ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΘΝΙΚΑ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Η θανατολαγνεία της αριστεράς

Εκτός Νόμου το ΚΚΕ τώρα !
Είναι αδιανόητο πολιτικό κόμμα της Ελληνικής Βουλής να γιορτάζει την δημιουργία του κομματικού του στρατού που αποτελούταν κυρίως από σλάβους και με τον οποίο πολέμησε εναντίον της Ελλάδας για να αποκόψει την Μακεδονία κ Θράκη !!

Είναι αδιανόητο! pic.twitter.com/XhhJa8kpwX

— Ευτυχώς ηττηθήκατε (@Daedalus_theG) March 29, 2026

Αυτών των ελληνόφωνων τιμάτε εκεί στη @neademokratia τους αγώνες;
Αυτά τα καθάρματα που ήθελαν την Ελλάδα Σοβιετία μπορούν να γιορτάζουν, ενώ οι Έλληνες απαγορεύεται να τιμούμε τους προγόνους μας που έδωσαν τη ζωή τους στο Γράμμο κ, το Βίτσι γιατί αυτές είναι "γιορτές μίσους". pic.twitter.com/Ht7fkkkCet

— Zoder 🇬🇷 (@__darcelX__) March 30, 2026

 Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

Το ΚΚΕ, πριν από λίγες ημέρες, γιόρτασε στο Λιτόχωρο Πιερίας την έναρξη του εμφυλίου πολέμου.

Κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις -δηλαδή οι νικητές του εμφυλίου- φρόντισαν, στο όνομα της ανθρωπιάς και της εθνικής ομοψυχίας, να καταργήσουν τις αντίστοιχες επετείους, αντιμετωπίζοντάς τες ως γιορτές μίσους και διχασμού.

Αποτελεί πάγια τακτική της Αριστεράς να τιμά γεγονότα του εμφυλίου, ενός πολέμου που στοίχισε στη χώρα περισσότερα θύματα ακόμη και από τον ελληνοϊταλικό πόλεμο και την Κατοχή που ακολούθησε από τη Γερμανία, την Ιταλία και τη Βουλγαρία.

Αυτό που η Αριστερά ονόμασε «εθνική αντίσταση» αποδείχθηκε, στην πράξη, πως δεν ήταν παρά η εκμετάλλευση του κενού εξουσίας κατά την περίοδο της Κατοχής, όταν ό,τι είχε απομείνει από τις ελληνικές αρχές είχε φύγει στη Μέση Ανατολή. Στόχος ήταν να συγκροτηθούν δυνάμεις που, με την αποχώρηση των κατακτητών, θα επιχειρούσαν να καταλάβουν πραξικοπηματικά την εξουσία.

Ο αυτοαποκαλούμενος Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας, που εγκαινίασε τον εμφύλιο με την επίθεση στον σταθμό χωροφυλακής του Λιτοχώρου, περιλάμβανε σε μεγάλο αριθμό άτομα σλαβικής καταγωγής, τα οποία επιδίωκαν την ίδρυση ανεξάρτητου μακεδονικού κράτους στο πλαίσιο μιας βαλκανικής σοβιετικής ομοσπονδίας.

Αυτό θα προϋπέθετε την απόσπαση της ελληνικής Μακεδονίας και, άρα, τον ακρωτηριασμό της Ελλάδας. Στο ίδιο γεωπολιτικό πλαίσιο, η Θράκη θα μπορούσε να περάσει στη Βουλγαρία, ώστε η ΕΣΣΔ να αποκτήσει διέξοδο στη Μεσόγειο μέσω των δορυφόρων της.

Στα μάτια των αριστερών της εποχής, ο ακρωτηριασμός της χώρας και η επιβολή μιας κομμουνιστικής δικτατορίας δικαιολογούνταν στο όνομα της οικοδόμησης μιας κοινωνίας χωρίς ιδιοκτησία, χωρίς εκμετάλλευση και με δήθεν δίκαιη κατανομή των οικονομικών πόρων. Αρκετοί τότε τα πίστευαν αυτά, επειδή δεν γνώριζαν την πραγματική κατάσταση στην ΕΣΣΔ.

Η κομμουνιστική ανταρσία της περιόδου 1945-1949 συνετρίβη από τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας, οι οποίες αποτελούνταν κυρίως από Έλληνες πολίτες που υπηρετούσαν τη στρατιωτική τους θητεία.

 

Τιμώντας την επέτειο της έναρξης του εμφυλίου, η ηγεσία της Αριστεράς, στην ουσία, τιμά τη μεταπολεμική της συντριβή.

Λογικά, νόημα θα είχε να τιμούν σχετικές επετείους οι νικητές και όχι οι ηττημένοι.

Η θανατολαγνεία έχει βαθιές ρίζες στη μαρτυρολαγνεία. Αντί να έχουμε ως πρότυπα εκείνους που δημιουργούν, χαίρονται τη ζωή και προοδεύουν, συχνά εξυψώνουμε εκείνους που υποφέρουν και θυσιάζονται, επειδή διατηρούμε την ψευδαίσθηση ότι κάπως θα ανταμειφθούν σε μια άλλη ζωή.

Προκειμένου να εξαπατήσουν του μουσουλμάνους οι μουλάδες τους υπόσχονται πως αν θυσιαστούν για τη θρησκεία, θα τους περιμένουν στον παράδεισο 70 παρθένες και βουνά με πιλάφια.

Όσο πιο αφελείς και πρωτόγονοι οι άνθρωποι τόσο πιο πρωτόγονα και τα κίνητρα που τους κινητοποιούν.

Το να ήταν κάποιος αριστερός πριν από τις δεκαετίες του ’40 και του ’50 είναι, μέχρι ενός σημείου, κατανοητό. Η πληροφόρηση ήταν περιορισμένη, η ΕΣΣΔ εξηλεκτριζόταν και η αποτυχία του σοσιαλιστικού μοντέλου οικονομικής και πολιτικής οργάνωσης μπορούσε ακόμη να αποκρύπτεται.

Μετά τη δεκαετία του ’70, όμως, και ιδίως μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης στις αρχές της δεκαετίας του ’90, η συνέχιση της υποστήριξης ενός μοντέλου που απέτυχε σε όλες του τις εκφάνσεις μοιάζει περισσότερο με ψυχαναγκαστική εμμονή.

Ο ίδιος ο ηγέτης του ΚΚ την περίοδο του εμφυλίου ο Νίκος Ζαχαριάδης απαγχονίστηκε σε κάποια καλύβα εξόριστος από τους δικούς τους κάπου στη Σιβηρία, παρακαλώντας να επιστρέψει στην Ελλάδα και να δικαστεί για τα εγκλήματά του.

Ούτε η ήττα στον εμφύλιο ούτε η αθλιότητα που αποκάλυψε η κατάρρευση της Σοβιετίας στάθηκαν ποτέ αρκετές για να αναχαιτίσουν τις αυταπάτες της Αριστεράς.

Αυτό …

 

ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ: Ο «ήρωας» της αριστεράς Γρηγόρης Λαμπράκης και το νεανικό εθνικιστικό του παρελθόν.

Photo: Ο Γρηγόρης Λαμπράκης ποζάρει πανευτυχής δίπλα στον Ι. Μεταξά

 

Γράφει η ΑΜΑΛΙΑ

🔴στις 3 Απριλίου του 1912, γεννήθηκε ο Γρηγόρης Λαμπράκης και σίγουρα, πολλοί αριστεροί θα του κάνουν αφιερώματα και θα του πλέξουν το εγκώμιο. Βέβαια, οι αριστεροί τιμούν τα στερνά, αλλά «ξεχνούν» τα πρώτα του Γρηγόρη Λαμπράκη.

Ευκαιρία, λοιπόν, να τους τα «θυμίσουμε».

🔴Σύμφωνα με αυτοβιογραφικό του σημείωμα της εποχής εκείνης, ο Γ. Λαμπράκης ήταν στέλεχος της «φασιστικής» (όπως την αποκαλούν οι αριστεροί...) νεολαίας του Ι. Μεταξά, της ΕΟΝ:

👉«Ιδρυθείσης της Εθνικής Οργανώσεως Νεολαίας, ενεγράφην από τους πρώτους, εργασθείς με θέλησιν και πίστιν για τον ωραίο σκοπό τον οποίο επιδιώκει ο φαλαγγιτισμός. Από τας πρώτας ημέρας ανέλαβον την διοίκησιν της φυσικής αγωγής των Ανωτάτων Σχολών, κατορθώσας να δώσω σάρκα και οστά εις το τμήμα τούτο. Για την εν γένει εθνικιστικήν μου δράσιν, πλειστάκις με συνεχάρη ο Κυβερνητικός Επίτροπος Νεολαίας κ. Κανελλόπουλος»👈

🔴Στην συνέχεια, απευθύνει κάλεσμα στους συμφοιτητές του, να παρευρεθούν σε ομιλία του Ιωάννη Μεταξά, στις 10 Δεκεμβρίου 1936:

👉«Αγαπητοί συνάδελφοι, επιτρέψτε µου να σας υπενθυμίσω ότι αύριο ο νέος επικεφαλής του κράτους, εις τον οποίον η Ελλάς οφείλει την σημερινήν της αναγέννησιν και την σημερινήν της ισχύν, θα απευθυνθεί σε εμάς, στη φοιτητική νεολαία, στο θέατρο Παλλάς. Θα µας μιλήσει για τις υγιείς κατευθυντήριες γραμμές, γραμμές που εμείς, η αφανής ελληνική νεολαία, έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε για πρώτη φορά κατευθείαν από το στόμα του. Την αυριανή Πέμπτη θα προσέλθουµε όλοι παρατεταγμένοι και πειθαρχημένοι, και με έναν μεγαλειώδη εθνικό παλμό να κυλάει στις φλέβες µας. Ήλθε ο καιρός να αποδείξουμε ότι έχουμε μία μοναδική ψυχή και υψηλόφρονα εθνικά ιδεώδη»👈

🔴Στο σημείο αυτό, πρέπει βεβαίως να τονίσουμε, ότι ο Λαμπράκης δεν ήταν το μόνο ίνδαλμα των αριστερών, που ήταν μέλος της ΕΟΝ. Στην ΕΟΝ ήταν και ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος μάλιστα ξεκαθάρισε ότι κατατάχθηκε εθελοντικά, αλλά και ο Μανώλης Γλέζος.

