Μα το Θεό αν στις επόμενες εκλογές δεν την ψηφίσετε προσωπικά θα σας αρχίσω στις κλωτσιές. pic.twitter.com/TJg0u33RfP
— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) August 19, 2026
Φυσικά και προσέφερε στο έθνος η Πάολα...
— Thanos Dimou (@AthanDim) August 19, 2026
Θυσίασε το πουλί της(του)🐥 https://t.co/yadtmIXsbP
Ποιος διαφωνεί αδέρφια???? https://t.co/h2fMQ9c5CD
— Σκέτο Σπύρος🇬🇷🇬🇷 (@SPIROSTHEONE) August 4, 2026
"Μνημείο Χαζών της ΕΡΤ" https://t.co/SzC5vfdIaj
— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) August 18, 2026
Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ
Μία από τις παρακμιακότερες εκδηλώσεις της διαταραχής του μαζοχισμού είναι να βλέπεις τηλεόραση. Σε κάθε χώρα. Κάθε εποχή. Οχι μόνο το καλοκαίρι. Ομως, μήνα Αύγουστο, που υποτίθεται ότι όλοι είμαστε μέσα στο ξεφάντωμα, στη νωθρότητα, στην ξεκούραση και την αμεριμνησία είναι αναμφίβολα ισχυρό το μήνυμα που στέλνεις στο χάος όταν χάσκεις μπροστά από το χαζοκούτι με το στόμα ορθάνοιχτο. Είναι σαν να λες ότι δεν μου αξίζει ούτε αυτό το λίγο που έχω όταν σκορπάς απλόχερα πολύτιμες ώρες από τη ζωή σου παρακολουθώντας το χαζοκούτι να δίνει ρέστα στην τράπεζα του τίποτα που εδρεύει στην επικράτεια που έχει ως ανατολικό σύνορο την ανοησία, δυτικό τη σκοπιμότητα, βόρειο την ευτέλεια και νότιο τη γουρουνιά.
Σπουδαία εμετική επιλογή είναι μερικά από τα «ενημερωτικά» πρωινάδικα (όχι όλα) με τους παγκίτες των καναλιών, που ελπίζουν ότι η ιδιοκτησία θα αναγνωρίσει τις επιδόσεις τους (κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί ούτε πριν ούτε μετά τη Δευτέρα Παρουσία) και θα μετατεθούν σε πρωινή, έστω απογευματινοβραδινή εκπομπή ή δελτίο της κανονικής σεζόν. Μία από τις αηδιαστικότερες στερεοτυπίες ενίων παραμενόντων παγκιτών αγγαρειομάχων είναι η εκτός τόπου, χρόνου και στιλ οικειότητα με τους καλεσμένους τους. Νομίζουν ότι το γλείψιμο ή η επιθετικότητα τους καθιστούν «άμεσους» και γι’ αυτό προτιμητέους από το κοινό. Η μέσοτητα και η αποστασιοποίηση από την είδηση είναι κάτι που επιμελώς αποφεύγουν.
Ας πούμε γίνεται γιορτή μαρίδας, φεστιβάλ μελιτζάνας ή ημερίδα πιπεριάς στην Ανω Κάτω Τραχανοπλαγιά, της επαρχίας Μόρντορ. Ο απεσταλμένος στο χωριό, κουρούμπελο στο μεθύσι, ακόμα και πρωινιάτικα, θα βγάλει τον περιφερειάρχη Σάρουμαν ή τον δήμαρχο Γκόλουμ για να μιλήσει στο πανελλήνιο γι’ αυτό το εξαιρετικό, αναντικατάστατο, ημιθεϊκό έθιμο που πρέπει να δουν άπαντες οι κατοικούντες στον πλανήτη. Ο απεσταλμένος, που συνήθως ουρλιάζει, θα «δώσει το μικρόφωνο» (δηλαδή τον λόγο) στα κεντρικά στούντιο. Εκεί ο εις μάτην ελπίζων και αγωνιζόμενος μαρκουτσοφόρος θα μιλήσει με τον περιφερειάρχη Σάρουμαν ή τον δήμαρχο Γκόλουμ, λες και είναι κολλητοί, συνάδελφοι από τον στρατό, συμπολεμιστές στη μάχη του Κάλε Γκρότο ή ξαδέλφια.
Η κουβέντα πάντοτε θα περιστραφεί γύρω από τα τοπικά εδέσματα, τα οποία πάντοτε λιγουρεύονται οι παραμένοντες, και το «παράθυρο στα έθιμα του τόπου» θα κλείσει με τον περιφερειάρχη Σάρουμαν ή τον δήμαρχο Γκόλουμ να προσκαλεί στον τόπο του τον/την ξελιγωμένο/η δημοσιογράφο για να απολαύσει τις λιχουδιές του τόπου και τη φιλοξενία των καλόκαρδων κατοίκων.
Επειδή ο τζάμπας είναι απέθαντος και πάντοτε σαγηνεύει τους απελπισμένους παραμένοντες αγγαρειομάχους, εκείνοι θα δεχτούν την πρόκληση κι ύστερα θα προχωρήσουν στο επόμενο θέμα. Η κηδεία του διάσημου τραγουδοποιού, ο αποχαιρετισμός στον ηθοποιό που εκδήμησε, το ξόδι στον μέγα φιλόσοφο, ακόμα μια πυρκαγιά που ξεκίνησε από ανεμογεννήτρια ή καλώδιο της ΔΕΗ και το στυγερό έγκλημα της ημέρας. Κι η ζωή συνεχίζεται μέχρι...
Το πιο υπέροχο είναι οτι κανείς δεν πρόκειται να πειράξει τον/την ανίκανο υπάλληλο που έκανε αυτή τον κολοσσιαία μαλακία.
— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) August 18, 2026
Και αν κανείς το τολμήσει, μπορεί να τον βγάλουν κι αυτόν "μάρτυρα" και "νεκρό της ΕΡΤ" https://t.co/jWrRcSdiL0
"Μνημείο Χαζών της ΕΡΤ" https://t.co/SzC5vfdIaj
— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) August 18, 2026
Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ
Δεν ξέρω αν το πήρατε χαμπάρι αλλά η ΕΡΤnews μας ενημέρωσε ότι ο Παρασκευάς Αντζας έκλεισε χτες τα 50 του χρόνια.
Το ότι ο παλιός ποδοσφαιριστής πέθανε πριν από τρεις μήνες δεν στάθηκε ικανό να εμποδίσει την κρατική τηλεόραση από το να επιτελέσει το λειτούργημά της:
Την ...
Το πιο υπέροχο είναι οτι κανείς δεν πρόκειται να πειράξει τον/την ανίκανο υπάλληλο που έκανε αυτή τον κολοσσιαία μαλακία.
— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) August 18, 2026
Και αν κανείς το τολμήσει, μπορεί να τον βγάλουν κι αυτόν "μάρτυρα" και "νεκρό της ΕΡΤ" https://t.co/jWrRcSdiL0
Στην ανεκδιήγητη ΕΡΤ @ertofficial_ πεθαίνουν τους ζωντανούς και ζωντανεύουν τους πεθαμένους pic.twitter.com/JGSDfMDtiN
— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) August 19, 2026
"Μνημείο Χαζών της ΕΡΤ" https://t.co/SzC5vfdIaj
— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) August 18, 2026
Η δημοσιογραφία δίπλα στο πλευρό του Έλληνα πολίτη https://t.co/T34TWFVlpD
— guindigo (@guindigo2) August 9, 2026
Αυτοί δεν είναι δημοσιογράφοι,ούτε καν υπάλληλοι.Είναι υποτακτικοί https://t.co/ZyQZSYJs5c
— Miltiadis Benakis (@BenakisM) August 15, 2026
Μέρες που είναι ας θυμηθούμε και τον βασικό διακινητή της ιστορίας της ανύπαρκτης μικρής Μαρίας.
— κυρ Παντελής (@dtri2020) August 15, 2026
Γιώργος Χρηστίδης, η ντροπή της δημοσιογραφίας. pic.twitter.com/5wis8ntPOM
Εσείς το ξέρατε ότι τα ιστιοφόρα χωρίζονται σε επιβατηγά και οχηματαγωγά, τουριστικά και εμπορικά, ή είστε τίποτα αμόρφωτοι;;;;; https://t.co/GqfZoiMpJx
— ΒΟΣΚΟΣ 🇬🇷 (@Arkadios_Voskos) August 14, 2026
ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΛΕΤΗ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ
— Johnny Hoston (@Johnnyhoston_2) August 19, 2026
Το τσιγάρο δεν αυξάνει τις πιθανότητες καρκίνου του πνεύμονα
🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡
Τώρα δεν ξέρω αν το σωβρακοφανελείο προσπαθεί να κάνει αβάντα στον Τσίπρα, ή αν ψήνεται ο Βαγγέλας να χώσει τίποτα λάθρο στο Καραϊσκάκη 🤷🏻♂️ https://t.co/c9cXbh1eMi
SHARIA LAW ON EUROPE TELEVISION.
— 𝕊𝕡𝕒𝕔𝕖𝔽𝕣𝕠𝕞𝔾𝕣𝕖𝕖𝕔𝕖🇪🇺🇬🇷👋 (@SpaceFromGreece) August 13, 2026
THIS WOMAN FREELY CHOSE TO SHOW HER GLORIOUS BODY.
NAZISLAMIST LEFTISTS & PSEUDOFEMINISISTS PROHIBIT HER OF DOING SO. FUCK YOU. https://t.co/m4YuS4UnFv
Οι νεοι Ευρωπαικοι κανονισμοι απαγορευουν στους καμεραμαν να δειχνουν τα οπισθια μια αθλητριας για να μην εχουνε "σεξισμο".
— Evgenios Tzavaras 🇬🇷 (@EvgeniosTzav) August 17, 2026
Δειτε πως φαινονται πλεον τα αθληματα στιβου....
Χχααχαχαχαχα
Η ΕΕ κατεστρεψε ΚΑΙ τον αθλητισμο! pic.twitter.com/JJQyLIbFmV
Δεν ειναι απιστευτα υποκριτικο και αδικο η ΕΕ να απαγορευει πλεον σε καμεραμαν να τραβανε πλανα απο τα οπισθια αθλητριων ωστε "να μειωθει ο σεξισμος", αλλα ταυτοχρονα να επιτρεπουν το πορνό ακομα & σε παιδακια, μεσω διαδικτυου,ελευθερα?
— Evgenios Tzavaras 🇬🇷 (@EvgeniosTzav) August 19, 2026
Ποσο υπερΜαλακες ειναι αυτοι που κυβερνουν? pic.twitter.com/NDNptoJUcl
— Miltiadis Benakis (@BenakisM) July 25, 2026
Christopher Nolan's Jason and the Argonauts. pic.twitter.com/REMkXlKc0V
— The Bugle Daily (@TheBugleDaily1) July 24, 2026
14 Όσκαρ το ελάχιστο pic.twitter.com/XD8dBhLh5A
— Miltiadis Benakis (@BenakisM) July 25, 2026
Με ευρεία συμμετοχή φορέων και πολιτών ολοκληρώθηκε ο κύκλος ενημερωτικών συναντήσεων για την ανάπτυξη του Ψηφιακού Κόμβου Βιώσιμου Τουρισμού της Πιερίας, μιας σημαντικής πρωτοβουλίας της Αντιπεριφερειάρχη Πιερίας, Σοφίας Μαυρίδου, που υλοποιείται από την Περιφερειακή Ενότητα Πιερίας, τον Πιερικό Οργανισμό Τουριστικής Ανάπτυξης και Προβολής (Π.Ο.Τ.Α.Π.), τον επίσημο Οργανισμό Διαχείρισης και Προώθησης Προορισμού (Destination Management and Marketing Organization – DMMO) της Πιερίας, το Τμήμα Διοίκησης Εφοδιαστικής Αλυσίδας και το Τμήμα Διοίκησης Οργανισμών, Μάρκετινγκ και Τουρισμού του Διεθνούς Πανεπιστημίου της Ελλάδος.
