"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΚΤΣΟΓΛΑΝΙΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Δεν θέλω ου!»

https://www.protagon.gr/wp-content/uploads/2026/11/RALLHS_OY2.jpg

 

Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Πώς να βάλω έναν σύγχρονο άνθρωπο στην ατμόσφαιρα ενός «τότε»;

Έχει αυτή την μπαμπεσιά η Ιστορία. Καταγράφει γεγονότα αλλά στερείται της αληθινής χρονικής ατμόσφαιρας, ατμόσφαιρα καθημερινότητας, την μικροιστρορία. Γι’ αυτό πιστεύω μόνο την μισή της αλήθεια αναζητώντας πάντα την άλλη της μισή. Ή και αποδεχόμενη ότι την αλήθεια-αλήθεια δεν θα την μάθουμε ποτέ.

Ήταν η έλευση του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία. Με τον πράσινο ήλιο του ΠΑΣΟΚ. Ορδές ανθρώπων έτρεχαν με τη σημαία στα χέρια τραγουδώντας «Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο». Είχαν ενθουσιασμό λατρείας Μεσσία. Όλα φώναζαν ότι είχε έρθει η ώρα της Αλλαγής όπως και την διατυμπάνιζαν. Ο δικομματισμός στο Απόλυτο. Γι’ αυτό μην φανταστείς μικρή και την άλλη παράταξη, ήτοι αυτή της ΝΔ. Αν οι μεν έσπευδαν ερωτευμένοι στα λόγια του αρχηγού τους, ακούγοντας και συγχρόνως μη ακούγοντας…

Ετσι δεν συμβαίνει με τον έρωτα. Είναι μέθη. «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», «ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ» και κυρίως «ΜΑΖΙ ΘΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΟΥΜΕ», δηλαδή, η πιο ηχηρή μετακύλιση ευθύνης, εντέλει και αυτό που στο ακέραιο πραγματοποιήθηκε.

Αλλά ποιος τα ανέλυε αυτά;

Ποιον ένοιαζε αν ήταν ή όχι εφικτά;

Η προσμονή κάτι υπερβατικού είχε ουσία και αξία.

Μα από την άλλη;

Για σκέψου και τους άλλους. Τους, ας τους πούμε, ορθολογιστές. Τους αμέθυστους. Σε απόγνωση ρεαλισμού. Αν η μια παράταξη, σε συγκέντρωση του Μεγάλου Αρχηγού Ανδρέα «ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΝΕΑ» πλημμύριζε Αλεξάνδρας και Πατησιών μέχρι Ομόνοια με αλαλάζον πλήθος, η άλλη, της ΝΔ την ίδια χρονική στιγμή γέμιζε αντίστοιχους δρόμους.

Ένας νέος εμφύλιος. Τα περίφημα πράσινα και μπλε καφενεία. Ο απόλυτος διαχωρισμός. Οι μεν κοιτάζονταν ως αγριόγατες με τους δε. Ανασήκωναν τρίχωμα.

Κι ενώ συνέβαινε αυτό….Χρέωσέ το, ως μια δική μου ανωμαλία, στα δικά μου μάτια ανέβαζε εκτίμηση ένας πολιτικός, μάλλον δυο. Διαχρονικά. Τη ΝΔ τότε εκπροσωπούσε ο Γεώργιος Ράλλης.

Πού να πιάσει μπάζα απέναντι στον σούπερ αστέρα Ανδρέα! Και μάλιστα μετά από ένα Ηγέτη, «έρωτα» αντιστοίχως, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή;

Πού να βρει λάμψη να λάμψει;

Ωστόσο κάνοντας την ανάγκη-φιλοτιμία οι ψηφοφόροι της ΝΔ έσπευδαν στην μεγάλη συγκέντρωση με τις δικές τους σημαίες στα χέρια. Και εκεί συνέβη κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Με το που ο Γ. Ράλλης ανέφερε στον λόγο του το όνομα του αντιπάλου Α. Παπανδρέου προσπαθώντας, ο δυστυχής, να επιχειρηματολογήσει και να αντιπαρατεθεί στις τζούφιες υποσχέσεις του με ψύχραιμα και λογικά επιχειρήματα., το πλήθος οργισμένο με τον αντίπαλο Ανδρέα και λαμβάνοντας την πρωτοβουλία στα δικά του «χέρια» λοιδορούσε μακρόσυρτα «ΟΥΥΥΥΥΥ!».

Μα ο Γ. Ράλλης, αντί να λάβει εξ αυτού αφορμή άτυπης συνομιλίας και κολακεύοντας το πλήθος, με ένα εύκολο πιγκ πογκ κάτι να πει να τους εξυψώσει, αντιθέτως οργισμένος, αληθινά οργισμένος, κάπως ως παλιός γυμνασιάρχης που κόπτονταν να μάθει στα παιδιά τρόπους μαζί με γράμματα, νουθετούσε από του βήματος «ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΟΥ!».

Αυτό ήταν! Γέλασε το πανελλήνιο, έγινε ατάκα, θεατρικές επιθεωρήσεις.

Μα εγώ πάντα θα το θυμάμαι με συγκίνηση. Έρχεται και ξαναέρχεται στην μνήμη μου, ιδίως στις φρικτά οχλαγωγικές μέρες μας. Που το διαδίκτυο πριμοδοτεί λεκτικές κακοποιήσεις, θυμούς που ξεσπάνε σε βολικούς σάκους του μποξ, φθήνιες. Πολιτικές εκτοξεύσεις χωρίς ιερό και όσιο.

Πού θα μας βγάλει αυτό;

Τι άθλια γηπεδοποίηση της ζωής μας όλης!

Νοστάλγησα εκείνον τον πολιτικό άνδρα που φώναζε οργισμένος «ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΟΥ!» όσο και τον άλλον που…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΝΘΕΛΛΗΝΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αριστερά, ζεις;

 

Toυ Αλέξανδρου Σκούρα

Πριν από δέκα χρόνια, η είδηση ότι η Ελλάδα συζητά με άλλες τέσσερις ευρωπαϊκές χώρες τη δημιουργία κέντρου επιστροφών μεταναστών στη Ρουάντα θα προκαλούσε πολιτικό σεισμό. Θα ακούγαμε για το τέλος της ευρωπαϊκής δημοκρατίας, για την επικράτηση της Ακροδεξιάς, για μια κυβέρνηση που ντροπιάζει τη χώρα. Σήμερα, η Ελλάδα, η Γερμανία, η Αυστρία, η Δανία και η Ολλανδία προχωρούν στις σχετικές συνομιλίες και η αναιμική αντίδραση της Αριστεράς μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια να περισωθούν τα προσχήματα.

Ανακοινώσεις υπάρχουν.

Ο Κώστας Αρβανίτης κατήγγειλε την πρωτοβουλία, η Νέα Αριστερά εξέφρασε την αντίθεσή της και οργανώσεις προειδοποιούν για παραβιάσεις δικαιωμάτων.

