"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ: Ευτυχώς υπάρχουν και αυτοί οι Έλληνες κι ας ζουν μακριά απ την Πατρίδα...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τι μας ενώνει – πλέον;

Μπορεί να είναι εικόνα ένα ή περισσότερα άτομα και κείμενο 

 

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Τριακόσιες χιλιάδες πήγαν στον Ρέμο. Εκατό χιλιάδες στη Βίσση. Αλλοι τόσοι θα πήγαιναν στον Μαζωνάκη. Εκατό στο φεστιβάλ της ΚΝΕ.

Ενα εκατομμύριο μαζεύτηκαν προ καιρού για την Καρυστιανού.

Και μην ξεχνάς, το 65% κατά της Ευρώπης με το δημοψήφισμα. Βάλε ότι πολλοί περισσότεροι πάνε κάθε Κυριακή στην εκκλησία, κι ακόμα πιο πολλοί στα γήπεδα.

Κάνε τη σούμα και βρες τη βαθύτερη ουσία κι ενότητα του λαού· και τελικά, το μόνο κοινό όραμα που μπορεί να μας καθοδηγήσει μακροπρόθεσμα είναι εκείνο του Hondos Center.

Σε έρευνα που έγινε στα πανεπιστήμια βρέθηκε πως 33% των τελειόφοιτων θέλουν να γίνουν influencers. Αλλοι τραγουδιστές. Οι πεινασμένοι, Καρβέλα ονειρεύονται. Αλλοι Βίσση. Αλλοι «όσο ζω, Μαζώ».

Κι όσοι τελειώνουν γιατροί, γιατί να θέλουν να πάνε στο ΕΣΥ κι όχι να πάρουν ένα μηχάνημα πλασμαφαίρεσης να κονομήσουνε σαν άνθρωποι, και να φορέσουν κι αυτοί κάνα κόκκινο παντελόνι ως τον αστράγαλο;

Λέγεται δε, ακούγεται, πως όλα αυτά τα γούστα είναι τηλεοπτικές κατασκευές, ότι έχει εγκατασταθεί στη χώρα μια αξιοκρατία πρωινάδικου, ιεραρχήσεις τηλεόρασης που επιβάλλει την πολιτισμική ατζέντα απανταχού της Ελλάδος – ποια παιδεία και ποια πανεπιστήμια και ποιες οικογένειες;

Το γυαλί είναι το παν και όλα πλάθονται και ιεραρχούνται δι’ αυτού – παρατήρησε: πριν καν ακόμα ξυπνήσει το πρωί, ο άλλος, ανοίγει την τηλεόραση. Πριν καν πιει καφέ. Μετά πέφτει στο κινητό και μετά πάλι στην τηλεόραση.

Αρα, κάνουνε κουμάντο στα μυαλά τα πρωινάδικα και τα ζώδια – πώς να αντιδράσουν κι ο δάσκαλος κι ο καθηγητής και ο μπαμπάς και η μαμά που συνήθως είναι κι αυτοί αλλού ντ’ αλλού; Δηλαδή θύματα του ίδιου συστήματος, αν και με διαφορετικό ωροσκόπο;

«Δώδεκα», λοιπόν, «κι ούτε ένα τηλεφώνημα». (Αυτό και αν είναι ομοιοκαταληξία). Κι «ένα λεπτό περιπτερά». Κι άντε μετά ψάξε να βρεις τη βαθύτερη συμπάγεια αυτού του λαού και τα συστατικά της.

Τι μας ενώνει, άραγε;

Μην είναι οι κάμποι και τα βοσκοτόπια; Μην είναι οι ποταμοί και οι παραπόταμοι;

Μην είναι η μουσική; Και, ποια απ’ όλες – διότι άλλο Ρέμος, άλλο Βίσση, κι άλλο Λεπά c’ est moi. Παλιά είχαμε το δίλημμα Χατζιδάκις ή Μίκης, κι ακόμα παλιότερα το Τσιτσάνης ή Μάρκος – πάντως το πράγμα κινούνταν σε υψηλό επίπεδο.

Τώρα μπερδεύτηκε η κατάσταση και φαίνεται σαν οι από κάτω να θέλουν διά του πλήθους να πάρουν αναδρομική εκδίκηση από τις όποιες ελίτ, κάτι σαν βουβή εξέγερση με συμβολικά προσχήματα, αν και η πιο λογική εξήγηση είναι η επιρροή της τηλεόρασης και η επιβολή μη-αυστηρών κριτηρίων οπότε και η γενική σχεδόν διολίσθηση σε πιο λαϊκότροπα, ή κιτς γούστα. Θα πεις περί ορέξεως σπανακοτυρόπιτα, ό,τι προαιρείται ο καθείς κι ας είναι και ο Σπύρος Ζαγοραίος ή ο Βασιλάκης Καΐλας. Εξάλλου, το μελό είναι παντοτινό σουξέ – επομένως; (Ξανάνοιξε και το περίφημο «Αλκαζάρ» στη Σαλονίκη, όπου παλιότερα μας λίγωναν η φιλόδακρυς Ναργκίς και η Χούλια Κότσγιγιτ).

Αρα, με αυτά και μ’ αυτά, τι μας ενώνει πλέον ως λαό;

Την Ιταλία μπορεί η όπερα, η μαφία, τα υπέροχα αυτοκίνητα, το σπαγγέτι, η πίτσα, το ποδόσφαιρο, η Τσινεντσιτά, αλλά εμάς εδώ, τι;

Δύσκολο να απαντήσεις –  ίσως, ακόμα, σε κάποιο βαθμό, η Εκκλησία, το εμφύλιο μένος, η κατσίκα του γείτονα, η μισαριστεία, και οι μεγάλες ατομικές αυταπάτες μεγαλείου. Αυτά είναι βασικά, κοινά, ενοποιητικά χαρακτηριστικά της φυλής – αλλά βέβαια κυρίως η πατρίδα που είναι το πιο σημαντικό.

Αυτή είναι η πιο κοινή μας αναφορά· αν και σχεδόν τα δύο πέμπτα, μέχρι πρότινος, δεν ήθελαν να ακούν τη λέξη «πατρίδα», λόγω του ότι ήταν κάποιου είδους διεθνιστές, αν και διεθνισμός ποτέ δεν υπήρξε, παρά μόνο ένα διάστημα, ως συμφέρον και ψυχρή επιβολή της μαμάς Μόσχας στους υποτακτικούς της.

Βέβαια, κάποιοι εκ των λεγόμενων διεθνιστών, πιο πρόσφατα, έβαλαν νερό στην εμμονή και ψιθύρισαν τη λέξη «πατρίδα» διστακτικά – αν και δεν παρέλειψαν πάλι να πουν παλινδρομώντας πως η θάλασσα δεν έχει σύνορα και πως το Αιγαίο ανήκει στις τσέρουλες.

Υπάρχουν όμως και οι άλλοι, της αντίπερα όχθης, οι πατριδοκάπηλοι, ή πατριδομάστιγες, που δεν ξέρουμε αν ακούν και Βίσση, αν είναι Βισύ, αν προτιμούν Ρέμο και Ρωμύλο, ή κάποιον ερωτύλο, αν ρέπουν προς Καρβέλα ολικής αλέσεως – θέλω να πω, πώς συνδυάζεται άραγε η πολιτική προτίμηση με βάση τις μουσικές επιλογές;

Παλιότερα, αν ήσουν αριστεριτζής άκουγες Μίκη, αν δεξιός προτιμούσες Χατζιδάκι και τα παράγωγα αυτών. Και βέβαια στις ζόρικες εποχές, έμπαινες μέχρι και φυλακή αν εκστασιαζόσουνα με τον Θεοδωράκη ή με κάποιους συνθέτες ανάλογης έμπνευσης.

Τώρα, που ακούμε άνετα και ατιμωρητί ακόμα και το πιο κιτς νέο-σκυλέ και λαϊκό-γαβ-γαβ, πώς θα κάνουμε την όποια ταξινόμηση, να βρούμε τι μας ενώνει;

Διότι βλέπω …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΦΙΛΟΤΟΜΑΡΙΣΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Σαν παλαιοημερολογίτες

https://doroepiloges.gr/wp-content/uploads/2022/09/20220920_191203.jpg

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ

Γίνομαι κάθε μέρα δέκτης αυτής της χιονοστιβάδας απαιτήσεων. Κοινωνικών, οικονομικών, συντεχνιακών, ατομικών και βάλε. Τους βρίσκω στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στον δρόμο. «Τα δικαιούμαστε», «τα απαιτούμε», «θα ‘πρεπε να τα χουμε πάρει από χρόνια», «τα χουμε πληρώσει», «μας τα χουν υποσχεθεί», «μας τα επιδίκασαν τα δικαστήρια» και άλλα παρόμοια.

Απαιτήσεις που πάνε πάντα παρέα με την μουρμούρα και την κλάψα. «Πεινάμε», «κλείνουμε», «δεν αντέχουμε», «αποκάμαμε», «δεν έχουμε να πληρώσουμε» και όσα τα συναφή.

Όλα τουρλού-τουρλού, από όλους αδιακρίτως. Τυχεροί και άτυχοι, δίκαιοι και άδικοι, καλοπληρωτές και μπαταχτσήδες, εργατικοί και τεμπέληδες, έντιμοι και μικροκομπιναδόροι της καθημερινότητας στην ίδια χορωδία διεκδίκησης. Σ’ αυτό τον κοινωνικό (ο Θεός να τον κάνει) καταιγισμό, αν υπάρχει κάτι που είναι σε απόλυτη έλλειψη, είναι η έννοια της πρόσθεσης. Κανένας δεν προσθέτει αυτά που απαιτεί. Ούτε οι πολίτες, αλλά ούτε οι πολιτικές δυνάμεις. Στο κάθε τους ξεχωριστό έχουν χίλια δίκια, αλλά κανένας δεν κάνει τον κόπο να τα αθροίσει όλα τα αιτήματα μαζί για να δει αν το τελικό ποσό που βγαίνει είναι ρεαλιστικό ή εξωπραγματικό.

