"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ασε τις ελιές ήσυχες, σύντροφε…

 

Του ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ 

Η μάνα μου έχει από τον παππού μου περίπου 28 στρέμματα ελιές και τέσσερα αμυγδαλιές στο τιμημένο Μαυρομμάτι Θηβών. Ο συνονόματος παππούς μου άρχισε να ξεχερσώνει τον λόγγο από θεόρατα πουρνάρια, μόνος, με τσεκούρι, πριόνι, το άλογο και τριχιές για το πιο δύσκολο, να ξεριζώσει τις ρίζες. Ξεχέρσωνε και φύτευε γη που είχε παραχωρήσει στα γύρω υψώματα η Εταιρεία Κωπαΐδος στους αγρότες των γύροθεν κοινοτήτων. Ξεκίνησε στα 14 του, διέκοψε για να πάει πολεμώντας ως κοντά στην Αγκυρα, γύρισε φέρνοντας λάφυρα όπλα του εχθρού, τεκμήρια της ανδρείας του, συνέχισε το τιτάνιο έργο μετά το 1922 και το ολοκλήρωσε το 1937, τη χρονιά που γεννήθηκε η μάνα μου.

Τέτοια λιοστάσια, φτιαγμένα με τόσο αμέτρητο κόπο και υπομονή, τα ονομάζω Μικρούς Παρθενώνες του μόχθου του Ελληνα αγρότη, της ραχοκοκαλιάς του Εθνους, μαζί με τους βοσκούς και τους παπάδες και τους δασκάλους. Τους παπάδες μας που ζουν μαζί με το ποίμνιό τους και τους παλιούς καλούς δασκάλους που μας μάθανε Ελληνικά, Ιστορία, Γεωγραφία, φιλοπατρία, σεβασμό και φιλοτιμία.

Ολα μου τα καλοκαίρια, ως την α’ γυμνασίου, που έφυγε από τη ζωή, τα πέρασα μαζί του.

Είχα εργολαβία να καθαρίζω τα δέντρα με την κοσόρα από τις κωλορίζες, τη βαριά αυτή κοπίδα, που μπορείς να σχίζεις και ξύλα, με έμαθε να θερίζω με το χειροδρέπανο στάρι που έσπερνε ανάμεσα, για να μη βάζουν μέσα τα κοπάδια οι βοσκοί και τα γίδια φάνε τα μπολιάσματα. Μια εποχή χαμένη στην αχλή του χρόνου, στην παιδική ηλικία μιας άλλης εποχής με πράγματα που αγαπούσα και δεν υπάρχουν πια. Δεν υπάρχει η ημίκλειστη οικιακή αγροτική οικονομία, όπου με ένα ζευγάρι άλογα, στα τελευταία χρόνια μουλάρια, και έναν γάιδαρο, το αγροτικό νοικοκυριό του σκληροτράχηλου Αρβανίτη προγόνου μου παρήγε πολλά από όσα χρειαζόταν, και άλλα τα αντάλλασσε και κάποια τα πωλούσε σε εμπόρους για να έχει μετρητά για άλλες ανάγκες.

Με την αθωότητα ενός παιδιού που αγαπάει τα ζώα και τον φυσικό βίο, αγαπούσα κι αγαπώ εκείνη τη ζωή και ακόμη τρέφω άπειρο σεβασμό για τους ανθρώπους τόσων γενεών που έχτισαν παντού στον Ελληνισμό τέτοιους Μικρούς Παρθενώνες.

Αυτή η ζωή δεν υπάρχει πια και οι άνθρωποί της ζουν στη μνήμη των απογόνων τους αλλά και σε κάτι άλλο. Ζουν μέσα από τη γη που ημέρωσαν, στο λάδι που μπαίνει στο φαγητό και το τραπέζι μας, στον ίσκιο από τις εκατοχρονίτικες και πάνω ελιές, που κάποτε ήταν ένα λιγνό κλαράκι, που περίμενε να τελειώσουν δύο δυνατά χέρια και η τσάπα την ετοιμασία του υπεραιωνόβιου λίκνου του.

Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, μεγάλο μέρος της ζωής μας ήταν αυτό, αν θα έχουν λάδι φέτος, πότε θα τις κλαδέψουμε, θα ρίξουμε λίπασμα.

Οι γονείς μου 35 χρόνια έπαιρναν όλη την άδειά τους για τη συγκομιδή. Αυτές ήταν οι… διακοπές τους μια ζωή.

Φοιτητής κατέβαινα κι εγώ από τη Θεσσαλονίκη να βοηθήσω και το βράδυ μαζευόμασταν όλοι γύρω από τη φωτιά και όλα είχαν υπέροχη γεύση μετά από σκληρή δουλειά. Λάδι, ψωμί, κρασί, είσαι νοικοκύρης, έλεγε ο πατέρας μου. Τώρα πήραμε εμείς τη σκυτάλη και θα την παραδώσουμε και στα παιδιά και εγγόνια μας.

Οταν λοιπόν είδα τον Τσίπρα να καμώνεται πως μαζεύει ελιές, αυτός κι άλλοι δυο τρεις με δέκα ματσουλαραίους γύρω γύρω με τα κινητά και τις κάμερες, δεν θύμωσα, απλώς σκέφτηκα πως καλά να πάθουμε, αφού καταδεχόμαστε να μας δουλεύουν τουφεκαλεύρηδες και ταβλαδόροι.

Είναι χλεύη προς τον αληθινό μόχθο των κανονικών ανθρώπων, που δεν έχουν ζήσει μια ζωή κερασμένη, αφού λουφάρανε και στη στρατιωτική θητεία.

Και εξηγούμαι, το σχόλιο αφορά και κάτι ελαφροδεξιούς, λιοντάρια του πατριωτισμού, που έχουν ένσημα μόνο στην… Interamerican και υπηρέτησαν στην εξέχουσα του Da Capo.

Αγαπώ τους απλούς κανονικούς ανθρώπους, οι οποίοι απαιτούν να διοικούνται διά του παραδείγματος, το οποίο δεν είναι άλλος ένας τρόπος διοίκησης, είναι ο μόνος τρόπος διοίκησης.

Και είναι πάντα κωμικό να παριστάνεις κάτι που δεν είσαι. Φαίνεται.

Δεν είμαστε χαχόλοι να μας εντυπωσιάζει ένας τύπος που προσποιείται πως μαζεύει ελιές.

Ασ’ τες ήσυχες, ρε φίλε.

Πιάσε το…

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο ΣΥΡΙΖΑ ανοιχτή προεκλογική πληγή για τον Αλέξη

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ 

Στην αντεπίθεση κατά του Αλέξη Τσίπρα και του ΙΧ κόμματός του περνά ο ΣΥΡΙΖΑ, επιδιώκοντας νίκη στα σημεία στη σκληρή εκ του συστάδην μάχη με επίδικο την προσέλκυση όσων νιώθουν ακόμη στρατευμένοι στην Αριστερά.

Χθες το λεηλατημένο κόμμα πήρε τη ρεβάνς απέναντι στην απαξιωτική στάση του Αλέξη που το φωτογράφισε με τη φράση  «Σκουριασμένες κομματικές ταμπέλες» που διατηρούν «κάποιες θέσεις» στα έδρανα της Βουλής.

Αυτές οι «κάποιες θέσεις» κατήγαγαν προφανή νίκη. Η πρότασή τους για σύσταση εξεταστικής επιτροπής που θα διερευνήσει το καθεστώς λειτουργίας των κόκκινων δανείων, όπως και τις πρακτικές των servicers και των funds, εγκρίθηκε στη Βουλή, κατόπιν ονομαστικής ψηφοφορίας, με 137 ψήφους.

