ΑΡΘΡΟ - ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ για τους ξεφτιλισμένους γυρολόγους εθνοπατέρες μας
Του
Strange Attractor
Υπάρχει
μια παλιά, βαθιά ριζωμένη αδυναμία στην ανθρώπινη φύση, η οποία φύση είναι η κινητήρια δύναμη
των πάντων. Η ικανότητα να ξεχνάμε με εκπληκτική
ευκολία όσα λέγαμε χθες, όταν το σήμερα μάς προσφέρει ένα πιο βολικό καταφύγιο.
Να καταγγέλλουμε με πάθος εκείνους που αύριο θα αναζητήσουμε.
Να ορκιζόμαστε πως δεν θα ξαναπεράσουμε ποτέ το κατώφλι μιας πόρτας
και, μόλις αλλάξουν οι συνθήκες, να χτυπάμε το κουδούνι με χαμόγελο, σαν να μη
συνέβη τίποτα…
Όχι επειδή αλλάξαμε πραγματικά, αλλά επειδή άλλαξαν οι ανάγκες μας,
και είναι στη φύση μας να προσαρμοζόμαστε, ακόμη και γλείφοντας εκεί που μέχρι
χθες φτύναμε!
Η
πολιτική καθημερινότητα προσφέρει απλώς την πιο θεαματική σκηνή για να
εκδηλωθεί αυτό το φαινόμενο.
Και η επιστροφή της Έφης Αχτσιόγλου στο πλευρό του
Αλέξη, εφόσον επιβεβαιώνεται η ένταξή της στο νέο (εξίσου φαιδρό με το παλιό)
πολιτικό εγχείρημά του, αποτελεί αφορμή για μια ευρύτερη συζήτηση.
Πόση απόσταση χωρίζει την πολιτική αναθεώρηση από
την πολιτική ευκολία, και την ιδεολογική συνέπεια από την προσωπική
σκοπιμότητα; Χμ; Πόση;
Γιατί
υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στο αλλάζω άποψη, και στο αλλάζω
στρατόπεδο.
Ο
πρώτος μπορεί να είναι έντιμος.
Αναγνωρίζει τα λάθη του, εξηγεί τι άλλαξε μέσα του, και αναλαμβάνει το κόστος
της προηγούμενης στάσης του.
Ο
δεύτερος, όμως, συχνά αλλάζει απλώς θέση στο τραπέζι, φροντίζοντας να βρίσκεται
πάντοτε κοντά σε εκείνον που κρατά το καλύτερο χαρτί, έτσι ώστε να έχει κάλυψη, και
προοπτική.
Το
ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν κάποιος δικαιούται να επιστρέψει σε μια
πολιτική συνεργασία από την οποία απομακρύνθηκε. Φυσικά και δικαιούται.
Το ερώτημα είναι αν μπορεί να εξηγήσει με πειστικότητα γιατί εκείνος
που κάποτε δεν αποτελούσε πλέον την επιλογή του, ειδικά όταν κάηκε και δεν
ήταν στα πάνω του, γίνεται ξανά αποδεκτός συνοδοιπόρος, και η ελπίδα του
Γένους!
Τι άλλαξε άραγε;
Οι αρχές, οι πολιτικές εκτιμήσεις, ή απλά οι προσωπικοί
συσχετισμοί, και οι ιδιοτελείς πολιτικές φιλοδοξίες;
Η
απάντηση δεν βρίσκεται στα σικέ χαμόγελα των φωτογραφιών, αλλά στην ειλικρίνεια
των εξηγήσεων.
Κι
εδώ ακριβώς αρχίζει η μεγάλη ανθρώπινη ιστορία…
Διότι
δεν είναι μόνο οι πολιτικάντηδες που ξέρουν να γλείφουν εκεί που κάποτε
έφτυναν.
Είναι
και ο (η) υπάλληλος,
που εξευτέλιζε, και κατηγορούσε παντοιοτρόπως
τον (την) συνάδελφό του, και ξαφνικά τον (την) αποκαλεί πρότυπο
συναδέλφου, και άξιο(α) «ηγέτη», μόλις άλλαξαν οι ισορροπίες, και μυρίστηκε
αλλαγές.
Είναι
ο φίλος που ορκιζόταν
πως δεν θέλει καμία σχέση με κάποιον και, όταν εκείνος αποκτήσει δύναμη ή
χρήματα, ανακαλύπτει ξανά τα παλιά μεγαλεία της στενής φιλίας τους.
Είναι
ο συγγενής που θυμάται
την οικογένεια μόνο όταν χρειάζεται εξυπηρέτηση.
