ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΨΩΝΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Κατευνασμός ή σύγκρουση

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Ο Αντώνης Σαμαράς, εκτός όλων των άλλων, κατηγορεί την κυβέρνηση για την πολιτική κατευνασμού απέναντι στην Τουρκία. 

Δεν με απασχολεί αν η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση απέναντι στη γείτονα διαφέρει απ’ αυτήν που ακολούθησε ο ίδιος όταν ήταν πρωθυπουργός. Καθότι ούτε διπλωμάτης είμαι ούτε «ειδικός των διεθνών σχέσεων», θα με ενδιέφερε να μάθω ποια εναλλακτική πολιτική προτείνει για να βγει η χώρα από το τέλμα στο οποίο έχει περιπέσει κατά τη γνώμη του.  

Τον έχω ακούσει να απευθύνει διάφορες αποστροφές, όπως ότι δεν έχουμε να πούμε τίποτε με «συμμορίτες», όπως ο Ερντογάν. Θα είχε ενδιαφέρον να μας πει όχι τι δεν πρέπει να κάνουμε, αλλά τι θα έπρεπε να κάνουμε που δεν κάνουμε. 

Μήπως να αρχίσουμε στα χαστούκια αυτούς τους κοιμισμένους Ευρωπαίους ή να απαιτήσουμε άμεση επιβολή του διεθνούς δικαίου του οποίου, δυστυχώς, η επίκληση εκ μέρους μας έχει καταντήσει σχεδόν γραφική. Αρκεί μια όχι απαραιτήτως ενδελεχής ανάγνωση του Θουκυδίδη για να το αντιληφθούμε. 

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Η εναλλακτική στην πολιτική του κατευνασμού είναι η πολιτική της σύγκρουσης.  

Ο κ. Σαμαράς το ξέρει αυτό, όμως δεν τολμάει να το πει διότι είναι σε θέση να γνωρίζει ότι κανείς Ελληνας –υποψήφιος ψηφοφόρος του ή όχι– δεν το θέλει αυτό. Υποψιάζομαι ότι ούτε ο ίδιος το επιθυμεί.  

Οπότε το συμπέρασμα προκύπτει μάλλον αβίαστα. Ο κ. Σαμαράς διαφωνεί με την πολιτική κατευνασμού, όμως δεν έχει να προτείνει μια βιώσιμη εναλλακτική σ’ αυτήν. Κοινώς δεν ξέρει τι θέλει.

Ολα αυτά με κάνουν να σκεφτώ ότι το πρόβλημά του δεν είναι πολιτικό. 

Είναι προσωπικό. Δικαίως ή αδίκως –δεν κρίνω– δεν αντέχει τον κ. Μητσοτάκη. Ισως να αισθάνεται ότι του στέρησε τη δεύτερη ευκαιρία, που ακόμη περιμένει για να δικαιωθεί.  

Αυτό πάντως που μοιάζει να μην αντιλαμβάνεται είναι ότι η μόνη πολιτική ευκαιρία που του έχει απομείνει είναι...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Δωρεάν μέσα μεταφοράς; Λάθος ερώτηση

"Πρόεδρε μάς καπελωσε ο Τσιπρας, έταξε δωρεάν εισιτήρια σε όλους "
"Τι λες να ταξουμε εμείς δωρεάν ταξι για όλους ή θα είναι υπερβολή;".🤪 pic.twitter.com/xktYIW2MUP

— Τάκης (@jsuIvUNFc6JnBTZ) June 13, 2026

ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΖΥΜΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ.
Τσίπρας: Θα τα κάνω όλα τζάμπα
Ανδρουλάκης: Εγώ θα τα κάνω πιο τζάμπα. pic.twitter.com/FYhGIVxu26

— oldschoolfileles (@oldfileles) June 18, 2026

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Αντωνίου

Τακτικός καθηγητής και κάτοχος της Εδρας Μηχανικής Συστημάτων Μεταφορών στο Πολυτεχνείο του Μονάχου.

 

Το εισιτήριο των μέσων μαζικής μεταφοράς (ΜΜΜ) στο Μόναχο κοστίζει σχεδόν τέσσερα ευρώ – τρεισήμισι φορές ακριβότερο από την Αθήνα. Κι όμως, οι Αθηναίοι που επισκέπτονται το Μόναχο και παίρνουν το λεωφορείο, όταν επιστρέφουν στην Αθήνα, με μηνιαία κάρτα κάτω από ένα ευρώ την ημέρα, προτιμούν το αυτοκίνητο. Αυτή η παράδοξη εικόνα δείχνει ότι δεν έχουμε πρόβλημα τιμής, αλλά αξιοπιστίας.

Ασφαλώς, όταν κάνουμε συγκρίσεις για το κόστος μεταξύ χωρών, πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη και την αγοραστική δύναμη των πολιτών. Εδώ όμως δεν είναι θέμα, γιατί μιλάμε για τα ίδια άτομα.

Ποιοι είναι, όμως, οι κύριοι λόγοι που ωθούν τους πολίτες να χρησιμοποιούν τα ΜΜΜ σε αυτήν την περίπτωση, παρά το υψηλό κόμιστρο;

Οι κύριοι λόγοι είναι η υψηλή αξιοπιστία (το λεωφορείο έρχεται στην ώρα του) και η υψηλή συχνότητα (λεωφορειακές γραμμές ανά 10 ή το πολύ 20 λεπτά).

Η υψηλή ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών (καινούργια, καθαρά λεωφορεία, έξυπνες στάσεις, εύχρηστες εφαρμογές κινητού που επιτρέπουν την παρακολούθηση των λεωφορείων σε πραγματικό χρόνο, καλές ανταποκρίσεις, ύπαρξη καλών πεζοδρομίων και ποδηλατοδρόμων) συμβάλλουν επίσης θετικά.

Σημαντικό ρόλο διαδραματίζει, ακόμη, το καθεστώς των ταξί. Στις περισσότερες ευρωπαϊκές πόλεις λειτουργούν ορθώς ως συμπληρωματικό μέσο προς τα ΜΜΜ, ενώ στην Αθήνα λειτουργούν ανταγωνιστικά. Με περίπου 20.000 ταξί σήμερα (η Ρώμη και το Βερολίνο έχουν περίπου από 8.000), η Αθήνα θα έπρεπε να διαθέτει σημαντικά λιγότερα, με το κόμιστρο να αυξάνεται αντιστοίχως. Μόνο τότε θα μπορέσει το ταξί να ενταχθεί ισορροπημένα στο σύστημα μεταφορών και να επιτελέσει τον πραγματικό του ρόλο.

 

Στην Αθήνα, όμως, ακόμη και με τις βελτιώσεις που συστηματικά επιτυγχάνονται τις τελευταίες δεκαετίες, το μεγαλύτερο κομμάτι του μεταφορικού έργου υλοποιείται από λεωφορεία, τα οποία δυστυχώς παραμένουν μη ελκυστικά, κυρίως λόγω της χαμηλής αξιοπιστίας τους.

Πού οφείλεται η χαμηλή αξιοπιστία;

Εν μέρει στα ίδια τα λεωφορεία – υπάρχει περιθώριο βελτίωσης στον στόλο, στη διαχείριση δρομολογίων, στην πληροφόρηση επιβατών. Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι εξωγενές και έχει όνομα: η ατιμωρησία στους δρόμους. Το λεωφορείο που δεν μπορεί να κινηθεί γιατί κάποιος έχει παρκάρει στη λεωφορειολωρίδα, που μπλοκάρει στη διασταύρωση γιατί τα Ι.Χ. δεν τη διατηρούν ελεύθερη, που χάνει δέκα λεπτά σε ένα τετράγωνο λόγω διπλοπαρκαρισμένων, αυτό το λεωφορείο δεν μπορεί να είναι αξιόπιστο. Κανένα εισιτήριο, δωρεάν ή μη, δεν λύνει αυτό το πρόβλημα.

Και εδώ βρίσκεται το παράδοξο της δημόσιας συζήτησης: αφιερώνουμε ατελείωτες ώρες στο πόσο θα κοστίζει το εισιτήριο, ενώ πολύ λιγότερες στο πώς θα γίνει το λεωφορείο αξιόπιστο.

Αν συμφωνήσουμε, λοιπόν, ότι το πρόβλημα τίθεται σε λάθος βάση, και το ζητούμενο δεν είναι το κόμιστρο, αλλά η ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών, το επόμενο λογικό ερώτημα είναι: Και τώρα τι κάνουμε;

Το πρώτο βήμα είναι να αποφασίσουμε ποιον ρόλο θέλουμε να διαδραματίζουν τα ΜΜΜ, το αυτοκίνητο, το ταξί, το ποδήλατο και η πεζή μετακίνηση. Μόνο με σαφή και συγκεκριμένη στοχοθέτηση καθίσταται δυνατή η επιλογή δέσμης δράσεων για την επιτυχία των μέτρων.