🔴Όμως, εκτός από θαυμαστής του Μεταξά, ο Λαμπράκης ήταν και θαυμαστής του Χίτλερ:

👉«Εξίσου εξιδανικευτική είναι και η εικόνα που αποκομίζει από το Βερολίνο του 1936, ως μέλος της ελληνικής ολυμπιακής ομάδας.

Η οργάνωση και η τάξη που συναντά στη χιτλερική Γερμανία, του προκαλούν σαφώς θετική εντύπωση, δίχως ιδιαίτερους προβληματισμούς για τη σκοτεινή πίσω όψη τους.

Όπως και τα υπόλοιπα μέλη της ελληνικής ομάδας, κατά την είσοδό του στο στάδιο θα χαιρετίσει ναζιστικά»👈

🔴Και όχι μόνον... Με τον ίδιο τρόπο (να χαιρετά «ναζιστικά»), έχει αποτυπώσει ο φωτογραφικός φακός το ίνδαλμα των αριστερών και τέσσερα χρόνια αργότερα (στις 20 Οκτωβρίου 1940), κατά την είσοδο της ελληνικής αθλητικής αποστολής στο στάδιο της Κωνσταντινούπολης, για τους Βαλκανικούς Αγώνες.

🔴Ολοκληρώνοντας την ενασχόληση του Λάμπράκη με την πολιτική, στην νεανική του ηλικία, πρέπει να πούμε  πώς κατά την περίοδο της κατοχής, έκανε την ειδίκευσή του στην ιατρική (γυναικολογία) με επόπτη τον καθηγητή του Πανεπιστημίου, Κωνσταντίνο Λογοθετόπουλο. Ο οποίος, εκείνη την περίοδο ήταν κατοχικός πρωθυπουργός, μετά τον στρατηγό Τσολάκογλου.

🔴Βέβαια, οι αριστεροί λένε -γενικά κι αόριστα- πως ο Λαμπράκης κατά την περίοδο της κατοχής έγινε μέλος του ΕΑΜ. Πρόκειται για μύθο, καθώς:

 

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΘΝΙΚΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: "Με ανάγκασαν και έσφαξα κι εγώ..."

 

 

 

Στη φωτογραφία ορισμένα από τα ονόματα των εκτελεσμένων. Δείτε πόσες οικογένειες ξεκλήρισαν τα σταλινοκτήνη.

Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Ο Νικήτας Σαμαρτζής ήταν μέλος της εγκληματικής οργάνωσης του ΚΚΕ, ΟΠΛΑ.

Η παρακάτω κατάθεση δόθηκε στις 6 Μαρτίου 1945 (με πρωτοκόλληση στις 9 Μαρτίου) στην Κόρινθο, στη Γενική Διοίκηση Ασφαλείας Κορίνθου, (εξεταστής: Μοίραρχος Αθ. Δρούγκας), στο πλαίσιο διερεύνησης των σφαγών του Φενεού.

Προσπαθεί να το παίξει θύμα (με απείλησαν κι εμένα και με εξανάγκασαν να σφάζω) και να ρίξει όλη την ευθύνη στους "συντρόφους" του.

Το κόλπο δεν έπιασε όμως. Καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε με τουφεκισμό στο Ναύπλιο στις 18 Φεβρουαρίου 1948, μαζί με άλλους 10 χασάπηδες της ίδιας παρέας (μεταξύ των οποίων και ο Βλάσιος Οικονομόπουλος που αναφέρει στην κατάθεσή του)

Σήμερα δημοσιεύω το πρώτο μέρος της κατάθεσής του. Προειδοποιώ ότι πρόκειται για περιεχόμενο που δοκιμάζει τις αντοχές σας.

Όλα αυτά έγιναν ενώ Πολιτικός Επίτροπος δηλαδή γενικό αφεντικό του ΚΚΕ στην Πελοπόννησο ήταν ο υπάνθρωπος με το κονσερβοκούτι που τον ξέρουμε ως ο "άνθρωπος με το γαρύφαλλο".

"Νικήτας Σαμαρτζής του Ιωάννου, ετών 33, γεωργός, γεννήθηκα και κατοικώ εις χωρίον Καλύβια Κορινθίας, άγαμος, εγγράμματος, Έλλην και χριστιανός ορθόδοξος. Ορκίσθηκα επί του ιερού ευαγγελίου κατά τα άρθρα 121 και 124 της Ποινικής Οικονομίας.

Ήμουν αγροφύλακας Κοινότητας Καλυβίων. Κατά το έτος 1943, ήλθαν οι πρώτοι αντάρτες στην περιοχή Φενεού. Με χρησιμοποίησαν για σύνδεσμο με το στρατηγείο της οργανώσεως που ευρίσκετο στο Μάζι Καλαβρύτων και για άλλες δουλειές. Κατευθύνσεις έπαιρνα από την οργάνωση Καλυβίων του ΚΚΕ την οποίαν αποτελούσαν ο Δημ. Δαμεσούκος, Αντ. Αλωνιστιώτης και Όθων Οικονομόπουλος.

Κατά τον Δεκέμβριο του 1943 φέρανε στα Καλύβια 14 Ιταλούς, τους οποίους εγώ, ο Βλάσιος Οικονομόπουλος, ο Σωτήριος Αλωνιστιώτης, ο υπεύθυνος Αθαν. Οικονομόπουλος και τέσσερεις αντάρτες, Βασίλης Παπακυριάκου, κάτοικος Βασιλικού, Παναγιώτης Χαράλαμπος Τρομάρας κ.λ.π. μεταφέραμε εις θέση κοκουβούνι Β.Δ. Χωρίου Καλυβίων ένθα και τους εκτέλεσαν οι Τρομάρας και λοιποί αντάρτες, δι' όπλων εις θέση Ζαρούχλας Διάσελο.

Τον Απρίλιο 1944 από το στρατόπεδο μονής Αγίου Γεωργίου μετεφέρθησαν από τον στρατοπεδάρχη, Κρητικό ή Χατιώγην ή Γεώργιο Πισογιαννάκην,  Σερμπέτη ή Γλυκό εκ Στομίου, Βλάσιο Οικονομόπουλο και εμένα, 13 κρατούμενοι, εκ των οποίων γνώρισα τους ιατρό Β. Γεωργόπουλο εκ Δούσιας και ιερέα Ασπροκάμπου και εξετελέσθησαν δι' όπλου υπό του Σερμπέτη και Πισογιαννάκη. Εμείς οι άλλοι παρέστημεν ως βοηθοί με το πιστόλι χωρίς να εκτελέσωμεν. Στο στρατόπεδο της μονής ήσαν κατά καιρούς οι

1. Κρητικός ή Πισογιαννάκης εκ Χανίων Κρήτης, στρατοπεδάρχης

2. Κωνσταντίνος Σερμπέτης ή Γλυκός εκ Στομίου

3. Ιωάννης Φραγκοράφτης Κανελλόπουλος από το Ζευγολατιό Βραχατίου

4. Νικόλαος Δασκαλόπουλος από Κακούρι Τριπόλεως

5. Βλάσιος Πρόβος από το Μούλκι Κιάτου

6. Θύμιος Γκιόκας από το Κριεκούκιον

7. Κεραυνός ή Αντώνιος Τομαράς από Λιόπεσι

8. Σίμος από το Λουτράκι

Άπαντες ούτοι ελάμβαναν μέρος στις εκτελέσεις. Επίσης στο στρατόπεδο προσελήφθην και εγώ.

Όλοι οι συλληφθέντες υποχρεούντο να υπογράψουν. (Σ.Σ. τους βασάνιζαν για να υπογράψουν ότι ήταν μέλη των ταγμάτων ασφαλείας. Τα βασανιστήρια τα ομολογεί πιο κάτω, σε μέρος της κατάθεσης που θα δημοσιεύσω άλλη μέρα.) Από τα σπίτια που έπαιρναν πράγματα ή από καταστήματα, όπως από το παντοπωλείο του Γεωργίου από τη Γκούρα, που τον σκότωσαν, τα έπαιρναν εν γνώσει του αρχηγείου που αποτελούσαν οι προαναφερθέντες Βαζαίος και λοιποί και οι επιτήδειοι τα μοιραζόντουσαν μεταξύ τους, όπως ο Τόμπρος, Κίτσος, Βουρκάνης από τα Μαζεΐκα, τα καλύτερα, και τα λοιπά έδιναν σε μερικούς από τους κατοίκους και κείνα που πάλι έμεναν έλεγαν ότι τα έδιναν στους πυροπαθείς άλλων χωριών.

Για τις συλλήψεις και εκτελέσεις των κατοίκων χωρίων Καλυβίων, υπεύθυνοι είναι οι αποτελούντες το Κομ. Γραφείο που υπόγραψαν:

1. Δεδεμούκας του Αντωνίου

2. Αντώνιος Αλώνιστιώτης

3. Σωτήριος Κασαλμάς

4. Ευάγγελος Οικονομόπουλος

5. Αθανάσιος Καπίνης και άλλοι, που δεν τους γνωρίζω.

