"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Οι "άριστοι" ζαίοι με γραβάτα και δόντια που θα καταργούσαν τον "Νόμο Παρασκευόπουλου" αποφασίζουν νέο «νόμο Παρασκευόπουλου» αποφυλάκισης κρατουμένων λόγω έλλειψης φυλακών!!! Κουλιστάν το μεγαλείο σου!!!

 

 
 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΡΙΝΟΥ

Τερματίζεται επιτέλους η εσκεμμένη μέχρι σήμερα σιωπή γύρω από το καθεστώς φυλάκισης για ποινικά αδικήματα και τις συνεχείς αποφυλακίσεις καταδίκων, οι οποίοι κυκλοφορούν ελεύθεροι και πολύ συχνά διαπράττουν νέα αδικήματα. Αποφασίστηκε ένας νέος «νόμος Παρασκευόπουλου». Δηλαδή η μαζική αποφυλάκιση 2.500 κρατουμένων με νέα βραχιολάκια ευρείας χρήσεως.

Ο απλός λόγος είναι η αποσυμφόρηση των σωφρονιστικών ιδρυμάτων, καθώς υπάρχει υπερπληθυσμός φυλακισμένων της τάξης του 25%.

Οι τακτικοί αναγνώστες μου θα θυμούνται πόσες φορές έχω στηλιτεύσει τον υπερκορεσμό των φυλακών από κρατουμένους και τη συστηματική απόκρυψη ότι η αιτία αυτής της ντροπιαστικής καταστάσεως είναι ότι από χρόνια οι υπάρχουσες φυλακές δεν χωρούν νέους ενοίκους και παρά ταύτα οι κυβερνήσεις δεν φροντίζουν να δημιουργούν νέες, επειδή έτσι θα αποδεικνυόταν αύξηση της εγκληματικότητας, πράγμα που θα καταλογιζόταν σε βάρος των εκάστοτε κυβερνώντων.

Ηδη η ασφυξία στις φυλακές και η ανάγκη μαζικών αποφυλακίσεων παράλληλα με τη γενικευμένη αναστολή έκτισης των ποινών φυλάκισης υποχρέωσαν πια την κυβέρνηση, πέρα από τις μαζικές αποφυλακίσεις, στον προγραμματισμό κατασκευής δέκα νέων σωφρονιστικών καταστημάτων σε Χαλκίδα, Αγχίαλο, Κέρκυρα, Φιλιάτες, Βόιο Κοζάνης και αλλού, κόστους 268 εκατομμυρίων ευρώ. Ολοκληρώνεται επίσης η θωράκιση των φυλακών με νέα ηλεκτρονικά συστήματα ελέγχου πρόσβασης και αδρανοποίησης κινητών τηλεφώνων.

Η ανησυχία για την κατάσταση σε ορισμένα σωφρονιστικά καταστήματα εντάθηκε μετά τη δολοφονία αλβανού ποινικού στην Γ’ Πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού, παρότι υπήρχε προειδοποίηση στις αρμόδιες αρχές ότι ήταν στόχος «συμβολαίου θανάτου».

Αυτή τη στιγμή στις ελληνικές φυλακές κρατούνται 13.535 άτομα, μολονότι η χωρητικότητά τους είναι μόνο για 10.763 άτομα. Η αύξηση του πληθυσμού των κρατουμένων στις φυλακές αποδίδεται στην αύξηση φυλακίσεων για αδικήματα διακίνησης λαθρομεταναστών, στην αυστηροποίηση της νομοθεσίας για την προφυλάκιση εμπλεκομένων σε κλοπές, διαρρήξεις και απάτες (κυρίως υπότροπων), καθώς και στις νομοθετικές αλλαγές που δυσχεραίνουν τις υπό όρους απολύσεις κρατουμένων.

Προτεραιότητα στις αποφυλακίσεις με «βραχιολάκι» θα έχουν οι υπόδικοι (όχι για ανθρωποκτονίες και άλλες βίαιες πράξεις), όσοι έχουν ποινές μέχρι 2 έτη, όσοι έχουν ζητήσει υπό όρους απολύσεις και εκείνοι που έχουν δικαίωμα αδείας για να παρακολουθούν μαθήματα σε εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Οπως επισημαίνει ο συνάδελφος Βασίλης Λαμπρόπουλος («Το Βήμα», 25/1), σχετικά με την αποφυλάκιση ή τις άδειες σε φυλακισμένους είχαν επιφυλάξεις οι δικαστικοί λειτουργοί, παρά τις πιέσεις των εκάστοτε κυβερνώντων. Τώρα όμως εκτιμάται ότι η δυνατότητα ηλεκτρονικής καταγραφής των κινήσεών τους θα οδηγεί και σε δικαστικές αποφάσεις για την αποφυλάκιση πολλών εξ αυτών. Ανάμεσα σε αυτούς που αναμένεται να τοποθετηθούν συσκευές καταγραφής κινήσεων είναι και ορισμένοι πρωταγωνιστές ενδοοικογενειακής βίας, όπως και ανήλικοι κρατούμενοι.

Μεταξύ άλλων προβλέπεται η…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΓΡΟΤΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Οι αγροτοσυνδικαλιστές ξανάρχονται (για να μας βασανίσουν ξανά)

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Aφού βασάνισαν για ενάμιση μήνα όποιον ήθελε να χρησιμοποιήσει κάποια από τις εθνικές οδούς για να ταξιδέψει, αφού στέρησαν πολύτιμα έσοδα από επιχειρήσεις που ζουν ή εξαρτώνται από τον τουρισμό, αφού ζημίωσαν την εμπορική δραστηριότητα της χώρας τώρα μια μερίδα αγροτών, υπό την καθοδήγηση των διάσημων πλέον από την τηλεόραση «σκληρών» αγροτοσυνδικαλιστών, επιτίθεται και στην πρωτεύουσα της χώρας.

Δεν έχει σημασία που στους αγρότες έχουν προσφερθεί πράγματα τα οποία οποιοσδήποτε άλλος πολίτης δεν θα μπορούσε να δει ούτε στα πιο τρελά του όνειρα.

Απαιτούν κι άλλα ενώ ο πραγματικός τους σκοπός είναι να δημιουργήσουν αναστάτωση αφού επικεφαλής της καθόδου είναι (μεταξύ άλλων) ένα μέλος του ΚΚΕ, ένας υποψήφιος ευρωβουλευτής της Κωνσταντοπούλου και ένας δυσαρεστημένος Νεοδημοκράτης (αυτός με τα ματσούκια αν θυμάστε).

Αυτοί δηλαδή που είχαν αρνηθεί να συμμετάσχουν στη συνάντηση του Μητσοτάκη με εκπροσώπους των αγροτών και μετά, όταν κατάλαβαν ότι έμειναν στην απέξω, έσπευσαν να τον συναντήσουν μην κερδίζοντας τίποτα αφού όλα είχαν δοθεί στους προηγούμενους, αυτούς που ήθελαν να συζητήσουν.