Η ΝΔ δήλωσε «παρών», για να μην εμποδίσει την έρευνα, όπως έλεγαν. Την συμφέρει σαφώς, γιατί λογικά θα ακολουθηθεί η χρονική ακολουθία, σχετικά με το ποιος ήρξατο πρώτος την παράδοση στα funds. Γι’ αυτό και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ Νότης Μηταράκης επεσήμανε πως εφόσον συσταθεί η εξεταστική, η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να είναι στα θέματα που θα πρέπει να προτάξουμε» (θυμίζουμε ότι ο Κυριάκος Πιερρακάκης τον έχει χαρακτηρίσει «πατερούλη των funds» καθώς επί πρωθυπουργίας του θεσπίστηκαν).  

Η εξεταστική θα αποβεί αιμάσσουσα πληγή από συντροφικό μαχαίρι στο πλευρό του Αλέξη Τσίπρα, καθώς ...

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Κάθοδος από τον εξώστη

Σκίτσο του Χρήστος Παπανίκος - σκίτσα για το Ελλάδα 24 (31/10/2025) 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ  

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Η ουσία, πίσω από τα βαθυστόχαστα περί ιδρυτικού και όχι προγραμματικού συνεδρίου, είναι απλή: ο Καπετάν Καραμήτρος έκανε το νεύμα, που περιμέναν τόσο καιρό οι ναυαγοί του ΣΥΡΙΖΑ
.  

Η διεξαγωγή συνεδρίου, με σκοπό «το σάλπισμα για την τελική αντεπίθεση», όπως είπε σε λυρικό, Εαμικό ύφος, θα είναι η τελετή υποδοχής των παλιών συριζαίων στις τάξεις της ΕΛΑΣ.  

Τέλος η απομόνωσή τους στον εξώστη, δηλαδή.

Οπως έκανε ο Ανδρέας κάποτε προς τη Μιμή, έτσι και αυτός τους κάνει νεύμα για να κατεβούν, όχι από το αεροπλάνο, αλλά από τον εξώστη του «Παλλάς». Λίγη υπομονή μόνο χρειάζεται να κάνουν, τους λέει.

Ο μισός Νοέμβρης πέρασε, μετά έχουμε τις γιορτές, φεύγει δηλαδή άλλος ένας μήνας χωρίς να το καταλάβεις, για πότε θα έχουμε φτάσει στον Φεβρουάριο και στο συνέδριο της επιστροφής ούτε που θα το πάρουμε χαμπάρι. 

Εδώ ταιριάζει λοιπόν, ως επιστέγασμα, η ιστορική ρήση του Αλέξη Καραμήτρου, από την εποχή που ήταν Τσίπρας: «Γουί χαβ ίτεν δε οξ εντ γουί αρ λεφτ γουίθ δε κιου».

Ολοι το περίμεναν να συμβεί, αργά ή γρήγορα, γιατί ήταν φανερό ότι με τα νέα ταλέντα η υπόθεση δεν μπορούσε να προχωρήσει.  

Δεν είναι ότι κανένα από τα καινούργια πρόσωπα δεν διακρίθηκε, δεν ξεχώρισε κάπως, ώστε να το προσέξουμε· είναι ότι ούτε ένα δεν πέρασε τη βάση! 

Δεν εκπλήσσει, βεβαίως, γιατί δεν θα περίμενα από έξυπνους ανθρώπους να πάρουν στα σοβαρά τον Αλέξη Τσίπρα, έστω και σε συσκευασία Καραμήτρου. Εδειξε τα όρια των δυνατοτήτων του.

Ο ίδιος είναι με δέκα χρόνια (και τα ανάλογα κιλά) παραπάνω. Την αδυναμία του να ανανεωθεί πολιτικά, δηλαδή να προχωρήσει παρακάτω, τη μαρτυρούν οι μετρήσεις. Εκεί βλέπουμε την ΕΛΑΣ να κυμαίνεται γύρω στο 15% και το κουφάρι του ΣΥΡΙΖΑ να μαζεύει μετά βίας ένα 2%. Αν αθροίσουμε αυτά τα δύο, βρισκόμαστε στο 17% του ΣΥΡΙΖΑ, προτού τον εγκαταλείψει στην τύχη του ο Αλέξης. Με άλλα λόγια, η «πανστρατιά» θα είναι το συνθηματικό του νέου ΣΥΡΙΖΑ.

Επανέρχομαι, όμως, στο θέμα της πενίας στελεχιακού δυναμικού, για να εξαιρέσω, αλλά και να εξάρω, την περίπτωση της Μαριζέτας Αντωνοπούλου. 

 

 

Η προερχόμενη από το ΠΑΣΟΚ κ. Αντωνοπούλου δεν πέρασε ούτε αυτή τη βάση, ωστόσο ξεχώρισε με το μπρίο της, τις φρέσκιες ιδέες της και την αμεσότητα της γλώσσας της.

Τη μάθαμε, θυμίζω, όταν εξήγγειλε ότι θα φορολογήσουν (προφανώς, η ίδια και οι φίλοι της) τα
«υπερπολυτελή διαμερίσματα», καθώς και «τα σκάφη που τρέχουν γρήγορα». Μόνη της, δηλαδή, τίναξε στον αέρα την προσπάθεια του Καραμήτρου στη Θεσσαλονίκη να παρουσιάσει μια εικόνα σοβαρότητας στην οικονομική πολιτική.

Επειτα τη συναντάμε με αφορμή τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, στα χέρια κάποιων τσαρλατάνων του wellness. Ηταν η μόνη τότε που έθεσε με τόλμη το θέμα των κινδύνων που διατρέχουν όσοι χτυπάνε μποτοξάκια, κατά την τρέχουσα ορολογία – και είναι, ξέρετε, πάρα πολλοί αυτοί που το κάνουν στη νεοφιλελεύθερη δυστοπία όπου ζούμε. 

Προχθές μόλις, η Μαριζέτα Αντωνοπούλου ξαναχτύπησε, με τον εξωφρενικό ισχυρισμό ότι ο Τσίπρας...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Γυρολόγοι

 Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Ζακ Σιράκ έλεγε πως
«αν κάποιος σε προδώσει και τον συχωρέσεις, θα σε προδώσει και δεύτερη φορά. Για να αποδείξει πως και την πρώτη είχε δίκιο!».

Εντάξει, το «προδώσει» είναι λίγο βαρύ για την περίπτωση. Βάλτε στη θέση του
«αφήσει», «πουλήσει», «την κοπανήσει», «πάει στον ΣΥΡΙΖΑ» κι ό,τι άλλο θέλετε.

Το ζουμί της παρατήρησης όμως είναι το ίδιο.

Και γι’ αυτό μου είναι ακατανόητη ή ανεξήγητη η κινητικότητα των βουλευτών της αντιπολίτευσης που ψάχνουν κόμμα να χωθούν.

Ηταν στο ΠαΣοΚ με τον Γιώργο. 

Εφυγαν για τον ΣΥΡΙΖΑ με τον Τσίπρα, όπου βγήκαν και μερικές φορές βουλευτές.  

Επλευσαν με τον ΣΥΡΙΖΑ του Κασσελάκη.  

Εγιναν ανεξάρτητοι μόλις ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε στο διαλυτήριο. 

Και κατέληξαν στο ΠαΣοΚ του Ανδρουλάκη.

Γυρολόγοι.

Σε σημείο που αναρωτιέσαι τι αισθήματα μπορεί να προκαλούν στον απλό πολίτη. Εντιμότητας; Εμπιστοσύνης; Ευθυκρισίας; Σοβαρότητας; Συνέπειας;

Ή απλώς αριβισμού;

Εγώ διαλέγω το τελευταίο.  