Η δημιουργία του Ψηφιακού Κόμβου αποτελεί μία από τις σημαντικότερες πρωτοβουλίες για τον ψηφιακό μετασχηματισμό και τη βιώσιμη διαχείριση του τουριστικού προορισμού, καθώς φιλοδοξεί να δημιουργήσει έναν σύγχρονο μηχανισμό συλλογής, ανάλυσης και αξιοποίησης δεδομένων, ο οποίος θα υποστηρίζει τον στρατηγικό σχεδιασμό, τη λήψη τεκμηριωμένων αποφάσεων και την εφαρμογή πολιτικών που βασίζονται σε πραγματικά στοιχεία.
Η ενημερωτική διαδικασία ξεκίνησε με κεντρική παρουσίαση στο Επιμελητήριο Πιερίας και συνεχίστηκε με κατά τόπους συναντήσεις στους Δήμους Κατερίνης, Δίου-Ολύμπου και Πύδνας-Κολινδρού. Στις συναντήσεις συμμετείχαν εκπρόσωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, τουριστικών επιχειρήσεων, επαγγελματικών και παραγωγικών φορέων, πολιτιστικών και περιβαλλοντικών συλλόγων, καθώς και πολίτες, οι οποίοι ενημερώθηκαν για τους στόχους, τη λειτουργία και τα οφέλη του Ψηφιακού Κόμβου.
Καθοριστικής σημασίας για την επιτυχία της πρωτοβουλίας υπήρξε η άμεση ανταπόκριση και η ουσιαστική αρωγή των τριών Δήμων της Πιερίας και του Επιμελητηρίου, οι οποίοι αγκάλιασαν το εγχείρημα από την πρώτη στιγμή, υποστήριξαν τη διοργάνωση των ενημερωτικών συναντήσεων και επιβεβαίωσαν έμπρακτα τη βούλησή τους να συνεργαστούν για τη δημιουργία ενός σύγχρονου μοντέλου βιώσιμης τουριστικής ανάπτυξης προς όφελος ολόκληρης της Πιερίας.
Ο Ψηφιακός Κόμβος Βιώσιμου Τουρισμού θα λειτουργεί υπό τη διαχείριση και τον συντονισμό του Πιερικού Οργανισμού Τουριστικής Ανάπτυξης και Προβολής (Π.Ο.Τ.Α.Π.), ως του επίσημου DMMO της Πιερίας, αποτελώντας μία μόνιμη ψηφιακή υποδομή που θα συγκεντρώνει, θα επεξεργάζεται και θα αξιοποιεί δεδομένα για την τουριστική δραστηριότητα, το περιβάλλον, την τοπική οικονομία και την ποιότητα ζωής των κατοίκων. Μέσα από τη χρήση σύγχρονων τεχνολογικών εργαλείων και διεθνώς αναγνωρισμένων δεικτών βιωσιμότητας, θα παρακολουθούνται οι τάσεις της τουριστικής ζήτησης, η συμπεριφορά των επισκεπτών, οι ανάγκες της τοπικής αγοράς, οι περιβαλλοντικές επιδόσεις του προορισμού και η αποτελεσματικότητα των πολιτικών που εφαρμόζονται.
Η δημιουργία του Ψηφιακού Κόμβου αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία σε μια ιδιαίτερα σημαντική περίοδο για την Πιερία, μετά την ένταξη του Ολύμπου στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Η διεθνής αυτή αναγνώριση ενισχύει τη θέση της Πιερίας στον παγκόσμιο τουριστικό χάρτη, δημιουργώντας νέες προοπτικές ανάπτυξης, αλλά ταυτόχρονα αυξάνει την ευθύνη όλων των φορέων για την προστασία, τη βιώσιμη διαχείριση και την ανάδειξη του μοναδικού φυσικού και πολιτιστικού της πλούτου.
Στο νέο αυτό περιβάλλον, ο Ψηφιακός Κόμβος θα αποτελέσει το βασικό εργαλείο παρακολούθησης της βιωσιμότητας του προορισμού, επιτρέποντας την αποτύπωση της επισκεψιμότητας, την αξιολόγηση της φέρουσας ικανότητας ευαίσθητων περιοχών, όπως ο Όλυμπος, την καταγραφή των περιβαλλοντικών επιπτώσεων και την έγκαιρη λήψη μέτρων για τη διασφάλιση της ισορροπίας μεταξύ τουριστικής ανάπτυξης, προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος και ευημερίας της τοπικής κοινωνίας.
Παράλληλα, ο Π.Ο.Τ.Α.Π. συνεχίζει να πρωτοπορεί στον ψηφιακό μετασχηματισμό της Πιερίας, υλοποιώντας ...
Όπως καταλάβατε, ο αντιρατσιστικός νόμος είναι για τα μάτια του κόσμου, όπως άλλωστε κ οι περισσότεροι νόμοι σ'αυτή τη χώρα. https://t.co/prD5pVwlDg
— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) August 11, 2026
Η δαιμονοποίηση των Εβραίων αποκτά τόσο μεγαλύτερη ένταση όσο αυτοί που την επιχειρούν παραμένουν στο περιθώριο. Και δεν αναφέρομαι στη στοχοποίηση του Νετανιάχου ή των φανατικών θρησκόληπτων.
Αναφέρομαι στη ρατσιστική απαξίωση ενός ολόκληρου πολιτισμού, από τους μεγαλύτερους και σημαντικότερους της Ιστορίας, η οποία επιχειρεί να επιβληθεί στην ελληνική κοινωνία από ορισμένες πολιτικές ομάδες που παλεύουν να καλύψουν την πολιτική καχεξία τους με τον φανατισμό.
Αυτού του είδους ο καθολικός αντισημιτισμός ο οποίος δεν στοχεύει μόνο την πολιτική του κράτους του Ισραήλ, αλλά και τους πολίτες του ως άτομα, είναι ένα φαινόμενο άγνωστο έως σήμερα στην ελληνική κοινωνία. Διάφοροι νταήδες, θρασύδειλοι, διότι ξέρουν ότι κανείς δεν πρόκειται να τους εμποδίσει, πολλώ δε μάλλον να τους τιμωρήσει, επιτίθενται σε Εβραίους τουρίστες αν τους πάρουν μυρωδιά. Αν τους ρωτήσεις γιατί το κάνουν, θα σου πουν ότι αυτοί ένα μήνα πριν ήταν στη Γάζα και σκότωναν παιδιά και τώρα έρχονται να ξεκουραστούν στην Ελλάδα. Είναι όλοι τους ένοχοι. Και αν τους πεις ότι στη συλλογική ενοχή στηρίχθηκε ο ναζιστικός ρατσισμός, θα σου πουν ότι αυτοί είναι αριστεροί και δεν έχουν σχέση με τέτοια. Θέλουν να πολεμήσουν ένα γενοκτόνο κράτος. Ξεχνώντας, βέβαια, ότι στη Γάζα μπορεί να έχουν γίνει ακρότητες, αλλά δεν πρόκειται για γενοκτονία.
Την περασμένη Κυριακή, στην οδό Αθηνάς, στη διάρκεια διαδήλωσης για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης οργανωμένης μάλλον από το πρακτορείο του Πούτιν, μια αφίσα κατηγορούσε, εκτός των άλλων, τους Ισραηλινούς ως παιδόφιλους. Αναρωτιέμαι ποιος θα είναι ο επόμενος χαρακτηρισμός που θα ενισχύσει ακόμη περισσότερο τη δαιμονοποίηση.
Συμφωνώ ότι ο φανατισμός, όταν ενεργοποιηθεί, δεν έχει όρια. Συμφωνώ ακόμη ότι αυτού του τύπου ο φανατισμός παραμένει έγκλειστος στην ασφάλεια του περιθωρίου. Δεν αναφέρομαι στις αντιρρήσεις που μπορεί να έχει κάποιος απέναντι στην πολιτική του Ισραήλ. Αναφέρομαι σ’ αυτόν τον ρατσιστικό φανατισμό που τώρα ντύνεται τον μανδύα του αντισιωνισμού.
Εχει κάποιο ιστορικό βάθος;
Εχει να κάνει με πολιτισμικές παραμέτρους – κυρίως θρησκευτικές;
Ή μήπως οφείλεται στον πολιτικό αναχρονισμό που κυβερνάει μυαλά τα οποία αντιμετωπίζουν ακόμη το Ισραήλ ως ιμπεριαλιστικό θύλακο στη Μέση Ανατολή;
Μάλλον εκεί καταλήγει, αφού ο σύγχρονος αντισημιτισμός είναι αριστερός. Trendy στην εποχή του σεβίτσε και του σούσι.
Μπορεί να είμαι αισιόδοξος, όμως δεν πιστεύω ότι το φαινόμενο θα έχει διάρκεια. Και γνωρίζω την αβάσταχτη ελαφρότητα των συμπατριωτών μου. Μην ξεχνάμε τις...
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧ🤣 pic.twitter.com/xL2LT6FmJD
— Aris ⚔️ (@ArisBJJ) August 15, 2026
Του ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ
Πώς περάσανε τέσσερα χρόνια από εκείνον τον Δεκαπενταύγουστο, αέρας. Αλλωστε, όπως έλεγε και ο Θρασύβουλος – Βέγγος στον Ντίνο Ηλιόπουλο, «Ολα είναι ατμός».
Διακοπάρετε ανέμελοι, παλιοτόμαρα, ενώ το κορμάκι της μικρής νεκρής Μαρίας, που η μανούλα της το διατηρούσε στο δροσερό νερό του Εβρου, Αύγουστο, ε, παραμένει άταφο στη νησίδα.
Το φάγανε τα τσακάλια, τα ψάρια, όταν ανέβηκε η στάθμη;
Τίποτα από τα δύο, διότι έγινε, για δεύτερη φορά στην Ιστορία, θαύμα! Αναστήθηκε! Έγινε μνημόσυνο στο τζαμί στο Βοτανικό ανήμερα της Παναγίας και μίλησε η ίδια, κοτζάμ κοπέλα πια, της παντρειάς και σιτεμένη, σχεδόν γεροντική, για τα πρότυπα της θρησκείας του μερακλή Μωάμεθ.
Στο μνημόσυνο παρευρεθη σύμπας ο ΣΥΡΙΖΑ και όλες οι παραφυάδες, προεξάρχοντος εκείνου του ανταποκριτή του «Spiegel», που πήρε πόδι, αλλά έριξε 45 τάλιρα κλάμα, κορόμηλο το δάκρυ, μαζί με άλλους δημοσιογραφούντες, βουλευτές και ευρωβουλευτές, που, πού τους χάνεις, πού τους βρίσκεις, είναι στημένοι πάνω στο κλαρί και περιμένουν ακονίζοντας το ράμφος τους, να πέσει η Ελλάδα, να φάνε εξουσία από το πτώμα της, και, κυρίως, να πάρουν τα κλειδιά του ταμείου. Να πεθάνει η Ελλάδα για να ζήσουν αυτοί σε βάρος της.