Η όλη ατμόσφαιρα δεν παλεύεται. Η κοινή λογική υποχωρεί ατάκτως. Πόλεμοι και αποκλεισμοί διαλύον την γειτονιά μας και την υφήλιο ολόκληρη, και αντί αυτό να μας κάνει πιο προσεκτικούς ή πιο ψυλλιασμένους, μας κάνει ακόμα πιο απαιτητικούς και διεκδικητικούς. Όσο οι πόροι γύρω μας λιγοστεύουν και γίνονται ακριβότεροι, τόσο εμείς ζητούμε περισσότερους και γρηγορότερα. Πάμε ανάποδα απ’ αυτό που υπαγόρευε η σωφροσύνη. Η ατμόσφαιρα γύρω μας φωνάζει «πατήστε φρένο» κι εμείς ουρλιάζουμε «πάτα γκάζι».

Κανένας δεν τολμά να επικαλεστεί στην κοινή λογική. Ότι δεν είναι δυνατόν να γίνουν όλα και μάλιστα τώρα. Το γεγονός ότι ο Μητσοτάκης κυβερνά οκτώ χρόνια έχει μεταβληθεί σε κολυμβήθρα του Σιλωάμ όσων ζητούν τον ουρανό με τ’ άστρα. Αφού κυβερνά οκτώ χρόνια, θα ‘πρεπε να μας έχει κάνει Λουξεμβούργο, τελεία και παύλα. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι είναι εθνική κατάρα το γεγονός ότι δεν υπάρχει αντιπολίτευση ικανή να υπηρετήσει τον νόμο της διαδοχής των κυβερνήσεων. Μια άλλη κανονική και λογική κυβέρνηση που θα έλεγε «τώρα ανέλαβα, μην τα ζητάτε όλα, δώστε μου χρόνο» θα ήταν ίσως σωτήρια για την χώρα υπό τις παρούσες συνθήκες. Θα έβαζε φρένο σε μια χιονοστιβάδα απαιτήσεων που μας οδηγεί σε νέα χρεωκοπία.

Έλα όμως που δεν υπάρχει τέτοια αντιπολίτευση. Αντιθέτως, αυτή που υπάρχει υπερθεματίζει σε παροχολογία και απαιτήσεις. Δίνει πλήρη πολιτική κάλυψη στο «δώσε τα όλα», δίχως τα άφρονα στελεχάκια που βγαίνουν στις τηλεοράσεις να σκέφτονται πως έτσι και το κάνει ο διάολος και βρεθούν σε κανένα υπουργείο, όσα υπόσχονται τώρα θα τους έρθουν κατακέφαλα. Κι ο Γιώργος είπε κάποτε «λεφτά υπάρχουν» κι έπειτα βρέθηκε περικυκλωμένος απ’ αυτούς που απαιτούσαν τα λεφτά που υπήρχαν.

Προσωπικά αντιμετωπίζω κάθε μέρα εκπροσώπους του «δώστα όλα τώρα». Δεν παλεύονται. Είναι σαν να συζητώ με παλαιοημερολογίτες.

Το χω ξαναγράψει. Όσοι έχετε την δυνατότητα…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΚΑΦΕΝΟΒΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η Τεχνητή Νοημοσύνη για την «οικονομία του καφέ»

 

Toυ Παναγιώτη Λιάκου

«Θα γίνουμε οι σερβιτόροι των Ευρωπαίων» αποφαίνονταν σε παρελθούσες δεκαετίες τα έμπειρα μπαρμπάδια, τα οποία είχαν περάσει κάνα δυο πολέμους και μπόλικες πείνες.

Είχαν δίκιο. Εκεί πάει το πράγμα. Η ελληνική οικονομία ακολουθεί έναν δρόμο που οδηγεί σε αδιέξοδο.

Εστίαση της πυρκαγιάς και της πυκνής ομίχλης, μαζικός λεχριτοτουρισμός και πέρα βρέχει. Αντί για επενδύσεις στην υψηλή τεχνολογία, στα αμυντικά συστήματα και στον ελληνικό πολιτισμό, η εγχώρια αγορά έχει μετατραπεί σε ένα παράπηγμα, έναν πάγκο κι έναν μπουφέ.

Τα αδιάψευστα στοιχεία της αποκαλυπτικής μελέτης του London School of Economics (LSE), η οποία έκανε αίσθηση (παροδική μεν, αλλά προκάλεσε συζητήσεις), είναι ξεκάθαρα: η παραγωγικότητα της εργασίας γκρεμίστηκε κατά 16% από το 2009, οι πραγματικοί μισθοί κατέρρευσαν έως 35% (με την πτώση στον τουρισμό να αγγίζει το εφιαλτικό 60%), ενώ η απασχόληση στην εστίαση εκτοξεύτηκε κατά 87%. Μια ολόκληρη γενιά πτυχιούχων και επιστημόνων εγκλωβίστηκε σε θέσεις χαμηλής ειδίκευσης. Σπούδασαν για να υποαπασχολούνται στον κάθε Ξεζουμίδη.

Αυτό το νοσηρό σκηνικό συμπληρώνεται και από τις πρόσφατες αποκαλύψεις για το τεράστιο, πολυδαίδαλο κύκλωμα φοροδιαφυγής στη Θεσσαλονίκη. Προκάλεσε σοκ η είδηση για τον εντοπισμό δικτύων με χιλιάδες «αχυρανθρώπους» (ανάμεσά τους… νεκροί, αρκετοί ευάλωτοι πολίτες, καρκινοπαθείς, εξαρτημένοι από τα ναρκωτικά, χαμηλόμισθοι διανομείς, λαντζέρηδες με μεροκάματα πείνας) που αντί πινακίου φακής ασκούν (σαν «μπροστινοί») διαχείριση σε εταιρίες-φαντάσματα με χρέη εκατομμυρίων, που ελέγχουν πολυτελή καταστήματα εστίασης και νυχτερινής διασκέδασης.

Τα αποτελέσματα των ερευνών αποδεικνύουν ότι ένα τεράστιο κομμάτι αυτής της αγοράς λειτουργεί αντικοινωνικά και παρασιτικά. Δεν πρόκειται για υγιή επιχειρηματικότητα, αλλά για υπόκοσμο που ειδικεύεται στη φοροδιαφυγή, στην καταστρατήγηση των εργασιακών δικαιωμάτων και την εκμετάλλευση των υπαλλήλων τους. Τα λαμόγια τρώνε τις σάρκες της κοινωνίας και στερούν από το κράτος κρίσιμους πόρους.

 

Παραφούσκωσε η αγορά της εστίασης και κατάντησε αυτοκρατορία του χασομεριού και παιδική χαρά μικρών και μεγάλων μαφιών. Είναι προφανές ότι η υπερδιόγκωσή της ουδέναν ωφελεί. Πρέπει να εξορθολογιστεί η λειτουργία της και να «συμμαζευτεί» κάπως ο τεράστιος όγκος της.

Για όλα αυτά ζητήθηκε η άποψη του προγράμματος Τεχνητής Νοημοσύνης Gemini, το οποίο προτείνει τα εξής:

Για να σωθεί ο αστικός ιστός και να αποκατασταθεί μια ελάχιστη ηθική και οικονομική ισορροπία, η Πολιτεία οφείλει να εφαρμόσει άμεσα ένα αυστηρό πλέγμα παρεμβάσεων περιορισμού και εξυγίανσης.

 

Πολεοδομικές & Χωροταξικές Ρυθμίσεις (Zoning Rules)

Καθορισμός Ζωνών Ειδικών Χρήσεων Γης

Οι Δήμοι πρέπει να προχωρήσουν στην άμεση εκπόνηση Τοπικών Πολεοδομικών Σχεδίων (ΤΠΣ) που θα ορίζουν αυστηρές ανώτατες ποσοστώσεις (quotas) για την εστίαση ανά οικοδομικό τετράγωνο:

Ποσοστιαίο όριο όψεων: Καθορισμός μέγιστου ποσοστού (π.χ. έως 30%) των ισόγειων μετώπων μιας οδού που επιτρέπεται να καταλαμβάνεται από καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος.

Προστασία εμπορικής ποικιλομορφίας: Υποχρεωτική διατήρηση χώρων για παραδοσιακές εμπορικές δραστηριότητες (βιβλιοπωλεία, χειροτεχνίες, καταστήματα γειτονιάς), ώστε να σπάσει η μονοκαλλιέργεια της καφετέριας.

Ελάχιστες Αποστάσεις Μεταξύ Ομοειδών Επιχειρήσεων

Εφαρμογή γεωγραφικών περιορισμών ακτίνας (buffer zones). Η ίδρυση νέου καταστήματος εστίασης ή καφέ να απαιτεί ελάχιστη απόσταση 50-100 μέτρων από υφιστάμενο, αποτρέποντας την αθροιστική υπερσυγκέντρωση σε πεζοδρόμους και πλατείες.

Αυστηροποίηση Τεχνικών & Λειτουργικών Προδιαγραφών

Απαιτήσεις Υποδομών & Logistics

Χώροι στάθμευσης και φορτοεκφόρτωσης: Κάθε νέα άδεια άνω των 100 τ.μ. να προϋποθέτει εγκεκριμένο σχέδιο τροφοδοσίας σε μη αιχμιακές ώρες και πρόβλεψη θέσεων για τα οχήματα διανομής (delivery), βάζοντας φρένο στην κατάληψη πεζοδρομίων.

Αυστηρά περιβαλλοντικά πρότυπα: Υποχρεωτική εγκατάσταση εξελιγμένων συστημάτων απαγωγής οσμών και πιστοποιημένων ακουστικών μελετών, με βαριά πρόστιμα και άμεση σφράγιση για παραβάσεις ηχομόνωσης.

 

Εγγυητικές Επιστολές Βιωσιμότητας

Θέσπιση υποχρεωτικής εγγυητικής επιστολής τραπέζης (5.000-10.000 €) κατά την έναρξη στη ΔΟΥ, η οποία θα καταπίπτει υπέρ του Δημοσίου αν η επιχείρηση κλείσει ή εγκαταλείψει χρέη εντός 12-18 μηνών, αποτρέποντας τα φαινόμενα «εταιριών-πυροτεχνημάτων» που γεννούν φέσια στην Εφορία και τον ΕΦΚΑ.

Οικονομικά Εργαλεία & Περιορισμός της «Χαμηλής Εντασης» Δημόσιου Χώρου

Τέλος Ιδρυσης σε Κορεσμένες Περιοχές: Επιβολή σημαντικού εφάπαξ τέλους ίδρυσης καφέ/εστιατορίου σε περιοχές με υπερπροσφορά, ώστε να αποθαρρύνονται οι πρόχειρες αποφάσεις τύπου «δοκιμάζω κι ό,τι γίνει».