Και άντε να δεχτώ ότι ο αριβισμός είναι επάγγελμα κι ότι ο κάθε τυχοδιώκτης προσπαθεί να βγάλει όπως μπορεί το μεροκάματο.

Τα κόμματα γιατί παίζουν το παιχνίδι των γυρολόγων;

Παλιά το έκανε λίγο το ΠαΣοΚ με τις εκάστοτε «διευρύνσεις». Το παρατράβηξε στη συνέχεια ο ΣΥΡΙΖΑ. Και το ξεχειλώνει τώρα το ΠαΣοΚ.

Από ανάγκη; 

Αλλά τι ανάγκη μπορεί να έχει ένα κόμμα την Κασιμάτη ή την Τζάκρη; 

Ποιος άνθρωπος στην εθνική επικράτεια προσδιορίζεται πολιτικά από τη μία ή την άλλη;  

Και άραγε τι προσδιορίζουν πολιτικά η μία ή η άλλη;

Απολύτως τίποτα. Συν την αναξιοπρέπεια της περιφοράς.

Σε σημείο που ανεβαίνει η εκτίμησή μας για τον Κουτσούμπα. Να συμφωνήσω ότι δώδεκα, δεκατρία χρόνια επικεφαλής του ΚΚΕ δεν έχει κάνει ουσιαστικά τίποτα.

Μόνο κάτι καλλιτεχνικά, μερικά καλαμπούρια και κάποιες κομμουνιστικές σαχλαμάρες.

Αλλά ο άνθρωπος ούτε έδωσε ούτε μάζεψε. Κράτησε μια αξιοπρεπή στάση απέναντι σε αυτούς που ανήκουν και σε αυτούς που δεν ανήκουν στο κόμμα του.

Δεν βγήκε στη λαϊκή αγορά να ψωνίσει από τα ληγμένα.

Που θα καταλάβαινα ενδεχομένως να τα μαζεύεις αν η συλλογή τους υπηρετεί κάποιο πολιτικό σκεπτικό. Να βάλουμε, ας πούμε, στην άκρη την αξιοπρέπεια, αν αποβλέπουμε λογικά σε κάτι μεγάλο και σημαντικό.

Αποβλέπουμε; 

Κολοκύθια.

Υπηρετούμε μόνο την αυταρέσκεια διαφόρων γυρολόγων που...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Καλώς ήρθε και η Νίνα Κασιμάτη


Image 

 

Του Μανόλη Καψή

Όπως είπε και ο Νίκος Ανδρουλάκης, η Νέα Δημοκρατία πρέπει να φύγει, όχι μόνο για οικονομικούς και κοινωνικούς λόγους- οι γνωστές ανισότητες- αλλά και για εθνικούς λόγους.

Το τελευταίο δεν το εξήγησε, αλλά υποθέτουμε ότι διαβάζει και αυτός, εκτός από τον Αντώνη Σαμαρά, την "Εστία".

Δεδομένων των συνθηκών και της κρισιμότητας της κατάστασης λοιπόν, αφού στο τσάκ δεν χάσαμε την Κάρπαθο και το μισό Αιγαίο, ο πρόεδρος εξήγησε ότι ο αγώνας για την πολιτική αλλαγή χρειάζεται ενίσχυση και συνεπώς καλωσόρισε στο ΠΑΣΟΚ again τη Νίνα Κασιμάτη.

Δεν ξέρω ακριβώς τι δουλειά θα κάνει και αν οι ακρίτες τώρα νιώθουν ασφαλέστεροι, αλλά εκείνος την καλωσόρισε.

Το άλλο όμως ότι "η δημοκρατική παράταξη εκφράζει τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη, εθνική αξιοπρέπεια, σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και (σσ αυτό κυρίως) ποιοτική δημοκρατία " τι το ήθελε;

Δηλαδή θέλω να πω, αν για κάτι θυμόμαστε τη Νίνα Κασιμάτη- εκτός από το ότι ήταν κολλητή και του Αλέξη Τσίπρα και του Στέφανου Κασσελάκη και του Γιώργου Παπανδρέου βεβαίως βεβαίως, δεν θυμάμαι αν έχει περάσει και από αλλαού- είναι για την ανάρτησή της για τους "μπάτσους, γουρούνια, δολοφόνους".

Η ποιοτική δημοκρατία πού κολλάει λοιπόν;

Θα μου πείτε ότι την αδικώ, και ότι η αναφορά στην αποχώρησή της από το ΠΑΣΟΚ για τον ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα, όταν οι σύντροφοί της έδιναν μόνοι τη μάχη για να μην χρεοκοπήσει η χώρα, αφήνει ένα υπονοούμενο για την ηθική απαξία της "μετακόμισής" της, με μόνο σκοπό την επανεκλογή της και θα έχετε δίκιο. Όχι ότι την αδικώ.

Αλλά ότι ναι, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η κ. Νίνα Κασιμάτη έφυγε από το ΠΑΣΟΚ γιατί τότε το κόμμα κατέρρεε και ήταν απίθανο να επανεκλεγεί- ή ίδια δήλωσε ότι δεν ήθελε  να ψηφίσει μνημόνιο, αλλά μια χαρά ψήφισε το μνημόνιο Τσίπρα- και τώρα επιστρέφει επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ εξαερώθηκε και έχει περισσότερες πιθανότητες να εκλεγεί βουλευτής με τη σημαία του ΠΑΣΟΚ- αυτό ναι ισχύει.

Υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που αμφιβάλει;

Όχι.

Γιατί λοιπόν ο Νίκος Ανδρουλάκης επιβραβεύει αυτή την ανήθικη πολιτικά συμπεριφορά;

Η ίδια δήλωσε και συγκινημένη που επιστρέφει στο ΠΑΣΟΚ, υπήρχε όντως ένα τρέμουλο στη φωνή της που ίσως δεν παρατηρήσατε, διότι μας εξήγησε ότι επιστρέφει "στο κόμμα της και στις ρίζες της."

Δεν μας εξήγησε όμως γιατί έφυγε από τις ρίζες της. Υποθέτω τώρα δεν θα επικαλούνταν το μνημόνιο. Και θέλω να ελπίζω ότι οι συνάδελφοι στην πρώτη της συνέντευξη θα την ρωτήσουν. Θα έχει ενδιαφέρον.

Και η Νίνα Κασιμάτη όπως ο πρόεδρος, δεν απέφυγε τη φλυαρία. Εκείνο το "τις αξίες και τις αρχές του ΠΑΣΟΚ" που πάντα τιμά τι το ήθελε;

Γιατί αν δεν κάνω λάθος, εκτός από την ανάρτηση για τους μπάτσους, γουρούνια, δολοφόνους, η άλλη περίφημη παρέμβαση για την οποία έγινε "διάσημη" η κ. Νίνα Κασιμάτη, που είναι συγκινημένη που επιστρέφει στις ρίζες της να το επαναλάβουμε γιατί η συγκίνηση πουλάει, είναι εκείνη που εύχονταν τον θάνατο του Γιώργου Παπανδρέου.  Θυμίζω ότι είμαστε στο όχι και τόσο μακρινό 2013, οι τρομοκράτες έχουν χτυπήσει στον μαραθώνιο της Βοστώνης, υπάρχουν νεκροί και εκείνη γράφει:

"Κάτι μου λέει πως κάποιος δικός μας fit freak έτρεχε στον Μαραθώνιο της Βοστώνης. Αλλά ως γνωστόν μόνο οι καλοί πεθαίνουν".

