"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μαθητικές επιδόσεις, ανισότητα και αναχρονιστικές ιδέες -- Μερικές σκέψεις για την αποτυχία του σχολείου

Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Οι φετινές επιδόσεις στο Πρόγραμμα για τη Διεθνή Αξιολόγηση Μαθητών (PISA) σχολιάστηκαν και ξεχάστηκαν μέσα στον ωκεανό των πληροφοριών. Του χρόνου πάλι. Η διαπίστωση ότι τα 15χρονα κατανοούν όλο και λιγότερο τα Μαθηματικά, τη Φυσική και τα κείμενα δεν φαίνεται να επηρεάζει ούτε το περιεχόμενο των σχολικών μαθημάτων, ούτε τις μεθόδους διδασκαλίας. Δεν γινόμαστε λιγότερο μορφωμένοι από τυπική άποψη· τα πιστοποιητικά εκπαίδευσης αυξάνονται —απολυτήρια λυκείου, πτυχία, μεταπτυχιακά—, αλλά η ποιότητα της γενικής μόρφωσης και της γενικής λογικής δεν βελτιώνεται. Μεγάλο μέρος του εγκεφαλικού δίσκου μεγάλων και μικρών αποθηκεύει άχρηστες πληροφορίες ή γνώσεις μικροειδίκευσης.

Όπως ήταν αναμενόμενο, στην ουρά της διεθνούς κατάταξης του PISA βρέθηκαν ορισμένες αναπτυσσόμενες χώρες της Λατινικής Αμερικής, της Νοτιοανατολικής Ασίας και της υποσαχάριας Αφρικής, όπου τα ποσοστά μαθητών χωρίς βασικές δεξιότητες (ανάγνωση, γραφή, απλές αριθμητικές πράξεις) ξεπερνούν το 70-80%: η Καμπότζη, οι Φιλιππίνες, το Ουζμπεκιστάν, η Δομινικανή Δημοκρατία, το Κόσοβο, η Παλαιστίνη, η Αλβανία και η Βόρεια Μακεδονία εμφανίζονται στις χαμηλότερες θέσεις. Όσο για την Ελλάδα, βρίσκεται σταθερά κάτω από τον μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ και στα τρία αντικείμενα (Μαθηματικά, Ανάγνωση, Φυσικές Επιστήμες): σχεδόν ένας στους δύο Έλληνες μαθητές (45-48% περίπου) δυσκολεύεται να κατανοήσει ή να αναλύσει ένα απλό κείμενο (άρα θεωρείται λειτουργικά αναλφάβητος), ενώ στα Μαθηματικά και στις Φυσικές Επιστήμες, οι περισσότεροι δεν έχουν κατακτήσει το βασικό επίπεδο επάρκειας (Επίπεδο 2 του ΟΟΣΑ).

Η Ελλάδα κατατάσσεται, μαζί με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, στις τελευταίες θέσεις μεταξύ των μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Φέτος, τη μεγαλύτερη πτώση συγκριτικά με προηγούμενες δεκαετίες σημείωσαν η Γαλλία, η Γερμανία, η Ισλανδία, η Ολλανδία και η Φινλανδία, η οποία, αν και συνεχίζει να βρίσκεται πάνω από τον μέσο όρο, έχει χάσει την πρωτιά — την οποία κέρδισαν η Κίνα και η Σιγκαπούρη, με την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα και την Ταϊβάν να ακολουθούν. Αυτές οι χώρες έχουν κάνει τεράστιες επενδύσεις σε όλους τους τομείς, συμπεριλαμβανομένης της παιδείας, ως μέρος μιας στρατηγικής και τακτικής αναβάθμισης της θέσης τους στον κόσμο.

    Μία από τις κύριες αιτίες των χαμηλών επιδόσεων είναι, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, η αλόγιστη χρήση τεχνολογίας και οθονών, που προκαλεί υπερβολική απόσπαση προσοχής και επηρεάζει αρνητικά τη συγκέντρωση και την κριτική σκέψη. Πράγματι, θα συμφωνήσουμε όλοι ότι τα παιδιά δαπανούν πάρα πολύ χρόνο συσσωρεύοντας άχρηστες πληροφορίες —πολλές από τις οποίες είναι ανορθολογικές— και ψευτοεπικοινωνώντας μεταξύ τους χωρίς τη χρήση γραπτού λόγου. Από την άλλη πλευρά, η τεχνολογία είναι απολύτως απαραίτητη στη σύγχρονη μάθηση: οι χώρες με τις καλύτερες επιδόσεις χρησιμοποιούν δημιουργικά την τεχνολογία στο σχολείο. Ταυτοχρόνως, δεν φημίζονται για ενθάρρυνση της «κριτικής σκέψης»: επιμένουν στην απομνημόνευση (η παιδική και νεανική μνήμη απαιτεί εξάσκηση, αλλιώς οδηγούμαστε σε φαινόμενα χρυσόψαρου) και στην αφομοίωση βασικών εννοιών από τις πρώτες τάξεις του γυμνασίου. Εξάλλου, τα Μαθηματικά, η Φυσική, η Χημεία δεν απαιτούν ακριβώς «κριτική σκέψη»· απαιτούν μνήμη και λογική· απαιτούν «συνδυαστική σκέψη», κάτι αρκετά διαφορετικό από την «κριτική».

Ένα από τα προβλήματα που μειώνουν την πρόσληψη της γνώσης φαίνεται πως είναι η εξισωτική αντίληψη του σχολείου, η οποία έχει ευνοήσει την προϋπάρχουσα τάση του ταξικού διαχωρισμού. Καθώς το επίπεδο του δημόσιου σχολείου ισοπεδώνεται σε μια γραμμή μετριότητας, τα παιδιά με περισσότερες ικανότητες και φιλοδοξίες διοχετεύονται σε πρότυπα, πειραματικά και ιδιωτικά ή, όταν δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα, πλήττουν, απογοητεύονται και η εξέλιξή τους επιβραδύνεται. 

Συχνότερα πάντως, ο υπερβολικός εκδημοκρατισμός γεννά περαιτέρω ταξικές διαιρέσεις, οι οποίες παρατηρούνται, σε ποικίλους βαθμούς, παντού στον ΟΟΣΑ. Μάλιστα, σε ορισμένες περιοχές της Βόρειας και της Λατινικής Αμερικής αλλά και στη Γαλλία, τη Βρετανία και την Ελλάδα, ένα μέρος των δημόσιων σχολείων λειτουργεί ως χώρος που κρατά τα παιδιά μακριά από τους δρόμους —από την παραβατικότητα και την εκμετάλλευση—, ενώ ένα μέρος των ιδιωτικών διαμορφώνει τις ελίτ ή τις ψευτο-ελίτ. Το λάθος του συστήματος είναι η ιδέα ότι όλα τα παιδιά μπορούν να μάθουν τα ίδια πράγματα με τον ίδιο τρόπο· όμως, ακόμα και οι πιο ιδεαλιστές εκπαιδευτικοί δεν αργούν να συνειδητοποιήσουν τόσο την αρχική ανισότητα όσο και τη δυσκολία να καλυφθεί.

Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι, σε μεγάλο μέρος των σχολείων, η προτεραιότητα είναι η ευζωία των παιδιών, όπως την αντιλαμβανόμαστε σήμερα: το να μην πιέζονται, το «να μην αγχώνονται» σύμφωνα με την καθησυχαστική προτροπή που κυριαρχεί στον δημόσιο διάλογο: «Μην αγχώνεστε!» «Χαλλλλαρρά!» Όμως, τα αγαθά κόποις κτώνται («των γαρ όντων αγαθών και καλών ουδέν άνευ πόνου και επιμελείας θεοί διδόασιν ανθρώποις»): το να μάθεις τη μητρική σου γλώσσα και το να κατανοείς τι λένε και γράφουν οι άλλοι (πράγμα απολύτως απαραίτητο στην κοινωνική ζωή) απαιτεί σκληρότερη προσπάθεια από αυτή που νομίζουμε· εξάλλου, κανείς δεν μαθαίνει Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία ή γλώσσα με διάλογο ή παίζοντας. Μόνο στην ηλικία του νηπιαγωγείου τα παιδιά παίζουν και συζητούν άνευ πλαισίου.

Στο ίδιο πρόβλημα εντάσσεται η περιβόητη «κριτική σκέψη», η οποία, ωστόσο, προϋποθέτει γνώση: ειδάλλως, τα παιδιά μαθαίνουν να εκφράζουν γνώμη για πράγματα τα οποία αγνοούν· γίνονται δηλαδή οι ιδανικοί χρήστες των social· οι κακοί πολίτες που εξισώνουν τη γνώμη του απληροφόρητου με τη γνώμη του ειδικού. Ως αποτέλεσμα, η αίθουσα του σημερινού σχολείου μοιάζει με λέσχη συζητήσεων, από την οποία, φυσικά, οι περισσότεροι μαθητές απέχουν: είτε αδιαφορούν, είτε δεν καταλαβαίνουν τίποτα, είτε απασχολούνται με κάτι άλλο. 

Η θεωρούμενη «δημοκρατική» ιδέα ότι ο δάσκαλος κάνει το μάθημα μαζί με τους μαθητές, αποκλείει μεγάλο ποσοστό μαθητών. Η συμπερίληψη είναι εφικτή μόνο όταν υπάρχει αυστηρό πρόγραμμα ύλης, μετάδοση γνώσης, αξιολόγηση της διδασκαλίας και της πρόσληψης γνώσεων, έλεγχος γνώσεων και ευκαιρίες catch up — το να μπορούν δηλαδή όσοι μένουν πίσω να καλύψουν τα κενά τους με ενισχυτικά μαθήματα, δωρεάν και υποχρεωτικά· όχι με ιδιωτικά φροντιστήρια και μαθήματα κατ’ οίκον, λες και βρισκόμαστε στον 18ο αιώνα των précepteurs. Με αυτή τη λογική είναι απαραίτητο να απαλλαγούμε από τον στιγματισμό της επανάληψης μιας σχολικής χρονιάς: το να μένει κάποιος στην ίδια τάξη —μια συνθήκη που έχει, έτσι κι αλλιώς, καταργηθεί— θα έπρεπε να αποτελεί ευκαιρία κάλυψης των κενών, όχι μορφή αποκλεισμού και τιμωρίας.

Σε όσες ανεπτυγμένες χώρες καταγράφουν όλο και χειρότερες επιδόσεις έχει μηδενιστεί εδώ και κάμποσες δεκαετίες η απόσταση μεταξύ εκπαιδευτικού και μαθητή. Το αποτέλεσμα είναι η μη αναγνώριση του κύρους των ενηλίκων, η έλλειψη πειθαρχίας και η αύξηση των επεισοδίων βίας. Αυτή η εξέλιξη, μαζί με τους χαμηλούς μισθούς των εκπαιδευτικών (σ’ αυτό η Ελλάδα κατέχει ρεκόρ) και τη λαϊκιστική, δημοσιοϋπαλληλική δράση των συνδικάτων (ένα ακόμη ελληνικό ρεκόρ που μοιράζεται ex aequo με τη Γαλλία), προσελκύει στο επάγγελμα όλο και λιγότερους δασκάλους με ταλέντο, ευελιξία και ανθεκτικότητα, συμβάλλοντας περαιτέρω στην πτώση του γενικού επιπέδου στο σχολείο.

Παραλλήλως, πολλές αποφάσεις που θεωρήθηκαν κάποτε φιλελεύθερες ή «επαναστατικές», όπως ήταν η κατάργηση της σχολικής στολής, έγιναν αιτία πικρής, πολύ πικρής, ανισότητας, με τα πιο εύπορα παιδιά να επιδεικνύουν τάσεις μόδας και designer μάρκες στη σχολική πασαρέλα. Η «ελευθερία» της χρήσης smartphones ενέτεινε τον ανταγωνισμό: το πιο πρόσφατο μοντέλο του iPhone έγινε σύμβολο κοινωνικής καταξίωσης, παραμερίζοντας την αξία της αριστείας.

Τι χρειάζεται να αλλάξει στο ελληνικό σχολείο

Για την Ελλάδα έχει κατατεθεί πλήθος προτάσεων: μεταρρύθμιση του περιεχομένου της σχολικής ύλης, μετατόπιση του κέντρου βάρους στο σχολείο και στο απολυτήριο λυκείου (με σταδιακή αποδυνάμωση των φροντιστηρίων και αλλαγή του τρόπου εισόδου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση), εντατικά μαθήματα ελληνικών σε παιδιά αλλοδαπών, σύστημα αξιολόγησης εκπαιδευτικών, περιορισμοί χρήσης smartphones και ψηφιακών δικτύων, ενίσχυση του εξωσχολικού διαβάσματος και αποτελεσματική απάντηση στην προπαγάνδα του No Future που διαδίδεται ανεξέλεγκτα, πείθοντας τα παιδιά για το τρομερό αδιέξοδο που τα περιμένει.  

Το εν λόγω πανκ σύνθημα, που, αν και χρονολογείται από τη δεκαετία του 1970, παρουσιάζεται ως μεγάλη ιδεολογική καινοτομία, υπονομεύει την προθυμία για μάθηση και για σχολικές επιδόσεις: εφόσον δεν έχω μέλλον μαθαίνοντας, ας χαζολογάω όλη μέρα στα social media· ίσως καταφέρω να γίνω influencer και να βγάλω λεφτά πουλώντας αέρα κοπανιστό.

Ο στόχος έπειτα από 12 χρόνια σχολικής ζωής θα έπρεπε να είναι ...

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Οκτωβρίου 02, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το διεκπεραιωτικό λύκειο

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Αυτό το PISA, τη δοκιμασία του ΟΟΣΑ για την εκπαίδευση εννοώ, έχει πάρει μου φαίνεται πολύ αέρα και χώνει τη μύτη του παντού. Δεν φτάνει που υποχρεώνει τα παιδιά μας να κατανοήσουν κείμενα που δεν κατανοούν, τώρα τα προκαλεί να αξιολογήσουν και τους δασκάλους τους. Και καταλήγει σε συμπεράσματα τα οποία θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν παράδοξα για το εκπαιδευτικό μας σύστημα.