Δυστυχώς, όμως, η υλοποίηση των περισσότερων πραγματικά αποτελεσματικών μέτρων συχνά συνεπάγεται πολιτικό κόστος ή υπερβαίνει το χρονικό διάστημα μιας εκλογικής θητείας. Κλασικό παράδειγμα είναι το θέμα των ταξί: η μείωση των αδειών και η αύξηση του κομίστρου είναι αναγκαία, αλλά πολιτικά δύσκολη. Αυτό σημαίνει ότι για να έχουμε καλό αποτέλεσμα, θα πρέπει να έχουμε σταθερό στρατηγικό σχεδιασμό, ανεξάρτητο από κυβερνήσεις και υπουργούς. Αν η εκάστοτε πολιτική ηγεσία αλλάζει τους στόχους ή ανησυχεί για το πολιτικό κόστος, τότε δεν θα επιτευχθεί τίποτα.

Ευτυχώς, τα εργαλεία και οι υποδομές υπάρχουν ήδη: το Στρατηγικό Σχέδιο Μεταφορών Αττικής 2045 (ΣΣΜΑ), το οποίο αναμένεται να ολοκληρωθεί το φθινόπωρο του 2026, αποτελεί ένα ολοκληρωμένο εργαλείο σχεδιασμού για τις αστικές μεταφορές στην Αττική. Πρόκειται για ένα επιστημονικό πλαίσιο με ορίζοντα εικοσαετίας, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να σχεδιαστεί τι πρέπει να αλλάξει –στις γραμμές, στις λεωφορειολωρίδες, στις συνδέσεις– ώστε τα ΜΜΜ να φτάσουν στους στόχους που θα τεθούν. Μόνο με χρήση τέτοιων εργαλείων μπορεί ο δημόσιος διάλογος να βασιστεί σε επιχειρήματα αντί σε συνθήματα. Το σχέδιο, λοιπόν, υπάρχει.

Αυτό που λείπει είναι η πολιτική βούληση να εφαρμοστεί ανεξάρτητα από κυβερνήσεις και υπουργούς.

Οπως συχνά λέγεται: Μια ανεπτυγμένη χώρα δεν είναι αυτή όπου οι φτωχοί έχουν αυτοκίνητα, αλλά αυτή όπου…

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Ο αφανής «χουβαρντάς 3»

 

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ 

Είναι άστοχη η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για δωρεάν εισιτήρια στα μέσα μαζικής μεταφοράς για νέους μέχρι 24 ετών;

Είναι, διότι, όπως έγραψε ο δικός μας Αρης Αλεξανδρής, «η συντριπτική πλειονότητα των νέων ούτως ή άλλως χρησιμοποιεί τα μέσα χωρίς να πληρώνει εισιτήριο, όχι επειδή έχει το σχετικό δικαίωμα, αλλά επειδή έτσι είθισται· επειδή μπορεί. Η θέσπιση δωρεάν εισιτηρίου δεν θα ήταν καινοτομία, απλώς θα νομιμοποιούσε ένα ήδη υπάρχον καθεστώς» (16.6.2026).

Ενα τέτοιο μέτρο χρησιμεύει μόνο δευτερογενώς, όπως χρησίμευσε η άρση της ποτοαπαγόρευσης στις ΗΠΑ. Νομιμοποιώντας μια διάχυτη κοινωνική πρακτική, απλώς διαφυλάσσεται το κύρος των νόμων.

Η καταπολέμηση της εισιτηριοδιαφυγής μπορεί να γίνει στο μετρό με τις πύλες εισόδου, αλλά όχι στα λεωφορεία. Αν βάλουμε και σ’ αυτά, πιθανότατα θα κοστίζουν περισσότερο από τον τζίρο που θα κάνουν.

Η δωρεάν μεταφορά νέων θα επιβαρύνει τον προϋπολογισμό με 35 εκατ. ετησίως. Ασήμαντο ποσό, αλλά φασούλι το φασούλι… αδειάζει το σακούλι.

Αν όμως διαιρέσουμε τα 1.514 εκατ. με τα 35 εκατ. θα δούμε ότι το μέτρο θα μπορούσε να κρατήσει για 43 (και κάτι) χρόνια.

Γιατί 1.514 εκατομμύρια;

Διότι, όπως έλεγε η έρευνα του μη κερδοσκοπικού οργανισμού Vouliwatch, από το 2017 έως το 2025 το ελληνικό Δημόσιο υπέγραψε 3.079 συμβάσεις αξίας άνω του 1,5 δισ. ευρώ. Σε τρία χρόνια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (2017-2019), εμείς οι φορολογούμενοι πληρώσαμε συνολικά 22,8 εκατ. ευρώ για συμβουλές υπουργών, οργανισμών κ.λπ. Στα επτά χρόνια της Ν.Δ., δώσαμε 1.514 εκατομμύρια («Καθημερινή», 22.2.2026).

Το πρόβλημα με τις κοινωνικές παροχές είναι ανάλογο αυτού που έχουν οι επιχειρηματίες. «Τα μισά λεφτά που δίνω για διαφήμιση», έλεγε ένας Αμερικανός μπίζνεσμαν, «είναι καθαρή σπατάλη. Αλλά ποτέ δεν μπόρεσα να μάθω ποια μισά είναι αυτά».

Τα στατιστικά του πολύ καλού εθνικού προγράμματος προληπτικών εξετάσεων «Προλαμβάνω» είναι ακόμη «χειρότερα». Εξι εκατομμύρια Ελληνες εξετάστηκαν, μόνο 36.000 εντοπίστηκαν με ευρήματα. Ομως η αριθμητική εν προκειμένω είναι πολύ κακός σύμβουλος για την αξιολόγηση αυτού του κοινωνικού προγράμματος.

Υπάρχει τεράστια σπατάλη στο ελληνικό Δημόσιο. Εχουμε χάσει τον λογαριασμό πόσες νέες Αρχές, υπηρεσίες, οργανισμοί κ.λπ. συστάθηκαν τα τελευταία χρόνια.

Συνήθως αυτά τα μετράμε κατόπιν χρεοκοπίας, όπως έγινε το 2009.

Καλό είναι λοιπόν να διυλίσουμε τον κώνωπα των 35 εκατ. που προτείνει το ΠΑΣΟΚ, αλλά ταυτοχρόνως να ψάξουμε και να αξιολογήσουμε την κάμηλο των 1.514 εκατ. στις συμβουλευτικές εταιρείες.

Διότι …

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικη ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι ανάγκες της Αττικής για νέα νοσοκομεία

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Γράφει ο Στάθης Τσούκαλος

Γενικός γραμματέας του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών.

 

Τα περισσότερα νοσοκομεία της Αττικής (Αθήνα – Πειραιάς) είναι κατασκευασμένα και λειτουργούν πάνω από 100 και 150 χρόνια.

Τα νοσοκομεία αυτά χτίστηκαν για μια άλλη Αττική, για άλλες υγειονομικές ανάγκες, για άλλο τρόπο παροχής των υγειονομικών υπηρεσιών και από μια χώρα μικρότερη και με άλλες οικονομικές δυνατότητες.

Τα περισσότερα από αυτά τα νοσοκομεία είναι κτισμένα μέσα στον πυρήνα του αστικού ιστού της πρωτεύουσας και σε πολύ μικρή απόσταση το ένα από το άλλο.

Αυτό, ενάντια στον αρχικό σχεδιασμό που στόχευε στην εύκολη και γρήγορη πρόσβαση, λειτουργεί σήμερα αντιστρόφως, αφού τα καθιστά, για τους περισσότερους, απομακρυσμένα.

Κατά καιρούς γίνονται κάποιες παρεμβάσεις σε αυτά τα υπάρχοντα νοσοκομεία και βελτιώνονται κάπως τα πράγματα, έπειτα όμως από λίγα χρόνια απαιτούνται νέες παρεμβάσεις και ούτω καθεξής.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η τοπογραφία τους και η στενότητα των χώρων τους δεν αλλάζουν, παραμένουν ίδιες, και οι περισσότεροι κάτοικοι της Αττικής εξακολουθούν να τα έχουν μακριά τους. Την ώρα, δε, που θα εκδηλωθεί ένα επείγον πρόβλημα, ο χρόνος που θα απαιτηθεί για να φθάσει ο άρρωστος στο κέντρο της Αθήνας, όπου είναι συγκεντρωμένα τα νοσοκομεία, μπορεί να είναι κρίσιμος.

Η Αττική πλέον χρειάζεται πολλά καινούργια νοσοκομεία που θα αντικαταστήσουν περισσότερα παλιά. Χρειάζεται νοσοκομεία που θα είναι χωροταξικά βαλμένα σε σωστά επιλεγμένες, και από μηδενική βάση, θέσεις. Χρειάζεται νοσοκομεία που θα είναι το καθένα αυτόνομο και επαρκές για την κάλυψη της περιοχής του.

Αυτά τα νοσοκομεία θα έχουν σύγχρονο τμήμα επειγόντων περιστατικών, την απαραίτητη μονάδα εντατικής θεραπείας, σύγχρονες αίθουσες χειρουργείων, σύγχρονα εργαστήρια και εξωτερικά ιατρεία και θα εφημερεύουν σε καθημερινή βάση.

