By
Flopping Aces
Τι
απόλυτη, ολοκληρωτική, γαμημένη καταστροφή.
Μας
κλώτσησαν. Μας ξεκοίλιασαν πολιτικά.
Μας σύρανε στο εκλογικό ξυλοκόπο, και το Ρεπουμπλικανικό κατεστημένο στεκόταν
εκεί με τον συλλογικό αντίχειρα ψηλά αναρωτώμενο γιατί λειτουργούσε η γαμημένη
μηχανή.
Και
τώρα, ακριβώς στην ώρα
τους, οι δικαιολογίες ξεχύνονται.
Ο πόλεμος. Οι τιμές της βενζίνης. Κακοί υποψήφιοι. Ιστορικές τάσεις.
Η απογοήτευση των ψηφοφόρων. Κακά μηνύματα.
Jesus fucking Christ, SHUT UP.
Είχαμε την πλειοψηφία. Είχαμε την προεδρία. Είχαμε την
ευκαιρία να πετύχουμε. Και αυτοί οι
ανίκανοι, άβουλοι, ιδιοτελείς Ρεπουμπλικάνοι μπάσταρδοι κατάφεραν να
μετατρέψουν την πολιτική εξουσία σε ένα γαμημένο τρόπαιο συμμετοχής.
Ας
ξεκινήσουμε με τον John Thune.
Εσύ θεαματικά άχρηστε son of a bitch.
Είχες
την πλειοψηφία στη Γερουσία.
Είχες ένα νομοσχέδιο για την ακεραιότητα των εκλογών που οι συντηρητικοί ήθελαν
απεγνωσμένα να περάσει. Είχες εκατομμύρια ψηφοφόρους να παρακαλούν τους
Ρεπουμπλικάνους να αποδείξουν ότι η νίκη στις εκλογές σήμαινε κάτι.
Και τι παρέδωσες;
Ένα fucking master class για την νομοθετική ανικανότητα.
Ο
νόμος SAVE έγινε ένα ακόμη μνημείο για την παράλυση των Ρεπουμπλικανών, ενώ οι
άνθρωποι που σε εξέλεξαν παρακολουθούσαν την αγαπημένη συλλογή υπερπληρωμένων
μαλάκων της Ουάσινγκτον
να εξηγεί γιατί η επίτευξη οποιουδήποτε στόχου ήταν απλώς πολύ περίπλοκη.
Είχες εξουσία,
John.
ΕΙΧΕΣ.
Και τώρα οι Δημοκρατικοί απολαμβάνουν την εξουσία του Κογκρέσου που
η ηγεσία σου βοήθησε να σπαταληθεί.
Τι υπέροχο γαμημένο επίτευγμα. Δεν θα μπορούσες να είχες υπηρετήσει τα Δημοκρατικά
συμφέροντα πιο αποτελεσματικά αν είχες εμφανιστεί στη δουλειά φορώντας μια
ετικέτα με το όνομα της Δημοκρατικής Επιτροπής.
Και
μην νομίζεις ότι το υπόλοιπο Ρεπουμπλικανικό κατεστημένο έχει το δικαίωμα να το
κάνει. Κάθε άχρηστος μπάσταρδος
που πέρασε αυτά τα δύο τελευταία χρόνια κρυμμένος πίσω από κοινοβουλευτικές
δικαιολογίες, προστατεύοντας τις πολύτιμες εργασίες του σε επιτροπές και
αντιμετωπίζοντας τη Γερουσία σαν κοινότητα συνταξιούχων αξίζει την ίδια
πολιτική ειδοποίηση έξωσης.
Φύγε.
Έπειτα,
υπάρχει το Ιράν.
Και
εδώ είναι που δεν έχω απολύτως καμία υπομονή για τους στρατιωτικούς στρατηγούς
της Δευτέρας το πρωί που προσποιούνται ότι η πυρηνική απειλή ήταν κάποιο
φανταστικό πρόβλημα.