Απουσιάζει, όμως, η πολιτική ένταση που κάποτε θα συνόδευε και μόνο την αναφορά σε ένα τέτοιο σχέδιο.

Αυτή η αναιμικότητα έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τις ίδιες τις καταγγελίες. Δείχνει, κατά τη γνώμη μου, ότι ακόμη και όσοι επιμένουν στην παλιά γραμμή αντιλαμβάνονται πόσο έχει περιοριστεί το ακροατήριό της.

Καθώς πλησιάζουν οι εκλογές, η διαφορά ανάμεσα σε όσα συγκινούν τον κομματικό μηχανισμό και σε όσα απασχολούν την κοινωνία αποκτά πρακτική σημασία. Μια ανακοίνωση ικανοποιεί τους ήδη πεπεισμένους. Μια μεγάλη πολιτική εκστρατεία, όμως, απαιτεί την πεποίθηση ότι μπορείς να φέρεις τους πολίτες με το μέρος σου. Στο μεταναστευτικό, η Αριστερά δυσκολεύεται πλέον να πείσει ακόμη και τον εαυτό της ότι διαθέτει αυτή τη δυνατότητα.

Για χρόνια προσπάθησε, και εν μέρει κατάφερε, να πείσει μια ολόκληρη ήπειρο ότι η απαίτηση για έλεγχο των συνόρων αποτελούσε ένδειξη ξενοφοβίας. Ότι η επιμονή στις νόμιμες επιστροφές έκρυβε ρατσισμό. Ότι η ανησυχία για τις δυνατότητες ενσωμάτωσης μιας κοινωνίας πρόδιδε ακροδεξιά αντανακλαστικά. Αντί να απαντήσει στα ερωτήματα των πολιτών, επιχείρησε να καταστήσει ύποπτους όσους τα έθεταν.

Οι πολίτες τής είδαν την μπλόφα. Συνέχισαν να ζητούν κανόνες, έλεγχο και εφαρμογή των αποφάσεων. Η επανάληψη της κατηγορίας δεν τους έκανε να εγκαταλείψουν τις ανησυχίες τους. Τους έκανε να απομακρυνθούν από εκείνους που τις αντιμετώπιζαν ως ηθικό ελάττωμα. Η σημερινή ευρωπαϊκή μετατόπιση εν μέρει αποτυπώνει αυτή την πολιτική ήττα.

 

Η συμμετοχή της Δανίας κάνει την εικόνα ακόμη πιο αποκαλυπτική. Η Μέτε Φρέντερικσεν βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της πρωτοβουλίας.

Πόσους ακόμη θα χωρέσει η ταμπέλα της Ακροδεξιάς πριν χάσει κάθε περιεχόμενο;

Και πόσο μπορεί να αντέξει μια πολιτική στρατηγική που αντιμετωπίζει διαρκώς περισσότερους ψηφοφόρους ως παραπλανημένους, φοβικούς ή ύποπτους;

Το συγκεκριμένο σχέδιο βρίσκεται υπό διαπραγμάτευση και θα κριθεί από τη νομιμότητα, τις εγγυήσεις προστασίας και τα αποτελέσματά του. Η πολιτική αρχή, όμως, είναι σαφής: όταν ένας άνθρωπος δεν δικαιούται άσυλο ούτε διαθέτει άλλο δικαίωμα παραμονής, η απόφαση απομάκρυνσής του πρέπει να μπορεί να εφαρμοστεί. Διαφορετικά, το κράτος οργανώνει μια διαδικασία της οποίας το αποτέλεσμα επιλέγει να αγνοεί.

Αυτό το καταλαβαίνουν οι πολίτες χωρίς να χρειάζονται ιδεολογικά σεμινάρια.

Καταλαβαίνουν επίσης ότι η προστασία των προσφύγων χρειάζεται ένα αξιόπιστο σύστημα ασύλου και ότι η νόμιμη μετανάστευση προϋποθέτει τη διάκριση ανάμεσα σε όσους δικαιούνται να παραμείνουν και σε όσους δεν δικαιούνται.

Η αναιμική αντίδραση της Αριστεράς μοιάζει, λοιπόν, με…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΟΥΣΡΓΕΛΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τι ακριβώς θέλουν οι αντικαπιταλιστές; (Αυτό που θέλουν, αν τους πάρουμε στα σοβαρά, είναι εφιαλτικό και εγγυάται μια πολύ χειρότερη ζωή για όλους)

Image

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Στις διαδηλώσεις της Γαλλίας, στις εγχώριες και υποθέτω στις περισσότερες διαδηλώσεις στην Ευρώπη ο αντικαπιταλισμός πρωταγωνιστεί.

Χιλιάδες αντικαπιταλιστές διαδηλώνουν εναντίον του συστήματος χάρη στο οποίο οι άνθρωποι της Δύσης, δηλαδή των καπιταλιστικών χωρών, έφτασαν σε ένα επίπεδο διαβίωσης που ακόμα και οι παππούδες τους δεν θα μπορούσαν ούτε να είχαν ονειρευτεί. Και το οξύμωρο είναι ότι συνήθως διαδηλώνουν επειδή φοβούνται μήπως χάσουν ή επειδή δεν θα καταφέρουν να απολαύσουν στο σύνολό τους τα αγαθά του καπιταλισμού.

Κάπως οξύμωρο, ε;

Και εννοείται ότι το κάνουν επειδή ο καπιταλισμός, τουλάχιστον αυτός ο κακός ο δυτικός καπιταλισμός τον οποίο εχθρεύονται, συνοδεύεται και από την ελευθερία του λόγου.

Κι αυτό είναι το άλλο οξύμωρο: Άνθρωποι που ζουν στον μοναδικό σύστημα που τους δίνει τη δυνατότητα να διαμαρτυρηθούν (και μάλιστα με όση οξύτητα θέλουν) απαιτούν την ανατροπή αυτού του συστήματος.

Μα τι στο καλό θέλουν οι αντικαπιταλιστές θα αναρωτηθεί κάποιος, και οι πρώτες απαντήσεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι: να τραβήξουν την προσοχή, να νιώσουν διαφορετικοί, να ικανοποιήσουν τις ψυχολογικές τους ανάγκες και να το κάνουν εκ του ασφαλούς την ώρα που απολαμβάνουν τα αγαθά και τις ελευθερίες του καπιταλισμού.

Αλλά με αυτές τις απαντήσεις δείχνω ότι δεν παίρνω στα σοβαρά τον αντικαπιταλισμό τους. Και για κάποιους αυτό μπορεί να είναι άδικο. Οπότε θα προσπαθήσω να τους αντιμετωπίσω στα σοβαρά και να θεωρήσω ότι στ’ αλήθεια θέλουν ανατροπή του καπιταλισμού.