Αυτά τα νοσοκομεία θα νοσηλεύουν τους αρρώστους σε δίκλινους ή τρίκλινους θαλάμους και όχι στοιβαγμένους σε εξάκλινους και δεκάκλινους.

Η Αττική, πλέον, χρειάζεται νοσοκομεία που με τους χώρους τους θα σέβονται τους αρρώστους που περιθάλπουν και τους εργαζομένους σε αυτά.

Χρειάζεται νοσοκομεία που θα συντηρούνται εύκολα· χρειάζεται νοσοκομεία με προδιαγραφές και χωροθέτηση που θα καλύπτουν τις απαιτήσεις των επόμενων 100 και πλέον χρόνων.

Τα ηλικίας 100-150 ετών 15-20 νοσηλευτήρια πρέπει να αντικατασταθούν με 6-8 νέες, αυτόνομες μονάδες 400-500 κλινών, σωστά χωροθετημένες.

Μια τέτοια παρέμβαση, πέρα από την άμεση και προφανώς θετική ανταπόκρισή της στην υγειονομική περίθαλψη των μισών κατοίκων της χώρας, θα μεταμορφώσει την εικόνα και τη λειτουργία της Αθήνας με την απελευθέρωση τόσων χώρων που καταλαμβάνουν τα παλιά νοσοκομεία που θα αντικατασταθούν.

Η επίδραση ενός τέτοιου έργου στο μέλλον της Αττικής είναι πολυεπίπεδη, πολύπλευρη και εν πολλοίς οραματική.

Ας σκεφτούμε προς στιγμήν και μόνον πόσες χιλιάδες εργαζόμενοι απασχολούνται σε αυτά τα νοσοκομεία, πόσες χιλιάδες νοσηλεύονται ή προστρέχουν στα επείγοντα και τακτικά ιατρεία τους και πόσες χιλιάδες οικείοι τους τούς συντροφεύουν ή τους επισκέπτονται. Ολοι αυτοί θα φύγουν και ως εκ τούτου θα λείπουν σε καθημερινή βάση από την Αθήνα. Θα διοχετευθούν στην περιφέρεια, στα νέα νοσοκομεία της περιοχής τους.

Αυτό θα είναι μια επανάσταση στον χώρο της δημόσιας υγείας και όχι μόνον. Θα λειτουργήσει ως πολλαπλασιαστής ανάπτυξης κατά τον χρόνο υλοποίησής της, αλλά κυρίως θα αλλάξει μελλοντικά το επίπεδο ζωής στην Αθήνα και στην Αττική ολόκληρη.

Μια πρώτη εκτίμησή μου προσδιορίζει την επέμβαση που προτείνω σε αντικατάσταση 15-20 παλιών νοσοκομείων με 6-8 νέα 400-500 κλινών.

Ο χρόνος που θα απαιτηθεί είναι πέντε χρόνια.

Το κόστος υλοποίησής της το υπολογίζω σε…

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικη ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Νέο νοσοκομείο στο χάος

 

 

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ 

Ενα σκίτσο του Κώστα Μητρόπουλου είχε τους δύο τυπικούς Ελληνες μπροστά στο περίπτερο. Ο ένας έλεγε «Αχ, μύρισε άνοιξη…». Ο άλλος, κοιτώντας τις εφημερίδες που έγραφαν για παροχές, έλεγε «Εκλογές μύρισε…».

Ετσι, ο Νίκος Ανδρουλάκης υποσχέθηκε δωρεάν συγκοινωνίες για τους νέους μέχρι 24 ετών.

Πιο χουβαρντάς ο Αλέξης Τσίπρας, έταξε δωρεάν συγκοινωνίες για όλους.

O Κυριάκος Μητσοτάκης υποσχέθηκε (δεύτερη φορά) να χτίσει ένα νοσοκομείο στην Κω, που θα προστεθεί στα 128 που υπάρχουν σε όλες τις περιφέρειες της χώρας.

Προφανώς ο πρωθυπουργός σκέφτηκε όπως ο κ. Τσίπρας το 2018 στο Μάτι: «Και να σου μείνουν λεφτά από τα εισιτήρια, τι θα τα κάνεις; Θα τα σπαταλήσεις. Αλλά ένα νοσοκομείο θα μείνει». Αυτό όμως που δεν έμεινε είναι ο εξορθολογισμός του υγειονομικού χάρτη, που πολλάκις υποσχέθηκε και αυτή η κυβέρνηση.

Βεβαίως αποφεύγει τους όρους «συγχωνεύσεις» ή (θου, Κύριε) «κλείσιμο νοσοκομείων» και προτιμά την «αναδιάταξη του ΕΣΥ», την «αναμόρφωση του υγειονομικού χάρτη», ή το περίπλοκο «πρέπει να σκεφτούμε μεγαλύτερη συγκέντρωση δυνάμεων, μεγαλύτερη έμφαση στα βασικά και μεγαλύτερη εξειδίκευση σε μεγαλύτερα κέντρα, τα οποία μπορούν, και με ταχύτητα και με όγκο, να κάνουν τα πιο δύσκολα περιστατικά» (Κυριάκος Μητσοτάκης, 14.5.2025).

Εχουμε γράψει πολλάκις για τον άναρχο υγειονομικό χάρτη της χώρας.

Το 2010 πέθανε ένα βρέφος 12 μηνών, αφού πέρασε από τρία τοπικά νοσοκομεία και πριν προλάβει να φτάσει στη Θεσσαλονίκη. Σημειώναμε τότε ότι «το να σπέρνουμε κτίρια που βαφτίζουμε νοσοκομεία είναι μια πρακτική που δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Αντιθέτως, στοιχίζει ανθρώπινες ζωές» (31.3.2010).

Το 2019 «μία συμπολίτης μας πέθανε μέσα στο ασθενοφόρο. Πριν ξεψυχήσει η καθηγήτρια Φιλοσοφίας έξω από την Αρτα, πέρασε έξω από 12 (!) μονάδες ή, τέλος πάντων, έξω από αυτά που στην Ελλάδα ονομάζουμε “νοσοκομεία”. Δύο είναι στην Περιφέρεια Ηλείας (Πύργος, Αμαλιάδα) και απέχουν μεταξύ τους 21 χιλιόμετρα. Η άτυχη γυναίκα υπέστη ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής στην Αρχαία Ολυμπία και έπρεπε να μεταφερθεί 334 χιλιόμετρα μακριά, στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων» (15.12.2019).

Το 2015 αναρωτιόμασταν «ποιος θα πει ότι η διασπορά των νοσοκομείων σε κάθε κωμόπολη έχει ως αποτέλεσμα να μην υπάρχει νοσοκομείο σε καμία περιφέρεια, με συνέπεια όλα τα σοβαρά περιστατικά να πνίγουν τα νοσοκομεία των μεγάλων πόλεων;» (23.8.2015).

Σημειώναμε επίσης ότι «στην Ελλάδα έχουμε ανύπαρκτη πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, εκτεταμένη, άναρχη και αναποτελεσματική δευτεροβάθμια και επιβαρυμένη τριτοβάθμια» (6.3.2021).

Τώρα ο κ. Μητσοτάκης…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Η ασφάλεια των πτήσεων δεν μπορεί να περιμένει την επόμενη τραγωδία…

   

Ή αλλιώς: Ακούνε οι άριστοι;

Του Strange Attractor

Η αεροπορική ασφάλεια (safety) δεν είναι μια διαδικασία που ενεργοποιείται μετά από ένα δυστύχημα.

Είναι ένα διαρκές σύστημα πρόληψης, εποπτείας, ελέγχου, αναφοράς κινδύνων, και διόρθωσης αδυναμιών πριν αυτές μετατραπούν σε ανθρώπινες απώλειες.

Η ελληνική εμπειρία των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, από τα αεροπλάνα της πολιτικής και στρατιωτικής αεροπορίας έως τα ελικόπτερα, αποδεικνύει ότι οι κίνδυνοι είναι πολλοί… τεχνικές βλάβες, ανθρώπινα λάθη, καιρικές συνθήκες, ελλείψεις σε υποδομές, κακή σήμανση εμποδίων, ασυνεννοησία, και επιχειρησιακή πίεση.

Η εικόνα των τελευταίων 40 ετών είναι βαριά… ας κάνουμε μια πρόχειρη ανασκόπηση…

Στις 3 Αυγούστου 1989, το Short 330 της Olympic Aviation συνετρίβη στη Σάμο, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους και οι 34 επιβαίνοντες.

Δύο χρόνια αργότερα, στις 5 Φεβρουαρίου 1991, σημειώθηκε μία από τις μεγαλύτερες αεροπορικές τραγωδίες στην ελληνική ιστορία. C-130 της Πολεμικής Αεροπορίας προσέκρουσε στο όρος Όθρυς κατά την προσέγγιση προς τη Νέα Αγχίαλο.  Και οι 63 άνθρωποι που επέβαιναν στο αεροσκάφος σκοτώθηκαν.

