ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η χώρα των καμπούρηδων

Το ένα σκάνδαλο πίσω από το άλλο..Φίλιππος Καμπούρης, μπάσκετ, pizza fan, χωριάτικο, ΜΚΟ.. φοροδιαφυγή, στημένοι αγώνες, εξαπάτηση δημοσίου, εκμετάλλευση παιδιών με σοβαρά προβλήματα υγείας και ΠΟΛΛΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ευρώ.. #pizzafan #χωριατικο #μπασκετ #μκο #καμπουρης https://t.co/MRFJcp8faf

— Stefanos Max (@stefanosmax) November 2, 2026

 

Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Eίσαι ο Γιώργος Καπουτζίδης. Γράφεις σενάριο για σειρά. Απλωσες στον πάγκο εργασίας όλα τα υλικά για να φτιάξεις τον κεντρικό χαρακτήρα. Μόλις τελειώσεις το πρώτο χέρι βλέπεις μπροστά σου ένα δημοσιογράφο της trash τηλεόρασης. Οι καλεσμένοι του είναι σαν να το έσκασαν από κόμικ. Και ο ίδιος κολλάει στο χέρι του κέρματα των δύο ευρώ για να αποδείξει ότι το εμβόλιο δημιουργεί μαγνητικά πεδία στο σώμα.

Εντάξει, καλός είναι. Αλλωστε στήνεις κωμωδία.

Θέλεις όμως να τραβήξεις το αστείο στα άκρα. Παίρνεις μέτρα στον χαρακτήρα και του ράβεις κοστούμι πολιτικού αρχηγού. Ξεφεύγεις, αλλά λες ότι θα το πας μέχρι τέλους. Του δένεις στον λαιμό κόκκινη λαμέ γραβάτα. Και τον βάζεις στο κέντρο μιας πίστας, να σαλιώνει το δάχτυλο και να μετράει κατοστάρικα. Γιατί κάνει και δουλειές της νύχτας.

Τώρα πρέπει να του δώσεις όνομα. «Καμπούρης», σου ψιθυρίζει η έμπνευση.

Γελάς. Σου αρέσει, αλλά το βρίσκεις ακραίο. Κάνεις δυο βήματα πίσω και βλέπεις τον χαρακτήρα που έφτιαξες. Μπα, όχι. Είναι υπερβολικός. Μαζεύεις τα χαρτιά, φτιάχνεις μια μπάλα και ευστοχείς σε τρίποντο στο καλάθι των αχρήστων. Κωμωδία γράφεις, όχι επιθεώρηση.

Ομως η ζωή είναι πιο τολμηρή από τον Καπουτζίδη. Ο Φίλιππος Καμπούρης υπάρχει. Είναι εκεί έξω ή, πιο σωστά, εκεί μέσα. Αλλά και στις τεράστιες αφίσες που μας θυμίζουν ότι είναι πρόεδρος του ΛΑΟΣ, ενός κόμματος που συμμετείχε στη διακυβέρνηση του τόπου και ανέδειξε λαμπρούς αστέρες του πολιτικού γαλαξία.

Τον βλέπεις στα βίντεο που είναι σπαρμένα στο δίκτυο. Να συνομιλεί με τον «εθνικό σταρ» και να μας συστήνει τον «μίστερ εθνικά μπούτια».

Εχει αφήσει αποτύπωμα στο πολιτιστικό μας ιδίωμα, όπως λέει και ο δικηγόρος Δημητρακόπουλος για τα τραγούδια του Καρβέλα. Γιατί ο Φίλιππος Καμπούρης κατέχει έναν από τους βασικούς κανόνες της επιτυχίας. Δεν πειράζει αν σε παίρνουν στην πλάκα, αρκεί να σε παίρνουν χαμπάρι. Και αυτό το έχουν επιβεβαιώσει διά της ψήφου τους 39.000 συμπολίτες μας που του προσέφεραν δύο έδρες στην Περιφέρεια Αττικής.

Και να τώρα ο χαρακτήρας μας, που ξεκίνησε για κωμωδία, κινδυνεύει να βρεθεί στο «Prison Break». Αντιμετωπίζει βαρύτατες κατηγορίες.

Επρεπε να ελεγχθεί και για μερικές από τις φωνές που έβγαλε στις πίστες, αλλά, δυστυχώς, δεν υπάρχει ακόμη Εισαγγελία Αισθητικής.

Αρνείται τις κατηγορίες και καταγγέλλει σκευωρία.

Προσπαθώ να αποφασίσω αν ο Καμπούρης είναι εξαίρεση ή, απλώς, ένας κανόνας που κάπου στράβωσε. Τείνω προς τον κανόνα.

Το συναντάς συχνά, έστω και με μικρές παραλλαγές.

Είναι οι άνθρωποι που γνωρίζουν ότι  η δημοσιότητα γεννάει οικειότητα και ανοίγει δρόμους, τρύπες και παράθυρα. Και αν τα καταφέρεις, πληρώνει καλά. Από το τηλεοπτικό πλατό στο πολιτικό βήμα και από εκεί στη νύχτα. Σαν να είναι δωμάτια του ίδιου σπιτιού.

Τι είναι, άλλωστε, αυτή η χώρα;

Ο τόπος που…

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΓΥΦΤΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η «πολιτική ορθότητα» σκοτώνει

Ποιοί έκλεψαν χαλκοσωλήνα φυσικού αερίου, προκάλεσαν την έκρηξη στην Πλάκα και δολοφόνησαν τόσους ανθρώπους; 1. Αβορίγγινες; 2. Βουσμάνοι; 3. Σάμι; 4. Γύφτοι; 5. Οτεντότοι;

— Φαήλος Κρανιδιώτης (@failosK) October 30, 2026

"Και τι θα κανουμε; Θα τους κλεισουμε μέσα με ισόβια επειδή τους έπιασαν 50 φορές να κλέβουν;" είναι η ερώτηση και η μόνη λογική απάντηση είναι: Ναι. Αμα τους έχουν πιάσει 50 φορές να κλέβουν δεν υπάρχει κανένας λόγος να κυκλοφορούν ελέυθεροι.

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) October 30, 2026

 

Toυ ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Τι είναι αυτοί που μπούκαραν στο νεοκλασικό στην Πλάκα, έκοψαν τον χαλκοσωλήνα του φυσικού αερίου για να τον βουτήξουν, προκαλώντας διαρροή αερίου και τη φοβερή έκρηξη που σκότωσε έξι ανθρώπους, τουτέστιν φονιάδες με τουλάχιστον ενδεχόμενο δόλο;

Μάθαμε πόσες δεκάδες φορές έχουν απασχολήσει, κοινώς τους έχουν μπουζουριάσει, για κλοπές μετάλλων, ληστείες, ναρκωτικά, σωματικές βλάβες, αλλά τι ράτσα είναι;

Αβορίγινες, Μαορί, Οτεντότοι, Σάμι;

Μην είναι Βουσμάνοι, Βάσκοι, Γιακούτιοι;

«Κλέφτες χαλκού», διαβάζω.

Πείτε το, μη φοβάστε, Γύφτοι. Δεν δαγκώνει η αλήθεια, μη φοβάστε την πραγματικότητα.

Υπάρχουν Γύφτοι μορφωμένοι, λίγοι, αλλά υπάρχουν. Υπάρχουν με καλές και νόμιμες δουλειές, π.χ. στο λιανικό εμπόριο, που δεν λεηλατούν τη χώρα, δεν βγάζουν στο κλαρί της παρανομίας τα παιδιά τους, δεν τραμπουκίζουν δασκάλους για να πάρουν τη βεβαίωση για το επίδομα, δεν τραμπουκίζουν γιατρούς και νοσηλευτές.

Υπάρχουν Γύφτοι που ξέφυγαν από την υποκουλτούρα του περιθωρίου και της παραβατικότητας, όμως η συνολική πραγματικότητα, την οποία μας έτριψε στα μούτρα η έκρηξη στην Πλάκα, είναι αμείλικτη. Η φυλή τους υπερεκπροσωπείται στις κλοπές, ειδικά των μετάλλων είναι σχεδόν «μονοπώλιο».