Πράγμα που σημαίνει ότι:

 

 

Αν είναι αριστεροί αντικαπιταλιστές, θέλουν καθεστώτα κομμουνιστικά. Κεντρικός σχεδιασμός, μηδενική ελευθερία έκφρασης, μηδενική ελευθερία επιλογής, γενική φτώχια με μοναδικές εξαιρέσεις τα μεγαλοστελέχη του Κόμματος (κανονική φτώχεια από αυτή που πεινάς, όχι από αυτή που όταν είσαι φοιτητής δεν μπορείς να νοικιάσεις μόνος σου διαμέρισμα των 600 ευρώ), με λίγα λόγια μια δικτατορία που συνοδεύεται από ανέχεια. Εκτός φυσικά αν μιλάμε για κομμουνιστικά καθεστώτα που έχουν αφήσει χώρο στον καπιταλισμό, αλλά αν είσαι ειλικρινής αντικαπιταλιστής δεν μπορεί να εγκρίνεις π.χ. αυτό που συμβαίνει στην Κίνα η οποία (κρατώντας τον δικτατορικό χαρακτήρα του κομμουνιστικού συστήματος) προτίμησε να ανεβάσει το επίπεδο διαβίωσης των κατοίκων της παρά να συνεχίσει να είναι υποταγμένη σε ένα δόγμα που μιλάει για τον Άνθρωπο αδιαφορώντας για τους ανθρώπους.

Αν είναι δεξιοί αντικαπιταλιστές, θέλουν ό,τι και οι αριστεροί αλλά με λιγότερο κόκκινο και περισσότερο μαύρο.

Με λίγα λόγια, αυτό που θέλουν οι αντικαπιταλιστές, αν τους πάρουμε στα σοβαρά, είναι εφιαλτικό και εγγυάται μια πολύ χειρότερη ζωή για όλους.

Ευτυχώς τις περισσότερες φορές βέβαια είναι απλώς άνθρωποι που απολαμβάνουν τα αγαθά του καπιταλισμού, εκμεταλλεύονται τις ελευθερίες της Δύσης και γκρινιάζουν. Αλλά ποτέ και για κανέναν λόγο δεν πάνε να ζήσουν σε κάποια από τις χώρες που αντιστέκονται στην καπιταλιστική μόλυνση.

Γιατί …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΗΡΑΛΟΙΦΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το λυκόφως των τεράτων

Image

 

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ 

Τα χρόνια της αντισυστημικής οργής μάς έμαθαν κάτι απλό: η οργή είναι καύσιμο. Καίγεται γρήγορα, ζεσταίνει πολύ και αφήνει πίσω της στάχτη.

Είδαμε πολλούς να καβαλούν το κύμα της.

Άλλοι μπήκαν στη Βουλή φωνάζοντας.

Άλλοι κάθισαν σε υπουργικές καρέκλες υποσχόμενοι να σκίσουν μνημόνια με έναν νόμο και ένα άρθρο.

Η οργή τούς ανέβασε. Η πραγματικότητα τούς κατέβασε. Το έργο το έχουμε δει πολλές φορές τα τελευταία 15 χρόνια.

Το εγχείρημα όμως να μετατραπεί η οργή για τα Τέμπη σε κόμμα ήταν κάτι διαφορετικό.

Ήταν ανόσιο.

Τα Τέμπη δεν ήταν πολιτική διαφωνία. Δεν ήταν μνημόνιο, φορολογικός νόμος ή μεταναστευτικό. Ήταν 57 νεκροί, οι περισσότεροι νέα παιδιά. Ήταν η στιγμή που μια ολόκληρη χώρα είδε στον καθρέφτη το κράτος που ανεχόταν για δεκαετίες.

Η οργή που γεννήθηκε ήταν δίκαιη. Ακριβώς γι' αυτό δεν έπρεπε να γίνει εμπόρευμα.

Η βιολογική εξέλιξη μάς έχει προικίσει με μια προτεραιότητα που προηγείται κάθε άλλης: να φροντίζουμε τους απογόνους μας.

Ο Ρίτσαρντ Ντόκινς, στο «Εγωιστικό γονίδιο», περιέγραψε τους ζωντανούς οργανισμούς ως μηχανές επιβίωσης που έχτισαν τα γονίδιά τους για να διαιωνιστούν. Η γονική φροντίδα, κατά τον Ντόκινς, δεν είναι απλώς συναίσθημα, είναι η πιο βαθιά εγγεγραμμένη στρατηγική της ζωής. Το παιδί είναι η συνέχειά μας. Όταν χάνεται, δεν χάνεται μόνο ένας άνθρωπος, σπάει η αλυσίδα για την οποία, βιολογικά, υπάρχουμε.

Γι' αυτό ο γονιός που χάνει το παιδί του χάνει μαζί και τον σκοπό του, την ιερότητα της ζωής.  Αυτός ο πόνος δεν έχει μέτρο ούτε θεραπεία.

Εκεί ακριβώς εμφανίζονται τα τέρατα.

Τέρατα είναι όσοι πρόταξαν τον υπολογισμό. Την εκμετάλλευση δια την επίδειξης του πόνου του ίδιου τους του εαυτού. Οι σύμβουλοι, οι επικοινωνιολόγοι, οι επαγγελματίες της αντισυστημικότητας που είδαν στο πένθος ένα «brand» με τεράστια αναγνωρισιμότητα και μηδενικό κόστος απόκτησης. Αν μεταξύ τους ήταν και κάποιοι γονείς που είδαν τις κηδείες ως ευκαιρία, τόσο το χειρότερο…

Ο Γκόγια το αποτύπωσε σε μια γκραβούρα: ο ύπνος της λογικής γεννά τέρατα. Η οργή χωρίς λογική κάνει ακριβώς το ίδιο.

Και πίσω από τα τέρατα, πάντα, οι τυμβωρύχοι.

Στην αρχαιότητα ο τυμβωρύχος ήταν ο πιο περιφρονημένος των κλεφτών. Όχι επειδή έκλεβε περισσότερα, αλλά επειδή έκλεβε από εκείνους που δεν μπορούσαν πια να αμυνθούν.

Οι σύγχρονοι τυμβωρύχοι δεν ανοίγουν τάφους. Ανοίγουν λογαριασμούς στα social media, στήνουν πλατφόρμες, μοιράζουν θέσεις και ρόλους.

Το λάφυρο δεν είναι χρυσά κτερίσματα. Είναι η μνήμη των νεκρών, που μετατρέπεται σε εκλογικό κεφάλαιο.

Η συνέχεια ήταν προβλέψιμη. Αποχωρήσεις, καταγγελίες για «αυλές» και «παρασκηνιακές εντολές», δημόσιοι καβγάδες, δικαστικές διαμάχες. Οι περισσότεροι  συγγενείς θυμάτων διαχώρισαν τη θέση τους εξαρχής. Και τώρα οι δημοσκοπήσεις δείχνουν το κόμμα των δυο ΤΤ(Τεράτων Τυμβορύχων) να γλιστρά από διψήφια ποσοστά κοντά όριο εισόδου στη Βουλή.