ΤΟ ΙΡΑΝ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΠΟΤΕ, ΠΟΤΕ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΜΙΑ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΒΟΜΒΑ.
Όχι αύριο. Όχι σε δέκα χρόνια από τώρα. Όχι στο πλαίσιο κάποιας
άχρηστης διπλωματικής συμφωνίας που συντηρείται με ευσεβείς πόθους και έναν
ακόμη γύρο διεθνών ανοησιών.
Ποτέ.
Μιλάμε για ένα καθεστώς με μακρά ιστορία χορηγίας τρομοκρατίας, απειλών για το Ισραήλ,
κακοποίησης του ίδιου του πληθυσμού του και επιδίωξης πυρηνικών δυνατοτήτων που
θα μπορούσαν να αλλάξουν ριζικά την ασφάλεια της Μέσης Ανατολής.
Ένα πυρηνικά οπλισμένο ιρανικό καθεστώς είναι ένας εφιάλτης που η
Αμερική έχει κάθε λόγο να αποτρέψει.
Και αν η στρατιωτική δράση ήταν απαραίτητη για την εξάλειψη αυτής
της απειλής, τότε η αποστολή χρειαζόταν έναν σαφή στόχο και την
αποφασιστικότητα για την επίτευξή του.
Καταστρέψτε την ικανότητα πυρηνικών όπλων. Αποτρέψτε την ανασυγκρότησή
της. Βεβαιωθείτε ότι το καθεστώς δεν μπορεί απλώς να περιμένει μια άλλη
αμερικανική κυβέρνηση και να συνεχίσει τις ίδιες επικίνδυνες φιλοδοξίες.
Τελειώστε τη γαμημένη δουλειά.
Γιατί αν οι Αμερικανοί υπέμειναν πόλεμο,
οικονομική αναστάτωση και άνοδο των τιμών της βενζίνης μόνο και μόνο για να
ανακαλύψουν ότι το Ιράν θα μπορούσε τελικά να ανοικοδομήσει το πρόγραμμα
πυρηνικών όπλων του, τότε ποιο ήταν το αιώνιο νόημα;
Μπορώ
να δεχτώ πολιτικό κόστος για μια αποστολή που κάνει την Αμερική και τους
συμμάχους της ασφαλέστερους.
Δεν
μπορώ να δεχτώ στρατηγική σύγχυση, ατελείωτη αβεβαιότητα και πολιτικούς που
φαίνονται ανίκανοι να εξηγήσουν τι σημαίνει στην πραγματικότητα η νίκη.
Και
να το μέρος που η ηγεσία των Ρεπουμπλικανών έπρεπε να είχε καταλάβει πριν αυτές
οι εκλογές γίνουν πολιτικό σφαγείο.
Οι
Αμερικανοί πλήρωναν το τίμημα στην αντλία, ενώ οι Δημοκρατικοί τους χτυπούσαν
για την προσιτή τιμή.
Τα
είδη παντοπωλείου. Βενζίνη. Στέγαση. Ασφάλιση. Το κόστος της διατήρησης μιας
γαμημένης στέγης πάνω από το κεφάλι της οικογένειάς σας.
Οι
Δημοκρατικοί σφυροκοπούσαν αυτά τα ζητήματα αδιάκοπα.
Και οι Ρεπουμπλικάνοι;
Προφανώς ήταν πολύ απασχολημένοι μετρώντας τις κουρτίνες στα γραφεία
τους και προγραμματίζοντας μια ακόμη καταραμένη τηλεοπτική εμφάνιση.
Πόσο ηλίθιος πρέπει να είσαι για να βλέπεις τους
ψηφοφόρους να παλεύουν με τα έξοδα του νοικοκυριού και να μην καταλαβαίνεις τι
σου λένε;
Μετά
ήρθαν οι υποψήφιοι.
Ο
James Talarico κερδίζει
το Τέξας. Ο Abdul El-Sayed κερδίζει το Michigan. Η Susan Collins
χάνει το Maine.