Και σημειώστε επίσης ότι αν για την ανάρτησή της για τους "μπάτσους" ζήτησε συγνώμη, για τη φρίκη που έγραψε για τον Γιώργο Παπανδρέου δεν είπε κουβέντα. Βλέπετε και οι "μπάτσοι" ψηφίζουν, ενώ ο ΓΑΠ ήταν τελειωμένος.

Εν πάση περιπτώσει, αυτά έγιναν στο παρελθόν. Ο Νίκος Ανδρουλάκης γιατί επιβραβεύει όμως αυτές τις ανήθικες συμπεριφορές και τους οπαδούς της απολίτιστης και ακραίας αντιπαράθεσης;

Ξέρω την απάντηση, την διαβάζω στις αναλύσεις των συναδέλφων, ότι έτσι λέει θέλει να δείξει ότι έχει τον άνεμο στα πανιά του, ότι ανεβαίνει, ότι έρχεται με φόρα και θα κερδίσει και τη μάχη για τη δεύτερη θέση. Ότι όπως κάποτε, στα χρόνια της χρεοκοπίας δηλαδή, διάφοροι αναξιοπρεπείς έφευγαν από το ΠΑΣΟΚ για τον ΣΥΡΙΖΑ, έτσι και τώρα διάφοροι αναξιοπρεπείς φεύγουν από τον ΣΥΡΙΖΑ και επιστρέφουν στο ΠΑΣΟΚ.

Είναι και μια είδους εκδίκηση. Και φυσικά δεν κάνει καμία εντύπωση ότι οι ίδιοι αναξιοπρεπείς που έφευγαν τότε, οι ίδιοι αναξιοπρεπείς επιστρέφουν σήμερα.

Μάλιστα. Πάντως μεγάλες διαφορές στις επιδόσεις δεν βλέπω.

 

Επίσης όλοι οι επιστρέφοντες είναι συριζαίοι, υποθέτω άλλη μια απόδειξη- αν χρειαζόταν περαιτέρω απόδειξη- ότι το ΠΑΣΟΚ με τη διεύρυνση προς τα αριστερά, έχει εγκαταλείψει τη μάχη για τους κεντρώους  και τον μεσαίο χώρο και ότι…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Νίνα Κασιμάτη: Αμνησία -- Αλλαξαν οι παλιννοστούντες στο ΠΑΣΟΚ. Ή άλλαξε το ίδιο το ΠΑΣΟΚ;

 

Toυ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ 

Η Νίνα Κασιμάτη θα μπορεί να το λέει: Δεν άλλαξα εγώ· το ΠΑΣΟΚ άλλαξε.

Το ΠΑΣΟΚ, το οποίο εγκατέλειψε το 2010, δεν είναι το ίδιο κόμμα με το ομώνυμο που υποδέχτηκε ξανά τη Δευτέρα την πρώην βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Εκείνη δεν χρειάστηκε να ανακαλέσει τίποτε απ’ όσα είχε πει στην αντιμνημονιακή της περίοδο. Οπως δεν χρειάστηκε να ανακαλέσουν ούτε οι προηγούμενοι που έχουν διαγράψει την ίδια πορεία τα τελευταία δύο χρόνια – από τον ΣΥΡΙΖΑ στο ΠΑΣΟΚ.

Γιατί να είμαστε μνησίκακοι, όταν μπορεί να τα γιατρέψει όλα η λήθη;

Γιατί να θυμόμαστε όσα έφερε στην επιφάνεια ο θυμός σε μια στιγμή χρεοκοπικής ανωμαλίας για τη γαληνοτάτη μας δημοκρατία;

Το ερώτημα, βέβαια, δεν είναι ποιες διαδρομές έχει ακολουθήσει ένα στέλεχος που προσπαθεί να βρει σανίδα επιβίωσης από το ναυάγιο του ΣΥΡΙΖΑ.

Το ερώτημα είναι γιατί το ΠΑΣΟΚ προσφέρεται να λειτουργήσει ως μονάδα ανακύκλωσης αυτών των στελεχών;

Είναι αυτό «διεύρυνση»;

Θα ήταν, αν αυτοί που (επαν)έρχονται στο κόμμα είχαν βαριά βιογραφικά και δεξιότητες που δικαιολογούσαν τη στρατολόγησή τους.

Στην περίπτωση της Κασιμάτη, αυτό που έχει να θυμάται κάποιος από τη σταδιοδρομία της είναι μόνο κάποιες εμπρηστικές αναρτήσεις της στα κοινωνικά δίκτυα.

Θα πει κανείς, όμως, ότι οι εισερχόμενοι δεν φέρνουν στη νέα/παλιά τους στέγη μόνο τους μεταστραφέντες εαυτούς τους. Καθένας και καθεμιά από αυτούς τους βουλευτές κομίζει και τη μικρή του προσωπική πελατεία, που μπορεί να είναι εκλογικά χρήσιμη στο επίπεδο της μικρής περιφέρειας.

Το άλλο εικαζόμενο όφελος στη μεγάλη εικόνα θα μπορούσε να είναι η εντύπωση ότι υπάρχει «ρεύμα», αφού θα υπερβούν τη δεκάδα οι βουλευτές και πρώην βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που βρήκαν ανοιχτές τις θύρες της Χαριλάου Τρικούπη. Βδομάδα παρά βδομάδα, ο Νίκος Ανδρουλάκης φωτογραφίζεται στον καναπέ του γραφείου του έχοντας στο πλευρό του ένα νεοπροσήλυτο.

 

Το κλισέ, όμως, λέει ότι στην πολιτική δεν λειτουργούν η πρόσθεση και η αφαίρεση. Λειτουργεί μόνο η διαίρεση ή ο πολλαπλασιασμός. Οι διευρύνσεις δεν κρίνονται από την ποσότητά τους. Η διεύρυνση του ΠΑΣΟΚ είναι μονομερής – έχει εφαρμοστεί μέχρι στιγμής μόνο σαν «δεύτερη ευκαιρία» για Συριζαίους.

Στον βαθμό που η εκλογική συμπεριφορά επηρεάζεται από αυτές τις κινήσεις, δεν υπάρχουν μόνο ευχαριστημένοι. Υπάρχουν και δυσαρεστημένοι, ψηφοφόροι και στελέχη που στήριξαν το ΠΑΣΟΚ όταν επωμιζόταν το βάρος της χρεοκοπίας και της εξόδου από αυτήν –κάποιοι και με προσωπικό κόστος– και τώρα βλέπουν τους πολιτικούς «τζαμπατζήδες» της κρίσης να παίρνουν εισιτήριο επαγγελματικής αποκατάστασης.

Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν ακούει αυτές τις αντιδράσεις.

Προσποιείται αμνησία.

Για εκείνη…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Αυτονόητη για τον πράσινο ΣΥΡΙΖΑ η επιστροφή Κασιμάτη

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

πασοκδοχείο (το) 1. οίκημα το οποίο έχει δημιουργηθεί για να στεγάζει άστεγους «το πρόβλημα της αστεγίας στην πόλη κάνει επιτακτική την ανάγκη ανέγερσης τουλάχιστον τριών πασοκδοχείων» 2. μεταφορικά, ο κάθε οργανισμός ο οποίος δέχεται πίσω παλαιά του μέλη τα οποία έχουν φύγει εξαπολύοντας προσβολές και ύβρεις «είναι τυχεροί οι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ που ο πρόεδρος Νικόλας είναι καλός άνθρωπος και έχει κάνει το κόμμα πασοκδοχείο»

Το ότι η συντρόφισσα Κασιμάτη επέστρεψε στο ΠΑΣΟΚ δεν είναι έκπληξη.