Δεν είναι ακόμα το τέλος. Είναι το λυκόφως. Και το λυκόφως δεν είναι λόγος για χαιρεκακία. Είναι λόγος για ανακούφιση. Δείχνει ότι η ελληνική κοινωνία, παρά την κούραση και τον θυμό της, ξεχωρίζει ακόμα το πένθος από την πολιτική πρόταση. Συμπονά τον γονιό, αλλά δεν του παραδίδει τη χώρα.

Τα Τέμπη όμως δεν τελείωσαν. Η δικαιοσύνη για εκείνα τα παιδιά παραμένει χρέος της Πολιτείας. Το μεγαλύτερο κακό που έκαναν τέρατα και τυμβωρύχοι δεν μετριέται στις κάλπες.

Είναι ότι…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΗΡΑΛΟΙΦΟ-ΑΝΘΕΛΛΗΝΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ανούσια παράσταση

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Αφήστε τα… Μεγάλη ζημία για τις εθνικές δυνάμεις! Οι εργασίες συνεχίστηκαν απρόσκοπτα για το καλώδιο της ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κύπρο, χωρίς κόντρες και τζαρτζαρίσματα.

Δεν έγινε ο ωραίος πόλεμος, που ελπίζαμε στο βάθος, για να δείξουμε στον κόσμο πώς ηττώνται οι ήρωες, δεν υπήρξε καν αψιμαχία.

Επίσης, η Τουρκία παραμένει στη θέση της, δεν μετακινήθηκε γεωγραφικά, όπως είχε υποχρέωση, βάσει του δικού μας Διεθνούς Δικαίου.

Τι κάνουμε τώρα χωρίς βαρβάρους;

Υπομονή κάνουμε, μέχρι να επινοήσουμε τους επόμενους βαρβάρους, την επόμενη εθνική συμφορά.

Σιγά το δύσκολο! Καλή διάθεση να υπάρχει και όλα γίνονται. Και διάθεση για εθνική μίρλα και μιζέρια ποτέ δεν έλειψε από τον Υπαρκτό Ελληνισμό.

Ολόκληροι επαγγελματικοί κλάδοι συντηρούνται και ευημερούν από το σύμπλεγμα της εθνικής κακομοιριάς. Διαπιστώνεται, άλλωστε, αυτή η διάθεση στις αντιδράσεις των κομμάτων και ιδίως των πολιτικών αρχηγών, μετά την ενημέρωση που είχαν το περασμένο Σάββατο από τον υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη.

Ο πιο πρωτότυπος, από ψυχαγωγικής πλευράς, ήταν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Ο Νίκος Ανδρουλάκης είπε ουσιαστικά ότι το συγκεκριμένο έργο είναι «όραμα και σχεδιασμός» του ΠΑΣΟΚ από το 2011, αλλά αυτοί οι σκιτζήδες που το υλοποιούν τώρα τα έχουν κάνει μαντάρα.

Δεν πρωτοτύπησε, αντιθέτως, ο Δημήτρης Κουτσούμπας, ο αρχιερέας της θρησκευτικής σέκτας που λέγεται ΚΚΕ, για τον οποίο όλα τα κακά κι ανάποδα ανάγονται στον καπιταλισμό.

Η Ρένα Δούρου του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο συνήθης εαυτός της – δηλαδή, δεν γίνεται να την πάρεις σοβαρά.

Πώς να την πάρεις σοβαρά, όταν ζητάει από την ελληνική κυβέρνηση να ανακοινώσει την επικοινωνία των Γάλλων με τους Τούρκους; Ας ρωτήσει τους Γάλλους!

Σοφότερη, είπε, δεν έγινε από την ενημέρωση, γι’ αυτό και επανέλαβε την πρότασή της για συμβούλιο πολιτικών αρχηγών – επειδή, υποθέτω, αν υπάρχουν και άλλοι στην αίθουσα θα μπορεί μετά να τους ρωτήσει: «Δεν μου λες, τι κατάλαβες εσύ;». Θα μπορεί επίσης να δανειστεί τις σημειώσεις τους.

Αξιοσημείωτη ήταν η δήλωση της Ζωής Κωνσταντοπούλου, μετά την ενημέρωση από τον κ. Γεραπετρίτη, επειδή παρά τον ποταμό της φλυαρίας, δεν υπήρχε μία αιχμή ή αιτίαση για την κυβέρνηση.

Περίεργο πράγματι εκ μέρους της. Ίσως έχει κάποιον λόγο για τον οποίο δεν θα ήθελε να στενοχωρήσει τον κ. Γεραπετρίτη ή, μάλλον πιθανότερο, τα εξωτερικά και γενικώς τα διεθνή δεν την ενδιαφέρουν ιδιαιτέρως.

Περιέργως, την καλύτερη στάση τήρησε ο χειρότερος των πολιτικών αρχηγών, ο Κυριάκος Βελόπουλος, ο οποίος αποφάσισε να μην ανταποκριθεί στην πρόσκληση.

Αρνούμενος την ενημέρωση, για μία φορά, έστω και ακουσίως, έκανε το σωστό, διότι δεν υπήρχε λόγος να στηθεί όλη αυτή η παράσταση. Η υπόθεση ήταν ξεκάθαρη από την αρχή. Διαστρεβλώθηκε μέσα από ένα κύμα εθνικιστικής υστερίας, υπερβολών και ανοησιών, στο οποίο παγιδεύτηκαν όλοι. Είχε τόσο φουσκώσει το θέμα, για αντιπολιτευτικούς λόγους, ώστε ο μόνος τρόπος να εκτονωθεί ήταν η ανούσια παράσταση των κατ’ ιδίαν ενημερώσεων των πολιτικών αρχηγών.

Ο Αλέξης Καραμήτρος δεν ενημερώθηκε. Περίμενε να τον προσκαλέσουν και, γι’ αυτό, είχε εξαπολύσει στα πάνελ των πολιτικών συζητήσεων τις ιδιοφυΐες, που έχει συγκεντρώσει γύρω του ως επιτελείς, να ζητούν την πρόσκληση του καπετάνιου τους για ενημέρωση. Μάταιος ο κόπος τους.

Καλύτερα έτσι όμως, γιατί όλα αυτά έπεσαν το Σαββατοκύριακο και ενδεχομένως ο καπετάνιος να είχε κάποια «ευρωπαϊκή υποχρέωση» για το weekend.