Ένας
εκλογικός γαμημένος σεισμός.
Και
το Ρεπουμπλικανικό κατεστημένο κατάφερε με κάποιο τρόπο να φαίνεται έκπληκτο.
Έκπληκτος;
ΜΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΠΛΑΚΑ;
Μπορούσες πρακτικά να ακούσεις το πολιτικό θεμέλιο να σπάει για
μήνες.
Προειδοποιητικά σημάδια έλαμπαν παντού, και αυτοί οι αλαζονικοί, εφησυχασμένοι
ηλίθιοι συμπεριφέρονταν σαν η νίκη να ήταν κάτι που δικαιούνταν να λαμβάνουν
ταχυδρομικώς.
Κάποια στιγμή, η ανικανότητα γίνεται τόσο εκπληκτική που αρχίζεις να
αναρωτιέσαι αν κάποιος στην ηγεσία των Ρεπουμπλικανών έχει καταφέρει ποτέ με
επιτυχία κάτι πιο περίπλοκο από το να παραγγείλει μεσημεριανό γεύμα.
Και
τώρα έρχεται το μέρος που πραγματικά μου βράζει το αίμα.
Το τσίρκο των συντηρητικών influencers.
Bannon. Tucker.
Candace. Megyn. Flynn. Alex Jones.
Jack Posobiec.
Και κάθε άλλος αυτοανακηρυγμένος πολιτικός μεσσίας του οποίου το μικρόφωνο
έγινε με κάποιο τρόπο πιο σημαντικό από τη νίκη στις εκλογές.
Να
λοιπόν οι έκτακτες ανακοινώσεις.
Οι αλληλοκατηγορίες. Οι εσωτερικές συγκρούσεις. Οι υστερικές καταγγελίες. Οι
ατελείωτες, γαμημένες καταστάσεις όπου όλοι πυροβολούν όλους.
Άλλη
μια καταστροφή, άλλη μια ευκαιρία να μετατραπεί η απογοήτευση των συντηρητικών
σε πηγή εσόδων.
Πόσες γαμημένες συνδρομές χρειάζονται για να
ξαναχτιστεί ένα πολιτικό κίνημα;
Πόσα podcast χρειάζονται για να περάσει ένα
νομοσχέδιο;
Πόσες καταραμένες ζωντανές μεταδόσεις
(livestreams) χρειάζονται για να κερδηθεί μια εκλογική αναμέτρηση για τη
Γερουσία;
Προφανώς κανείς δεν ξέρει, γιατί περάσαμε χρόνια βλέποντας ανθρώπους
να πλουτίζουν εξηγώντας γιατί οι συντηρητικοί πρέπει να είναι έξαλλοι, ενώ ο
πραγματικός μηχανισμός της Ρεπουμπλικανικής πολιτικής συνεχίζει να καταρρέει.
Φτάνει πια με αυτές τις μαλακίες.
Και
χαρίστε μου τους «συντηρητικούς διασημότητες» που ξοδεύουν περισσότερο χρόνο
επιτιθέμενοι σε άλλους συντηρητικούς, παρά προσπαθώντας να βρουν πώς θα
νικήσουν τους Δημοκρατικούς.
Οι
προσωπικές σας κόντρες δεν αποτελούν πολιτική στρατηγική.
Τα
γαμημένα νούμερα ακροαματικότητας των podcast σας δεν είναι εκλογικά
αποτελέσματα.
Και
το ότι μπορείτε να ουρλιάζετε σε ένα μικρόφωνο για τρεις ώρες, δεν σας καθιστά
ικανούς να ηγηθείτε σε οτιδήποτε.
Στο μεταξύ, οι Δημοκρατικοί μόλις απέδειξαν ότι το να κερδίζεις
εκλογές παραμένει πολύ πιο χρήσιμο από το να κερδίζεις διαφωνίες στο διαδίκτυο.
Φαντάσου, τι γαμημένη αποκάλυψη!