Περιορισμός Δημόσιου Χώρου: Καμία νέα άδεια τραπεζοκαθισμάτων σε περιοχές με ήδη υψηλή κάλυψη. Όταν ο δημόσιος χώρος αντιμετωπίζεται ως δωρεάν επέκταση του μαγαζιού, η επιχείρηση γίνεται τεχνητά βιώσιμη εις βάρος της πόλης.

Αναπροσαρμογή Τελών Οχληρότητας: Αυξημένα δημοτικά τέλη καθαριότητας και ειδικό τέλος νυκτερινής λειτουργίας για την ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών της Δημοτικής Αστυνομίας.

Μηδενική Ανοχή σε Παρασιτικά Δίκτυα & Φοροδιαφυγή

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις για κυκλώματα εκατομμυρίων με αχυρανθρώπους, ανύπαρκτες εταιρείες και ανυποψίαστους εργαζομένους-ομήρους καταδεικνύουν την ανάγκη για σαρωτικούς ελέγχους:

Αυτόματη ανάκληση και «μαύρη λίστα» ακινήτου: Στις 3 βεβαιωμένες σοβαρές παραβάσεις (φοροδιαφυγής, ανασφάλιστης εργασίας ή υγειονομικών διατάξεων), η άδεια αφαιρείται οριστικά και απαγορεύεται η έκδοση νέας άδειας υγειονομικού ενδιαφέροντος στο ίδιο ακίνητο για τουλάχιστον 2 χρόνια, χτυπώντας το φαινόμενο των εικονικών μεταβιβάσεων.

Διαφανές Ψηφιακό Μητρώο: Δημοσιοποίηση σε πραγματικό χρόνο των αδειοδοτημένων ορίων τραπεζοκαθισμάτων και του ιστορικού ελέγχων κάθε επιχείρησης, δίνοντας στους πολίτες εργαλεία κοινωνικού ελέγχου.

Σύνοψη

Η μετατροπή της χώρας σε ένα απέραντο καφενείο...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΚΑΦΕΝΟΒΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ιτε, παίδες Ελλήνων, φέρτε έναν γκαϊφέ! (Χρεοκοπημένο κράτος είναι πεπεισμένο ότι αναπτύσσεται επειδή στα θερμοκήπια χασομεριού -οι καφετέριες- πωλούνται πολλοί καφέδες)

 

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ 

Η ανθρωπότητα, στην αέναη πορεία της προς το πεπρωμένο της, την καταστροφή δηλαδή, εφηύρε διάφορα: τον τροχό, την πενικιλίνη, τα τυχερά παίγνια, τις εκλογές.

Εδώ όμως, σε αυτά τα χώματα που τα πατεί η χορεία σουργελοειδέστατων εθνομητριών και εθνοπατριών, κατάφερε κάτι ασύγκριτα ανώτερο. Εφηύρε την εθνική οικονομία του φραπέ.

Σύμφωνα με την πρόσφατη μελέτη του London School of Economics (LSE), «η Ελλάδα φαίνεται να παραμένει εγκλωβισμένη, τα τελευταία 15 χρόνια, σε ένα μοντέλο ανάπτυξης με πήλινα πόδια, μετατρεπόμενη επίσημα πλέον σε μια “οικονομία της καφετέριας”».

Μεγαλοφυής κατάντια! Κάθε σατιρικός συγγραφέας θα έδινε την ψυχή (κάποιου άλλου, όχι τη δική του) στον ξαποδώ για να γράψει μια τέτοια ιστορία: χρεοκοπημένο κράτος είναι πεπεισμένο ότι αναπτύσσεται επειδή στα θερμοκήπια χασομεριού (οι καφετέριες) πωλούνται πολλοί καφέδες.

Η μελέτη του LSE αποτελεί την καταγραφή των ευρημάτων της νεκροψίας μιας οικονομίας που πέθανε από υπερβολική δόση λάιφσταϊλ και ανερυθρίαστης νωθρότητας. Δολοφόνοι της οικονομίας και νεκροθάφτες της οι πολιτικοί «ταγοί». Οι αριθμοί, ψυχροί και κυνικοί όσο και το εκκαθαριστικό της Εφορίας, καταγράφουν το έγκλημα: «Η παραγωγικότητα της εργασίας μειώθηκε κατά 16% μεταξύ 2009 και 2024 και παραμένει χαμηλότερη από τα προ κρίσης επίπεδα. […] Οι πραγματικοί μισθοί υποχώρησαν ακόμη περισσότερο: κατά 26% έως 35% συνολικά και έως 60% στον τουριστικό κλάδο».

Ενώ οι «άριστοι» υπουργοί μας ποζάρουν στα social media με ύφος προσιτών και συνάμα δυσπρόσιτων κοσμοκρατόρων, διαφημίζοντας την «ανάπτυξη-κομήτη», η πραγματικότητα είναι πως «η απασχόληση (στον κλάδο καταλύματος και εστίασης) αυξήθηκε κατά 87%, ενώ η ακαθάριστη προστιθέμενη αξία αυξήθηκε μόλις κατά 11%».

Ιδού το έργο των εθνομητριών και των εθνοπατριών! Κατέστρεψαν κάθε ίχνος παραγωγής, εξαφάνισαν τη μεταποίηση και μετέτρεψαν τους νέους της χώρας σε σύγχρονους δούλους με πτυχία ΑΕΙ που κουβαλάνε δίσκους κάτω από τον ήλιο.

Δεν το λέμε εμείς, το επιβεβαιώνουν και η Eurostat και το LSE: «Πάνω από το 86% των νέων πτυχιούχων στον τουρισμό και στη φιλοξενία απασχολείται σε θέσεις κατώτερες των προσόντων του». Ενας λόγος παραπάνω για να διαθέτεις πτυχίο Φυσικής ή Φιλοσοφίας: για να ξέρεις τουλάχιστον να υπολογίζεις τη γωνία κλίσης του δίσκου όταν γυργιολήδες τουρίστες απαιτούν κοκτέιλ με ομπρελίτσα.

Τις πταίει;

Φυσικά, οι «άριστοι», που διαχειρίζονται τη χώρα σαν μπακάλικο τρίτης κατηγορίας, πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες και επιδοτήσεις στους κολλητούς. Είναι οι ίδιοι που κατάντησαν την Ελλάδα αποικία χρέους και φτηνό πάρκινγκ των τρακαρισμένων (από τα γηρατειά) σωμάτων Γερμανών, Αγγλων, Γάλλων και Αμερικανών συνταξιούχων.

Εδώ, αξίζει να σημειωθεί ότι «άριστοι» δεν θα ήταν τίποτα χωρίς το αιώνιο άλλοθί τους: τους εκλογείς.

Αυτός ο ψηφοφόρος, ο απέθαντος, ο περήφανος, ο ειδήμων της κάλπης, στέκεται στην ουρά για να ψηφίσει τον δήμιο του με το χαμόγελο στα χείλη. Είναι ο ίδιος που εξοργίζεται όταν ακριβαίνει η τυρόπιτα, αλλά επιλέγει συνειδητά εκείνον που με τις πολιτικές του την ακριβαίνει. Εκλογικό σώμα εθισμένο στην πολιτική λοβοτομή, «σταυρώνει» τους ίδιους κλέφτες, τους ίδιους ανελλήνιστους κοτζαμπάσηδες και τους ίδιους επαγγελματίες πατριώτες – εκσυγχρονιστές, περιμένοντας κάθε φορά το θαύμα της Ανάστασης μέσω… market pass.

«Στον αγώνα της ζωής, όποιος κι αν είναι ο στόχος σου, να έχεις τα μάτια σου στον λουκουμά κι όχι στην τρύπα». Αυτό μας προτείνει η αμερικανική θυμοσοφία, αλλά εμείς είμεθα αντι-Αμερικανοί και δεν την πιστεύουμε. Μαγευόμαστε από…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟ-ΡΟΥΣΦΕΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: H παλαβομάρα του να περνάς στις Πανελλήνιες επειδή είσαι καλός στο χόμπι σου

Image

 

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Δεν το γνώριζα και το έμαθα χάρη στη σύλληψη των μελών της συμμορίας που έστηνε αγώνες μπάσκετ: οι μαθητές που παίζουν σε ομάδες που κατακτούν σχολικά πρωταθλήματα μοριοδοτούνται για την είσοδό τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Δηλαδή, οι μαθητές που, επειδή ασχολούνται με ένα χόμπι, παραμελούν τα μαθήματά τους, ανταμείβονται από την πολιτεία με επιπλέον μόρια, ώστε να μπορούν να πετύχουν ό,τι και οι άλλοι μαθητές που είτε δεν παραμελούν τη δουλειά τους είτε τα χόμπι τους δεν μοριοδοτούνται.

Πρόκειται για μια εντελώς παράλογη πρακτική που θα είχε νόημα μόνο αν οι συγκεκριμένοι μαθητές ήταν υποχρεωμένοι να παίζουν μπάσκετ ή ποδόσφαιρο ή βόλεϊ ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο (φαντάζομαι όλες οι διακρίσεις σε σχολικά πρωταθλήματα μοριοδοτούνται) και αν το να μη μελετούν είναι κάποιου τύπου υποχώρηση που την κάνουν για το καλό όλων μας και η πολιτεία θα πρέπει κάπως να τους το ανταποδώσει.

Είμαι σίγουρος ότι σε πολλούς από εσάς αυτό που περιγράφω ως μια παλαβομάρα μοιάζει απολύτως λογικό και ακόμα πιο βέβαιος ότι θα υπάρχουν έτοιμες δικαιολογίες του τύπου «μα τα παιδιά κάνουν θυσίες», που δείχνουν ότι δεν ξέρετε ακριβώς τον ορισμό της λέξης «θυσία».

Τα παιδιά που παίζουν μπάσκετ ή μπάλα ή γενικώς ασχολούνται με τον αθλητισμό κάνουν το κέφι τους. Κάνουν κάτι που τους αρέσει πολύ κι αν δεν τους αρέσει, θα πρέπει να σταματήσουν αμέσως. Ό,τι κάνουν το κάνουν για την προσωπική τους ευχαρίστηση και τη διάθεσή τους για διακρίσεις και τίποτα από αυτά δεν δικαιολογεί τη λέξη «θυσία», πολύ περισσότερο από τη στιγμή που κανείς δεν τους έχει ζητήσει να θυσιαστούν.