Τέλος, η Μαρία Καρυστιανού δεν νομίζω να ασχολήθηκε καθόλου με το θέμα την περασμένη εβδομάδα. Τυπικά, πάντως, το κόμμα της εξακολουθεί να υφίσταται…

Να κλείσω με κάτι χρήσιμο, για τον Αλέξη τουλάχιστον, που τελευταία επιδίδεται στον αγωνιστικό τουρισμό στις ωραίες πρωτεύουσες της Ευρώπης.

Διαβάζω ότι …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ "ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΤΗΣ" ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η κεφίγιε ως σύμβολο του Πολυτεχνείου

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Το είδαμε κι αυτό. Η παλαιστινιακή σημαία πίσω από τη σημαία του Πολυτεχνείου.  

Εδώ, στη Θεσσαλονίκη, κοτζάμ δήμαρχος - από συνοικιακό δήμο, ο Αγγελούδης είναι σοβαρό άτομο - κατέθεσε στεφάνι κουκουλωμένος με την κεφίγιε. Έτοιμος κι αυτός για μια φλοτίλα. 

Θα μου πείτε πως στο Πολυτεχνείο παρελαύνουν αριστεροί. Δική τους είναι η γιορτή, ό,τι θέλουν κάνουν. Εδώ και καμιά σαρανταριά χρόνια και βάλε πορεύονται οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι κομματικοί σχηματισμοί, άλλοι δίνουν μια άψογη εικόνα με στρατιωτικού τύπου βηματισμό, και το κοντάρι υπό μάλης και άλλοι δίνουν την εικόνα διαλυμένου σωματείου. Χαβαλέ κόμματα, χαβαλέδες και οι οδοιπόροι τους. Ενώ οι άλλοι, «οι ορθόδοξοι» θυμίζουν τις παρελάσεις του Κόκκινου Στρατού στις ένδοξες μέρες του. 

«Ελλάδα - Κύπρος - Παλαιστίνη, Αμερικάνος δε θα μείνει», ήταν το «προφητικό» σύνθημα των πρώτων πορειών για το Πολυτεχνείο. 

Αυτός ήταν στρατηγικός στόχος του λαϊκού κινήματος, αν και το 54% του Καραμανλή μας έκοψε τα πόδια τότε. Ήρθε όμως η Αλλαγή και οι βάσεις έφυγαν, μένοντας… μέχρι σήμερα 

Εξ όσων γνωρίζω, οι Αμερικάνοι βρίσκονται παντού. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές γίνονται εργασίες στο αεροδρόμιο της Πάφου «Ανδρέας Παπανδρέου» ( θα τρίζουν τα κόκαλά του) για να μπορούν να μετασταθμεύουν τα αμερικανικά μεταγωγικά αεροσκάφη C-17, για την Ελλάδα δε συζητώ, έχουν τις βάσεις τους παρ΄ότι… έκλεισαν το 1983 και στην Παλαιστίνη εκπονούν ένα οικονομικό σχέδιο για την επόμενη μέρα στη Γάζα, χωρίς τη Χαμάς. 

Κάποιος θα έπρεπε να έχει ήδη ενημερώσει τους διαδηλωτές του Πολυτεχνείου για αυτές τις εξελίξεις. Τα παιδιά - άνω των 65 ετών - έχουν μείνει κολλημένα στα νιάτα τους. Είναι κι αυτό μια στάση ζωής.  

Δεν υπάρχει καμιά διάθεση ειρωνείας, αν και οι οδοιπόροι προς την πρεσβεία των ΗΠΑ δίνουν αφορμή για ειρωνικά σχόλια. Εντάξει, να το δεχθώ είναι μια σύναξη αριστερών και «προοδευτικών» πολιτών και ουδόλως με ενδιαφέρει αν εκφράζουν το πνεύμα εκείνων των ημερών. Πάντως, τα συνθήματα ήταν εκείνες τις ημέρες του 1973 αντι-ιμπεριαλιστικά, μακριά από το γενικότερο κλίμα μιας αντιδικτατορικής ενότητας. Αψευδείς μάρτυρες οι σχετικές φωτογραφίες. Για αυτό γράφω πως το Πολυτεχνείο τους ανήκει, άρα μπορούν να υψώνουν την παλαιστινιακή σημαία και να αγνοούν την ουκρανική. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία δεν απασχόλησε ποτέ το «λαϊκό κίνημα», το οποίο από την πρώτη μέρα της εισβολής τάχθηκε με τον Άνθρωπο, όπως θα θυμάται ο αναγνώστης.

Όλα τα υπόλοιπα που ακούγονται και γράφονται τα τελευταία πολλά χρόνια είναι για να γίνεται φασαρία. Ο καθένας που λέει τα δικά του απευθύνεται στο κοινό του, γνωρίζοντας φυσικά τον πόλεμο που θα δεχθεί από τους απέναντι, οι οποίοι πάντα «τσιμπάνε» σε προκλήσεις. Αυτή η διαπίστωση αφορά τους απέναντι όλων των χρωμάτων. Κόκκινους, μπλε και πράσινους. 

Σε αυτές τις επετειακές εκδηλώσεις η καλύτερη ευχή που μπορεί να δοθεί είναι : 

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ "ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΤΗΣ" ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: H πλήξη του Πολυτεχνείου

 

Image 

 

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Περνώντας προχθές τυχαία μπροστά από το κτίριο του Πολυτεχνείου, βρέθηκα αντιμέτωπος με την εικαστική έκθεση που έχουν οργανώσει οι πανηγυριστές της ετήσιας εορτής.

Όλο το κιγκλίδωμα της πρόσοψης σκεπασμένο από πανιά στα οποία μπορεί ο περαστικός να διακρίνει, ως επί το πλείστον, αναθέματα κατά των εχθρών της δημοκρατίας.

Τα περισσότερα είναι γνωστά. Τα βλέπουμε δεκαετίες τώρα με ελάχιστες παραλλαγές στα συντακτικά ή ορθογραφικά λάθη. Με την επανάληψη τείνουν να δημιουργήσουν μια αισθητική σχολή, την «τέχνη της ευτέλειας», κατά το arte povera.

Μην μπερδεύεστε όμως. Η «τέχνη της ευτέλειας» δεν οφείλεται σε ένδεια ούτε σε κακό γούστο.

Ανήκει στη σημειολογία της τελετουργίας. Δίνει τόνο αγωνιστικό και υπενθυμίζει ότι οι συνθήκες που ίσχυαν τον Νοέμβρη του 1973, εξακολουθούν να ισχύουν και τον Νοέμβρη του 2026. Οι χρονολογίες αλλάζουν, όμως αυτά που μένουν σταθερά για να διατηρούν αναλλοίωτο το φρόνημα είναι τα κουρελόπανα, τα αναθέματα κι εκείνο το «Νοέμβρης».

Μεταβολές εμφανίζονται επίσης και στο νόημα του γεγονότος, με αποτέλεσμα πολλοί αδυνατούν να το προσδιορίσουν με ακρίβεια.