Και τι σκεφτήκανε, ε;
Τσακάλια οι τύποι. Μικρό κοριτσάκι, μουσουλμανάκι, που το λέγανε… Μαρία, το μουσουλμάκι, ε φίλε, και το δάγκωσε σκορπιός και απόθανε, και απέναντι ο ανάλγητος Στρατός μας, ο ίδιος που μήνα Αύγουστο τέλειωσε το όνειρό τους να γίνουμε λαϊκιά δημοκρατία, έβλεπαν, δήθεν, Αξιωματικοί και Στρατιώτες απαθείς, το κοριτσάκι να ξεψυχάει κι ύστερα τη μανούλα του να βλέπει να παπαριάζει το πτώμα στο νερό.
Δύο ήταν οι παπάτζες, που δημιούργησαν τη βεβαιότητα της ελεεινής και τρισάθλιας προβοκάτσιας από βαλτούς παλιανθρώπους.
Τα περί παπαριάσματος του πατώματος ντάλα Καλοκαίρι, ως μέθοδος συντήρησης, και η δήθεν απάθεια των στρατιωτικών μας στον Εβρο.
Ο Θεός ο ίδιος να έδινε διαταγή, δεν υπήρχε περίπτωση Ελληνας Αξιωματικός ή Στρατιώτης να αδιαφορήσει για ανθρώπους και παιδιά που πεθαίνουν και απαθής να τους κοιτάει από μικρή απόσταση. Δεν είμαστε Τούρκοι, δεν θα γίνουμε ποτέ.
Το τι άκουσα στην αρχή, όταν αμφισβήτησα την προφανή παπάτζα, δεν περιγράφεται. Οχετός ύβρεων από επωνύμους και ανωνύμους, μέχρι που τους κατέβηκε το βρακί ως τον αστράγαλο, κι αποδείχθηκε πως ήταν όλο μύθος, έκανα και μηνυτήρια αναφορά, που ακόμη περιμένω το αποτέλεσμα, θα το αναζητήσω, άμα τη επιστροφή μου στην Αθήνα, και λούφαξαν για λίγο.
Είναι οι ίδιοι που βγάζουν γλώσσα για τη Γάζα, που υποστηρίζουν κάθε κατσαπλιά που παραβιάζει τα σύνορά μας, που ευθυγραμμίζονται με τους Τούρκους χωρίς να κοκκινίζουν. Είναι πάντα εύκολο να τους βρεις, κοιτάς πού κείται το εθνικό συμφέρον και μετά στρέφεις το βλέμμα σου απέναντι. Εκεί είναι όλοι και όλες, απέναντι από την Ελλάδα, τους Ελληνες, το αξιακό μας πλαίσιο, την Ιστορία και τα σύμβολά μας. Τυφεκιοφόροι του εχθρού.
Θα είναι αισχρό να περάσει η πενταετία και να παραγραφούν οι τυχόν πλημμεληματικές πράξεις, να τη βγάλουν λάδι οι σκευωροί, οι αυτουργοί και οι ηθικοί αυτουργοί, ντόπιοι και ξένοι, όπως η περιβόητη Μπάιντα, που μετά έφτιαχνε νύχια και μαλλί και πόζαρε στη Γερμανία. Θα είναι όνειδος, να τη σκαπουλάρουν οι κατασκευαστές και διακινητές του μύθου, που ήταν καθαρή αντεθνική προβοκάτσια, να τους βλέπουμε ατιμώρητους να εξακολουθούν να υποδύονται τους δημοσιογράφους, τους βουλευτές, τους ευρωβουλευτές, τους τιμητές των πάντων.
Κάποια στιγμή πρέπει να αποκτήσει κόστος ο ανθελληνισμός. Δικαίωμα του καθενός να επιλέξει τη μισθοφορία, να κρεμάσει ξένη φούντα στο ψωραλέο σπαθάκι του, όπως δικαίωμα και των χρήσιμων ηλιθίων να ακολουθήσουν τζάμπα τον Λόχο Προπαγάνδας του εχθρού. Οταν, όμως, βγαίνεις στο κλαρί ως μισθοφόρος ή αφελής τζάμπα τυφεκιοφόρος του εχθρού, ενίοτε μπορεί να χάσεις το κεφάλι σου.
Και πρέπει να το χάσουν. Είναι δίκαιο, πρέπει να γίνει πράξη.
Η βόλτα που τους πήγαμε τότε ανάποδα στον γάιδαρο, γουλί και με την ταμπέλα της αλητείας τους κρεμασμένη στον λαιμό, δεν είναι αρκετή.
Βγάζουν πάλι γλώσσα, προσπαθούν πάλι να...
Συγκρούστηκε με τα συμφέροντα, απλά έκανε ένα διάλειμμα στο κότερο με το πούρο, διότι πόσα χτυπήματα να αντέξουν αυτά τα μαρμαρένια στήθια; https://t.co/eCaWtaGJ5t
— Φαήλος Κρανιδιώτης (@failosK) August 10, 2026
Τσίπρας, είπε "δεν συνδιαλέχθηκα ποτέ με συμφέροντα"
— prng (@prng2777) August 10, 2026
Δεν είπε "απλά μου εχαν δώσει το σκάφος τους, να βολτάρω στο Αιγαίο" 😂 pic.twitter.com/Ez45mtPDOc
Γράφει ο Θ.Π. Λιανός
Ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών
Η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στην πολιτική αρένα είναι οπωσδήποτε ένα ευχάριστο γεγονός και, βιάζομαι να πω, για πολλούς λόγους.
Πρώτον, μας άφησε μια πλούσια κληρονομιά σε σημαντικούς πολιτικούς αρχηγούς, όπως Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκη, και Κασσελάκη.
Δεύτερο, ήταν ο πρώτος διδάξας για το πώς, αναιμάκτως, αγνοείς το δημοψήφισμα.
Τρίτον, μας έδειξε εμπράκτως ότι κυβερνητική συνεργασία ριζοσπαστών αριστερών με ακροδεξιούς δεν αποτελεί ούτε ιδεολογική νόθευση, ούτε πολιτικό έκτρωμα.
Τέταρτον, μας απέδειξε ότι υπάρχει και στροφή 360 μοιρών.
Πέμπτον, με δυο βδομάδες στην Αμερική έμαθε πώς από ριζοσπάστης αριστερός γίνεται οπαδός του δημοκρατικού καπιταλισμού και αμέσως μετά αρχηγός της ΕΛ.Α.Σ, δηλαδή κάτι σαν Βελουχιώτης του ΕΛΑΣ.
Μεγαλύτερο, όμως, ενδιαφέρον έχουν αυτά που υπόσχεται τώρα.
Οχι μόνο θα αλλάξει τον διοικητικό χάρτη της χώρας επαναφέροντας τις κοινότητες, αλλά επιπλέον θα μηδενίσει τον πληθωρισμό (τρέμουν στους τάφους τους ο Ανταμ Σμιθ, ο Μαρξ, ο Φίλιπς και ο Κέυνς) και θα μειώσει την τιμή των καυσίμων κατά 30%. Δηλαδή, μιλάμε για θαύματα που ο Αλέξης έχει στο τσεπάκι.
Ο Αλέξης Τσίπρας πριν ακόμη εισέλθει στη Βουλή, ως βαθυστόχαστος πολιτικός ανήρ θέτει θεμελιώδη ζητήματα. Ακούστε, μάλλον διαβάστε, τι είπε σε πρόσφατη συνέντευξη στην κα Ελένη Γεωργίου: «Αυτό που λείπει σήμερα από την πολιτική ζωή είναι η αξιοπιστία κι εγώ θέλω να κτίσουμε ένα καινούργιο σχήμα στη βάση της αξιοπιστίας».
Τρίβω τα μάτια μου. Μίλησε ο Αλέξης για αξιοπιστία;
Τρέχω στα λεξικά. Αξιόπιστος είναι αυτός που εμπνέει εμπιστοσύνη. Αξιοπιστία είναι ιδιότητα του αξιόπιστου.
Απορώ. Μιλάει ο Αλέξης για αξιοπιστία;
Μήπως δεν ξέρει τι σημαίνει αξιοπιστία;
Μήπως την μπερδεύει με την υποκρισία;
Μήπως πρέπει ο Πολάκης να του στείλει ένα λεξικό;
Υπάρχει βέβαια και αξιοπιστία, δηλαδή εμπιστοσύνη σε κάποιον, για το κακό, όπως π.χ. εμπιστοσύνη σε έναν επαγγελματία δολοφόνο ότι θα εκτελέσει ακριβώς ότι αναλάβει. Το ίδιο ισχύει και για πράξεις ουδέτερες, ούτε καλές, ούτε κακές.
Αυτό που λείπει από την πολιτική ζωή δεν είναι η αξιοπιστία, όπως λέει ο Αλέξης Τσίπρας.
Αυτό που λείπει είναι ...
❌ Ποτέ δεν ρωτάμε:
— Sersemis (@vasilisxatzis13) August 12, 202 6
Μια γυναίκα την ηλικια της
Εναν ανδρα τον μισθο του
Σε ποιανού το κότερο ήταν ο Τσίπρας όταν συγκρουόταν με τα συμφέροντα pic.twitter.com/WQp5HmDk02
Αυθεντικος Πικάσο με τιτλο "Γκουβέρνικα 2015-19",
— silas serafim (@silaserafim) August 12, 2026
βγαινει σε δημοπρασία των Sotheby's,
απο την ισπανιδα συλλεκτρια
Πανάγο Πούλου ντε Κατερίνα Κοτέρο.
Απ την μπλε και ροζ περιοδο του καλλιτεχνη. https://t.co/eKiXM1zf62 pic.twitter.com/0b3noSY3Yy
Γράφει ο Κόκκινος Γάτος
Προσπάθησε (;) ο Αλέξης Τσίπρας να απαντήσει στο ερώτημα της χρηματοδότησης της ΕΛΑΣ. «Είμαστε», είπε, «υβριδικό κόμμα». «Δεν πληρώνουμε διαφήμιση (σ.σ.: δεν επιτρέπεται ούτως ή άλλως στα σόσιαλ, κανείς δεν πληρώνει) και δεν έχουμε γραφεία»!
Θα ήταν κωμωδία αν δεν ήταν το θέμα εξαιρετικά σοβαρό. Για τη διαφάνεια και τη δημοκρατία. Εκατοντάδες στελέχη, ακριβές παραγωγές βίντεο, αμέτρητες εκδηλώσεις, μετακινήσεις, εξοπλισμός και για όλα αυτά πιστεύει ότι «καθάρισε» πετώντας ένα… είμαστε υβριδικό κόμμα. Πραγματικά ποιον πιστεύει ότι κοροϊδεύει;
Αν ένα κόμμα θέλει να τεκμηριώσει ότι λειτουργεί πράγματι με χαμηλό κόστος, το πειστικότερο επιχείρημα δεν είναι η επίκληση ενός όρου, αλλά η δημοσιοποίηση συγκεκριμένων στοιχείων: πηγές εσόδων, ύψος δωρεών, τρόπος κάλυψης εξόδων εκδηλώσεων, καθεστώς απασχόλησης των στελεχών.
Αυτά είναι στοιχεία που, και βάσει της ελληνικής νομοθεσίας, οφείλουν ούτως ή άλλως να δηλώνονται στην Επιτροπή Ελέγχου Δαπανών και Εκλογικών Παραβάσεων. Το ερώτημα της χρηματοδότησης των κομμάτων δεν αφορά μόνο την ΕΛΑΣ, είναι διαχρονικό πρόβλημα στην ελληνική πολιτική ζωή, όπου συχνά η δημόσια επικοινωνία προηγείται της τεκμηρίωσης.
Το αν η συγκεκριμένη απάντηση του Τσίπρα είναι επαρκής, υπεκφυγή ή ένα ακόμα ψέμα θα το κρίνουν τελικά οι πολίτες. Αλλά, μιας και ο πρόεδρος Αλέξης δείχνει να χρησιμοποιεί μοντέρνους όρους, έχουμε να του προτείνουμε και την… κβαντική θεωρία.
