ΔΙΕΘΝΗ ΗΛΙΘΙΑ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Δεν συμβουλεύει σωστά ο Αλλάχ!

Khamenei joining them in hell pic.twitter.com/eYylNNjRg0

— Dr. Eli David (@DrEliDavid) February 28, 2026

 Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

    Το ότι ο "Ανώτατος Πνευματικός Ηγέτης" ξέροντας ότι είναι ο υπ' αριθμόν 1 στόχος των δυνάμεων Ισραήλ - ΗΠΑ, που έχουν αποδείξει ότι μπορούν να ξετρυπώσουν αρουραίο από τον υπόνομο, όρισε συνάντηση στελεχών του καθεστώτος στις 9:30 το πρωί στο Προεδρικό Μέγαρο, αποδεικνύει το πόσο ηλίθιοι είναι ή γίνονται όσοι πιστεύουν ότι ο Αλλάχ (κι όχι μόνο...) τους προστατεύει. Είμαι σίγουρος πως όταν CIA και Μοσάντ έμαθαν για αυτό το αναπάντεχο δώρο θα είπαν "Δεν μπορεί να είναι τόσοι ηλίθιοι!". 

Το ίδιο ακριβώς λέει οποιοσδήποτε έχει πέντε δράμια μυαλό βλέποντας ότι οι μουλάδες χτυπάνε όλα σχεδόν τα κράτη της ευρύτερης περιοχής. Μα είναι τόσο ηλίθιοι που θέλουν να κάνουν εχθρούς τους πάντες; 

Δεν έχει καμμία στρατηγική λογική αυτό. Είναι κίνηση απελπισίας για εσωτερική κατανάλωση που συνδέεται περισσότερο με την ψευδαίσθηση των δελφίνων του Χαμενεΐ, ότι θα προκριθούν στην κούρσα εξουσίας, αν πουλήσουν μαγκιά στη γειτονιά. Δεν έχουν καταλάβει ότι το παιχνίδι τελείωσε και, μολονότι το σενάριο της διαδοχής δεν είναι ακόμα σαφές, οι μηχανισμοί εξουσίας που έφτιαξαν οι χασαπομουλάδες είναι καμένα χαρτιά. Κάθε μέρα θα ξεπουπουλιάζονται όλο και περισσότερο. 

Η Κίνα που τους στήριζε με δηλώσεις (έπαιρνε και κοψοχρονιά το πετρέλαιό τους) πετάει χαρταετό και η Ρωσία που έχει τα δικά της χάλια κοιτάει με κιάλια, ανέκφραστη. Έμεινε μόνο ο άλλος Ανώτατος Πνευματικοσωματικός Ηγέτης, ο καημένος ο Ταγίπ, να κλαίει το φιλαράκι του και να σκέφτεται ότι μπορεί κι αυτός να έχει την ίδια μοίρα.

 
    Επιπλέον, το Ισραήλ πήρε από τις σημαίες των Αραβικών Κρατών την άδεια να τελειώσει με όλα τα αγριόσκυλα του πολέμου που τάιζαν επί χρόνια οι μουλάδες στην ευρύτερη περιοχή: Χεζμπολάδες, Χούθηδες, Χαμασίτες και λοιπά ισλαμικά παρελκόμενα.  

Ενίσχυσε τις σχέσεις του με την Ινδία (ο Μόντι ήταν στο Τελ-Αβίβ δύο μέρες πριν την επίθεση, μίλησε στην Κνεσέτ, και υπέγραψαν κοινή δήλωση για «στρατηγική εταιρική σχέση» σε άμυνα, AI, κυβερνοασφάλεια κ.λπ.) και εκμεταλλεύθηκε τη συγκυρία των συνορικών αψιμαχιών Αφγανιστάν-Πακιστάν. 

Το Πακιστάν, μοναδικός σύμμαχος των μουλάδων και πυρηνική δύναμη, δεν έχει τη δυνατότητα με ανοιχτό μέτωπο στα δυτικά του σύνορα να βοηθήσει τους μουλάδες.

    Η Ινδία δεν καταδίκασε τις επιδρομές. Και μολονότι φιλοδοξεί να παίξει ηγετικό ρόλο στον κόσμο που έρχεται, είναι προφανές ότι διάλεξε για συμμαχίες το στρατόπεδο της Δύσης. Εφαρμόζοντας πραγματιστική, λειτουργική πολιτική έχει αναπτύξει νταραβέρια και με τους Ταλιμπάν για να έχουν το Πακιστάν στη μέση.

    Νικητής αναδεικνύεται σ΄ αυτό το παιχνίδι στρατηγικής ακόμα μια φορά ο ΜΕΓΑΣ Νετανιάχου. Δεν μπορείς παρά να αισθάνεσαι δέος μπροστά στο εκτόπισμα αυτού του ανθρώπου, που επικεφαλής ενός κράτους με έκταση όσο η Πελοπόννησος, είναι ο απόλυτος κυρίαρχος της παγκόσμιας πολιτικής, η Μοσάντ η πιο ικανή υπηρεσία πληροφοριών, ο IDF ο στρατός που τρέμουν οι πάντες, και η αμυντική τεχνολογία του Ισραήλ η πιο εξελιγμένη του κόσμου. Για να καταλάβετε το μέγεθος αυτού του ηγέτη, αλλά και αυτού του λαού, σκεφτείτε ότι το Ιράν είναι 75 φορές μεγαλύτερο από το Ισραήλ και έχει πλήθος πλουτοπαραγωγικών πηγών, ενώ το Ισραήλ δεν έχει τίποτε, παρά μόνο την αξιοσύνη των πολιτών του. Αναλογικά, αν στη θέση του Ισραήλ ήταν η Ελλάδα και στη θέση του Ιράν η Ευρώπη, για να τηρηθεί η αναλογία θα έπρεπε η Ελλάδα να τα βάλει με ολόκληρη την Ευρώπη περιλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Ρωσίας!
    (Δύο πράγματα στη γη φαίνονται από το διάστημα με γυμνό μάτι: το σινικό τείχος και τα "μπιπ" του Νετανιάχου.)

 
    Ξημερώνουν καλύτερες μέρες για τον κόσμο μας, ακριβώς όπως όταν αφαιρείται ένας καρκινικός όγκος. Τέτοιο ήταν το τζιχαντιστικό καθεστώς των μουλάδων. Ακόμα και οι Αραβικές χώρες αλλάζουν χαρακτήρα, ερχόμενες αργά αλλά σταθερά πιο κοντά στο δυτικό στρατόπεδο. (Θα πήρατε χαμπάρι ότι η Σαουδική Αραβία δεν δίνει πια υποτροφία σε φοιτητές της για Βρετανικά Πανεπιστήμια για να μην προσηλυτιστούν στον τζιχαντισμό!)
 

Υ.Γ. 1 Από τους ευρωπαίους "ηγέτες" (τρόπος του λέγειν) καταδίκασε την επίθεση το σούργελο που υποδύεται τον ΠΘ της Ισπανίας! 

Οι άλλοι το παίζουν Κουβέληδες μιλώντας για... αυτοσυγκράτηση. Δηλαδή, για κάντε το λιανά, ρε λεβεντες. 

Έπρεπε οι Ισραηλινοί να βομβαρδίσουν το μέγαρο με τη μουλαδοσύναξη ή ήταν καλύτερα να... αυτοσυγκρατηθούν;  

Γελοία, ασπόνδυλα ανθρωπάκια που δεν κάνουν ούτε για διαχειριστές κοινοχρήστων.
 

Υ.Γ. 2 Τώρα ανακάλυψαν...