Θα ήταν άδικο να μην ενωθεί με τον σύντροφο Ανδρουλάκη η πολιτικός που με αφορμή την πολύνεκρη τρομοκρατική επίθεση στον Μαραθώνιο της Βοστώνης είχε εμμέσως ευχηθεί τον θάνατο του ΓΑΠ τουιτάροντας στις 16 Απριλίου του 2013 «Κάτι μου λέει ότι και κάποιος δικός μας fit freak έτρεχε στον “Μαραθώνα” της Βοστώνης. Αλλά ως γνωστόν μόνο οι καλοί πεθαίνουν».

Κάποιοι δεν αποκλείεται να πουν ότι είναι ξεφτίλα για το ΠΑΣΟΚ να υποδέχεται με ανοιχτές αγκάλες κάποια που έγραφε τέτοια πράγματα για έναν πρόεδρό του, αλλά θα κάνουν λάθος.

Για το ΠΑΣΟΚ όντως μια τέτοια μεταγραφή θα ήταν μεγάλη ξεφτίλα.

Για τον πράσινο ΣΥΡΙΖΑ όμως που θέλει (και εν πολλοίς έχει καταφέρει) να φτιάξει ο σύντροφος Ανδρουλάκης στη Χαριλάου Τρικούπη…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Νίνα Κασιμάτη: Η επιστροφή της πασιονάριας των αγανακτισμένων

Image 

Γράφει ο ΑΝΑΛΓΗΤΟΣ

Στη διεύρυνση του ΠΑΣΟΚ όλοι οι καλοί χωράνε. Για αυτό και στους διαδρόμους της Χαριλάου Τρικούπη επικρατεί γκρίνια για την άκριτη επιστροφή όσων καθύβριζαν το Κίνημα στο παρελθόν.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα;

Η Νίνα Κασιμάτη.

Δεν ξέρω πώς αισθάνονται οι παπανδρεϊκοί με αυτήν την προσθήκη. Η βουλευτής Πειραιά ζητούσε ποινική δίωξη για τον ΓΑΠ, ενώ αμέσως μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στον μαραθώνιο της Βοστώνης, είχε γράψει στα social media:  «Κάτι μου λέει ότι κάποιος δικός μας fit freak έτρεχε στον Μαραθώνιο. Αλλά, ως γνωστόν, μόνο οι καλοί πεθαίνουν». Την απέσυρε μετά τις αντιδράσεις…

Υπενθυμίζεται πως η Νίνα Κασιμάτη αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ το 2010 αντιτιθέμενη στο πρώτο μνημόνιο και εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο του 2015.  Το ημερολόγιο γράφει «Μάιος του 2015».

 Ως εισηγήτρια του ΣΥΡΙΖΑ στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τη διερεύνηση της υπαγωγής της χώρας στα μνημόνια, απέδωσε ευθύνες στην κυβέρνηση Παπανδρέου, ενώ στοχοποίησε και τον Ανδρέα Λοβέρδο.

Τον ίδιο μήνα, σε ανάρτησή της στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook, σχολιάζοντας την υπόθεση της δολοφονίας της 4χρονης Άννυ και συνδέοντάς την με τις μνημονιακές πολιτικές, έγραψε:  «Οι άνθρωποι, στην ιστορική αυτή φάση του καπιταλισμού, μετατρέπονται σε τέρατα. Και το κατάλοιπο μνημονιακό κράτος, που είναι καθόλου κράτος, τους εξαχρειώνει ακόμη περισσότερο, αφού δεν μπορεί να τους βοηθήσει». Τι σχέση μπορεί να έχει η δολοφονία με τα μνημόνια ένας θεός ξέρει…

Έχει και συνέχεια! Τον Δεκέμβριο του 2016 έγραφε στο Έθνος:

«...αίρουμε το υπέρογκο δικόσημο των διεκδικητικών αγωγών για υποθέσεις ναζιστικής βαρβαρότητας στην Κατοχή -ήταν ένα εμπόδιο που είχε τεθεί στο 2ο Μνημόνιο-, αποδεικνύοντας εμπράκτως την πίστη και την επιμονή στον αγώνα για τη διεκδίκηση των γερμανικών επανορθώσεων από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και το κατοχικό δάνειο. Διεκδικήσεις που είχε αναβιώσει ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1995, αλλά φέρονται ως μη ζήτημα για τον Κώστα Σημίτη κατά τη διακυβέρνησή του και στο τελευταίο του βιβλίο».

Και βεβαίως δεν ξεχνιέται τον Νοέμβριο του ίδιου έτους η αριστερή γροθιά υψωμένη στην πλατεία της Επανάστασης στην Αβάνα κατά τον αποχαιρετισμό του Φιντέλ Κάστρο.  «Η Ιστορία έχει ήδη δικαιώσει τον Φιντέλ Κάστρο», δήλωσε χαρακτηρίζοντάς τον «δικηγόρο των φτωχών, ανίκητο επαναστάτη» και...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Διεύρυνση ΠΑΣΟΚ - Ώδινεν όρος, έτεκεν μυν

 

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ 

Η μίζερη διεύρυνση του ΠΑΣΟΚ συνεχίζεται αποδεικνύοντας το ατυχές του εγχειρήματος.

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πάρει την κατιούσα και ο Αλέξης είχε «παραμερίσει»  με προγραμματισμένη υστεροβουλία προκειμένου να επανέλθει με τους δικούς του όρους, ο Νίκος Ανδρουλάκης νόμισε ότι ήρθε η ώρα του ΠΑΣΟΚ.

Τότε, πλήρης αυτοπεποίθησης και έπαρσης είχε διαβεβαιώσει πολλάκις ότι είναι ανοιχτός να επιστρέψουν άνθρωποι που έφυγαν από το ΠΑΣΟΚ, όχι όμως και όσοι έπαιρναν αποφάσεις «με κριτήριο την καρέκλα». Και πάλι: «δεν θα πάρουν υπουργικούς θώκους κάποιοι παλιοί βαρόνοι του ΠΑΣΟΚ. Δεν θα συμμετέχουν αυτοί που πλήγωσαν τη δημοκρατική παράταξη, την έφεραν στα όρια της πολιτικής της επιβίωσης».

Φευ άλλα Ανδρουλάκης ελπίζει, αλλά οι δημοσκοπήσεις κελεύουν.

Το εκρηκτικό τίναγμα της βελόνας που περίμενε δεν ήρθε.

Εξ αυτού δεν ήρθε και η φαντασμαγορική επιστροφή λαμπρών ονομάτων στην οικεία κοίτη, η οποία θα έδινε το πολιτικό έναυσμα  της ορμητικής επαναφοράς του κόμματος σε τροχιά εξουσίας.

 Αντ΄ αυτών το ΠΑΣΟΚ άρχισαν να το προσεγγίζουν διάφορα ανέστια «λιμά» (με την πολιτική της διάσταση η λέξη), τα οποία δεν έχουν προσφέρει δημοσκοπική, και πολιτική υπεραξία.

 Ως τώρα, μεταξύ άλλων, έχουν «στρατευθεί» στο πληγωμένο κόμμα:

Ο «λοστρόμος» του Κασσελάκη, Ευάγγελος Αποστολάκης, όταν ο τότε επίδοξος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έκανε «αγωνιστικό» σόου στη Μακρόνησο προκειμένου να αποτυπώσει την επίσκεψή του σε προεκλογικό βίντεο.

Οι πρώην βουλευτές ΣΥΡΙΖΑ Αλέξανδρος Αυλωνίτης, Πέτρος Παππάς, Ράνια Θρασκιά. 