«Είμαστε ένα κβαντικό κόμμα», θα μπορούσε να ισχυριστεί. «Υπάρχουμε και δεν υπάρχουμε ταυτόχρονα. Δεν πληρώνουμε ενοίκιο, γιατί τα γραφεία μας βρίσκονται σε υπερθέσεις καταστάσεων. Δεν πληρώνουμε προσωπικό, γιατί οι εργαζόμενοί μας είναι σε κβαντική διεμπλοκή με την έννοια του μεροκάματου». Πώς σας φαίνεται;
Τι είναι οι υπερθέσεις καταστάσεων (quantum superposition);
Σημαίνει ότι ένα κβαντικό σύστημα (π.χ. ένα σωματίδιο) μπορεί να βρίσκεται ταυτόχρονα σε περισσότερες από μία δυνατές καταστάσεις. Το κλασικό παράδειγμα είναι η γάτα του Σρέντινγκερ: θεωρητικά, ταυτόχρονα ζωντανή και νεκρή, μέχρι να ανοίξουμε το κουτί και να δούμε. Δηλαδή, κάποια στιγμή έρχεται η ώρα της αποκάλυψης, θα πρέπει να το θυμάται αυτό ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ.
Σε ό,τι αφορά την κβαντική διεμπλοκή (quantum entanglement), σημαίνει ότι...
-Ρε κάνε με για μια μέρα πρωθυπουργό εμένα... pic.twitter.com/DDWXysITbW
— oldschoolfileles (@oldfileles) August 13, 2026
Του ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ
Πριν ήξερε τι ήθελε, αλλά δεν ήξερε πώς να το κάνει. Σήμερα ξέρει και το τι και το πώς.
Πριν υποσχόταν άμεσο τερματισμό των μνημονίων και της λιτότητας, αλλά σήμερα δεν υπόσχεται θαύματα, γιατί κάτι τέτοιο δεν θα ήταν αξιόπιστο.
Πριν πίστευε στα επιδόματα, όμως πλέον δεν θεωρεί πως αποτελούν λύση στο ζήτημα της ακρίβειας.
Πριν ήθελε τη ΔΕΗ δημόσια, τώρα θέλει η ΔΕΗ να «κατευθύνει τον ανταγωνισμό».
Εκτός από τα αποδεικτικά της ωρίμανσής του, στην τελευταία του συνέντευξη ο Αλέξης Τσίπρας κατέθεσε και μερικά αποδεικτικά της αδυναμίας του στα κλισέ: «Η διαφθορά και η ακρίβεια είναι δίδυμα αδερφάκια»· «πολιτική είναι η τέχνη της διεύρυνσης του εφικτού»· «όταν ακούς τις ακριβώς αντίθετες κριτικές, μάλλον η αλήθεια είναι κάπου στη μέση».
Το κακό είναι ότι τα κλισέ θέτουν την ωριμότητα υπό αμφισβήτηση. Τι σημαίνει η συσχέτιση διαφθοράς και ακρίβειας; Οτι αν εξοντωθεί η πρώτη, θα παταχθεί και η δεύτερη;
Οποια ερμηνεία κι αν δοθεί στη φράση, το μήνυμα είναι βγαλμένο από το λαϊκιστικό παρελθόν Τσίπρα: οι τιμές, λέει το εύπεπτο στερεότυπο, δεν ορίζονται από την αγορά, τις στρεβλώσεις της και το διεθνές κλίμα, αλλά από διεφθαρμένα πρόσωπα. Αρα αρκεί να τα βρούμε ή να τα επινοήσουμε για να λύσουμε το πρόβλημα (εν μέρει έστω).
Τι είναι το διευρυμένο εφικτό;
Μια ποιητική απόδοση του ανέφικτου.
Τι υπονοεί η άποψη ότι οι κακές κριτικές αλληλοεξουδετερώνονται;
Οτι ο κρινόμενος αποκλείεται να σφάλλει.
Η επάνοδος Τσίπρα είναι μια πολυσυλλεκτική πρόταση πολλαπλής απεύθυνσης, που επιχειρεί να παρουσιάσει έναν άλλοτε αδιάλλακτο οπαδό της ρήξης ως τεχνοκράτη με ευαισθησίες.
Για όσους ψάχνουν μια εναλλακτική του Μητσοτάκη, ορίστε ο Τσίπρας που διαβεβαιώνει ότι οι κακοτοπιές του 2015 δεν πρόκειται να επαναληφθούν και μιλάει για τα δημοσιονομικά με αυτοπεποίθηση γνώστη.
Για όσους εμπνέονται ακόμη από τον ανορθολογισμό, ορίστε ένας άλλος Τσίπρας που δηλώνει ότι του «μυρίζει σχέδιο ιδιωτικοποίησης του νερού» και μιλάει με στόμφο για τις μπίζνες με «τα λεφτά του ελληνικού λαού».
Υπάρχει και ένας ακόμη Τσίπρας για όσους βρίσκονται σε ενδιάμεσο στάδιο· εκείνος είναι ο Τσίπρας του «ναι μεν, αλλά»:
Ναι στα μη κρατικά πανεπιστήμια, αν και δεν συμφωνεί με αυτά. Γιατί όμως διαφωνεί; Πού στηρίζεται ιδεολογικά η ένστασή του απέναντι σε μια ακαδημαϊκή επιλογή που απαντά σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου;
Ναι στη φορολόγηση του πλούτου, αλλά όχι στη φορολόγηση των επιχειρηματιών. Και ποιοι παράγουν τον πλούτο; Μήπως ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρεται στον πλούτο των πολυεκατομμυριούχων; Πόσους τέτοιους έχουμε στην Ελλάδα και τι τον κάνει να πιστεύει ότι θα καθίσουν εδώ να φορολογηθούν;
Ο,τι του λείπει πολιτικά, όμως, ο Αλέξης Τσίπρας το υπεραναπληρώνει –άθελά του πιθανώς– στρατηγικά. Τσακώνεται όντως μόνο του το ΠΑΣΟΚ, όπως αναφέρει ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ;
Οχι βέβαια, αλλά μοιάζει σαν να είναι έτσι – και η εντύπωση μετράει εν προκειμένω περισσότερο από την πραγματικότητα. Η ΕΛΑΣ δεν εκτόπισε απλώς από τη δεύτερη θέση το ΠΑΣΟΚ, αλλά με τη δήλωση Κουφονικολάκου για τα χρέη του το έκανε να χάσει την ψυχραιμία του, δίνοντας έτσι έκταση σε ένα θέμα που θα μπορούσε και να παραμείνει μη θέμα.
Η έντονη αντίδραση του ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, όσο σωστή κι αν ήταν πραγματολογικά, υπερτόνισε το παράδοξο που ο Ανδρουλάκης δεν θέλει να φανεί: ότι αν και χωρίς την κυβερνητική φθορά του Τσίπρα, βαρύνεται με περισσότερο παρελθόν από αυτόν· ότι συγκρινόμενα με τη νεφελώδη οικονομική υποδομή της ΕΛΑΣ, τα χρέη του ΠΑΣΟΚ παραμένουν πιο σκανδαλώδη στα μάτια των ψηφοφόρων στους οποίους ο Ανδρουλάκης απευθύνεται.
Οσο για τη γενικότερη υπερπροβολή και προώθησή του, ο τέως πρωθυπουργός έχει να ευχαριστεί όλους τους αντιπάλους του, από τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ μέχρι την Πλεύση Ελευθερίας. Η ισχύς του Τσίπρα οφείλεται...
Ας δούμε μια ιστορία πολύ θλιβερή…
Κάποτε μέσα από τις καταλήψεις, δηλ. μέσα από τη διάλυση των Ελληνικών Πανεπιστημίων και σχολείων, ξεπρόβαλε ένας αγράμματος καταληψίας…
Κάποιοι στο παρασκήνιο είπαν:
-Δεν ποντάρουμε σε αυτόν τον αγράμματο, μήπως κερδίσουμε ???
Πλεύρισαν τον αγράμματο και μαζί του υποσχέθηκαν τα πάντα στους πάντες…
Επειδή στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί αγράμματοι και άσοφοι κάποιοι τους πίστεψαν…
-Είπαν ότι ο άσχετος θα βαράει νταούλι και θα χορεύει όλη η Ευρώπη… Το πίστεψαν…
-Τους είπαν ότι για όλα τα αρνητικά αυτού του κόσμου {σεισμούς, φωτιές, πλημμύρες, οδικά δυστυχήματα, ναυάγια πλοίων, κλπ} τα προκαλεί η γκαντεμιά ενός άλλου πολιτικού… Το πίστεψαν…
-Τους είπαν ότι τα τρένα ΔΕΝ τα οδηγούν οι σταθμάρχες και οι μηχανοδηγοί αλλά οι ΠΘ… Το πίστεψαν και έτρεχαν σε συναυλίες και πορείες...
-Τους είπαν ότι ξέρουν από οικονομία και θα κάνουν αυξήσεις μισθών… Τους πίστεψαν και είδαν μόνο μειώσεις, μνημόνια και ξεπούλημα της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου για 99 χρόνια…
-Τους είπαν ότι η Ελλάδα πρέπει να έχει «ανοιχτά σύνορα» για να μπαίνουν χιλιάδες Ασιάτες και Αφρικανοί… Το πίστεψαν…
-Τους είπαν ότι για όλους τους πολέμους που γίνονται αυτή τη στιγμή στον κόσμο φταίνε μόνο οι κάτοικοι του Ισραήλ… Τους πίστεψαν και τα χειρότερα δίποδα άρχισαν να κυνηγάνε τα κρουαζιερόπλοια…
-Τους είπαν ότι ο άσχετος ξέρει από διπλωματία και εξωτερική πολιτική και αυτός ξεπούλησε τη Μακεδονία…
Κάποτε τα κοιμισμένα δίποδα «ξύπνησαν» και είδαν ότι το άτομο είναι για τα μπάζα…
Τον καταψήφισαν πολλές φορές…
Οι πολίτες / ψηφοφόροι τον έστειλαν σπίτι του…
Κάποιοι επιμένουν…
Κάποιοι εκδότες εφημερίδων, καναλάρχες, οικονομικοί παράγοντες κλπ αφού ΔΕΝ βρίσκουν κανένα καλό άλογο, ξαναποντάρουν στο «κουτσό»…
-Τον έστειλαν σε ιδιωτικά πανεπιστήμια της Αμερικής {αυτόν που μισεί τα ιδιωτικά πανεπιστήμια},
-Τον έβγαλαν φωτογραφίες με κοστούμια,
-Τον έβαλαν να καθίσει μπροστά σε πιάνο {από τα νταούλια στα πιάνα ή από τα αλώνια στα σαλόνια},
Ίσως τον βάλουν να καθίσει και...
Ρωτάνε τον Τσίπρα που θα βρει τα λεφτά για τις παπάντζες που υπόσχεται κι λέει "από την εντιμότητα μου"😂 Παλιά έλεγε, θα παρακαλάνε να μας δανείζουν.
— prng (@prng2777) August 13, 2026
Πες λεφτόδεντρα ρε άνθρωπε, σε αυτούς που απευθύνεσαι για ψήφο, δεν έχουν πρόβλημα
Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ
Αν έχεις την αίσθηση ότι το ξαναζείς, μην τρομάξεις. Το έχεις όντως ξαναζήσει.
Ακούς τον Αλέξη Τσίπρα να εκστομίζει προχθές τη φράση: «Μας ρωτάνε πού θα βρούμε τα λεφτά; Στην εντιμότητά μας θα τα βρούμε τα λεφτά». Και σε διαπερνά ένα ρίγος παραμνησίας.