Πέρυσι, όπως και φέτος ας πούμε, το γεγονός το νοηματοδοτεί ο αγώνας υπέρ των Παλαιστινίων και κατά του Ισραήλ.

Οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι το Πολυτεχνείο είχε γίνει για να μπορούμε να ψηφίζουμε όλοι ΠΑΣΟΚ, αφήνοντας και κάποιο περιθώριο για το ΚΚΕ.

Το νόημα του γεγονότος, πάντως, δεν κινδυνεύει να χάσει τη συνοχή του. Την εξασφαλίζει η μουσική υπόκρουση που δεν έχει αλλάξει από το 1973, όπως επίσης και η εκφορά των συνθημάτων, η οποία ομοιάζει με την εμμελή ανάγνωση των Ευαγγελίων.

Λυπάμαι που θα το πω, αλλά σε έναν άνθρωπο της ηλικίας μου όλα αυτά μόνο πλήξη προκαλούν. Πλήξη την οποία δεν μπορώ να ξεπεράσω ούτε με τις παραστάσεις των διασκεδαστών της δημοκρατίας, που είθισται να εορτάζουν το τέλος της πανηγύρεως με κοκτέιλ μολότοφ και συγκρούσεις με την αστυνομία.

 

Παρηγοριέμαι όμως αναλογιζόμενος, όπως ο Ντεπαρντιέ, ότι εγώ ανήκω σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια. Και σκέφτομαι τη χαρά και τον ενθουσιασμό που εμπνέουν στις νεότερες γενιές οι τελετές για το Πολυτεχνείο. Κυρίως επειδή σήμερα τα σχολεία αργούν και το διδακτικό προσωπικό εκφωνεί λόγους που εξηγούν την αιτία της αργίας, οι οποίοι λόγοι δεν εντάσσονται στην εξεταστέα ύλη.

Ούτως ή άλλως, ούτε αυτοί που τους εκφωνούν τους καταλαβαίνουν ούτε αυτοί που τους ακούν.

Παρ’ όλ’ αυτά, δεν συμφωνώ ότι θα πρέπει να βρούμε έναν διαφορετικό τρόπο για να γιορτάζουμε το γεγονός.

Είναι η μόνη ευκαιρία που…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ "ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΟΠΛΗΚΤΟΣ" ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου

 

Του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου 

 

Πέρασαν ήδη από τότε 53 χρόνια και ακόμη δεν έχει (ξε)καθαρίσει το τοπίο.

Ακόμη διαβάζουμε αναλύσεις που προσπαθούν να δουν τα γεγονότα του Νοέμβρη του 1973 με μια άλλη ματιά σε σχέση πάντα και με ότι επακολούθησε.

Αυτό μπορεί να έχει μια λογική δεδομένου ότι κάποιοι κάνουν μια άλλη ανάλυση και μια άλλη προσέγγιση.

Αλλά να φτάνουμε ακόμη και σήμερα μετά από τοσα χρόνια να συζητάμε αν υπήρξαν οι νεκροί του Πολυτεχνείου δεν το θέλει ούτε ο θεός ούτε ο Άδωνης.

Και όμως….

Δεν σκοτώθηκε λέει κανείς μέσα στο Πολυτεχνείο και αυτό είναι επιχείρημα σε όσους ενοχλούνται ακόμη και με την απλή αναφορά εκείνων των γεγονότων.

Δηλαδή για να το κάνουμε λιανά νεκρός του Πολυτεχνείο κατ αυτούς θα πρέπει να λογίζεται αυτός που σκοτώθηκε μέσα σε αίθουσα του Ιδρύματος και ει δυνατόν και σε ώρα μαθήματος.

Εκεί έχουμε φτάσει….

Από την στιγμή όμως που όντως υπήρξαν νεκροί, μάλλον θα πρέπει να μιλάμε για νεκρούς της Πατησίων, για νεκρούς της Στουρνάρη, για νεκρούς της Πλατείας Κάνιγκος και δεν ξέρω τι άλλο ανάλογα βέβαια με το τοπογραφικό που βρέθηκε κάποιος νεκρός σε αυτά τα γεγονότα …..

Τελικά κάποια πράγματα μόνο με μια λέξη μπορούμε να τα περιγράψουμε

Ύβρης.

Και όσοι ασχολούνται ή λένε ότι ασχολούνται  με...

 

Υπαρκτού αριστερο-πολυτεχνικά "πυροβολημένου" "πολυτεχνίτη" Ελληνισμού μεθεόρτια πολυτεχνική κωμωδία

Υπαρκτού αριστερο-σουργελο-ξεφτιλαρόπληκτου "πολυτεχνίτη" Ελληνισμού μεθεόρτια πολυτεχνική κωμωδία

Ελληνόφωνου "δημοσιογραφικού" σκουπιδαριού κωμωδία

Σαν σήμερα (20/11/ΧΧΧΧ)

 


1920: Ο Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός (IRA), υπό την καθοδήγηση του Μάικλ Κόλινς, εκτελεί 24 πράκτορες των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών. (Την επομένη, σε αντίποινα, ο βρετανικός στρατός πραγματοποιεί εισβολή σε στάδιο  στάδιο και σκοτώνει 72 άτομα. Η ημέρα μένει στην ιστορία ως η Ματωμένη Κυριακή.
1959: Υπογράφεται στον ΟΗΕ η Διακήρυξη για τα δικαιώματα του παιδιού.
1977: Εκλογές. Η Νέα Δημοκρατία κερδίζει  με ποσοστό 41,85%. Το ΠΑΣΟΚ πήρε 25,3% των ψήφων.
1980:  Πετάει το πρώτο αεροπλάνο που κινείται με ηλιακή ενέργεια. Πιλότος ο αμερικανός Στιβ Πτάτσεκ
1995: Ο Ανδρέας Παπανδρέου εισάγεται  στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο 
2012: Φευγει από τη ζωή ο συγγραφέας και άνθρωπος-στολίδι της Αριστερας ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ












2014: Πεθαίνει  σε ηλικία 83 ετών ο σκηνοθέτης Μάικ Νίκολς, βραβευμένος με Οσκαρ για την ταινία «Ο Πρωτάρης».


2014:  Φεύγει από τη ζωή, σε ηλικία 87 ετών, ο δημοσιογράφος - γελοιογράφος Ηλίας Σκουλάς.
2016: Φευγει από τη ζωή, σε ηλικία 90 χρόνων, ο πρώην Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος, έπειτα από νοσηλεία αρκετών ημερών.









2018: Πεθαίνει σε ηλικία 81 ετών ο Στάμος Ζούλας ο επί σειρά ετών αρθρογράφος και πρώην διευθυντής της εφημερίδας «Καθημερινή».