Δεν το λέω εγώ, το λένε τα στοιχεία της Αστυνομίας για το έγκλημα και, αν έχετε αμφιβολία, πηγαίνετε στα ποινικά ακροατήρια, εκ του Συντάγματος είναι ελεύθερη η είσοδος, και θα δείτε τους Ρομά, όπως βάφτισε τους Γύφτους η «πολιτική ορθότητα», να κάνουν παρέλαση. Αν ξέρετε σωφρονιστικό υπάλληλο, ρωτήστε να σας πουν πόσοι από τους κρατούμενους είναι επίσης Ρομά/Γύφτοι. Υπερεκπροσωπούνται και κει.

Λοιπόν, καλά παίξαμε με τις λέξεις, το έχει χούι η αριστερίλα. Βαφτίζει τα προβλήματα αλλιώς, σαν να τα ξορκίζει, τα μπουκώνει αναλύσεις αγαπησιάρικες και επιδόματα, ενώ τα προβλήματα μόνο χειροτερεύουν. Στο υπουργείο Δικαιοσύνης είναι τρεις σοβαροί και εργατικοί άνθρωποι, ο Γιώργος Φλωρίδης, ο υφυπουργός του Γιάννης Μπούγας και ο γ. γραμματέας Πέλοψ Λάσκος με τους συνεργάτες τους.

 

Ο Ποινικός Κώδικας αυστηροποιήθηκε, είχε μαλλιάσει η γλώσσα μου, η ατιμωρησία των πλημμελημάτων τελείωσε, πλέον υπάρχει για ποινή άνω του έτους και εκτιτέα. Δεν μπορούν πλέον να έχουν εκατό δικογραφίες για κλοπές να τρέχουν, να παίρνουν αναστολές και, όταν χάσουν τις προϋποθέσεις της αναστολής λόγω ποινικού μητρώου, να κάνουν συγχωνεύσεις και να εξαγοράζουν τις ποινές με τη λεία νέων κλοπών ή εμπορίας ναρκωτικών κ.λπ.

Τιμωρούνται, επιτέλους. Ομως τα γεγονότα αποδεικνύουν πως πρέπει να κάνουμε και άλλα πράγματα.

Το είχα γράψει εδώ. Το ίδιο πρόβλημα είχαν και στη Γαλλία και είχαν μαζευτεί και από τη Ρουμανία ακόμη και λεηλατούσαν χαλκό. Τι έκαναν οι Γάλλοι; Κάνανε την πάπια, τους μπούκωσαν επιδόματα;

Οχι.

Αυτά που βουτάνε, προτομές, καντήλια και σταυρούς από νεκροταφεία, καπάκια υπονόμων και ομβρίων, για να σκοτωθούν κι άλλοι πέφτοντας στις τρύπες, ή καλώδια, ράγες, μετασχηματιστές της ΔΕΗ, τι τα κάνουν;

Τα πουλάνε σε μαντράδες.

Εφτιαξαν λοιπόν μητρώο όσων αγοράζουν σκραπ μέταλλα, απαγόρευσαν κάθε συναλλαγή τους με μετρητά, μόνο μέσω τράπεζας, υποχρεωτικά κάμερες στις επιχειρήσεις αυτές και μητρώο εισερχόμενων υλικών. Και φυσικά αυστηρός έλεγχος.

Εμείς εδώ ορθότατα αυστηροποιούμε τις ποινές, όμως πρέπει να χτυπήσουμε αυτούς που τα κονομάνε πιο χοντρά, τους μαντράδες που βάζουν τους λεηλάτες να αλωνίζουν τη χώρα ξηλώνοντας ό,τι βρουν μπροστά τους, αδιαφορώντας αν κάνουν ζημιά χιλιάδων ευρώ για να βγάλουν δυο κατοστάρικα, αν θα μείνουν ολόκληρα χωριά χωρίς ρεύμα, αν θα ξηλώσουν πομόνες, γονατίζοντας αγρότες ή αν θα πεθάνουν αθώοι άνθρωποι, κάτι το οποίο οι κακοποιοί αυτοί αποδέχονται και δεν τους νοιάζει.

Λοιπόν, ας το κάνουμε όπως η Γαλλία, να μην μπορούν να πουλήσουν τα κλοπιμαία, να ελέγχονται αυστηρά και οι μαντράδες – ηθικοί αυτουργοί και κλεπταποδόχοι και κυρίως να τους ταράξουμε στη νομιμότητα κόβοντας όλα τα ημίτρελα επιδόματα.

Δεν πας τα παιδιά σου σχολείο;

Φυλακή και τα παιδιά στην Πρόνοια, όχι επίδομα.

Τα χρησιμοποιείς για να κλέβουν και να μοιράζουν πρέζα;

Φυλακή και σ’ τα παίρνει η Πρόνοια.

Κυκλοφορείς ανασφάλιστος, χωρίς πινακίδες;

Φυλακή και κατάσχεση το αυτοκίνητο.

Σπάσιμο όλων των γκέτο, παντού. Να βλέπουν αστυφύλακα οι κακοποιοί και να παθαίνουν ακράτεια. Ετσι θα προστατευτούν και τα παιδιά τους, που δεν διάλεξαν πού θα γεννηθούν και από ποιους.

Η «πολιτική ορθότητα» τελικά σκοτώνει κιόλας, αδέρφια.

Υπάρχει βέβαια και η άλλη επιλογή, να τους αλλάξουμε πάλι όνομα, να τους μπουκώσουμε κι άλλα επιδόματα, να λογοκρίνουμε και να φυλακίζουμε όποιους λένε το αληθινό όνομά τους και τολμούν να φωνάζουν την αλήθεια, να λέμε πως φταίνε ο φασισμός, ο ιμπεριαλισμός, η πατριαρχία, το Ισραήλ κ.λπ. και, όταν ρίξουν και τους κίονες του Παρθενώνα για να πάρουν το μολύβι, ε, τότε…

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΓΥΦΤΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Στην εποχή του χαλκού

Οι κλεφτες χαλκου, καλωδιων, βαγονιων.. ενημερωθηκαν? Τι λενε, συμφωνουν? #Τεμπη https://t.co/IJipGbivyz

— silas serafim (@silaserafim) March 15, 2023

Να το κάνετε όταν γίνετε κυβέρνηση.

— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) October 30, 2026

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Για τους έξι νεκρούς μετά την έκρηξη στο σπίτι της οδού Λυσικράτους στην Πλάκα, οι αυτουργοί έμαθαν, όπως διάβασα, μετά τη σύλληψή τους. Δεδομένου, δε, ότι είναι σεσημασμένοι χρήστες ναρκωτικών ουσιών, μένει να ξεκαθαρισθεί αν συνειδητοποίησαν τι έχουν κάνει.

Ζουν όχι απλώς στο περιθώριο, αλλά σ’ έναν κόσμο που δεν έχει επαφή με τον δικό μας.

Στο βιογραφικό τους έχουν καμιά σαρανταριά συλλήψεις και καταδίκες ο καθένας, οι οποίες δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα, όπως αποδεικνύεται. Είτε τις έχουν είτε δεν τις έχουν δεν επηρεάζεται η συμπεριφορά τους, οπότε είναι σαν να μην τις έχουν. Oπως αναφέρει η ανακοίνωση της Αστυνομίας, οι δύο είναι ημεδαποί και ο ένας Aλβανός ή αλβανικής καταγωγής. Στόχος τους ήταν να πάρουν ένα σωλήνα χαλκού για να τον πουλήσουν για σκραπ και να εξασφαλίσουν τη δόση τους.

Η δολοφονική έκρηξη στο κέντρο της Αθήνας, στην τουριστική καρδιά της πόλης, στις 7.30 το πρωί, από την οποία γλίτωσε ένα λεωφορείο με μαθητές για μερικά δευτερόλεπτα, δεν ήταν τρομοκρατική ενέργεια. Ούτε κάποια οργανωμένη επιχείρηση η οποία αν πετύχαινε θα άλλαζε τη ζωή των δραστών της.