Δεν είναι παραμνησία. Είναι καθαρή ανάμνηση. Το είχε πει και ο ΓΑΠ το 2009: «[Πρέπει να συζητάμε] όχι απλώς πού θα βρούμε τα λεφτά, αλλά πού πηγαίνουν τα λεφτά. Διότι λεφτά υπάρχουν».
Είναι δυνατόν ο Τσίπρας να μην ακούει την ηχώ;
Είναι δυνατόν να μην έχει επίγνωση ότι αναπαράγει τον πιο βεβαρημένο χρησμό στην ύστερη μεταπολιτευτική ιστορία;
Είναι. Σερβίροντας ξανά αυτό το απλουστευτικό σχήμα –ότι αρκεί να έρθει ένας τίμιος νοικοκύρης, για να αναπτυχθεί γρήγορα και δίκαια η χώρα– ο Τσίπρας δεν κοροϊδεύει ακριβώς. Εχει πέσει πρώτος ο ίδιος θύμα της πλάνης που διασπείρει. Φαίνεται να πιστεύει στ’ αλήθεια ότι η μεγάλη πολιτική και οικονομική αλλαγή θα συντελεστεί εάν τα κακά παιδιά αντικατασταθούν από τα καλά παιδιά, που κουβαλούν ακόμη στον πάτο των αποσκευών τους την αλλαξιά του ηθικού πλεονεκτήματος.
Ετσι είχε γίνει και το 2015.
Το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο είχε ρίξει στον Τσίπρα το ανάθεμα του «ψεύτη», που με το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» και το σκίσιμο των μνημονίων παραμύθιαζε το ακροατήριό του. Ο Τσίπρας όμως δεν ψευδόταν περισσότερο στο κοινό του, απ’ ό,τι στον ίδιο του τον εαυτό. Είχε αφομοιώσει τον μύθο που ανέβαζε, με τόση πειστικότητα, και στη σκηνή.
Θα πει κανείς, και τι μας νοιάζει; Τι μας νοιάζει τι συντελείται στα μύχια του λαοπλάνου – εάν ο απατηλός του λόγος είναι προϊόν κυνικής απάτης ή αφελούς αυταπάτης; Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.
Και όμως, μας νοιάζει. Γιατί αυτός που όντως έχει πιαστεί από τη χίμαιρά του, θα συρθεί πίσω της έως το τέλος.
Αυτό έγινε το 2015. Χρειάστηκαν συντριπτικές –και δαπανηρές– ριπές πραγματικότητας για να διαλυθεί η πλάνη. Και, όπως έδειξε η απόπειρα αυτοδικαίωσης με τα τσιπρικά απομνημονεύματα, η πλάνη επιζεί, απωθημένη. Οπως θα το έλεγε και η γλώσσα της λαϊκής ψυχολογίας, για τα ιζήματα των παλαιών διαψεύσεων, στον πρώην πρωθυπουργό έχει μείνει ένα βαρύ «γαμώτο».
Το 2026 δεν είναι 2015. Σήμερα φαίνεται να πιστεύουν στα tsi-pronomics (τα καθαρά χέρια θα φέρουν τα πολλά λεφτά) οι μισοί απ’ όσους τον είχαν πιστέψει τότε.
Είναι άραγε λίγοι;
Είναι λίγο να έχεις υποστεί την πιο συντριπτική εκλογική ήττα μετά το 1974 και, τρία χρόνια μετά, να πλασάρεσαι δεύτερος στις προτιμήσεις του εκλογικού σώματος, άμα τη επανεμφανίσει, χωρίς καν να το προσπαθήσεις πολύ;
Ο Τσίπρας του 2026 δεν είναι ο πολιτικός του 2015. Τακτικά είναι πιο περπατημένος. Δεν σύρεται απλώς από την ψευδαίσθηση, ξέρει τώρα καλύτερα και να την πουλήσει.
Απάλλαξε τον εαυτό του, με μια σπαθιά, από τη γάγγραινα των συνιστωσών.
Ξεφορτώθηκε το κόμμα του και τους συντρόφους του.
Επιλέγει την τακτική της αργής αφαίμαξης, αντί της λεηλασίας, του ΠΑΣΟΚ.
Εγκαταλείπει ρητά τη δογματική της απλής αναλογικής, στην οποία είχε εγκλωβιστεί. Ετοιμάζεται μεθοδικά για να προβάλει ο ίδιος ως η μόνη δραστική αντικυβερνητική επιλογή στην κάλπη.
Και σ’ ένα έχει σίγουρα δίκιο: δεν θα είχε τολμήσει να επανεμφανιστεί εάν...
ΘΑΥΜΑ, ΘΑΥΜΑ! pic.twitter.com/K0rpwlXuMy
— Άγαμοι Θύται 🇬🇷 (@Axl_W_Rose) August 15, 2026
ΟΤΙ ΑΡΠΑΞΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΒΕΛΟ ΝΙΚΗ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ.... pic.twitter.com/2wIc0cCYx6
— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) August 14, 2026
Έρχεται.. . pic.twitter.com/P0jjGyY9Jn
— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) August 17, 2026
Όρισε πρώτα τι σημαίνει πλούτος στην Ελλάδα γιατί εδώ όσοι βγάζουν πάνω από 40000€ τους κατατάσσεται στην λίστα των εκατομμυριούχων pic.twitter.com/J3XUOqfEb7
— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) August 13, 2026
Δηλαδή,
— MasTaKanateTsourekia (@KosmidisStathis) August 14, 2026
ενώ ο κόσμος δεν εχει λεφτά μετά τις 15 του μήνα να αγοράσει τα βασικά αγαθά, εντούτοις μπορούν κατά χιλιάδες να χρηματοδοτήσουν τον εκλογικό αγώνα ΔΥΟ κομμάτων.
Το λες κ θαύμα.
Εσείς δεν ξέρετε να τον ερμηνεύσετε https://t.co/95Nbld39xf pic.twitter.com/arbkZkFVDO
— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) August 13, 2026
"Πάλι για την σύγκρουση με τα συμφέροντα τούς είπες;"
— Τάκης (@jsuIvUNFc6JnBTZ) August 13, 2026
"Αυτό το παραμύθι έχει πάντα επιτυχία μη φοβάσαι " pic.twitter.com/jrJAvC7p2Q
Με κυβέρνηση Τσιπρα δεν θα χρειάζεται κανένας εξοπλισμός με άχρηστα όπλα. Το χουμε; pic.twitter.com/s5Izoob4E2
— Τάκης (@jsuIvUNFc6JnBTZ) August 12, 2026
Κανένας δημοσιογράφος ποτέ δεν θα ρωτήσει "εσύ που δεν έκανες κανένα εξοπλισμό πόσα Canadair και πόσα Agousta Bell αγόρασες; https://t.co/uy5vK6pDS8
— Τάκης (@jsuIvUNFc6JnBTZ) August 13, 2026
Τζάμπα το rebranding, τα ίδια και τα ίδια.
— George Lee (@Harhalas) August 14, 2026
Με την εντιμότητα του θα τα βρει τα λεφτά ο #Τσίπρας
Θα ξαναπατάξει την φοροδιαφυγή και το λαθρεμπόριο.
Λεφτά υπάρχουν 🤣🤣🤣
Όπως είπε ο @NickRomanos ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο,τι πιο παλιό υπάρχει στην πολιτική. pic.twitter.com/fj4ScEGZV4
Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ
Ο Στέφανος Μάνος είναι… Ηταν… Αυτός που ψήφιζες και κοιμόσουν ήσυχος συνείδησης τη νύχτα.
Ο Στέφανος Μάνος είναι… Ηταν… Αυτός που μας έκανε να νιώθουμε μια αίρεση, μια αδελφότητα, να μας ενώνει κάτι πολύ συγκεκριμένο απροσδιόριστο, εννοώ, να μη χρειάζεται να πούμε περισσότερα, να αρκεί ένα «Τον έχω ψηφίσει» για να κοιταχτείς, νοητά να αγκαλιαστείς με μια βαθιά συγγένεια…
Τι σόι συγγένεια, μωρέ; Πώς να την προσδιορίσω;
Οτι δεν κοιτάς τη δουλίτσα σου, αλλά πάντα επιζητάς να κάνεις σωστά και έντιμα, την όποια δουλειά σου. Και αντίστοιχα δεν αναζητάς πολιτικούς για να τακτοποιήσεις δουλίτσες σου αλλά να πράττουν με καθαρή συνείδηση, βαθιά γνώση, εντιμότητα, με πρακτικής ικανότητα αλλά και όραμα τη δουλειά τους-λειτούργημά τους. Ψηφοφόροι που ξεχωρίζουν το εφικτό από το ανέφικτο. Δεν ψάχνουν σωτήρες, ούτε «τα πάντα όλα», αλλά αυτόν που τους λέει αλήθειες, καθαρές κουβέντες, όχι αρεστές. Που αξιολογούν το ολόκληρο στο οτιδήποτε, με αρχή, μέση και τέλος. Αρα με άριστο σχεδιασμό, εξαρχής. Οχι «πάμε και βλέπουμε». Οχι πασαλείμματα έργων και ξεπετάγματα. Αποσπάσματα ατάκτως ερριμμένα.
Τι να τα λέμε; Οσοι τον ψηφίσαμε, όσοι μας τιμούσε ότι υπήρχε και τον ψηφίσαμε, γνωρίζουμε…
Τι να τα λέμε;
Να ήταν ο μόνος που συνεννοηθήκαμε σε αυτονόητα;
Υπήρξαν κι άλλοι. Αλλά ζυγίστηκαν ελλιπείς στη διαδρομή.
Και να σας πω και κάτι ακόμα;
Για κανέναν δεν θα έβαζα το χέρι στο Ευαγγέλιο. Είναι και μεγάλα τα σόγια στη χώρα! Σε φοβίζει η «επέκταση» του καθενός. Οι περισσότεροι έχουν να τακτοποιήσουν…
Για τον Στέφανο Μάνο θα το έβαζα το χέρι μου ήσυχη. Ούτε που γνωρίσαμε άλλο μέλος της οικογενείας του. Τον είχα στην καρδιά μου γιατί δεν επιζητούσε να είναι αρεστός, κοσμαγάπητος, λαοφιλής, ερωτεύσιμος. Λες και ήταν ο ίδιος πλήρης, υπερπλήρης, λες δεν είχε υπαρξιακά κενά να του συμπληρώσει «ζωή» η κολακεία του πλήθους. Δεν μιλούσε σε πολλούς, ήταν σαν να στόχευε να έχει απέναντι του τον κάθε πολίτη, οπωσδήποτε καθισμένο και να του μιλούσε με τη λογική, με την πρακτική. Εκεί που δεν σηκώνει αντίρρηση. Με ένα υφέρπον δεξιοτεχνικό χιούμορ, πάντα σκυφτός τόσο όσο.
Τι να του λένε τα κόμματα;
Ηταν τόσο μπροστά, όσο πρέπει να βγούμε σήμερα όλοι οι πολίτες. Να ενταχθούμε στο κόμμα των αυτονοήτων.