Και μιας και μιλάμε για τους Δημοκρατικούς,
μπορούμε να εκτιμήσουμε την απόλυτη κωμική παραλογικότητα αυτού που μόλις
συνέβη;
Ο Trump —ο άνθρωπος που επί χρόνια αποκαλούσαν δικτάτορα,
φασίστα, αυταρχικό, μονάρχη και υπαρξιακή απειλή για τη δημοκρατία— μόλις
είδε το κόμμα του να χάνει τον έλεγχο του Κογκρέσου μέσω εκλογών.
Μέσω εκλογών, γαμώτο!
Ο πιο τρομακτικός δικτάτορας στην αμερικανική ιστορία, προφανώς
ξέχασε το πιο σημαντικό κεφάλαιο στο εγχειρίδιο του δικτάτορα: ΑΚΥΡΩΣΤΕ ΤΙΣ
ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ.
Τι
γαμημένη ντροπή για τους επαγγελματίες εμπόρους υστερίας.
Φαίνεται πως η αμερικανική δημοκρατία ήταν τελικά
αρκετά υγιής ώστε να χαρίσει στους Δημοκρατικούς μια τεράστια νίκη.
Ας ειδοποιήσει κάποιος την Επιτροπή Νobel. Η δημοκρατία επιβίωσε, ως
εκ θαύματος, από άλλη μια Τρίτη.
Αλλά εδώ το γέλιο σταματά.
Γιατί αυτή η ήττα είναι εξαιρετικά σοβαρή.
Οι
Ρεπουμπλικανοί έχασαν την εξουσία.
Οι Δημοκρατικοί την κέρδισαν. Και όσοι πέρασαν χρόνια προειδοποιώντας μας
για τις συνέπειες μιας ήττας σε αυτές τις ενδιάμεσες εκλογές, πρέπει τώρα να
εξηγήσουν γιατί ήταν τόσο θεαματικά απροετοίμαστοι να την αποτρέψουν.
Και
δεν θέλω να ακούσω ούτε μια γαμημένη λέξη παραπάνω για το πώς όλοι πρέπει να
συσπειρωθούν γύρω από την ίδια αποτυχημένη ηγεσία.
Άλλες δικαιολογίες;
Άλλες αθετημένες υποσχέσεις;
Άλλες εκλογές ηγεσίας, όπου η ίδια παρέα από άχρηστα καθάρματα
αλλάζει απλώς τις ταμπέλες στα γραφεία και συγχαίρει τον εαυτό της για ένα «νέο
ξεκίνημα»;
Άντε γαμηθείτε.
Θέλω ένα πολιτικό ξεκαθάρισμα τόσο ριζικό, που κάθε κατεστημένος
Ρεπουμπλικάνος —που έχει βολευτεί στη θέση του— να αρχίσει να αναρωτιέται αν οι
ψηφοφόροι της περιφέρειάς του ψάχνουν ήδη κάποιον αντίπαλο για να τον εκτοπίσει
στις προκριματικές.
Ο καθένας τους, χωρίς εξαίρεση.
Θέλω να εξεταστούν τα πεπραγμένα. Να συγκριθούν οι υποσχέσεις με τα
αποτελέσματα. Να αμφισβητηθούν οι ηγετικές θέσεις. Να αντικατασταθούν όσοι
απέτυχαν. Να ξαναχτιστούν οι κομματικές οργανώσεις από το μηδέν.
Και θέλω οι Ρεπουμπλικάνοι ψηφοφόροι να σταματήσουν να
αντιμετωπίζουν την κατοχή ενός αξιώματος σαν να είναι κάποιο ιερό, γαμημένο
κληρονομικό δικαίωμα.
Θέλετε αφοσίωση;
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΤΗΝ.
Θέλετε δωρεές;
ΔΕΙΞΤΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ.
Θέλετε άλλη μια θητεία;
ΕΞΗΓΗΣΤΕ ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΠΕΤΥΧΑΤΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ.