Η Αθήνα και οι πολίτες που ζουν και εργάζονται στο λεκανοπέδιο έγιναν (και μπορεί και αύριο και μεθαύριο και για όσο θέλουν οι εκ του ασφαλούς «αγωνιστές») όμηροι των ορέξεων κάποιων αγροτών που τους βασάνισαν για να πάρουν ακόμα περισσότερα από τα πολλά που ήδη τους δίνουν τα θύματά τους. Ο υπάλληλος, ο βιοτέχνης, ο έμπορος και γενικώς όλοι όσοι πληρώνουν τις διευκολύνσεις των αγροτών βασανίστηκαν από μια μερίδα αγροτών που θεωρεί όλους τους υπόλοιπους κατοίκους αυτής της χώρας υπηρέτες και τη ζωή τους ένα πεδίο βολής κομματικών βλημάτων.

Γιατί είναι δύσκολο κανείς να πιστέψει ότι όταν τα μπλόκα (στα οποία έτσι κι αλλιώς συμμετείχε μια μερίδα αγροτών) έχουν πια διαλυθεί, όταν άλλοι αγρότες συναντιούνται με τον πρωθυπουργό και συμφωνούν, οι συγκεκριμένοι αγροτοπατέρες κάνουν οτιδήποτε άλλο από το να εξυπηρετούν κομματικά συμφέροντα και τις προσωπικές συνδικαλιστικές τους ανάγκες (πρέπει να φανούν μαχητικοί για να ικανοποιήσουν τους υποστηρικτές τους).

Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, οι κάτοικοι της Αθήνας δεν βασανίστηκαν επειδή υπάρχουν περιθώρια οι αγρότες να πάρουν κάτι παραπάνω από τα πολλά που έχουν πάρει.

Οι κάτοικοι της Αθήνας βασανίστηκαν για να κάνουν το κομμάτι τους κάποιοι δυσαρεστημένοι αγροτοσυνδικαλιστές που η πραγματικότητα (και το μεγαλύτερο μέρος των αγροτών) τους έχει ξεπεράσει.

Και βέβαια βασανίστηκαν επειδή η κυβέρνηση επέτρεψε για άλλη μια φορά σ’ αυτούς τους αγροτοσυνδικαλιστές να βασανίσουν.

Πάντα …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΓΡΟΤΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Καλώς ήρθαν τα τρακτέρ!

 Toυ ΑΓΓΕΛΟΥ ΚΩΒΑΙΟΥ

Επειτα από διαδοχικές συναντήσεις του Πρωθυπουργού με τους αγροτοσυνδικαλιστές, αφότου οι κινητοποιήσεις τους ταλαιπώρησαν μία ολόκληρη χώρα επί έναν και πλέον μήνα, παρόλο που η κυβέρνηση υποχώρησε μέχρι εκεί που επέτρεπαν τα πολιτικά και δημοσιονομικά της περιθώρια, τα τρακτέρ  «εισβάλουν» στην Αθήνα για να καταλάβουν την Πλατεία Συντάγματος την Παρασκευή

Το κράτος, δηλαδή η κυβέρνηση, υποδέχεται την εισβολή έχοντας υψώσει λευκή σημαία.  

Σε μία επιβεβαίωση του ότι όποιος θέλει κάνει ό,τι θέλει σε αυτήν την χώρα (αρκεί να μην επιβαίνει δίχως εισιτήριο σε ΜΜΜ ή να μην οδηγεί έχοντας πιει δυο μπίρες – εκεί η αυστηρότητα εξαντλείται), η «κινητοποίηση» της 13ης Φεβρουαρίου είναι μία ακόμη ένδειξη της στρεβλής και διαβρωτικής νοοτροπίας της ύστερης Μεταπολίτευσης. 

Σύμφωνα με αυτήν, το κράτος πρέπει να χαϊδεύει τον πολίτη, έστω κι αν την ίδια στιγμή τον περιφρονεί και τον υποτιμά. 

Η κυβέρνηση, ως εκπρόσωπος του κράτους, φυσικά και δεν θέλει να συγκρουστεί. Ποιος θα φανταζόταν να παρεμποδιστούν με οποιονδήποτε τρόπο οι φάλαγγες των τρακτέρ και η επέλασή τους  προς την Αθήνα . 

Αντιθέτως, είναι πιθανόν οι αστυνομικές δυνάμεις να διευκολύνουν κιόλας, να ανοίξουν τους δρόμους (που θα έχουν κλείσει για όλους τους υπόλοιπους) και να μεριμνήσουν μην τυχόν και δεν εξελιχθεί ομαλά η… ανωμαλία.  

Εννοείται ότι όλα αυτά είναι και ο παράδεισος των καναλιών. Τέτοιο υπερθέαμα σε ζωντανή μετάδοση σπάνια προσφέρεται. 

Θα πει κάποιος, τα ίδια συμβαίνουν και στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες. Και εκεί κατέβηκαν τρακτέρ και απέκλεισαν τις πόλεις.  

Η μία απάντηση είναι: ε και; 

Μία άλλη είναι αν έχουν υπόψη τους οι δημοκρατικά υπερευαίσθητοι, με ποιον τρόπο αντιμετωπίζονται μπαχαλοειδείς ενέργειες σε άλλες χώρες, αν θεωρούν ότι στη Γαλλία και το Βέλγιο τα πράγματα είναι αξιοζήλευτα. 

Κακά τα ψέματα, γεγονός είναι ότι οι Αθηναίοι έχουν συνηθίσει το μπάχαλο και την ταλαιπωρία. Και πιθανώς, με αυτή τη μοιρολατρική απάθεια να θεωρούν και τον αποκλεισμό της πόλης από τα τρακτέρ απλώς άλλη μία ενόχληση. Πόσο αναπόφευκτη είναι, μπορεί να συζητηθεί. Είναι πιθανό αυτή η κοινωνική απάθεια να έχει εφοδιάσει και την κυβέρνηση με δικαιολογίες για τη δική της απουσία. «Εντάξει, θα περάσει κι αυτό, πού να ανοίγουμε τώρα μέτωπα», είναι πιθανό να συζητήθηκε μεταξύ κυβερνητικών στελεχών. 

Αυτό που δεν υπολογίζεται όσο θα έπρεπε, είναι όμως το μέτωπο που ενδέχεται να ανοίγει η κυβερνητική αδράνεια με ένα άλλο ακροατήριο. Με εκείνους που αναμένουν κάποια βελτίωση στα αυτονόητα και βλέπουν μόνο επιδείνωση, με εκείνους που δεν ανέχονται πλέον να ακούν εξαγγελίες που είτε μένουν ανεφάρμοστες, είτε είναι αναποτελεσματικές ή με εκείνους που έχουν ψηλά στα κριτήρια πολιτικής αξιολόγησης το πώς και από τι επηρεάζεται η καθημερινότητά τους. 

Εδώ εντοπίζεται η μεγάλη αντίφαση, που θα μένει να φανεί πώς θα επιδράσει πολιτικά: Η κυβέρνηση έχει χάσει ούτως ή άλλως ένα μεγάλο μέρος της εκλογικής της επιρροής στην επαρχία και τώρα δείχνει να μην την απασχολεί ιδιαιτέρως το...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Ρόλους και κοστούμια αλά κάρτ αλλάζει η Ψωνάρα των Τεμπών

 

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΥ 

Η εναλλαγή διαφορετικών «ρόλων» από τη Μαρία Καρυστιανού –ανάλογα με τη συγκυρία και τις επικοινωνιακές ανάγκες– όχι μόνο δεν καταφέρνει να καλύψει τις ρωγμές στο προφίλ της· αλλά αντίθετα, τις μετατρέπει σε χαράδρες.