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Ισλάμ εναντίον Αζώρ

Οι μουσουλμάνοι δεν θέλουν να βγάζετε τα σκυλάκια σας βόλτα.
Προσβάλλουν το ισλάμ! pic.twitter.com/5SwzdjC9vV

— OUST (@nikglykos) August 18, 2024

Οποίος μουσουλμάνος ταράζεται με την θέα ενός λευκού Ευρωπαίου πολίτη με το σκυλάκι του , να πάρει την «μπούργκα», την Σαρία , τις 27 παρθένες και το πιλάφι, να τα βάλει εκεί που «ξέρει» και να τσακιστεί από την Δύση, επιστρέφοντας στην «Μέση γη και τα Ορκς» από τα οποία… pic.twitter.com/d3JhoCkHuk

— Giorgos_K.K. (@gio_Kk23) October 19, 2025

 

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Στην Αγγλία και στις ΗΠΑ όλο και συχνότερα οι μουσουλμάνοι θέτουν ζήτημα απαγόρευσης των σκυλιών στις γειτονιές τους, απαγόρευσή τους ως κατοικίδιων, γιατί, σύμφωνα με τον παιδόφιλο προφήτη τους και το Mein Kampf του ισλαμισμού, τα σκυλιά είναι χαράμ, είναι ακάθαρτα. Μπορείς να έχεις, π.χ., τσοπανόσκυλα να φυλάνε το κοπάδι σου, αλλά αν έχεις σκύλο συντροφιάς που ζει μέσα στο σπίτι σου, τότε ο Αλλάχ ζοχαδιάζεται πολύ μαζί σου και αντί για μέλι, σπυρωτό πιλάφι και σέξι παρθένες στον Παράδεισο, σε περιμένουν στην Κόλαση λαπάς και κάτι γριές τρανς να σε σερβίρουν πίκρα.

Viral έχει γίνει βίντεο στην Αγγλία όπου μουσουλμάνος λέει σε αστυνομικό πως, αν ξαναφέρουν οι «άπιστοι» σκυλιά στη γειτονιά τους, το θεωρούν επίθεση και θα τα σκοτώσουν.

Μια μουσουλμάνα ακτιβίστρια στη Νέα Υόρκη, η Νερντίν Κισβάνι, υποστηρίκτρια των φονιάδων, βιαστών και απαγωγέων της Χαμάς, με εκατομμύρια αναγνώστες, έγραψε δημόσια πως, τώρα που η Νέα Υόρκη γίνεται ισλαμική, τα σκυλιά έχουν θέση αλλά όχι ως κατοικίδια, αφού είναι «ακάθαρτα» ζώα.

Δεν ξέρω κανέναν πιο ακάθαρτο από αυτούς που σκοτώνουν, βιάζουν συνανθρώπους τους, γιατί δεν πιστεύουν στην ίδια θρησκεία, γιατί κριτικάρουν τη δική τους θρησκεία, αρνούνται να υποταχτούν.

Ουδέποτε σκύλος αυτοανατινάχτηκε για να σκοτώσει ανθρώπους ή… σκύλους.

Ουδέποτε σκύλος συνέλαβε και αποκεφάλισε οποιονδήποτε, ούτε προσπάθησε να επιβάλει σε ανθρώπους ή άλλα πλάσματα τον σκυλίσιο τρόπο ζωής.

Ποτέ σκύλος δεν απαίτησε να σηκώνουμε κι εμείς το πόδι για να κατουράμε, ούτε θυμώνει όταν τρώμε ενώ αυτός δεν τρώει, όπως μερικοί μουσουλμάνοι, που όλο και συχνότερα απαιτούν, όταν έχουν Ραμαζάνι, οι υπόλοιποι να μην τρώμε μπροστά τους, γιατί τους προσβάλλει, απαιτούν να αφαιρεθεί οτιδήποτε χοιρινό από τα κυλικεία σχολείων κ.λπ.

Θυμίζω ότι στη μεσαιωνική αραβοκρατούμενη Ισπανία, τα μαύρα ισπανικά γουρούνια, που βγάζουν πεντανόστιμο jamοn, ήταν σχεδόν σύμβολο της χριστιανικής πίστεως. Κανείς σκύλος δεν προσπάθησε να βλάψει οποιονδήποτε για τέτοιο λόγο. Μπορεί να έρθει με γαλιφιές να σου ζητήσει μεζέ ή, αν είναι κακομαθημένο ή πονηρό αλάνι, να ψάξει ευκαιρία να αρπάξει μόνος του μεζέ.

Το θέμα δεν είναι αστείο. Είναι δείγματα των ολοένα μεγαλύτερων απαιτήσεων που έχουν οι μουσουλμάνοι, όσο αυξάνεται ο αριθμός τους στις χώρες της Δύσης, σε Ευρώπη, Αμερική, Ωκεανία. Στις δε χώρες προέλευσής τους δεν θέλετε να μάθετε πώς φέρονται πολίτες και κράτος στα σκυλιά. Εάν δείτε, εάν διαβάσετε, θα αρρωστήσετε.

Έχουμε κάποιον λόγο να παραχωρήσουμε έδαφος σε τέτοιες βάρβαρες και διαταραγμένες αντιλήψεις, να περιστείλουμε με τέτοιον αυταρχικό τρόπο τις ελευθερίες μας και ενώ έχουμε κάνει σοβαρά βήματα για την ευζωία των ζώων και την αυστηρή τιμωρία της κακοποίησης ή θανάτωσής τους, να οπισθοδρομήσουμε;

Δεν υπάρχει περίπτωση.

Ένας Ρεπουμπλικάνος Γερουσιαστής από τη Φλόριντα, ο Ράντι Φάιν, αντέδρασε στις απόψεις της φιλοτζιχαντίστριας ακτιβίστριας και έγραψε περίπου πως, αν τεθεί δίλημμα, μουσουλμάνοι ή σκυλιά, η απάντηση είναι εύκολη, διαλέγει τα σκυλιά. Ε, και ξεκίνησε ορυμαγδός αντιδράσεων από τους ισλαμιστές, αριστερούς, Δημοκρατικούς, συνοδοιπόρους, στρατευμένους αντιτραμπικούς κ.λπ.

Ο σκύλος μου δεν είναι άνθρωπος, είναι ένα υπέροχο ζώο, που μας συντροφεύει χιλιάδες χρόνια, είναι φύλακας, κυνηγός, ιχνηλάτης, πολεμιστής, σύντροφος αλλά πάνω από όλα ένα άδολο πλάσμα, προέκταση της οικογένειάς μου.

Δεν είναι παιδί μου, αλλά προστατεύει και συντροφεύει τα παιδιά μου, είναι αναπόσπαστο μέλος του σπιτιού μας, της οικογένειας, και όποιος θελήσει να τον βλάψει, να τον κακομεταχειριστεί ή θέλει να επέμβει στη ζωή μας και να επιβάλει αποκλεισμό του τετράποδου φίλου μας, γεωγραφικούς περιορισμούς ή να κάνει κουμάντο στην σχέση μας, ουαί και αλίμονό του.

Δεν υπάρχει «δικαίωμα» να μισείς τα ζώα, εν προκειμένω τα σκυλιά, και να απαιτείς να επιβληθούν το μίσος και τα γούστα σου σε ολόκληρες κοινωνίες. Αν δεν σέβεσαι τον τρόπο ζωής μας, η πόρτα από την οποία μπήκες είναι στη θέση της και μπορείς να πας από κει που ήρθες και, αν χρειαστεί, θα σε βοηθήσουμε θεσμικά να πας πιο γρήγορα πίσω.

Κάποιοι λοιπόν διεκδικούν το «δικαίωμα» να παντρεύονται τις ξαδέρφες τους, ανεβάζοντας κατακόρυφα τις γενετικές ανωμαλίες και το ανάλογο κόστος στα συστήματα υγείας, θεωρούν αποδεκτό τον γάμο του προφήτη τους και των ιδίων με παιδιά, αλλά θεωρούν βρόμικα τα σκυλιά και αμαρτία, χαράμ, να τα χαϊδεύεις στο σαλόνι σου, να κοιμούνται δίπλα στο κρεβάτι σου.

Το δίλημμα που έθεσε σκωπτικά ο Αμερικανός Γερουσιαστής δεν είναι υπαρκτό, αλλά αν ετίθετο στα σοβαρά, η απάντηση είναι…

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Συγκινεί η Ευρώπη τους Ευρωπαίους;

pic.twitter.com/GdWE5ObfuV

— Ανδρέας Πετρουλάκης (@anpetroulakis) January 20, 2026

 Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Είμαι κι εγώ «ευρωγκρινιάρης».

Ο «ευρωγκρινιάρης» διαφέρει από τον «ευρωσκεπτικιστή» ή τον «αντιευρωπαϊστή».