Γιατί η εποχή που μοιράζαμε «βραβεία συμμετοχής» σε επαγγελματίες
Ρεπουμπλικάνους πολιτικούς πρέπει να τελειώσει.
Και
μην μου πετάτε εκείνες τις χιλιοειπωμένες μαλακίες για το πόσο δύσκολο είναι το περιβάλλον
στην Ουάσιγκτον.
Ξέρουμε
ότι η Ουάσιγκτον είναι δύσκολη.
Γι’
αυτό ακριβώς εκλέγουμε ανθρώπους που υπόσχονται ότι θα παλέψουν, διάολε.
Αν
θέλατε μια άνετη καριέρα, να εισπράττετε τον κρατικό μισθό και να μην
πετυχαίνετε απολύτως τίποτα, θα έπρεπε να είχατε πιάσει δουλειά ως γλάστρα σε
κάποιο γραφείο του Κογκρέσου.
Τουλάχιστον
η γλάστρα παράγει οξυγόνο.
Τώρα, ξέρω τι σκέφτονται ορισμένοι.
Τέλος.
Το κίνημα MAGA τελείωσε.
Ο Τrump είναι πολιτικά ανάπηρος.
Η χώρα χάθηκε.
ΠΑΠΑΡΙΕΣ.
Απόλυτες, ηττοπαθείς, μίζερες παπαριές.
Ναι,
φάγαμε γερό ξύλο.
Ναι,
οι Δημοκρατικοί πανηγυρίζουν.
Ναι,
τα επόμενα δύο χρόνια θα είναι πιο δύσκολα απ’ ό,τι θα έπρεπε, επειδή η ηγεσία των Ρεπουμπλικάνων
είναι τόσο ανίκανη που δεν θα μπορούσε να αδειάσει ούτε ένα μπότι με ούρα,
ακόμα κι αν οι οδηγίες ήταν γραμμένες πάνω στη φτέρνα του.
Αλλά από πότε μία εκλογική αναμέτρηση καθορίζει
τη μόνιμη μοίρα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής;
Οι Δημοκρατικοί του Οbama έχασαν 63 έδρες στη Βουλή και έξι στη
Γερουσία το 2010.
Εξαφανίστηκε το Δημοκρατικό Κόμμα;
Μάζεψαν τα πράγματά τους οι προοδευτικοί και παραδόθηκαν;
Φυσικά
και όχι, γαμώτο. Τα
πολιτικά κινήματα επιβιώνουν από ήττες όταν διαθέτουν το θάρρος να
αντιμετωπίσουν τις αποτυχίες τους και την πειθαρχία να ανασυγκροτηθούν.
Και
αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να κάνουν οι συντηρητικοί.
Διότι,
ιδού τι αρνούμαι να πιστέψω.
Αρνούμαι να πιστέψω ότι εκατομμύρια Αμερικανοί —που αγαπούν αυτή τη
χώρα, πιστεύουν στην ασφάλεια των συνόρων, επιθυμούν ασφαλείς κοινότητες,
απαιτούν υπεύθυνη διακυβέρνηση και προσδοκούν από τους εκλεγμένους
αξιωματούχους τους να θέτουν τα αμερικανικά συμφέροντα σε προτεραιότητα— έπαψαν
ξαφνικά να υπάρχουν, επειδή μια ομάδα Ρεπουμπλικανών πολιτικών τα έκανε θάλασσα
σε μια εκλογική αναμέτρηση.
Αρνούμαι να πιστέψω ότι οι άνθρωποι που στάθηκαν στο πλευρό του
Τrump —μέσα από έρευνες, απαγγελίες κατηγοριών, διαδικασίες καθαίρεσης, υστερία
των μέσων ενημέρωσης και χρόνια πολιτικού πολέμου— πρόκειται ξαφνικά να
παραδοθούν επειδή οι Δημοκρατικοί κέρδισαν το Κογκρέσο.