Μια επιχείρηση ρουτίνας, απ’ αυτές που γίνονται κάθε μέρα, για μερικά κιλά χαλκού που θα εξασφάλιζαν τη δόση τους σε κάτι ταλαίπωρους εξαρτημένους οι οποίοι, χωρίς να το θέλουν, σκότωσαν έξι ανθρώπους. Βλέπετε, τα κίνητρα που οδηγούν σε τραγωδίες μπορεί να είναι εντελώς ποταπά. Τόσο ποταπά ώστε να μην τα αντιλαμβάνονται ούτε οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές τους.

Η κλοπή του χαλκού σε διάφορες μορφές, είτε σωλήνες είτε καλώδια, είναι καθημερινό φαινόμενο. Οπως και οι καταστροφές που προκαλούν.

Είναι γνωστό ότι στις κλοπές χαλκού επιδίδονται τα μέλη της κοινωνικής ομάδας την οποία έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε «ευάλωτη».

Αναρωτιέμαι αν κάποιος, από τους ελλογιμότατους ειδικούς, μπορεί να εξηγήσει για ποιο λόγο οι Ρομά θεωρούνται ευάλωτη κοινωνική ομάδα.

Επειδή έχουν επιλέξει να ζουν σε καταυλισμούς;

Επειδή πρέπει να επιδοτούνται από το κράτος για να στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο –μια μάλλον ιδιαίτερη αντίληψη της δωρεάν παιδείας– ή επειδή τα κορίτσια τους πρέπει να αρχίσουν να γεννούν από τα δώδεκα;

Το βέβαιο είναι ότι οι κοινότητες των Ρομά ακολουθούν τους δικούς τους κανόνες. Οι ομάδες που λεηλατούν τα καλώδια των τρένων ή τα χάλκινα καλύμματα των φρεατίων δεν θεωρούν ότι κάνουν κάτι παράνομο. Ξεκινούν το πρωί για να βγάλουν το μεροκάματό τους διότι πιστεύουν ότι έτσι βγαίνει το μεροκάματο.

Το πέρασμα από τα δικαστήρια και τις φυλακές είναι μέρος της καθημερινότητάς τους.

Δεν ισχύει βέβαια το ίδιο και για τους κλεπταποδόχους τους. Αυτοί που αγοράζουν τον χαλκό δεν δουλεύουν για το μεροκάματο, αλλά αυτό ας πούμε ότι είναι θέμα της αστυνομίας.

Χαρακτηρίζοντάς τους «ευάλωτους» αυτομάτως τους αποδίδουμε…

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΓΥΦΤΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η Δημοκρατία και ο χαλκοσωλήνας

Όπου βλέπετε τουιτ ξεπλενη της κυβέρνησης να του πετάτε αυτό στα μούτρα. Εξαιτίας τους βλαστημάει μια κοινωνία ολόκληρη. https://t.co/8GCqr41EkT

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) October 30, 2026

Στο site της ΕΛΑΣ άνοιξε η προπαραγγελια για premium μάρκες, που θα είναι διαθέσιμες μετά το πλιάτσικο, που θα γίνει σε περίπτωση επανάστασης... https://t.co/KZrvSrq4SR

— oldschoolfileles (@oldfileles) October 19, 2026

 

Του Κώστα Στούπα

«Δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι οι άνθρωποί μας χάθηκαν για 20 ευρώ». Η φράση των συγγενών των Αμερικανών που σκοτώθηκαν στην Πλάκα είναι η πιο σκληρή κατηγορία κατά του ελληνικού κράτους εδώ και καιρό.

Γιατί η ουσία δεν είναι ο χαλκοσωλήνας.

Είναι το ποινικό μητρώο όσων τον έκοψαν.

Ο πρώτος κατηγορούμενος είχε απασχολήσει τις Αρχές 13 φορές από το 2008.

Ο δεύτερος πάνω από 20 φορές από το 2019.

Ο τρίτος περίπου 45 φορές από το 1985. Κλοπές, ληστείες, ναρκωτικά. Και οι τρεις είχαν αποφυλακιστεί τους τελευταίους μήνες.

Το κράτος δεν τους αγνοούσε. Τους γνώριζε καλά. Απλώς είχε αποφασίσει ότι δεν το αφορούν.

Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη νόμων, αλλά η ατιμωρησία ως καθεστώς. Ένας άνθρωπος με 45 υποθέσεις σε 40 χρόνια δεν είναι «αποτυχία της επανένταξης». Είναι απόδειξη ότι το σύστημα έπαψε να προστατεύει τον πολίτη και άρχισε να διαχειρίζεται τον παραβάτη.

Μέρος της εξήγησης είναι ιδεολογικό.

Η ευρωπαϊκή Αριστερά, αφού έχασε τον εργάτη, τον μικροσυνταξιούχο και τον μικρομαγαζάτορα, βρήκε νέο υποκείμενο: τις «ευάλωτες ομάδες» και τις κοινωνικές μειονότητες.

Το κράτος, για να μην κατηγορηθεί για καταστολή ή διακρίσεις, έμαθε να κοιτάζει αλλού. Ο αστυνομικός διστάζει, ο δικαστής ερμηνεύει υπέρ της «κοινωνικής συνθήκης», κάθε ποινή γίνεται ύποπτη πράξη.

Το αποτέλεσμα είναι δίκαιο δύο ταχυτήτων. Ο φορολογούμενος που καθυστερεί μια δόση βρίσκει τον λογαριασμό του δεσμευμένο. Ο κατ' εξακολούθηση παραβάτης βρίσκει πάντα μια πόρτα ανοιχτή. Και το κόστος δεν το πληρώνουν τα προάστια των ευαίσθητων εμπνευστών της ανοχής, αλλά οι λαϊκές γειτονιές, οι ηλικιωμένοι, τα θύματα. Η πρώην βάση της Αριστεράς δηλαδή.

 

Οι δημοσκόποι τρίβουν τα μάτια τους γιατί παντού στο κόσμο τα άλλοτε εκλογικά προπύργια της Αριστεράς ψηφίζουν Ακροδεξιά.

Υπάρχει και το ταμπού. Την υπερεκπροσώπηση ορισμένων περιθωριοποιημένων ομάδων σε συγκεκριμένα εγκλήματα τη γνωρίζει κάθε αστυνομικός τμήματος. Δημόσια όμως δεν συζητιέται. Μια δημοκρατία που δεν τολμά να μετρήσει ένα πρόβλημα δεν μπορεί να το λύσει, και αφήνει το πεδίο σε όσους θα το εκμεταλλευτούν.

Το δίλημμα Μπουκέλε

Το Ελ Σαλβαδόρ έδειξε τι συμβαίνει όταν μια κοινωνία κουραστεί.

Τον Μάρτιο του 2022, με αίτημα του Ναγίμπ Μπουκέλε, η Βουλή κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης που περιόρισε συνταγματικές εγγυήσεις και έδωσε απεριόριστες εξουσίες στις δυνάμεις ασφαλείας. Η χώρα έκλεισε το 2025 με 1,3 ανθρωποκτονίες ανά 100.000 κατοίκους, από 106 το 2015, όταν θεωρούνταν από τις πιο βίαιες χώρες του κόσμου εκτός εμπόλεμων ζωνών.

Το τίμημα είναι εξίσου πραγματικό. Πάνω από 80.000 άνθρωποι βρίσκονται στη φυλακή, το υψηλότερο ποσοστό φυλακισμένων στον κόσμο. Η οργάνωση Cristosal κατέγραψε τουλάχιστον 261 θανάτους κρατουμένων, αποδίδοντάς τους σε βασανιστήρια και ανθυγιεινές συνθήκες. Και το κόμμα του ενέκρινε συνταγματικές αλλαγές που επιτρέπουν απεριόριστη επανεκλογή. Η τάξη επιβλήθηκε, αλλά η δημοκρατία χάθηκε. Αυτό είναι το ρίσκο αν συνεχιστεί η ασυδοσία.

Αυτό είναι το μάθημα για την Ευρώπη.

Ο Μπουκέλε δεν είναι το πρότυπο. Είναι η προειδοποίηση. Όταν οι πολίτες βλέπουν τη δημοκρατία να αδυνατεί να τους προστατεύσει, θα στραφούν σε όποιον υποσχεθεί ασφάλεια, ακόμη κι αν τους πάρει την ελευθερία.