Το 1992 ήταν επίσης ιδιαίτερα βαρύ. Στις 23 Ιανουαρίου, στρατιωτικό HU-16 Albatross κατέπεσε στην Ελευσίνα, με τρεις νεκρούς, ενώ στις 24 Μαρτίου Boeing 707 της Golden Star Air Cargo προσέκρουσε στον Υμηττό, σκοτώνοντας και τους επτά επιβαίνοντες. Τον Ιούνιο, ο υποσμηναγός Νίκος Σιαλμάς σκοτώθηκε όταν το Mirage F-1 του κατέπεσε κοντά στον Άγιο Ευστράτιο κατά τη διάρκεια αναχαίτισης.

Στις 22 Αυγούστου 1993, ένα πυροσβεστικό CL-215 συνετρίβη στην περιοχή της Πάτρας, με δύο νεκρούς.

Το 1994, η τραγωδία του ελικοπτέρου UH-1H στην περιοχή Αη Γείρος/Αη Γείρος Καβάλας κόστισε τη ζωή σε δέκα ανθρώπους, τρεις χειριστές και επτά πυροσβέστες. Το ελικόπτερο προσέκρουσε σε καλώδια ηλεκτρικού ρεύματος επιστρέφοντας από πυρόσβεση.

Το 1995, Antonov An-26 της Πολεμικής Αεροπορίας του Μάλι συνετρίβη δίπλα στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης, με έξι νεκρούς. 

Το 1997 υπήρξαν δύο πολύνεκρα δυστυχήματα… στις 17 Δεκεμβρίου το Yak-42 της Aerosvit προσέκρουσε στα Πιέρια Όρη, με 70 νεκρούς, ενώ τρεις ημέρες αργότερα C-130 της Πολεμικής Αεροπορίας που συμμετείχε στις έρευνες για το Yak-42 συνετρίβη στο όρος Πάστρα, σκοτώνοντας πέντε ανθρώπους!

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, τα ελικόπτερα ανέδειξαν έναν διαφορετικό αλλά εξίσου σοβαρό κίνδυνο.

Τον Ιανουάριο του 2001 ελικόπτερο του ΕΚΑΒ συνετρίβη στη θάλασσα νότια του Σουνίου, με πέντε νεκρούς.

Τον Ιούνιο του 2002, δεύτερο ελικόπτερο του ΕΚΑΒ συνετρίβη στην Ανάφη, επίσης με πέντε νεκρούς.

Τον Φεβρουάριο του 2003, τρίτο ελικόπτερο του ΕΚΑΒ κατέπεσε κοντά στην Ικαρία, με τέσσερις νεκρούς. Οι έρευνες ανέδειξαν, μεταξύ άλλων, τα προβλήματα των νυχτερινών επιχειρήσεων, των διαδικασιών, και των υποδομών στα ελικοδρόμια της χώρας.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2004, στρατιωτικό Chinook που μετέφερε τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Πέτρο Ζ΄ και ακόμη 16 ανθρώπους κατέπεσε στο Αιγαίο. Κανείς δεν επέζησε…

Η 14η Αυγούστου 2005 αποτελεί σημείο αναφοράς. Η πτήση 522 της Helios Airways συνετρίβη στο όρος Γραμματικό, κοντά στην Αθήνα, με 121 νεκρούς!

Η διερεύνηση ανέδειξε αλληλουχία παραλείψεων γύρω από τη ρύθμιση της συμπίεσης της καμπίνας, την αναγνώριση των προειδοποιήσεων, και την όλη διαχείριση της κατάστασης.

Ακολούθησαν νέες στρατιωτικές και πυροσβεστικές τραγωδίες, όπως η σύγκρουση ελληνικού και τουρκικού F-16 κοντά στην Κάρπαθο το 2006, με νεκρό τον Κώστα Ηλιάκη, η πτώση στρατιωτικού UH-1H στην Εύβοια το 2007 με τέσσερις νεκρούς, και η πτώση CL-415 στην Εύβοια την ίδια χρονιά με δύο νεκρούς.

Το 2010, στρατιωτικό AB-212 συνετρίβη στη Λαμία, με δύο νεκρούς.

Η αλυσίδα θανάτων δεν σταμάτησε εκεί…

Το 2017 στρατιωτικό UH-1H συνετρίβη στο Σαραντάπορο, με τέσσερις νεκρούς, ενώ λίγους μήνες αργότερα ελικόπτερο MD500 στο Σχινιά προσέκρουσε σε καλώδια, σκοτώνοντας τον χειριστή και έναν επιβάτη.

Το 2019, ένα ελικόπτερο Agusta A109 προσέκρουσε σε μη σημασμένα καλώδια κοντά στον Πόρο και κατέπεσε στη θάλασσα, με τρεις νεκρούς.

Στα πιο πρόσφατα χρόνια, η ανάγκη πρόληψης έγινε ξανά ορατή.

Το 2022 Antonov An-12 συνετρίβη κοντά στην Καβάλα, με οκτώ νεκρούς.

Το 2023 πυροσβεστικό Canadair CL-215 κατέπεσε στην Κάρυστο, με δύο νεκρούς, ενώ πρόσφατα, δύο πυροσβεστικά ελικόπτερα συγκρούστηκαν στον αέρα στην περιοχή της Ψάθας, με δύο νεκρούς, και στις 17 Αυγούστου ιδιωτικό Bell 206 συνετρίβη στη Σίφνο, σκοτώνοντας τον χειριστή και δύο επιβάτες.

Το κοινό συμπέρασμα είναι σαφές… η ασφάλεια δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως κόστος, αλλά ως επένδυση.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη στο εν λόγω ζήτημα προτίμησε την πολιτική της απορρύθμισης, καταργώντας με νόμο του Κ.Κ. του Αχ. τους κρατικούς ελέγχους της ΥΠΑ στα αεροδρόμια, τα ελικοδρόμια, και τα πεδία προσγείωσης, συστήνοντας μια (ανεξάρτητη) Αρχή, με έδρα την Αθήνα, που λειτουργεί… καθημερινές από 07:00-15:00.

Το πώς όμως ελέγχονται οι χιλιάδες καθημερινές διαδικασίες στα 40 και πλέον αεροδρόμια της χώρας, χώρια τα ελικοδρόμια και τα άπειρα πεδία προσγείωσης, αποτελεί ερώτημα για δυνατούς λύτες…

Γιατί στην αεροπορία η πραγματική επιτυχία δεν είναι να εξηγείς εκ των υστέρων (σε εργάσιμες ώρες και ημέρες) πώς και γιατί συνετρίβη ένα αεροσκάφος.

Είναι ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Η κυβέρνηση των σκανδάλων, ή αλλιώς: Από το «επιτελικό κράτος» στο κράτος της συγκάλυψης…

 

 

 Του Strange Attractor

Σαν χθες θυμάμαι τον Κυριάκο να διαφημίζει το επερχόμενο «επιτελικό κράτος».

Ένα κράτος σύγχρονο, αποτελεσματικό, ψηφιακό, απαλλαγμένο από τις παθογένειες του παρελθόντος…

Επτά και κάτι χρόνια αργότερα, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική.

Από το 2019 μέχρι σήμερα, η κυβέρνηση των «αρίστων» του Κυριάκου έχει βρεθεί αντιμέτωπη με μια αλληλουχία υποθέσεων που ζέχνουν… αγγίζοντας την παρακολούθηση πολιτικών αντιπάλων και δημοσιογράφων, τη χρηματοδότηση των μέσων ενημέρωσης, τη λειτουργία των (δήθεν) ανεξάρτητων αρχών, την ασφάλεια των σιδηροδρόμων, την κατάργηση της κρατικής εποπτείας στα αεροδρόμια, τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, τις δημόσιες συμβάσεις, και τελικά τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η πολιτική εξουσία, ειδικά όταν στηρίζεται σε ένα 41%.

Γιατί εδώ υπάρχει κάτι που δεν χωράει εύκολα κάτω από το χαλί, μιας και οι ίδιες οι ευρωπαϊκές αρχές, οι ανεξάρτητες αρχές, οι εισαγγελικές έρευνες, αλλά και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχουν καταγράψει σοβαρότατα προβλήματα.

Και ο κατάλογος των σκανδάλων τα τελευταία χρόνια της «αριστείας» είναι μακρύς και βρώμικος.

Ας δούμε μερικά από αυτά…

Η υπόθεση των υποκλοπών ήταν ίσως το μεγαλύτερο θεσμικό χτύπημα της πρώτης περιόδου Μητσοτάκη.

Η ΕΥΠ τέθηκε, αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας από τη Νέα Δημοκρατία, υπό τον άμεσο έλεγχο του πρωθυπουργικού γραφείου. Ακολούθησε η αποκάλυψη ότι ο τότε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ Νίκος Ανδρουλάκης είχε τεθεί υπό παρακολούθηση από την ΕΥΠ, ενώ παράλληλα αποκαλύφθηκε η χρήση του παράνομου λογισμικού Predator εναντίον δημοσιογράφων, πολιτικών προσώπων (όχι μόνο της αντιπολίτευσης), ακόμη και στρατιωτικών.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέφρασε «σοβαρές ανησυχίες» για την κατάσταση της δημοκρατίας, και του κράτους δικαίου στην Ελλάδα, ζήτησε ενίσχυση των θεσμικών εγγυήσεων, και κάλεσε μάλιστα την κυβέρνηση να αντιστρέψει τη ρύθμιση του 2019 που έθεσε την ΕΥΠ υπό τον άμεσο έλεγχο του πρωθυπουργού.