Από το χωρίον Γκούρα, Σταυρόπουλος ή Μουσουλίνης και άλλοι που δεν γνωρίζω. Επίσης δεν ξέρω ποιοι είναι οι άλλοι των άλλων χωριών γιατί εγώ έλειπα προηγουμένως έξι χρόνια στο ιπποδρόμιο του Φαλήρου που εργαζόμουν.

Στο στρατόπεδο Μονής Αγίου Γεωργίου έφερναν κρατούμενους από διάφορες περιοχές και τους συνόδευαν οι αποτελούντες την ΟΠΛΑ διαφόρων περιοχών.

Από το στρατόπεδο τους παίρναμε λίγους – λίγους και τους εκτελούσαμε σε διάφορες περιοχές του δασώδους της πέριξ της Μονής και σε μια τρύπα πολύ βαθιά που αν ρίξεις μια πέτρα θα μετρήσεις το 16 για να ακούσεις το χτύπο στο υπέδαφος που θα φτάσει. Την τρύπα αυτή τη βρήκα εγώ κατ’ εντολή του Κρητικού ή Πισογιαννάκη όστις δεν ξέρω από που το έμαθε ότι υπήρχε τέτοια τρύπα.

Κατά τον Μάιο 1944 πήγαν 9 κρατούμενους αγνώστους και τους οδήγησαν δια μέσου του χωρίου Γκούρα εις Μακριά Λάκα της Ζήρειας και τους εκτέλεσαν με τη βοήθεια του Νικολάου Σταυροπούλου ή Μουσουλίνη από τη Γκούρα.

Στην τρύπα που ανέφερα που βρίσκεται στη θέση Κακόβουνι – Ντουρντουβάνα εκτελέσαμε 260 και κατά την εξής σειράν.

17 κατοίκους Νεμέας, τους πήγαμε εγώ, ο Βλάσης Οικονομόπουλος, ο Σερμπέτης, ο Κρητικός, ο Δασκαλόπουλος, ο Γιάννης Φραγκορράφτης, ο Βλάσης Πρόβος και ο Καραπάνος από τη Νεμέα και ο Μωριάς με έξι αντάρτες που έστειλε το σύνταγμα Βαζαίου, για να λάβει μέρος στις εκτελέσεις. Αφού ξεκουραστήκαμε είπαμε στους κρατούμενους ότι τους πάμε για την Ταξιαρχία στα Μαζέικα. 0 Καραπάνος με τον Κρητικό και τον Μωριά πήγαν στη τρύπα. Εκεί οδηγούντο δύο – δύο δήθεν για ανάκριση και χωρίς να αντιλαμβάνονται οι άλλοι, τους εκτελούσαν οι Μωριάς Κρητικός Καραπάνος κατά τον εξής τρόπο: Τους γδύναμε τελείως και με το μαχαίρι τους έκοβαν το λάρυγγα και τους έριχναν μέσα στην τρύπα. Τα ρούχα που παίρνανε τα πήγαιναν στην περιφερειακή Επιτροπή που ήταν στο Μπούζι και έπειτα στη Λαύκα και τα φορούσαν τα διάφορα μέλη της οργανώσεως. Τότε εγώ δεν έλαβα μέρος στην εκτέλεση.

Την άλλη μέρα πήραμε άλλους τριάντα από το στρατόπεδο μεταξύ των οποίων και ο Αθανάσιος Ρεκουνιώτης και η Ελένη Καραλή από τα Καλύβια. Φύγαμε στις 4 το πρωί και με δεμένα τα χέρια τους με σχοινιά τους πήγαμε στην ίδια τρύπα. Εκτελέστηκαν κατά τον ίδιο τρόπο από τους ίδιους. Εγώ δεν εκτέλεσα και αυτή τη φορά. Έπειτα από 3-4 μέρες πήραμε από το στρατόπεδο, μεταξύ των οποίων οι περισσότεροι από το Βαλτέτσι Τριπόλεως, και τους οποίους έστειλε στο στρατόπεδο το Σύνταγμα του Βαζαίου και τους πήγαμε στην τρύπα με δεμένα τα χέρια. Εκεί τη προτροπή του Μωριά και με πιστόλι στα χέρια με ανάγκασαν κι έσφαξα κι εγώ. Κατά την εκτέλεση παρίστατο και ο Βλάσης Οικονομόπουλος, αλλά και αυτός δεν έσφαξε, μόνον πήρε τα ρούχα των εκτελεσθέντων, που του έδωσε ο Πισογιαννάκης.

Έπειτα από 7-8 μέρες πήραμε από το στρατόπεδο άλλους 35-37 δεν θυμάμαι ακριβώς, μεταξύ των οποίων ήσαν ο Βλάσης Ρομπόκος γιατρός Γκούρας, Γεώργιος Γεωργίου. Κι αυτούς τους πήγαμε δεμένους. Τότε έκλεισε η ομάδα του Μωριά και την εκτέλεση με μαχαίρι την έκαναν ο Θύμιος Γιόκας, Σερμπέτης ή Γλυκός, ο Βλάσης Πρόβος, Νικόλαος Δάσκαλόπουλος από Κακούρι, Βλάσης Οικονομόπουλος και εγώ.

Έπειτα από αρκετές μέρες και μάλιστα κατά μήνα Ιούλιο 1944 μεταφέρθηκαν από το στρατόπεδο και εκτελέστηκαν στην τρύπα, 48 που οι περισσότεροι ήσαν από το Φενεό, μεταξύ των οποίων και ο Αλέξανδρος Χαρλαύτης και οι δύο υιοί του Αργύρης και Γιάννης. Επίσης o Κωνσταντίνος Δάρης και ο υιός του ο φαρμακοποιός Νίκος Λαδάς, Νίκος Μητρόπουλος, η Αθανασία Μπαλή, Παπα-Παναγής Χαρλαύτης κάτοικοι Γκούρας, το ζεύγος Τσεκρέκη, Δημ. Ψαχούλιας ή Βολιαρίτης από το Μεσινό, ο Παπαγιωργόπουλος και ο υιός του Γιάννης Τσούλης, o Κολοβός και η κόρη του από τα Καλύβια, Γρηγόρης Καπέλος κι ο αδερφός του ο δάσκαλος, Ηλίας Σταματόπουλος κάτοικοι Φονιά, Κατσαούνης από Γκιόζα, Φεντσής, Σωτήρης Κακκαβάς από τη Σιβίστα κλπ που δεν θυμάμαι.

Αυτών των 48 η εκτέλεση γινόταν με τον εξής τρόπο: Έλεγαν στον καθένα να πέσει κάτω κι αν αρνιόταν τον κτυπούσαν με γλωσσίδι καμπάνας. Τους χτυπούσε ο Σίμος πίσω στο κεφάλι κι όταν έπεφταν κάτω τους έσφαζαν.

Την άλλη μέρα πήρανε άλλους 37-38 αν θυμάμαι ακριβώς. Τότε δεν ήρθε ο Σίμος αλλά ο Πισογιαννάκης. Οι 38 ήσαν από τη Νεμέα, τους έφερε ο Θύμιος με τον Απόστολο Καραΐσκο και άλλους που δεν τους γνωρίζω στο στρατόπεδο και αυτούς εκτελέσαμε με τον ίδιο τρόπο, πρώτα τους χτυπούσαμε με το γλωσσίδι κι έπειτα τους σφάζαμε με μαχαίρι."

"Επίσης στην τρύπα εκτελέστηκαν 17 γυναίκες και παιδιά μεταξύ των οποίων και η οικογένεια Ανάμανη από πέντε άτομα από την Ακράτα. Επίσης εκτελέστηκε κοντά στη μονή η Βασιλική Ανδ. Κάππου από τα Καλύβια. Την έκθεση για τη σύλληψη της την έστειλε το στρατόπεδο επειδή μάλωνε μαζί της, για κάποια μάντρα, ο Παναγιώτης Μπρέκας από τα Καλύβια, τη συνέλαβε μαζί με τον Κωνσταντίνο Σερμπέτη. Έπιασαν και το γιο της το Χρήστο 20 χρ. Όπως μου είπε ο Σερμπέτης την εκτέλεσε το ίδιο το παιδί της με μαχαίρι και την έθαψε στη θέση Αρσένη – Βρύση, γιατί αυτή είχε κρεμάσει τον άντρα της. Στις ανακρίσεις που έγιναν στο μοναστήρι Αγίου Γεωργίου για τους κάτοικος του Φενεού παρίστατο και ανέκρινε:

1. Όθων Τζανέλος

2. Ο εαυτός μου

3. Ο Δήμος ή Τάκης Αναγνωστόπουλος

4. Αποστόλης Καραΐσκος κάτοικος Ηρακλείου

5. Θύμιος ή Γκιόκας από το Κριεκούκι

6. Κώστας Σερμπέτης

7. Σίμος

8. Κρητικός Πισογιαννάκης

9. Στέλιος από την Κρήτη

10. Μιχάκης

Για τη σύλληψη των κατοίκων αυτών τα κομ. Γραφεία των χωριών έδιναν στον Όθωνα Τζανέλο κατάσταση να συλληφθούν. Τους απέδιδαν κατηγόριες ότι συνεργάζονταν με τα Τάγματα Ασφαλείας. Για τη σύλληψη του οιουδήποτε έπρεπε να αποφασίσει το Κομ. Γραφείο του χωριού του. Οι αποτελούντες το γραφείο το κομματικό συγκέντρωναν τα στοιχεία και τα έδιναν στο Γραμματέα της Αχτίδας. Σε περίπτωση διαφωνίας ο Γραμματέας έδινε τις γενικές κατευθύνσεις των συλλήψεων και εκτελέσεων. Είχε δώσει εντολή η ΠΕΕΑ που έλεγε ότι κάθε αντιδραστικός έπρεπε να εξοντώνεται και μάλιστα όλος ο οικογενειακός κύκλος και μέχρι εβδόμης γενεάς.

