιδίως από την επαρχία) θα βρείτε στη σύνθεση της εκάστοτε Βουλής.  

Συμβιώνει, λοιπόν, το κράτος μαζί τους και, προκειμένου να συμβιώσει...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 16, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΚΑ ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ο Ιατρικός Σύλλογος και η «συναδελφική αλληλεγγύη»

Image 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

ΙΣΑσυλία (η) 1. Η δυνατότητα να βάζεις σε κίνδυνο τη ζωή ανθρώπων χωρίς καμία συνέπεια: «Δεν είναι μυστικό ότι εκατοντάδες γιατροί πουλάνε ψευτοθεραπείες καλυμμένοι πίσω από την ΙΣΑσυλία τους». 2. Συναδελφική αλληλεγγύη: «Θα μπορούσαμε να ελέγχουμε καλύτερα τους συναδέλφους μας, αλλά δεν μας το επιτρέπει το αίσθημα ΙΣΑσυλίας που μας χαρακτηρίζει και για το οποίο είμαστε περήφανοι».

Η φράση «εμείς εξετάζουμε τους χώρους συναδέλφων, δεν είμαστε εισαγγελείς», με την οποία απάντησε η επικεφαλής της Επιτροπής Ελέγχων του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών στην ερώτηση αν ελέγχθηκε όλος ο χώρος στον οποίο στεγαζόταν η «κλινική» όπου έχασε τη ζωή του ο Γιώργος Μαζωνάκης, είναι η απάντηση σε όποια απορία μπορεί να υπάρχει για τον τρόπο με τον οποίο γίνονται οι έλεγχοι σε ιατρεία και κλινικές.

Και λύνει την απορία για το πώς είναι δυνατόν να επιτρέπεται σε μέλη του ΙΣΑ να εξαπατούν ασθενείς και να βάζουν σε κίνδυνο τις ζωές, πουλώντας «εναλλακτικές» ψευτοθεραπείες.

Οι ελεγκτές είναι συνάδελφοι και πιθανώς και φίλοι των ελεγχόμενων.

Το «επιστημονικό» όργανο που είναι εξουσιοδοτημένο να ελέγχει είναι, πρώτα και πάνω απ’ όλα, συνδικαλιστικό-συντεχνιακό.

Και όλοι καταλαβαίνουμε ότι έτσι κανένας έλεγχος δεν μπορεί να γίνει στα σοβαρά.

Αλλά…

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 16, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)