Στην πραγματικότητα, το να μοριοδοτούνται για την είσοδο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση τα παιδιά που τα πάνε καλά στον αθλητισμό είναι τόσο παλαβό όσο το να μοριοδοτούνται τα παιδιά που είναι καλά στο τραγούδι. Εννοείται ότι και ο αθλητισμός και το τραγούδι είναι πολύ ωραίες ασχολίες, αλλά αν κάποιος θέλει να τα κάνει κάτι παραπάνω από χόμπι, θα ανταμειφθεί από την ομάδα στην οποία θα παίξει ή από τους θεατές που θα πληρώσουν για να τον ακούσουν.

Αφού μοριοδοτούνται τα παιδιά με χόμπι τον αθλητισμό, ειλικρινά δεν βλέπω τον λόγο να μη μοριοδοτούνται και όσοι είναι καλοί στα βιντεοπαιχνίδια, όσοι είναι καλοί στα επιτραπέζια, όσοι τραγουδούν καλά, όσοι ζωγραφίζουν καλά και γενικώς όσοι είναι καλοί και ξεχωριστοί σε κάποιο, οποιοδήποτε, χόμπι.


Εννοείται ότι δεν θα τολμούσα να προτείνω την κατάργηση αυτού του (πολύ βολικού και επικερδούς για όσους θέλουν να εκμεταλλευτούν προσδοκίες) παραλογισμού.

Αν η κοινωνία θέλει να πριμοδοτεί κάποια χόμπι, μπορεί να συνεχίσει να το κάνει.

Το μόνο που θα ήθελα είναι…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΨΩΝΑΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΗΛΕ-ΣΚΟΥΠΙΔΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Θεάματα για δουλοπάροικους

 

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ 

Οι εικόνες που βλέπετε είναι από τα "εκλεκτά" πρωινάδικα της ελληνικής τηλεόρασης. Μέσα σε λίγα λεπτά της ώρας όλοι σχεδόν οι τηλεοπτικοί σταθμοί κατέθεσαν τον οβολό τους στο κοινό ταμείο της υπηρεσίας της αποκολοκύνθωσης των τηλεθεατών.

Η κατασκευή δουλοπαροίκων δεν μπορεί να επιτευχθεί αν δεν μπει, σε ψηφιακά ενέσιμη μορφή, μια γερή δόση υποκουλτούρας και τιποτοφροσύνης στις συνειδήσεις όσων χάσκουν μπροστά στις οθόνες.

Είναι δυνατόν μια τέτοια εποχή, που απέχουμε χιλιοστά από την άνευ όρων παράδοσή μας σ’ ένα παγκόσμιο ολοκληρωτικό σύστημα, να μην ασχοληθούν τα ΜΜΕ με το ολοστρόγγυλο τίποτα της κόντρας της Αννας Βίσση και του Νίκου Καρβέλα;

Θα μπορούσε κάποιος γνήσιος τηλεορασάνθρωπος (ωραία έκφραση και ως μεταφορά και ως κυριολεξία) να εξαιρέσει αυτή τη σαχλαμάρα από τα περιεχόμενα της εκπομπής του;

Σαφέστατα όχι.

Είναι το ίδιο το μέσο που θέλει τέτοια, είναι η φύση τούτης της λειψής επικοινωνίας που διψά για όποια γαλότσα κι όποια κακαράντζα επιπλέει στον αφρό της ειδησεογραφίας. Δεν είναι η τηλεόραση για… βάθη. Η επιφάνεια την ταΐζει, τη συντηρεί. Κάπου στα βάθη, στα ανήλιαγα, υδάτινα δώματα των ωκεανών του παρασκηνίου, δραστηριοποιούνται οι αβυσσαίοι θηρευτές, που ελέγχουν την «ενημέρωση» και την «ψυχαγωγία».

Προσοχή, δεν είναι ελληνικό φαινόμενο αυτό, που τέτοια τύχη να πρωτοτυπήσουμε ακόμα και στην παρακμή. Παγκόσμιες διαστάσεις έχει λάβει τούτη η πανώλη. Εχει επιβληθεί και στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Κι είναι και διαχρονική. Υφίσταται πριν από την εφεύρεση της τηλεόρασης. «Αρτο και θεάματα (panem et circenses στα λατινικά)» δεν θέλαν οι Ρωμαίοι πλεμπαίοι; Αρτο και θεάματα αξιώνουν και οι σύγχρονοι δουλοπάροικοι που αυταπατώνται πως είναι… κυρίαρχοι (τρομάρα τους) επειδή τους αφήνουν να ψηφίζουν όσους προβάλλει το σάπιο σύστημα.

«Και καλά», θα αναρωτηθεί κάποιος, «και τι να κάνουμε; Τι μπορεί να υποκαταστήσει / αντικαταστήσει την τηλεόραση, το διαδίκτυο, το ραδιόφωνο, τα ΜΜΕ του συρμού;».

Υπάρχει πρόταση. Το τίποτα να αντικατασταθεί από την επαφή με το παν. Εκκίνηση μιας τέτοιας επαφής είναι η σχέση. Η σύναψη προσωπικών σχέσεων, η συναναστροφή, ο διάλογος με τους ανθρώπους και οι κοινές εμπειρίες. Κι ύστερα, η απεξάρτηση από το τίποτα μπορεί να γίνει ακόμα πιο εφικτός ως στόχος μέσω της επαφής με τη φύση.

Και να τελειοποιηθεί με τη βασική υποχρέωση οποιουδήποτε φιλοδοξεί να δικαιώνει με τη στάση του απέναντι στα πράγματα τον τιμητικό τίτλο του ανθρώπου: να βαδίσει την οδό της αυτογνωσίας.

Μπορεί να μην την επιτύχει πλήρως, αλλά και η αρχή της πορείας είναι μεγάλη υπόθεση. Και με τις σαχλαμάρες για κόντρες Βίσση – Καρβέλα δεν την επιτυγχάνεις.

 

ΥΓ.: Φωτεινή εξαίρεση σ’ όλους όσοι μίλησαν για την υπόθεση είναι…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ένας επίδοξος μουφτής

Image 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Η ποινικοποίηση της γνώμης είναι εξίσου παλιά με τη δυνατότητα δημόσιας έκφρασής της.  

Ο Κλέων έσυρε στα δικαστήρια τον Αριστοφάνη επειδή κακοποίησε τη δημόσια εικόνα του στους «Ιππής». Το έργο πήρε το πρώτο βραβείο τη χρονιά εκείνη, όμως το ίδιο κοινό που του το απένειμε επανεξέλεξε τον Κλέωνα στρατηγό. Ο Αριστοφάνης καταδικάστηκε σε βαρύ πρόστιμο. 

Στη χούντα, η έκφραση ανατρεπτικών απόψεων μπορούσε να σε οδηγήσει στις φυλακές Αβέρωφ έπειτα από ένα γερό χέρι ξύλο. 

Στη δημοκρατία, η ελευθερία της έκφρασης κατοχυρώθηκε από το Σύνταγμα, αν δεν κάνω λάθος.

Έμειναν μόνον οι δίκες για συκοφαντική δυσφήμηση που διευθετούν τους σκυλοκαβγάδες πολιτικών
. Δεν έπαψαν να λειτουργούν και τα λαϊκά δικαστήρια, τα οποία αποφάσιζαν για την τύχη διανοουμένων κυρίως, που αρνούνταν να προσαρμοσθούν στην ευπρέπεια του ορθού λόγου.

Με την ψήφιση του αντιρατσιστικού νόμου δημιουργήθηκε μια βιομηχανία παραγωγής μηνύσεων που αφορούσαν την παρότρυνση σε άσκηση ρατσιστικής βίας. Όπου ως παρότρυνση εθεωρείτο οποιαδήποτε άσκηση κριτικής είτε στο Ισλάμ είτε στη γνωστή ευάλωτη κοινωνική ομάδα που ασχολείται με την εμπορία χαλκού. Ως σήμερα πρέπει να έχουν κατατεθεί καμιά χιλιάδα μηνύσεις –κυρίως κατά δημοσιογράφων–, οι οποίες στη συντριπτική τους πλειονότητα είτε έχουν καταλήξει στο αρχείο είτε στην αθώωση των κατηγορουμένων.  

Το μυστήριο είναι ότι τη βιομηχανία τη διαχειρίζεται ένα μόνο πρόσωπο, με το μονοπώλιο του οποίου δεν έχει ασχοληθεί η επιτροπή ανταγωνισμού.

Δεν ξέρω αν η δραστηριότητα της βιομηχανίας προσμετράται στις έρευνες για την ελευθερία του Τύπου στη χώρα μας. Πρόκειται για μια έμμεση μορφή λογοκρισίας. Οι κατηγορούμενοι μπορεί να αθωώνονται, όμως κανείς τους δεν έχει τη διάθεση να τρέχει κάθε τόσο στα δικαστήρια και να πληρώνει δικηγόρους επειδή έγραψε κάτι που έθιξε την ευαίσθητη ψυχή του βιομηχάνου.

Το περίεργο είναι ότι καμία από τις μηνύσεις δεν έχει γίνει από αυτούς που κανονικά θα ήθελαν να υπερασπιστούν τη θρησκεία τους αν θεωρούν πως θίγεται. Κανένας μουφτής, ας πούμε, δεν έχει υποβάλει μήνυση. 

Στη Γαλλία ο Ουελμπέκ διώκεται έπειτα από μήνυση που υπέβαλε το Μεγάλο Τέμενος των Παρισίων.

Με την παρέμβαση του Μεγάλου Ραββίνου ο συγγραφέας ζήτησε συγγνώμη
– αν και στην περίπτωσή του μπορούμε να μιλήσουμε για παρότρυνση σε πράξεις βίας. Ο Ουελμπέκ είχε ήδη αθωωθεί παρότι είχε αποκαλέσει τον μουσουλμανισμό ως την «πιο ηλίθια θρησκεία».

Οι περισσότερες μηνύσεις για ισλαμοφοβία στη Γαλλία έχουν γίνει από οργανώσεις που πρόσκεινται στους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Εδώ την υπεράσπιση έχει αναλάβει ένας Έλληνας. 

Μήπως...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η ΕΡΤ ξεπλένει τον Κεμάλ

 

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ 

Kατάντια. Στις 10 Νοεμβρίου συμπληρώθηκαν 88 έτη από την ημέρα που πέθανε ο Κεμάλ, ο γενοκτόνος Ελλήνων, Αρμενίων και μέγας σφαγέας των λαών και των φυλών της Μικράς Ασίας που έπεσαν θύματα της μάστιγας των Νεοτούρκων. 