Μάνα, πρόεδρος, απλή πολίτης: ιδιότητες που επιστρατεύονται κατά το δοκούν και εντείνουν τη σύγχυση που προκαλεί για τις επιδιώξεις της.

Η τελευταία παρέμβασή της – σε συνέχεια των δημοψηφισμάτων και για τις αμβλώσεις, τις «εντολές» προς τον πρωθυπουργό για τη συνάντηση με τον Ερνογάν, το δυστύχημα με τους μετανάστες στη Χίο – αφορούσε τα «εξαφανισμένα» βίντεο από τα Τέμπη.

Η κυρία Καρυστιανού αυτό που κατάφερε από προχθες, ήταν να ανοίξει νέο κύκλο ερωτημάτων σε σχέση με τη μεγάλη δίκη που αρχίζει, αλλά και για τις νομικές ενέργειες, που έκανε ή δεν έκανε, προκειμένου να αποδείξει τους ισχυρισμούς της. Ήδη από την πρώτη φάση όταν και είχε δίπλα της ακόμη την νομικό «κέρβερο» Ζωή Κωνσταντοπούλου σε αγαστή και πλήρη συνεργασία με τη Μαρία Γρατσία.

Την καίρια απορία, διατύπωσε σε ανάρτησή του, ο Νίκος Πλακιάς, πατέρας και θείος τριών κοριτσιών θυμάτων του δυστυχήματος στα Τέμπη. Ο άνθρωπος που υπέδειξε από πολύ νωρίς και με διαύγεια παρά την απέραντη προσωπική του οδύνη, τη μεθοδευμένη προσπάθεια να εκτραπεί η διερεύνηση του δυστυχήματος σε ένα κυνήγι τεράτων και ψευδολογιών.

« Εντύπωση μου κάνει ότι ένα χρόνο μετά την δημοσιοποίηση των βίντεο δεν βρέθηκε κανένας δικηγόρος συγγενή που αμφισβητεί τη γνησιότητά τους να καταθέσει μήνυση ή αγωγή κατά της Ελληνικής Αστυνομίας του Εγκληματολογικού, αλλά και του Καπερνάρου που προσκόμισε τα βίντεο. Επίσης, εντύπωση μου κάνει που ένα χρόνο μετά δεν βρέθηκε ένας να στείλει αυτά τα βίντεο σε εξειδικευμένο εργαστήριο του εξωτερικού όπως έλεγαν τότε. Γιατί άραγε;», έγραψε σε ανάρτησή του.

Ουδείς, όπως σωστά παρατηρεί ο κύριος Πλακιάς, έσπευσε να επιβεβαιώσει με στοιχεία τους ισχυρισμούς του.

Διότι τα τέσσερα βίντεο που περιλαμβάνονται στη δικογραφία ασχέτως χρόνου που ανακτήθηκαν καταρρίπτουν τα θηριώδη ψεύδη και τα σενάρια που κατασκεύαζαν οι - τουλάχιστον - ευφάνταστοι αρχιτέκτονες της θεωρίας του ξυλολίου. Που άλλοτε ήταν κρυμμένο σε μπιτόνια στην πλατφόρμα της εμπορικής και άλλοτε στο κόπτιτ των μηχανοδηγών. Πότε η ποσότητα έφτανε τους 25 τόνοι και πότε ήταν μερικά λίτρα σε μπιτόνια.

Στον «κουβά» πέταξε τη θεωρία των εξαφανισμένων βίντεο και η Ζωή Κωνσταντοπούλου η οποία προ ολίγων 24ωρων επέλεξε την εξής ενδιαφέρουσα διατύπωση. « Στο έγκλημα των Τεμπών δεν βρέθηκαν βίντεο από περίπου 150, αν δεν κάνω λάθος, θέσεις κάμερας». Ούτε για εξαφάνιση, ούτε για πλαστότητα μίλησε. Και αν μη τι άλλο η νομικός Κωνσταντοπούλου ξέρει ποια νάρκη να αποφύγει καθώς παραμένει σε διαρκή ισχύ η πρόκληση του νομικού Βασίλη Καπερνάρου προς όλους: «Εάν θεωρούν ότι είναι πλαστογραφημένα, τους προκαλώ να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη». 

Η αμφισβήτηση των αποδεικτικών υλικών από τη Μαρία Καρυστιανού και η εκ νέου στοχοποίηση του ανακριτή Μπακαΐμη στοχεύει στην ανακατεύθυνση της επικαιρότητας γύρω από το πρόσωπό της, αλλά και στην αναζωπύρωση του κλίματος εν όψη της επετείου του δυστυχήματος.

Πλην όμως, όσο πλησιάζουμε στη μαύρη επέτειο – και καθώς έχει προηγηθεί η ωμή ψυχεμπορία με το αίτημα και την απεργία πείνας Ρούτσι για τις εκταφές που λησμόνησαν οι ίδιοι οι αιτούντες –πολύς κόσμος αισθάνεται ότι η τραγωδία και οι θάνατοι χρησιμοποιήθηκαν για μύριους άλλους λόγους. Άσχετους με τα ζητούμενα για αλήθεια, δικαιοσύνη και αποτροπή επανάληψης, όπως γίνεται σε μια συντεταγμένη πολιτεία. 

Η Μαρία Καρυστιανού αισθάνεται θιγμένη ότι ορισμένοι δολίως διαστρευλώνουν όσα λέει, και πως οι διαστρευλωτές έχουν σκοπό να διχάσουν την κοινωνία και να διαλύσουν τον ιστορικό αγώνα για τις τεράστιες θεσμικές αλλαγές που έχει ανάγκη η χώρα.

Θεσμικές αλλαγές ούτε περιγράφει, ούτε εξαγγέλλει. Για να μην εκτεθεί περαιτέρω.

Από τη στιγμή που ενδύθηκε επίσημα την τήβεννο της πολιτικού τιμωρού, αντιγράφει μόνο τις μεθόδους των εθνολαϊκιστών αλλά και την πρώτη δασκάλα της.

Υπέκλεψε από την αρχηγό της Πλεύσης Ελευθερίας το «ούτε δεξιά ούτε αριστερά». Το άνευ νοήματος και περιεχομένου βερμπαλισμό πως «σε κάθε ερώτηση η απάντηση είναι ο Άνθρωπος». Το «όραμα» για «ανάπτυξη ευημερία, αξιοπρέπεια και ευ ζην όλων».

Ως πολιτικός επενδύει στο διχασμό και μετά διαμαρτύρεται ότι οι άλλοι διχάζουν. « Ό,τι και να πουν, παραμένω η πολίτης που παλεύει - μαζί με πολλούς άλλους - για το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, στην ασφάλεια και το «ευ ζην» όλων», δικαιολογήθηκε όταν οι ακροδεξιοί και οι ακροαριστεροί followers της την εγκάλεσαν εν χορώ ότι κοροϊδεύει πατώντας σε δυο βάρκες.