Οι περισσότεροι μαθητές θεωρούν ότι οι εκπαιδευτικοί τους αντιμετωπίζουν το μάθημα διεκπεραιωτικά. Πώς είναι δυνατόν αυτό για δημοσίους λειτουργούς, οι οποίοι έχουν αποφοιτήσει από το ελληνικό πανεπιστήμιο και αμείβονται δεν θα έλεγα αδρά, πάντως αρκετά για να μπορούν να συζούν με τους γονείς τους και λοιπούς συγγενείς πρώτου ή δεύτερου βαθμού. Εάν, μάλιστα, ζουν και εργάζονται σε τουριστικές περιοχές, δεν είναι καν υποχρεωμένοι να πληρώνουν δώδεκα μήνες ενοίκιο, αφού όταν αρχίσει η σεζόν οι ιδιοκτήτες τούς βοηθούν να αλλάξουν ατμόσφαιρα.

Ο εκπαιδευτικός όταν μπαίνει μέσα στην τάξη ξέρει ότι εργάζεται για μια κοινωνία που σέβεται και ενδιαφέρεται για το έργο του. Απόδειξη ότι αν παρατηρήσει κάποιον μαθητή του κινδυνεύει να φάει ξύλο από τους γονείς του, οι οποίοι, χάρη στην προοδευτική νοοτροπία που επικρατεί στην οικογένεια, δεν τολμούν να χαστουκίσουν τα παιδιά τους και ξεσπούν στους εκπαιδευτικούς. Κάπου πρέπει να ξεσπάσουν.

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς άνθρωποι κατά τεκμήριον μορφωμένοι αντιμετωπίζουν διεκπεραιωτικά διδακτέα ύλη, η οποία είναι αποθηκευμένη σε βιβλία που κανείς δεν θα διάβαζε αν δεν ήταν υποχρεωμένος να τα διαβάσει. Και μεταφέρουν τη γνώση και τη σκέψη σε ανθρώπους που θα αδιαφορούσαν και για τη γνώση και για τη σκέψη, αν δεν τους υποχρέωνε ο νόμος να ενδιαφερθούν.

Επεσε στα χέρια μου πολυσέλιδο κείμενο γραμμένο σε περίπου ελληνικά, το οποίο, υποτίθεται, αποτελεί οδηγό για τον τρόπο που οφείλουν να διδάσκουν ελληνικά και λογοτεχνία στο λύκειο. Εμαθα ότι το ίδιο κείμενο διανέμεται τα τελευταία τέσσερα χρόνια, αλλά δεν έμαθα πόσοι το έχουν διαβάσει και τι έχουν κατανοήσει. «Ο ρόλος του/της εκπαιδευτικού είναι καθοριστικός, αφού καλείται ως “μεσάζων” να υπηρετήσει τη γενικότερη στόχευση και να ενισχύσει τις ομάδες των μαθητών και μαθητριών στην επίτευξη των στόχων που τίθενται από κοινού».

Τι άνθρωποι είναι αυτοί που αντιμετωπίζουν διεκπεραιωτικά έναν τόσο σημαντικό ρόλο αντί να υπηρετούν τη γενικότερη στόχευση;

Προς στιγμήν αναρωτήθηκα μήπως οι μαθητές, όπως δεν καταλαβαίνουν τα κείμενα που διαβάζουν, έτσι δεν καταλαβαίνουν και τους εκπαιδευτικούς που τους τα διδάσκουν. Και αντιμετωπίζουν τον οίστρο τους ως διεκπεραίωση.

Κατόπιν ωρίμου σκέψεως κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι εκπαιδευτικοί δεν κάνουν τίποτε διαφορετικό απ’ το…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Οκτωβρίου 02, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Από PISA σε PISA… Πόσο καλά μιλούμε, γράφουμε και κατανοούμε τα Ελληνικά μας;

 

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ

Ομότιμου καθηγητή Γλωσσολογίας και πρώην πρύτανη τού ΕΚΠΑ

 

Ακούμε και διαβάζουμε στον δημόσιο λόγο λάθη, αστοχήματα, ασυνταξίες, ανορθογραφίες και διαπιστώνουμε έλλειψη γνώσης και ποιότητας στη χρήση των Ελληνικών μας, παράλληλα προς την αποδεδειγμένη αδυναμία των παιδιών μας ―και όχι μόνον― να κατανοούν γραπτά κείμενα.

Μερικά ψήγματα μόνο: Τίθονται, άνηκε, αναγγέλουν, αναγάγει, υπό τού μηδενός, αλειφή, αρκετά [αντί πολύ], επίταξη γιατρών [αντί επιστράτευση], επιπτώσεις [με θετική σημασία!], θνητότητα – θνησιμότητα [σύγχυση], τον ρόλο του ως υπουργός, των πολιτών καθεαυτών [αντί καθεαυτούς], εξ’ ακοής [το εξ δεν παίρνει απόστροφο], διαχείρηση, τού Βύρων, τον υπογράφων, επέβαλλαν και εφέτος νέους φόρους, τα επιχείρια τής κακίας [αντί τα επίχειρα], κοινοτυπία [αντί κοινοτοπία], κυρία υπουργός [αντί υπουργέ], η/τη Μέρι [σε υποτίτλους ξένων ταινιών], πρωτοπορεία [αντί πρωτοπορία], μεγενθύνω, συνοθύλευμα [αντί συνονθύλευμα], η οικογένεια τής εκλιπόντος [αντί τής εκλιπούσης], το φορέα/δήμο/χώρο/θεό [αντί τον για αιτιατική αρσενικού], η διεθνή συνθήκη, υπέγραψέ μου εδώ, το δέρμα επεξεργάζεται σε εργοστάσια [αντί υφίσταται επεξεργασία], δέχτηκε απλά [αντί απλώς = μόνο], επειγόντων συνθηκών [αντί επειγουσών], μιλάει σαν γιατρός [αντί μιλάει ως γιατρός (αν είναι γιατρός)]

Το πρώτο εθνικό θέμα για κάθε χώρα, το μείζον καθοριστικό θέμα για κάθε λαό, είναι αν οι πολίτες του γνωρίζουν επαρκώς τη μητρική τους γλώσσα, αν τη μιλούν και τη γράφουν σωστά και αν την κατανοούν εις βάθος όταν την ακούν και τη διαβάζουν.

Από αυτό ξεκινούν όλα: η καλλιέργεια τής σκέψης τους, η παιδεία τους, οι επιστήμες, οι θεσμοί, οι κοινωνικές σχέσεις, η πολιτική, η δημοκρατία. Γιατί όλα περνούν μέσα από τη μητρική γλώσσα.

Να το πούμε καθαρά και ―ας μού επιτραπεί― «αφοριστικά»;

Η έλλειψη επαρκούς γνώσης τής μητρικής γλώσσας συνιστά, κατά κανόνα, και έλλειψη επαρκούς δυνατότητας σκέψης και λόγου. Πρόκειται για ένα μειονέκτημα που ακολουθεί το άτομο σε όλες τις εκφάνσεις τής ζωής του και σε όλες τις δραστηριότητές του. Και δεν αναφέρομαι σε άτομα με εγγενείς δυσκολίες (δυσλεξία λ.χ.), αλλά σε πολύ συχνές, καθημερινές γύρω μας περιπτώσεις περισσότερο ή λιγότερο μορφωμένων συμπολιτών μας, συχνά ασκούντων δημόσια αξιώματα ή εκφωνούντων δημόσιο από τη δουλειά τους λόγο, αλλά και μαθητών, φοιτητών ακόμη και εκπαιδευτικών με ατελή ή περιορισμένη γνώση και χρήση τής μητρικής γλώσσας: λάθη συντακτικά, γραμματικά, λεξιλογικά, ορθογραφικά, σύνταξης κειμένων, εκφοράς τού λόγου, κατανόησης και απόδοσης γραπτών κειμένων κ.λπ.