Αφ ετέρου το αρχηγείο του 6ου Συντάγματος ήταν στη Γκιόζα εκπροσωπούμενο από το Βαζαίο, το Νικήτα ή Λέκκα, τον Πελοπίδα, τον Μενέλαο, το γιατρό Κόλλια, το δάσκαλο Πούλο και το Γεώργιο Τσαούση διοικητή της ΟΠΛΑ. Το κομ. Κόμμα είχε ως αντιπρόσωπο το Γραμματέα του Πελοποννησιακού Γραφείου Στάθη ή Τριαντάφυλλο, (Ζέγκο Βαγγέλη από Θεσσαλία), που παρέμενε στα Καλύβια στο σπίτι της Βενετσιάνας Καψομαλούκη και έλεγχε όλη τη περιφέρεια Κορινθίας. Στο σπίτι του έπαιρναν αποφάσεις με τους Αποστόλη Καραΐσκο από Ηράκλειο Νεμέας ή Ρούμελη επικεφαλής των συνοδευόμενων από την περιοχή Αργολίδας Νεμέας,

2. Μιχάλη δικαστής και ανακριτής

3. Τάκη επίσης ανακριτή

4. Όθωνα Τζανέλο από Γκούρα

5. Δήμο Αναγνωστόπουλο

6. Θύμιο – Ψευδώνυμο και

7. Λέκκα Νικήτα

όστις έλεγε στους κρατούμενους να ειδοποιήσουν τους δικούς τους που είναι στην αστυνομία ή στα Τάγματα Ασφαλείας να φύγουν και να πάνε στο αντάρτικο. Αυτοί αποφάσιζαν για συλλήψεις και εκτελέσεις.

Ο στρατοπεδάρχης μου έλεγε ότι οδηγίες παίρνει από το Στάθη και το Νικήτα ή Λέκκα για τις εκτελέσεις και ο μεν Στάθης έδινε οδηγίες ο δε Λέκκας ως εκπρόσωπος του Συντάγματος. Οι δύο αυτοί συνενοούντο και εγίνοντο οι εκτελέσεις. Η Επιτροπή που έκανε τις ανακρίσεις μέσα σε ένα κελί του μοναστηριού και που ήμουν κι εγώ παρών υποχρέωνε όλους να υπογράψουν μια κατάθεση ότι συνεργαζόσαν με τα Τάγματα Ασφαλείας. Αν δεν ήθελε κανείς να υπογράψει, με ραβδιά τον χτυπούσαν μέχρι να δεχτεί. Εγώ είδα να χτυπάνε για να υπογράψουν τον Παναγ. Παπαγεωργίου από την Γκούρα, τον Αθανάσιο Μπαλή, το γιο του Χαρλαύτη από Γκούρα, το Λιάτση από το Στενό και άλλους.

Στα Καλύβια συνελήφθησαν η Μάρθα Καμπέρου από τον Μπρέκα Παν. τον Ευαγ. Οικονομόπουλο τον Χαρ. Κουσούρα, και την οδήγησαν στο στρατόπεδο όπου την εκτέλεσε ο Κεραυνός – Αντώνιος Τομαράς από το Λιόπεσι, Σερμπέτης και Βλάσης Πρόβος. Στο εξωκλήσι της μονής του Αγίου Γεωργίου ή Καμπέρου συνελήφθη κι εκτελέστηκε επειδή ο γιος της Φώτης δραπέτευσε κατά την εκτέλεση των έξι από το Διακοφτό και τον Πειραιά που έλαβα μέρος κι εγώ. Αυτοί εκτελέστηκαν με μαχαίρι. Σχέσεις με το στρατοπεδάρχη είχαμε ο Θεόδωρος Οικονομόπουλος Γιώργης Φάμας και Γιώργης Λουκόπουλος.

Για τους 40 αστυφύλακες που έπιασαν στο Δερβένι γνωρίζω τα εξής: Τους οδήγησαν στο χωριό Φονιά τους αφαίρεσαν τα ρούχα και τα παπούτσια όπου έλαβα κι εγώ μέρος με τον Κίτσο ή Βουρτσάη από τα Μαζεΐκα. Μετά το γδύσιμο με υποχρέωσαν να ζητήσω ρούχα από τους χωρικούς παλιά. Τα ρούχα των αστυφυλάκων τα φόρεσαν οι αντάρτες του 6ου Συντάγματος που βρισκόταν στο Φονιά. Από το Φονιά τους οδήγησαν στο χωριό Λυκούργια χωρίς να ξέρω πού τους εκτέλεσαν.

Τους 38 που λέω παραπάνω ότι εκτελέστηκαν στην τρύπα έγινε το εξής. Ένα Σάββατο φύγαμε από τα Καλύβια με το Βλάση Οικονομόπουλο και το Χαράλαμπο Κουρούσια κάτοικο Καλυβίων και πήγαμε στο μοναστήρι, περί την 3η νυκτερινή. Στην εκτέλεση ήρθε και ο Κουρούσιας για ενίσχυση της φρουράς των κρατουμένων. Όταν ήρθε στρατοπεδάρχης ο Σπάρτακος από το Ζευγολατιό Βραχατίου δεν έγιναν εκτελέσεις.

Έχω ακούσει από αντάρτες του αρχηγείου ότι πάνω από το χωριό Γκιόζα μέσα σε μια τρύπα έχουν εκτελέσει οι αντάρτες του 6ου Συντάγματος, πάνω από χίλιους αντιδραστικούς. Οι Βουρτσάης και Τόμπρος έχουν λεηλατήσει με διαταγή πολλά καταστήματα και ιδιαίτερα της Νεμέας. Στην ΟΠΛΑ ήσαν:

1. Βαγγέλης Οικονομόπουλος από τα Καλύβια

2. Νίκος Σταυρόπουλος ή Μουσουλίνη

3. Γιώργος Κοτσελάς κάτοικος Γκούρας

4. Γιώργος Κουραμπέλης

5. Πάνος Μπρέκας

6. Γιάννης Βυζάς

7. Σωτ. Αλωνιστιώτης

8. Χαράλαμπος Κουρούσης

9. Αλέξ. Γούρμος

10. Σωτ. Κασαλμάς από Καλύβια

11. Βασίλης Κασαλμάς

12. Παν. Ξιάγκος από Φονιά

13. Θεόδ. Οικονομόπουλος από Σιβίστα

14.   Θεοφ. Πίκουλας από Φονιά.

Απ αυτούς ο Νίκος Σταυρόπουλος γνωρίζω ότι έχει σφάξει. Ο Γιώργης Κοτελάς έφερνε πάντα κρατούμενους από τη Γκούρα, ο Κώστας Μπαρμπόπουλος από το Φονιά στο μοναστήρι. Με τον Ηλία Σταματόπουλο κοιμηθήκαμε μαζί στο μοναστήρι και μου είπε ότι οι αδελφοί Δημήτρης και Γρηγόρης Καπέλος ήταν αντιδραστικοί και ότι είχαν γραφείο αντιδραστικό και ότι σκέφτονταν να πάνε στο αντάρτικο για να καμουφλαριστούν, γι αυτό και πρέπει να συλληφθούν και εκτελεστούν. Τα στοιχεία αυτά τα έδωσε στο Κομματικό Γραφείο του Φονιά. Με το προσωπικό του στρατοπέδου συνδεόταν με τον Κρητικό ο Πισογιαννάκης, ο Γιάννης Βιζάς, ο Βασ. Βαρελάς, ο Παν. Μπρέκας, ο Παν. Οικονομόπουλος, ο Δημ. Γούρμος, ο Αντών.

Αλωνιστιώτης, Δημ. Α. Δεμετούκας, η οικογένεια Χασαλά κι ο Γιώργης Τσελώνης. Η Βενετσιάνα Καψιμαλάκου έβαζε σπιγκουνιές και την άκουσαν να καταφέρεται κατά της Ελένης Καραλή και κόρης και να λέει στο Καραΐσκο ή Θύμιο και Στάθη: Τι φιλάτε αυτά τα καθάρματα; Επίσης είχαν σχέσεις με το στρατόπεδο οι οικογένειες Ψαχούλια Γεωρ. Θυγατέρα Αναστ. Ζάγκου Αγγελική και Αρετή. Το κομ. Γραφείο Καλυβίων την τελευταία επιδρομή των Γερμανών είχε αποφασίσει να συλληφθούν οι Δημ. Γούρμος και Αθαν. Οικονομόπουλος. Ο Βασ. Κατσηρμάς πήρε μια μέρα τη κόρη του Χαρ. Κολοβού που μετά εκτελέστηκε και της είπε Ασπασία να πάμε μαζί το φαγητό στο μοναστήρι κι όταν μετά από συνεννόηση με το Στρατοπεδάρχη ο Κασαλμάς την έπιασαν και τη σκότωσαν. Μια μέρα ήρθε στο στρατόπεδο ο Όθωνας Τζανέλος, ο Νίκος Σταυρόπουλος, ο Γιώργης ο Κατσελάς, ο Γιάννης Λύρας του Ανασ. συζήτησαν με το στρατοπεδάρχη κι έφυγαν. Μετά 2-3 μέρες έφερε ο Κοτσελάς τους συλληφθέντες της Γκούρας.