 

 

 

 

 

2024 Πεθαίνει σε ηλικία 74 ετών ο σκηνοθέτης Μανούσος Μανουσάκης
 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ασε τις ελιές ήσυχες, σύντροφε…

 

Του ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ 

Η μάνα μου έχει από τον παππού μου περίπου 28 στρέμματα ελιές και τέσσερα αμυγδαλιές στο τιμημένο Μαυρομμάτι Θηβών. Ο συνονόματος παππούς μου άρχισε να ξεχερσώνει τον λόγγο από θεόρατα πουρνάρια, μόνος, με τσεκούρι, πριόνι, το άλογο και τριχιές για το πιο δύσκολο, να ξεριζώσει τις ρίζες. Ξεχέρσωνε και φύτευε γη που είχε παραχωρήσει στα γύρω υψώματα η Εταιρεία Κωπαΐδος στους αγρότες των γύροθεν κοινοτήτων. Ξεκίνησε στα 14 του, διέκοψε για να πάει πολεμώντας ως κοντά στην Αγκυρα, γύρισε φέρνοντας λάφυρα όπλα του εχθρού, τεκμήρια της ανδρείας του, συνέχισε το τιτάνιο έργο μετά το 1922 και το ολοκλήρωσε το 1937, τη χρονιά που γεννήθηκε η μάνα μου.

Τέτοια λιοστάσια, φτιαγμένα με τόσο αμέτρητο κόπο και υπομονή, τα ονομάζω Μικρούς Παρθενώνες του μόχθου του Ελληνα αγρότη, της ραχοκοκαλιάς του Εθνους, μαζί με τους βοσκούς και τους παπάδες και τους δασκάλους. Τους παπάδες μας που ζουν μαζί με το ποίμνιό τους και τους παλιούς καλούς δασκάλους που μας μάθανε Ελληνικά, Ιστορία, Γεωγραφία, φιλοπατρία, σεβασμό και φιλοτιμία.

Ολα μου τα καλοκαίρια, ως την α’ γυμνασίου, που έφυγε από τη ζωή, τα πέρασα μαζί του.

Είχα εργολαβία να καθαρίζω τα δέντρα με την κοσόρα από τις κωλορίζες, τη βαριά αυτή κοπίδα, που μπορείς να σχίζεις και ξύλα, με έμαθε να θερίζω με το χειροδρέπανο στάρι που έσπερνε ανάμεσα, για να μη βάζουν μέσα τα κοπάδια οι βοσκοί και τα γίδια φάνε τα μπολιάσματα. Μια εποχή χαμένη στην αχλή του χρόνου, στην παιδική ηλικία μιας άλλης εποχής με πράγματα που αγαπούσα και δεν υπάρχουν πια. Δεν υπάρχει η ημίκλειστη οικιακή αγροτική οικονομία, όπου με ένα ζευγάρι άλογα, στα τελευταία χρόνια μουλάρια, και έναν γάιδαρο, το αγροτικό νοικοκυριό του σκληροτράχηλου Αρβανίτη προγόνου μου παρήγε πολλά από όσα χρειαζόταν, και άλλα τα αντάλλασσε και κάποια τα πωλούσε σε εμπόρους για να έχει μετρητά για άλλες ανάγκες.

Με την αθωότητα ενός παιδιού που αγαπάει τα ζώα και τον φυσικό βίο, αγαπούσα κι αγαπώ εκείνη τη ζωή και ακόμη τρέφω άπειρο σεβασμό για τους ανθρώπους τόσων γενεών που έχτισαν παντού στον Ελληνισμό τέτοιους Μικρούς Παρθενώνες.

Αυτή η ζωή δεν υπάρχει πια και οι άνθρωποί της ζουν στη μνήμη των απογόνων τους αλλά και σε κάτι άλλο. Ζουν μέσα από τη γη που ημέρωσαν, στο λάδι που μπαίνει στο φαγητό και το τραπέζι μας, στον ίσκιο από τις εκατοχρονίτικες και πάνω ελιές, που κάποτε ήταν ένα λιγνό κλαράκι, που περίμενε να τελειώσουν δύο δυνατά χέρια και η τσάπα την ετοιμασία του υπεραιωνόβιου λίκνου του.

Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, μεγάλο μέρος της ζωής μας ήταν αυτό, αν θα έχουν λάδι φέτος, πότε θα τις κλαδέψουμε, θα ρίξουμε λίπασμα.

Οι γονείς μου 35 χρόνια έπαιρναν όλη την άδειά τους για τη συγκομιδή. Αυτές ήταν οι… διακοπές τους μια ζωή.

Φοιτητής κατέβαινα κι εγώ από τη Θεσσαλονίκη να βοηθήσω και το βράδυ μαζευόμασταν όλοι γύρω από τη φωτιά και όλα είχαν υπέροχη γεύση μετά από σκληρή δουλειά. Λάδι, ψωμί, κρασί, είσαι νοικοκύρης, έλεγε ο πατέρας μου. Τώρα πήραμε εμείς τη σκυτάλη και θα την παραδώσουμε και στα παιδιά και εγγόνια μας.

Οταν λοιπόν είδα τον Τσίπρα να καμώνεται πως μαζεύει ελιές, αυτός κι άλλοι δυο τρεις με δέκα ματσουλαραίους γύρω γύρω με τα κινητά και τις κάμερες, δεν θύμωσα, απλώς σκέφτηκα πως καλά να πάθουμε, αφού καταδεχόμαστε να μας δουλεύουν τουφεκαλεύρηδες και ταβλαδόροι.

Είναι χλεύη προς τον αληθινό μόχθο των κανονικών ανθρώπων, που δεν έχουν ζήσει μια ζωή κερασμένη, αφού λουφάρανε και στη στρατιωτική θητεία.

Και εξηγούμαι, το σχόλιο αφορά και κάτι ελαφροδεξιούς, λιοντάρια του πατριωτισμού, που έχουν ένσημα μόνο στην… Interamerican και υπηρέτησαν στην εξέχουσα του Da Capo.

Αγαπώ τους απλούς κανονικούς ανθρώπους, οι οποίοι απαιτούν να διοικούνται διά του παραδείγματος, το οποίο δεν είναι άλλος ένας τρόπος διοίκησης, είναι ο μόνος τρόπος διοίκησης.

Και είναι πάντα κωμικό να παριστάνεις κάτι που δεν είσαι. Φαίνεται.

Δεν είμαστε χαχόλοι να μας εντυπωσιάζει ένας τύπος που προσποιείται πως μαζεύει ελιές.

Ασ’ τες ήσυχες, ρε φίλε.

Πιάσε το…

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο ΣΥΡΙΖΑ ανοιχτή προεκλογική πληγή για τον Αλέξη

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ 

Στην αντεπίθεση κατά του Αλέξη Τσίπρα και του ΙΧ κόμματός του περνά ο ΣΥΡΙΖΑ, επιδιώκοντας νίκη στα σημεία στη σκληρή εκ του συστάδην μάχη με επίδικο την προσέλκυση όσων νιώθουν ακόμη στρατευμένοι στην Αριστερά.