Αλλά ποιο κόμμα το συμφέρει αυτό;
Ποιο κόμμα το συμφέρει ο νοήμων;
Ποιος άλλος πολιτικός έχει να παρατάξει τόσα έργα, ολόκληρα, ολοκληρωμένα έργα που να έχουν ευεργετήσει τον τόπο τόσο;
Τι να απαριθμήσω;
Την Πλάκα που ήταν… Ακουσον, άκουσον… Μια εγκαταλειμμένη, βρώμικη συνοικία κακόφημων και έγινε το Κέντρο της πόλης και το «σημείο» των επισκεπτών;
Το Μετρό της Αθήνας;
Το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος»;
Την Αττική Οδό;
Ποιος άλλος έχει να αντιπαραβάλει τόσα έργα και να μην έχει αναγνωριστεί στο ελάχιστο;
Αλλά πιο πολύ από αυτό θα του χρωστάω αιώνια τα παραδείγματα που εφεύρισκε για να αντιληφθώ ως ψηφοφόρος. Κατέβαζε σε μικρή κλίμακα κάθε ανάλυσή του.
Για παράδειγμα, κρίνοντας αυτά που πληρώναμε για τον ΟΣΕ (τα τρένα) μας προέτρεπε «Καλύτερα συμφέρει να πληρώνουμε ένα ταξί για τον καθένα να τον πηγαίνει στον τόπο που θέλει».
Και δεν ήταν «χαριτωμενιά», αλλά σου το αποδείκνυε με νούμερα.
Πάντα με νούμερα και σωστούς υπολογισμούς.
Αναγνώστες μου, σήμερα πενθώ τον πολιτικό τον οποίο ψήφισα και μετά κοιμήθηκα ήσυχη συνείδησης. (Εχω να το θυμάμαι). Και ποτέ δεν το μετάνιωσα. Και ποτέ δεν χαμήλωσε στα μάτια μου. Και άντεχα να ανέχομαι την καζούρα των υπολοίπων.
Μα πόσο λίγοι ήμασταν οι ψηφοφόροι!
Απλώς πάντα θα έχω μέσα μου ένα «Αχ!».
Πώς γίνεται να...
Αν ήμασταν σοβαροί πολίτες και είχαμε σοβαρή χώρα, ο Στέφανος Μάνος θα έπρεπε να ήταν ισόβιος Υπουργός Ανάπτυξης, αν όχι ισόβιος Πρωθυπουργός. Ευφυής, πρακτικός, doer, εξαιρετικά μορφωμένος, ανοιχτόμυαλος, ευρηματικός, κατάφερε, στο μικρό διάστημα που είχε θέσεις ευθύνης να… pic.twitter.com/pXgUp0Q8dk
— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) August 15, 2026
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ-ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ για τους λαϊκιστές κατσαπλιάδες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για την εκδημία του Στέφανου Μάνου
Του Θάνου Τζήμερου
Ήταν Φεβρουάριος του 1998. Η Ελλάδα βρισκόταν σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας της. Έδινε μάχη με τον χρόνο για να προλάβει το τρένο της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Είχε ήδη χάσει το πρώτο "δρομολόγιο", των χωρών που θα έμπαιναν στο ευρώ την 1η Ιανουαρίου 1999, και ήλπιζε να προφτάσει το δεύτερο, με ένταξη την 1η Ιανουαρίου 2001 και έτος αξιολόγησης το 1999.
Πρωθυπουργός ήταν ο Κώστας Σημίτης. Είχε εκλεγεί από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ τον Ιανουάριο του 1996, μετά την παραίτηση του ασθενούντος Παπανδρέου, και είχε κερδίσει τις εθνικές εκλογές του Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Κεντρικός του στόχος ήταν η οικονομική σύγκλιση με την Ευρώπη, εγχείρημα καθόλου εύκολο, για το οποίο, όπως διαπιστώσαμε εκ των υστέρων, επιστρατεύτηκε και η "δημιουργική λογιστική".
Πληθωρισμός, χρέος, έλλειμμα, ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, ανταγωνιστικότητα της Οικονομίας ήταν τα τέρατα με τα οποία έπρεπε να παλέψει η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του Σημίτη. Την ίδια στιγμή δεχόταν ασφυκτικές πιέσεις από τις ευρωπαϊκές αρχές, που ξεκαθάριζαν ότι δεν θα γινόταν καμμία "έκπτωση" στα κριτήρια του Μάαστριχτ για την Ελλάδα.
Όμως αυτά τα δημοσιονομικά τέρατα τα είχε εκθρέψει και γιγαντώσει το ίδιο το ΠΑΣΟΚ.
Το 1998, ο εσωκομματικός πόλεμος ήταν στο φόρτε του: το εκσυγχρονιστικό, "σημιτικό μπλοκ" απειλούσε το βαθύ παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ, δηλαδή το παρακράτος των τεμπέληδων της εύφορης κοιλάδας του κρατικού συνδικαλισμού. Οι πρασινοφρουροί είχαν καταλάβει όλες τις ΔΕΚΟ και τις κρατικές Τράπεζες και είχαν εξασφαλίσει απίστευτα και προκλητικά προνόμια, τα οποία σε συνδυασμό με την κακοδιαχείριση των ΔΕΚΟ και την "αξιοποίησή" τους ως πεδίο ρουσφετολογικών διορισμών, κάθε μέρα προσέθεταν χρέη και είχαν εκτινάξει τις συσσωρευμένες ζημιές στη στρατόσφαιρα.
Όλα τα επιδόματα "πλυσίματος χεριών", "έγκαιρης προσέλευσης", "προθέρμανσης μηχανής", "χρήσης υπολογιστή", "κυλικείου", που μάθαμε λόγω τρόικας, όταν έσκασε η φούσκα των δανεικών, μαζί με τη μονιμότητα από την πρώτη μέρα της πρόσληψης, τους ηγεμονικούς μισθούς, τις πλασματικές υπερωρίες, τις αυξήσεις και τις προαγωγές που γίνονταν αυτόματα βάσει ετών υπηρεσίας χωρίς καμμία αξιολόγηση, τα τζάμπα εισιτήρια ακόμα και για τα πεθερικά των εργαζομένων στην Ολυμπιακή, το τζάμπα ρεύμα για τους ΔΕΗτζήδες, την πρόσληψη κατά προτεραιότητα των παιδιών τους στο Δημόσιο, και τις συντάξεις που ήταν ίσες ή και μεγαλύτερες από τον μισθό, ήταν "δικαιώματα" για την προάσπιση και επέκταση των οποίων οι εργατοπατέρες των ΔΕΚΟ έκαναν απεργίες και βύθιζαν την κοινωνία σε συνεχή blackout, τη χώρα σε διεθνή ανυποληψία και την Οικονομία στα τάρταρα.
Φυσικά, η απόλυση εργαζομένου ήταν πρακτικά αδύνατη, όχι μόνο για σοβαρά πειθαρχικά παραπτώματα ή ανεπάρκεια, αλλά ακόμα και για εγκλήματα, ακόμα και μετά από ποινικές καταδίκες, καθώς τα πειθαρχικά συμβούλια ελέγχονταν από εκπροσώπους των συνδικάτων.
Όλα αυτά τα πλήρωνε ο "πληβείος" φορολογούμενος του ιδιωτικού τομέα.
Οι ΔΕΚΟ ήταν από τις μεγαλύτερες "μαύρες τρύπες" της ελληνικής Οικονομίας και άθροιζαν ένα ετήσιο βαρίδι περίπου 3% του ΑΕΠ. Οι Διοικήσεις των ΔΕΚΟ, όσες δεν συμμετείχαν στο διαγούμισμα του δημόσιου χρήματος, ήταν δεμένες χειροπόδαρα. Δεν μπορούσαν ούτε καν να μετακινήσουν έναν εργαζόμενο από ένα τμήμα που περίσσευε σε κάποιο άλλο που τον είχε ανάγκη. Για αλλαγή αυτών των κανονισμών, ούτε λόγος. Χρειαζόταν συμφωνία των συνδικάτων, τα οποία όχι μόνο δεν συναινούσαν σε περιορισμό των προνομίων τους, αλλά απαιτούσαν περισσότερα.
Για να συμμαζευτεί αυτό το όργιο αναξιοκρατίας, νεποτισμού και κατασπατάλησης δημόσιων πόρων, η κυβέρνηση Σημίτη, διά του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας, Γιάννου Παπαντωνίου (με τη Νιγηριανή θεία), κατέθεσε, τον Ιανουάριο του 1998, τροπολογία σε ένα φορολογικό νομοσχέδιο, που όριζε ότι, αν μέσα σε 6 μήνες, διοίκηση και συνδικάτα δεν συμφωνούσαν σε νέους, εξορθολογισμένους κανονισμούς λειτουργίας, το κράτος θα μπορούσε να τους επιβάλει με νόμο.
Τι θα έκανε η αντιπολιτευόμενη ΝΔ;
Η εξυγίανση των ΔΕΚΟ ήταν βασική προεκλογική της εξαγγελία.
Για έναν ευθύ και έντιμο πολιτικό, όπως ο Μάνος, δεν ετίθετο καν θέμα: ψηφίζουμε κάτι με το οποίο συμφωνούμε, επειδή είναι ωφέλιμο για τη χώρα, ανεξαρτήτως του ποιος το φέρνει προς ψήφιση.
Για τον Κώστα Καραμανλή, που μόλις πριν από 10 μήνες είχε διαδεχθεί τον Έβερτ στην ηγεσία της ΝΔ, ήταν ευκαιρία για μικροπολιτική σπέκουλα: θα το καταψηφίσουμε, για να φθείρουμε τον Σημίτη και να πιάσουμε κονέ με το βαθύ ΠΑΣΟΚ.
Μα, είναι και δική μας θέση αυτή, πώς θα δικαιολογήσουμε το "όχι";
Έ, κάτι θα βρούμε να πούμε.
Βρήκαν. Γελοιότητες, αντιφατικές μεταξύ τους, που κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν θα καταδεχόταν να εκφράσει. Ότι δήθεν το μέτρο ήταν "πρόχειρο και αποσπασματικό", αλλά ταυτόχρονα και… "αυταρχικό", που "καταπατούσε τον θεσμό των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων"! Ότι ο Σημίτης "χρησιμοποιούσε τη Βουλή για να λύσει τις εσωκομματικές του διαφωνίες με την ΠΑΣΚΕ", τη συνδικαλιστική πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ, κι ότι η ΝΔ δεν έπρεπε να προσφέρει "πολιτική κάλυψη" στην κυβέρνηση.
Βεβαίως, οι πραγματικοί λόγοι ήταν άλλοι. Ο ανασφαλής Καραμανλής, που εξελέγη απλώς και μόνο λόγω επιθέτου, ήθελε να δείξει ποιος είναι το αφεντικό και να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του στο εσωκομματικό μέτωπο. Για να δώσει προοπτική εξουσίας στη ΝΔ, μετά τις ήττες του 1993 και του 1996, χρειαζόταν μια σκληρή αντιπολιτευτική τακτική κι ας ήταν σε βάρος της χώρας. Η υπερψήφιση ενός κυβερνητικού νομοσχεδίου θα έστελνε μηνύματα "συναίνεσης", που ήθελε να αποφύγει. Και σήμερα, παρά τη χρεοκοπία και την πολυετή κρίση, η συμφωνία με κάτι που προτείνει ένα άλλο κόμμα, θεωρείται έγκλημα καθοσιώσεως. Στην νεοελληνική πολιτική πρέπει να είσαι χούλιγκαν: ή γαύρος ή βάζελος.
Επιπλέον, η ΝΔ, συγκρατημένα επί Έβερτ και απροκάλυπτα επί Καραμανλή, μεταλλασσόταν σε μπλε ΠΑΣΟΚ. Είχε αντιληφθεί το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα του εθνικού εκμαυλιστή με το ζιβάγκο κι αποφάσισε να του μοιάσει. Καταψηφίζοντας ένα νομοσχέδιο που προκαλούσε μαζικές απεργίες και αντιδράσεις στους εργαζόμενους των ΔΕΚΟ, επιχειρούσε να αποβάλει το προφίλ της "σκληρής νεοφιλελεύθερης δεξιάς" του Κ. Μητσοτάκη και να κλείσει το μάτι στον πελατειακό κρατισμό, δημιουργώντας μαζί του μια παρά φύση σχέση, που κρατάει μέχρι σήμερα και έχει εκτοπίσει και αρχές και αξίες και ιστορία και όραμα.