Τα κειμήλια της μονής Αγίου Γεωργίου Φενεού μάζεψαν να τα φυλάξουν οι μοναχοί και τα έκρυψαν στο καταφύγια της Μονής. Ο στρατοπεδάρχης Σίμος τα ανακάλυψε και τα πήρε για να ενισχύσει τα οικονομικά του κόμματος. Από τους καλόγηρους της μονής έσφαξαν το μοναχό Αρσένιο διότι έδειξε κάποιο ταγάρι με γράμμα στους κατοίκους του Στενού. Τον πήραν με άλλους έξι καλογήρους και τους έσφαξαν στην τρύπα. Συνεργοί στη σφαγή των καλογήρων ήσαν και κάτοικοι των Καλυβίων για να αρπάξουν την περιουσία της μονής. Για τους Άγγλους που βρισκόσαν στην περιοχή μου είπε ο Θύμιος ή Γκιόκας από το Κριεκούκι, το επάγγελμα σοφέρ, ότι εκτελέστηκαν από αντάρτες στα Τρόπαια της Γορτυνίας. Τους συλληφθέντες και εκτελεσθέντες της Γκούρας έφερε στο μοναστήρι ο Γιώρ. Κοτσελάς με δυο άλλους και τους παρέδωσε στο στρατοπεδάρχη Σίμο και βοηθό Πισογιαννάκη. Ο Γ. Κοτσελάς παρέδωσε κι ένα φάκελο για τους κατηγορούμενους στον στρατοπεδάρχη.

Τον ιερέα της Γκούρας Παπα-Χαρλαύτη τον εκτέλεσε στην τρύπα ο Κ. Σερμπέτης ή Γλυκός και μάλιστα τον χτύπησε με μαχαίρι διότι εκστόμισε μια κατάρα και συνέχεια τον χτυπούσε με το μαχαίρι έως ότου τον αποτελείωσε. Στο στρατόπεδο έρχοσαν και ο Αντ. Κολοκούρης του Γεωργ. και Κ. Λύρας ή Καραμήτρος. Γι'αυτά που λέει ο Γιάννης Κωστέας ή Γιαννίδης εναντίον μου ότι εγώ με ομάδα πήγα και τον βρήκα στην περιοχή Πελλήνης και του ζήτησα να μου δώσει άνδρες του και πήγα στο Κιάτο και συλλάβαμε τα τρία αδέρφια Γεώργιο, Δημήτριο και Αχιλλέα Χαρλαύτη από τη Γκούρα και τους εκτελέσαμε ανάμεσα στο Παναρίτι και Μάρκασι δεν ξέρω τίποτε, ούτε πήγα ποτέ στην Πελλήνη ή Κιάτο. Άλλο τι δεν έχω να προσθέσω και γράμματα γνωρίζω. Τω ανεγνώσθη και βεβαιωθείσα υπογράφεται.

Κόρινθος 9 Μαρτίου 1945

 

Τη δράση αυτών των καθαρμάτων γιόρτασαν το κρατικοδίαιτο άεργο θρεφτάρι του Περισσού και η παρέα του στο Λιτόχωρο την προηγούμενη Κυριακή. Την βρήκαν δίκαια και ορκίστηκαν να συνεχίσουν στον ίδιο δρόμο μέχρι να επιβληθεί στη χώρα κομμουνιστική τρομοκρατία. Και είναι αυτοί μέλη του... δημοκρατικού τόξου, αλλά ...

 

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΘΝΙΚΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Ο υπάνθρωπος με το κονσερβοκούτι

Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Αν δεν υπήρχε το σκίτσο του Πικάσο «ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», το κάθαρμα της φωτογραφίας θα έμενε στην ιστορία για την ιδέα της «οικογενειακής ευθύνης» για όσους αντιδρούσαν στα προδοτικά σχέδια του ΚΚΕ, δηλαδή της εκτέλεση όλης της οικογένειας του «αντιδραστικού», περιλαμβανομένων των ανήλικων παιδιών του και των υπερήλικων γονιών του.

Με αυτή την πατέντα του Μπελογιάννη ξεκληρίσθηκαν πολυμελείς οικογένειες, στο πογκρόμ αίματος και τρομοκρατίας που εξαπέλυσαν οι εγκληματίες του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στην Πελοπόννησο, όπου έκανε κουμάντο.

Η ιδέα του είχε και πρακτικό όφελος για τους κατσαπλιάδες: δεν έμενε κανένας κληρονόμος και διαγούμιζαν αυτοί την περιουσία των σφαγμένων, κινητή και ακίνητη.

Επίσης, με την απειλή της εκτέλεσης όλης της οικογένειας εξανάγκαζαν αμούστακα παιδιά να ακολουθήσουν τις συμμορίες των κατσαπλιάδων για να καταταγούν στην εγκληματική οργάνωσή τους, που η ΝΔ, το 1989, δέχθηκε να ονομάζεται… Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδος!

Ο υπάνθρωπος με το κονσερβοκούτι πρωτοστάτησε ως πολιτικός επίτροπος του ΚΚΕ στις μαζικές εκτελέσεις στον Μελιγαλά και στον Φενεό, παρέα με τον διεστραμμένο σαδιστή παιδόφιλο Θανάση Κλάρα που τον ξέρουμε με το επαναστατικό όνομα «Άρης Βελουχιώτης» και οι δικοί του με το καλλιτεχνικό «Σουλτάνα».

Ενταγμένος στο ΚΚΕ από τα γυμνασιακά του χρόνια, ο Μπελογιάννης βρέθηκε Πολιτικός Επίτροπος του ΚΚΕ στην Πελοπόννησο και υπεύθυνος διαφώτισης, αναλαμβάνοντας κεντρικό ρόλο στην οργάνωση και στην εκπαίδευση των ανταρτών σε κάθε τρόπο δολοφονίας που μπορούσε να κάνει οικονομία σε σφαίρες, κατά προτίμηση μαχαίρι, τσεκούρι, γκασμάς, ρόπαλο, γλωσσίδι καμπάνας και το λαϊκό, αλλά πολύ αποτελεσματικό στο κόψιμο του λαιμού, κονσερβοκούτι.

Στην Πελοπόννησο, κατά την περίοδο 1943–1944, εξέδιδε το περιοδικό «Ελεύθερος Μωριάς» και την εφημερίδα «Ελεύθερη Αχαΐα» με το ψευδώνυμο «Πέτρος Φλογαΐτης», εργαλεία προπαγάνδας του Κόμματος. Ο Μπελογιάννης, ανέλαβε μαζί με τον Κλάρα την υλοποίηση των οδηγιών του Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ, Γιώργου Σιάντου, για «ξεπάτωμα της αντίδρασης».

«Να στρώσεις τους δρόμους με κορμιά» είχε πει στη Σουλτάνα ο Σιάντος.

Ανέλαβε επίσης και την απλοποίηση των στρατιωτικών κανόνων του ΚΚΕ, τους οποίους εξήγησε σε συνέντευξή του, 50 χρόνια μετά, στην Όλγα Τρέμη, ο επίσης σφαγέας της εποχής και αργότερα μέλος του… συνταγματικού τόξου, Χαρίλαος Φλωράκης: «Εμείς δεν είχαμε στρατόπεδα να κρατούμε τους αιχμαλώτους. Και γι’ αυτό τους σκοτώναμε.»

Όταν ο Βελουχιώτης έφτασε στον Μελιγαλά μετά τη μάχη, και έμαθε ότι υπήρχαν αιχμάλωτοι, έγινε έξαλλος επειδή δεν είχαν εκτελεστεί όλοι επί τόπου και διέταξε, με τη σύμφωνη γνώμη του Μπελογιάννη, τις οργανωμένες εκτελέσεις στην «Πηγάδα».

Ο Μπελογιάννης ήταν επίσης αυτός που ενέκρινε τις εκτελέσεις με… ποσόστωση! Δηλαδή να μπουκάρουν σε ένα χωριό τα κτήνη του ΚΚΕ και να σκοτώνουν το 10% των κατοίκων για παραδειγματισμό!

Το φαντάζεστε;

Πόσους κατοίκους έχει το χωριό; 750! Ωραία, θα εκτελέσουμε 75!

Η πατρότητα της ιδέας αποδίδεται στον Θόδωρο Ζέγκο («Στάθη» ή «Τριαντάφυλλο»), περιφερειακό γραμματέα του ΚΚΕ για την Αργολιδοκορινθία, που είναι γνωστός ως «ο Έλληνας Γιεζόφ». (O Νικολάι Γιεζόφ ήταν στενός συνεργάτης του Στάλιν, αρχηγός της μυστικής υπηρεσίας και υπεύθυνος για τις εκκαθαρίσεις στο κόμμα και στον κόκκινο στρατό το 1936-1940.) Κοντά στον Φενεό, το «Ματωμένο Μοναστήρι» του Αγίου Γεωργίου έγινε κέντρο κράτησης και εκτελέσεων με πάνω από 1000 θύματα κυρίως άμαχους, γυναίκες και παιδιά που τους παίρναν στα καλά καθούμενα από το σπίτι τους και τους έσφαζαν σαν αρνιά για να συμπληρωθεί το… ποσοστό!

Μέχρι το 1947 ο Μπελογιάννης παρέμεινε στην Πελοπόννησο, επιβλέποντας τις σφαγές. Μετά πήγε να εξάγει την τεχνογνωσία του στη Στερεά Ελλάδα. Έγινε πολιτικός επίτροπος της 10ης Μεραρχίας των Συμμοριτών με βαθμό συνταγματάρχη και συμμετείχε στις μάχες κατά της χώρας του.