Είναι
ο άνθρωπος που αλλάζει πεποιθήσεις με την ευκολία που αλλάζει πουκάμισο, αρκεί να μη διακινδυνεύσει το προσωπικό
του βόλεμα…
Είναι
ο άσχετος, που από το
πουθενά σε ταράζει στα λάικς και στα θετικά σχόλια στο φέσιμπουκ, όσο εσύ έχεις
σχέση με κάποιον πολιτικά ισχυρό, και σε διαγράφει πάραυτα μόλις ο ισχυρός…
καταπέσει.
Και
άλλα πολλά παρόμοια της καθημερινής μας ζωής.
Πίσω
από αυτή τη συμπεριφορά κρύβεται συχνά η ανάγκη της προσκόλλησης.
Άνθρωποι
ανασφαλείς, που δεν εμπιστεύονται αρκετά τον εαυτό τους, αναζητούν έναν
ισχυρότερο για να ακουμπήσουν πάνω του.
Έναν προστάτη, έναν μηχανισμό, μια ομάδα, που θα τους εξασφαλίσει ασφάλεια,
αναγνώριση, και προνόμια.
Δεν τους ενδιαφέρει τόσο να υπερασπιστούν μια ιδέα όσο να
εξασφαλίσουν μια θέση κάτω από την ομπρέλα εκείνου που, κατά την κρίση τους,
μπορεί να τους προστατεύσει.
Και όταν η ομπρέλα αλλάζει χέρια, αλλάζουν κι αυτοί κατεύθυνση. Με αξιοθαύμαστη ευλυγισία, και
με μια μνήμη επιλεκτική, σχεδόν θαυματουργή…
Το
πιο θλιβερό, όμως, δεν είναι η αλλαγή στρατοπέδου. Είναι η απαίτηση να θεωρηθεί η
αλλαγή αυτή απολύτως φυσιολογική, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς
αυτοκριτική, χωρίς ίχνος αμηχανίας… ανερυθρίαστα!
Σαν
να μην ειπώθηκαν ποτέ οι βαριές κουβέντες, σαν να μην υπήρξαν ποτέ οι
αποστάσεις, σαν να μην
καταγγέλθηκαν ποτέ οι αδυναμίες και τα κουσούρια εκείνων στους οποίους σήμερα
την αγκαλιά επιστρέφουν.
Η μνήμη των άλλων, που δεν ξεχνούν, ούτε κάνουν κωλοτούμπες, αντιμετωπίζεται σαν ενοχλητική λεπτομέρεια,
που μπαίνει στο περιθώριο, και η αξιοπρέπεια τους αντιμετωπίζεται σαν περιττή πολυτέλεια.
Βεβαίως, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να
παραμένει αιχμάλωτος των χθεσινών του επιλογών. Η ζωή απαιτεί αναθεωρήσεις,
συμβιβασμούς, και δεύτερες ευκαιρίες. Όμως άλλο η ωρίμανση, και άλλο ο
καιροσκοπισμός…
Άλλο
να παραδέχεσαι πως έκανες λάθος, και άλλο να προσποιείσαι πως δεν είπες ποτέ
εκείνα που σε βολεύει να ξεχάσεις.
Η ιδεολογία, όταν υπάρχει πραγματικά, έχει κόστος.
Σε αναγκάζει να πεις αλήθειες, να χάσεις ευκαιρίες, να κάνεις
εχθρούς, και να απομακρυνθείς από ανθρώπους που κάποτε θαύμαζες, ή έστω απλά
συμπαθούσες…
Το φιλότιμο, πάλι, απαιτεί να κοιτάζεις τον άλλον στα μάτια, και να
του εξηγείς γιατί επιστρέφεις εκεί που χαρακτήριζες φωλιά φιδιών, αντί να συμπεριφέρεσαι σαν να μην τρέχει
τίποτα.
Χωρίς αυτά, οι αρχές γίνονται διακοσμητικά λόγια, και οι σχέσεις
απλές (ψεύτικες) ιδιοτελείς συναλλαγές.
Τελικά, η πολιτική κωλοτούμπα δεν είναι παρά μια μικρογραφία της
κοινωνίας μας.
Μια κοινωνία όπου συχνά δεν επιβραβεύεται εκείνος που στέκεται
όρθιος, αλλά εκείνος που ξέρει πότε να σκύψει. Όπου η συνέπεια βαφτίζεται
ακαμψία, η αξιοπρέπεια αφέλεια, και ο καιροσκοπισμός προσαρμοστικότητα.
Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια την οποία οι επαγγελματίες
της μεταμόρφωσης ξεχνούν.
Μπορείς
να αλλάξεις κόμμα, παρέα, αφεντικό, φίλους, προστάτες, και στρατόπεδο.
Μπορείς
ακόμη και να ξαναγράψεις την προσωπική σου ιστορία, όπως σε εξυπηρετεί, για το
συμφέρον σου και μόνο.
Δεν μπορείς, όμως…