Ωστόσο, η γνώση τού κόσμου περνάει μέσα από την γλώσσα («η γλώσσα μου είναι ο κόσμος μου» μάς είπε ο Βιτγκενστάιν, ο φιλόσοφος τής γλώσσας). Τα «όντα» τού κόσμου υπάρχουν για μάς ως «έννοιες», αποθηκευμένες στο «εργαστήρι τού νου» μας. Αλλά οι έννοιες, για να μπορούν να αξιοποιηθούν και να γνωστοποιηθούν, πρέπει να γίνουν «σημασίες» ντυμένες με «φθογγικές μορφές»∙ να γίνουν «λέξεις», συμβατικού χαρακτήρα για κάθε λαό. Και για να υπερβούν το απλό επίπεδο των λέξεων και να αποτελέσουν «λόγο», πρέπει να συνδεθούν με έναν λεπτό, σύνθετο, πολύμορφο δομικό μηχανισμό σε κάθε γλώσσα, με ό,τι αποκαλούμε «σύνταξη» και «γραμματική».

Όταν λειτουργήσουν όλα αυτά, μιλούμε για γλώσσα, την εθνική μητρική γλώσσα κάθε λαού. Και από μόνα αυτά τα λίγα, έστω σχηματικά και γενικευμένα ειπωμένα, είναι, νομίζω, φανερό πόσο απαιτητική, μακρά και σύνθετη διαδικασία είναι η κατάκτηση τής μητρικής γλώσσας.

Πώς θα επιτευχθεί αυτή η κατάκτηση με τρόπο επαρκή και δημιουργικό για τη γενικότερη συγκρότηση και προσωπικότητα τού καθενός μας, αφού η γνώση αυτή συνδέεται με τη νόηση και τον κόσμο μας, άρα καθορίζει έμμεσα όλη μας την ζωή;

Πέρα από την εγγενή γλωσσική ικανότητα που κληρονομεί βιολογικά ο άνθρωπος, χρειάζονται στοχευμένη προσπάθεια τής οικογένειας, καλά οργανωμένη σχολική γλωσσική εκπαίδευση, καλό γλωσσικό περιβάλλον (ΜΜΕ, κοινωνικές σχέσεις κ.λπ.) και συνεχής ατομική προσπάθεια τού καθενός μας, γιατί η γλώσσα είναι «έργο ζωής».

 

Οικογένεια.

 

Όλα ξεκινούν από το σπίτι. Πώς και πόσο μιλούν στα παιδιά οι γονείς τους και ―καθόλου λιγότερο― ο παππούς και η γιαγιά και άλλα συγγενικά μέλη τού σπιτιού. Ήδη στην ανάπτυξη τής παιδικής γλώσσας παίζουν μεγάλο ρόλο τα γλωσσικά «ακούσματα» από το σπίτι. Αλλά και τα «διαβάσματα»∙ τι δίνουμε να διαβάσει και τι διαβάζει το παιδί από έντυπα (βιβλία, εφημερίδες, περιοδικά) και επιλεγμένα ηλεκτρονικά κείμενα. Μαζί, πώς προφυλάσσουμε το παιδί―μείζον σύγχρονο πρόβλημα― από το να εκτίθεται γλωσσικά σε «ηλεκτρονικά σκουπίδια» που στρεβλώνουν το γλωσσικό του αίσθημα ή λειτουργούν αρνητικά και ασυναίσθητα για τα παιδιά ως… πρότυπα.

Ας προστεθεί η αναγκαία προσοχή στο διευρυμένο περιβάλλον τής οικογένειας και κυρίως στις παρέες των παιδιών (με ποια παιδιά παίζουν και μιλούν στο σπίτι, στη γειτονιά, στο σχολείο).

Παρακολουθούμε συστηματικά ως γονείς στο σχολείο την επίδοση τού παιδιού στην γλώσσα;

Και τι κάνουμε, όταν μάς χτυπάει καμπανάκι ότι το παιδί αντιμετωπίζει γλωσσικές ελλείψεις και προβλήματα;

Τελικά, η γλωσσική επίδραση που δέχεται το παιδί στο σπίτι λειτουργεί ως κύριος παράγων διαμόρφωσης τής γλωσσικής του ικανότητας και τής στάσης του στην γλώσσα (πόση σημασία και αξία δίνει στο να μάθει την γλώσσα του).

 

Σχολείο.

 

Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι τα παιδιά μας περνούν ένα μέρος τής ζωής τους, 14 ολόκληρα χρόνια, στο σχολείο; Και ότι όλα αυτά τα χρόνια τα παιδιά μας διδάσκονται την ελληνική γλώσσα, με κυμαινόμενη ποσότητα (αριθμό διδακτικών ωρών και μαθημάτων σε όλες τις βαθμίδες) και ακόμη πιο κυμαινόμενη ποιότητα διδασκαλίας τής γλώσσας;

Αποτέλεσμα;

Δεν θα αναφερθώ εδώ στα αποτελέσματα τής αξιολόγησης τού προγράμματος PISA (αποφεύγω τις προκλήσεις), αλλά στις γνωστές μεγάλες αδυναμίες ―με εξαιρέσεις, φυσικά― που διέπουν τη γλωσσική έκφραση των μαθητών μας, γραπτή και προφορική. Αδυναμίες στο λεξιλόγιο, στην γραμματική, στην σύνταξη, στην εκφορά τού λόγου, στην ορθογραφία∙ αδυναμίες τόσο στην παραγωγή όσο και στην πρόσληψη τής μητρικής γλώσσας.

Οι αδυναμίες αυτές οφείλονται σε μειωμένη γλωσσική ικανότητα των παιδιών μας;

Είναι ανεπίδεκτα γλωσσικής μαθήσεως;

Σε καμία περίπτωση. Δεν χαϊδεύω αφτιά∙ ερμηνεύω.

Θα αναφέρω τρεις κύριους δυσμενείς για τη γλώσσα λόγους στο σχολείο:

α) Οι μαθητές μας δεν αποκτούν συνείδηση τής γλώσσας ως αξίας, αξίας που οφείλουν να ενστερνισθούν και να υπηρετήσουν. Στέκονται συνήθως ―σε ανησυχητικό βαθμό―σαν η γνώση τής μητρικής γλώσσας να μη τους ενδιαφέρει πολύ και να μην έχει καν προτεραιότητα στην προσπάθειά τους για μόρφωση (τα Αγγλικά για κάποια παιδιά ελκύουν περισσότερο το ενδιαφέρον και την εκτίμησή τους).

β) Σε μεγάλο βαθμό δεν διδάσκεται σωστά η γλώσσα στο σχολείο. Πικρή αλήθεια, κυρίως από έλλειψη τής απαιτούμενης γλωσσικής και διδακτικής κατάρτισης των εκπαιδευτικών από τα Πανεπιστήμιά μας ώστε να μπορούν να την μάθουν οι ίδιοι εις βάθος και να την διδάξουν με τρόπο που να αγαπήσουν τα παιδιά την γλώσσα και να ενδιαφερθούν να την μάθουν. Λείπει επίσης η συνεχής επιμόρφωση των εκπαιδευτικών σε συναφή θέματα τής γλωσσικής επιστήμης και των σύγχρονων μεθόδων διδασκαλίας τής μητρικής γλώσσας.