Ακόμη πιο ενδιαφέρον; 

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατέγραψε ανησυχίες για πιέσεις προς την ΑΔΑΕ, την Αρχή Προστασίας Δεδομένων, και άλλους ανεξάρτητους θεσμούς, ενώ αναφέρθηκε και στην αντικατάσταση μελών της διοίκησης της ΑΔΑΕ το 2023, την ώρα που η Αρχή χειριζόταν κρίσιμες πτυχές της υπόθεσης των υποκλοπών!

Κι εδώ προκύπτει ένα πολιτικό ερώτημα που δεν απαντήθηκε ποτέ επαρκώς. Ποιος τελικά είχε την πολιτική ευθύνη για ένα σύστημα παρακολούθησης που έφτασε μέχρι την πόρτα πολιτικού αρχηγού;

Η απάντηση «δεν ήξερα» μπορεί να είναι πολιτικά βολική.

Δεν είναι όμως ακριβώς η διαφήμιση του περίφημου «επιτελικού κράτους», έτσι δεν είναι;

Μετά ήρθε η περίφημη «λίστα Πέτσα»…

Πάμπολλα εκατομμύρια ευρώ κρατικού χρήματος διατέθηκαν για την επικοινωνιακή εκστρατεία δήθεν για την πανδημία.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πάλι κατέγραψε καταγγελίες για αδιαφανή κριτήρια κατανομής, αποκλεισμό ορισμένων μέσων, και χρηματοδότηση ακόμη και δεκάδων ιστοτόπων που όμως δεν υπήρχαν παρά μόνο στα χαρτιά.

Ακόμη πιο βαριά ήταν η αναφορά σε προκαταρκτικό έλεγχο, σύμφωνα με τον οποίο τουλάχιστον 270 χρηματοδοτημένα μέσα δεν ήταν κανονικά εγγεγραμμένα, και η ζημία για το Δημόσιο ξεπερνούσε τα 3 εκατομμύρια ευρώ.

Δεν χρειάζεται καν να είναι κάποιος οπαδός της αντιπολίτευσης, ή φύσει αντιμητσοτακικός  για να καταλάβει το πρόβλημα…

Όταν η κυβέρνηση μοιράζει άφθονο κρατικό χρήμα στα ΜΜΕ, το ελάχιστο που απαιτείται είναι διαφάνεια, αντικειμενικά κριτήρια και πλήρης λογοδοσία. Κάτι που δεν βλέπουμε, μιας και το αποτέλεσμα είναι η 4η εξουσία να γλείφει την κυβέρνηση αντί να την κρίνει…

Το κράτος δηλαδή δεν θέλει να ενημερώνεται ο πολίτης.

Απλά χρηματοδοτεί το μήνυμα που θέλει να ακούσει ο πολίτης.

Και τότε η «λίστα Πέτσα» παύει να είναι απλώς ένας κατάλογος ημετέρων βαστάζων, δήθεν δικαιούχων. Γίνεται το σύμβολο μιας πολύ πιο επικίνδυνης σχέσης μεταξύ εξουσίας και μέσων ενημέρωσης.

Πάμε στα Τέμπη…

Στις 28/2/23, 57 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στα Τέμπη.

Εδώ η λέξη «σκάνδαλο» μοιάζει σχεδόν μικρή…

Γιατί το ζήτημα δεν είναι μόνο ποιος έβαλε λάθος κλειδί, ή ποιος έκανε λάθος χειρισμό εκείνη τη νύχτα.

Το ζήτημα είναι τι είχε κάνει το κράτος πριν από τη σύγκρουση;

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είχε ήδη από τον Νοέμβριο του 2022 ανοίξει έρευνα σχετικά με την πιθανή κατάχρηση περίπου 700 εκατ. ευρώ ευρωπαϊκών πόρων που συνδέονταν με έργα σιδηροδρομικής ασφάλειας. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατέγραψε την έρευνα και τις σοβαρές θεσμικές επιπτώσεις της υπόθεσης.

Η περίφημη σύμβαση 717 έγινε σύμβολο μιας χώρας όπου τα έργα μπορούν να παραμένουν ημιτελή, τα συστήματα ασφαλείας να καθυστερούν, οι καταγγελίες να σωρεύονται, ο υπουργός να θριαμβολογεί ξεδιάντροπα, σηκώνοντας το δάχτυλο σε όσους προειδοποιούν… μέχρι που μια νύχτα το τίμημα γίνεται ανθρώπινο.

Και μετά αρχίζει η δεύτερη τραγωδία, η μάχη για την αλήθεια.

Οι καταγγελίες για συγκάλυψη, η αντιπαράθεση γύρω από τα βίντεο, τα βαγόνια, τον χώρο του δυστυχήματος, το ξυλόλιο, την τηλεδιοίκηση, τον ανεπαρκή (γαλάζιο) σταθμάρχη, τα στοιχεία και τις ευθύνες, κλπ. κλπ. μετέτρεψαν τα Τέμπη από σιδηροδρομικό δυστύχημα σε κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στο κράτος.

Και δυστυχώς, όταν ένας πολίτης δεν εμπιστεύεται ούτε ότι θα μάθει τι πραγματικά συνέβη σε μια κρατική τραγωδία, ούτε το τι έγινε μετά, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό.

Είναι δημοκρατικό!

Και κάπου εδώ εμφανίζεται και ο ΟΠΕΚΕΠΕ…

Αν τα προηγούμενα χρόνια είχαν αφήσει βαριά σκιά, η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ ήρθε να βάλει στο κάδρο κάτι ακόμη πιο ωμό, το δημόσιο χρήμα, και τη διασπάθισή του από κομματικούς «φίλους», και άλλους τέτοιους επιτήδειους κηφήνες.

Πάλι, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (ΕΡΡΟ) προχώρησε σε σειρά ερευνών για οργανωμένη απάτη γύρω από τις αγροτικές επιδοτήσεις. Μάλιστα τον  Απρίλιο του ‘26 ζήτησε την άρση ασυλίας 11(!) εν ενεργεία βουλευτών, και διαβίβασε στη Βουλή στοιχεία σχετικά με την πιθανή εμπλοκή πρώην υπουργού, και υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης!!!!!!

Τον Ιούλιο ήρθε και το επόμενο χτύπημα.

Η EPPO ανακοίνωσε ότι παρέπεμψε 22 κατηγορουμένους, μεταξύ των οποίων τέσσερις εν ενεργεία βουλευτές, πρώην υψηλόβαθμους αξιωματούχους και πολιτικά στελέχη.

Η έρευνα περιέγραφε, μεταξύ άλλων, παράνομες παρεμβάσεις σε διοικητικές διαδικασίες και ελέγχους, αναδρομικές αλλαγές δεδομένων, παρεμβάσεις σε επιτόπιους ελέγχους, απόκρυψη ευρημάτων, και ψευδείς βεβαιώσεις.

Και υπάρχει και κάτι που κανένα κυβερνητικό non-paper, και κανένα «πετσωμένο» ΜΜΕ δεν μπορεί να εξαφανίσει.

Το ότι η  ίδια η ευρωπαϊκή εισαγγελική αρχή περιγράφει ένα φαύλο σύστημα στο οποίο φέρεται να υπήρχαν οργανωμένες (κομματικές) παρεμβάσεις στη διαχείριση ευρωπαϊκών αγροτικών κονδυλίων.

Και δεν μιλάμε για ψιλά…

Το 2026 καταδικάστηκαν ήδη 57 άνθρωποι για απάτη περίπου 1,74 εκατ. ευρώ από το Εθνικό Απόθεμα αγροτικών επιδοτήσεων, με ποινές φυλάκισης και πρόστιμα. Η EPPO εξετάζει παράλληλα πιθανή ποινική ευθύνη δημοσίων υπαλλήλων που συνδέονται με τους ελέγχους και τις πληρωμές.

Τον Οκτώβριο του 2025, μάλιστα, η EPPO είχε ανακοινώσει τη σύλληψη 37 υπόπτων σε έρευνα για οργανωμένη απάτη και ξέπλυμα χρήματος σχετικά με αγροτικές επιδοτήσεις. Η έρευνα ανέφερε ότι το κύκλωμα φέρεται να λειτουργούσε τουλάχιστον από το 2018.

Και η υπόθεση δεν αφορά απλώς «κάποιους πονηρούς αγρότες» με ΦΕΡΡΑΡΙ.

Η έρευνα αγγίζει τον ίδιο τον μηχανισμό του «επιτελικού», «γαλάζιου» κράτους!

Εδώ βρίσκεται ίσως το βαθύτερο πολιτικό πρόβλημα.

Δεν είναι απαραίτητο να αποδειχθεί ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός έδωσε εντολή για κάθε παράνομη πράξη που ερευνάται.