Η ΕΡΤ, σε δελτίο της, παρουσίασε, κουνώντας σαν κανισάκι την ουρίτσα της, την είδηση για τους Τούρκους που έρχονται Θεσσαλονίκη για να αποτίσουν φόρο τιμής στη μνήμη του γενοκτόνου.

Ολες οι εικόνες στη σελίδα προέρχονται από το κατάπτυστο ρεπορτάζ.  

Πώς αποκάλεσε τον Κεμάλ η δημοσιογράφος που «πάσαρε» την είδηση, πριν παιχτεί το βίντεο με το ρεπορτάζ; «Αναμορφωτή» της Τουρκίας. 

Ούτε σφαγέα ούτε δολοφόνο ούτε διαταραγμένο αλκοολικό με σύνδρομο μεγαλείου. Οι Ελληνες Πόντιοι, οι Αρμένιοι και εκατομμύρια άλλοι μάλλον σκοτώθηκαν σε τροχαίο, όχι από τους Νεότουρκους.

Το σπικάζ του βίντεο της είδησης της ΕΡΤ είχε ως εξής: «Τούρκοι τουρίστες, κρατώντας σημαίες και φορώντας κονκάρδες που απεικονίζουν τον ιστορικό ηγέτη της χώρας τους, τραγουδούν έξω από το σπίτι όπου έζησε κάποια χρόνια της παιδικής του ηλικίας ο Μουσταφά Κεμάλ και στεγάζεται το τουρκικό προξενείο στη Θεσσαλονίκη. Βγαίνουν φωτογραφίες, αφήνουν λουλούδια και περιμένουν υπομονετικά στην ουρά για να επισκεφθούν το μουσείο του ιδρυτή της σύγχρονης τουρκικής δημοκρατίας. Τούρκοι τουρίστες σχηματίζουν ουρές έξω από το τουρκικό προξενείο, προκειμένου να αποτίσουν φόρο τιμής στον Κεμάλ Ατατούρκ. Ανάμεσα στους επισκέπτες, και πολλοί μαθητές και εκπαιδευτικοί σχολείων από κάθε γωνιά της γειτονικής χώρας».

Ενδιάμεσα έβλεπες και τουρκαλάδες να δηλώνουν πόσο αγαπούν τον Κεμάλ, πως η μορφή του νοηματοδοτεί τον βίο τους, πως δεν τον λησμονούν, πως είναι ο μεγαλύτερος ηγέτης που υπήρξε και άλλες αηδίες. 

Και η ΕΡΤ μάς χαρατσώνει στους λογαριασμούς του ρεύματος και την πληρώνουμε, με προγόνους που έχουν φτύσει αίμα από το χτικιό της τουρκιάς, για να βλέπουμε τέτοια θεάματα και να ντρεπόμαστε για λογαριασμό όσων καταδέχονται να ρίχνουν χρυσόσκονη στη σήπουσα και όζουσα ιστορική διαδρομή του Κεμάλ. Και στο τέλος, οι της ΕΡΤ, επειδή σε νομίζουν και για Ιούδα Ισκαριώτη, σου ρίχνουν και τα τριάντα αργύρια της προδοσίας για να σε δελεάσουν.

Ελεγε το σπικάζ: «Οι επισκέπτες κατέκλυσαν τα κοντινά στο προξενείο καφέ και αγόρασαν σουβενίρ από τις τουριστικές επιχειρήσεις της περιοχής. Οι αφίξεις των Τούρκων επισκεπτών στη Θεσσαλονίκη φέτος αναμένεται να ξεπεράσουν το φράγμα των 400.000». Οπότε, βγάλτε τον σκασμό, ραγιάδες, και απλώστε χέρι να πέσουν τα γρόσια των νοσταλγών του Κεμάλ.  

Ρε σεις, φαντάζεστε να ‘παιζε τέτοιου είδους ρεπορτάζ στην...

 

Υπαρκτού αφελληνισμένου νεοκατσαπλιά ελληνισμού κωμωδία

Ή όλα τα σκουπίδια βρίσκουν διέξοδο στην πολιτική, ή ως λαός αρεσκόμεθα να ψηφίζουμε σκουπίδια.

 

ΝουΔο--ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικου γυφτοκαθαρματόπληκτου κωλοχανείου τραγωδία


Σαν σήμερα (16/11/ΧΧΧΧ)

 

 

1849: Ο ρώσος συγγραφέας Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι γλιτώνει την τελευταία στιγμή την εκτέλεση για συμμετοχή σε αντιτσαρική οργάνωση.
1972: Το δεξαμενόπλοιο «Παγκόσμιος Ήρωας», ιδιοκτησίας του Ομίλου Νιάρχου, συγκρούεται με το οχηματαγωγό του Πολεμικού Ναυτικού «Μέρλιν» μέσα στον Φαληρικό Όρμο και μόλις 5 μίλια έξω από την είσοδο του λιμένα του Πειραιά. Σκοτώνονται 44 από τα 58 μέλη του πληρώματος του οχηματαγωγού.
1994: Η Τουρκία ανακοινώνει ότι θεωρεί αιτία πολέμου την ενδεχόμενη επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια.
1922: Γεννιέται ο Ζοζέ Σαραμάγκου, πορτογάλος συγγραφέας. Βραβεύτηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1998.
2012: Πεθαίνει σε ηλικία 62 ετών ο ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ δημοσιογράφος ΡΟΥΣΣΟΣ ΒΡΑΝΑΣ




2014: Πεθα'ινει στη Μυτιλήνη, χτυπημένος από καρκίνο, ο ηθοποιός Μπάμπης Αλατζάς, σε ηλικία 65 χρόνων

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΑ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ποσόστωση σωτήρων

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Αμα ακούς για κάτι (ή για κάποιον) πολύ αριστερό, τότε, συνήθως, κάτι πολύ δεξιό κρύβεται από πίσω. Κι έχει αποδειχτεί πως εκείνοι που φωνάζουνε περισσότερο συχνά είναι τα μεγαλύτερα λαμόγια – δεν υπάρχει κάτι αντιφατικό ή παράδοξο σε αυτό, απλώς είναι οι φυσιολογικοί νόμοι της απόκρυψης και της παραλλαγής.

Κι αν η Καρυστιανού δεν ήξερε τόσα χρόνια πως κβαντική ιατρική δεν υπάρχει, τότε ή έχουμε να κάνουμε με μειωμένη αντίληψη και ινδικούς λαϊκισμούς περί ψυχής και τα λοιπά ή με εμπόριο για ορισμένους που ρέπουν προς μεταφυσικές παπάτζες και εναλλακτικά μαντζούνια με βαρύγδουπα επιστημονικοφανή ονόματα: βιοανάδραση, βιοσυντονισμός και βιολογικές τρίχες από τριχόπτωση.

Το ‘ξερε;

Το ‘ξερε.

Αν το πίστευε κιόλας, ακόμα χειρότερα – συν ολίγος Αγιος Φανούριος και εικόνες για να φαίνεται ότι έχουμε και σέβας.

Το πιο νόστιμο είναι αυτό το εξώδικο για το τουρκολιβυκό σύμφωνο – εδώ γελάμε γενικότερα, διότι, βλέπεις, αν ήταν κάποιος άλλος ή η Γρατσία στην κυβέρνηση, θα το είχε αποτρέψει με αραμαϊκό βουντού και βελόνες σε κουκλάκια.

Τι γίνεται, αδέρφια;

Αλλοι έστησαν τερατώδεις απατεωνίες με την πίτσα, άλλοι με το ψωμί «Χωριάτικο», άλλοι με τις αγκινάρες και πλέον δεν ξέρεις ποιον να πρωτοψάξεις. Πώς να ξέρεις πόσοι νόμιμοι έχουνε απομείνει κι αν τα σέσκουλα που πήρες χτες από τη λαϊκή κρύβουν πίσω τους ένα μεγάλο αγροτικό σκάνδαλο που προεκτείνεται στην Αλβανία του Ράμα και σε μαφιόζους στο Μιλάνο που κατέβηκαν κι εκείνοι στη διαδήλωση για ξεκάρφωμα κι έσπασαν μερικές βιτρίνες κινητών χάριν προσκυνήσεως.

Η κατάσταση φαίνεται να έχει ξεφύγει σε παγκόσμιο επίπεδο και είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις το fake από το αληθές, μιας και ουκ ολίγοι καλαμπόρτζοι πιστεύουν πως είναι αδιάφθοροι Ροβεσπιέροι και φωνάζουν συνέχεια για κάθαρση και δικαιοσύνη.

Και ποιοι είναι εκείνοι, άραγε, που ξεσηκώνονται στην Αλβανία;

Εχουνε δίκιο ή είναι χειρότεροι απ’ τους άλλους;

Θα πεις, τι σημασία έχει, διότι αν φας πενήντα χρόνια κομμουνιστικής μούγγας α λα Χότζα, θες να τσιρίζεις, μετά, επί έξι μήνες νυχθημερόν για να στανιάρεις – να φύγουν τα κακά δαιμόνια από μέσα σου.

Οπότε ίσως υπάρχει από πίσω η συσσωρευμένη κραυγή που δεν βγήκε και την ακούμε τώρα με κάποια χρονοκαθυστέρηση;

Δεν αποκλείεται – πάντως, πλέον δεν θεωρούμε, ντε και καλά, έντιμο όποιον φωνάζει ή ότι έχει δίκιο επειδή διαδηλώνει, διότι δεν ξεχνούμε και το ένα εκατομμύριο που κατέβηκε σε δίκαιη διαμαρτυρία για τα Τέμπη, ή μήπως και χάριν της εποχικής βιοανάδρασης; Δύσκολη απάντηση.

Δείτε και τι τραβάει το Παρίσι από την εποχή του Ζιντ και χωρίς να έχει, πλέον, έναν Ντε Γκωλ, έναν Μιτεράν, έναν Ντ’ Εστέν. Και τι θα γίνει εκεί αν ξεσπάσει σκάνδαλο, όχι με πίτες και ψωμιά, αλλά με τα τυριά, δεδομένου ότι στη Γαλλία υπάρχουνε περί τα διακόσια είδη τυριών; Και τι θα γίνει αν εκραγεί καμιά χοντρή υπόθεση με κρουασάν, ακριβώς τη στιγμή που άνοιξε κρουασαντερί η Τούνη στην Πόλη του Φωτός;

Μεγάλη γκαντεμιά, κι ελπίζουμε πως οι άτεγκτοι επαναστάτες – διαδηλωτές δεν θα της φάνε καμιά μέρα τα κρουασάν απ’ τη βιτρίνα για να αντέξουνε την πίεση του καπιταλισμού.