Και αρνούμαι κατηγορηματικά να πιστέψω ότι το μέλλον του
αμερικανικού συντηρητισμού ανήκει στο ίδιο αποτυχημένο πολιτικό κατεστημένο που
συνέβαλε στη δημιουργία αυτού του χάους.
Ίσως αυτές οι εκλογές να ήταν το καμπανάκι αφύπνισης.
Ίσως
ο Θεός κοίταξε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, είδε την αλαζονεία, τον εφησυχασμό, τις πισώπλατες
μαχαιριές, τη δειλία και τις ατελείωτες δικαιολογίες, και αποφάσισε ότι
αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονταν ένα μάθημα ταπεινότητας – δοσμένο, μάλιστα, με
μια βαριοπούλα.
Ίσως το μήνυμα να ήταν απλό.
ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΑΡΚΕΤΑ ΚΑΛΟΙ.
Η ηγεσία σας δεν είναι αρκετά καλή.
Οι υποψήφιοί σας δεν είναι αρκετά καλοί.
Η οργάνωσή σας δεν είναι αρκετά καλή.
Τα αποτελέσματά σας, διάολε, δεν είναι καθόλου καλά.
ΔΙΟΡΘΩΣΤΕ ΤΟ.
Και ίσως αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να συμβεί.
Γκρεμίστε τον εφησυχασμό.
Διαλύστε την κουλτούρα των δικαιολογιών.
Αντικαταστήστε την αποτυχημένη ηγεσία. Στρατολογήστε
υποψηφίους που ξέρουν πραγματικά πώς να κερδίζουν. Χτίστε οργανώσεις ικανές να
μετατρέψουν τις συντηρητικές αρχές σε εκλογικές νίκες.
Σταματήστε
να περιμένετε από τον Τrump να κουβαλήσει κάθε άχρηστο Ρεπουμπλικανό πολιτικό
μέχρι τη γραμμή του τερματισμού,
σαν να είναι κάποιο εξαντλημένο υποζύγιο.
Ο
Τrump έχει ήδη σηκώσει πολύ περισσότερο βάρος από όσο του αναλογεί, για
ανθρώπους που μοιάζουν ανίκανοι να κουβαλήσουν ακόμα και το δικό τους
χαρτοφύλακα.
Και ξέρετε κάτι;
Ο ΤRUMP ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΡΟΕΔΡΟΣ.
Αυτή η μικρή λεπτομέρεια φαίνεται να έχει διαφύγει της προσοχής των
Δημοκρατικών —που πνίγονται στη σαμπάνια— και χορεύουν πάνω στον υποτιθέμενο
τάφο του κινήματος MAGA.
Εξακολουθεί να βρίσκεται στον Λευκό Οίκο. Διατηρεί τη συνταγματική
του εξουσία. Έχει ακόμα τη δυνατότητα να διαμορφώνει την εξωτερική πολιτική, να
υπερασπίζεται τα αμερικανικά συμφέροντα και να προωθεί τις προτεραιότητες που
τον επανέφεραν στο αξίωμα.
Και αν οι φιλοδοξίες του Ιράν για πυρηνικά όπλα
εξαλειφθούν οριστικά, αυτό το επίτευγμα θα έχει σημασία πολύ καιρό αφότου όλοι
οι αυτάρεσκοι πολιτικοί αναλυτές θα έχουν ξεχάσει τα γραφήματα της βραδιάς των
εκλογών.
Όμως,
ο ΤRUMP χρειάζεται επίσης ένα Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ικανό να επιβιώσει πολιτικά
και χωρίς αυτόν.
Γιατί
το 2028 πλησιάζει.
Και
όταν έρθει, το κίνημα θα χρειαστεί κάτι παραπάνω από νοσταλγία, συνθήματα,
στηρίξεις από διασημότητες και άλλη μια συλλογή υποψηφίων που νομίζουν ότι το
να γράψουν «MAGA» στο βιογραφικό τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τους
καθιστά ικανούς για δημόσιο αξίωμα.