Επίσης η Μυρτώ Κοροβέση, πρώην ΣΥΡΙΖΑ και «Δημοκράτες», ο Μιχάλης Χουρδάκης από την Πλεύση Ελευθερίας και τους Δημοκράτες, η Αγγελική Αδαμοπούλου  από το ΜεΡΑ 25, όπως και η υποψήφια του κόμματος Βαρουφάκη Εύα Αμπάζη, όπως και ο Κυριάκος Χαρακίδης από το Ποτάμι.

Παράλληλα η Γεωργία Γεννιά, η Ολυμπία Τελιγιορίδου, ο Λευτέρης Αβραμάκης και ο Ανδρέας Τριανταφυλλόπουλος (με διαδρομή στο ΠΑΣΟΚ αλλά… πληγώθηκαν τα όνειρά τους με το μνημόνιο Παπανδρέου και αγάπησαν το μνημόνιο του Τσίπρα).

Μαζί τους  πρόσωπα από την αυτοδιοίκηση με θητεία ή ώσμωση στο ΠΑΣΟΚ (Παπατόλιας, Σώκος, Καφύρας, Φενέκος (αντιναύαρχος ε.α.),  καθηγητές, δικηγόροι, μηχανικοί, άνθρωποι τη αγοράς, κ.α.  Να σημειωθεί βεβαίως ότι η συμμετοχή στην Επιτροπή Διεύρυνσης δεν σημαίνει αναγκαστικά και πλήρη κομματική ένταξη ή αυτόματη υποψηφιότητα.

Ειδικότερο πολιτικό βάρος θα λέγαμε ότι έχουν ο πρώην υπουργός Μάρκος Μπόλαρης (και μετέπειτα συνεργαζόμενος με τον ΣΥΡΙΖΑ), ο Θεόδωρος Παπαθεοδώρου (πρώην υφυπουργός), και ο πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ  Γιάννης Πανούσης

Ειδική περίπτωση αποτελεί η βουλευτής Νίνα Κασιμάτη. Δυναμική με προφίλ «πατριωτικού ΠΑΣΟΚ», αλλά και απύλωτο στόμα. Κατά καιρούς οι αιχμηρές δηλώσεις της έχουν δημιουργήσει αίσθηση και αντιπάθεια.

Μνημειώδης έχει μείνει η ανάρτησή της μετά τον Μαραθώνιο της Βοστώνης το 2013, όπου έγινε βομβιστική επίθεση  και σκοτώθηκαν τρεις άνθρωποι. Φωτογραφίζοντας τον Γιώργο Παπανδρέου ανήρτησε στο  twitter:  «Κάτι μου λέει πως κάποιος δικός μας fit freak έτρεχε στον «Μαραθώνα» της Βοστώνης.  Αλλά ως γνωστόν, μόνο οι καλοί πεθαίνουν».

Ήταν η εποχή που είχε αποχωρήσει από το ΠΑΣΟΚ και είχε ενταχθεί στον ΣΥΡΙΖΑ με μια μικρή πασοκική ομάδα.

Στον αντιμνημονιακό και αντισυστημικό της οίστρο, είχε αναρτήσει στα κοινωνικά δίκτυα (μέλος του κοινοβουλίου ούσα) το «σύνθημα»: «Η διεύρυνση γκαζώνει, μπάτσοι -γουρούνια- δολοφόνοι». Στις αντιδράσεις που υπήρξαν ζήτησε συγγνώμη και δικαιολογήθηκε  αποδίδοντας τη φράση σε ατυχή αστεϊσμό.

Η φάρσα της διεύρυνσης θα ολοκληρωθεί με την συνεργασία με την Θοδώρα Τζάκρη. Αυτή τουλάχιστον έχει το προσόν αν είναι… συνεπής. Αντιμνημονιακή που ψήφισε όλα τα μνημόνια…

Προς το παρόν τουλάχιστον, δεν αναμένεται κάποια θεαματική προσχώρηση που θα αναδιέτασσε το πολιτικό σκηνικό.

Το ΠΑΣΟΚ …

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

Image 

 

 


 

Σαν σήμερα (19/11/ΧΧΧΧ)

 

1942: H Μάχη του Στάλινγκραντ. Οι σοβιετικοί υπό τον στρατάρχη Ζούκωφ περνούν στην αντεπίθεση κατ' εφαρμογή της επιχείρησης Ουρανός.

1977: Ο αιγύπτιος πρόεδρος Ανουάρ Ελ Σαντάτ επισκέπτεται το Ισραήλ. Είναι η πρώτη επίσκεψη αιγύπτιου και γενικότερα άραβα ανώτατου αξιωματούχου στο εβραϊκό κράτος.
1917: Γεννιέται η Ίντιρα Γκάντι, ινδή πολιτικός που διετέλεσε πρωθυπουργός την περίοδο 1966-1975 και 1980-1984.
1944: Γεννιέται η Αγνή Μπάλτσα, διεθνούς φήμης υψίφωνος από τη Λευκάδα.

1828: Πεθαίνει ο Φραντς Σούμπερτ, αυστριακός συνθέτης.
1988: Πεθαίνει η Χριστίνα Ωνάση, κόρη και κληρονόμος του έλληνα μεγιστάνα Αριστοτέλη Ωνάση.

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ- ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Στον πόλεμο θα κριθούν όλα

Ξεκινά σήμερα η «Γαλάζια Πατρίδα» -Σε επιφυλακή οι Ένοπλες Δυνάμεις |  Eretikos.gr 

Του Παναγιώτη Λιάκου

«Στο Ισλάμ, ο “ιερός πόλεμος”, το τζιχάντ, και ο “δρόμος του Θεού” είναι έννοιες ταυτόσημες. Εκείνος που πολεμά βρίσκεται στον “δρόμο του Θεού”. Χαρακτηριστικό, ευρέως γνωστό απόφθεγμα αυτής της παράδοσης είναι το ακόλουθο: “Το αίμα των ηρώων βρίσκεται πιο κοντά στον Κύριο από το μελάνι των σοφών και τις προσευχές των ευσεβών”».

Απόφθεγμα του Ιταλού εθνικιστή φιλοσόφου Ιούλιου Εβολα (1898-1974)*.

 

Η ελληνική Ιστορία, ουσιαστικά, είναι το άθροισμα αλλά και το γινόμενο των υλικών και ψυχικών αποτυπωμάτων που αφήνουν στο εθνικό σώμα τα στρατιωτικά γεγονότα. Η δυναμική που αφήνουν αντανακλά στις δεκαετίες, στους αιώνες, στις χιλιετίες.

Η Ιστορία μας είναι πρωτίστως στρατιωτική. Ολα τα υπόλοιπα έπονται.

Οποιος το αμφισβητεί ας ερωτήσει τον εαυτό του ποιο ήταν το πρώτο γραπτό έργο με το οποίο συστήθηκε για τα καλά ο Ελληνισμός στην ανθρωπότητα. Με την Ιλιάδα. Η Οδύσσεια ακολούθησε.

Η εκστρατεία στην Τροία πάντα μας ακολουθεί και, με έναν παράδοξο τρόπο κατορθώνει και προηγείται ημών.

Στην άχαρη και πάντοτε ετοιμοθάνατη επικαιρότητα, όμως, κυριαρχεί η συζήτηση γύρω από τη διαχείριση των ελληνοτουρκικών σχέσεων και τα ζητήματα κυριαρχίας στην ανατολική Μεσόγειο, με αφορμή έργα στρατηγικής σημασίας όπως η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου.