Τα δύο τελευταία είδη της ευρωπανίδας είτε αμφισβητούν την ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση και επιθυμούν τη διάλυσή της και την επιστροφή στα παλιά καλά έθνη-κράτη. Είτε δεν αμφισβητούν τη συγκρότησή της, όπως οι ευρωσκεπτικιστές, θεωρούν όμως ότι δεν έχει μέλλον και ότι κάποια στιγμή θα διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη.

Ο «ευρωγκρινιάρης» είναι άλλο είδος. Δέχεται την Ευρωπαϊκή Ενωση ως το σημαντικότερο πολιτικό εγχείρημα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, προσπαθεί να ελπίζει ότι έχει μέλλον στο παγκόσμιο στερέωμα και ότι έχει ρόλο να παίξει στην ανακατάταξη των ισορροπιών, πλην όμως δεν παύει να ενοχλείται από ορισμένα εκ των συστατικών χαρακτηριστικών της.

Θα αναφέρω μερικά.

Το πρώτο είναι ο υδροκεφαλισμός της γραφειοκρατίας της. Στην πιο δημοκρατική οργάνωση του σύγχρονου κόσμου είναι τουλάχιστον παράδοξο ότι ουσιαστικές αποφάσεις για τη λειτουργία της τις παίρνουν άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν εκλεγεί. Σ’ αυτό νομίζω ότι οφείλονται ορισμένες συγγενείς διαμαρτίες της λειτουργίας της. Κυρίως η απουσία κοινής εξωτερικής πολιτικής και η προώθηση ομοσπονδιακών θεσμών. Κι αν παραδεχθούμε ότι αυτό είναι τεχνικό ζήτημα το οποίο αναδείχθηκε με την πανωλεθρία –έως γελοιοποίηση– της αποτυχίας του ευρωπαϊκού συντάγματος, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την αιτιακή σύνδεσή του με τις ίδιες τις ρίζες της συγκρότησης του οργανισμού.

Η αδυναμία της Ευρωπαϊκής Eνωσης να συγκροτήσει έναν ενιαίο πολιτικό οργανισμό οφείλεται κατά μείζονα λόγο στην έλλειψη οξυγόνου. Η Eνωση στήθηκε πάνω στα ερείπια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου με τη δυναμική που της έδινε η θέληση να μην ξαναζήσει κάτι αντίστοιχο. Oταν ο Πόλεμος έγινε ανάμνηση, οι γενιές που ήρθαν στο προσκήνιο δεν μπόρεσαν να βρουν τη νέα Μεγάλη Ιδέα που θα φόρτιζε τη δυναμική της.

Hταν η δημοκρατία;

Ναι, ήταν η κοινοβουλευτική δημοκρατία. Oμως, κι αυτή βρήκε τη θέση της στα «κεκτημένα» μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Σ’ αυτή την περίπτωση οι ευρωπαϊκές ελίτ δεν έδωσαν τη σημασία που όφειλαν να δώσουν στο γεγονός ότι οι χώρες που απελευθερώθηκαν από το Σιδηρούν Παραπέτασμα είχαν μακρά και στιβαρή θητεία στις αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Με άλλα λόγια, οι ελίτ της Ευρώπης δεν υπολόγισαν ότι το επόμενο βήμα της Eνωσης έπρεπε να εστιάσει στη δυναμική του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Δεν εννοώ μόνον την παράδοση της δημοκρατίας ή τον Ραφαήλο και τον Μιχαήλ Aγγελο, που συνιστούν κοινά σημεία αναφοράς σε όλες τις συνιστώσες της Eνωσης. Εννοώ και τον Χριστιανισμό ο οποίος, ασχέτως δογματικών διαφορών, στήριξε την πορεία του ευρωπαϊκού πολιτισμού, συμμετέχοντας στο τρίπτυχο Αθήνα – Ρώμη – Ιερουσαλήμ.

Αντ’ αυτών, στο όνομα μιας «πολυπολιτισμικής» κοινωνίας, η οποία δεν μπόρεσε ποτέ να συγκροτηθεί, οι ευρωπαϊκές ελίτ παραμέρισαν και τον Μιχαήλ Aγγελο και τον Χριστιανισμό, και εννοείται τον βασικό πυλώνα της ευρωπαϊκής παιδείας, τον ελληνορωμαϊκό κόσμο.

Oταν ξέσπασε ο πόλεμος στην Ουκρανία η Ευρώπη διαπίστωσε ότι έπασχε από ένα είδος ιδρυματισμού. Hταν εθισμένη στην ειρήνη και πίστευε ότι «η πύλη του πολέμου», όπως λέει ο Ζιρωντού, είχε κλείσει οριστικά και αμετάκλητα. Κι αν κάποιος την παραβίαζε, θα αναλάμβανε να διαχειρισθεί την κατάσταση ο διευθυντής του Ιδρύματος, οι ΗΠΑ.

Ο μεγάλος προστάτης της Δύσης, που όμως έπεσε στα χέρια κάποιου ο οποίος δεν έχει ιδέα τι σημαίνει για την Ιστορία, το παρόν και το μέλλον του πλανήτη η αντίληψη για τη Δύση. Eχει υπεροπλία, αναμφίβολα όμως του λείπει το αίσθημα της Ιστορίας, το απαραίτητο στοιχείο των παλαιών πολιτισμών. Αυτό που τους κινεί για να υπερασπιστούν την ύπαρξή τους, να επιβιώσουν. Κίνηση – συγκίνηση.

Η Ευρώπη θα πρέπει να ξαναβρεί τον τρόπο για να συγκινεί τους Eυρωπαίους.

Ναι, λοιπόν, είμαι «ευρωγκρινιάρης». Αυτό σημαίνει ότι βλέπω και ζω όπως όλοι μας τα προβλήματα της Ευρώπης όμως, παρ’ όλ’ αυτά, δεν βλέπω άλλο μέρος στην υφήλιο όπου θα μπορούσα να ζήσω όπως ζω στην Ευρώπη.

Είναι σαν τη δημοκρατία του Τσώρτσιλ: το χειρότερο πολίτευμα ελλείψει άλλου. Κι όσο κι αν μας απογοητεύει, οφείλουμε να την υπερασπιστούμε και απέναντι στους εξωτερικούς εχθρούς, αλλά και στους εσωτερικούς, οι οποίοι υπονομεύουν τη συνοχή των κοινωνιών της.

Και παρότι είμαι «ευρωγκρινιάρης», παρότι με πλήττει η πολιτική της ζωή, δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι αν υπάρχει κάποια δύναμη η οποία μπορεί να υπερασπιστεί τον Δυτικό Πολιτισμό αυτή είναι…

 

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΑ ΧΡΗΣΙΜΑ ΗΛΙΘΙΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Οταν ο κόραξ λευκανθεί

Τελικά μετά την κατακραυγή η παραγωγή άλλαξε γνώμη για την ηθοποιό που θα υποδυθεί την Ωραία Ελενη της Τροίας pic.twitter.com/QOehQZvk9l

— Tolis Anemelos (@tolisXY) February 5, 2026

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Δεν ξέρω αν είναι ακόμα δόκιμο να λέμε «η ωραία Ελένη» με βάση τη woke ατζέντα, διότι έτσι είναι σαν να υποτιμούμε όλες τις άλλες Ελένες ή Νίτσες που προφανώς δεν θα είναι αντιστοίχως καλλονές, αλλιώς δεν θα κάναμε και την εξ υπαρχής διάκριση: ωραία Ελένη, η οποία στα χρόνια μας μπορεί να είναι και πρώην Μήτσος, όπως κοτζάμ θηλυκή φρεγάτα Μπελαρά φέρει το αρσενικό όνομα Κίμων.

Φυσιολογικά πράγματα.

Τώρα διαβάζω ότι ο σκηνοθέτης Κρίστοφερ Νόλαν έκανε μια ταινία όπου η ωραία Ελένη του Ομήρου εμφανίζεται ως νέγρα.