Χθες το λεηλατημένο κόμμα πήρε τη ρεβάνς απέναντι στην απαξιωτική στάση του Αλέξη που το φωτογράφισε με τη φράση  «Σκουριασμένες κομματικές ταμπέλες» που διατηρούν «κάποιες θέσεις» στα έδρανα της Βουλής.

Αυτές οι «κάποιες θέσεις» κατήγαγαν προφανή νίκη. Η πρότασή τους για σύσταση εξεταστικής επιτροπής που θα διερευνήσει το καθεστώς λειτουργίας των κόκκινων δανείων, όπως και τις πρακτικές των servicers και των funds, εγκρίθηκε στη Βουλή, κατόπιν ονομαστικής ψηφοφορίας, με 137 ψήφους.

Η ΝΔ δήλωσε «παρών», για να μην εμποδίσει την έρευνα, όπως έλεγαν. Την συμφέρει σαφώς, γιατί λογικά θα ακολουθηθεί η χρονική ακολουθία, σχετικά με το ποιος ήρξατο πρώτος την παράδοση στα funds. Γι’ αυτό και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ Νότης Μηταράκης επεσήμανε πως εφόσον συσταθεί η εξεταστική, η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να είναι στα θέματα που θα πρέπει να προτάξουμε» (θυμίζουμε ότι ο Κυριάκος Πιερρακάκης τον έχει χαρακτηρίσει «πατερούλη των funds» καθώς επί πρωθυπουργίας του θεσπίστηκαν).  

Η εξεταστική θα αποβεί αιμάσσουσα πληγή από συντροφικό μαχαίρι στο πλευρό του Αλέξη Τσίπρα, καθώς ...

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Κάθοδος από τον εξώστη

Σκίτσο του Χρήστος Παπανίκος - σκίτσα για το Ελλάδα 24 (31/10/2025) 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ  

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Η ουσία, πίσω από τα βαθυστόχαστα περί ιδρυτικού και όχι προγραμματικού συνεδρίου, είναι απλή: ο Καπετάν Καραμήτρος έκανε το νεύμα, που περιμέναν τόσο καιρό οι ναυαγοί του ΣΥΡΙΖΑ
.  

Η διεξαγωγή συνεδρίου, με σκοπό «το σάλπισμα για την τελική αντεπίθεση», όπως είπε σε λυρικό, Εαμικό ύφος, θα είναι η τελετή υποδοχής των παλιών συριζαίων στις τάξεις της ΕΛΑΣ.  

Τέλος η απομόνωσή τους στον εξώστη, δηλαδή.

Οπως έκανε ο Ανδρέας κάποτε προς τη Μιμή, έτσι και αυτός τους κάνει νεύμα για να κατεβούν, όχι από το αεροπλάνο, αλλά από τον εξώστη του «Παλλάς». Λίγη υπομονή μόνο χρειάζεται να κάνουν, τους λέει.

Ο μισός Νοέμβρης πέρασε, μετά έχουμε τις γιορτές, φεύγει δηλαδή άλλος ένας μήνας χωρίς να το καταλάβεις, για πότε θα έχουμε φτάσει στον Φεβρουάριο και στο συνέδριο της επιστροφής ούτε που θα το πάρουμε χαμπάρι. 

Εδώ ταιριάζει λοιπόν, ως επιστέγασμα, η ιστορική ρήση του Αλέξη Καραμήτρου, από την εποχή που ήταν Τσίπρας: «Γουί χαβ ίτεν δε οξ εντ γουί αρ λεφτ γουίθ δε κιου».

Ολοι το περίμεναν να συμβεί, αργά ή γρήγορα, γιατί ήταν φανερό ότι με τα νέα ταλέντα η υπόθεση δεν μπορούσε να προχωρήσει.  

Δεν είναι ότι κανένα από τα καινούργια πρόσωπα δεν διακρίθηκε, δεν ξεχώρισε κάπως, ώστε να το προσέξουμε· είναι ότι ούτε ένα δεν πέρασε τη βάση! 

Δεν εκπλήσσει, βεβαίως, γιατί δεν θα περίμενα από έξυπνους ανθρώπους να πάρουν στα σοβαρά τον Αλέξη Τσίπρα, έστω και σε συσκευασία Καραμήτρου. Εδειξε τα όρια των δυνατοτήτων του.

Ο ίδιος είναι με δέκα χρόνια (και τα ανάλογα κιλά) παραπάνω. Την αδυναμία του να ανανεωθεί πολιτικά, δηλαδή να προχωρήσει παρακάτω, τη μαρτυρούν οι μετρήσεις. Εκεί βλέπουμε την ΕΛΑΣ να κυμαίνεται γύρω στο 15% και το κουφάρι του ΣΥΡΙΖΑ να μαζεύει μετά βίας ένα 2%. Αν αθροίσουμε αυτά τα δύο, βρισκόμαστε στο 17% του ΣΥΡΙΖΑ, προτού τον εγκαταλείψει στην τύχη του ο Αλέξης. Με άλλα λόγια, η «πανστρατιά» θα είναι το συνθηματικό του νέου ΣΥΡΙΖΑ.

Επανέρχομαι, όμως, στο θέμα της πενίας στελεχιακού δυναμικού, για να εξαιρέσω, αλλά και να εξάρω, την περίπτωση της Μαριζέτας Αντωνοπούλου. 

 

 

Η προερχόμενη από το ΠΑΣΟΚ κ. Αντωνοπούλου δεν πέρασε ούτε αυτή τη βάση, ωστόσο ξεχώρισε με το μπρίο της, τις φρέσκιες ιδέες της και την αμεσότητα της γλώσσας της.

Τη μάθαμε, θυμίζω, όταν εξήγγειλε ότι θα φορολογήσουν (προφανώς, η ίδια και οι φίλοι της) τα
«υπερπολυτελή διαμερίσματα», καθώς και «τα σκάφη που τρέχουν γρήγορα». Μόνη της, δηλαδή, τίναξε στον αέρα την προσπάθεια του Καραμήτρου στη Θεσσαλονίκη να παρουσιάσει μια εικόνα σοβαρότητας στην οικονομική πολιτική.

Επειτα τη συναντάμε με αφορμή τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, στα χέρια κάποιων τσαρλατάνων του wellness. Ηταν η μόνη τότε που έθεσε με τόλμη το θέμα των κινδύνων που διατρέχουν όσοι χτυπάνε μποτοξάκια, κατά την τρέχουσα ορολογία – και είναι, ξέρετε, πάρα πολλοί αυτοί που το κάνουν στη νεοφιλελεύθερη δυστοπία όπου ζούμε. 

Προχθές μόλις, η Μαριζέτα Αντωνοπούλου ξαναχτύπησε, με τον εξωφρενικό ισχυρισμό ότι ο Τσίπρας...