Εδώ αναδεικνύονται δύο διακριτές και σχεδόν πάντοτε αντικρουόμενες σχολές σκέψης.

Από τη μία πλευρά βρίσκεται η αυστηρά ρεαλιστική προσέγγιση, της οποίας το οικοδόμημα των επιχειρημάτων έχει ως θεμέλιους λίθους τη θουκυδίδεια σκέψη και τη γεωπολιτική ανάλυση του Παναγιώτη Κονδύλη (1943-1998)

Aπό την άλλη η θεσμική, λανσαριζόμενη σαν «ευέλικτη» προσέγγιση, την οποία προκρίνει η ελληνόφωνη πολιτική και η μη κυβερνητική ελίτ, ενδοτικοί θύλακες της διπλωματίας και κρατικοδίαιτοι αναλυτές που πρόσκεινται σε όλες τις πιθανές κι απίθανες χώρες πλην της ιδικής μας.

 

Σύμφωνα με τους εκφραστές του κλασικού πολιτικού ρεαλισμού, η διεθνής πολιτική διέπεται διαχρονικά από το αξίωμα που διατύπωσε ο Ηράκλειτος «πόλεμος πάντων μὲν πατήρ ἐστι, πάντων δὲ βασιλεύς, καὶ τοὺς μὲν θεοὺς ἔδειξε τοὺς δὲ ἀνθρώπους, τοὺς μὲν δούλους ἐποίησε τοὺς δὲ ἐλευθέρους» (Ο πόλεμος είναι ο πατέρας των πάντων και ο βασιλιάς των πάντων, και μερικούς τους έκανε θεούς, άλλους ανθρώπους· μερικούς τους έκανε δούλους, άλλους ελεύθερους).

Την κυνικότερη περί πολέμου (ακόμα και του μη στρατιωτικού, εκείνου της καθημερινότητας) άποψη διατύπωσε ο Θουκυδίδης στον διάλογο των Αθηναίων με τους Μηλίους, ότι οι ισχυροί πράττουν όσα τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύναμοι υποχωρούν όσο επιβάλλει η αδυναμία τους.

Ο Παναγιώτης Κονδύλης, αναλύοντας τη θεωρία του πολέμου και τη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας, υποστήριξε ότι η επιβίωση ενός έθνους εξαρτάται πρωτίστως από την εσωτερική του συνοχή, το φρόνημα και τη βούλησή του να υπερασπιστεί την κυριαρχία του με ίδιες δυνάμεις, απορρίπτοντας την επίκληση ποικίλλων ηθικολογικών προφάσεων ή των διεθνών κανόνων όταν αυτοί δεν επιβάλλονται με χειροπιαστή ισχύ.

Οι θιασώτες αυτής της άποψης επισημαίνουν ότι η αυξανόμενη πληθυσμιακή υπεροχή της Τουρκίας και η ραγδαία ανάπτυξη της αμυντικής της τεχνολογίας και βιομηχανίας δημιουργούν μια επικίνδυνη ασυμμετρία, η οποία μπορεί να αναστραφεί μόνο από ένα ελληνικό ισοδύναμο: μέσα από μια ριζική πνευματική, παιδαγωγική και πολιτική αναγέννηση του έθνους μας, ικανή να μετατρέψει την κοινωνία σε ένα ενσυνείδητα στρατευμένο σύνολο έτοιμο να αναμετρηθεί με τις ιστορικές προκλήσεις

Οι Ελληνες, είτε το θέλουμε είτε όχι, κάποια στιγμή θα πολεμήσουμε τους Τούρκους. Ακόμα κι αν προσπαθούμε πάση θυσία να το αποφύγουμε, και τη θυσία θα την κάνουμε και ο πόλεμος θα γίνει και θα οδηγήσει στην ήττα επειδή ακριβώς θα μείνουμε απροετοίμαστοι, προσπαθώντας με την αδράνειά μας και με την υποχωρητικότητά μας να «εξορκίσουμε» το μοιραίο. Μοναδική οδός στη νίκη είναι η κατανόηση της πραγματικότητας και η πυρετώδης προετοιμασία για τον πόλεμο που θα κρίνει τα πάντα.

Υπό αυτό το πρίσμα, οι επικριτές της κυβερνητικής πολιτικής και αναλυτές της σχολής του ρεαλισμού ερμηνεύουν τις καθυστερήσεις και τους διπλωματικούς «χειρισμούς» γύρω από την πόντιση του υποβρύχιου καλωδίου, καθώς και την αναζήτηση διπλωματικής κάλυψης μέσω τρίτων χωρών, όπως η Γαλλία, ως ένδειξη ατολμίας και υποχώρησης απέναντι στις τουρκικές διεκδικήσεις.

Κατά την ίδια προσέγγιση, η Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 αποτελούν ανοιχτά ιστορικά τραύματα που διαμόρφωσαν στις ελληνικές ελίτ νοοτροπία ήσσονος προσπάθειας και άνευ μάχης παράδοσης στους Τούρκους, με στόχο τον… εξευμενισμό τους.

Οι πληγές θα κλείσουν μόνο με…

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Χώρα υπόδειγμα ασυγχώρητης χαλαρότητας

ΛΟΥΦΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ | Star TV

 

Του ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ 

Αν θέλουμε πραγματικά να «παίξουμε μπάλα» στη δύσκολη γεωπολιτικά γειτονιά μας, θα πρέπει να γίνουμε πολύ γρήγορα μια άλλη χώρα.

Αν, για παράδειγμα, θέλεις να αναμετρηθείς με την Τουρκία στην απέραντη «μαύρη τρύπα» που λέγεται Λιβύη, πρέπει ως κράτος, πολιτική ηγεσία, αλλά και κοινωνία, να είσαι έτοιμος για όλα.

Πρέπει να είσαι έτοιμος να στείλεις στρατό σε μια επικίνδυνη περιοχή, πάντοτε με οργάνωση και σχέδιο για να αποφευχθεί το τραγικό φιάσκο της καταραμένης αποστολής του 2023 στη Βεγγάζη.

Πρέπει ακόμη να μπορείς να φέρεις εις πέρας μυστικές αποστολές, οι οποίες δεν αποκαλύπτονται την επόμενη μέρα από κάποια στήλη παραπολιτικών, όπως συμβαίνει στη χώρα όπου όλα γίνονται για την επικοινωνία.

Επί πενήντα χρόνια γκρεμίσαμε μεθοδικά βασικούς πυλώνες ασφάλειας και διπλωματίας, με μικρές φωτεινές περιόδους και εξαιρέσεις.

Θεωρούμε λογικό να κυκλοφορούν άνθρωποι με τα κινητά τους στο Πεντάγωνο ή σε άλλα παρόμοια κτίρια, γιατί «έτσι γινόταν πάντα». Οποιος θέλει να γκρινιάξει για το «τι κάνει η Τουρκία», ας επισκεφθεί ένα αντίστοιχο τουρκικό κρατικό συγκρότημα και ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

Προφανώς αλλάξαμε αρκετά.

Χρειάστηκαν μερικά διάσημα φιάσκα, από τον Σορίν Ματέι, τα Ιμια έως τον Οτσαλάν, ώστε να καταλάβουμε ότι αν δεν σοβαρευτούμε θα καταρρέουμε σε κάθε κρίση. Εχουμε, όμως, πολύ δρόμο ακόμη, γιατί είμαστε η χώρα που μια κρίση δεν τη χειρίζεται το ΚΥΣΕΑ ούτε συγκεκριμένος μηχανισμός.

Παραμένουμε ένα υπόδειγμα ανεξήγητης, και ασυγχώρητης, χαλαρότητας.