Γιατί όχι;

Το θέμα είναι γιατί ο σκηνοθέτης περιορίστηκε στην Ελένη και δεν έκανε και τον Αγαμέμνονα Γιαπωνέζο, τον Αχιλλέα Ερυθρόδερμο και τον Εκτορα Αθίγγανο απ’ τον Δενδροπόταμο. Με την Εκάβη δεν ξέρω τι θα μπορούσε να γίνει, ίσως να τη μεταμορφώσει σε μια συνταξιούχα γριά Εσκιμώα που είχε κατεβεί νεαρή στην Τροία για λίγο ήλιο, για διακοπές, κι εκεί την έκανε καμάκι ο Πρίαμος.

Στην Τέχνη όλα επιτρέπονται, κι ο καθένας καταλαβαίνει ή κάνει ότι καταλαβαίνει διαφορετικά πράγματα, μάλιστα κάποιοι πιστεύουν πως είναι ειδικοί – για παράδειγμα: έστειλα ένα εντελώς τραγικό, δραματικό διήγημα σε έναν φίλο και όταν το διάβασε, μου είπε: Χέστηκα στο γέλιο. Τι να πεις;

Περί ορέξεως σπανακοτυρόπιτα και τι να καταλάβουν μερικές επιτροπές των Οσκαρ (ή άλλες, όταν δουλεύουνε οι ιδιοτέλειες συν την άγνοια) και όταν σου λέει ο άλλος η ωραία Ελένη υπήρξε σύμβολο, άρα τη βάφουμε ό,τι χρώμα θέλουμε.

Τι θα πει σύμβολο; (Ενας λόγος παραπάνω.)

Και η Μπε-Μπε υπήρξε σύμβολο, άρα σε μια βιογραφία της μπορεί να παριστάνεται ως υπόλευκη δρούζα μουσουλμάνα και το σύμβολο Μέριλιν Μονρόε ως ωραιότατη σεξοβόμβα από το Μπανγκλαντές. Κάποιο τρικ χρειάζεται για να πουλήσεις καλύτερα.

Κι έτσι λοιπόν βρεθήκαμε κι εμείς τώρα να μιλούμε για τη μαύρη ωραία Ελένη, βοηθώντας στο μάρκετινγκ του φιλμ, διότι όλοι γι’ αυτό κουβεντιάζουμε νομίζοντας πως συμβάλλουμε σε κάποια ενδιαφέρουσα συζήτηση, ενώ παίζουμε απλώς το παίγνιο της προώθησης της ταινίας. Βέβαια φαίνεται πως αρκετοί που ρωτήθηκαν ένιωσαν κάποιον πανικό διότι έπρεπε να αποφασίσουν πώς θα απαντήσουν ώστε να μη θεωρηθούν συντηρητικοί, αντιδραστικοί, ρατσιστές και φοβικοί με κάποια έννοια – μη δηλαδή τους περιλάβουνε οι κορεκτατζήδες και τους στιγματίσουμε διά παντός ως καθυστερημένους και αποσυνάγωγους, τους αποβάλλει η φάρα και τι θα απογίνουν τότε;

Τι θα απογίνουμε αν μας κόψουν το νερό απ’ το αυλάκι;

Αρα;

Οφείλετε να φαινόσαστε προοδευτικοί, όσο και αν θέλετε να απαντήσετε «Τι μαύρη ωραία Ελένη μάς λέτε και πράσινα άλογα;».

Οχι. Απαγορεύεται μια τέτοια απάντηση διότι όλοι οφείλουμε να φαινόμαστε προοδευτικοί και μέσα στο κλίμα της μοντέρνας αντίληψης διότι ενδέχεται πλέον να γυριστεί και ταινία με τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ λευκό, ασπρουλιάρη του θανατά.

Τότε τι θα έπρεπε να απαντήσει ερωτώμενος ένας προοδευτικός άνθρωπος;

Ποιο είναι το κορέκτ εν προκειμένω;

 Και υπάρχουν και χειρότερα: δηλαδή αν κάποιος κουλτουριάρης φτιάξει ένα φιλμ όπου ο γνωστός Μπαρμπα-Θωμάς της καλύβας θα εμφανίζεται ως Γιαπωνέζος Εβραίος τι θα πρέπει να απαντήσουμε για να μη φανούμε ανίεροι, και αν, επιπλέον, συσχετιστεί το θέμα με τη Γάζα;

Και ποια η θέση της φλοτίλας στο ζήτημα του προαιώνιου ρατσισμού που ενυπήρχε ακόμα και στις εβραιο-γιαπωνέζικες κοινότητες πριν χαθούν οι Σαμουράι κι εμφανιστούν οι Χαμουράι;

Αυτά είναι μεγάλα θέματα και οφείλουμε να έχουμε έτοιμη μιαν προοδευτική απάντηση διότι καραδοκούν διάφοροι.

Μας την έχουνε στημένη για να βρούνε μιαν αντιδραστική τρίχα μέσα στη σούπα μας και μας καταδικάσουν διά παντός, μας εξοβελίσουν από τα πεδία που τους ενδιαφέρουν και όπου θέλουνε να είναι οι μόνοι άρχοντες και εκδικητικοί τροχονόμοι – κάποιοι χωρίς πραγματικό έργο αλλά με καλές, μάταιες δημόσιες σχέσεις.

Ο φόβος αυτός καλλιεργείται ως κάποιο είδος λευκής τρομοκρατίας που πανικοβάλλει τα μέτρια πνεύματα. Δηλαδή αν ρωτήσεις για την ωραία Ελένη, η ερώτηση περιέχει ήδη μιαν απειλή και ξέρεις συνήθως την απάντηση που θα λάβεις, ακόμα και αν είναι απολύτως υποκριτική αλλά επαληθεύει το έμμεσο ιδεολόγημα και συντηρεί ένα ασφαλές φαίνεσθαι. Την προοδευτική επίφαση.

Και πάει λέγοντας. Δηλαδή, ακόμα και το πιο αυτονόητο μπορεί να φαλκιδευτεί. Μαύρος Χριστός, άσπρος Ομπάμα, και ο τελευταίος των Μοϊκανών χρώματος λαδοπράσινου.

Γιατί όχι;

Είπαμε: στην Τέχνη όλα είναι επιτρεπτά και κρίνονται εξ αποτελέσματος, αλλά κι εμείς σάτιρα (προσπαθούμε να) κάνουμε, οπότε όλα επιτρέπονται και σε εμάς και λέμε και υπονοούμε ό,τι γουστάρουμε. Ή, όχι; Μήπως, εν προκειμένω, υπάρχει κάποιος ειδικός περιορισμός;

Αρα: προκειμένου να συνεχιστεί η φασαρία προτείνουμε σε κάποιον σκηνοθέτη να γυρίσει έναν νέγρο Καποδίστρια και σε μια σκηνή να δούμε και τον αναστημένο Μπρους Λι να χορεύει στο Ναύπλιο ζεϊμπέκικο με φιγούρες καράτε.

Εχει σημασία το μαύρο χρώμα;

Καθόλου. Αλλά ενίοτε…

 

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΑ ΧΡΗΣΙΜΑ ΗΛΙΘΙΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Αν δεν αλλάξουν μυαλά

Η επόμενη Ιωάννα της Λωραινης⬇️🤣 https://t.co/AEsr2Nfg8E

— Aris ⚔️ (@ArisBJJ) February 17, 2026

 

Του ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ 

Αυτό που ζούμε σήμερα στη Δύση, και κυρίως στην Αμερική, είναι η εξαιρετικά βίαιη μετακίνηση του εκκρεμούς από το ένα άκρο στο άλλο. Καλό είναι να μην το ξεχνάμε αυτό όταν εξοργιζόμαστε.

Πριν από λίγα μόνο χρόνια, ακούγαμε πολύ συχνά φρικιαστικές ιστορίες από τα αμερικανικά πανεπιστήμια. Οι «ταλιμπάν» της πολιτικής ορθότητας τρομοκρατούσαν καθηγητές και φοιτητές, επιβάλλοντας παράλογους κανόνες στη διδασκαλία και στον διάλογο, κανόνες που έμοιαζαν ενίοτε με ζουρλομανδύα. Γκρέμιζαν αγάλματα, αφαιρούσαν πορτρέτα από μουσεία, άλλαζαν τα παραδοσιακά ονόματα διακεκριμένων σχολών μεγάλων πανεπιστημίων, γιατί ανακάλυπταν ότι κάποια αμαρτία είχαν διαπράξει τα τιμώμενα πρόσωπα πριν από εκατό ή διακόσια χρόνια.