Η απάντηση δεν είναι λιγότερη δημοκρατία, αλλά δημοκρατία που εφαρμόζει τους νόμους της. Αυστηρά κριτήρια αποφυλάκισης για κατ' εξακολούθηση παραβάτες. Ταχεία δικαιοσύνη. Αστυνόμευση στις γειτονιές. Αξιόπιστα δημόσια στοιχεία χωρίς ιδεολογικές λογοκρισίες. Και ίση εφαρμογή του νόμου για όλους, χωρίς προνομιούχους και χωρίς αποδιοπομπαίους.

Οι έξι νεκροί της Πλάκας δεν σκοτώθηκαν για 20 ευρώ.

Σκοτώθηκαν επειδή…

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Το μικρό ψάρι μιμείται το μεγάλο

 

Του Μιχάλη Τσιντσίνη

Ιδού, κύριοι, τα αλιεύματα. Κοιτάξτε τα δίχτυα του νόμου. Σας φέρνουν τα μεγάλα ψάρια.

Η αλυσιδωτή αποκάλυψη σοβαρών υποθέσεων φοροδιαφυγής προορίζεται έτσι να λειτουργήσει τονωτικά για την εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Επιτέλους, κάποιοι συλλαμβάνονται και λογοδοτούν.

Μπορεί όμως να λειτουργήσει και εντελώς ανάποδα. Οταν ο συλληφθείς είναι κάποιος που έχει πρωτοσυλληφθεί πριν από δεκαοκτώ χρόνια, με την ένδειξη ότι χρησιμοποιούσε τους φούρνους του ως «πλυντήρια» για τα κέρδη του από τη σωματεμπορία· όταν ξέρουμε ότι η δίκη του καθυστέρησε, οι μάρτυρες εξαφανίστηκαν, η Δικαιοσύνη τον άφησε ελεύθερο να επεκτείνει τις δραστηριότητές του σε εκατοντάδες επιχειρήσεις και να δελεάζει κρατικούς λειτουργούς με «λιπαντικά», τότε ποιος πιστεύει πια στην αποτελεσματικότητα του κράτους, που τον θυμήθηκε τώρα;

Ποια εντύπωση μετράει περισσότερο;

Οτι τον «τσάκωσαν»; Ή ότι τόσα χρόνια τον άφηναν να αλωνίζει –να πλουτίζει και να διαφθείρει– σχεδόν ανενόχλητος;

Ενδεικτικό της ανάποδης επίδρασης –του γεγονότος ότι το «Χωριάτικο» δεν εκλαμβάνεται ως υπόδειγμα διαλεύκανσης, αλλά σαν μνημείο διαχρονικής θεσμικής αποτυχίας– είναι και η καχύποπτη ερώτηση «γιατί τώρα;».

Αντί στα στόματα όλων να κυριαρχεί το «επιτέλους!», ακούγεται εξίσου η απορία γιατί να γίνουν τόσες συλλήψεις τώρα, λίγους μήνες πριν από τις εκλογές.

Η επίσημη απάντηση είναι ότι το κράτος οργανώθηκε μόλις πριν από δύο χρόνια έτσι ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει το οργανωμένο έγκλημα. Εδώ και δύο χρόνια έχουμε FBI – τη ΔΑΟΕ (Διεύθυνση Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος). Είχαμε όμως και πριν από τη ΔΑΟΕ την ΑΑΔΕ, της οποίας τα εποπτικά συστήματα είχαν καταφέρει να προσπεράσουν οι κατηγορούμενοι.

Ο ένας μεταρρυθμιστικός βραχίονας φαίνεται ότι χρειάζεται τουλάχιστον ένα δεύτερο, ομόλογό του, για να λειτουργήσει (ακόμη και όταν το «οργανωμένο έγκλημα» είναι τόσο εξεζητημένο, ώστε να κρύβει απλώς κερασμένες πίτσες).

Αυτό που υπονοείται είναι ότι κάθε ελεγκτικός βραχίονας του ελληνικού κράτους, παλιός ή νέος, επαφίεται στην αποφασιστικότητα και στην ικανότητα του προϊσταμένου του.

Αυτό το –προσωποπαγές και ευάλωτο στην πολιτική συγκυρία– σύστημα εφαρμογής του νόμου εμπεδώνει ή κλονίζει την πίστη ότι ο νόμος θα ισχύει πέρα από κυβερνητικές διαθέσεις και υπουργικές ιδιοσυγκρασίες;

Η πίστη που καλλιεργείται μπορεί να είναι τελικά η αντίστροφη.

Οι δραματικώς αναπαραγόμενες δικογραφίες δείχνουν και στα μάτια των «μικρών ψαριών» του επιχειρείν πώς συντελείται η μεγάλη φοροδιαφυγή. Τους επιβεβαιώνουν φαντασμαγορικά, με ονόματα και διευθύνσεις, την αγοραία αντίληψη για το «πώς γίνονται οι δουλειές». Αν δεν κλέψεις, δεν επιζείς. Αν δεν κλέβεις, είσαι ο αφελής, που θα τον καταπιεί ο αθέμιτος ανταγωνισμός της πάνδημης λαμογιάς και θα τον εξαφανίσει.

Η πίστη ότι «όλοι έτσι κάνουν» είναι, προς το παρόν, ισχυρότερη από τη νωπή εντύπωση ότι «αν το κάνεις, θα πιαστείς». Μια έφοδος προς τη νομιμότητα δεν αλλάζει τη ριζωμένη κουλτούρα ότι ο ελληνικός καπιταλισμός ή θα είναι γκρίζος ή δεν θα υπάρχει.

Για να ξεριζωθεί η κουλτούρα, απαιτείται…

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΓΥΦΤΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Μία χώρα, δύο νομιμότητες

 

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Εξι άνθρωποι σκοτώθηκαν στην Πλάκα επειδή κάποιοι αποφάσισαν να ξηλώσουν μερικά μέτρα χαλκοσωλήνα. Εξι ζωές για λίγα ευρώ.

Το φρικιαστικό γεγονός το ξέρουμε όλοι.

Εκείνο που αξίζει να συζητήσουμε είναι τι υπάρχει πίσω του. Διότι οι συγκεκριμένοι σωλήνες δεν είναι παρά η παρανυχίδα μιας ολόκληρης οικονομίας του εγκλήματος, που λειτουργεί δίπλα μας, ενίοτε ολοφάνερα, με μια αξιοθαύμαστη αντοχή απέναντι στον νόμο.

Ας μη στρουθοκαμηλίζουμε.

Υπάρχουν στην Ελλάδα περιοχές όπου το κράτος μπαίνει περίπου όπως ο στρατός σε εχθρικό έδαφος. Με ειδικές δυνάμεις, επιχειρησιακά σχέδια, δεκάδες περιπολικά και τηλεοπτικές κάμερες. Κάνει τις συλλήψεις του, εκδίδει τα ανακοινωθέντα του και αποχωρεί. Και ύστερα η ζωή συνεχίζεται με τους παλιούς, άγραφους κανόνες της. Λες και ο ελληνικός Ποινικός Κώδικας ισχύει μέχρι την είσοδο ορισμένων οικισμών και από εκεί και πέρα αναλαμβάνει η τοπική αυτοδιοίκηση της παρανομίας.

Το πρόβλημα είναι γνωστό, ιδιαίτερα σε κάποιους καταυλισμούς Ρομά. Οχι σε όλους, ούτε αφορά συλλήβδην μια ολόκληρη κοινότητα. Ομως η διαπίστωση αυτή δεν πρέπει να μετατρέπεται σε απαγόρευση να μιλήσουμε για όσα συμβαίνουν στους συγκεκριμένους τόπους. Κλοπές, ναρκωτικά, απάτες, κλεπταποδοχή, εγκληματικά δίκτυα που αναπαράγονται επί χρόνια. Και γύρω τους νομοταγείς άνθρωποι, συχνά της ίδιας κοινότητας, που αναγκάζονται να ζουν στην επίφοβη σκιά τους.

Εδώ έχουμε μια από τις μεγαλύτερες υποκρισίες της ελληνικής κοινωνίας.