Εχουμε συμμάχους, δίκτυα επιρροής και μια μοναδική γεωπολιτική θέση. Θα μπορούσαμε ωστόσο να είμαστε απείρως ισχυρότεροι εάν σοβαρευόμασταν.

Γιατί …

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η δύσκολη εφηβεία της Ευρώπης

Finne Edtwodth - blogger og debattør on X: "@EU_Justice Idiots." / X

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Προσπαθώ να καταλάβω τη σημασία αυτού του κιτ επιβίωσης των 72 ωρών.

Μη με ρωτήσετε τι περιέχει, διότι δεν γνωρίζω και δεν ενδιαφέρομαι να μάθω.

Μη με ρωτήσετε επίσης για ποιο λόγο περιέχει τα χρειώδη μόνο για 72 ώρες και αν οι αρμόδιοι κρίνουν ότι ύστερα από αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα η επιβίωσή μας θα έχει εξασφαλισθεί.

Αναρωτιέμαι δε μήπως αυτό το «πολιτικό γκάτζετ» δεν είναι τίποτε παραπάνω από την προσπάθεια της ευρωπαϊκής ηγεσίας να αποσείσει τις κατηγορίες περί ολιγωρίας και αδυναμίας να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Μπορεί τα δύο μαστόδοντα της οικουμένης, οι ΗΠΑ και η Ρωσία, να συμπεριφέρονται ωσάν η Ε.Ε. να μην υπάρχει παρά μόνο στο μυαλό των Eυρωπαίων, μπορεί να μην έχει πολιτική ηγεσία, μπορεί να της λείπουν τα όπλα, όμως δεν τη διοικούν και ηλίθιοι. Ξέρουν τους κινδύνους που την απειλούν και προετοιμάζουν τους πληθυσμούς της για να επιβιώσουν σε περίπτωση που οι εχθροί δεν χακάρουν μόνο τα ψυγεία των σούπερ μάρκετ, αλλά προκαλέσουν μια γενική επίθεση που θα αφήσει την Ευρώπη χωρίς ενέργεια, χωρίς επικοινωνίες και θα διαλύσει την καθημερινότητά της.

Δεν ξέρω πώς το ζήτημα αντιμετωπίσθηκε σε άλλες χώρες, μάλλον με αδιαφορία, στην Ελλάδα, όμως, αν κάποιος έφτιαξε το κιτ, καλόν θα ήτο να βγει να μας το πει, για να καταλάβουμε κι εμείς πώς σκέφτεται. Απορώ δε πώς, εν όψει των Χριστουγέννων, κάποια εταιρεία δεν έχει σκεφτεί να παραγάγει μαζικά κιτ, μια πρωτότυπη ιδέα για δώρο.

Ζητώ συγγνώμη για τη σάχλα της εισαγωγής, όμως αυτή η υπόθεση δεν μπορεί να μη σε κάνει να σκεφτείς πως η ευρωπαϊκή ηγεσία κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να μην την παίρνουν στα σοβαρά όχι μόνον ο Τραμπ ή ο Πούτιν, αλλά και οι ίδιοι οι πολίτες της. Κι αυτή είναι η πιο σοβαρή απειλή για το μέλλον της.

Ανήκω στη γενιά που έζησε την παιδική ηλικία της Ευρώπης, της τότε ΕΟΚ, η οποία για πολλούς ήταν προβληματική, όμως εμείς οι Eλληνες, με ελάχιστες εξαιρέσεις, την αντιμετωπίζαμε ως τη μόνη διέξοδο στα αδιέξοδά μας. Επί χούντας ήταν η δημοκρατική Ευρώπη που θα μπορούσε να μας γλιτώσει από τον επαρχιώτικο απομονωτισμό των καραβανάδων που μας κυβερνούσαν.

Δεν ήταν μόνον η δημοκρατία. Hταν και ο πολιτισμός, η λογοτεχνία, η μουσική, ο κινηματογράφος, το θέατρο. Ας μου συγχωρεθεί η προσωπική εξομολόγηση, όμως την Ελλάδα έμαθα να την αγαπάω πραγματικά όταν την είδα από το Παρίσι των σπουδών μου. Το λέω γιατί δεν είμαι ο μόνος. Είχα την τύχη να μη ζήσω μεγάλα ιστορικά γεγονότα στη ζωή μου, όπως πολέμους, κατοχές και ό,τι είχαν υποστεί οι γονείς μου, αλλά ομολογώ ότι αισθάνθηκα πως η Ιστορία αλλάζει, και μαζί της και η ζωή μου, όταν για πρώτη φορά φτάνοντας στο Παρίσι πήγα στην ουρά για τα ευρωπαϊκά διαβατήρια και πέρασα τον έλεγχο χωρίς να με ρωτήσει ο αστυνομικός αν έχω άδεια παραμονής. Η ζωή μου άλλαξε οριστικά όταν δεν χρειάστηκε να αγοράσω φράγκα με τις δραχμές μου, που είχαν ελάχιστη ανταλλακτική αξία εκτός συνόρων. Είχα ευρώ, όπως οι Γερμανοί, οι Γάλλοι και οι Ισπανοί.

Η Ευρώπη προσπαθούσε να ξεπεράσει την προβληματική παιδική της ηλικία, ικανοποιημένη από τη μεταπολεμική κατατομή του κόσμου, με την άμυνά της εξασφαλισμένη από την προστάτιδα υπερδύναμη. Η δε Ελλάδα, το αιωνίως προβληματικό παιδί, κοιμόταν ήσυχη, επειδή πίστευε πως η Ευρώπη θα αναλάμβανε όχι μόνο την άμυνά της, αλλά και την ανάπτυξή της.

Το βέβαιον είναι ότι η Ευρώπη, μετά την προβληματική παιδική της ηλικία, έχει δύσκολη εφηβεία. Δεν έχει λύσει τα υπαρξιακά της προβλήματα, την ενιαία πολιτική ηγεσία και κατ’ επέκτασιν την ενιαία εξωτερική πολιτική, και έχει αποκλεισθεί από τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις που δημιουργούν έναν κόσμο διαφορετικό απ’ αυτόν που ζήσαμε.

Η Ευρώπη απογοητεύει τους Ευρωπαίους, με αποτέλεσμα όλο και περισσότεροι να στρέφονται σε αντιευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις. Δεν είναι μόνον η γοητεία που ασκεί σε πολιτικούς η αυταρχική Ρωσία του Πούτιν. Είναι και ο νέος αντισημιτισμός που εναντιώνεται στη μοναδική δημοκρατία της Μέσης Ανατολής.

Εμείς εδώ εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε την Ευρώπη με τη γνωστή μας χρονοκαθυστέρηση. Στηριζόμαστε στην υποστήριξη που μας παρέχει ο Μακρόν, όμως αναρωτιέμαι πόσο θα αλλάξει η κατάσταση αν, όπως όλα δείχνουν, τον διαδεχθεί η ρωσόφιλη Λεπέν. Και αγνοούμε ότι ο μόνος πραγματικός μας σύμμαχος με τον οποίο έχουμε κοινά συμφέροντα απέναντι στην Τουρκία και στις επεκτατικές της βλέψεις είναι το Ισραήλ. Ναι, αυτό το Ισραήλ που οι ναρκισσευόμενοι πατριδοκάπηλοι το κατηγορούν για γενοκτονία στη Γάζα, αγνοώντας πως γενοκτονικές προθέσεις στον πόλεμο αυτό έχουν οι τρομοκράτες της Χαμάς και οι Παλαιστίνιοι υποστηρικτές τους.

Ας αναρωτηθούμε…