Ενας καθηγητής δεν τολμούσε να διαβάσει απόσπασμα από ένα διήγημα εφόσον περιείχε μία –με τα σημερινά δεδομένα– ακατάλληλη, ρατσιστική λέξη. Εστω και αν το διήγημα δεν είχε τέτοια υφή στο σύνολό του. Ενας άλλος καθηγητής βρήκε τον μπελά του γιατί διάβαζε ένα απόσπασμα στο οποίο κάποιος χαστούκιζε ένα παιδί, γεγονός που θεωρήθηκε βίαιο και στερούμενο ευαισθησίας για κάποιους φοιτητές που παρακολουθούσαν την τάξη.

Τα γράφαμε και τότε αυτά, ξεσηκώνοντας τον θυμό όσων πίστευαν ότι μόνον έτσι έρχεται η πρόοδος.

Ηλθε όμως η αντίδραση, και εν μέρει το σκοτάδι. Πήγαμε τώρα στο άλλο άκρο. Σε ένα από τα σημαντικότερα πανεπιστήμια της Αμερικής, ένας καθηγητής εξηγεί ότι τον 19ο αιώνα «οι σιωνιστές ονειρεύονταν τη δημιουργία αποικίας στην Παλαιστίνη ή στην Αϊτή». Φοιτητής τον καταγγέλλει ότι αναφέρεται στη σημερινή Παλαιστίνη με τον όρο αποικία, άρα κατηγορεί το Ισραήλ για αποικιοκρατική συμπεριφορά, άρα κ.λπ κ.λπ. Αποτέλεσμα, το εν λόγω πανεπιστήμιο να καλέσει τον καθηγητή σε απολογία και για ένα χρόνο δεν διδάσκεται η ιστορία της Μέσης Ανατολής.

Εδώ βρισκόμαστε σήμερα. Ο φόβος έχει διαδεχθεί την υπερβολή και το εκκρεμές έχει πάει στο άλλο άκρο με ορμή.

Ακούω τα επιχειρήματα ότι δεν φταίει μόνον η πολιτική ορθότητα για τον Τραμπ, προφανώς. Σπανίως ένας μόνο παράγοντας κινεί τις μυλόπετρες της Ιστορίας. Εχουν όμως ευθύνη όλοι εκείνοι που έσπρωξαν τη φιλελεύθερη πλευρά της πολιτικής στην αγκαλιά των ακραίων και, ναι, των παλαβών και πολύ μακριά από το τι σκεπτόταν ο μέσος άνθρωπος.

Αν δεν το καταλάβουν και δεν αλλάξουν μυαλά…

 

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΠΟΥΤΑΝΑΡΙΑ: Στο παιδί άραγε δεν πέφτει λόγος?

Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Το σώμα μου είναι δικό μου και ό,τι θέλω το κάνω. Αν θέλω "ρίχνω" το παιδί, αν θέλω το κρατάω. Το κάνω με έναν ή με 400, σου πέφτει λόγος;
 

Δεν μου πέφτει, αλλά πέφτει στο παιδί, που κάποια στιγμή θα σε ρωτήσει. Κι αν δεν του απαντήσεις, θα τα βρει όλα στο διαδίκτυο: ημερομηνίες, φωτογραφίες, δηλώσεις. 

 

Πώς θα αισθάνεται ως παιδί του challenge; 

 

Έπειτα, είσαι σίγουρη ότι όταν βγάλεις την κουκούλα και από το πάνω κεφάλι του πατέρα του παιδιού σου, θα υπάρξει ανάλογη έλξη και θα θελήσεις να είσαι μαζί του όσο χρόνο χρειάζεται, για να έχει το παιδί και πατρικό πρότυπο; Από τη φωτογραφία, σκούρα τα βλέπω... 

 

Αν τα έχεις λύσει αυτά τα θέματα, εγώ τουλάχιστον δεν έχω άλλες ενστάσεις. Για τη διαδικασία δεν έχω ούτως ή άλλως: μεταξύ συναινούντων ενηλίκων όλα επιτρέπονται. Αν δεν προέκυπτε η εγκυμοσύνη δεν θα το σχολίαζα καν.
 

Όμως, μου φαίνεται ότι οι μεταμοντέρνες κουβέντες που κάνουμε για την απόκτηση παιδιών ασχολούνται με τις επιθυμίες και τα δικαιώματα όλων των εμπλεκόμενων στο... project, εκτός από αυτά των παιδιών. 

 

Αποφασίσαμε να τα κάνουμε πειραματόζωα στα κοινωνικά μας πειράματα και να έχουν από 5 γονείς μέχρι κανέναν, ενώ χρειάζονται δύο και μόνο, που θα τα φροντίζουν και θα τους δείχνουν στοργή. Ένα μοναχικό πιθηκάκι με τη λούτρινη μαμά του ήταν αρκετό, για να αντιληφθούμε πόσο σημαντικό είναι αυτό.
 

(5 γονείς: Ο Μήτσος και ο Μπάμπης "αποκτούν" παιδί με ωάριο της Ελένης και σπερματοζωάριο του Χρήστου που το κυοφορεί η Μαρία.)
 

On the other hand, αυτή η μέθοδος γονιμοποίησης δεν είναι σπάνια στο ζωικό βασίλειο. Συναντιέται σε αρκετά έντομα, σε πουλιά, σε χελώνες και σε κάποια πρωτεύοντα θηλαστικά. Έτσι γονιμοποιείται η βασίλισσα των μελισσών και μάλιστα εν πτήσει. Πώς τα πέρασες χθες, βασίλισσά μου; Σούπερ! Έκανα σεξ με 20 κηφήνες, πετούσα στα σύννεφα!
Οι 20 κηφήνες μπορούν να γίνουν το πολύ 50 αν προκύψει... μητρομανής βασίλισσα, λένε οι μελέτες. Με 400 δεν αντέχουν ούτε οι μέλισσες. 

 

Άλλωστε...

Νεοταξικά λοβοτομημένων χρησίμων ηλιθίων κωμωδία

#Καισαριανή pic.twitter.com/i2iCFTdKpx

— dimosthenis (@EDionysis) February 16, 2026

Η επόμενη Ιωάννα της Λωραινης⬇️🤣 https://t.co/AEsr2Nfg8E

— Aris ⚔️ (@ArisBJJ) February 17, 2026

Κλαίω pic.twitter.com/P1iHMWbVTV

— Aris ⚔️ (@ArisBJJ) February 17, 2026

Φασίστες γιατροί αρνήθηκαν να κάνουν εμφύτευση εμβρύου σε αυτή την υπέροχη ύπαρξη γιατί λέει... άκουσον άκουσον δεν έχει μήτρα. Με άλλα λόγια δικαιολογίες του κώλου. https://t.co/P9bEC69und

— Raven__ous (@Agie2a) February 18, 2026

Δείτε παρακαλώ τον Μήτσο με την περούκα στη φωτογραφία και πείτε μου πόσες πιθανότητες δίνετε να είναι καλά στα μυαλά του. pic.twitter.com/CoUKO50yPy

— hermioni (@Hermioni77) February 17, 2026

Σαν σήμερα (3/3/ΧΧΧΧ)

 

1827: Ο Καραϊσκάκης επιτυγχάνει στο Κερατσίνι μεγάλη νίκη κατά του Κιουταχή, και 6.000 Τούρκων.

1924: Ο ηγέτης της Τουρκίας, Κεμάλ Ατατούρκ ανακηρύσσει τη χώρα του κοσμική Δημοκρατία.

2003: Ξεκινά η δίκη της τρομοκρατικής οργάνωσης «17 Νοέμβρη».

1957: Πεφτει υπερ πατρίδος ο Γρηγόριος Αυξεντίου, αγωνιστής της Κυπριακής Ανεξαρτησίας.

2019 Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 88 χρόνων ο οικονομολόγος, Δημήτρης Κουλουριάνος.