Ό,τι και να ισχυριστεί δεν αλλάζει την πραγματικότητα: έκανε…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Καρυστιανού ήταν και πέρασε

 

Του Ηλία Ψυχογιού

ilpsychogios@gmail.com

Στην ελληνική πολιτική σκηνή, η ανάδυση προσώπων που εκπροσωπούν κάποιου είδους συλλογικό τραύμα είναι ένα φαινόμενο συχνό, αλλά σπάνια τόσο έντονο όσο στην περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού. Ωστόσο, η πορεία από την οδύνη της απώλειας στην αρένα της διεκδίκησης της εξουσίας αποδεικνύεται μια διαδρομή γεμάτη παγίδες.

Ο "Reluctant Leader" και η παγίδα της αμφισημίας

Για μεγάλο διάστημα, η κ. Καρυστιανού λειτούργησε ως ένας Reluctant Leader (απρόθυμος ηγέτης). Ήταν η προσωπικότητα που "δεν ήθελε την πολιτική, αλλά η ανάγκη για δικαιοσύνη την ανάγκασε να βγει μπροστά". Αυτό το προφίλ της εξασφάλισε μια πρωτοφανή ηθική υπεροχή. Όσο παρέμενε στο υπερκομματικό επίπεδο της "μάνας των Τεμπών", η αποδοχή της ήταν καθολική.

Η προσπάθειά της, όμως, να μετασχηματίσει αυτή την αποδοχή σε πολιτικό σχήμα, την οδήγησε στην Ambiguity Trap (Παγίδα της Αμφισημίας). Επιχειρώντας ένα Political Straddling (ισορροπία σε δύο βάρκες), προσπάθησε να κρατήσει κοντά της τόσο το αριστερό πολιτικό ακροατήριο που την ανέδειξε, όσο και ένα πιο συντηρητικό, αλλά εξίσου αντισυστημικό κοινό.

Το αποτέλεσμα;

Οι αμφιλεγόμενες τοποθετήσεις για κοινωνικά ζητήματα (όπως οι αμβλώσεις) και οι "διορθωτικές" δηλώσεις που ακολουθούσαν, αποκάλυψαν έναν πολιτικό ερασιτεχνισμό που δεν συνάδει με τις απαιτήσεις μιας σοβαρής εναλλακτικής πρότασης εξουσίας.

Η "Αποϊεροποίηση" και το ρήγμα της αυθεντικότητας

Το μεγαλύτερο εμπόδιο στην ίδρυση κόμματος είναι η ήδη συντελεσμένη Αποϊεροποίηση του προσώπου της. Μόλις το "εμείς" του Συλλόγου Τεμπών μετατράπηκε στο "εγώ" μιας πολιτικής πρωτοβουλίας, το ιερό σύμβολο άρχισε να φθείρεται. Η δημόσια ρήξη με άλλους συγγενείς θυμάτων και η απομάκρυνσή της από την προεδρία του Συλλόγου αφαίρεσαν από την κ. Καρυστιανού το "ηθικό πιστοποιητικό" που την καθιστούσε αδιαμφισβήτητη. Ένας πολιτικός αρχηγός χωρίς τη στήριξη της ίδιας της "βάσης" του πόνου από την οποία προήλθε, είναι ένας αρχηγός με αποδυναμωμένα θεμέλια.

Η στρατηγική του "Blitzkrieg Electioneering" ως ομολογία αδυναμίας

Οι πληροφορίες που θέλουν την ανακοίνωση του κόμματος να καθυστερεί μέχρι την προκήρυξη των εκλογών παραπέμπουν σε μια τακτική Blitzkrieg Electioneering (εκλογικός κεραυνοβόλος πόλεμος). Στόχος είναι να αποφευχθεί η πρόωρη έκθεση του προγράμματος και, κυρίως, των στελεχών της.

Όμως, σε μια κοινωνία που έχει "καεί" από υποσχέσεις, ο φόβος να αποκαλυφθεί η "επιτροπή σοφών" εκλαμβάνεται ως αδυναμία. Αν τα στελέχη που την πλαισιώνουν θυμίζουν "κακή παράσταση επιθεώρησης", τότε η αιφνιδιαστική ανακοίνωση δεν θα εκληφθεί ως κίνηση στρατηγικής, αλλά ως προσπάθεια πολιτικής εξαπάτησης. Οι αντισυστημικοί ψηφοφόροι, στους οποίους στοχεύει, είναι οι λιγότερο ανεκτικοί σε τέτοιες τακτικές· για αυτούς, η κ. Καρυστιανού κινδυνεύει να φανεί "ίδια και χειρότερη" από το υπάρχον σύστημα.

Το "Σύστημα" και το τέλος των πειραμάτων

Ίσως όμως ο καθοριστικότερος παράγοντας για την ακύρωση του εγχειρήματος είναι η στάση του αντι-Μητσοτακικού "συστήματος" (πολιτικά κέντρα, ΜΜΕ, επιχειρηματικοί κύκλοι). Μετά από μια σειρά αποτυχημένων στοιχημάτων, αυτό το σύστημα φαίνεται να τραβάει το "χαλί" κάτω από τα πόδια και της κ. Καρυστιανού:

1. Το πείραμα Κασσελάκη: Αποδείχθηκε μια επικοινωνιακή φούσκα χωρίς ιδεολογικό βάθος.

2. Η στασιμότητα Ανδρουλάκη: Επιβεβαίωσε την αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να γίνει ο κυρίαρχος πόλος.

3. Το Rebranding Τσίπρα: Δεν κατάφερε να συγκινήσει το ευρύ κοινό.

Το "σύστημα" αντιλαμβάνεται πλέον ότι και η Μαρία Καρυστιανού, παρότι υπήρξε ένα ισχυρό εργαλείο πίεσης κατά της κυβέρνησης, στερείται των εχεγγύων για να αποτελέσει τον σοβαρό, δεύτερο πόλο του πολιτικού συστήματος. Η αστάθεια των απόψεών της και η αδυναμία της να συσπειρώσει, την καθιστούν περισσότερο ένα "επικίνδυνο" και απρόβλεπτο παράγοντα, παρά μια βιώσιμη λύση.

Η ίδρυση κόμματος απαιτεί ξεκάθαρες θέσεις για πολύπλοκα ζητήματα. Όχι "δημιουργούμε μία νέα ιδεολογία” και αντίστοιχους λεκτικούς υπερβατισμούς. Θέσεις που η ίδια δυσκολεύεται να τις δώσει, γιατί γνωρίζει ότι μόλις το κάνει, θα χάσει τουλάχιστον το 50% της απήχησής της, είτε από τα δεξιά είτε από τα αριστερά.

Ας δει όποιος θέλει την τελευταία της συνέντευξη προχθές και θα καταλάβει: ελάχιστες απαντήσεις για πρακτικά θέματα (οι μισές θώπευαν την δεξιά και οι άλλες μισές την αριστερά), υπερβολές και επίκληση στο θυμικό. Ουσία και πραγματισμός ανύπαρκτος, αλλά η διακυβέρνηση μιας χώρας απαιτεί πρωτίστως πραγματισμό.

Δυστυχώς για την ίδια, η Μαρία Καρυστιανού έχει εγκλωβιστεί στην προσπάθειά της να είναι ένα Catch-all κίνημα χωρίς ξεκάθαρο στίγμα.