Αυτό θα ήταν μια ανεύθυνη ακροβασία… όμως υπάρχει και η λεγόμενη πολιτική ευθύνη, ή μήπως όχι;

Όταν ένας οργανισμός του κράτους αποτυγχάνει, όταν μια δημόσια σύμβαση δεν ολοκληρώνεται, όταν μια υπηρεσία παρακολουθεί πολιτικό αρχηγό, όταν εκατομμύρια κρατικού χρήματος διανέμονται με αμφισβητούμενα κριτήρια, όταν ευρωπαίοι εισαγγελείς ερευνούν την κακοδιαχείριση κοινοτικών κονδυλίων, τότε η κυβέρνηση δεν μπορεί να απαντά κάθε φορά «δεν γνωρίζω».

Γιατί τότε ποιος κυβερνά; Ο πρωθυπουργός; Οι υπουργοί; Οι γενικοί γραμματείς; Οι μετακλητοί; Οι διοικήσεις των οργανισμών;

Ή ένα αόρατο «βαθύ κράτος ημετέρων» που όλως τυχαίως αποτυγχάνει πάντοτε επί κυβερνήσεων Μητσοτάκη (και μπαμπά, και γιου);

Η πολιτική εξουσία δεν μπορεί να ζητά τα εύσημα όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά και να δηλώνει άσχετη όταν πηγαίνουν στραβά.

Αυτό δεν είναι διακυβέρνηση. Είναι επιλεκτική ιδιοκτησία της επιτυχίας, και διάχυση της ευθύνης.

Και η (ανεξάρτητη) Δικαιοσύνη τι κάνει άραγε;

Εδώ η υπόθεση γίνεται ακόμη πιο δύσκολη… μιας και μιλάμε για «υπαρκτό μητσοτακισμό».

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (πάλι) έχει εκφράσει σοβαρές ανησυχίες για την ανεξαρτησία και την αποτελεσματικότητα θεσμών ελέγχου στην Ελλάδα, ενώ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συνεχίζει να επισημαίνει ότι η χώρα αντιμετωπίζει σημαντικές προκλήσεις στη δικαιοσύνη και στις δημόσιες συμβάσεις… ποιος όμως ακούει;

Τα ΜΜΕ; 

 Χλωμό…

Το 2024 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατέγραψε επίσης έντονο σκεπτικισμό των πολιτών απέναντι στην αποτελεσματικότητα της αντιμετώπισης της διαφθοράς, με το 65% των ερωτηθέντων να θεωρεί ότι η διαφθορά υψηλού επιπέδου δεν διώκεται επαρκώς, ενώ μόλις το 30% θεωρούσε αποτελεσματικές τις κυβερνητικές προσπάθειες κατά της διαφθοράς (προφανώς μετακλητοί, και συγγενείς τους).

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2024 έκανε μια εξαιρετικά σκληρή αποτίμηση για την Ελλάδα, μιλώντας για σοβαρές απειλές στη δημοκρατία, στο κράτος δικαίου και στα θεμελιώδη δικαιώματα. Κατέγραψε ζητήματα σχετικά με τις υποκλοπές, την ελευθερία του Τύπου, τις αγωγές κατά δημοσιογράφων, την ασφάλεια δημοσιογράφων, τις ανεξάρτητες αρχές και τη διαχείριση δημόσιων πόρων.

Και κάπου εδώ πρέπει να σταματήσει η κομματική κουβέντα.

Γιατί το ερώτημα δεν είναι αν κάποιος ψηφίζει Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Αλέξη,  Καρυστιανού, ή… κανέναν.

Το ερώτημα είναι: Θέλουμε ένα κράτος όπου η ίδια η εξουσία ελέγχει την εξουσία, ή ένα κράτος όπου η εξουσία ελέγχεται;

Το «δεν υπάρχει σκάνδαλο» δεν είναι απάντηση. Είναι απλά η πιο κουραστική φράση της πολιτικής ζωής των τελευταίων 8 ετών.

Το πιο επικίνδυνο σκάνδαλο όμως είναι η συνήθεια!

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Όχι ένα συγκεκριμένο σκάνδαλο, αλλά η κανονικοποίηση του σκανδάλου.

Να συνηθίσουμε ότι πολιτικοί παρακολουθούνται…

Να συνηθίσουμε ότι ευρωπαίοι εισαγγελείς ερευνούν δημόσιους οργανισμούς…

Να συνηθίσουμε ότι κοινοτικά χρήματα χάνονται μέσα σε δαιδαλώδη συστήματα πελατειακών σχέσεων…

Να συνηθίσουμε ότι οι «γαλάζιοι αγρότες» οδηγούν Λαμποργκίνι…

Να συνηθίσουμε ότι μετά από κάθε αποκάλυψη γίνεται μια εξεταστική, μια επιτροπή, μια πολιτική αντιπαράθεση, μερικές παραιτήσεις, πολλές κορώνες περί διαφάνειας, και ύστερα… πάμε παρακάτω, κι όπου μας βγάλει…

Αυτό είναι το πραγματικά επικίνδυνο.

Γιατί μια δημοκρατία δεν πεθαίνει μόνο όταν καταργούνται οι εκλογές.

Πεθαίνει όταν ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΓΥΦΤΟΦΟΒΙΚΟ ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΞΕΦΡΑΓΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Γαστούνη να λέμε και να... κλαίμε

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

γαστούνη (η) 1. τόπος στον οποίο δεν επιβάλλεται ο νόμος και κουμάντο κάνουν οι συμμορίες «πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μη γίνει ο τόπος μας γαστούνη» 2. αστυνομική πρακτική κατά την οποία τα όργανα της τάξης επιτρέπουν στα εγκληματικά στοιχεία να δρουν ανενόχλητα «σε ό,τι έχει να κάνει με τους ρομά η αστυνομία κάνει σταθερά γαστούνη» 

Τρία πράγματα άκουσα για τη Γαστούνη τον τελευταίο χρόνο: 

α) την επίθεση των Ρομά σε ένα περίπτερο του οποίου ο περιπτεράς έκανε το λάθος να μη θέλει να αφήσει έναν πιτσιρικά Ρομά να τον κλέβει, 

β) τον εμπρησμό στο μαγαζί που πήγε να ανοίξει ο συγκριμένος περιπτεράς αφού έκλεισε το περίπτερό του και 

γ) την εισβολή Ρομά σε αστυνομικό τμήμα για να απελευθερώσουν Ρομά που συνελήφθη για απάτες. 

Παρ’ όλα αυτά θα ήταν κάπως επιπόλαιο να κακοχαρακτηρίσουμε τη Γαστούνη νομίζοντας ότι η «ευάλωτη κοινωνική ομάδα» απολαμβάνει κάποιου είδους ειδική ασυλία στη συγκεκριμένη περιοχή. Στην πραγματικότητα η ασυλία της εκτείνεται από τη μια άκρη της Ελλάδας στην άλλη και είναι τόσο απόλυτη ώστε...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικου λαθρομαχμουταρόπληκτου αφελληνισμένου ξέφραγου Κουλο-χανείου κωμωδία

Στην Αμερική οι αστυνομικοί για αντίστοιχες περιπτώσεις, έχουν ειδικές ηρεμιστικές σφαίρες με 50Κ mg μολύβι, που δρουν άμεσα και αποτελεσματικά
📎https://t.co/m8A2zwUWq9 pic.twitter.com/rGqu8Imdv0

— Δεξιοί του κ🍑λου (@dexioitoukolou) August 23, 2026

Πως σας φαίνεται η συμπεριληπτική Ελλάδα; pic.twitter.com/ChLZdA4G3W

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) August 23, 2026

Με το Express Jet της SeaJets που έχει μισθωθεί απο το Μετανάστευσης θα μεταφερθούν αύριο απο την Κρήτη 217 στη Λέσβο και 200 στη Σάμο. Απο την παρτίδα των τελευταίων ημερών.
Εκεί μετά τις γνωστές διαδικασίες καταγραφής & αιτήματος ασύλου, μόλις λάβουν την κάρτα έφυγαν για Αθήνα pic.twitter.com/dwBnk4H6Xp

— Σταυροφόρος (@stavroforos_) August 22, 2026

«Στην Ελλάδα κανείς δεν ασχολείται με το (λαθρο)μεταναστευτικό, γιατί το λύσαμε αποτελεσματικά και με κοινωνική δικαιοσύνη»
20 Ιουλίου 2026
Κυριάκος Μητσοτάκης pic.twitter.com/DCuqB0X5NE

— Thanos Dimou (@AthanDim) August 22, 2026

«Στην Ελλάδα κανείς δεν ασχολείται με το (λαθρο)μεταναστευτικό, γιατί το λύσαμε αποτελεσματικά και με κοινωνική δικαιοσύνη»
20 Ιουλίου 2026
Κυριάκος Μητσοτάκης https://t.co/zzan9GQiKC

— Thanos Dimou (@AthanDim) August 23, 2026

ΝουΔο-γαλαζαίικου κηφηνο-κατσαπλιαδο-ξεφτιλαρόπληκτου Κουλο-χανείου κωμωδία

Ο Κυριάκαρος ο Φοβικός έφτιαξε θαλάσσια πάρκα για να ψαρεύουν οι φίλοι μας οι Τούρκοι

Το Λιμενικό του ανύπαρκτου Κικίλια, απασχολημένο να κουβαλάει Λάθρο

41% 🤡 pic.twitter.com/RsWiFBXOQY

— Lόλα Cokα (@lolacoka_) August 22, 2026

Στο Κουλισταν οι νόμοι εφαρμόζονται μόνο άμα χρωστάει κάποιος φουκαράς στο κράτος, στη γιαγιά με τα τερλικια, και αν έχει παρκάρει παράνομα.