 

 

 

 

 

2023 Στα 61 του χρόνια ο Τομ Σάιζμορ άφησε την τελευταία του πνοή μετά από ανεύρυσμα που υπέστη στον εγκέφαλο, καθώς από τις 18 Φεβρουαρίου βρισκόταν σε κώμα.

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Ιρανοί και αντι-ιμπεριαλιστές

Πένθος βαρύ
σαν B-2 Spirit ...#Islammounism pic.twitter.com/wLBIX4hyQE

— MasTaKanateTsourekia (@KosmidisStathis) February 28, 2026

 

(To άρθρο γράφτηκε λίγες εβδομάδες πριν την Αμερικανο-Ισραηλινή επέμναση στο Ιραν όταν οι Ιρανοί βγήκαν στους δρόμους και τους κατακρεουργούσε το ισλαμοφασιστικό καθεστός των μουλάδων...)

Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Tη στιγμή που γράφω αυτές τις λέξεις, εκατοντάδες χιλιάδες Ιρανοί έχουν βγει στους δρόμους.

Οι εικόνες θυμίζουν εκείνες του 1979 όταν στην Τεχεράνη, στη Μασχάντ, στο Ισφαχάν και στην Κομ εκτυλισσόταν η ισλαμική επανάσταση: τότε οι διαδηλωτές έκαιγαν πορτρέτα του Σάχη· σήμερα καίνε πορτρέτα του Υπέρτατου Ηγέτη Χαμενεΐ, διαδόχου του ινδάλματος της περασμένης γενιάς, αγιατολάχ Χομεϊνί.

Από το 1979 ο κόσμος άλλαξε· το 1979 ήταν η χρονιά που πυροδότησε τις μεγάλες αλλαγές και που φανέρωσε σε όσους από μας ήμασταν τότε πάρα πολύ νέοι, τι σημαίνει «αριστερά»· σε τι τερατώδεις στάσεις ζωής μπορεί να οδηγήσει ο τυφλός αντι-δυτισμός, η απέχθεια του εαυτού.

Η ισλαμική επανάσταση σάρωσε το Ιράν και έγινε καθεστώς, ενώ οι «προοδευτικοί» και οι «επαναστάτες» στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη ζητωκραύγαζαν· η δε «αριστερή διανόηση», το Κατεστημένο της εποχής, ανέλυε το θαύμα μιας νέας πνευματικής ηγεσίας.

Ο Ρουχολάχ Χομεϊνί, ο αρχιτέκτονας της επανάστασης, που ζούσε στο Ιράκ ώσπου τον έδιωξαν και βρήκε καταφύγιο στο Παρίσι (στο Παρίσι χωράνε όλοι οι κατατρεγμένοι· ιδιαίτερα αν μας επιβουλεύονται) είχε προσγειωθεί τον Φεβρουάριο του 1979 στην Τεχεράνη και είχε αναλάβει την εξουσία.

Ο εφησυχασμός έναντι της ιρανικής θεοκρατίας και η αμηχανία της αριστεράς

Σήμερα, αν και η αριστερά ενθουσιάζεται, από τη φύση της, με τις εκδηλώσεις δρόμου, κρατά απόσταση από τα γεγονότα, κάνοντας λόγο για Σκύλλα και Χάρυβδη εξαιτίας της ενδεχόμενης επιστροφής του «Σάχη» στο Ιράν. Λες κι από το 1979 δεν άλλαξε τίποτα — λες και ο Παχλαβί, αν επιστρέψει, θα επαναλάβει απαραιτήτως την ιστορία του πατέρα του· ή, λες και οι Ιρανοί επιζητούν έναν βασιλιά και μάλιστα τον «βασιλιά των βασιλιάδων». Μπορεί να είναι έτσι, μπορεί και να μην είναι. Σίγουρα, είναι διχασμένοι· εξίσου σίγουρα η αφορμή της εξέγερσης είναι η επιδεινούμενη φτώχεια, η οποία μπορεί να αποδοθεί, εν μέρει τουλάχιστον, στις διεθνείς κυρώσεις. Οι οποίες ορθώς έχουν επιβληθεί: τα κράτη που καταδυναστεύουν τους υπηκόους τους πρέπει να απομονώνονται και να στερούνται το οξυγόνο. 

 

Υπάρχουν πολλές αιτίες για τη φτώχεια —κακοδιαχείριση, διαφθορά, ανικανότητα—, η οποία δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο τη ζωή όσων Ιρανών αντιλαμβάνονται τη στέρηση της ελευθερίας. Αλλά δεν την αντιλαμβάνονται όλοι. Το μόνο που ξέρουμε με ακρίβεια είναι ότι επιθυμούν τη βελτίωση του βιοτικού τους επιπέδου· ταυτοχρόνως φαίνεται ότι η πλειοψηφία έχει απογοητευτεί από το καθεστώς, πρωτίστως διότι είναι πρόθυμο να ασκήσει την πιο ακραία βία. Ένα μέρος της νεολαίας, ιδιαίτερα των νεαρών γυναικών, το απορρίπτει με ριζοσπαστικό τρόπο· όμως, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, δεν ήταν αυτός ο τρόπος της πλειοψηφίας.

Αυτό σημαίνει ότι ο ιρανικός λαός μπορεί να ριζοσπαστικοποιηθεί, όπως μπορεί και να υποχωρήσει προσωρινά, διότι οι μουλάδες δεν θα διστάσουν να προκαλέσουν εκατοντάδες ή και χιλιάδες θανάτους.

Μετά τους θανάτους, η εξουσία θα μπορούσε να περάσει από τα χέρια του αγιατολάχ Χαμενεΐ, του οποίου η υγεία είναι εύθραυστη, στα χέρια των Φρουρών της Επανάστασης: σύμφωνα με αυτό το σενάριο, θα χαλάρωναν κάπως ορισμένοι από τους περιορισμούς στις γυναίκες, αλλά θα παρέμεναν άθικτες οι ευρύτερες πολιτικές και οικονομικές βλέψεις της κοινωνίας, δίνοντας παράταση στη ζωή του καθεστώτος. Όσο για τη δημοκρατική μετάβαση, είναι αμφίβολη με τόσο μεγάλο ποσοστό ισλαμικής επιρροής: το 2011 οι εμπειρίες της Αιγύπτου και της Τυνησίας κατέληξαν σε αποτυχία, ενώ η Δύση δεν καταλάβαινε γιατί.

Όλο αυτόν τον καιρό επικρατούσε μια μορφή εφησυχασμού έναντι της ιρανικής θεοκρατίας.

Τώρα επικρατεί αμηχανία.

Η ισλαμοαριστερά, μέρος της woke ιδεολογίας και φορέας της, έχει διαχυθεί ακόμα και σε χώρους που κάποτε θεωρούνταν έντιμοι: το BBC παραδόθηκε στην πολιτική ορθότητα, η οποία περιλαμβάνει πολιτιστικό σχετικισμό, φοβία για τις περί ρατσισμού κατηγορίες και θώπευση των αντιδυτικών καθεστώτων ως «αντιαποικιοκρατικών»· ο Guardian έφτασε στο σημείο να δημοσιεύσει άρθρο γνώμης του Ιρανού υπουργού Εξωτερικών Aμπάς Αραγτσί — αλλά βεβαίως τέτοιος ήταν ανέκαθεν ο Guardian. Στις δε ιστοσελίδες των αμερικανικών αριστερών ΜΜΕ, The Nation, The New Republic, Jacobin, Slate, Dissent, διαπιστώνω σιωπή — το Ιράν περνάει στα ψιλά. Ίσως φταίει το ότι επικεντρώνονται σε όσα σκανδαλώδη συμβαίνουν στη Βενεζουέλα, στη Μινεσότα και γύρω από τον Λευκό Οίκο. Ίσως φταίει και η μεγάλη δυσκολία κάλυψης των ειδήσεων σε μια χώρα που έχει περιορίσει την πρόσβαση σε ξένους δημοσιογράφους και έχει επιβάλει πανεθνικό μπλακ άουτ στο διαδίκτυο.

Πάντως, η σιωπή δεν είναι τυχαία: προκύπτει από μια επιλογή που πιθανώς δεν είναι εντελώς συνειδητή.