Η σκληρή (και συχνά "κάτω από τη μέση”) κριτική που ήδη δέχεται από ανθρώπους που κάποτε τη λάτρευαν, σε συνδυασμό με τη σταδιακή απώλεια της στήριξης από τα συστημικά κέντρα που αναζητούν έναν "σοβαρό" αντίπαλο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, οδηγούν σε μία μόνο διέξοδο:

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Η γοητεία του εθνικού «παρεξηγημένου»

 

Toυ Θανάση Διαμαντόπουλου

Αυτό το κορίτσι διαρκώς παρεξηγείται. Αναζητάει τα κοινωνικά αίτια των αμβλώσεων και οι διαβολείς ισχυρίζονται πως θέτει υπό αμφισβήτηση μείζονα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών που ανεπιθύμητα κυοφορούν… Καταγγέλλει εισβολές και της αποδίδεται απαξίωση εισβολέων… Επιδιώκει διαφάνεια της εξωτερικής πολιτικής και της καταλογίζεται άκρατος και ερασιτεχνικός βελοπούλειος εθνικισμός κ.ο.κ…

Και όμως παρά τις «παρεξηγήσεις» ή τις διαβολές… Παρά, θα έλεγαν οι αντίπαλοί της, την καταφανή ανεπάρκειά της, της πολιτικής ασχετοσύνη της, τις επανειλημμένες αυτοαναιρέσεις της -ούτως ή άλλως μανιχαϊστικής- ρητορικής της, παρά ακόμη τη μυωπική ή μονοδιάστατη ή απλουστευτική εκ μέρους της θεώρηση των πραγμάτων και των κοινωνικών προβλημάτων…

Σύμφωνα προς όλους τους δημοσκόπους η κυρία «κρατάει»… Λες και ένα τμήμα της κοινωνίας δεν ενδιαφέρεται για τη σοβαρότητα και την εσωτερική συνοχή των όσων λέει, αλλά οιστρηλατείται αποκλειστικά από το υψωμένο δάκτυλο της κατάκρισης και της καταγγελίας που τη χαρακτηρίζει.

Γιατί, όμως, αυτός ο αδιέξοδος-πρωτόγονος αντισυστημισμός βρίσκει τόση απήχηση στην εποχή μας;

Θα κατέθετα τις παρακάτω ερμηνευτικές προτάσεις:

Πρώτον, διότι δεν υπάρχουν πλέον τα ιδεολογικοπολιτικά αφηγήματα ή τα στρεφόμενα στο μέλλον κοινωνικοπολιτικά αρχιτεκτονήματα, που εμπνέοντας τους απόκληρους ή τρομοκρατώντας τους κατέχοντες, δημιουργούσαν παλαιότερα πολιτικούς πόλους και πολώσεις, η εκ των οποίων απόκλιση ήταν εξαιρετικά δυσχερής.

Δεύτερον, διότι η διάχυση των σύγχρονων μέσων επικοινωνίας επιτρέπει την υπερανάδειξη των αμαρτημάτων, των ελλειμμάτων και των ατελειών κάθε φορέα -αλλά και κάθε παραδοσιακού διεκδικητή- της εξουσίας: Την εποχή του διαδικτύου ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ίσως θα ήταν ένα διακωμωδούμενος καλοντυμένος βλάχος, με σοβαρά προβλήματα άρθρωσης, το οικογενειακό περιβάλλον του οποίου ενεχόταν για τα βραχώδη της Φιλοθέης και άλλες ιδιοτελείς έως έκνομες πρωτοβουλίες…

Τρίτον, ζούμε την εποχή της επιτάχυνσης των εξελίξεων, άρα και της κοινωνικής βιασύνης: Ο χρόνος που απαιτείται για τη θεσμική αντιμετώπιση κοινωνικοπολιτικών δυσπλασιών και αμαρτιών επιτρέπει στους διεκδικητές του «εδώ και τώρα», των άμεσων, δηλαδή στην πραγματικότητα των ρητορικών μόνο, «λύσεων» και «διορθωτικών κινήσεων» να χρησιμοποιούν τις -λόγω διαδικασιών και επιδιωκόμενης διαφάνειας- καθυστερήσεις ως «χωνί» που διογκώνει την καταγγελτική τους ρητορεία/μανία.

Τέταρτον, στη σύγχρονη δημοκρατική εποχή, υπάρχει πολυκεντρισμός των εξουσιών. Πολιτική και δικαστική εξουσία, ανεξάρτητες αρχές, αποκεντρωμένες εξουσίες, επιτόπιοι εκπρόσωποι διεθνών θεσμών με αποφασιστικές αρμοδιότητες, αυτόνομοι διαχειριστές ειδικών, συχνά ευρωπαϊκών πόρων, όλα αυτά δημιουργούν δύσκολα ελέγξιμες από την κεντρική εξουσία -αλλά και δύσκολα αναδείξιμες από τους «καθεστωτικούς» ανταγωνιστές της- εστίες διαφθοράς. Ο εντοπισμός τους, όμως, σε οποιοδήποτε επίπεδο ή σε οποιοδήποτε στεγανό της εξουσιαστικής ιεραρχίας και αν εκδηλώνονται αυτές, παρέχει πεδίο δόξης λαμπρό στην καταγγελτική ρητορεία των νεοαντισυστημικών.

 

Τέλος, πέμπτον, στον διάχυτο μικροαστικό πολτό που χαρακτηρίζει τις χωρίς ξεκάθαρη ταξική ταυτότητα σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, ισχύει η ζηλοφθονία των μικρών διαφορών: «Γιατί εκείνος και όχι εγώ;»…

Τούτων δοθέντων…

Σε μια εποχή με τέτοια χαρακτηριστικά…

Και με μια κυβέρνηση πολυκαιρισμένη, (άρα) ουδόλως αναμάρτητη…

Και μια αντιπολίτευση αλυσιτελή, αφερέγγυα, αναξιόπιστη ως εναλλακτική πρόταση, με πολλές δε εκ των συνιστωσών της επίσης φθαρμένες από παλαιότερη άσκηση εξουσίας…

Κάθε αντισυστημικός παίκτης, ακόμη και «καραγκιόζης» να είναι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟ-ΧΡΥΣΑΥΓΗΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Μα στο κανάλι της Χρυσής Αυγής;

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Όταν από όλα τα κανάλια, τα ραδιόφωνα, τις εφημερίδες και τις ιστοσελίδες που υπάρχουν στη χώρα, η Καρυστιανού αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή της δίνοντας συνέντευξη στο καναλάκι της Χρυσής Αυγής, τότε βράσε όρυζα.

Αν νιώθει προστατευμένη στο μιντιακό περιβάλλον των προπαγανδιστών μιας εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης, τότε θα πρέπει οι ΠΑΣΟΚοι, οι Συριζαίοι, οι ακροαριστεροί και οι δικαιωματιστές που την λάτρεψαν και την στήριξαν, μόλις βρεθούν μόνοι τους σ’ ένα δωμάτιο δίχως να τους βλέπει κανένας, να υψώσουν τις παλάμες τους και να δώσουν μια σταυρωτή μούντζα στο μούτρο τους.