Κοινώς είναι για το πουτσο pic.twitter.com/WDdCFfinEF

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) August 23, 2026

Γόνος εφοπλιστικής οικογένειας, αναστάτωσε μια παραλια ολόκληρη, βρέθηκε με ναρκωτικά και εννοείται αφέθηκε ελεύθερος.

Αυτήν την εικόνα φέρτε την εσείς οι κοινοί θνητοί στο μυαλό σας και να κάνατε τα αντίστοιχα. Τι πιστεύετε θα γινόταν; https://t.co/TA6g7uVbgZ

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) August 23, 2026

Το να διαβάζεις για ισχυρή οικονομία από την μια και αυξημένη συμμετοχή στα σταλινικά κουπόνια του κράτους από την άλλη μου προκαλεί έκπληξη. pic.twitter.com/UB0HQpj9FF

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) August 22, 2026

«Τα πλεονάσματα επιστρέφουν στην τσέπη των πολιτών», διαβάζω φιλοκυβερνητικό ακάου.
Μήπως να τ' αφήναμε εξαρχής στην τσέπη των πολιτών που τα παρήγαγαν αντί να τα υφαρπάζαμε προς εξαγορά αρεστότητας και ψήφους παρασιτούντων;

Αλλά τι κάθομαι και σας λέω τώρα;
Ζήτω ο σοσιαλισμός!

— Thanos Dimou (@AthanDim) August 22, 2026

Τα πλεονάσματα από ποίου την τσέπη δημιουργούνται; https://t.co/vl7Cag6VD2

— Thanos Dimou (@AthanDim) August 22, 2026

Χρωστά ο πολίτης στο κράτος; Προσαυξήσεις, κατασχέσεις χρημάτων σε τραπεζικούς λογαριασμούς, κατασχέσεις και πλειστηριασμοί ακινήτων.
Χρωστά το κράτος σε πολίτες; Ο καιρός στην Ουγκάντα θα είναι ζεστός και υγρός, ότι πρέπει για να καλλιεργήσετε φασολάκια.

— Thanos Dimou (@AthanDim) August 22, 2026

Εδώ υπάρχει δημοσιονομικός χώρος!

Εδώ θα μου πείτε πληρώνουμε τον ακριβότερο φίκο στον πλανήτη με 11000€ το μήνα. pic.twitter.com/kpjFwGawYp

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) August 23, 2026

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία (Με τη ματιά του Θοδωρή Δημητρίου)

Περισσότερος  Θοδωρής Δημητρίου ΕΔΩ

pic.twitter.com/muyWjQ29e9

— ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (@Knight_lately) August 18, 2026

pic.twitter.com/iXRlVKLcJx

— ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (@Knight_lately) August 19, 2026

pic.twitter.com/aY6QYyvt3d

— ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (@Knight_lately) August 22, 2026

pic.twitter.com/0e5MYDTsdS

— ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (@Knight_lately) August 23, 2026

pic.twitter.com/Pu8IRyHWza

— ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (@Knight_lately) August 23, 2026

pic.twitter.com/DDz40fVCvZ

— ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (@Knight_lately) August 22, 2026

pic.twitter.com/GHa5ar3w0p

— ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (@Knight_lately) August 23, 2026

Σαν σήμερα (24/8/ΧΧΧΧ)

 

79 π.Χ: Εκρήγνυται ο Βεζούβιος, θάβοντας κάτω από τη λάβα τις πόλεις Πομπηία και Ηράκλεια.

410: Οι Βησιγότθοι υπό τον Αλάριχο καταλαμβάνουν τη Ρώμη, κλείνοντας το κεφάλαιο της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

1572: Η Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου. 70.000 γάλλοι ουγενότοι (προτεστάντες) σφάζονται κατ' εντολή των καθολικών αρχών.

1949: Ιδρύεται το ΝΑΤΟ.

1975: Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με πρόεδρο τον Ιωάννη Ντεγιάννη, εκδίδει την απόφασή του στη δίκη των πρωταιτίων της 21ης Απριλίου. Θάνατος για τους Γεώργιο Παπαδόπουλο, Στυλιανό Παττακό και Νικόλαο Μακαρέζο. Οκτώ κατηγορούμενοι καταδικάζονται σε ισόβια, επτά σε ποινές προσκαίρου καθείρξεως και δύο αθωώνονται. Την ίδια μέρα, η κυβέρνηση Καραμανλή μετατρέπει τις θανατικές ποινές σε ισόβια.

 

1991: Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ παραιτείται από την ηγεσία του ΚΚΣΕ.

1929: Γεννιέται ο Γιάσερ Αραφάτ (Μουχάμαντ Αμπντ αλ Ραχμάν αρ Ραούφ αλ Κούντβα αλ Χουσαϊνί, το πραγματικό του όνομα), εμβληματική μορφή του παλαιστινιακού λαού. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου.

1779: Απαγχονίζεται ο Κοσμάς ο Αιτωλός,  μεγάλος δάσκαλος του Γένους. 

2018: Πεθαίνει ο αδερφός της Μελίνας Μερκούρη,  Σπύρος Μερκούρης

 

 

 

 

2021 Πέθανε σε ηλικία 80 ετών ο ντράμερ των Rolling Stones, Τσάρλι Γουότς

 

2021 Έφυγε από την ζωή ο Ανέστης Βλάχος σε ηλικία 87 ετών.  Ο ηθοποιός έχει αφήσει μεγάλη ιστορία στον χώρο του κινηματογράφου, ως ο «κακός» των ταινιών. 

 

 

 

 2024  Πέθανε σε ηλικία 89 ετών ο Χρήστος Γιανναράς, ένας από τους πιο δημοφιλείς σύγχρονους Έλληνες καθηγητές φιλοσοφίας και συγγραφέας.

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Νέα ταπείνωση των Τούρκων από το Ισραήλ (και κλάααμααα στην Τουρκολάγνα ανθελληνικη Αριστερα...)

Το πιο ωραίο είναι πως τα Μεμέτια στη βάση δεν πήραν χαμπάρι τα αεροπλάνα του Ισραήλ, απόδειξη τι μπορεί να πάθουν ανά πάσα στιγμή οπουδήυποτε. Και πιστεύει οποιοσδήποτε, πως δεν σκοτώθηκε κανείς Μεμέτης;

— Φαήλος Κρανιδιώτης (@failosK) August 19, 2026

Η Τουρκία εξέδωσε ένταλμα σύλληψης για τον Νετανιάχου. Βλέπω από το σεξ που θα τους ρίξει ο Μπιμπι να συλλαμβάνει ο ίδιος ο Ερντογαν δίδυμα...

— oldschoolfileles (@oldfileles) August 21, 2026

 Του ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Η Τουρκία πήγε να εγκαταστήσει δυνάμεις της στο Ιντλίμπ της Συρίας. Προχθες η Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία τη βομβάρδισε και την έκανε σαν δρόμο που του περνάνε καλώδια, όπως θα έλεγε ο αείμνηστος Αθηνόδωρος Προύσαλης, εάν ήτο πολεμικός ανταποκριτής.

Δεν ξέρουμε εάν και πόσα Μεμέτια πήγαν για παραβρασμένο πιλάφι και 72 αλανιάρες, διότι άρτι αφιχθείσες έπειτα από διακοπές στη Μύκονο, καταλαβαίνετε, έγινε ζημιά. 

Οι σύμμαχοί μας στο Τελ Αβίβ το είχαν πει εδώ και καιρό, ο ίδιος ο Νετανιάχου: «Δεν θα επιτρέψουμε σε έναν νέο εχθρό να εγκατασταθεί στα σύνορά μας». Μετά το είπαν πιο ξεκάθαρα, γιατί οι Τούρκοι είναι και μπουνταλάδες, μπας και νόμιζαν πως εννοούσε άλλους: «Δεν θα επιτρέψουμε στους Τούρκους να εγκαταστήσουν στρατιωτικές βάσεις στη Συρία».

Είχαν βομβαρδίσει και άλλες, που τις ετοίμαζαν οι Τούρκοι και έγιναν συντρίμμια, και επίσης, αφού άφησαν τον Ερντογάν να φτιάξει για τον Τζολάνι μια καινούργια Σχολή Ικάρων για τους τζιχαντιστές πιλότους της νέας Συριακής Πολεμικής Αεροπορίας, κι ας μην έχει προς το παρόν αεροπλάνα, η IAF την έκανε ωραία λακκούβα με μπάζα. Σε άλλη περίπτωση το Ισραήλ ισοπέδωσε και έκανε παλιοσίδερα μια βάση με μηχανήματα υποκλοπών, τηλεπικοινωνιών κ.λπ. των Τούρκων.