γ) Τα γλωσσικά διαβάσματα και ακούσματα των παιδιών τείνουν να είναι από περιορισμένα έως ανύπαρκτα. Διαταράχθηκε ή εγκαταλείφθηκε η ουσιαστική επαφή των παιδιών μας με το βιβλίο και με γραπτά κείμενα γενικότερα. Ομοίως λείπουν σχεδόν παντελώς για τους μαθητές μας ακούσματα από ομιλητές που αξιοποιούν δημιουργικά την γλώσσα μας. Δεν διαβάζουν βιβλία, εφημερίδες και περιοδικά. Δεν ακούν ομιλίες, συζητήσεις, καλό θεατρικό λόγο. Έχουν δηλαδή «στέρηση πρότυπου ποιοτικού προφορικού και γραπτού λόγου», που επηρεάζει άμεσα την ικανότητά τους να εκφράζονται προφορικώς και γραπτώς. Και συγχρόνως δεν ασκούνται επαρκώς στην παραγωγή, πρόσληψη και επεξεργασία κειμένων (εξ ού και η αδυναμία καλής επίδοσης στις εξεταστικές διαδικασίες τού PISA).

 

Γλωσσικό περιβάλλον.

 

Ποια είναι η ποιότητα των Ελληνικών που ακούν τα παιδιά μας από τα ΜΜΕ;

Δεν αλλοιώνεται και στρεβλώνεται η αίσθηση τής γλώσσας των παιδιών από την πολύωρη επαφή τους με την ακατέργαστη γλώσσα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και την κυριαρχία τού καταιγισμού τής ανεξέλεγκτης εικόνας εις βάρος τού λόγου;

Και, αν εξαιρεθεί ο λόγος που εκπέμπεται από έμπειρους δημοσιογράφους των τηλεοπτικών Δελτίων Ειδήσεων στα ΜΜΕ και κάποιων εκπομπών λόγου, τα Ελληνικά που ακούγονται σε σειρές συνεχείας (σήριαλ) και ποικίλου περιεχομένου εκπομπές λειτουργούν θετικἀ για τη χρήση τής γλώσσας;

Πρέπει να συνειδητοποιηθεί από όλους η γλωσσική ευθύνη των ΜΜΕ (τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών) και των ηλεκτρονικών διαδικτυακών μέσων (μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ιστοτόπων και πλατφορμών όπως λ.χ. το FB), δοθέντος ότι ο λόγος τους λειτουργεί και επηρεάζει ως πρότυπο.

Διαβάζοντας π.χ. τους ελληνικούς υποτίτλους ξένων ταινιών συναντάς «γλωσσικά τέρατα» τού τύπου «η Μέρι» (κατάληξη θηλυκού ονόματος σε -ι, όπως γράφουμε το ψάρι ή το τυρί! ). Έχουμε συνειδητοποιήσει τι επίδραση ασκούν όλα αυτά;

Αφελής απορία: το ΕΣΡ δεν έχει λόγο σε αυτά τα θέματα;

Στο γλωσσικό περιβάλλον είναι ανάγκη να τονισθεί και μια άλλη έντονα αρνητική για την γλώσσα μας κατάσταση: η ξενολαγνία.

Όταν οι εμπορικοί ιδίως δρόμοι των ελληνικών πόλεων βρίθουν ξενόγλωσσων επιγραφών και λατινογραμμένων επωνυμίων και όταν η δημόσια τηλεόραση γέμει ξενόγλωσσων τίτλων εκπομπών (που δεν έχει σχέση με τους ικανούς δημοσιογράφους οι οποίοι πραγματώνουν τις εκπομπές), δεν είναι φανερό ότι στα παιδιά ιδίως γεννά μια «νοοτροπία μίμησης », συνδυασμένη με την ψευδαίσθηση και ματαιοδοξία κοινωνικού γοήτρου των ξενισμών;

Αν μέσα από την πράξη προβάλλεται ως ευρύτερο γλωσσικό μήνυμα ότι η ξενόγλωσση έκφραση τίτλων, επωνυμιών και ονομάτων «προσδίδει κύρος και αναγνώριση» στην εμπορική δραστηριότητα (που απευθύνεται σε Έλληνες πελάτες), τότε σε εθνικό επίπεδο υποβαθμίζεται, πάλι στην πράξη, η ελληνική γλώσσα. Και ας κρίθηκε μόλις πρόσφατα από την UNESCO ότι η Ελληνική, όχημα έκφρασης ενός μεγάλου πολιτισμού στην αδιάλειπτη χρήση της 40 αιώνων, αξίζει να βρίσκεται στο βάθρο των διεθνώς εορταζομένων γλωσσών μαζί με μόνο τις επτά επίσημες γλώσσες τού ΟΗΕ (Αγγλική, Γαλλική, Ισπανική, Ρωσική, Κινεζική, Αραβική, Αφρικανική) και την Πορτογαλική.

 

Αυτομόρφωση

 

Η δομή τής ανθρώπινης γλώσσας, όλων των γλωσσών, περιλαμβάνει σύνταξη, γραμματική και λεξιλόγιο.

Η κατάκτηση τής μητρικής γλώσσας σημαίνει για κάθε ομιλητή γλώσσας ότι έχει επάρκεια σε αυτούς τους τρείς τομείς.

Ότι κατέχει καλά τη συντακτική δομή τής γλώσσας, γιατί η «πρόταση» που δηλώνει τα νοήματά μας είναι προϊόν καλής γνώσης τού συντακτικού μηχανισμού τής γλώσσας. Από κοντά έρχεται η γραμματική δομή τής γλώσσας, από την οποία αρύονται οι ομιλητές τους «γραμματικούς τύπους» που «ντύνουν» τις συντακτικές σχέσεις. Τέλος, η καλή γνώση τού λεξιλογίου τής γλώσσας, τής δήλωσης των εννοιών που θέλουμε να εκφράσουμε υπό μορφήν σημασιών συνδυασμένων με φθόγγους, δηλαδή «λέξεων», είναι η βάση τής γλωσσικής επικοινωνίας. Και επειδή η γλώσσα δεν είναι ούτε μόνο λέξεις ούτε μόνο προτάσεις αλλά συνεχής λόγος, δηλαδή προφορικό ή γραπτό κείμενο, που ξεκινάει από προθέσεις και απολήγει σε σκοπούς, βασική γνώση στη γλώσσα είναι η δύσκολη, λεπτή και πολυεπίπεδη γνώση τής παραγωγής και πρόσληψης κειμένων.

Πρόκειται για μια πολυπαραγοντική τεχνική που περιλαμβάνει προθέσεις, συνεκτικότητα (λογική αλληλουχία) και συνοχή (γλωσσική αλληλουχία), συνάφεια προς το περιβάλλον (γλωσσικό και εξωγλωσσικό) και αποδεκτότητα (δυνατότητα να γίνει κατανοητό το κείμενο από τον ακροατή/αναγνώστη).

Καταλαβαίνουμε ότι η σύνταξη και κατανόηση κειμένων έχει ιδιαίτερες δυσκολίες∙ απαιτεί γνώση τού μηχανισμού τής γλώσσας (γλωσσικών επιπέδων και κειμενικών λειτουργιών) και μακρά επίπονη άσκηση.