Χρειαζόμαστε
ικανότητα.
Χρειαζόμαστε
πειθαρχία.
Χρειαζόμαστε
θάρρος. Χρειαζόμαστε
ανθρώπους που κατανοούν ότι το να κερδίζεις μια εκλογική αναμέτρηση είναι
ευθύνη, όχι ένα γαμημένο βραβείο συνολικής προσφοράς.
Και
χρειαζόμαστε Ρεπουμπλικανούς ψηφοφόρους που είναι διατεθειμένοι να ζητήσουν
ευθύνες από τη δική τους πλευρά, με την ίδια σφοδρότητα που στρέφουν κατά των
Δημοκρατικών.
Αυτό
σημαίνει προκριματικές εκλογές.
Αυτό
σημαίνει αμφισβήτηση των κατεστημένων αξιωματούχων.
Αυτό
σημαίνει ενεργή συμμετοχή σε τοπικό επίπεδο.
Αυτό
σημαίνει απαίτηση για πραγματικά επιτεύγματα, αντί να δεχόμαστε άλλον έναν γύρο
από παπάτζες σε email για συγκέντρωση χρημάτων, που υπόσχονται ότι η νίκη
απέχει μόλις μία ακόμα δωρεά.
Έχω
σιχαθεί τις δικαιολογίες.
Έχω
σιχαθεί τη δειλία.
Έχω
σιχαθεί να βλέπω Ρεπουμπλικανούς πολιτικούς να κάνουν προεκλογική εκστρατεία
σαν πολεμιστές, αλλά να κυβερνούν σαν φοβισμένα γραφειοκρατικά ανθρωπάκια, που
τρέμουν μήπως δυσαρεστήσουν την παρέα των κοκτέιλ στην Ουάσιγκτον.
Και
έχω σιχαθεί, γαμώτο, να μου λένε ότι αν ασκήσεις κριτική στην ηγεσία των
Ρεπουμπλικανών, θεωρείσαι δήθεν άπιστος στο συντηρητικό κίνημα.
Όχι.
Όσοι
σπατάλησαν τις ευκαιρίες τους οφείλουν μια εξήγηση στους ψηφοφόρους.
Όσοι
έδωσαν υποσχέσεις αλλά απέτυχαν να τις τηρήσουν, οφείλουν να λογοδοτήσουν στους
ψηφοφόρους.
Και όσοι πιστεύουν ότι οι Ρεπουμπλικανοί ψηφοφόροι πρέπει απλώς να
βουλώσουν το στόμα τους, να ανοίξουν το πορτοφόλι τους και να συνεχίσουν να
εκλέγουν την ίδια αποτυχημένη ηγεσία… ας πάνε να γαμηθούν.
Έχουμε
δύο χρόνια μπροστά μας.
Δύο
χρόνια για να κάνουμε
ξεκαθάρισμα.
Δύο
χρόνια για να
ξαναχτίσουμε.
Δύο
χρόνια για να βρούμε
υποψηφίους που μπορούν πραγματικά να κερδίσουν.
Δύο
χρόνια για να
αποδείξουμε ότι ο συντηρητισμός είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από έναν μεμονωμένο
πολιτικό, από μία εκλογική αναμέτρηση ή από μια παρέα εγωπαθών μαλάκων που
κατέχουν ηγετικές θέσεις στην Ουάσιγκτον.
Και
ναι, είμαι έξαλλος.
Είμαι,
γαμώτο, πραγματικά έξαλλος.
Με
αηδιάζει η ανικανότητα.
Ντρέπομαι για τις χαμένες ευκαιρίες. Εξοργίζομαι που τόσοι πολλοί άνθρωποι, οι
οποίοι ζήτησαν την εμπιστοσύνη μας, αντιμετώπισαν αυτή την ευθύνη σαν μια
καταραμένη ενόχληση.
Αλλά
είμαι ακόμα εδώ.
Όπως
και εκατομμύρια Αμερικανοί που πιστεύουν ότι αξίζει να παλέψεις για αυτή τη
χώρα.