Όμως, πώς να καταψηφίσεις "τις βασικές σου τις αρχές";
Αρκετοί αντέδρασαν. Ο επίτιμος πρόεδρος Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο Στέφανος Μάνος, ο Βασίλης Κοντογιαννόπουλος, ο Γιώργος Σουφλιάς (ο βασικός αντίπαλος του Καραμανλή για την προεδρία της ΝΔ στο συνέδριο του 1997) αλλά και η Ντόρα Μπακογιάννη εξηγούσαν για ποιους λόγους, εθνικής επιβίωσης, έπρεπε η αυτοκρατορία των εργατοπατέρων να τελειώσει. Στην ψηφοφορία, Μάνος και Κοντογιαννόπουλος ψήφισαν "υπέρ". Ο Σουφλιάς ψήφισε "παρών". Ο επίτιμος και 3 ακόμα βουλευτές (Παπαληγούρας, Τατούλης, Κάκκαλος) απουσίαζαν, έχοντας εκφράσει ανοιχτά τη διαφωνία τους. Η Ντόρα την τελευταία στιγμή συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις και άλλαξε πλεύση, καταψηφίζοντας.
Αμέσως ο Καραμανλής κίνησε πειθαρχικές διαδικασίες. Το περίεργο είναι ότι πριν την ψηφοφορία δεν είχε θέσει θέμα "κομματικής πειθαρχίας". Μολονότι αυτός ο όρος είναι και αντιδημοκρατικός και αντισυνταγματικός, τον έχουμε συνηθίσει σε κρίσιμα ή αμφιλεγόμενα θέματα για να μην δημιουργηθούν φυγόκεντρες τάσεις, και για να έχουν δικαιολογία όσοι χρησιμοποιούν τα κόμματα για επαγγελματική καριέρα και είναι υποχρεωμένοι να κάνουν συχνά κυβιστήσεις: "Εγώ δεν συμφωνούσα με την υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια, αλλά τι να κάνουμε, έπρεπε να πειθαρχήσω στην κομματική εντολή. Έτσι είναι οι σωστοί στρατιώτες." Όμως, στη συγκεκριμένη ψηφοφορία, η ψήφος ήταν "κατά συνείδησιν".
Γιατί, λοιπόν, έπρεπε να τιμωρηθούν όσοι τίμησαν τη συνείδησή τους;
Διότι ο Καραμανλής ήθελε να τους διαγράψει.
Τον Σουφλιά, διότι τον είχε προτιμήσει το 31% στη μάχη της αρχηγίας, και τους άλλους διότι, με τις φιλελεύθερες, αντικρατικιστικές αντιλήψεις τους, χαλούσαν την πιάτσα σε ένα κόμμα που έβαζε πλώρη για ούλτρα πελατειακό (περισσότερο από ό,τι ήταν πριν). Το ζητούσαν και καμμιά πενηνταριά βουλευτές του, για ιδιοτελείς λόγους: όταν φεύγουν από τη μέση πρωτοκλασάτα στελέχη, είναι πιο εύκολο να εκλεγούν οι υπόλοιποι.
Όμως, πρόεδρος του πειθαρχικού ήταν ο "επίτιμος", που συμφωνούσε με τους παραπεμπόμενους.
Πρόβλημα;
Όχι για τον Καραμανλή. Τον καθαίρεσε. Αντίθετα με το καταστατικό; Εντελώς!
Αλλά ποιος ενδιαφέρεται για τέτοιες δημοκρατικές… λεπτομέρειες; (Σχόλιο: περιμένετε από κόμματα που δεν σέβονται τη διάκριση των εσωκομματικών εξουσιών, να σεβαστούν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, όταν αναλάβουν την εξουσία;)
Έπρεπε να βάλει κάποιον άλλον, πρόθυμο για να κάνει τη βρόμικη δουλειά.
Βρήκε τον Γιάννη Κεφαλογιάννη. Οπότε, εκλήθησαν όλοι στο Πειθαρχικό, πλην του επιτίμου. Παραήταν χοντρό να διαγράψει ο φρέσκος πρόεδρος τον πρώην πρωθυπουργό. Η επίσημη δικαιολογία του Καραμανλή ήταν εξίσου γελοία με το σκεπτικό της καταψήφισης: ο Κ. Μητσοτάκης, ως επίτιμος, μπορεί να εκφράζεται όπως θέλει, διότι είναι… υπεράνω κομμάτων!
Ο Μάνος έστειλε επιστολή στον Καραμανλή στην οποία ανέφερε ότι "επειδή η πειθαρχική διαδικασία είναι σοβαρή υπόθεση, ζητώ η σύγκληση του Πειθαρχικού Συμβουλίου να γίνει με την καταστατική νόμιμη σύνθεση".
Ο Καραμανλής τον αγνόησε.
Έτσι, Μάνος, Κοντογιαννόπουλος και Σουφλιάς δεν προσήλθαν στο "στημένο" Πειθαρχικό και διεγράφησαν μόνιμα από τη ΝΔ. Οι άλλοι τρεις που πήγαν και έδωσαν τις αυτονόητες εξηγήσεις (ότι δεν μπορούμε να πάμε κόντρα σε όσα υποστηρίζουμε και να διαφωνήσουμε με τον εαυτό μας, επειδή συμφώνησε το ΠΑΣΟΚ) τιμωρήθηκαν με αναστολή της κομματικής ιδιότητας για έναν χρόνο. Τις ποινές ανακοίνωσε το μείζον πολιτικό κεφάλαιο που ακούει στο όνομα Άρης Σπηλιωτόπουλος και εκείνη την εποχή είχε πολύ αέρα στα πανιά του ως ανερχόμενος πολιτικός αστέρας της ΝΔ, με την ώθηση του προέδρου.
Ο Σουφλιάς το 2001 επέστρεψε στη ΝΔ.
Ο Μάνος, ποτέ. Δήλωσε, για τη διαγραφή του, ότι έχει τη συνείδησή του ήσυχη και δεν θα κάνει ούτε βήμα πίσω στις αρχές του, αναρωτήθηκε "τι έκανε εκείνους που αποφάσισαν τις διαγραφές να ξεχάσουν τις δημοκρατικές αρχές του κόμματος και για ποιον λόγο έπρεπε να υποστηρίξουμε τις θέσεις των συνδικαλιστών του ΠΑΣΟΚ" εξέφρασε απορία για το οξύμωρο η ΝΔ να διαφωνεί με επιλογές που ακολουθούν το δικό της πρόγραμμα και τόνισε, προφητικά: "Είμαστε στη μέση μιας βαθιάς οικονομικής κρίσης, και από τη στάση του πολιτικού κόσμου θα κριθεί αν θα προφτάσουμε το τρένο της Ευρώπης ή θα μείνουμε στο περιθώριο. Τις αρχές αυτές άλλοτε τις συκοφάντησαν, τώρα τις διαγράφουν. Αλλά ό,τι και να κάνουν, αυτές είναι οι μόνες λύσεις για την Ελλάδα". Εκείνη τη μέρα, η χώρα είχε βγει για δανεισμό στις αγορές με επιτόκιο 12,4% για έντοκα γραμμάτια διάρκειας ενός έτους και το χρηματιστήριο ήταν στις 1.433,17 μονάδες.
Ο Μάνος ζητούσε επίσπευση των αποκρατικοποιήσεων, άμεσο κλείσιμο των ζημιογόνων οργανισμών, κατάργηση των κρατικών μονοπωλίων και σύγκρουση με τις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Πίστευε ακράδαντα στους χαμηλούς, οριζόντιους φορολογικούς συντελεστές για την τόνωση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Απεχθανόταν τον στείρο λαϊκισμό. Όταν το ΠΑΣΟΚ έφερνε νομοσχέδια που κινούνταν προς την εκσυγχρονιστική κατεύθυνση, ο Μάνος θεωρούσε παράλογο να τα καταψηφίζει η ΝΔ, μόνο και μόνο επειδή ήταν στην αντιπολίτευση.
Βέβαια, όπως και σήμερα, τα παπαγαλάκια του συστήματος ανέλαβαν το "θάψιμο". Προέβαλαν τον Κώστα Καραμανλή ως έναν αποφασιστικό ηγέτη που έβαλε τέλος στην εσωκομματική αμφισβήτηση. Ο Μάνος και ο Κοντογιαννόπουλος παρουσιάστηκαν ως πολιτικοί που "υπονόμευσαν την παράταξη", που "παίζουν το παιχνίδι του Σημίτη", που έγιναν "δεκανίκια του ΠΑΣΟΚ". Υπήρξε και η, απαραίτητη σ’ αυτές τις εκτροπές, θεσμική σάλτσα: "κανένα στέλεχος, όσο ιστορικό κι αν είναι, δεν είναι υπεράνω του κόμματος και της λαϊκής εντολής που έλαβε ο νέος αρχηγός" έγραφε μια φιλοκαραμανλική φυλλάδα. Το πώς γίνεται ο αρχηγός ενός κόμματος, για λόγους μικροκομματικής σκοπιμότητας, να στρέφεται κατά των αρχών του κόμματός του, ουδέποτε απασχόλησε τους "εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν".
Το πόσο δίκαιο είχε ο Μάνος επιβεβαιώθηκε από τις εξελίξεις. Μόλις ένα μήνα μετά τη διαγραφή του, η κυβέρνηση Σημίτη υποχρεώθηκε (14/3/1998), να υποτιμήσει τη δραχμή κατά 12,3% και να ενταχθεί στον Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών (ERM). Για να μην εκτιναχθεί ο πληθωρισμός, η κυβέρνηση δεσμεύτηκε στην Ε.Ε. για ένα πακέτο σκληρών μέτρων: επίσπευση των ιδιωτικοποιήσεων, αυστηρό έλεγχο δαπανών και πάγωμα μισθών.
Η επίμαχη τροπολογία ψηφίστηκε και ενσωματώθηκε ως παράγραφος 8 στο άρθρο 31 του Νόμου 2579/1998. Όμως, στην πράξη, έμεινε "στα χαρτιά". Τα συνδικάτα ξεσηκώθηκαν, απεργίες διαρκείας, με αιχμές του δόρατος την Ολυμπιακή Αεροπορία και την Ιονική Τράπεζα που ήταν προς πώληση, παρέλυσαν τη χώρα, και ο Σημίτης, ακόμα μία φορά, έβαλε την ουρά στα σκέλια προτιμώντας την κομματική ειρήνη και το σοσιαλιστικό λεφτόδεντρο (των δανεικών) από τον εκσυγχρονισμό και την ανόρθωση της Οικονομίας.
Είχαμε πολλές ευκαιρίες να αποφύγουμε την χρεοκοπία, αλλά τις κλωτσήσαμε όλες. Και, επιπλέον, λιθοβολούσαμε όσους μας προειδοποιούσαν ότι η καταστροφή έρχεται.
Ο Στέφανος Μάνος είναι η πιο χαρακτηριστική περίπτωση.
