Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ
Ο Αλέξης στο Παρίσι! Ουάου που θα έλεγε και μια ψυχή.
Αλλά ας τα πάρουμε με την ιστορική σειρά.
Έχει νόημα να μιλήσω για τους χρόνους που ζήσαμε το μεγάλο Καρναβάλι;
Τότε, που για παράδειγμα, οι εργαζόμενοι στον ΟΤΕ λαμβάνανε 68 επιδόματα επιπλέον του μισθού με χαρακτηριστικό εκείνο του «ζεστάματος αυτοκινήτου»;
Και που ένα νησί είχε το μεγαλύτερο παγκοσμίως ποσοστό τυφλών (τύφλα να έχουν οι τυφλοί) και λάμβαναν επίδομα αναπηρίας αν και υγιείς;
Με τα διακοποδάνεια εκ τηλεφώνου. Την απ΄ευθείας γραμμή Αθήνα-Σεύχέλλλες, και τα πούρα που κάπνιζαν ανθρώπους;
Το ειδικό δικαστήριο με την κωδική ονομασία «Σκάνδαλο Κοσκωτά» που είχε καταλήξει σε αθώωση του Α. Παπανδρέου με σαρκαστικά οριακή πλειοψηφία ψήφων 7 προς 6. Και που ο υπαρχηγός της κυβέρνησης είχε αφήσει την τελευταία του πνοή στο έδρανο του δικαστηρίου κατά τη διάρκεια ερωτήσεων για το σκάνδαλο, μόνος, και χωρίς την προστασία της Κυβέρνησης.
Να συνεχίσω; Τι νόημα έχει;
Δεν μπορεί κάπου, κάποτε θα έσκαγε όλο αυτό.
Και ποιος ήταν ο πρώτος που ψέλλισε αλήθειες για την δανεική, τζούφια «ευημερία»;
Ποιος χτύπησε τον πρώτο συναγερμό; Υποδεικνύοντας ως λύση την μείωση του Δημοσίου και την ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα;
Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Τότε ξεκίνησε η κινητή τηλεφωνία, ο διαγωνισμός με αυτοχρηματοδότηση του αεροδρομίου των Σπάτων. Πραγματοποιήθηκαν απολλοτριώσεις για την Αττική Οδό. Σύμβαση για το Μετρό της Αθήνας.
Μα μπορεί τα μεγάλα να γίνονταν αποδεκτά από τον κόσμο αλλά οι μεγάλες πληγές που άγγιζαν προσωπικά συμφέροντα έβραζαν αντίσταση.
Λογικό ήταν. Ήθελε τον χρόνο της η ιστορία για να ωριμάσουν οι βαθιές μεταρρυθμίσεις.
Ο Αντώνης Σαμαράς ως Μακεδονομάχος και αρχηγός της Πολιτικής Άνοιξης ανακόπτει την γείωση και οποιοδήποτε πλάνο προσγείωσης και φύγαμε πάλι γι΄αστέρια!
Και παραδιδόμαστε εκ νέου στον Ανδρέα Παπανδρέου, περίοδος Δήμητρας Λιάνη. Μέχρι που λόγω ασθενείας, δικής του και πανεθνικής, η σκυτάλη της εξουσίας δίδεται στον Κώστα Σημίτη.
Θα τον ονόμαζα ως Το δεύτερο κουδούνι, όπως το λένε στο θέατρο.
Μια τραγική θεατρική παράσταση ζούσαμε. Αυτό τόνισε ο άφοβος αλήθειας, Τάσος Γιαννίτσης, Υπουργός Οικονομικών μελετώντας το ασφαλιστικό μας σύστημα και τις συντάξεις. «Η βόμβα του δημοσίου χρέους: Σύμφωνα με στοιχεία, τα ελλείματα του συνταξιοδοτικού συστήματος κατά την περίοδο 2000-2009 αποτέλεσαν το 80% της συνολικής αύξησης του δημοσίου χρέους της χώρας. Περίπου 140 δισ. ευρώ από τα 186 δισ. ευρώ δίνονταν για τις συντάξεις». Και παραλλήλως δημογραφική απειλή με ραγδαία γήρανση του πληθυσμού. Γεγονός που καθιστούσε το σύστημα απολύτως ευάλωτο.