Ούτε εκεί μάθαμε πόσα γειτονόπουλα έφαγαν χώμα.  

Οι δε παλικαράδες Τούρκοι κάνουν τις πάπιες, διότι, αν παραδεχθούν πως οι Ισραηλινοί σκότωσαν Τούρκους στρατιωτικούς, θα ξεσηκωθούν οι αφιονισμένοι στην Τουρκία, που όχι μόνο είναι τζιχάντια, αλλά διαβάζουν τόσο πολύ το «Mein Kampf» του Αδόλφου, που χρόνια κάνει ρεκόρ πωλήσεων στη Μητέρα και Δασκάλα των Γενοκτονιών, την Τουρκία.

Και επειδή οι Τούρκοι είναι πολύ γενναίοι απέναντι σε αιχμαλώτους, γυναικόπαιδα, μπορούν ατρόμητα να βιάσουν ομαδικά κοριτσάκια και γριούλες, το έκαναν στην Κύπρο, όταν σιγουρεύτηκαν πως η Ελλάδα ήταν απλώς θεατής, τα κόζα αλλάζουν όταν ο αντίπαλος είναι δυνατός και δεν χαρίζει κάστανο.

Τώρα που τους καταχεριάζει το Ισραήλ, ο λαλίστατος Ερντογάν και ο Κούρδος γενίτσαρός του, ο Φιντάν, κάνουν αβγά δίκροκα. 

Σας το έχω γράψει: δεν αργεί η ώρα που η Τουρκία θα υποστεί μια μεγάλη ταπείνωση από το Ισραήλ. Και αυτό που έγινε προχθες ήταν ταπείνωση, όμως μιλάω για κάτι πολύ πιο μεγάλο, που δεν θα μπορούν να κρύψουν, π.χ., καταρρίψεις αεροπλάνων τους, με νεκρούς πιλότους, από όσους έχουν απομείνει στον Ερντογάν.

Δεν θα μπορούν να το κρύψουν και δεν θα μπορούν να το διαχειριστούν με ψυχραιμία και μετά θα υποστούν ακόμη μεγαλύτερη ταπείνωση, ήττα, την οποία δεν μπορεί να διαχειριστεί το ψεύτικο Εθνος των εξισλαμισθέντων, με σαθρά θεμέλια, σάπια από το αίμα των αληθινών Γενοκτονιών που έχει διαπράξει ο σουνιτικός τουρκισμός σε βάρος Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων και πλέον των Κούρδων και των Γιαζίντι, ενώ εξακολουθεί να απειλεί εμάς, την Κύπρο και το Ισραήλ.

Γι’ αυτό είναι σωστός ο δρόμος που πορευόμαστε, είναι τεράστιας αξίας η συμμαχία μας με το Ισραήλ. 

Ενα καλό του δίκαιου πολέμου του Ισραήλ ενάντια στους κανιβάλους της Χαμάς είναι πως αποκάλυψε τον βαθύ αντισημιτισμό της φιλότουρκης και ψυχοπαθούς αριστερίλας.

Υπενθύμιση, άλλη μία φορά μετά το 1939 και την κολεγιά τους πάνω στη σφαγμένη Πολωνία, πως κομμούνια και ναζί είναι το ίδιο μαγαζί. Να μην εκπλαγείτε εάν το Ισραήλ χτυπήσει κατακέφαλα την ισλαμοφασιστική Τουρκία, να δείτε τα συντρόφια να κάνουν πορεία αλληλεγγύης υπέρ της Μητέρας και Δασκάλας των Γενοκτονιών, τότε ενάντια σε Ελληνες, Αρμενίους και Ασσύριους, σήμερα ενάντια σε Κούρδους, Γιαζίντι, τους Χριστιανούς και Δρούζους της Συρίας, ενώ απειλεί Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ.

Θα έρθει η ώρα και ως τότε δεν πρέπει να χάσουμε την ψυχραιμία μας. 

Δεν θα επιλέξει ο εχθρός τον χρόνο και τον τόπο. Να οπλιστούμε ως τα δόντια, απορρίπτοντας κάθε διεκδίκηση, καταγγέλλοντας τους τραμπούκους και, αν έρθει η ώρα, δεν θα είμαστε μόνοι. Και δεν είναι 1974.

Δεν θα «διαπρέψουν» αυτήν τη φορά βιάζοντας ομαδικά κορίτσια και γριούλες, αφού σιγουρεύτηκαν για την αδράνειά μας.  

Ο,τι αποκτούμε, πρώτης γραμμής τεχνολογικά, δεν το παίρνουμε για τις παρελάσεις. 

Η Κύπρος δεν κείται μακράν. 

Για τον Κίμωνα, με τα κουπιά και τα πανιά, ήταν κοντά.  

Τώρα ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΠΑΣΟΚ-ο-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΝΩΜΑΛΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το έθνος δεν είναι κουρελού

Φυσικά και προσέφερε στο έθνος η Πάολα...
Θυσίασε το πουλί της(του)🐥 https://t.co/yadtmIXsbP

— Thanos Dimou (@AthanDim) August 19, 2026

 Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η παράταξη του Δούκα των Αθηνών πρότεινε στο δημοτικό συμβούλιο του δουκάτου του να παραχωρηθεί τάφος στο Α΄ Νεκροταφείο στη μακαρίτισσα Πάολα. 

Η παραχώρηση αιτιολογείται από το γεγονός ότι η Πάολα Ρεβενιώτη, γνωστή διεμφυλική και εκδότρια του περιοδικού «Το Κράξιμο», διακρίθηκε για την προσφορά της στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα. 

Ο κ. Κωνσταντίνου, ως εκπρόσωπος του ευαγούς ιδρύματος ΑΝΤΑΡΣΥΑ, πλειοδότησε για να μας υπενθυμίσει τις διαφορές ανάμεσα στη Σοσιαλδημοκρατία και τη γνήσια Αριστερά. Δεν φτάνει ο τάφος για να τιμηθεί η προσφορά της Πάολας. Ζήτησε να αναρτηθεί και ανδριάς της –δυστυχώς δεν υπάρχει άλλη λέξη για την περίπτωση– στην πλατεία Συντάγματος.  

Ο κανονισμός των κοιμητηρίων ορίζει ότι «δύνανται να παραχωρούνται τάφοι τριετίας τιμής ένεκεν, πρόσκαιρα ή στο διηνεκές, για να θάβονται πρόσωπα, και μόνον αυτά, με εθνική κοινωνική και πολιτική δράση που προσέφεραν μεγάλες στο Εθνος υπηρεσίες». Αυτό επεσήμανε η κ. Ελένη Παπαδοπούλου, η οποία καταψήφισε την πρόταση υποστηρίζοντας ότι η Πάολα Ρεβενιώτη μπορεί να προσέφερε πολλά στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, όμως είναι τουλάχιστον περίεργο να ταυτίζεται η έννοια του έθνους με οποιαδήποτε κοινότητα από αυτές που το αποτελούν. Σκεφθείτε πόσες κοινότητες, επαγγελματικές, οικονομικές, πολιτικές, πνευματικές, υπάρχουν και τι θα σήμαινε για το έθνος αν ταυτιζόταν με κάποιες από αυτές.  

Η συζήτηση αυτή στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας ανέδειξε ένα πρόβλημα πολύ ευρύτερο από την υπόθεση της τιμητικής φιλοξενίας της Πάολας στο κοιμητήριο. Κι αυτό το πρόβλημα είναι ότι η λέξη «έθνος» έχει χάσει τη σημασία της.

Βέβαια, δεν μπορώ να παραβλέψω το φθηνό πολιτικό κέρδος που προσπαθεί να αποκομίσει ο Δούκας των Αθηνών. Η επίδειξη προοδευτικότητας είναι πάντα προσοδοφόρα και τα αρπακτικά όρνεα δεν διστάζουν να εκμεταλλευθούν τη νεκρή διεμφυλική. Η οποία υποθέτω ότι θα γελούσε σαρκαστικά, αν κάποιος της έλεγε ότι θέλουν να την τιμήσουν για την προσφορά της στο έθνος.  

Για μία ακόμη φορά αναδείξαμε τις ικανότητές μας στην αυτογελοιοποίηση. Για φαντασθείτε κάποιος προοδευτικός υπουργός Παιδείας να θεωρούσε ότι τα «καλιαρντά» είναι διάλεκτος της ελληνικής και να διδασκόταν το έργο του μακαρίτη Ηλία Πετρόπουλου στα σχολεία. Και επειδή ήδη περιμένω τις ομοβροντίες από τους οργανωμένους στρατούς που θα με κατηγορήσουν για ομοφοβία, ας ξεκαθαρίσω ότι το πρόβλημα στην υπόθεση αυτή δεν είναι η Πάολα Ρεβενιώτη. 

Το πρόβλημα είναι το έθνος και ο τρόπος με τον οποίον το αντιλαμβανόμαστε. 

Το έθνος δεν είναι κουρελού, που το συνθέτουν διάφορες κοινότητες, όσο αξιοσέβαστες κι αν είναι.  

Το έθνος είναι πριν απ’ όλα...