Διότι τελικά, η κυρία Μαρία των Τεμπών, αποδεικνύεται ότι δεν είναι μήτε συντηρητική, μήτε θρησκόληπτη, μήτε υπερδεξιά (άλλος νεολογισμός ετούτος). Έτσι την είχαν κατατάξει εσχάτως, μετά όσα έγραψε και είπε για τις αμβλώσεις και το προσφυγικό, πλην είναι πολύ χειρότερη. Μάλλον, αχνοσεργιανίζει στις Χρυσαυγίτικες όχθες.

Τι να πει κανείς… τέτοιο ομαδικό δούλεμα δεν έχει ματαγίνει στην πολιτική μας ρούγα.

Ξέρω ανθρώπους σοβαρούς και ανυστερόβουλους που κατέβηκαν στις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη, που πίστεψαν στις αγνές προθέσεις της Καρυστιανού, που την περιέβαλαν με την έντιμη εμπιστοσύνη τους και την υπεράσπιζαν σθεναρά όταν κάποιοι δύσπιστοι (μεταξύ τους κι εγώ) λέγαμε ότι κάτι δεν μας πάει καλά με τη φιγούρα της κυρίας. Τώρα υποθέτω ότι τραβάνε τα μαλλιά τους.

Αλλά ξέρετε ποιο είναι το πρόβλημα μ’ αυτούς;

 Ότι ενώ διάφοροι απατεώνες ή σαλτιμπάγκοι ή ανίδεοι τους κορόιδεψαν κατ’ επανάληψη τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, αυτοί συνεχίζουν να ψάχνουν τον Μεσσία τους, τον Λυτρωτή τους.

Δεν αναφέρομαι σε ψεκασμένους που βλέπουν παντού συνωμοσίες και διαβολικά παρασκήνια, μιλώ για ανθρώπους κατά βάση ονειροπόλους και συναισθηματικούς, που θεωρούν την προσαρμογή στην πραγματικότητα ως προδοσία των πεποιθήσεων τους.

Αρνούνται να δουν τα πραγματικά διλήμματα της ζωής και να τοποθετηθούν σ’ αυτά. Αρνούνται την αργή βελτίωση των πραγμάτων ως κοινωνικό ζητούμενο που αξίζει τον κόπο. Αρνούνται να βάλουν στη ζυγαριά τους τα θετικά και τα αρνητικά κάθε ανθρώπου, κόμματος ή περιόδου, για να βγάλουν ένα τελικό ισοζύγιο. Τέτοιου είδους ζυγίσματα τους φαίνονται ανεπίτρεπτοι συμβιβασμοί που κάνουν οι συμφεροντολόγοι, με αποτέλεσμα μονίμως να αναζητούν πεφωτισμένους και άσπιλους και επαναστάτες για να κάνουν πράξη το όνειρο τους. Πλην -φευ- απογοητεύονται διαρκώς.

Η μάνα των Τεμπών ήταν η τελευταία που τους δούλεψε ψιλό γαζί, που τους απογοήτευσε.

Τώρα ψάχνουν για κάποιον καινούριο.

Ο οποίος…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Η Ψωναρο-Ψέκα των Τεμπών ξαναμίλησε!

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Ευτυχώς η απειλή της δεν έγινε πραγματικότητα κι έτσι η κβαντική ιατρός Μαρία Καρυστιανού ξαναεμφανίστηκε στις οθόνες μας για να μιλήσει για τα πάντα όλα (και να με βοηθήσει να γεμίσω με σπαρταριστά αποσπάσματα τις εκπομπές μου).

Δεν επρόκειτο βέβαια ακριβώς για συνέντευξη αλλά για παρουσίαση, αφού στις συνεντεύξεις ο δημοσιογράφος κάνει και ερωτήσεις που μπορεί και να δυσκολέψουν τον συνεντευξιαζόμενο, ενώ στην παρουσίαση ο δημοσιογράφος λειτουργεί όπως οι κυρίες που συνόδευαν τον αείμνηστο Βαγγέλη Γιαννόπουλο στις εκπομπές του που λόγω ασυμβίβαστου δεν έπρεπε να είναι δικές του εκπομπές: ως θαυμαστής.

Σε κάθε περίπτωση δεν έχει καμία σημασία διότι η Μαρία Καρυστιανού δεν χρειάζεται να στριμωχτεί για να μας διασκεδάσει με τον ωραίο συνδυασμό πλήρους άγνοιας και απόλυτης βεβαιότητας*.

Έτσι την απολαύσαμε:

Να αποκαλύπτει ότι η ιδεολογία της είναι «μια καινούργια ιδεολογία που έχει πάνω από όλα τον άνθρωπο». Προφανώς η επίκληση του «Ανθρώπου» και η τοποθέτησή του στο υψηλότερο βάθρο είναι τόσο παλιά όσο η πολιτική απάτη αλλά η κβαντική ιατρός είναι καινούργια στην πολιτική κι έτσι μας δίνει την ευκαιρία να την απολαμβάνουμε να πανηγυρίζει που ανακαλύπτει την Αμερική.

Να επιδεικνύει το ταλέντο της στις κωλοτούμπες αφού ξαφνικά το Μάτι για το οποίο πόσταρε «Στο μυαλό μας φταίει πάντα ο άλλος ή το κράτος και ποτέ εμείς» έγινε «κρατικό έγκλημα».

Να δηλώνει ότι μετά την ελληνική δικαιοσύνη δεν εμπιστεύεται ούτε την ευρωπαϊκή και υποθέτω ότι αν υπήρχε παγκόσμια δεν θα την εμπιστευόταν ούτε αυτή όπως μάλλον δεν εμπιστεύεται κανέναν που δεν της κάνει τα χατίρια.

Να αποφαίνεται ότι αφού δεν υπάρχει πανεπιστήμιο για πρωθυπουργούς τότε κάθε ένας που γίνεται πρωθυπουργός είναι το ίδιο άπειρος και αυτό που έχει σημασία για να πάρεις τη μια σωστή απόφαση για την οικονομική πολιτική είναι το τι άνθρωπος είσαι, πράγματα που πιθανώς να θέλει να πιστεύει για να μην αισθάνεται ενοχές που φιλοδοξεί να πάρει το τιμόνι της χώρας στα χέρια της με την εμπειρία της στη διοίκηση, την πολιτική ή την οικονομία να είναι μηδενικές. Αν ήταν οδηγός θα έλεγε «δεν ξέρω να οδηγώ αλλά είμαι καλό παιδί, μπες μέσα».

Να καταγγέλλει τον πρωθυπουργό για τη συνάντηση με τον Ερντογάν, έχοντας καταλάβει ότι η τουρκοφαγία είναι ένας βολικός δρόμος για κάθε λαοπλάνο λαϊκιστή.

Και τέλος να αναφέρεται στο θέμα το οποίο έγινε η αιτία να αποκαθηλωθεί από τους «ευαίσθητους» συμπολίτες, λέγοντας ότι στην Ελλάδα κάθε χρόνο γίνονται 250.000 αμβλώσεις. Το ότι στην πραγματικότητα αυτό το νούμερο ταιριάζει στις αμβλώσεις στη Γαλλία ή τη Μεγάλη Βρετανία δεν έχει σημασία. Η κβαντική ιατρός ξέρει ότι οι πιθανοί ψηφοφόροι της δεν ενδιαφέρονται για την πραγματικότητα.