Άρα το δράμα απαιτούσε ριζικές αλλαγές. Ήμασταν έτοιμοι;
Όχι! Ούτε καν η ίδια Κυβέρνηση του Κ. Σημίτη. Καθώς ο μεν αρχηγός διαβιούσε σπαρτιάτικη ζωή, εντίμου εκ γεννετής αλλά παραλλήλως εξελισσόταν το μεγάλο Τσοχατζοπούλειο και λοιπών φαγοπότι. «Όλοι μαζί τα φάγαμε» κατά Πάγκαλο.
Ο επόμενος, Κώστας Καραμανλής, μας μίλησε για Νταβατζήδες. Γιούργια και καταπάνω τους. Μα ο καθένας ένοιωθε ως νταβατζή τον διπλανό του και όχι τον εαυτό του. Και έτσι το φαγοπότι, όχι μόνο συνεχίστηκε αλλά διπλασιάστηκε. Λες και ζήλεψαν. Και όσο για το Δημόσιο που έπρεπε να μειωθεί ανακαλύψανε τα «σταζ» και έμπαζαν από διπλανή πόρτα. Ο δε λαλίστατος κατά των νταβατζίδων ελθών στην εξουσία μουγκάθηκε. Και παράμεινε έτσι εσαεί. Αμειβόμενος ίνα μας κάνει μούτρα.
Και κάποτε ζήσαμε την ένωση. Σαμαράς με Βενιζέλο. Για μένα, και πείτε ότι θέλετε, ήταν μια ιερή στιγμή σε έναν αιώνιο διχασμό. Ήταν τα πράσινα και μπλε καφενεία σε ένα εθνικό καφενείο. Αμήν!
Κι αυτό ήταν διαδρομή από τη γη στο φεγγάρι. Αλλά δεν κράτησε για πολύ. Δεν ήταν ακόμα η ώρα.
Και να οι πάνω και κάτω πλατεία. Και να τά «Go back κυρία Μέρκελ». Άκαπνα πλάσματα που δεν εργάστηκαν ούτε μια μέρα καλέστηκαν να διαχειριστούν την τραγικότερη προσγείωσης σελίδα.
Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Ενώ μιλάω για τον Αλέξη στο Παρίσι;
Για το πώς το νερό κύλησε στο αυλάκι του Αλ. Τσίπρα και Π. Καμμένου και των λοιπών. Η Τελευταία σελίδα του δράματος. Εκεί μπορούμε να πούμε ότι τα ζήσαμε όλα για όλα!
Και να σας πω ποια φράση θεωρώ ως την πιο έντιμη στην διαδρομή αυτή;
«Καλό κουΓάΓιο, Έλληνες». Με δυο Γ, ως Γάμα. Που την είπε ο τότε Ευρωπαίος Επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών υποθέσεων Ολι Ρεν.
Αυτό και θα έπρεπε να ευχηθεί στους Γάλλους ο Αλέξης Τσίπρας αν είχε αντιληφθεί το μονοπάτι που διαβήκαμε. Και ενώ εκείνος ήταν στο τιμόνι. Το πόσο ματώσαμε. Πόσο προσαρμοστήκαμε. Την αγωνία, τη μοναξιά, την προσγείωση, τον αιματηρό αγώνα επιβίωσης. Τον ηρωϊσμό του μέσου πολίτη. Αυτά που θα καλεστεί να περάσει η Γαλλία. Αυτό αν ήταν «σαν έτοιμος από καιρό σαν θαρραλέος».
Αλλά πού;
Βλέπεις, αν κάποτε μαζί τα φάγαμε… Λογαριάζοντας και τους έντιμους ως παράπλευρα ευνοημένους κι ας μην καταδέχτηκαν να είναι άμεσα ευνοημένοι…
Το πιο σίγουρο είναι ότι...
Μαζί δεν πονέσαμε.
Μαζί δεν ξενυχτήσαμε.
Μαζί δεν προσαρμοστήκαμε.
Βλέποντας τον να πορεύεται ως έφηβος αν και με άσπρα μαλλιά εις Παρισίους...