Αυτός είναι και ο κύριος λόγος για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μαθητές ―όχι μόνο τής Ελλάδος― στην κατανόηση και επεξεργασία κειμένου (δεν μιλούμε για «ανάγνωση»!) στον διαγωνισμό τού PISA, τού Προγράμματος Διεθνούς Αξιολόγησης των Μαθητών (Programme of International Student Assessment), που από λανθασμένη σύνδεση τείνει να συνδέεται με την ιταλική πόλη PISA και (μεταφορικά;) με τον κίνδυνο κατάρρευσης τού κεκλιμένου πύργου της.

Αν αυτή είναι η σύνθεση τής γλώσσας και τόσο απαιτητική η γνώση της, καταλαβαίνουμε ότι χρειάζεται συνεχής προσπάθεια καθενός μας να κρατάμε σε εγρήγορση την γλωσσική μας ικανότητα.

Αυτό σημαίνει συνειδητή αναδρομή, ευκαίρως ακαίρως, σε λεξικά, γραμματικές, συντακτικά, βιβλία για τα συχνά λάθη που γίνονται στην χρήση τής γλώσσας μας, αλλά και βιβλία και δημοσιεύματα για την Ελληνική, ομιλίες και εκπομπές στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Χρειαζόμαστε βελτίωση και εμπλουτισμό τού λεξιλογίου μας, προσοχή στις ορθογραφικές αδυναμίες μας, «φρεσκάρισμα» των γραμματικών μας γνώσεων και μεγάλη προσοχή στον τρόπο που μιλάμε και γράφουμε τα Ελληνικά μας. Χρόνος, κόπος, συνεχής προσπάθεια, ευαισθησία, αδιάπτωτο ενδιαφέρον για καλύτερη ποιότητα των Ελληνικών μας, που σημαίνει ―αυτό είναι και ένα επιπλέον καθοριστικό κέρδος― βελτίωση και ποιότητα στην λειτουργία τής σκέψης μας.

Επιλεγόμενα

Η κατάκτηση τής μητρικής γλώσσας, το είπα ήδη, είναι «έργο ζωής», που σημαίνει έργο αδιάπτωτης φροντίδας και ενασχόλησης διά βίου. Φροντίζοντας και βελτιώνοντας τη γλωσσική μας ικανότητα στη μητρική μας γλώσσα, καλλιεργούμε συγχρόνως τη νοητική μας ικανότητα, αφού γλώσσα και διάνοια δεν χωρίζονται («Οὐκοῦν διάνοια καὶ λόγος ταὐτόν», επισημαίνει ο Πλάτων στον Σοφιστή). Αν όμως είναι τόσο σημαντική η κατάκτηση και καλλιέργεια τής μητρικής γλώσσας, καταλαβαίνουμε τι έμφαση χρειάζεται να δοθεί από όλους τους διαμορφωτικούς παράγοντες τής γλώσσας που αναφέραμε και ιδιαίτερα από την σχολική εκπαίδευση.

Ειδικά στην κατανόηση κειμένων ―ένα θέμα που επανέφεραν πρόσφατα οι εξετάσεις τού Προγράμματος PISA―, πέρα μιας ειδικής τεχνικής που είναι διδάξιμη, χρειάζεται να ανατραπεί άρδην η στάση αυτής τής διαδικασίας.

Χρειάζεται να εμπεδωθεί η ανάγνωση κειμένων «με ένταση προσοχής και μεγάλη συγκέντρωση» («close reading» έχει χαρακτηρισθεί) έναντι τού «βιαστικού αναγνώστη» στον οποίον έχει μετατρέψει σήμερα παιδιά και μεγάλους η γρήγορη βιαστική («στα πεταχτά»!) ανάγνωση που κυριαρχεί σε σχέση με ποικιλόμορφα γραπτά τού διαδικτύου.

Η κατανόηση κειμένου είναι μια κατεξοχήν δημιουργική γλωσσική διεργασία που απαιτεί καλή γνώση τής γλώσσας, προσεκτική ανάγνωση και ασκημένη ικανότητα, ιδίως αν τίθενται ερωτήσεις κατανόησης και ζητείται η σύνταξη περίληψης πολύ περιορισμένου αριθμού λέξεων. Απαιτείται δηλαδή λιτότητα και πυκνότητα λόγου με έμφαση στις λέξεις-κλειδιά που αποδίδουν το κεντρικό νόημα τού κειμένου. Το ίδιο, και ακόμη περισσότερο, ισχύει για την παραγωγή ουσιωδών κειμένων.

Έχουμε μορφώσει και ασκήσει εντατικά τους μαθητές μας στο σχολείο σε αυτή την πολύ σύνθετη και απαιτητική διαδικασία; Και μάλιστα από το Δημοτικό (ηλικία 6-12 ετών) όπου τίθεται και ολοκληρώνεται η βασική γνώση τής μητρικής γλώσσας (λεξιλόγιο, σύνταξη, γραμματική);

Στις βαθμίδες Γυμνασίου και Λυκείου, υπό ευνοϊκές εκπαιδευτικές συνθήκες, συμπληρώνεται, βελτιώνεται και κυρίως συνειδητοποιείται η λειτουργία τής γλώσσας.

Και το κρίσιμο ερώτημα στην Πολιτεία: γνωρίζουμε στην Ελλάδα…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Οκτωβρίου 02, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΓΥΦΤΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΑΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ανθυπολοχαγός

 Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Δώστε μου δύο επιλογές. Νηπιαγωγός ή ανθυπολοχαγός στο μέτωπο της Ουκρανίας; 

Θα πάω με τη δεύτερη χωρίς σκέψη. Για να γίνεις νηπιαγωγός, χρειάζεσαι νεύρα από ατσάλι. Ψυκτικό υγρό στο αίμα. Και ένα Xanax κάθε πρωί, πριν από το φαγητό.

Αν μάλιστα μιλάμε για περιοχή με δύσκολες κοινωνικές συνθήκες, τότε πας για κομάντο. Υποθέτω θα έπεσε στην αντίληψή σας το βίντεο με τη διευθύντρια νηπιαγωγείου στα Άνω Λιόσια που, σε κατάσταση νευρικής κρίσης, ουρλιάζει στα παιδιά. Διαπίστωσε ζημιές στις εγκαταστάσεις και έβαλε τις φωνές.  

Στη συνέχεια, όπως καταγγέλλει, δέχθηκε επίθεση από γονείς παιδιού.  

Τελικώς απομακρύνθηκε από τη θέση της. Ελπίζω την επομένη να ξύπνησε με ένα στραβό, γαλήνιο χαμόγελο, νομίζοντας, έστω για λίγο, ότι είδε ένα κακό όνειρο. 

Ας είμαστε ειλικρινείς.

Είναι από τις περιπτώσεις που λες ότι η συμπεριφορά της ήταν απαράδεκτη, αλλά ταυτόχρονα μουρμουρίζεις ότι και εσύ στη θέση της μπορεί να είχες χάσει την ψυχραιμία σου. 

Γιατί στο βίντεο βλέπουμε τη στιγμή. Δεν βλέπουμε όμως την ώρα ή τη μέρα πίσω από αυτήν. Ούτε γνωρίζουμε τι αντιμετωπίζει αυτή η γυναίκα στην καθημερινότητά της.

