Toυ ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΚΤΣΑΛΗ
Καταλαβαίνεις ότι "σφύξαν τα γάλατα" για την κυβέρνηση σ' επικοινωνιακό- δημοσκοπικό επίπεδο (δηλ το μόνο που την αφορά πραγματικά) όταν ακούς ποικιλώνυμα (μεν, ομογάλακτα- κρατικοδίαιτα, δε) αργυρώνητα φερέφωνά της με ομοθυμία, υπό ομοβροντία κ σε αγαστή, καλοκουρδισμένη ομοφωνία (που παιδαριωδώς προδίδει τον άνωθεν συντονισμό, καταρρίπτοντας τον ισχυρισμό περί ανεξαρτησίας τους) να την υπερασπιζονται με το (τραγικά αδύναμο) επιχειρημα "ε, δεν χάθηκε και ο κόσμος που ο Μακάριος (ο πτωχός τω πτυχίω) #Λαζαρίδης αμείβονταν για λίγους μήνες (/ χρόνια) ως πτυχιούχος ΑΕΙ (χωρίς να είναι, στερώντας τη θέση, αλλα κ τις υπηρεσίες που θα προσέφερε ένας καταλληλότερος αυτού) από τον κρατικό κορβανά".
Κι όμως, ανακύπτει ΜΕΊΖΟΝ ΖΉΤΗΜΑ ΗΘΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ: στη χώρα όπου μια καθαρίστρια διώχθηκε και φυλακίστηκε ως πλαστογράφος απολυτηριου δημοτικού (έχοντας τελειώσει την Ε' αντί της ΣΤ' δημοτικού), όπου η παρούσα κυβέρνηση εξελέγη προ 7ετίας με σύνθημά της το "επιτελικό κράτος των αρίστων" κ την "αξιοκρατία" κ στη χώρα η οποία αιμορραγεί πληθυσμιακά κ απισχνάζεται δημογραφικά κυρίως λογω της φυγής καλοσπουδαγμένων νέων ανθρώπων στην ξενιτιά, ελλείψει καλά αμειβόμενων θέσεων εργασίας, αποτελεί πρόκληση για την κοινωνία, απειλή για την συνοχή της, προσβολή για τους θεσμούς (όπως αυτού του υπουργού), αλλά κ αποψίλωση της νομιμότητας της ίδιας της κυβέρνησης η εμμονή του π/θ να διατηρεί στη θέση του έναν πλαστογράφο/ αντιποιητή αρχής (αυτής του πτυχιούχου ΑΕΙ ή έστω εφάμιλλου ανώτατου ιδρύματος), ωσάν να ήταν αναντικατάστατος.
Η- παρα τη γενική κατακραυγή- παραμονή του εν λόγω υφυπουργού στη θέση του προδίδει την αλαζονεία, την υπεροψία και την αδιαφορία της παρούσας κυβέρνησης για την έξωθεν καλή μαρτυρία της. Ελλείψει αξιόπιστης, ανταγωνιστικης αντιπολίτευσης ο π/θ κ το πολυάριθμο επιτελείο του (63 υπουργοί, 3.650 μετακλητοι- νέο ρεκόρ!-, αλλά κ 2μιση χιλ υπάλληλοι Βουλής, για να μην ξεχνιόμαστε...) κατά το κοινώς λεγόμενο "έχουνε καβαλήσει το καλάμι", από το οποίο- ελλείψει ορατης απειλής- δύσκολα πλέον ξεπεζεύουν.
Το ζητούμενο είναι ποιά είναι τα όρια ανοχής της υγιώς σκεπτομενης κοινωνίας, εκείνης της παραγωγής, της εργασίας κ της δημιουργίας, που εν πολλοίς χάρησε τη νίκη στο κυβερνών κόμμα το '19 κ ανανέωσε την εντολή του 4 χρόνια αργότερα, υπο το φόβο επανόδου της ιδεοληπτικης, εκτός τόπου κ χρόνου αριστεράς, αφού οι φαλκιδευμενες προεκλογικές δημοσκοπήσεις του '23 αποτυπωναν τη διαφορά μεταξυ 1ου κ 2ου κόμματος στο 5%, ενώ αυτή στην πραγματικότητα ήταν 20% ("μα, με τόση επιστημοσύνη/ κομπορημοσύνη ειναι δυνατόν να έπεσαν ΤΟΣΟ ΕΞΩ οι δημοσκόποι;", θ' αναρωτηθεί ίσως κάποιος αφελής ή μη- μόνιμα διαμένων στη χώρα μας, για να λάβει ως απάντηση τις άπειρες απευθείας αναθέσεις τόσο απο την κεντρική κυβέρνηση, όσο κ απο διάφορους δημόσιους- κυβερνητικά ελεγχόμενους- φορείς, που έλαβαν μεταξυ πολλών άλλων- πλήρωνε εσύ πολίτη/ είλωτα- ΚΑΙ οι δημοσκοπικες εταιρίες, για να του λυθεί η ανωτέρω απορία).
Το βέβαιο είναι ότι η κύρια εκλογική βάση του κυβερνώντος κόμματος, οι παραγωγοί του πλούτου της χωρας- ελεύθεροι επαγγελματίες, επιχειρηματίες και εργοδότες- επί του παρόντος αισθανονται συντε-θλιμμένοι μεταξύ μιας απαθούς, εγωπαθούς, ιδιοτελους, αναποτελεσματικης (για τους ίδιους, αλλά ουδόλως για τα μεγάλη συμφέροντα) κυβέρνησης κ μιας ιδεοληπτικής, μισαλόδοξης, εχθροπαθούς αντιπολίτευσης.
Εύλογο να θελήσουν ν' αντιδράσουν, ευκταίο να το πράξουν θεσμικά, όπως οι Ούγγροι, χωρίς όμως να μπορει ν' αποκλειστεί μια ανορθολογικη ψήφος αμιγούς διαμαρτυρίας, αλά 2015.
Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός/ λαού σοφού εστίν, αλλά...