Ο κανονικός πολίτης πρέπει να είναι συνεπής μέχρι τελευταίου ευρώ, τελευταίας απόδειξης και τελευταίου τετραγωνικού. Αν παρανομήσει, ο κρατικός μηχανισμός ξέρει να τον βρει. Αλλά για ολόκληρες περιοχές χρειάζονται ειδικά σχέδια ώστε να εφαρμοστούν οι στοιχειώδεις κανόνες.

Μία χώρα, δύο διαφορετικές εμπειρίες νομιμότητας. Και το έχουμε σχεδόν συνηθίσει. Κάθε φορά που τίθεται το ζήτημα αρχίζει ο γνωστός χορός.

Οι μεν ανακαλύπτουν συλλογικούς ενόχους με βάση την καταγωγή.

Οι δε ανακαλύπτουν κοινωνικά ελαφρυντικά για κάθε εγκληματική συμπεριφορά.

Σαν να μην υπάρχει τίποτα ανάμεσα στον ρατσισμό και την ανοχή της παρανομίας. Σαν να πρέπει υποχρεωτικά να διαλέξουμε ανάμεσα στην αστυνομική αυθαιρεσία και την ατιμωρησία.

Βεβαίως υπάρχει φτώχεια, αποκλεισμός, εγκατάλειψη. Υπάρχουν παιδιά που δεν πηγαίνουν σχολείο και οικογένειες που ζουν σε άθλιες συνθήκες. Πρόκειται για τεράστιες κρατικές αποτυχίες, που παρά τα εκατομμύρια «ενσωμάτωσης» που ξοδεύτηκαν δεν απέδωσαν. Ομως η φτώχεια δεν είναι πιστοποιητικό αθωότητας. Εκατομμύρια φτωχοί άνθρωποι δουλεύουν τίμια και σέβονται τον νόμο. Γιατί να θεωρούμε περίπου φυσιολογικό να μην το κάνουν κάποιοι άλλοι;

Το κράτος δεν χρειάζεται ούτε να χαϊδεύει ούτε να εκδικείται.

Χρειάζεται να…

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: 18 χρόνια, ρε σεις;

Ψηφιακή διακυβέρνηση και kiss my ass Έβγαζε εκατομμύρια, έκλεβε εκατομμύρια, δήλωνε άνεργος και έπαιρνε και επίδομα. Μάγκας. Εκμεταλλεύεται το μπουρδελο που έχουμε για κράτος https://t.co/1Tj4Hw6KoR

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) October 28, 2026

 

Ένας άνθρωπος καταδικασμένος πρωτοδίκως για φοβερά εγκλήματα συνέχιζε τη δραστηριότητά του. Οι κυβερνήσεις έφευγαν, μα η ελευθερία κινήσεων παρέμενε.

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Δεν ήταν η πρώτη εμφάνιση στο αστυνομικό δελτίο του ιδιοκτήτη των φούρνων, ο οποίος συνελήφθη προχτές (αν και δεν ξέρω αν είναι σωστό να λέμε «φούρνους» τα μαγαζιά που πουλάνε προϊόντα που έχουν παρασκευαστεί αλλού).

Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, η πρώτη του σύλληψη ήταν το 2008, οπότε και κατηγορήθηκε για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, σωματεμπορία και ηθική αυτουργία σε απάτη.

Επειδή στην ελληνική δικαιοσύνη είναι πιο μερακλήδες και από τους εργαζόμενους στα αποστακτήρια του Jack του Daniels, η δίκη του (πάντα σύμφωνα με το ρεπορτάζ) έγινε 7 χρόνια αργότερα: το 2015.

Σε αυτή καταδικάστηκε πρωτοδίκως σε 10 χρόνια φυλακή, ποινή που προφανώς φαίνεται αστεία για κάθε λογικό άνθρωπο, αλλά η λογική και ο «νομικός μας πολιτισμός» είναι τσακωμένοι εδώ και πολλά χρόνια. Θέλω να πω πως δεν βλέπω τον λόγο για τον οποίο ένας σωματέμπορος πρέπει να βγει από τη φυλακή και μάλιστα σε λίγα χρόνια, αλλά οι δικαστές είδαν τον λόγο και αυτό είναι που μετράει.

Όπως είδαν και ότι υπάρχει λόγος να αφεθεί ελεύθερος (φυσικά με περιοριστικούς όρους, αλίμονο) όταν άσκησε έφεση.

Γιατί να μην αφήσεις ελεύθερο έναν που έχει συλληφθεί ως εγκέφαλος κυκλώματος σωματεμπορίας;

Και κάπου εκεί το ρεπορτάζ σκοτεινιάζει.

Ψάχνω να βρω και πουθενά δεν βρίσκω, ούτε ακούω τι έγινε μετά την απελευθέρωσή του με περιοριστικούς όρους.

Δικάστηκε;

Καταδικάστηκε;

Αθωώθηκε;

Εξακολουθούσε να είναι ελεύθερος με περιοριστικούς όρους;

Είχε άλλα μπλεξίματα;

Ανελήφθη στους ουρανούς;

Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να μας ενημερώσει. Αλλά η σύλληψή του και τα στοιχεία που έχουν προκύψει δείχνουν ότι συνέχισε κανονικά την εγκληματική του σταδιοδρομία. Για άλλα 11 χρόνια. Το σύνολο 18.

Επί 18 χρόνια ένας άνθρωπος καταδικασμένος πρωτοδίκως για φοβερά εγκλήματα (φοβερά για μας, όχι τόσο για την ελληνική δικαιοσύνη) συνέχιζε τη δραστηριότητά του.

Οι κυβερνήσεις έφευγαν, μα η ελευθερία κινήσεων παρέμενε. Κι αυτό είναι το πιο εξοργιστικό από όλα.

Δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι …

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικου ελληνόφωνου καθαρματόπληκτου κωλοχανείου κωμωδία

Αν στη θέση του Μαζωνάκη ήταν κάποιος ανώνυμος, θα λειτουργούσε ακόμα η κλινική που τον σκότωσε, κ αν δεν υπήρχε καταγγελία πρώην εργαζόμενου, θα ήταν ακόμα ανοιχτή η Pizza Fan. Έχουμε όμως "ελληνικό FBI".

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) November 1, 2026

Ψηφιακή διακυβέρνηση και kiss my ass Έβγαζε εκατομμύρια, έκλεβε εκατομμύρια, δήλωνε άνεργος και έπαιρνε και επίδομα. Μάγκας. Εκμεταλλεύεται το μπουρδελο που έχουμε για κράτος https://t.co/1Tj4Hw6KoR

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) October 28, 2026

Εικόνα από την αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου κατά την δημοπρασία για τις παραλίες φιλέτα της Ρόδου το 2023 όταν τολμηροί και "αποφασισμένοι" για όλα "επιχειρηματίες" έκαναν για πρώτη φορά δυναμικά την εμφάνισή τους στο νησί. #χωριατικο https://t.co/xLawx6FmMV

— Nikolas (@NikKo_ial) October 26, 2026

1 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ευρω καλωδια φαγανε τα Γυφταρια και η Ελληνικη Δικαιοσυνη τους αφησε ελευθερους.