Στον Γράμμο, το 1948, τραυματίστηκε στο χέρι. Ήταν από τους τελευταίους που εγκατέλειψαν την Ελλάδα το 1949 μετά την ήττα των κατσαπλιάδων.

Όμως το 1950, με απόφαση της 7ης Ολομέλειας της Κ.Ε., στάλθηκε παράνομα πίσω στην Ελλάδα (με το όνομα Ερρίκος Πανόζ και αργεντίνικο διαβατήριο) μαζί με άλλους κατσαπλιάδες, με εντολή να ανασυγκροτήσει τους μηχανισμούς του ΚΚΕ στην παρανομία για να ξαναξεκινήσουν οι κατσαπλιάδες εμφύλιο πόλεμο!

Τον τσάκωσαν στις 20 Δεκεμβρίου 1950.

Έγιναν δύο δίκες.

Η πρώτη (19 Οκτωβρίου – 16 Νοεμβρίου 1951) αφορούσε την «αναβίωση» του παράνομου ΚΚΕ και είχε 94 κατηγορούμενους. Ο Μπελογιάννης και 11 κατσαπλιάδες καταδικάστηκαν σε θάνατο.

Η δεύτερη δίκη (15 Φεβρουαρίου – 1 Μαρτίου 1952), αφορούσε κατασκοπεία: οργάνωση δικτύου ασυρμάτων και επικοινωνίας με την ΕΣΣΔ, με σκοπό τη μετάδοση πληροφοριών. Ξανακαταδικάσθηκε σε θάνατο.

Στις 30 Μαρτίου 1952 …

 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΤΑΛΙΝOΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: «Θα φωνάξω τον μπαμπά»

Αμα πετυχει η εκταφη... pic.twitter.com/XL0iaHVVOc

— Thomas Shelby (@phote50529) March 23, 2026

 

Του ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Τον Ιανουάριο του 2025, η πρόεδρος του προσωποκεντρικού κόμματος Πλεύση Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, που έχτισε ακροατήριο οικειοποιούμενη την έντεχνη αντικυβερνητική οργή γύρω από το τρομερό δυστύχημα των Τεμπών, παρενέβη στις προτάσεις των κομμάτων για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Όπως ίσως θυμάστε, συζητούνταν δύο πρόσωπα για τη θέση: του νυν προέδρου, Κωνσταντίνου Τασούλα, και του άλλοτε προέδρου του ΠΑΣΟΚ και αντιπροέδρου στην κυβέρνηση Σαμαρά, Ευάγγελου Βενιζέλου. Τότε παρενέβη η Ζωή Κωσταντοπούλου η οποία πρότεινε… τον μπαμπά της!  

Με ποια επιχειρήματα;

Τα παραθέτω: «[Ο πρόεδρος] δεν είναι ένα πρόσωπο που κατευνάζει ανησυχίες ή εγγυάται πειθήνια εφαρμογή κυβερνητικών πολιτικών. Πρέπει να είναι ένα πρόσωπο που να ξέρουμε όλοι ότι την κρίσιμη στιγμή θα επιλέξει το κοινωνικό συμφέρον και τη δημοκρατία και για αυτό θα πρέπει να έχει δώσει εξετάσεις στη ζωή του. Πιστεύω ότι πρέπει να είναι πολιτικό πρόσωπο και δεν πιστεύω ότι προσφέρεται η θέση αυτή για συνταξιοδοτική αποκατάσταση πολιτικών προσώπων. […] Θεωρώ […] ότι μια προσωπικότητα στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας που εξασφαλίζει αυτά τα οποία όλοι θα θέλαμε και όλοι οι πολίτες ζητούν είναι ο πατέρας μου ο Νίκος Κωνσταντόπουλος. Είναι ένας αυτόνομος πολιτικός άνδρας και φυσικά η πορεία του δεν προσδιορίζεται από το τι πιστεύω εγώ. Πρόκειται για ένα πρόσωπο που έχει δώσει δείγμα γραφής διαχρονικά».  

Δεν μπορώ να φανταστώ τι σημαίνει για το πολιτικό σύστημα ένας πρόεδρος που δεν εγγυάται «πειθήνια εφαρμογή κυβερνητικών πολιτικών».

Ούτε μπορώ να φανταστώ πώς μπορεί ένας πρόεδρος να εννοεί το «κοινωνικό συμφέρον» και «τη δημοκρατία» διαφορετικά απ’ ό,τι το ορίζουν το Σύνταγμα και η λαϊκή ετυμηγορία, το εκλογικό αποτέλεσμα δηλαδή που ορίζει πώς θα κυβερνηθεί η χώρα το προσεχές διάστημα.

Και βέβαια, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί είναι συνταξιοδοτική αποκατάσταση η ανάρρηση στην προεδρία του Κωνσταντίνου Τασούλα, ο οποίος στο κάτω κάτω ήταν πετυχημένος Πρόεδρος της Βουλής. Ή γιατί θα ήταν συνταξιοδοτική αποκατάσταση η ενδεχόμενη ανάρρηση του Ευάγγελου Βενιζέλου, ο οποίος συνεχίζει να παρεμβαίνει με πολλούς τρόπους στο πολιτικό προσκήνιο. Και γιατί δεν θα ήταν συνταξιοδοτική αποκατάσταση η ενδεχόμενη ανάρρηση του μπαμπά της, ο οποίος έχει να παίξει δημόσιο ρόλο από την εποχή που έγινε πρόεδρος του Παναθηναϊκού (όπως, ευλόγως, μας θύμισε πριν από μερικές ημέρες ο πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, Χριστόφορος Σεβαστίδης).

Υστερα πέρασε ο καιρός, τα ξυλόλια και τα τολουόλια εξατμίστηκαν, καταστράφηκαν ακόμα και οι σχέσεις συμφέροντος που είχαν δημιουργηθεί την περίοδο κατά την οποία είχαν πέραση στις δημόσιες συζητήσεις. Και παρά την προσπάθεια διαφόρων να μη γίνει η δίκη των Τεμπών, εκείνη άρχισε και συνεχίζεται – και προβλέπεται να συνεχιστεί παρά τις φωνές διαφόρων που προσπαθούν να την εμποδίσουν. 

Δεν είναι ανώνυμοι αυτοί που προσπαθούν να εμποδίσουν τη δίκη.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου κυριαρχεί σε αυτή την προσπάθεια, με τον τρόπο τον οποίο της υπαγορεύει η ιδιοσυγκρασία της: θορυβώντας στο δικαστήριο, όπως κάνει στη Βουλή και στα κανάλια. Θορυβώντας και απειλώντας, εν προκειμένω τους αστυνομικούς που τηρούν την τάξη, τους οποίους μάλιστα βιντεοσκόπησε παρανόμως, πράξεις οι οποίες χαρακτηρίζονται από νομικούς ως εγκλήματα κακουργηματικού βαθμού. Λίγο μετά, συνέβαλε στην παραίτηση της προέδρου από μια άλλη δίκη που γινόταν στη Λάρισα, για μια σειρά από βίντεο της αμαξοστοιχίας τα οποία υπάρχουν κατηγορίες ότι δεν είχαν παραδοθεί στις αρχές μετά το δυστύχημα. Η πίεση που άσκησε η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ως συνήγορος κατηγόρων, ανάγκασε την πρόεδρο να πει «έχω δεχτεί πολλές προσβολές. Θα δηλώσω αποχή», και να υλοποιήσει την απειλή της. Η δίκη πλέον θα ξαναρχίσει απ’ την αρχή.

Στο μεταξύ, στην κύρια δίκη για τα Τέμπη εμφανίστηκε και ο πατήρ Κωνσταντόπουλος – ο μόνος άξιος για Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ο οποίος, όπως το συνήθιζε κι όταν δραστηριοποιούνταν στην πολιτική, σήκωσε το δάχτυλο και κατακεραύνωσε ηθικολογώντας όλους τους παράγοντες της δίκης. Με αποκορύφωμα τη φράση: «Απέναντι στο έγκλημα των Τεμπών, ζητούνται για ακόμη μία φορά έντιμοι δικαστές».

Τουτέστιν, αφενός ο κύριος συνήγορος έχει βγάλει συμπέρασμα πριν καν το δικαστήριο αρχίσει να εξετάζει μάρτυρες: έγκλημα (προφανώς κυβερνητικό).

Αφετέρου, ήδη απαξιώνει τους δικαστές που δικάζουν.

Πρωτοφανή ήθη. Εναρμονισμένα με τον πολιτικό και δικαστικό αγώνα της κόρης του, την οποία προφανώς επικουρεί.

Κάπως έτσι διαμορφώθηκαν τα μέτωπα στο δικαστήριο για τα Τέμπη. Κι αν τις επόμενες ημέρες η γενική ένταση έπεσε, οι συγκεκριμένοι συνήγοροι, η οικογένεια Κωνσταντοπούλου δηλαδή, συνέχισαν την προσπάθεια δημιουργίας εντάσεων.

Κάπως έτσι, όμως, ξεσήκωσαν τις επαγγελματικές ενώσεις. Η Ολομέλεια των προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος με παρέμβασή της, αφού εξαίρει τη συμπεριφορά όλων των δικηγόρων πλην μιας, κάνει λόγο για «συμπεριφορές, που εκδηλώθηκαν από συγκεκριμένη δικηγόρο, [που] μας βρίσκουν κατηγορηματικά αντίθετους και δεν μπορούν να γίνουν ανεκτές» (4/4/2026). Ειδικά μάλιστα ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, Ανδρέας Κουτσόλαμπρος, μιλώντας στην Ολομέλεια, σημείωσε ότι μόνο μια συνήγορος «ευτέλισε τις δικηγορικές αρχές και βρέθηκε απομονωμένη από τους συναδέλφους της» προσθέτοντας ότι «τα πειθαρχικά όργανα θα κάνουν τη δουλειά τους». 