Η πρωταρχική δέσμευση των περισσότερων «προοδευτικών» και αριστερών δεν βασίζεται σε κάποια αρχή ή σε κάποιο όραμα για τον κόσμο· βασίζεται στην πεποίθηση ότι ο δικός τους πολιτικός και πολιτιστικός χώρος, οι δικές τους κοινωνίες είναι η πηγή ενός θεμελιώδους κακού. Από αυτό απορρέει μια απλοϊκή δαιμονολογία: οτιδήποτε είναι «δικό μας» ή «με το μέρος μας» είναι κακό, ενώ οτιδήποτε προέρχεται «από την άλλη πλευρά» είναι καλό. Όπως έγραφε για ορισμένους διανοούμενους της εποχής του ο Τζορτζ Όργουελ (τον οποίο η αριστερά επικαλείται υπερβολικά συχνά και από καθαρή άγνοια), «αυτοί οι άνθρωποι, ακόμη κι αν δεν το παραδέχονται, καθοδηγούνται από το μίσος για τη δυτική δημοκρατία και από τον θαυμασμό για τον ολοκληρωτισμό».

Μέχρι την περασμένη εβδομάδα ήταν εύκολο να εντοπιστούν πολλοί απερίσκεπτοι αριστεροί που ωθούσαν αυτή τη λογική σε σημείο καρικατούρας: επρόκειτο για όσους απορρίπτουν τους Ιρανούς διαδηλωτές ως υποτιθέμενους πράκτορες του ιμπεριαλισμού ή που αρνούνται να δουν τον Νικολάς Μαδούρο ως βάναυσο δικτάτορα. Μπορούμε, κι αυτό είναι το λογικό, να απορρίπτουμε τις αυθαιρεσίες του Ντόναλντ Τραμπ και ταυτοχρόνως να παραδεχόμαστε ότι ο Μαδούρο ταλαιπώρησε τους Βενεζουελάνους. Το πώς και το γιατί οι Βενεζουελάνοι ταλαιπωρούνται επίσης από τις αμερικανικές κυρώσεις κι από την αφόρητη οικονομική πίεση είναι μία ακόμα πραγματικότητα που δεν μπορούμε να αρνηθούμε. Όμως, το καθένα από αυτά δεν αναιρεί το άλλο.

Τώρα που τα γεγονότα έχουν τρέξει, οι περισσότεροι αριστεροί λειτουργούν με πιο διακριτικό τρόπο: δεν στηρίζουν τον Χαμενεΐ ή τον Μαδούρο, αλλά ούτε εύχονται την κατάρρευση των καθεστώτων στη νομιμοποίηση των οποίων έχουν συμβάλει. Η διεθνής αλληλεγγύη έχει πάει περίπατο· οι αγώνες των γυναικών έχουν στραγγαλιστεί μέσα στη θολούρα της πολυπολιτισμικότητας· η αριστερά ζει σε...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Checks and balances, α λα Ισλαμικά

 

Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Σε ένα ισλαμικό θεοκρατικό καθεστώς δεν χρειάζονται ούτε Συντάγματα, ούτε κοινοβούλια ούτε θεσμικά όργανα. Ο "Ανώτατος Πνευματικός Ηγέτης" παίρνει εντολές κατευθείαν από τον Αλλάχ, με τον οποίον είναι 24/7 σε ζωντανή σύνδεση. Όλα τα άλλα είναι διακοσμητικά. 

Δείτε λοιπόν πώς εκλέγεται ο αρχιμουλάς στο Ιράν.

Τον εκλέγει ένα σώμα 88 κληρικών που ονομάζεται Συνέλευση των Ειδικών. Μόνο κληρικών. Αν δεν είσαι κληρικός δεν κάνεις. Αλλά και κληρικός να είσαι, δεν είναι αρκετό. Είναι αναγκαία συνθήκη όχι όμως και ικανή,  διότι μπορεί να είσαι ανοιχτόμυαλος κληρικός (πάντα τηρουμένων των αναλογιών) κι αυτό είναι κίνδυνος. 

Άρα, πρέπει το καθεστώς να σιγουρευτεί ότι οι 88 εκλέκτορες είναι ό,τι πιο φανατισμένο και οπισθοδρομικό υπάρχει στην πιάτσα των μουλάδων. 

Για να γίνει αυτό, κάθε υποψηφιότητα κληρικού για αυτό το σώμα, πρέπει να εγκριθεί από το "Συμβούλιο των Φυλάκων". 

Το Συμβούλιο των Φυλάκων (Guardian Council / Σούρα-γιε Νεγκαμπάν) είναι 12μελές.  

Πώς γίνεται κάποιος μέλος  αυτού του σώματος; 

Τα 6 μέλη διορίζονται απευθείας από τον Ανώτατο Πνευματικό Ηγέτη! Επίσης ο Ηγέτης μπορεί να τους παύσει οποιαδήποτε στιγμή κατά τη βούλησή του. Τα άλλα 6 διορίζονται από τον Αρχηγό της Δικαστικής Εξουσίας  

Πώς γίνεται κάποιος Αρχηγός της Δικαστικής Εξουσίας; 

Διορίζεται απευθείας από τον Ανώτατο Πνευματικό Ηγέτη! Καταπληκτικό, ε;

Όταν λοιπόν με το σύστημα "μουλάς κερνάει, μουλάς πίνει" εξασφαλισθεί ότι οι υποψήφιοι για το σώμα των 88 εκλεκτόρων είναι ο ένας πιο τζιχαντιστής από τον άλλον, καλείται ο λαός να ψηφίσει ποιον χασάπη προτιμάει. 

Μιλάμε για το απαύγασμα της Δημοκρατίας και για την πιο προχωρημένη μoρφή των checks and balances. 

Έτσι θα βγει αυτός θα πάρει τη θέση του Χαμενεΐ και προφανώς  θα τον συνοδεύσει πολύ σύντομα στο πάρτι με τις 72 παρθένες. Αν το καλοσκεφτείς, δεν είναι κι άσχημα. Χύνεις πρώτα το αίμα, και μετά κάνεις το ίδιο non stop χωρίς το αίμα. 

Προβλέπω τριπλοβάρδια στο ΟΥΡΕΠΑΠΑ (Ουράνιο Εργοστάσιο Παραγωγής Παρθένων).

 

Y.Γ. Επειδή πάλι θα σπεύσουν οι ισλαμολάγνοι  αναλυτές του καναπέως, η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν δεν έγινε μόνο για τα πυρηνικά ούτε ξαφνικά τους πήρε ο πόνος για τις δημοκρατικές διαδικασίες του Ιράν.  

Έγινε για 100 άλλους λόγους και το FB δεν είναι ο κατάλληλος χώρος για τέτοιες αναλύσεις. Αλλά ΕΠΡΕΠΕ να γίνει. Και πολύ άργησε. 

Το Ιράν των χασαπομουλάδων ήταν μια διαρκής απειλή για ολόκληρον τον κόσμο, που αν δεν τσακιζόταν, θα γινόταν όλο και πιο απειλητικό. 

Είναι φυσικό αυτές οι εγχειρήσεις να προκαλούν γενικότερο πόνο για κάποιο διάστημα. Ευτυχώς όμως που...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Εξέγερση ή επανάσταση

Απομακρύνετε αριστερούς "ανθρωπιστές" από τις οθόνες!!!