Σημαντικό ρόλο στην άμεση ταυτοποίηση και σύλληψη του δράστη έπαιξε το γεγονός οτι ο δράστης δεν ήταν τοξικοεξαρτημένος κληρονόμος φαρμακοβιομηχανίας και φίλος του Άδωνη. https://t.co/RG8kgGykOg

— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) November 1, 2026

Τι σημαίνει στην πράξη η «ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς»; Σημαίνει ότι 40 χρόνια μετά, η κοινή λογική πολλών παραμένει η εξής: ο Γιάννης πίνει, το κράτος (δηλαδή οι υπόλοιποι) κερνάει. Ο εργοδότης έκλεβε το Δημόσιο, έριξε την εταιρεία, έχει προσωπική περιουσία και ακίνητα, το κράτος δεν του έβαλε λουκέτο, και παρόλα αυτά η απαίτηση είναι να πληρώσει ο φορολογούμενος τις υποχρεώσεις του απατεώνα — γιατί «οι εργαζόμενοι θέλουν τα λεφτά τους». Ο @g_evgenidis το λέει ξεκάθαρα: η πλευρά του εργαζόμενου είναι κατανοητή. Η απαίτηση όμως να πληρώσει η κοινωνία το φαλιμέντο του άλλου είναι λαϊκισμός, κυρίως από την αριστερή αντιπολίτευση. Και δεν είναι παράλογο να το ζητούν — γαλουχήθηκαν σε αυτή τη λογική. Πολλοί μένουν ακόμα στη δεκαετία του ’80 και κάνουν μνημόσυνα στον Ανδρέα. Αυτή είναι η ηγεμονία: όχι απαραίτητα κυβέρνηση της Αριστεράς, αλλά η κυριαρχία μιας νοοτροπίας που θεωρεί αυτονόητο ότι το κράτος (οι φόροι σου) είναι η λύση για κάθε ιδιωτικό φιάσκο, ακόμα και όταν υπάρχει απάτη. Χρειάζεται χρόνος, κόπος και συνεχής σύγκρουση για να αλλάξει αυτό το «κοινό αίσθημα» — γιατί έχει ριζώσει σε ΜΜΕ, κόμματα, συνδικάτα και στο μυαλό ανθρώπων που μεγάλωσαν με το «το κράτος θα πληρώσει». Σεβασμός στις 2.500 οικογένειες. Αλλά δεν μπορούμε όλοι μαζί να πληρώνουμε το φαλιμέντο του άλλου.

— Conservative Giorgos_K.K. (@gio_Kk23) October 26, 2026

Σε τι μαυρη χωρα ζουμε? https://t.co/SefazTDML3

— Evgenios Tzavaras 🇬🇷 (@EvgeniosTzav) October 27, 2026

Ακόμα μια εγκληματική παράβλεψη της κυβέρνησης @kmitsotakis

— Vasilis Tsiartas (@VasilisTsiartas) October 25, 2026

Το προσωπικό να γίνουν δημοσίου υπάλληλοι.... και οι μοντέλες....να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στους πολίτες.... ΕΤΣΙ ΠΛΕΟΝ ΘΑ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛ-Υ....... https://t.co/x3rZ681w4c

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) October 27, 2026

Μάθαμε ν' αρκούμαστε στα ελάχιστα, ενώ #μπορούμε_καλύτερα: #ως_πότε; #ελλαδα #πολιτική https://t.co/DMpYjzlI1C

— Βαγγέλης Ακτσαλής (@v_aktsalis) October 25, 2026

 

Σαν σήμερα (5/11/ΧΧΧΧ)

 

1605: «Η συνωμοσία της Πυρίτιδας». Οι καθολικοί προσπαθούν να ανατινάξουν το Βρετανικό Κοινοβούλιο. Το σχέδιο αποκαλύπτεται και ο αρχηγός τους, Γκάι Φοκς, απαγχονίζεται.

1815: Η Αγγλία και η Ρωσία υπογράφουν στο Παρίσι ειδική συνθήκη, σύμφωνα με την οποία τα Επτάνησα τίθενται υπό την προστασία της Αγγλίας με την ονομασία «Ηνωμέναι Πολιτείαι των Ιονίων Νήσων».

1935: Οι αδελφοί Πάρκερ κυκλοφορούν στην αγορά το επιτραπέζιο παιγνίδι «Monopoly».

1956: Έρευνα που βλέπει το φως της δημοσιότητας στη χώρα μας αποκαλύπτει ότι 2 εκατομμύρια Έλληνες δεν ξέρουν να βάζουν την υπογραφή τους.

1879: Πεθαίνει ο Τζέιμς Κλαρκ Μάξγουελ, σκωτσέζος φυσικός, που το 1873 διατύπωσε τους βασικούς νόμους της ηλεκτρομαγνητικής.

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Το τοτέμ έχει νεύρα

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ

Bαριές κουβέντες ανταλλάσσουν εδώ και μερικά 24ωρα ο «ή εμείς ή κανείς» πρόεδρος της καρδιάς με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ναι, αυτόν τον ΣΥΡΙΖΑ που κάποτε τον είχε (ο ΣΥΡΙΖΑ) κορόνα στο κεφάλι του και τοτέμ θεόρατο, σαν αυτά των Ινδιάνων της Αμερικής, να πηγαίνουν οι ιθαγενείς οπαδοί, να πέφτουν στα γόνατα και να προσκυνάνε.

Αν και δεν μου αρέσει να ρίχνω ευθύνες (διότι, όπως καλώς γνωρίζετε, εγώ… «δεν κρίνω», σχολιάζω), θα αναφέρω ότι στην παρούσα φάση εκείνος που ήρξατο χειρών αδίκων ήταν ο «στο χιλιοστό» πρόεδρος.

Ο οποίος πήγε παρασκευιάτικα, την ώρα που η φύση είχε αρχίσει να ησυχάζει και οι άνθρωποι να ετοιμάζονται για να υποδεχτούν το βροχερό Σαββατοκύριακο, σε ένα καφε(νείο) στην Ηλιούπολη, προκειμένου να έρθει σε επαφή με τους οπαδούς. Η συγκέντρωση καλά δεν πήγε, ο πρόεδρος το είδε, τον έπιασε ένας εκνευρισμός, και πού βρήκε πρόχειρο να (την) «πέσει»;

Στον ΣΥΡΙΖΑ. Που δεν εννοεί να εξαϋλωθεί, μήπως και δι’ αυτού του τρόπου καταφέρει να ανακόψει την κατηφόρα. Ντροπής πράγματα, δηλαδή.

Κάποιοι εναντίον κάποιου

Πάνω λοιπόν στα νεύρα του ο «ή εμείς ή κανείς» πρόεδρος είπε βαριές κουβέντες για το κόμμα που κάποτε τον έφερε στην εξουσία και έγινε πρωθυπουργός (ελέω βέβαια και του γνωστού καμένου αρχηγού των ΑΝΕΛ), με βαρύτερη την ακόλουθη: «Το διακύβευμα δεν είναι να κρατήσουν την κρατική χρηματοδότηση και κάποια βουλευτικά έδρανα κάποιοι»!!!

Τουτέστιν, εσείς εκεί στην Κουμουνδούρου πιάστε και τραγουδήστε το «για τα λεφτά τα κάνεις όλα» του Αντύπα, γιατί τέτοιοι είστε!

Φυσικά η Κουμουνδούρου δεν άφησε να πέσει καν κάτω η βαριά κατηγορία.

Εκπρόσωπος Τύπου, ονόματι Γιώργος Παναγιωτόπουλος, κατήγγειλε το τοτέμ για την άθλια επιχείρηση απαξίωσης του κόμματος κι αφού τον προειδοποίησε ότι «ο ιστορικός κύκλος του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ δεν έκλεισε», του πέταξε και μια βρεγμένη πατσαβούρα δηλώνοντας καθαρά ότι «η αξία του κοινοβουλίου δεν μειώνεται επειδή το λέει κάποιος (όποιος κι αν είναι)».

 

Αυτό το «κάποιος»…

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Η μικρότητα του Αλέξη απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ 

To rebranding κατά τους ειδικούς της επικοινωνίας είναι διαδικασία σύμφωνα με την οποία μια εταιρία, ένας οργανισμός, ένα προϊόν, ένα κόμμα, ένας πολιτικός, αλλάζουν την εικόνα και την ταυτότητά τους προ τα έξω, χωρίς απαραίτητα να αλλάξουν το περιεχόμενο και τις βασικές τους αξίες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα επ’ αυτού ο Αλέξης. Άλλαξε το σχήμα, δημιούργησε Ι.Χ. κόμμα, υποσχέθηκε νέο ύψος, ήθος και εντιμότητα (η οποία μάλιστα θα προσπόρισε έσοδα στο κράτος!), αλλά παρέμεινε ο ίδιος. Αδίστακτος και άνευ ενσυναίσθησης, λέξη που κάποτε την είχε κάνει καραμέλα.

Ευρισκόμενος στην Ηλιούπολη σε εκδήλωση της ΕΛΑΣ, μίλησε για «σκουριασμένες κομματικές ταμπέλες» που «χρηματοδοτούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό»!