Στα δικά μου χρόνια οι γονείς μπορεί να παρατηρούσαν τη δασκάλα επειδή δεν τράβηξε αφτιά. Τώρα υπάρχουν περιπτώσεις όπου ο γονιός στρέφεται εναντίον του εκπαιδευτικού. 

Το θέμα, λοιπόν, δεν εξαντλείται στη συγκεκριμένη εκπαιδευτικό και στο θυμικό της. Βρίσκεται και στις συνθήκες μέσα στις οποίες καλούνται να δουλέψουν εκπαιδευτικοί χωρίς την υποστήριξη που απαιτεί η περίπτωση.  

Γιατί ένα νηπιαγωγείο σε μία περιοχή με ιδιαίτερα κοινωνικά προβλήματα δεν μπορείς να το λειτουργείς σαν να βρίσκεται στο Χαλάνδρι. Χρειάζεται περισσότερους ανθρώπους, περισσότερη κοινωνική υποστήριξη και μεγαλύτερη παρουσία του κράτους. 

Τώρα εσείς μπορεί να βλέπετε μία εκπαιδευτικό που δεν είναι κατάλληλη για τη δουλειά.  

Κάποιος άλλος βλέπει μία γυναίκα που καταρρέει ενώ προσπαθεί να προστατεύσει το σχολείο της. 

Μπορεί να ισχύουν και τα δύο. Η ουσία δεν βρίσκεται στην απώλεια ελέγχου από τη νηπιαγωγό, αλλά...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Οκτωβρίου 02, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΓΥΦΤΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΑΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Τα δίκαια των ζιζανίων

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Σε έναν κόσμο διαφορετικό από τον δικό μας, όχι απαραιτήτως χειρότερο ή καλύτερο, η δασκάλα μου στην Α΄ Δημοτικού του δημόσιου σχολείου λεγόταν κυρία Διονυσία. Μια πληθωρική κυρία που δεν σήκωνε πολλά κι όταν εμείς αποθρασυνόμασταν και μιλούσαμε όλοι μαζί επειδή δεν ξέραμε τι μας γίνεται, εκείνη χτυπούσε τον χάρακα στην έδρα και φώναζε: «Βγάλτε τον σκασμό, διαολάκια. Θα σας βγάλω τ’ αυτιά».  

Αυτό έφτανε για να μας συνετίσει, διότι ξέραμε ότι αν δεν προσγειωνόμασταν θα έπρεπε να τεντώσουμε την παλάμη μας και να φάμε δυο ή τρεις ξυλιές από τον χάρακα που είναι η αλήθεια ότι έτσουζε. 

Παρ’ όλ’ αυτά δεν θυμάμαι κανένα γονέα να διαμαρτύρεται για την κακοποίηση του τέκνου του, ούτε να έχει γίνει θέμα επειδή μας αποκαλούσε «διαολάκια» με κίνδυνο να τραυματίσει την αθώα παιδική μας ψυχούλα.  

Είμαι βέβαιος ότι πολλοί από εσάς θεωρείτε ότι τα τραύματα είναι εμφανή σ’ αυτά που γράφω, όμως εγώ δεν τα νιώθω να με πονάνε κι αισθάνομαι μια χαρά. 

Την κ. Διονυσία τη θυμήθηκα από το βίντεο με τα όσα διαδραματίστηκαν σε νηπιαγωγείο στα Ανω Λιόσια όπου η νηπιαγωγός, εν εξάλλω καταστάσει, φώναζε στο κοπάδι της το οποίο προφανώς είχε κάνει κάποια σοβαρή ζημιά ότι αν το ξανακάνουν θα τους φάει τα χέρια. Δεν ξέρω τι είχαν κάνει. Πάντως η ζημιά κόστιζε 5.000 και η νηπιαγωγός αναρωτιόταν ποιος θα την πληρώσει.  

Εντέλει τη συνέτισαν μητέρα και πατέρας κάποιου μαθητή στέλνοντάς την στο νοσοκομείο.

Ρεπόρτερ, για να πείσουν για την αντικειμενικότητά τους, μας λένε ότι η νηπιαγωγός δεν έπρεπε να χάσει την ψυχραιμία της. Χωρίς να μας λένε γιατί την έχασε. Καταδικάζουν τη χειροδικία διότι η αυτοδικία δεν είναι σωστό πράγμα, αλλά δεν μας εξηγούν πώς είναι δυνατόν να βρέθηκαν τόσοι αγανακτισμένοι γονείς συγκεντρωμένοι στο νηπιαγωγείο.  

Πού είναι το υπουργείο, αναρωτιούνται, χωρίς να διευκρινίζουν ότι το ζήτημα είναι πως το υπουργείο αφήνει απροστάτευτη τη νηπιαγωγό.  

Και τέλος, μεταδίδουν ασχολίαστη τη δήλωση μπαμπάκα ο οποίος μας διαβεβαιώνει ότι αν ξαναγίνει κάτι τέτοιο θα κάψει το σχολείο. 

Υποψιάζομαι ότι οι γονείς δεν έγιναν έξαλλοι επειδή η νηπιαγωγός έβαλε τις φωνές και τρόμαξε τα μπουμπούκια τους, αλλά επειδή τους απείλησε ότι θα πληρώσουν τη ζημιά των 5.000 ευρώ.  

Οι πρωταγωνιστές του επεισοδίου είναι Ρομά. Κοινώς άνθρωποι που αντιμετωπίζουν το σχολείο ως μια ποινή που επιβάλλει το κράτος στα παιδιά τους και μάλιστα τους αποζημιώνει για τα διαφυγόντα κέρδη με κάποιο ποσό. Αρα, κατ’ αρχάς αντιμετωπίζουν με εχθρότητα το σχολείο και τους δασκάλους. 

Ομως, για να είμαστε δίκαιοι, το επεισόδιο δεν αφορά μόνον τις κοινότητες των Ρομά. 

Αφορά τους γονείς, οι οποίοι αντιμετωπίζουν τα τέκνα τους ως απόλυτους άρχοντες και τους δασκάλους τους ως υποτελείς οι οποίοι είναι αναγκασμένοι να ανεχθούν και να υπηρετήσουν την οποιαδήποτε ιδιοτροπία τους. 

Ο παιδαγωγός είναι ...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Οκτωβρίου 02, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΓΥΦΤΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΑΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Στα Λιόσια ξυλοκοπήθηκε η παιδεία

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Όσες φορές κι αν δω το βίντεο δεν μπορώ να μη νιώσω συμπάθεια για τη νηπιαγωγό που, έχοντας υποστεί ένας θεός ξέρει τι, σπάει και βάζει τις φωνές στους μαθητές της.

Τη νηπιαγωγό που, όπως χιλιάδες εκπαιδευτικοί, έχει αφεθεί έρμαιο στις παρορμήσεις παιδιών στα οποία ποτέ δεν μπήκαν όρια και στην εγωπάθεια γονιών που στο παιδί τους βλέπουν μια μικρή θεότητα που κανείς δεν πρέπει να έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει ή μια προέκταση του εαυτού τους στην οποία κάθε παρατήρηση ισοδυναμεί με προσβολή.

Ο ξυλοδαρμός της που ακολούθησε τις φωνές επιβεβαιώνει ότι η προβληματική συμπεριφορά των παιδιών δεν είναι παρά ο καθρέφτης προβληματικών γονιών. Παιδιά που μπορεί να φέρουν τη δασκάλα τους σε αυτή την κατάσταση δεν μπορεί παρά να έχουν γονείς που το σήκωμα του χεριού το έχουν εύκολο, όπως και τις απειλές.