Το μόνο που τους νοιάζει είναι …

 

Υπαρκτού ξυλολιοκίνητου ψεκασμένου κβαντικού Καρυστιανισμού κωμωδία

Αριστερού Υπαρκτού Ανθελληνισμού κωμωδία

Σαν σήμερα (13/2/ΧΧΧΧ)

 

1894: Δίδεται δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στους αδελφους Λιμιέρ για την κατασκευή της πρώτης μηχανής κινηματογραφικής λήψης και προβολής

1945: Βομβαρδισμός της Δρέσδης απο συμμαχικά αεροπλάνα. 135.000 οι νεκροί

1993: Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης κάνει την περίφημη δήλωση ότι το όνομα που θα λάβει η ΠΓΔΜ δεν έχει μεγάλη σημασία, γιατί κανείς δεν θα το θυμάται σε 10 χρόνια!!!

1883: Πεθαίνει ο γερμανός μουσουργός Ρίχαρντ Βάγκνερ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2023
Πέθανε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νεκτάριος Σαντορινιός – Ήταν μόλις 50 ετών Έδωσε σκληρή μάχη με τον καρκίνο – Διατέλεσε αναπληρωτής υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής στην κυβέρνηση Τσίπρα

ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΚΑΣΣΕΛΟ-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: «Φαινόμενα»

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ 

Εκδίδονταν μονογραφίες. Οργανώνονταν πάνελ και ημερίδες. Και όλα αυτά για να εξηγηθεί το «φαινόμενο». Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κύκλος των δημόσιων παραγόντων που ανήκε στον αστερισμό του άρτι ηττημένου κόμματος είχαν σαστίσει. Ο διάττων αστέρας που είχε κυριαρχήσει, διατηρούσε ακόμη τη λάμψη του. Δεν ήξεραν τι τους είχε συμβεί. Δεν είχαν ακόμη καταλάβει ότι ο Κασσελάκης ήταν η συνέχεια της ήττας – ο άγγελος της διάλυσης.

Ο Κασσελάκης έχει τώρα δικό του κόμμα μαζί με την Τζάκρη και του αλλάζει όνομα και προσανατολισμό ανάλογα με τις κυκλοθυμικές διαθέσεις του. Εχει όμως ενδιαφέρον να τον παρακολουθεί κανείς ταυτόχρονα με τον Αλέξη Τσίπρα, που συνεχίζει την καμπάνια προβολής του βιβλίου του, προσπαθώντας να μετατρέψει το απομνημόνευμα σε κόμμα.  

Χωρίς τον Τσίπρα, δεν θα υπήρχε Κασσελάκης. Χωρίς την πολιτική και ιδεολογική χρεοκοπία του τσιπρικού ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα υπήρχε ανοιχτό πεδίο για να μπορέσει ένας περαστικός να μετατρέψει το ναυάγιο του κόμματος σε σκηνή για ένα βραχύβιο αυτολατρευτικό ριάλιτι.

Τώρα, αμφότεροι Τσίπρας και Κασσελάκης προσπαθούν να οριοθετήσουν τα εγχειρήματά τους έναντι του αναδυόμενου ανταγωνισμού στον χώρο του εξωκοινοβουλευτικού αντισυστημισμούέναντι της Καρυστιανού που, από ανάρτηση σε ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα, δείχνει την άβυσσο που τη χωρίζει από τους επίδοξους πολιτικούς τοκιστές των Τεμπών.

Δύο πρώην πρόεδροι του ΣΥΡΙΖΑ με δικά τους προσωποπαγή πρότζεκτ εκτός ΣΥΡΙΖΑ κάνουν –ας πούμε– «αριστερή» κριτική στο «υπερηχογράφημα» ενός τρίτου κυοφορούμενου κόμματος: Αυτή είναι σήμερα μια εικόνα αντιπροσωπευτική της αντιπολίτευσης. Μη κόμματα που ψάχνουν μέσα στον χυλό να ορίσουν το περίγραμμά τους – να βρουν το στίγμα που θα τα ξεχωρίσει στην αγορά τού χύμα αντιμητσοτακισμού.

Η κατάσταση αυτή δεν προλαβαίνει να αλλάξει. Ο χυλός δεν θα κατασταλάξει στον ένα χρόνο –λίγο πάνω, λίγο κάτω– που απομένει μέχρι τις εκλογές.  

Ο Τσίπρας δεν προλαβαίνει πια να γίνει άλλος – θα περιφέρει τον τόμο του παρελθόντος του, συλλέγοντας χρησιμοποιημένους σελιδοδείκτες από την περιφέρεια του «όλου» ΠΑΣΟΚ. Για εκείνον ο χρόνος είναι λίγος.  

Για την Καρυστιανού ο χρόνος είναι πολύς. Φαίνεται ότι δύσκολα θα μπορέσει να αποφύγει την κασσελακοποίησή της, αφού, ακόμη και στις γραπτές της εξωτερικεύσεις, καταλήγει να αποθαρρύνει πολύ περισσότερους απ’ όσους εμπνέει. Τα φαινόμενα, πάλι, απατούν.

Ολη αυτή η εξωκοινοβουλευτική κινητικότητα αναπτύσσεται την ώρα που η Βουλή –δεινώς ανακατεμένη σε σχέση με το Σώμα που βγήκε από τις κάλπες του 2023– έχει ακόμη σοβαρή δουλειά να κάνει: Εχει να συζητήσει τις αλλαγές στο Σύνταγμα

Αν η παρούσα Βουλή –η προτείνουσα– μοιάζει σκόρπια, τότε πώς πρέπει να φανταστούμε την επόμενη – την αναθεωρητική; 

Πόσα «φαινόμενα», νέα ή αναπαλαιωμένα, θα φτάσουν, έστω ξέπνοα, να περάσουν το κατώφλι της; Κοιτάς έξω. 

Και ...

 

ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Τρένο με φρεναρισμένα βαγόνια

 Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ

Έκανα διεξοδική κουβέντα με εγκυρότατο δημοσκόπο και αναλυτή.

Επιβεβαίωσε τη γνώμη που έχω σχηματίσει εδώ και βδομάδες. «Δεύτερο θα είναι είτε το ΠΑΣΟΚ είτε ο Τσίπρας. Την Καρυστινού ξεχάστε την, καλπάζει προς την μοίρα του Κασσελάκη», μου είπε.

Έκανε μάλιστα και μια ενδιαφέρουσα σύγκριση. «Νόμιζα ότι δεν θα υπάρξει άλλος που θα αποκαθηλωθεί τόσο γρήγορα όσο ο Στέφανος, αλλά έκανα λάθος. Η Καρυστιανού είναι γρηγορότερη».

 Όσον αφορά την μάνα των Τεμπών, συμφώνησα εύκολα μαζί του. Όμως για την έστω και μικρή πιθανότητα να βγει ο Αλέξης δεύτερος στην κάλπη του 2027, έχω ισχυρές ενστάσεις.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η καθημερινή πορεία του Αλέξη προς το καινούριο του εγχείρημα, έχει ήδη μετατραπεί από μια πολυδιαφημισμένη θριαμβευτική πορεία, σε προσωπικό του άχθος.