Το πρόσωπο που φωτογραφίζουν οι Ενώσεις των δικηγόρων επέκρινε και ο πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, Χριστόφορος Σεβαστίδης, ο οποίος έκανε λόγο για πρόσωπα που «ενεργούν καλυπτόμενα πίσω από τη βουλευτική ασυλία», «εργαλειοποιούν τη δίκη και πουλάνε σόου στις τηλεοπτικές κάμερες και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης» (30/3/2026). Ζήτησε μάλιστα προστασία της δίκης, δηλαδή προστασία της δημοκρατίας. 

Η τοποθέτησή του αυτή προκάλεσε αντιδήλωση του Νίκου Κωνσταντόπουλου, ο οποίος προσωποποίησε την κριτική κατά της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Ήρθε δηλαδή ξανά ο μπαμπάς, για να αναφερθεί σε «συναλλαγές» μεταξύ του υπουργού Δικαιοσύνης Γιώργου Φλωρίδη και του προέδρου της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων Χριστόφορου Σεβαστίδη. Με αποτέλεσμα εκείνος να ανταπαντήσει, μεταξύ άλλων, και τα εξής: «Η “Αγία Οικογένεια” είχε συνηθίσει με ακατάσχετο υβρεολόγιο, με χυδαίες συκοφαντίες και προπηλακισμούς απέναντι σε οποιονδήποτε δεν υιοθετεί το αφήγημά της, να μένει ασύδοτη, έχοντας τις πλάτες ενός μιντιακού συστήματος το οποίο της χορηγεί άφθονο τηλεοπτικό χρόνο για εξάσκηση. Η απόπειρά τους να τινάξουν χθες τη δίκη στον αέρα, απέτυχε». Και έκλεισε την παρέμβασή του με τη ρήση του Χριστού: «Μὴ δῶτε το ἅγιον τοῖς κυσίν» (2/4/2026). Κι όταν η «Αγία Οικογένεια» αντέδρασε εκ νέου, ο πρόεδρος των Δικαστών και Εισαγγελέων επανήλθε λέγοντας ότι «έχουν απεκδυθεί την ιδιότητα του δικηγόρου, ζουν για τη δημοσιότητα και την τηλεοπτική προβολή. Δείχνουν απίστευτο κυνισμό στους πελάτες τους που θέλουν δικαίωση, επιτίθενται στους δικαστές και τελικά μετατρέπονται όλοι σε πιόνια στα χέρια τους». «Ο σκοπός της [Ζωής Κωνσταντοπούλου] δεν είναι να προχωρήσει η δίκη αλλά να μαζεύει ψήφους», κατέληξε (6/4/2026).

Η «Αγία Οικογένεια» όπως αναμενόταν…

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Διακήρυξη ή μανιφέστο; Ιδού το μέγα δίλημμα

το νέο κόμμα Τσίπρα έρχεται με φόρα για να ρίξει τον Μητσοτάκη: pic.twitter.com/Pkiz2TNASa

— τάσος (@kostasos) April 17, 2026

 Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ

Κάθονται εκεί στα γραφεία του Ινστιτούτου Τσίπρα επί της λεωφόρου Αμαλίας και διαλογίζονται περί του μέλλοντος. «Θα το κάνουμε ή δεν θα το κάνουμε το καινούριο κόμμα; Και πότε θα το κάνουμε; Πριν ή μετά το καλοκαίρι;

Ποιον πάμε να προλάβουμε; Τον Ανδρουλάκη ή την Καρυστιανού;

Και τι ακριβώς θα πρεσβεύει αυτό που θα κάνουμε, αν το κάνουμε; Αριστερό θα ναι, κεντρώο, σοσιαλδημοκρατικό ή αντισυστημικό;

Στα πρώτα του βήματα θα είναι Κόμμα, Κίνημα, Κίνηση ή εκλογική πρωτοβουλία;

Και πώς θα πρωτοεμφανιστεί; Με διακήρυξη ή με μανιφέστο;

Ποιους θα έχει μέσα;

Τι ποσοστό παλιών και τι ποσοστό καινούριων; Να είναι 30%-70% ή να το κάνουμε 20%-80%»; 

Αυτές οι αγωνίες κατατρώνε τα σωθικά μου κάθε μέρα. Εμένα, που είμαι ένας απλός παρατηρητής της πολιτικής ζωής, φανταστείτε τι σαράκι έχουν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές.

Τύφλα να χει ο πόλεμος και η παγκόσμια ενεργειακή κρίση και η διάλυση των εφοδιαστικών αλυσίδων και οι απειλές Φιντάν και όλα τα υπόλοιπα επουσιώδη. Το μέγα ζήτημα είναι αν το καινούριο Τσιπρικό φασούλι θα εμφανιστεί με διακήρυξη ή μανιφέστο. Διότι άλλη θα ναι η μοίρα του αν έρθει με διακήρυξη κι άλλη η τροχιά του αν σκάσει μύτη με μανιφέστο. Και επίσης, με ποιους ακριβώς όρους θα επισημοποιηθεί η σχέση του Τσίπρα με την κίνηση Κοτσακά-Τσιόκα. Θα είναι ένταξη ή θα λειτουργήσουν ως απλή υποστηρικτική εφεδρεία; Έλα μου ντε.

Το πιο καταπληκτικό το διάβασα χθες, σ’ ένα πολύ εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ συναδέλφου. «Το καινούριο κόμμα του Αλέξη θα είναι αρχηγικό, αλλά όχι προσωποπαγές», λένε στενοί συνεργάτες του πρώην πρωθυπουργού.

Εκπληκτικό, ανεπανάληπτο. Είχα καιρό να διαβάσω μεγαλύτερη ασυναρτησία.

Και γιατί δεν κάνουν την υπέρβαση -λέω εγώ τώρα- να το κάνουν προσωποπαγές αλλά όχι αρχηγικό; Πλάκα δεν θα χε μια τέτοια ανατροπή; Με κάτι τέτοιες ρηξικέλευθες πρωτοβουλίες δεν κινείται προς τα μπρός ο τροχός της Ιστορίας;

Αμ το άλλο;

Τις επόμενες μέρες λέει, ο Αλέξης θα συναντηθεί επίσημα με τον Φάμελλο και τον Χαρίτση, για να τους ενημερώσει για τους όρους με τους οποίους θα ενταχθούν αυτοί και τα στελέχη των κομμάτων τους στο Τσιπρικό δημιούργημα, όποτε δημιουργηθεί.

Προφανώς μετά, εκείνοι θα ενημερώσουν τους Συριζαίους και τους Νεοαριστερίτες για το πότε θα διαλύσουν τα νυν κόμματα τους και πως θα ενταχθούν -όσους ο Αλέξης γουστάρει να ενταχθούν- στο νέο Κόμμα. 

Αυτό πια δεν έχει ματαγίνει στον αιώνα τον άπαντα. Σκεφτείτε όλη την φάση κι αν δεν πέστε κατ’ ευθείαν στα ψυχοφάρμακα, να μου τρυπήσετε τα μύτη.

Κοιτάξτε, ο Τσίπρας ξεκίνησε μένοντας στη λαϊκή Κυψέλη κι ανοίγοντας το πρώτο του γραφείο στην ταπεινή Κουμουνδούρου. Αφού κατάφερε να ζει τώρα σε βίλλα στο Σούνιο κι να έχει γραφειάρα στην Αμαλίας, φάτσα στον Εθνικό Κήπο, εγώ τον υπολήπτομαι. Έχει πετύχει στη ζωή του, είναι ολοφάνερο. Επίσης καταλαβαίνω ότι στα 52 του βαριέται να κάθεται άπραγος, οπότε θέλει να απασχολείται με κάτι.

Ναι, αλλά κι εμείς οι υπόλοιποι…

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Αριστερότερα Κουροπάτκιν

 

 Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

Ο βερμπαλισμός υπήρξε πάντα το καταφύγιο της αριστεράς. Η προσφυγή σε αυτόν μάλιστα ήταν αντιστρόφως ανάλογη της επιρροής της: όσο πιο μικρή και απομονωμένη τόσο περισσότερο αρεσκόταν στις κενές περιεχομένου μεγαλοστομίες

Πολύ πρόσφατα για παράδειγμα τράβηξε την προσοχή μου ρεπορτάζ σύμφωνα με το οποίο ολοκληρώνεται η διακήρυξη του κόμματος Τσίπρα «σε τροχιά πολλαπλασιασμού»!

Ο όρος με ξάφνιασε και αναζήτησα τους λόγους στην πρόσφατη συνέντευξη του πρώην πρωθυπουργού στον Νίκο Χατζηνικολάου.

Πράγματι ο Τσίπρας δίνει την εξήγηση. Σύμφωνα με αυτή λοιπόν, όταν το κόμμα είχε διψήφια ποσοστά, έκανε την πρόταση συνεργασίας στο ΠΑΣΟΚ με στόχο να «αθροίσει» τις δυνάμεις. Τώρα όμως αυτές έχουν εξαϋλωθεί, κι όπως λέει «δεν αρκεί η πρόσθεση».