Ένας από αυτούς μάλιστα απείλησε ότι αν ξανασυμβεί τέτοιο περιστατικό, θα κάψει το σχολείο και το έκανε με ύφος που έδειχνε ότι δεν το έχει σε τίποτα να πραγματοποιήσει την απειλή του.

Όμως περισσότερο από θύμα αυτών των κακών γονιών (και κακών πολιτών) η νηπιαγωγός και οι χιλιάδες εκπαιδευτικοί που υφίστανται τα μύρια όσα, είναι θύματα του υπουργείου της Παιδείας. Είναι θύματα της διαχρονικής και διακομματικής πολιτικής στην οποία οι εκπαιδευτικοί είναι οι δούλοι των μαθητών και των γονιών τους και ενίοτε και σάκοι του μποξ στους οποίους μπορεί να εκτονωθεί κάθε προβληματική προσωπικότητα.

Γιατί είναι το υπουργείο που έχει ευνουχίσει τους εκπαιδευτικούς.

Είναι το υπουργείο που έχει επιτρέψει στους γονείς να επεμβαίνουν στο εκπαιδευτικό έργο.

Είναι το υπουργείο που καταργεί τη μία με την άλλη τις τιμωρίες αντικαθιστώντας τις με, τάχα παιδαγωγική, ανοχή.

Είναι το υπουργείο που έχει επιτρέψει να κυριαρχήσει το (καταστροφικό πρώτα για τα ίδια τα παιδιά) «έλα μωρέ, παιδιά είναι».

Είναι το υπουργείο που όχι απλώς επιτρέπει αλλά ενθαρρύνει την απαξίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας αφαιρώντας από αυτή το βασικό της χαρακτηριστικό: την πειθαρχία.

 

 

Για όσους η αξιολόγηση της PISA δεν αρκεί, το επεισόδιο στο νηπιαγωγείο των Άνω Λιοσίων επιβεβαιώνει την ήττα της εκπαίδευσης.

Ο δάσκαλος ταπεινώνεται και ξυλοκοπείται και οι αντικοινωνικοί και βίαιοι γονείς στέφονται νικητές έχοντας καταφέρει να επιβάλουν τον νόμο του τραμπούκου σε ένα ακόμα σχολείο. Και ο επόμενος νηπιαγωγός, δάσκαλος, καθηγητής που θα θελήσει να επιβάλει κάποια πειθαρχία ή που θα σπάσει από την πίεση που ασκεί ο συνδυασμός κακών γονιών και παιδιών χωρίς όρια, θα βάλει το κεφάλι κάτω για να μην μπλέξει.

Γιατί και αυτή η κυβέρνηση, όπως και οι προκάτοχοί της, την Παιδεία την έχει γραμμένη στα παλιά της τα παπούτσια.

Πουλάει προγράμματα, καινοτομίες, ανακαινίσεις και λοιπά περιτυλίγματα που …

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Οκτωβρίου 02, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΓΥΦΤΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΑΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Λογικό οι γονείς να παίζουν ξύλο με τους δασκάλους

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

εκπαιδευτικός (ο) 1. Αυτός που εκπαιδεύει και φυλάει άγρια θηρία, θηριοδαμαστής «τώρα πια στο τσίρκο δεν υπάρχουν ζώα και άρα δεν υπάρχουν και θηριοδαμαστές» 2. αυτός που χρησιμοποιείται για επίδειξη δύναμης και εκτόνωση νεύρων «δεν είμαι σίγουρος ότι χρειάζονται κι άλλες προσλήψεις εκπαιδευτικών από τη στιγμή που οι γονείς των μαθητών μια χαρά βολεύονται με τους υπάρχοντες»

Νομίζω πως είναι χρέος όλων μας να καταγγείλουμε τη νηπιαγωγό που δεν άντεξε να είναι το πειραματόζωο στο διαχρονικό και διακυβερνητικό πείραμα του υπουργείου Παιδείας για την ανθρώπινη αντοχή, λύγισε και ακολούθησε το ξέσπασμα που είδαμε στο διάσημο πια βίντεο.

Είναι πραγματικά απαράδεκτο που αντί να κάτσει ήσυχα κι ωραία να δει το σχολείο να καταστρέφεται, έχασε την ψυχραιμία της, και είναι διπλά απαράδεκτο επειδή ως εκπαιδευτικός θα έπρεπε να έχει καταλάβει ότι ο σκοπός των σχολείων και των εκπαιδευτικών είναι να εκτονώνονται πάνω τους τα αφηνιασμένα παιδάκια που παρκάρουν εκεί οι γονείς τους. Οι γονείς που, όπως φαίνεται στη συνέχεια, έδειραν τη νηπιαγωγό, πράξη που είναι μάλλον αναμενόμενη.

Θέλω να πω ότι παιδιά που καταστρέφουν το σχολείο και φτάνουν τον δάσκαλό τους στο αμήν, λογικό είναι να…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Οκτωβρίου 02, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

Υπαρκτού πολιτικώς ορθά λοβοτομημένου γυφτο-τσογλαναρόπληκτου ελληνισμού κωμωδία

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Οκτωβρίου 02, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΝουΔο-γαλαζαίικου γυφτο-τσογλανο-αληταρόπληκτου κωλοχανείου κωμωδία

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Οκτωβρίου 02, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

Ελληνόφωνου "δημοσιογραφικού" σκουπιδαριού κωμωδία

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Οκτωβρίου 02, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , ,

Σαν σήμερα (2/10/ΧΧΧΧ)

 

1187: Ο σουλτάνος της Συρίας Σαλαντίν καταλαμβάνει την Ιερουσαλήμ, που την κατείχαν οι Σταυροφόροι.
1912: Οι Κρήτες βουλευτές γίνονται δεκτοί από την Ελληνική Βουλή, έπειτα από πολύμηνη προσπάθεια να μετάσχουν κι αυτοί στις εργασίες της, ώστε να επισπευτεί η ένωση της νήσου με την Ελλάδα.
1914: Ο Σπύρος Σπυρομίλιος κηρύσσει την αυτονομία της Βορείου Ηπείρου.
1947: Η διεθνής ομοσπονδία αυτοκινήτου καθιερώνει αγώνες στην κατηγορία της Formula 1.
1869: Γεννιέται ο «Μαχάτμα» (Μοχαντάς Καραμτσάντ) Γκάντι, ινδός ηγέτης










 
2017 Πεθαίνει σε νοσοκομείο της νότιας Καλιφόρνιας των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου νοσηλευόταν ύστερα από ανακοπή καρδιάς ο 66χρονος Αμερικανός ρόκερ Tom Petty
 
 
 
 
 

2021 Έφυγε  από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών ο Ιωάννης Παλαιοκρασσάς, ιστορικό στέλεχος της Ν.Δ. - Είχε διατελέσει υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 1990-1992 - Ήταν ο στόχος της τρομοκρατικής επίθεσης της 17Ν  με ρουκέτα στην οποία σκοτώθηκε ο Θάνος Αξαρλιάν

 

 

2023  Εφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 93 ετών, ο αντισμήναρχος ε.α. Ακριβός Δ. Τσολάκης.
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Οκτωβρίου 02, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)