Όμως, η ιστορία διαθέτει σαρδόνιο χιούμορ. Ο Κώστας Καραμανλής έγινε τελικά πρωθυπουργός το 2004. Τα ελλείμματα των ΔΕΚΟ είχαν διογκωθεί ακόμη περισσότερο και η πίεση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη μείωση του ελλείμματος ήταν ασφυκτική. Τον Δεκέμβριο του 2005, ο Υπουργός Οικονομίας Γιώργος Αλογοσκούφης κατέθεσε νομοσχέδιο για τις ΔΕΚΟ, ακόμα πιο σκληρό από την τροπολογία Παπαντωνίου του 1998. Καταργούσε τη μονιμότητα για όλους τους νεοπροσλαμβανόμενους στις ΔΕΚΟ, υπάγοντάς τους στο κοινό εργατικό δίκαιο (συμβάσεις αορίστου χρόνου ιδιωτικού δικαίου), έδινε τη δυνατότητα στις διοικήσεις των ζημιογόνων ΔΕΚΟ να καταγγέλλουν μονομερώς τους παλαιούς, "άκαμπτους" κανονισμούς εργασίας και να καταρτίζουν νέους, έκοβε τα παράλογα επιδόματα και επέβαλε αυστηρά πλαφόν στις αυξήσεις μισθών με υποχρέωση εγκρίσεως των προϋπολογισμών τους από τη Διυπουργική Επιτροπή. Ως Πρωθυπουργός, ο Καραμανλής αναγνώριζε στην πράξη ότι ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός των ΔΕΚΟ δεν μπορούσε να αντιμετωπιστεί χωρίς την κατάργηση των προνομίων και την αλλαγή των εργασιακών σχέσεων, επιβεβαιώνοντας την επιχειρηματολογία που είχε διατυπώσει ο Στέφανος Μάνος, εφτά χρόνια νωρίτερα.
Τι θα έκανε το ΠΑΣΟΚ που ήταν τώρα στην αντιπολίτευση;
Ότι έκανε η ΝΔ το 1998! Βλέπετε, το πολιτικό σύστημα, στο σύνολό του, αδυνατεί να ξεφύγει από το σύνδρομο "να κυβερνήσουμε εμείς, κι ας γίνουν όλα ρημαδιό". Βέβαια, για το ΠΑΣΟΚ ήταν πιο εύκολο να μιλάει για κατεδάφιση "εργασιακών δικαιωμάτων" και "εισαγωγή του εργασιακού Μεσαίωνα" στο Δημόσιο. Αυτή ήταν πάντα η φρασεολογία του, αυτή και η ιδεολογία, αν μπορεί να ονομαστεί έτσι η ληστεία των επόμενων γενεών που λανσάρισε ο εθνικός εκμαυλιστής για να περνάει καλά με την παρέα του και να τον αποθεώνει το πόπολο.
Αρχηγός του ΠΑΣΟΚ ήταν τότε ο υιός Παπανδρέου, που, ενώ διεκδικούσε την εξουσία με μεταρρυθμιστική ατζέντα, μετά την εκλογική ήττα του Μαρτίου 2004 κατάλαβε ότι ο εκσυγχρονισμός δεν φέρνει ψήφους και το "γύρισε" στη σίγουρη αντιπολιτευτική συνταγή: "όχι σε όλα". Το κωμικοτραγικό είναι ότι στη φαρέτρα του περιλαμβανόταν και η καταγγελία της ασυνέπειας της ΝΔ! Όμως και η ΝΔ κατηγορούσε το ΠΑΣΟΚ για την ίδια ασυνέπεια! Η ρητορική στη Βουλή ήταν πανομοιότυπη, απλώς είχαν αντιστραφεί οι ρόλοι.
Η μόνη σταθερά σε αυτή την παράνοια ήταν πάλι ο Μάνος. Είχε εκλεγεί ως βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, δεχόμενος την πρόταση του Γιώργου Παπανδρέου ο οποίος ήθελε να κάνει "άνοιγμα" τόσο στην εκσυγχρονιστική ΝΔ όσο και στη φιλοευρωπαϊκή αριστερά και επεδίωκε να στηρίξει το αφήγημα του "διευρυμένου μεταρρυθμιστικού μετώπου". Ο Μάνος είχε ξεκαθαρίσει ότι εκλεγόταν ως ανεξάρτητος για να στηρίξει τις μεταρρυθμίσεις και, φυσικά, θα διατηρούσε την αυτονομία της σκέψης και της γνώμης του, στοιχεία που διέθετε και όταν ήταν, θεωρητικώς, "εξαρτημένος" από τη ΝΔ.
Έτσι προέκυψε το παράδοξο, ο Μάνος, εκλεγμένος με το ΠΑΣΟΚ, να υπερψηφίζει το 2005 νόμο της ΝΔ, διότι ήταν στη σωστή κατεύθυνση, όπως έκανε όταν υπερψήφισε το 1998 νόμο του ΠΑΣΟΚ, όντας εκλεγμένος με τη ΝΔ!
Σταθεροί στις απόψεις τους ήταν και οι συνδικαλιστές των ΔΕΚΟ. Ξανά μανά απεργίες, ξανά παράλυση της χώρας. Ο Δεκέμβριος του 2005 ήταν μαρτυρικός μήνας για τους πολίτες με τσουνάμι απεργιών σε Μετρό, ΗΣΑΠ, Λεωφορεία, ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΟΣΕ και ΕΛΤΑ. Η Αθήνα έζησε μέρες κυκλοφοριακού εμφράγματος, ενώ οι απεργίες στην Ολυμπιακή και στους σιδηροδρόμους προκάλεσαν τεράστια προβλήματα στο εμπόριο και τις μετακινήσεις. Η ΔΑΚΕ, η προσκείμενη στη ΝΔ συνδικαλιστική παράταξη, ήταν "στα μαχαίρια" με την κυβέρνηση, ακριβώς όπως ήταν το 1998 η ΠΑΣΚΕ με τον Σημίτη.
Σταθερή ήταν και η αριστερά, παίζοντας την ίδια αιώνια, φθαρμένη κασέτα: ο νόμος ήταν "αντιλαϊκό έκτρωμα" που προετοίμαζε το έδαφος για το "ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας στο κεφάλαιο". Υποστήριζε ότι η κυβέρνηση επιχειρούσε να "φορτώσει την κακοδιαχείριση των διορισμένων διοικήσεων στις πλάτες των εργαζομένων", και καλούσε σε "ανυπακοή και απειθαρχία", προειδοποιώντας ότι "ο νόμος θα ακυρωθεί στους δρόμους". Παρά τη θύελλα των αντιδράσεων, ο νόμος 3429/2005 ψηφίστηκε λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Το ΠΑΣΟΚ καταψήφισε χωρίς καμμία διαρροή.
Ωστόσο, μολονότι τα σύννεφα της χρεοκοπίας είχαν αρχίσει να μαζεύονται πυκνά στον ουρανό της Οικονομίας μας, ο Καραμανλής έκανε ό,τι και ο Σημίτης. Μετρώντας την κοινωνική πίεση και το πολιτικό κόστος, άφησε τον νόμο ανενεργό και προτίμησε ψιλομερεμέτια και χρυσοπληρωμένα από νέο δανεισμό προγράμματα εθελουσίας εξόδου, παρά συνολική αναδιάρθρωση, όπως ζητούσαν οι επάρατοι "τεχνοκράτες".
Μέχρι που ήρθε η χρεοκοπία. Και τότε, ώ του θαύματος, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ συμφώνησαν: για την κατάντια της χώρας φταίνε οι άλλοι. Οι ξένοι, οι Γερμανοί, οι Μπόερς, ο Σόιμπλε, οι τροϊκανοί. Να σκίσουμε το μνημόνιο, να διώξουμε τους δανειστές, να ξαναγίνουμε πλούσιοι.
Ο Μάνος, προσπαθούσε να μας επαναφέρει στην πραγματικότητα: "Το θέμα είναι πώς θα μάθουμε να ζούμε με τα χρήματα που βγάζουμε. Ελπίζω να συνεχίζουν να μας πιέζουν, αλλιώς με τα μυαλά που έχουμε δεν θα κάνουμε τίποτε."
Σε άρθρα και σε συνεντεύξεις του κατά την περίοδο των μνημονίων, τόνιζε συστηματικά ότι το πρόβλημα δεν ήταν το ίδιο το Μνημόνιο, αλλά η αποτυχία του ελληνικού πολιτικού συστήματος να νοικοκυρέψει τα του οίκου του:
"Δεν μας φταίνε οι ξένοι. Το Μνημόνιο δεν είναι η αιτία της καταστροφής, είναι το αποτέλεσμα της δικής μας ασυνειδησίας. Χρεοκοπήσαμε επειδή ως χώρα ξοδεύαμε επί δεκαετίες περισσότερα από όσα παράγαμε, διορίζοντας στο Δημόσιο και μοιράζοντας δανεικά."
"Αντί να σχεδιάσουμε εμείς μόνοι μας τις μεταρρυθμίσεις που χρειαζόταν η χώρα για να γίνει ανταγωνιστική, περιμέναμε να μας τις επιβάλουν οι δανειστές. Και μετά διαμαρτυρόμασταν ότι μας τις επιβάλλουν. Αυτό είναι ο ορισμός της πολιτικής υποκρισίας."
Ελάχιστοι άνθρωποι την εποχή της αντιμνημονιακής υστερίας, που εξελίχθηκε σε φυτώριο νέων πολιτικών απατεώνων, εξέφραζαν δημοσίως αυτές τις απόψεις.
Ένας από αυτούς, ο γράφων.
Καθώς υπήρξα ο τελευταίος πολιτικός με τον οποίο συνεργάστηκε ο Μάνος πριν αποσυρθεί από τον στίβο των εκλογών – όχι όμως από την πολιτική με την ευρεία έννοια – θεωρώ καθήκον μου να καταδείξω ότι ο Μάνος εκπροσωπούσε το πολιτικό ήθος σε ένα πολιτικό πλαίσιο παντελούς απουσίας του. Γι’ αυτό το πολιτικό σύστημα μετέτρεψε τα προτερήματά του σε ελαττώματα.
Ήταν συνεπής στις απόψεις του - τον θεωρούσαν ξεροκέφαλο. Επεδίωκε το κοινό καλό, παρά τις αντιδράσεις των οργανωμένων "ημέτερων" - του καταλόγιζαν έλλειψη ευελιξίας. Ανέθετε τα δημόσια έργα και το project management σε διεθνείς εταιρείες, παρακάμπτοντας τη διαπλοκή και εξασφαλίζοντας ταχύτητα και οικονομία - ξεπουλούσε τη χώρα στο διεθνές κεφάλαιο! Ήταν αξιοπρεπής και αδέκαστος - τον κατηγορούσαν ως "σνομπ". Έβλεπε πού κινείται ο κόσμος, ενώ η Ελλάδα είχε μείνει δεκαετίες πίσω - του απέδιδαν μεν τα εύσημα, ότι ήταν μπροστά από την εποχή του, αλλά με αρνητική επίγευση, διότι η κοινωνία δεν ήταν ώριμη και η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού και μπλα-μπλα-μπλα…
"Πολιτική είναι η τέχνη τού να καθιστάς εφικτό αυτό που σήμερα μοιάζει ανέφικτο. Η εκ των προτέρων κρίση ότι κάτι δεν είναι εφικτό είναι ο συνήθης τρόπος για να μην κάνεις τίποτα", απαντούσε.
Το πολιτικομηντιακό σύστημα της σήψης, καθώς δεν μπορούσε να τον αντιμετωπίσει με αντεπιχειρήματα, κατέφευγε μονίμως στο μόνο όπλο που ξέρει να χειρίζεται καλά: τη λάσπη.
Τα συστημικά ΜΜΕ απέκρυπταν τον μακρύ κατάλογο εμβληματικών, καινοτόμων έργων που σχεδίασε και ολοκλήρωσε στο σύντομο σχετικά διάστημα που κατείχε θέσεις εκτελεστικής εξουσίας και...