Ποια είναι η λύση:

«ο πολλαπλασιασμός» ή αν προτιμάτε την τραπεζική ορολογία στην οποία επιδίδεται ο πρώην πρωθυπουργός, ή «μόχλευση των δυνάμεων» !

Εκεί που κάποιος άλλος θα προβληματιζόταν, για τον Τσίπρα αρκεί μια αλλαγή στα μαθηματικά σύμβολα. Από την πρόσθεση στον πολλαπλασιασμό και το πρόβλημα λύθηκε. Όπερ έδει δείξαι.

Εννοείται πως η μαθηματική πράξη συνοδεύεται από τις αναγκαίες επεξηγήσεις, απαραίτητες για να αναδειχθεί όλο το βάθος του προβληματισμού.

Όπως λέει ο Τσίπρας λοιπόν «οι πολίτες»- προσοχή οι πολίτες, όχι ότι τρώγεται ο ίδιος- τον πιέζουν για την «ανασυγκρότηση, επανίδρυση, ανασύνθεση» του χώρου.

Δυστυχώς δεν εξηγεί ποια από τις τρεις εκδοχές θα επιλέξει αν και τίποτα δεν τον εμποδίζει πρώτα να επανιδρύσει την αριστερά, μετά να την ανασυγκροτήσει και στη συνέχεια να την ανασυνθέσει. Ή τέλος πάντων να το κάνει με όποια σειρά προτιμά.

 

Το σίγουρο είναι, όπως εξηγεί και ο συντάκτης της διακήρυξης Γιώργος Σιακαντάρης, ότι θα επιδιωχθεί ο «όσμωση» των τριών «ρευμάτων», της «σοσιαλδημοκρατίας, της πολιτικής οικολογίας και της ριζοσπαστικής, δημοκρατικής αριστεράς» η οποία, μαθαίνουμε, έχει καθυστερήσει στη χώρα μας. Και για να μην κρυολογήσουμε με τόσα ρεύματα η συνάντηση, επιμένει ο συντάκτης, «θα γίνει στα αριστερά» όπου προφανώς κόβει κάπως.

Εννοείται πως όταν πηγαίνουμε σε πιο συγκεκριμένα ζητήματα. πέφτουμε σε κοινοτυπίες και υπεκφυγές. Στη συνέντευξη για παράδειγμα ο Τσίπρας προχωρά σε μια βαρύνουσα και εξαιρετικά ανησυχητική προειδοποίηση. Η χώρα, λέει, πηγαίνει ξανά «σε βράχια». Τα μακροοικονομικά μεγέθη πάνε καλά, αντιτείνει ο δημοσιογράφος. Κι εκεί που θα περίμενε κανείς να εξηγήσει ο πρώην πρωθυπουργός γιατί κάνει αυτή την πρόβλεψη, προκειμένου να ξέρουμε αν πρέπει να πανικοβληθούμε, αλλάζει σκοπό και λέει «ναι αλλά νιώθει αυτή την καλοσύνη ο πολίτης;»

Τι να έχει άραγε στο μυαλό του ο ποιητής;

Διότι αν εννοεί πως τα μακροοικονομικά μεγέθη δεν έχουν σημασία, ότι πρώτα πρέπει να το «νιώθουν» οι πολίτες, τότε ζήτω που καήκαμε. Πράγματι θα πάμε για τα βράχια.

Αν αντιθέτως θεωρεί σημαντικό, επιτυχία της κυβέρνησης δηλαδή, το ότι τα «μεγέθη» πάνε καλά, τότε συνεπάγεται πως κι αυτός στη θέση της το ίδιο θα επιδίωκε. Η δημοσιονομική ισορροπία άλλωστε είναι αδήριτη ανάγκη, το έχουμε μάθει.

Συνεπώς το αν η συνάντηση θα γίνει στα αριστερά ή στα δεξιά μικρή σημασία έχει. Αυτό δεν ζήσαμε μετά το 2015; Την αριστερή εκδοχή της λιτότητας που δεν είχε καμία διαφορά από τη δεξιά τουλάχιστον στο πώς την «ένιωθαν» οι πολίτες.

Αυτή η αντιφατικότητα, η προσπάθεια να είναι και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ, είναι χαρακτηριστική του αριστερού λόγου.

Ο Τσίπρας για παράδειγμα τονίζει την ανάγκη να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο και το κράτος να χρηματοδοτήσει «τους τομείς εκείνους όπου μπορεί να έχει μέλλον η ελληνική οικονομία». Τη βιομηχανία, τη μεταποίηση, τα ποιοτικά αγροτικά προϊόντα, την πράσινη ανάπτυξη. Και το επόμενο λεπτό υποστηρίζει πως «χρειάζεται κυρίως να δούμε την καθημερινότητα των πολιτών». Ασκεί μάλιστα κριτική γιατί από το ταμείο ανασυγκρότησης δεν δόθηκαν παραπάνω χρήματα για τη στέγη και το ΕΣΥ. Χρήματα για το νέο παραγωγικό μοντέλο λοιπόν ή για το κοινωνικό κράτος;

Η σειρά έχει σημασία.

 

Ωραία λόγια, σκέψεις ατάκτως ερριμμένες, χωρίς ιεράρχηση και συχνά με μηδαμινή επαφή με την πραγματικότητα.

Θέλει να μας σερβίρει ένα αφήγημα ως υποκατάστατο της έλλειψης ρεαλιστικού σχεδίου και κατανόησης των αναγκών της χώρας.

Η μόνη δικαιολογία είναι ότι…

 

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ανδρουλάκης κραυγάζων με το βλέμμα σε Τσίπρα και Καρυστιανού

pic.twitter.com/REJK7R8C3B

— the son of flu (@son_flu) April 17, 2026

 

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Ο  Ν. Ανδρουλάκης δε μας έχει συνηθίσει ούτε καν σε κορώνες. Άντε μερικές φορές να υψώνει τη φωνή του για το απαραίτητο χειροκρότημα, κάτι που κάνουν όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί. Χωρίς καταληκτική κορώνα πώς να χειροκροτήσει ο βουλευτής από κάτω; Και χωρίς χειροκρότημα πώς θα επιβεβαιωθεί ο αρχηγός;

Προχθες όμως ξέφυγε εντελώς, κατά ομολογία ακόμα και ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ. Μόνον κάτι αφελείς νόμισαν πως όποιος φωνάζει πιο πολύ είναι ο επόμενος πρωθυπουργός και ενθουσιάστηκαν. Όμως αυτή η παράξενη συμπεριφορά του έχει την εξήγησή της. Προσπαθεί να πάρει ένα αβαντάζ από Τσίπρα και Καρυστιανού από τώρα, καθώς και οι δύο δεν έχουν ιδρύσει ακόμα τα κόμματά τους και δεν έχουν κοινοβουλευτική φωνή. Διότι στη συνέχεια, όταν αρχίσουν πλέον να μετριούνται και αυτά τα κόμματα στις δημοσκοπήσεις το μέλλον του ΠΑΣΟΚ θα είναι αβέβαιο.

Και τα τρία αυτά κόμματα, ΠΑΣΟΚ, κόμμα Τσίπρα και κόμμα Καρυστιανού διεκδικούν τις θέσεις από 2-4. Συνεπώς, το άγχος του Ν. Ανδρουλάκη είναι και εμφανές και είναι και λογικό να υπάρχει. Υψώνοντας διαρκώς τη φωνή του θέλει να φανεί –και προς το παρόν έτσι είναι - πως αποτελεί το αντίπαλο δέος στον Μητσοτάκη. Διότι επί της ουσίας δεν είπε κάτι του καινούργιο, δεν είπε κάτι που δεν έχει ήδη πει. Συνεπώς τι μένει;

Οι φωνές του.

Σε αυτές τις περιπτώσεις συσπειρώνεται και το εσωκομματικό ακροατήριο, καθώς όταν ο αρχηγός κραυγάζει ποιος θα τολμήσει να διαφωνήσει μαζί του. Όταν είναι υποτονικός τον κατηγορούν πως δεν κουνιέται η βελόνα, τώρα ο άνθρωπος αποφάσισε να ανεβάσει τα ντεσιμπέλ μπας και έτσι κουνηθεί αυτή η καταραμένη βελόνα.

Βέβαια ο Ν. Ανδρουλάκης χθεσινός δεν είναι και γνωρίζει πως κι εμείς γνωρίζουμε πως ο στόχος του δεν είναι ο Μητσοτάκης, αλλά ο Τσίπρας και η Καρυστιανού. Σε αυτήν την προσπάθειά του τον βοηθά με τον τρόπο του και ο πρωθυπουργός, διότι αυτόν θέλει για συνομιλητή του. Ό,τι και να λέγεται και να γράφεται, το ΠΑΣΟΚ είναι ένα θεσμικό - συστημικό κόμμα, με ιστορικές μνήμες και για διάφορους λόγους, που δεν είναι του παρόντος, πλήρωσε υπέρμετρα το κόστος της περιόδου 2009-2011. Και να μην ξεχνάμε πως στη συνέχεια έβαλε και πάλι πλάτη στα δύσκολα την περίοδο 2012-2014. Αυτή η πορεία δε διαγράφεται λόγω της τρέχουσας συγκυρίας.

 

Σήμερα, ο Ν. Ανδρουλάκης αγωνιά για το μέλλον το δικό του και του Κινήματος. Το τοπίο έχει μια ρευστή σταθερότητα υπό την έννοια πως η πρωτοκαθεδρία της Νέας Δημοκρατίας δεν αμφισβητείται ούτε απειλείται, όμως είναι άγνωστη η έκταση της νίκης της και από εκεί και κάτω, όπως προανέφερα, τα πάντα μπορεί να συμβούν.

Όταν…