Είπε συγκεκριμένα, διαρρηγνύοντας την επιφανειακή εκεχειρία με το πρώην κόμμα του: «Αυτό που διακυβεύεται για τη χώρα είναι πολύ περισσότερο από το αν θα διατηρήσουμε κάποιες σκουριασμένες κομματικές ταμπέλες σε κομματικά γραφεία που χρηματοδοτούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό, ή αν θα διατηρήσουμε κάποιες θέσεις σε έδρανα της αντιπολίτευσης στη Βουλή».

Αντέδρασε ο ΣΥΡΙΖΑ με τον εκπρόσωπο τύπου Γιώργο Παναγιωτόπουλο. Κατηγόρησε τον πρώην αρχηγό του για απαξίωση του κοινοβουλευτισμού, προώθηση της επικίνδυνης για τη δημοκρατία αντίληψη, τη «δημοκρατία των χορηγών».

Τον ρώτησε επίσης εάν όταν μπει στη Βουλή θα αρνηθεί την αναλογούσα κρατική χρηματοδότηση. Και εάν ποτέ γίνει κυβέρνηση, θα καταργήσει την κρατική χρηματοδότηση και θα πει στα κόμματα «βρείτε χορηγούς;». Ο εκπρόσωπος εύχεται να ήταν «γλωσσικό ατόπημα» του πρώην αρχηγού του που θα ανασκευαστεί.

Βέβαια, επειδή ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός, κολλημένος στα παλιά, σε μια απλή ανακοίνωση - απάντηση στον Αλέξη, έμπλεξε γερμανοτσολιάδες, ξερονήσια, φυλακές, το «μοιραίο λάθος της Αριστεράς το ’46», και… Κωλέττηδες!

 

Ωστόσο, οι χαρακτηρισμοί του Τσίπρα όζουν αντικοινοβουλευτικής και αντιδημοκρατικής θεώρησης. Έκανε επίθεση σε ένα κόμμα, το κόμμα του, το οποίο μπήκε στη Βουλή το 2023 με ποσοστό 17,83% και 47 έδρες - από 71 που πήρε στις πρώτες εκλογές του Μαΐου.

Ως πολιτικό αποτέλεσμα είχε χαρακτηριστικά πανωλεθρίας για τον τότε αρχηγό ο οποίος λίγο μετά «παραμέρισε» και δεν κατέβηκε υποψήφιος στις εκλογές που ακολούθησαν. Ωστόσο, με όρους κοινοβουλευτικής τάξης είναι ένα αξιοπρεπέστατο ποσοστό που καθόλου δεν δικαιολογεί το όρο «σκουριασμένες κομματικές ταμπέλες» και κομματικά γραφεία που χρηματοδοτούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Αν είχε «περάσει» η πρόταση του Δημήτρη Χατζησωκράτη, να κλείσει το «μαγαζί» ΣΥΡΙΖΑ και η περιουσία του, το κτήριο της Κουμουνδούρου, τα ΜΜΕ και η κρατική επιχορήγηση να προσφερθούν ως δώρο στο ιδιωτικό κόμμα του Αλέξη, μια χαρά θα δεχόταν την επιχορήγηση την οποία ως εξωκοινοβουλευτικός δεν δικαιούτο. Σε αυτή την περίπτωση δεν θα μιλούσε για κομματικά γραφεία που χρηματοδοτούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Άλλωστε τα χάλια του ΣΥΡΙΖΑ, που με ταραχώδεις περιπέτειες, ευτελείς ανεξαρτητοποιήσεις και παραιτήσεις βουλευτών, αυξομείωνε την κοινοβουλευτική του ομάδα, με τωρινή κατάληξη 12 βουλευτές, είναι δικό του έργο. Της υπονομευτικής μεθόδευσης απέναντι στο πρώην κόμμα του. Περίμενε τη λήξη του κόμματος και τη γονυπετή προσέλευση βουλευτών και στελεχών, τους οποίους ως άρχοντας θα επέλεγε κατά βούληση.

Αυτό δημιούργησε συσπείρωση όσων ήταν αποκλεισμένοι εξ αρχής, όπως ο Πολάκης, ο Παππάς, η Δούρου. Και μαζί τους εκείνα τα στελέχη που εξακολουθούν να νιώθουν αριστεροί, να πιστεύουν σε συλλογικές εσωκομματικές διαδικασίες, σε εκλεγμένα κομματικά όργανα, σε αποφάσεις συνεδρίων (έστω και κατ’ επίφαση, δηλαδή στημένες) και δεν προθυμοποιούνται να γίνουν υπήκοοι του άρχοντα.

Ο Αλέξης δεν ορρωδεί να μιλήσει με εχθρότητα και απαξιωτικά για το κόμμα που τον τίμησε με την προεδρία του, και την πρωθυπουργία της χώρας. Γιατί ναι μεν ήταν χαρισματικός στο να καταγγέλλει, αλλά ένας ολόκληρος μηχανισμός, στελέχη και απλοί οπαδοί που δεν είχαν προσωπικό συμφέρον αλλά ήταν αφοσιωμένοι στην ιδέα της «πρώτης φοράς Αριστεράς», έτρεξαν ανιδιοτελώς για το εγχείρημα της νίκης. Ναι με τη γνωστή εχθροπάθεια που πολλάκις έχουμε καταγγείλει, αλλά ήταν εχθροπάθεια που υπέθαλψε και ευνόησε ο Αλέξης.

 

Και όταν φέρεται με τόση εχθρική μικρότητα στο πρώην κόμμα του…

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Δεν χρειάζεται να είναι σκληρός με τον εαυτό του ο Τσίπρας

Αλέκο, σου έχει πει ποτέ κανένας, ότι καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς; Διότι τέτοια κολλητιλίκια με τους νονούς -όπως εσύ-, μόνο τα βαφτιστήρια τα έχουν. Τα οποία βαφτιστήρια κατά τα ήθη και έθιμα, λαμβάνουν διαρκώς και τα αντίστοιχα δώρα. Το πιάνεις το υπονοούμενο, έτσι;

— Johnny Hoston (@Johnnyhoston_2) October 26, 2026

Εγώ προτείνω το "Της κακομοίρας" του Ντίνου Κατσουρίδη. Οποιαδήποτε ομοιότητα με αληθινά πρόσωπα και καταστάσεις, είναι απολύτως συμπτωματική. Είναι; https://t.co/XgpMCyHOru

— τάσος (@kostasos) October 24, 2026

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

σινεφίλ (ο) 1. αυτός που είναι παθιασμένος με το σινεμά και κάνει επίδειξη του πάθους και των γνώσεών του «άμα απλώς σου αρέσει το σινεμά, είσαι κινηματογραφόφιλος... για να γίνεις σινεφίλ πρέπει οπωσδήποτε να είσαι και χίπστερ» 2.αρχηγός αριστερού κόμματος «ο Ανδρουλάκης θα μπορούσε να προσπαθήσει να προσελκύσει κεντρώους ψηφοφόρους, αλλά προτίμησε να κάνει τον σινεφίλ».

Δεν ξέρω ποιος έχει προτείνει στον μπρόεδρο Τσίπρα να παραστήσει τον σινεφίλ, αλλά του αξίζουν συγχαρητήρια κυρίως επειδή έδωσε την ευκαιρία στον ηγέτη της ελληνικής Αριστεράς να κάνει την αυτοκριτική του: η τελευταία του πρόταση με αφορμή τις συλλήψεις μεγαλοεγκληματιών είναι το «Φωνάζει ο κλέφτης» και νιώθω την ανάγκη να του πω να μην είναι σκληρός με τον εαυτό του.

Το ότι κάποτε είχε ως συνεργάτη έναν συνδικαλιστή της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, ο οποίος συνελήφθη επειδή ήταν στενός συνεργάτης του κυρίου Χωριάτικο, δεν είναι λόγος αυτομαστιγώματος.