Ακόμα αναπνέουμε.
Ακόμα ψηφίζουμε.
Ακόμα οργανωνόμαστε.
Και είμαστε ακόμα απολύτως ικανοί να πούμε σε κάθε άχρηστο πολιτικό στην Ουάσιγκτον ακριβώς πού
να βάλει τις δικαιολογίες του.
Η Αμερική έχει επιβιώσει από πολέμους, οικονομικές κρίσεις,
δολοφονίες, εθνικές καταστροφές και πολιτικές αναταραχές, πολύ χειρότερες από
μία καταστροφική εκλογική αναμέτρηση.
Θα επιβιώσουμε και από αυτό.
Όμως, το να επιβιώσεις δεν αρκεί.
Πρέπει να πάρουμε μάθημα από αυτό.
Πρέπει να ξαναχτίσουμε.
Και πρέπει να διασφαλίσουμε, με κάθε τρόπο, ότι την επόμενη φορά που
οι Ρεπουμπλικανοί θα αναλάβουν την εξουσία, όσοι την κρατούν στα χέρια τους θα
ξέρουν, διάολε, τι ακριβώς κάνουν.
Οπότε, συγχαρητήρια, Δημοκρατικοί.
Απολαύστε τη νίκη σας. Ανοίξτε σαμπάνιες. Χορέψτε
πάνω σε πολιτικούς τάφους. Γράψτε τους επικήδειους για τον ΤRUMP και το MAGA.
Το αξίζετε αυτό το πανηγύρι.
Μην μπερδεύετε όμως μια συντριπτική εκλογική ήττα
με τον οριστικό θάνατο ενός πολιτικού κινήματος.
Και προς το Ρεπουμπλικανικό κατεστημένο, ιδού το
μήνυμα:
Αυτή η καταραμμένη κονόμα πρέπει να σταματήσει.
Τέρμα η τυφλή αφοσίωση.
Τέρμα οι «λευκές επιταγές».
Τέρμα η προστασία μιας αποτυχημένης ηγεσίας, μόνο και μόνο επειδή
κάποιος κάθεται σε μια καρέκλα στη Γερουσία από τότε που ανακαλύφθηκε ο ηλεκτρισμός.
Τέρμα η αντιμετώπιση των ψηφοφόρων σαν να είναι αφελείς ηλίθιοι, που
μπορούν να κατευναστούν με μια καρφίτσα με τη σημαία, ένα προεκλογικό σύνθημα και
άλλη μια γαμημένη υπόσχεση.
Θέλατε
εξουσία.
Την
πήρατε.
Τη
σπαταλήσατε.
Τώρα
δώστε λόγο γι’ αυτό.
Και
σε κάθε συντηρητικό που αναρωτιέται αν πρέπει να τα παρατήσει, έχω μια τελευταία
σκέψη.
ΣΤO ΔΙΑΟΛΟ ΤΑ «ΠΑΡΑΤΑΩ».
Στo διάολο η συνθηκολόγηση.
Στo διάολο η πολιτική απελπισία.
Στo διάολο η ιδέα ότι μια εκλογική
αναμέτρηση μπορεί να κρίνει αν πιστεύουμε ακόμα στη χώρα μας.
Ο αγώνας για το μέλλον της Αμερικής δεν ξεκίνησε με τον Donald Trump, και σίγουρα δεν τελειώνει με μια
ήττα των Ρεπουμπλικανών το 2026.
Χάσαμε μια μεγάλη μάχη. Δεν χάσαμε τη χώρα. Και δεν χάσαμε το
δικαίωμα να παλέψουμε με νύχια και με δόντια για το μέλλον της.
Οπότε, θάψτε τις δικαιολογίες.
Διώξτε τους αποτυχημένους.
Αμφισβητήστε όσους κατέχουν αξιώματα.
Χτίστε κάτι πιο ισχυρό.
Και όταν έρθει το 2028...