Απ’ την άλλη να έχεις και τον Τραμπ να παίρνει ντίζελ απ’ τη Ρωσία και να ρουφάει το αέριο του Πούτιν. Ποια η σκοπιμότης; Τι είδους βιοανάδραση είναι αυτή; Ποιος μέγας πολιτειολόγος και θεωρητικός, μαρξιστής – νατουραλιστής θα μας αναλύσει επαρκώς την κατάσταση με βάση την πάλη των τάξεων, την κλινοπάλη των παρατάξεων ή έστω με βάση τους υπερήρωες της Marvel, τον Νίτσε και τη Νίτσα;

Πώς θα κατανοήσουμε τη συμπεριφορά Τραμπ, με βάση τον Πουλαντζά – είναι ένα ζήτημα το οποίο θα δυσκολευόταν ίσως να αναλύσει ακόμα και ο Καρβέλας, αν ήταν στα κέφια του.

Γι’ αυτό επιμένω ότι οι μέρες που ζούμε είναι μοναδικές.

Θυμίζουν Βαϊμάρη, σου λέει ο άλλος – άλλο κλισέ κι αυτό. Βάι, βάι, ούτε καν Βαϊμάρη, που είχε και κάποια σοβαρότητα. Βλέπεις, ας πούμε, τον Χαφτάρ και λες τι χάφτει αυτός και νοσταλγείς μέχρι και τον Γκαντάφι με μαύρα γυαλιά και με τις γκόμενες – φύλακες που κουβαλούσε μαζί του, έτοιμες για το «GNTM». Α, ρε Γκαντάφι, σε φάγανε και σένα οι ευρωπαίοι και οι αμερικανοί φλώροι που θα φέρνανε τη δημοκρατία στην Τζαμαχιρία και θα κατέβαζαν και τη μαϊμού απ’ το δέντρο.

Ετσι παρέρχεται, πια, η δόξα του κόσμου: άδοξα.

Να μην ξέρεις από πού να φυλαχτείς και κατά πού να κάνεις και ποιο λαμόγιο θα αποκαλυφθεί αύριο. Ποια θα είναι η επόμενη γυναικοκτονία και ποια συμμορία θα ξεμπροστιαστεί. Ποιος θα μας υποβάλει σε βιοανάδραση και ποιος φρέσκος θα μας σώσει, πάλι, απ’ τον καπιταλισμό κι απ’ τους εαυτούς μας.

Διότι οι σωτήρες εν Ελλάδι …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Και α και ου

 

Της Αγγελικής Σπανού

«Δεν φαντάζεσαι πόσο σε σιχαίνομαι». «Τα ‘παιρνες απ’ όποιον πετούσε και κολυμπούσε». «Βουλώστε το». «Τον ήπιαμε». «Τον ρουφήξαμε». «Είσαι αρχιερέας της διαφθοράς». «Είσαι μπροστινός συμφερόντων».

Προσβολές, συκοφαντίες, βρισιές και χυδαιολογία εκτοπίζουν επιχειρήματα, ιδέες και σκέψεις σε μια πολιτική αντιπαράθεση που θυμίζει όλο και περισσότερο γηπεδική εξέδρα.

Το ερώτημα «ποιος έχει δίκιο;» υποχωρεί μπροστά στο «ποιος τους τσάκισε;».

Η κουλτούρα του οπαδισμού διαπερνάει τον δημόσιο διάλογο. Οχι αποκλειστικά στη χώρα μας. Μόνο το 2024, στην Ιταλία βουλευτές πιάστηκαν στα χέρια, με έναν να τραυματίζεται. Στην Τουρκία, κοινοβουλευτική σύγκρουση κατέληξε σε γροθιές και αίματα. Στην Ταϊβάν και στη Γεωργία επίσης έπεσε ξύλο μέσα στα κοινοβούλια.

Η υποβάθμιση του πολιτικού λόγου καταγράφεται και επιστημονικά. Οι Πέτερ Τέρνμπεργκ και Τζουλιάνα Τσουέρι, πανεπιστημιακοί ερευνητές στο Αμστερνταμ, σε συγκριτική μελέτη (2025) ανέλυσαν 13,8 εκατομμύρια αναρτήσεις βουλευτών από 26 χώρες, διαπιστώνοντας σημαντική αύξηση της προσβλητικής ρητορικής. Η τάση δεν περιορίζεται στα πολιτικά άκρα, αλλά επεκτείνεται στα παραδοσιακά κόμματα και στο πολιτικό Κέντρο, με αποτέλεσμα την «κανονικοποίηση της αγένειας» (mainstreaming incivility).

Τα κοινωνικά δίκτυα ενισχύουν αυτή τη δυναμική. Ενα τεκμηριωμένο επιχείρημα απαιτεί χρόνο και προσοχή. Μια προσβολή χρειάζεται δευτερόλεπτα για να γίνει viral.

Ο Τζορτζ Οργουελ είχε προειδοποιήσει από το 1946 («Politics and the English Language») ότι «αν η σκέψη διαφθείρει τη γλώσσα, η γλώσσα μπορεί επίσης να διαφθείρει τη σκέψη».

Το τίμημα δεν είναι μόνο αισθητικό. Οι Δανοί πολιτικοί επιστήμονες Τρόελς Μπέγκιλντ και Κάρστεν Γένσεν, σε έρευνα που δημοσιεύθηκε στο American Journal of Political Science (2025), ανέλυσαν 18.805 απαντήσεις από 6.055 πολίτες της Δανίας διαπιστώνοντας ότι η προσβλητική συμπεριφορά των πολιτικών υπονομεύει την εμπιστοσύνη των πολιτών, μειώνει την ικανοποίηση από τη λειτουργία της δημοκρατίας και αποδυναμώνει την προθυμία συμμόρφωσης με δημόσιες πολιτικές.

 

Στο «Διασκεδάζοντας μέχρι θανάτου» (1985) ο Αμερικανός θεωρητικός των ΜΜΕ Νιλ Πόστμαν περιέγραφε τον κίνδυνο να αδειάσει ο δημόσιος διάλογος από περιεχόμενο μετατρεπόμενος σε ψυχαγωγικό προϊόν («να γελάς αντί να σκέφτεσαι»).

Σαράντα χρόνια αργότερα, η πολιτική συζήτηση προσφέρει αδιάκοπα εντυπώσεις, προκλήσεις, φασαρία, που δεν χρειάζονται διανοητική επεξεργασία, αλλά μόνο ενστικτώδη υποδοχή. Οι πολίτες καλούνται να χειροκροτούν ή να μουντζώνουν, αντί να κρίνουν.

Η δημοκρατία χρειάζεται σύγκρουση ιδεών, όχι ανταγωνισμό θράσους, αμετροέπειας, φανατισμού.

Το «και α και ου» είναι για την κερκίδα. Οταν περνάει στη δημόσια σφαίρα σαν φυσικός ήχος, επαληθεύεται ο βαθύτερος φόβος του Πόστμαν: Δεν χρειάζεται να φιμωθεί μια δημοκρατία για να χάσει το νόημά της.

Αρκεί …

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Οι απαράδεκτες αμοιβές των πολιτικών

 

 

 Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο

Του Θάνου Τζήμερου

Μα είναι δυνατόν, όταν ο κοσμάκης πεινάει, ο πρωθυπουργός να έχει ετήσια αμοιβή ενάμισι εκατομμύριο ευρώ και ο υπουργός οχτακόσιες χιλιάδες;

Αυτή η κουβέντα θα ήταν η πρώτη που θα περίμενες να κάνεις με τον ταξιτζή που θα σε έπαιρνε από το αεροδρόμιο της Σιγκαπούρης. Αλλά οι Σιγκαπουριανοί δεν την κάνουν. Έχουν καταλάβει ότι ο λόγος που στη χώρα τους ο κοσμάκης δεν πεινάει είναι διότι αυτοί που τον διοικούν αμείβονται ανάλογα με τις ικανότητές τους και τις ευθύνες που αναλαμβάνουν. Με αυτή τη νοοτροπία κατάφεραν ένα πάμφτωχο λασποχώρι στη μέση του Ινδικού Ωκεανού να το μεταμορφώσουν στην οικονομική, τεχνολογική και επιστημονική υπερδύναμη που είναι σήμερα.

Αυτό το άρθρο δεν θα μπορούσα να το γράψω πριν την παραίτησή μου από την πολιτική, το 2023, διότι θα θεωρούνταν υστερόβουλο.

Μπορώ όμως τώρα. Και επειδή κάποιοι κουράζονται να διαβάζουν άρθρα τεκμηρίωσης, που όσο να ’ναι έχουν κάποιο μέγεθος, λύνω τον γρίφο από την πρώτη παράγραφο για να τους απαλλάξω από τη συνέχεια.

Οι αμοιβές των πολιτικών στη Σιγκαπούρη είναι κανονικές.

Απαράδεκτες είναι των Ελλήνων πολιτικών. Διότι είναι τραγικά, εξωφρενικά, εξοργιστικά, παρανοϊκά μικρές.

Ο Έλληνας θέλει να τον διοικούν άνθρωποι που δέχονται να μανατζάρουν ένα υπουργείο με 150.000 υπαλλήλους και 7 δισεκατομμύρια ευρώ ετήσιο προϋπολογισμό, παίρνοντας τεσσεράμισι χιλιάρικα τον μήνα, λιγότερα από ένα μεσαίο τραπεζικό στέλεχος. Κι αυτή είναι η αμοιβή του εξωκοινοβουλευτικού υπουργού. Του υπουργού που είναι και βουλευτής, η αμοιβή είναι ένα ολοστρόγγυλο μηδέν. Παίρνει απλώς τον μισθό του βουλευτή. Μάλιστα, προβιβαζόμενος σε υπουργό, παίρνει συνολικά λιγότερα, διότι ως βουλευτής συμμετείχε σε κοινοβουλευτικές επιτροπές που αμείβονται με €75 ανά συνεδρίαση (4-8 τον μήνα), ενώ ως υπουργός δεν συμμετέχει.

Είναι σαν να διαθέτεις ένα πεντακοσάρικο τον μήνα για νοίκι και να ψάχνεις βίλα με κήπο και πισίνα στην Εκάλη.

Δεν θα βρεις. Θα βρεις γκαρσονιέρα στην Αχαρνών.