Ολοι καταλαβαίνουμε ότι κανείς δεν μπορεί να ξέρει τα πάντα για τους συντρόφους του και ότι ειδικά έναν πολιτικό αρχηγό μπορεί να τον πλευρίσει κάθε καρυδιάς καρύδι. Αν ο μπρόεδρος ήθελε να κάνει μια αναφορά στον εαυτό του, θα μπορούσε να προτείνει…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: ΠΑΣΟΚ: ίδρυμα Το Χαμόγελο του Συριζαίου

Σύμφωνα με τη συντρόφισσα Τζάκρη, με τον Τσίπρα το 15 τον ήπιανε και τον ρουφήξανε. Για λόγους ιστορικής ακριβείας, να προσθέσω ότι έγιναν και γαργάρες. https://t.co/xppW3sxlO0

— Johnny Hoston (@Johnnyhoston_2) October 30, 2026

📍Συμφωνείτε με την Θεοδωρα σύντροφοι???🤔🍿🤣 https://t.co/JMk8gl6I7c

— Aris ⚔️ (@ArisBJJ) October 30, 2026

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

τζάκρης (ο) 1. ποδοσφαιριστής που αλλάζει συχνά ομάδα «κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το ταλέντο του, αλλά νομίζω δεν είναι καλό να έχουμε τζάκρηδες στην ομάδα» ΣΥΝ. Γυρολόγος

2. αυτός που δεν έχει ίχνος αφοσίωσης, αυτός που δεν μπορείς να τον εμπιστευτείς «μην αφήσεις να σε παρασύρουν οι κολακείες του γιατί ο Γιάννης είναι τζάκρης και θα σε παρατήσει μόλις κρίνει ότι τον συμφέρει»

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να αγαπάει την κωμωδία και να μη χάρηκε ακούγοντας τη συντρόφισσα Θεοδώρα Τζάκρη να αποκαλύπτει ότι συζητάει με το ΠΑΣΟΚ, δηλαδή το κόμμα από το οποίο έφυγε το 2013 για να ενταχθεί στον ΣΥΡΙΖΑ από τον οποίο αποχώρησε το 2024 για να ακολουθήσει τον Στέφανο με τα κολλητά ρούχα τον οποίο στη συνέχεια παράτησε για να ανεξαρτητοποιηθεί και, ως σωστή επαγγελματίας, να περιμένει σε ποιο από τα δύο μαγαζιά της Κεντροαριστεράς τη συμφέρει να συνεχίσει την επαγγελματική της καριέρα.

Έτσι, το ταβάνιασμα του κόμματος του μπροέδρου και η αργή (αλλά σημαντική για την κατάκτηση της δεύτερης θέσης) άνοδος του ΠΑΣΟΚ την οδηγούν στην αγκαλιά του ιδρύματος Το Χαμόγελο του Συριζαίου γνωστού και ως «ΠΑΣΟΚ».

Προφανώς η είδηση με γέμισε χαρά αφού η σάτιρα έχει ανάγκη τη Θεοδώρα Τζάκρη όσο η Θεοδώρα Τζάκρη έχει ανάγκη τη βουλευτική έδρα, αλλά ταυτόχρονα μου γεννά και μια απορία: αγαπάει τόσο πολύ τη σάτιρα ο Ανδρουλάκης;

 

Για να το λέει...

Στη συνέντευξη στην οποία αποκάλυψε τις συζητήσεις με το ΠΑΣΟΚ, η συντρόφισσα Τζάκρη ερωτήθη αν όντως «τον ήπιαμε» από το 2015 με Τσίπρα (όπως η ίδια είχε παρατηρήσει παλιότερα) και αυτή τη φορά η αρχόντισσα της Πέλλας απάντησε, «όχι απλώς τον ήπιαμε, τον ρουφήξαμε».

Κάτι που σίγουρα…

ΠΑΣΟΚ-ο-ΖΑΙΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΕΣ: Χάρης Δούκας: Αντίσκηνα - Η στέρνα των παλαιών κλισέ και η νέα πλατεία.

Ακυβερνησια στο Ισραήλ. Πετάει αυτή την ώρα για Τελ Αβίβ ο Χάρης Δούκας που δηλώνει ότι μπορεί και Δήμαρχος Αθήνας και Πρωθυπουργός Ισραήλ. ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ. https://t.co/IC48yQQpVh

— oldschoolfileles (@oldfileles) October 28, 2026

 

Του Μιχάλη Τσιντσίνη

Περπατάει ανάμεσα στα αντίσκηνα. Δεν του μιλάει κανείς. Δεν μιλάει σε κανέναν. Αλλά δεν προβλεπόταν κιόλας καμία επικοινωνία μεταξύ του σκηνικού και του επίδοξου αντισκηνοπατέρα.

Ο δήμαρχος, αγέρωχος, διέσχισε τον αυτοσχέδιο καταυλισμό της πλατείας Συντάγματος και μετά του γύρισε την πλάτη, για να τον χρησιμοποιήσει ως φόντο για τις κάμερες που τον περίμεναν.

Ηθελε να δείξει ότι είναι «ένας από αυτούς» – ακόμη και αν «αυτοί» δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξή του· ακόμη και αν δεν μπορούν να αποδώσουν τις στιβάδες γκρίζας ιλύος που σκεπάζουν την πλατεία στη δική του ακλόνητη, δημαρχιακή αβελτηρία.

Λίγες ώρες πριν από την επιτόπου παράστασή του, ο Χάρης Δούκας είχε δημοσιεύσει και άρθρο-προκήρυξη υπέρ των διαδηλωτών. Ηταν Τρίτη και οι διαδηλωτές δεν είχαν ακόμη διαδηλώσει στην Αθήνα, αλλά η διαίσθηση του δημάρχου τον υποχρέωνε να πιάσει πρώτος θέση στο κάδρο των πλησιαζόντων γεγονότων.

Βιάστηκε. Ομως και πάλι ήρθε δεύτερος. «Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι απλώς τι κοστίζει, αλλά τι αξίζει», έγραφε ο Δούκας (NEWS247, 20 Οκτωβρίου).

«Κάποια στιγμή πρέπει να φύγουμε από το ερώτημα πόσο κοστίζει και να πάμε στο ερώτημα πόσο αξίζει», είχε γράψει μία ημέρα πριν ο Αλέξης Τσίπρας στο Facebook.

Και τι πειράζει; Είναι κακό να συμφωνούν;

 Ή μήπως είναι σπάνιο να αλιεύει το καλάμι της πρόχειρης δημαγωγίας κλισέ από την ίδια στέρνα;

Αλλωστε, αυτό δεν είναι που ξεχωρίζει την όντως πολιτική από τη λαϊκιστική κοινοτοπία;

Η δεύτερη δεν μπορεί να κάνει τίποτε περισσότερο από το να λειτουργεί ως ηχείο των συνθημάτων της πλατείας. Δεν διαμορφώνει, ούτε μεταβολίζει το αίτημα σε ισχύ για αλλαγή. Απλώς πιθηκίζει όσα είναι σε θέση να συλλάβει ως αχό του πεζοδρομίου, για να διεκδικήσει «ορατότητα» στα κάτοπτρα των κοινωνικών δικτύων.

 

Πολλοί φοβούνται πως τα αντίσκηνα, που ευλόγησε με την περατζάδα του στο Σύνταγμα ο Δούκας, μπορεί να εξελιχθούν σε μήτρα μιας νέας αγανάκτησης. Ο φόβος είναι δικαιολογημένος, αν θυμηθεί κανείς τι γέννησε εκείνη η μήτρα – από το κάτω και από το άνω μέρος της.

Ομως, εκείνη η πλατεία μπόρεσε να εξελιχθεί σε θρυαλλίδα αλυσιδωτών πολιτικών αντιδράσεων σε μια χώρα που ζούσε τη μεγαλύτερη ύφεση εν καιρώ ειρήνης που έχει υποστεί ποτέ δυτική δημοκρατία.

Ούτε τότε τα πρόσωπα, που κατάφεραν εντέλει να καρπωθούν το ρεύμα, είχαν τη στόφα για να του δώσουν δημιουργική διέξοδο. Πήραν εκείνη τη βοή και τη διοχέτευσαν σε ένα τυφλό εγχείρημα δευτερογενούς κρίσης.

Τώρα που επανεμφανίζονται στη σκηνή…