Ο Τσίπρας μοιάζει με ντιζελομηχανή τρένου, που προσπαθεί να σύρει είκοσι βαγόνια στα οποία έχουν τραβήξει τα χειρόφρενα. Ζορίζεται, ξεφυσά (κι ας κάνει τον άνετο στα μικρόφωνα) αλλά μέτρα δεν κερδίζει.

Πάει από την μια επαρχιακή πρωτεύουσα στην άλλη για την Ιθάκη του, με το λαϊκό (και δημοσιογραφικό) ενδιαφέρον να μειώνονται δραματικά.

Μαζεύει καμιά 500αριά άτομα σε κάποια αίθουσα, αλλά μήτε ενθουσιασμούς βλέπω μήτε πανηγυρικό κλίμα διακρίνω. Ούτε στην πόλη που επισκέπτεται, ούτε στη χώρα εν γένει. Πλήρης αδιαφορία τον σκεπάζει. Σε λίγο δεν θα τον περιμένουν ούτε οι δημοσιογράφοι των τοπικών μέσων για να του κάνουν πλάνα και να του πάρουν δήλωση.

Αφήστε που βλέπω και τους εναπομείναντες Συριζαίους, αυτούς που μέχρι πρότινος έτρωγαν τα νύχια τους για την τύχη του κόμματος τους (και των ίδιων φυσικά) να μην σπεύδουν πλέον να δηλώσουν τις προθέσεις τους για το μέλλον. Εκεί που έτρεμαν μήπως ο Τσίπρας -ακόμα και μετά από δήλωση αφοσίωσης τους στο πρόσωπο του- θα μπορούσε να τους αφήσει απ’ έξω, τώρα το παίζουν και λίγο βαριά πεπόνια που δεν πολυβιάζονται.

Έχουν καταλάβει κι εκείνοι ότι το εγχείρημα Αλέξη δεν πολυτσουλά ως αυτόνομη και αυτοκινούμενη δύναμη, οπότε αρχίζουν να ελπίζουν ότι θα γίνει κάποια σύμπραξη Τσίπρα-ΣΥΡΙΖΑ που δεν θα αποκλείσει κανέναν τους, αλλά κυρίως δεν θα τους υποχρεώσει να παραιτηθεί από την βουλευτική έδρα.

Τι θαρρείτε, μικρό είναι αυτό για ανθρώπους που νιώθουν ότι κρέμονται από μια κλωστή και που φοβούνται πως…

 

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΛΑΘΡΟΛΑΓΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Σαν τα αγγλικά του

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Συγκλονίζει, ασφαλώς, η τραγωδία στη Χίο με τους μετανάστες. Σε αυτό τουλάχιστον ο Αλέξης Καραμήτρος έχει δίκιο – είναι φοβερό να χάνονται δεκαπέντε άνθρωποι (φυγάδες από το καθεστώς των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν), και μάλιστα με τέτοιο τρόπο.

Εξίσου όμως συγκλονίζει η αφέλεια του ιδίου, που αγανακτεί με τον χαρακτηρισμό των διακινητών ως «δολοφόνων» από τον υπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής, επειδή ακόμη δεν έγινε η απαραίτητη έρευνα. Υπονοεί, δηλαδή, ότι οι δολοφόνοι μπορεί να είναι από την πλευρά του Λιμενικού, λες και εκείνος που παραβιάζει τον νόμο είναι το ίδιο με τον άλλο που η δουλειά του είναι να υπερασπίζεται την τήρησή του.

Φυσικά, άνθρωποι είναι και οι μεν και οι δε, ως προς αυτό και τα δικαιώματα που συνεπάγονται εξ αυτού, βεβαίως, είναι το ίδιο. Ηθικά, όμως, δεν είναι, γιατί οι μεν είναι με τον νόμο, ενώ οι άλλοι τον παραβιάζουν.

Επαναλαμβάνω, για να μην υπάρχει χώρος για παρεξήγηση, αυτή η διάκριση δεν σημαίνει ότι το Λιμενικό είναι εξ ορισμού άμοιρο ευθυνών επειδή επιβάλλει τον νόμο, είναι λάθος όμως να τίθεται στην ίδια ακριβώς βάση με τον διακινητή, όπως κάνει ο κ. Καραμήτρος με τη σχετική δήλωσή του.

Αν το Λιμενικό και ο διακινητής είναι το ίδιο, τότε η έννοια του συνόρου, συνεπώς και της απαγόρευσης της παραβίασής του, παύει να υπάρχει. Στην περίπτωση αυτή, το Λιμενικό δεν μας χρειάζεται, αφού δεν μπορεί να εμποδίσει την παραβίαση του συνόρου όταν την εντοπίζει.

Να το συντηρούμε για να ενημερώνει με ντουντούκες και μεγάφωνα τα σκάφη με τους παράνομους μετανάστες ότι αυτό που κάνουν συνιστά παραβίαση του νόμου;

Αφού το ξέρουν ήδη! Δεν περιμένουν το Λιμενικό να τους το πει αυτοπροσώπως.

Από πλευράς του κ. Καραμήτρου, αυτή η δήλωση ήταν ένα ακόμη εμπόδιο, που ο ίδιος θέτει, στο υποτιθέμενο «rebranding». Στέλνει τη μνήμη πίσω στον Τσίπρα, που αναρωτιόταν δημοσίως αν έχει σύνορα η θάλασσα.

Με τέτοια μυαλά, ούτε ο Σαουλίδης ούτε ο Μπουλμπασάκος τον σώζουν. Δεν μπορεί να εξελιχθεί, με αποτέλεσμα ο τρόπος με τον οποίο υποδύεται τον ρόλο του κεντροαριστερού να είναι σαν τα αγγλικά του…

 

Μακροπρόθεσμα, πάντως, το ναυάγιο της Χίου, καθώς και όλα τα άλλα σχετικά περιστατικά, δεν είναι πρόβλημα για την κυβέρνηση. Ακόμη και η Πύλος, η μεγαλύτερη ως τώρα τραγωδία του είδους, δεν συγκίνησε το ευρύτερο κοινό, αν εξαιρέσουμε τις γνωστές κατηγορίες ειδικών συμφερόντων.

Είναι κυνικό να το διαπιστώνουμε;

Βεβαίως είναι, κυνική είναι όμως η πραγματικότητα. Η μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι μεν σκληρή, αλλά είναι αυτή ακριβώς που χρειάζεται. Αυτό ο κόσμος το αντιλαμβάνεται πολύ καλά και το επικροτεί, γιατί είναι προτιμότερο να είμαστε σκληροί στα σύνορα, παρά στην κόλαση της Μόριας.

Τι, ξεχάσατε κιόλας τη Μόρια;

Ηταν το φυσικό αποτέλεσμα της «καλοσύνης» που εμπορεύεται ο κ. Καραμήτρος και της πολιτικής των ανοικτών συνόρων. Αφού δεν είμαστε πρόθυμοι να στερηθούμε πόρους από την Υγεία, την Παιδεία, την Ασφάλεια ή την Αμυνα, προκειμένου να στεγάσουμε αξιοπρεπώς τους «ανώνυμους απελπισμένους», όπως λέει στη δήλωσή του, τότε αναγκαστικά θα τους στοιβάξουμε σωρηδόν και ο ισχυρότερος ας επιβιώσει.

Αλλά εμείς…