 "Ό,τι δίνεις, παίρνεις" λένε στο χωριό μου.

Δηλαδή, αν δίναμε €50.000 τον μήνα στον βουλευτή θα μαζευόντουσαν στο Κοινοβούλιο οι κορυφαίοι του πνεύματος και των επιστημών;

Όχι! Πάλι ηθοποιοί, τραγουδιστές, αθλητές, δημοσιογράφοι και άεργα παιδιά του κομματικού σωλήνα θα ήταν, όσο ο "σοφός" λαός τους εκλέγει με τα γνωστά του κριτήρια. Όμως, αν οι υπουργοί ήταν αποκλειστικά εξωκοινοβουλευτικοί, και όχι φιλόδοξοι κομματικοί παραγοντίσκοι, το ερώτημα για το ποιο θα έπρεπε είναι το πακέτο αποδοχών τους, θα ήταν πολύ ουσιαστικό. Και δεν εννοώ μόνο τα χρήματα, αλλά όλα αυτά που συνθέτουν ένα οικοσύστημα διοίκησης, όπως υπάρχει στον ιδιωτικό τομέα, μέσα στο οποίο ένας μάνατζερ μπορεί να λειτουργεί, να λαμβάνει αποφάσεις και να τις υλοποιεί.

Ας κάνουμε μια σύγκριση.

Ο CEO προσλαμβάνεται από το Δ.Σ. και κρίνεται από τους μετόχους. Aυτοί "πονάνε" τα λεφτά που επένδυσαν και περιμένουν να τα αυγατέψει. Γι’ αυτό και νοιάζονται, παρακολουθούν την πορεία του και ζητάνε λογαριασμό.

Ο υπουργός διορίζεται από τον πρωθυπουργό με κριτήρια εσωκομματικών ισορροπιών και γεωγραφικής αντιπροσώπευσης. Οι φορολογούμενοι, οι μέτοχοι ουσιαστικά του κράτους, των οποίων τα λεφτά διαχειρίζεται, δεν ξέρουν ούτε πόσα είναι αυτά, ούτε τι πρέπει να περιμένουν, ούτε καν τι θεωρείται επιτυχία και τι αποτυχία. Κι ούτε πρόκειται ποτέ κανένας να τους δώσει λογαριασμό. Γιατί να νοιαστούν;

Ο CEO περιβάλλεται από συνεργάτες της απολύτου εμπιστοσύνης του, που ξέρουν ότι η επαγγελματική τους εξέλιξη εξαρτάται από το πόσο υποστηρικτικοί είναι στις αποφάσεις του. Αν τα πάνε καλά θα πάρουν μπόνους, αν τα πάνε χάλια θα πάρουν πόδι.

Ο υπουργός περιβάλλεται από ανθρώπους που τους βρήκε εκεί, και θα πρέπει να ξοδέψει αρκετούς μήνες για να καταλάβει πώς λειτουργεί το μαγαζί, ποιες κλίκες ελέγχουν τι, ποιους μπορεί να εμπιστεύεται και ποιοι τον υπονομεύουν. Δεν μπορεί να ανταμείψει τους δουλευταράδες ούτε να διώξει τους τεμπέληδες. Θα τους λούζεται όπως τους λούζεται και ο φορολογούμενος. Κι αν τολμήσει να αλλάξει σε κάποιον ακόμα και την καρέκλα που κάθεται, μπορεί αυτός να προσφύγει στο Διοικητικό Εφετείο και στο Συμβούλιο της Επικρατείας, να κάνει αγωγή για ηθική βλάβη, και, μέχρι να εκδικαστούν όλα αυτά, ο υπουργός είναι υποχρεωμένος να κάθεται και να τον καμαρώνει. Το οξύμωρο, ειδικά για τη μεταμνημονιακή Ελλάδα, είναι ότι καλείται να υλοποιήσει μεταρρυθμίσεις, με έναν διοικητικό μηχανισμό που δεν θέλει να αλλάξει τίποτε, γιατί θα χάσει τη βολή του.

Ο CEO αν αποφασίσει για την αγορά εξοπλισμού σήμερα, μπορεί να τον παραγγείλει σήμερα και να τον παραλάβει σήμερα.

Ο υπουργός θα πρέπει να προκηρύξει μειοδοτικό διαγωνισμό, να τον δημοσιεύσει, να γράψει τόμους με τους όρους και τις προδιαγραφές, να φτιάξει επιτροπές αξιολόγησης, να περιμένει τις σφραγισμένες προτάσεις, τις ενστάσεις αυτών που δεν θα επιλεγούν και τις δικαστικές αποφάσεις που μετά από έναν χρόνο, 3 χρόνια ή και 10 χρόνια θα κατακυρώσουν τελικά τον διαγωνισμό στον μειοδότη. Αν, για να τα αποφύγει όλα αυτά, σπάσει το έργο σε 30άρια, θα τον κρεμάσουν στα μανταλάκια για σκάνδαλο απ’ ευθείας αναθέσεων (που μπορεί και να ισχύει).

Ο CEO αποφασίζει με κριτήρια κόστους - ποιότητας.

Ο υπουργός είναι δεσμευμένος να πάρει το απολύτως φθηνότερο και ας είναι μάπα το καρπούζι, γιατί αλλιώς θα τον τρέχουν στα δικαστήρια για απιστία κατά του Δημοσίου.

Στον ιδιωτικό τομέα, οι κανόνες είναι ξεκάθαροι και τα μεγέθη μετρήσιμα. Όταν πιάσει τους στόχους, ο CEO ανταμείβεται επιπλέον με μπόνους και μετοχές.

Για τον υπουργό, τα KPIs είναι κινέζικα. Η επιτυχία κρίνεται στην πολιτική ζυγαριά. Φέρνει ψηφαλάκια; Τον κρατάμε. Δεν φέρνει; Τον ανασχηματίζουμε.

Ο CEO είναι στο γραφείο του και δουλεύει.

Ο υπουργός θα περάσει πρώτα από δυο-τρία κανάλια. Κι όταν φτάσει στο γραφείο, θα πρέπει να κάνει ένα σωρό άχρηστες συναντήσεις, να δεχτεί αντιπροσωπείες από ομάδες οργανωμένων συμφερόντων και από την εκλογική του περιφέρεια, που ο καθένας ζητάει ό,τι του φανεί του λωλοστεφανή, να τρέχει σε εγκαίνια, σε πολιτικές και κοινωνικές εκδηλώσεις, σε περιοδείες ανά την Επικράτεια, σε τραπεζώματα με τους πολιτικούς φίλους, σε συνέδρια και ημερίδες επαγγελματικών φορέων, και να έχει χρόνο επιπλέον για προσωπική και οικογενειακή ζωή.

Ο CEO παίρνει ρίσκα. Αν δεν του βγουν, θα κριθεί. Μπορεί να χάσει τη θέση του, αλλά δεν κινδυνεύει να βρεθεί στο Ειδικό Δικαστήριο.

Ο υπουργός ζει ως οιονεί υπόδικος. Μια απλή διοικητική απόφαση, μια υπογραφή σε σύμβαση που καθυστέρησε ή ένα γραφειοκρατικό λάθος υφισταμένου μπορούν να γίνουν αντικείμενα μηνυτήριας αναφοράς, εξεταστικής επιτροπής και δικαστικής δίωξης.

Ο CEO λογοδοτεί στο Διοικητικό Συμβούλιο και στους μετόχους. Οι συνεδριάσεις γίνονται σε αξιοπρεπείς χώρους, με σοβαρούς ανθρώπους που ξέρουν από αριθμούς και καταλαβαίνουν, ας πούμε, τη διαφορά ανάμεσα σε εξωγενείς και ενδογενείς παράγοντες. Στον δημόσιο λόγο διαθέτει κύρος και αντιμετωπίζεται με σεβασμό.

Ο υπουργός λογοδοτεί σε μια αρένα. Τραβολιογιέται στα τηλεοπτικά παράθυρα, τον συκοφαντούν στα social media, τον βρίζουν οι υφιστάμενοί του, τον κατηγορεί όποιος έχει πληκτρολόγιο για ανικανότητα, για αναλγησία, για μίζες, για κρυφές ατζέντες (που μπορεί και να ισχύουν). Ξοδεύει το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειας και του χρόνου του όχι στο να σχεδιάζει πολιτικές, αλλά στο να αποκρούει επικοινωνιακά πυρά, να ισορροπεί σε εσωκομματικές κόντρες και, φυσικά, να έχει ικανοποιημένη την εκλογική του πελατεία, για να επανεκλεγεί.

Με όλα αυτά ως συνθήκες εργασίας και αμοιβών, ποιος σοβαρός μάνατζερ θα αφήσει την απαιτητική αλλά καλοπληρωμένη θέση του στον ιδιωτικό τομέα για να κάνει μακροβούτι χωρίς αναπνευστήρα στη λυματολάσπη του Δημοσίου;

Πώς περιμένουμε να διοικηθεί αποτελεσματικά η χώρα, όταν το πλαίσιο στο οποίο καλούνται να λειτουργήσουν οι επικεφαλής των υπουργείων αποθαρρύνει την πρωτοβουλία, επιβραβεύει την αδράνεια, ανταμείβει με ψίχουλα και κάνει τους πραγματικά ικανούς να φεύγουν τρέχοντας;

Στη Σιγκαπούρη, αυτό το κατάλαβαν νωρίς, αμέσως μόλις η εμμονή του Λη Κουάν Γιου στην αξιοκρατία φόβισε τους Μαλαίσιους, που λειτουργούσαν "παραδοσιακά", και έδιωξαν τη Σιγκαπούρη από την Ομοσπονδία (1965). Τότε η χώρα μας, μολονότι φτωχή, ήταν 6,7 φορές "πλουσιότερη" από τη Σιγκαπούρη. Σήμερα, βλέπουμε την πλάτη της και το εισόδημα των κατοίκων της με κιάλια.

Γιατί η Σιγκαπούρη μας προσπέρασε σαν σταματημένους;

Διότι η αντίληψη "θέλουμε τους καλύτερους και τους καλοπληρώνουμε για να τους κρατήσουμε" ισχύει σε όλες τις εκφάνσεις του δημόσιου βίου της.

Θα μπορούσα να γράψω βιβλίο για το "θαύμα της Σιγκαπούρης", το οποίο δεν είναι καθόλου θαύμα: βασίστηκε απλώς στην εφαρμογή αρχών της κοινής λογικής, που εμείς εδώ απεταξάμεθα ως ελιτίστικες, προτιμώντας την σοσιαλιστική ισοπέδωση.

Θα περιοριστώ, σ’ αυτό το πόνημα σε δύο μόνο τομείς, κομβικής όμως σημασίας για την επιβίωση ενός κράτους: την Παιδεία και τη Δημόσια Διοίκηση.

Στις εξετάσεις PISA του ΟΟΣΑ, η Σιγκαπούρη καταλαμβάνει σταθερά την πρώτη θέση στον κόσμο, ενώ η κοιτίδα του δυτικού πολιτισμού, η μήτρα των γραμμάτων, των τεχνών και της επιστήμης δεν πιάνει ούτε τη βάση. Και σε κάθε επόμενη μέτρηση, πέφτουμε χαμηλότερα. Μερικά στατιστικά που πονάνε:

- Στα Μαθηματικά, το 37% των μαθητών της Σιγκαπούρης κατατάσσεται στην ανώτατη βαθμίδα αριστείας (έναντι 8% στον ΟΟΣΑ και μόλις 2% στην Ελλάδα).

 

- Στις Φυσικές Επιστήμες, το 26% των μαθητών της Σιγκαπούρης είναι στο κορυφαίο επίπεδο (έναντι 7% στον ΟΟΣΑ και μόλις 1% στην Ελλάδα).

- Στην πατρίδα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, οι μισοί περίπου 15χρονοι μαθητές είναι λειτουργικά αναλφάβητοι. Πρώτοι και στην Κατανόηση Κειμένου είναι οι Σιγκαπούριοι. Το 22% αριστεύει, έναντι 6% του ΟΟΣΑ και 1% της Ελλάδας.

- Το 15% των μαθητών της Σιγκαπούρης πέτυχε κορυφαίες επιδόσεις και στους τρεις τομείς (το υψηλότερο ποσοστό παγκοσμίως, με μέσο όρο ΟΟΣΑ 3% και Ελλάδας 0%).

Πώς τα καταφέρνουν;

Είναι απλό: στη Σιγκαπούρη ως εκπαιδευτικοί επιλέγονται οι άριστοι. Και πληρώνονται ανάλογα: υψηλές αμοιβές εισόδου, σύνδεση μισθού με απόδοση (KPIs) και τεράστια μπόνους παραγωγικότητας.

Στη Σιγκαπούρη δεν περιμένεις "σε λίστα". Οι προσλήψεις γίνονται μόνο από το κορυφαίο 30% των αποφοίτων πανεπιστημίου, και πληρώνονται ήδη κατά τη διάρκεια της υποχρεωτικής τους εκπαίδευσης στο Εθνικό Ινστιτούτο Εκπαίδευσης, ανάλογα με τις επιδόσεις τους, με €40.000 έως €47.000 ετησίως, που τους μένουν στην τσέπη, καθώς ο  φόρος εισοδήματος είναι σχεδόν αμελητέος, μικρότερος από 3%.

Αυτή είναι μόνο η αρχή.

Η εξέλιξη δεν γίνεται με επετηρίδες και τριετίες, αλλά μέσω των διαδρομών καριέρας (career tracks) που επιλέγει ο εκπαιδευτικός, και των επιδόσεών του. Mπορούν τα εισοδήματα ενός έμπειρου, επιτυχημένου καθηγητή να φτάσουν τα €180.000 τον χρόνο. Εκεί, δεν αξιολογεί το ένα κομματόσκυλο το άλλο. Αξιολογούνται τα μαθησιακά αποτελέσματα και η πρόοδος των μαθητών – όχι μόνο οι βαθμοί αλλά η "προστιθέμενη αξία" που έδωσε ο καθηγητής στους μαθητές του, με την ολιστική ανάπτυξη και τη διαπαιδαγώγηση του χαρακτήρα τους (ναι, μπορούν να μετρηθούν), αξιολογείται η προσωπική επαγγελματική εξέλιξη και η συνεισφορά του στο σχολείο (έρευνα, εκπαίδευση νεότερων συναδέλφων) και ζυγίζεται το ανώτατο επίπεδο ευθύνης στο οποίο μπορεί να φτάσει. Αν είναι ικανός για "τα ψηλά και τα δύσκολα", το Υπουργείο τον προωθεί ταχύτατα. 

(Έχω προτείνει ένα απλό και αντικειμενικό σύστημα αξιολόγησης των Πανεπιστημίων, που, μέσω της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, μπορεί να γίνει πολύ εύκολα:

Βρίσκουμε

 α) πόσο τοις εκατό των αποφοίτων κάθε σχολής των ελληνικών ΑΕΙ, τα τελευταία 10 χρόνια, εξασκεί το επάγγελμα που σπούδασε και

β) ποιο είναι το μέσο εισόδημά τους.

Για να δούμε αν τα χρήματα του φορολογούμενου επενδύθηκαν σωστά και συνέβαλαν στην ανάπτυξη της χώρας. Διαφωνεί κανείς;)

 

Για να μην "κλέβει" ο ιδιωτικός τομέας τους καλούς καθηγητές, το κράτος καταθέτει κάθε χρόνο ένα ποσό (€2.100 – €5.600) σε έναν ειδικό λογαριασμό για κάθε καθηγητή, που μπορεί να τον "ξεκλειδώσει" και να τα εισπράξει, ανάλογα με τα χρόνια παραμονής στην υπηρεσία.

Παράγοντας τόσους άριστους μαθητές, τι τους κάνει η Σιγκαπούρη;

Τους δίνει υποτροφία για να σπουδάσουν στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Όχι όμως ως δώρο, αλλά ως επένδυση που πρέπει να αποδώσει, όταν όλοι αυτοί επιστρέψουν (υπογράφουν συμφωνητικό με ρήτρα επιστροφής της υποτροφίας, εντόκως) και αναλάβουν διοικητικές θέσεις στον δημόσιο μηχανισμό.

Τη Σιγκαπούρη την διοικούν οι κατά τεκμήριο καλύτεροι. Δεν υπάρχουν μόρια και κοινωνικά κριτήρια. Αν κάποιος έχει ανάγκη κοινωνικής στήριξης, θα πάρει την κοινωνική βοήθεια που χρειάζεται. Δεν θα διοριστεί όμως στο Δημόσιο, ως ευάλωτος και ευπαθής.

Ο ετήσιος εισαγωγικός μισθός στο Δημόσιο για έναν απόφοιτο πανεπιστημίου είναι περίπου όπως και του καθηγητή στη Μέση Εκπαίδευση (€36.500 - €49.000). Όμως εξελισσόμενος παίρνει πολλά περισσότερα και μπορεί να φτάσει στην ανώτατη βαθμίδα διοίκησης, στη θέση του Permanent Secretary, αντίστοιχη του Γενικού Γραμματέα Υπουργείου.

Στη Σιγκαπούρη, όπως και στην Ελλάδα κάποτε, αυτή η θέση είναι διοικητική και όχι πολιτική. Ο Permanent Secretary είναι 100% επαγγελματίας manager, δημόσιος λειτουργός καριέρας, η ψυχή και η μνήμη του Υπουργείου. Υπηρετεί επί δεκαετίες, γνωρίζει κάθε τεχνική λεπτομέρεια, εξασφαλίζοντας ότι η κρατική μηχανή λειτουργεί ανεπηρέαστη από εκλογικούς κύκλους. Στο δικό μας "διοικητικό μοντέλο" είναι ένας αποτυχών βουλευτής ή κομματικός παρατρεχάμενος, που κάπου πρέπει να τον βολέψουμε. Κι όταν ζυγώνουν εκλογές, παραλύουν τα πάντα.

Οι ετήσιες αποδοχές του Permanent Secretary είναι από 840.000 έως 1.260.000 ευρώ! Έχει και περισσότερα: ο Επικεφαλής της Δημόσιας Διοίκησης (Head of Civil Service), ο Γραμματέας των Γραμματέων, σύμβουλος του πρωθυπουργού, έχει ετήσιο πακέτο €1.400.000, περίπου σαν του πρωθυπουργού.

 

Σου φαίνονται πολλά λεφτά;

Έχεις συνειδητοποιήσει, αγαπητέ νεοέλληνα, που είσαι τόσο επιρρεπής στον λαϊκισμό, τις ευθύνες που συνεπάγεται η διοίκηση ενός κράτους;

Τις ικανότητες που απαιτούνται;

Έχεις καταλάβει, καθώς βγάζεις λόγους στα καφενεία κατά της διαφθοράς, τι σημαίνει να υπογράφει κάποιος συμφωνίες δισεκατομμυρίων και να αμείβεται τον μήνα με λιγότερα από όσα "βγάζει" σε μια βραδιά στο Ολυμπιακό Στάδιο μια νότα από ένα σουξέ της εποχής;

Πότε νιώθεις μεγαλύτερη ασφάλεια;

Όταν τις τύχες σου τις κρατούν στα χέρια τους άγονοι γόνοι πολιτικών τζακιών, ανεπάγγελτα κομματικά pets, ή άνθρωποι, όπως στη Σιγκαπούρη που αριστεύουν συνεχώς από 5 χρονών και έχουν αποδείξει, σε δεκαετίες επαγγελματικής διαδρομής, ότι δεν τα παίρνουν μόνο, αλλά και τα φέρνουν;

Πώς νομίζεις έφτασε ένα λιλιπούτειο κράτος με έκταση την μισή της Ρόδου να έχει υπερδιπλάσιο ΑΕΠ από την Ελλάδα; 554,8 δισεκατομμύρια δολάρια η Σιγκαπούρη, το 2025, 268,6 εμείς. (Στοιχεία ΔΝΤ).

Πώς κατάφερε να έχει μια από τις πέντε πιο αδιάφθορες δημόσιες διοικήσεις στον κόσμο και να είναι σταθερά στην πρώτη τριάδα των πιο ανταγωνιστικών οικονομιών του πλανήτη και των πιο φιλικών στο επιχειρείν;

Δεν μας αφορούν εμάς αυτά τα καπιταλιστικά. Αλλά, δεν μας νοιάζει ούτε και η μίζερη καριέρα που προσφέρεται στους ΔΥ και στους εκπαιδευτικούς.

Ούτε προβληματιζόμαστε με τους αμόρφωτους, σχεδόν αναλφάβητους αποφοίτους, που παράγει σωρηδόν η Παιδεία μας.

Θα τον βρουν τον δρόμο τους. Και κάποια μέρα…