Προσοχή σκληρές εικόνες... pic.twitter.com/4zAOMzTNbL

— Angra Mainyu (@Ah_riman) March 1, 2026

Στη μνήμη κάθε γυναίκας που έχασε τη ζωή της, γιατί φάνηκε η φράντζα της, στη μνήμη κάθε άντρα που έχασε τη ζωή του, υπερασπιζόμενος το δικαίωμα της ΓΑΜΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΜΟΥΛΑΔΕΣ

— Το παντατίφ 🐜🐜 (@panta_tif) February 28, 2026

 Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Οταν γράφονταν αυτές οι γραμμές, δεν γνωρίζαμε ότι λίγες ώρες μετά θα άρχιζε η επίθεση κατά του Ιράν. Τις έγραφα ακούγοντας στο ραδιόφωνο πως μετά την αποτυχία των συνομιλιών εμφανίζεται μια τελευταία «ελπίδα» συμφωνίας για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Ή, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, μια τελευταία ελπίδα το καθεστώς των αγιατολάδων να υποταχθεί στις απαιτήσεις του Τραμπ. Ελπίδα;  

Προσπαθώ να μπω στη θέση κάποιου μέσου Ιρανού. Διότι το Ιράν δεν είναι ούτε Ιράκ ούτε Λιβύη. Το Ιράν είναι ένα έθνος πανάρχαιο, του οποίου η συνοχή δεν εξαρτάται από τη θρησκεία όπως στους Αραβες γείτονές του. Ως την ημέρα εκείνη που η επανάσταση των αγιατολάδων ανέτρεψε το καθεστώς του σάχη, στο Ιράν υπήρχε μια ενεργή κοινωνία των πολιτών. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι οι Ιρανές είχαν δικαίωμα ψήφου πριν το αποκτήσουν οι Ελβετίδες. Αυτή η παράδοση χειραφέτησης φάνηκε πως διατηρεί ακόμη κάποια δικαιώματα στη ζωή με την εξέγερση των γυναικών πριν από μερικά χρόνια. Οσο για την κοινωνία των πολιτών, παρά το συστηματικό έργο εξόντωσής της από τους μουλάδες και τους Φρουρούς της Επανάστασης, φέτος απέδειξε πως μπορεί να είναι καθημαγμένη, είναι όμως ζωντανή. Είναι αυτοί που άκουσαν την παρότρυνση του Τραμπ να βγουν στους δρόμους. Σε 36.000 με 40.000 υπολογίζονται οι νεκροί αυτών των μηνών. «Δεν είναι εξέγερση. Είναι επανάσταση, μεγαλειότατε».

Μπείτε λοιπόν στη θέση κάποιου απ’ αυτούς. Πώς θα αισθανόταν αν μάθαινε ότι οι ΗΠΑ συμφώνησαν με το Ιράν για το πυρηνικό του πρόγραμμα και ο πόλεμος απεφεύχθη. 

Ο πόλεμος τον οποίο κανείς δεν επιθυμεί, όμως μερικές φορές είναι απαραίτητος, όπως δήλωσε σε μια από τις σπάνιες εκδηλώσεις κοινής λογικής ο πρόεδρος Τραμπ. 

Αυτός ο Ιρανός δεν ενδιαφέρεται ποσώς για τη συμμόρφωση των αγιατολάδων στους περιορισμούς που θέλει να τους επιβάλει ο Τραμπ για τα πυρηνικά. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να απαλλαγεί από την τυραννία του θεοκρατικού καθεστώτος κι αν είναι να το πετύχει αυτό με τις βόμβες των αμερικανικών F-22, ας το πετύχει έτσι. 

Ξέρει πως το καθεστώς έχει αδυνατίσει. Δεν είναι μόνον ο πόλεμος των 12 ημερών που έγινε πέρυσι το καλοκαίρι. Δεν είναι μόνον η αποτυχία του να καταφέρει σοβαρά πλήγματα στο Ισραήλ και η αδρανοποίηση των αντιπροσώπων του, της Χαμάς και της Χεζμπολάχ. Είναι και η οικονομική κρίση που το μαστίζει, αλλά και ο φόβος των πυλώνων που το στηρίζουν. Οι ανώτεροι αξιωματικοί των Φρουρών της Επανάστασης δεν ξέρουν τι θα απογίνουν . Τα δε κατώτερα στελέχη δεν έχουν να πληρώσουν το νοίκι τους, ενώ κινδυνεύουν να κατηγορηθούν για εγκλήματα πολέμου.

Ο Ψυχρός Πόλεμος δεν έγινε θερμός διότι και οι δύο υπερδυνάμεις μιλούσαν την ίδια γλώσσα και από μιαν άποψη ήσαν δύο διαφορετικές εκδοχές του ίδιου πολιτισμού. Το Ιράν μιλάει άλλη γλώσσα από τον δυτικό κόσμο. Για τους μουλάδες δεν υπάρχουν ούτε δικαιώματα του ατόμου, ούτε ισότητα φύλων, ούτε δημοκρατία. Και το πρόβλημα δεν είναι ότι αυτό τους απομακρύνει από τον υπόλοιπο κόσμο. Το πρόβλημα είναι ότι τους φέρνει αντιμέτωπους με ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας τους στο οποίο οφείλουμε να συμπαρασταθούμε.  

Αν μη τι άλλο οφείλουμε να καταλάβουμε επιτέλους ότι η πολιτική της καταλλαγής που ακολούθησε ο Ομπάμα απέτυχε. 

Για να μην αναφερθώ στη βαριά μυωπία της προοδευτικής Δύσης, η οποία το 1979 κήρυσσε την απελευθέρωση του Ιράν από την τυραννία του σάχη και την ανάδειξη της ιδιαίτερης πολιτισμικής του ταυτότητας. Κάτι που ήταν ψέμα, αφού οι Ιρανοί δεν είναι Αραβες και την πολιτισμική τους ταυτότητα την απέκτησαν πολύ πριν υποταχθούν στο Ισλάμ.  

Αναρωτιέμαι αν θα είχε μετανιώσει ο Φουκό σήμερα γι’ αυτά που έλεγε τότε για την επανάσταση των αγιατολάδων.  

Ρητορικό το ερώτημα. Η αριστερή διανόηση δεν μετανιώνει, ούτε αλλάζει γνώμη. Και να είστε βέβαιοι πως κάποια στιγμή θα δούμε διαδήλωση μπροστά στην αμερικανική πρεσβεία. Στο όνομα της ανεξαρτησίας, εννοείται.

Αν ανατραπεί το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν, θα είναι ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα του 21ου αιώνα. Ο ισλαμικός επεκτατισμός θα δεχθεί ένα σοβαρό πλήγμα και θα απελευθερωθούν οι δημιουργικές δυνάμεις μιας κοινωνίας με βαθιές ιστορικές ρίζες. Αυτά πέρα από τις γεωστρατηγικές ανακατατάξεις στην περιοχή και την ανακούφιση του Ισραήλ από έναν εχθρό που θέλει να το αφανίσει. Το Ισραήλ που επί σάχη ήταν ένας από τους σημαντικούς συμμάχους του Ιράν.

Εδώ και μέρες ακούγαμε και διαβάζαμε για τον φόβο πολέμου στη Μέση Ανατολή. Και δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Οι αντοχές του καθεστώτος της Τεχεράνης

Πλησιάζει το τέλος των μουλάδων;;; Μακάρι!
Είμαστε στο πλευρό του καταπιεσμένου Ιρανικού λαού ✌️#FreeIran2026pic.twitter.com/Q5eBZBKnpy

— Angie 🦂🦂 (@angie22gr) February 28, 2026

Γράφει ο Μάνος Καραγιάννης 

Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και Reader in International Security στο King’s College London.
 

Η κυρίαρχη δυτική οπτική για το Ιράν παραμένει σε μεγάλο βαθμό απλουστευτική, παραβλέποντας κρίσιμες ιστορικές και κοινωνικές διαστάσεις.  

Η επανάσταση του 1979 ανέτρεψε τη μοναρχία μέσω μιας ευρείας κοινωνικής συμμαχίας που περιλάμβανε κοσμικούς εθνικιστές, μαρξιστικές και ισλαμοαριστερές οργανώσεις, τον σιιτικό κλήρο και ισχυρά εργατικά συνδικάτα.  

Τελικά ο αγιατολάχ Χομεϊνί κατόρθωσε να επιβάλει ένα σύστημα διακυβέρνησης που έχει στον πυρήνα του την έννοια της επιτροπείας του νομικού – θεολόγου (velayat-e faqih). Η πολιτική εξουσία πρέπει να ασκείται από έναν ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη, ο οποίος λειτουργεί ως θεματοφύλακας της επανάστασης και της ισλαμικής νομιμότητας. Ο Χομεϊνί όμως ενσωμάτωσε στο νέο πολιτειακό οικοδόμημα και μερικά ρεπουμπλικανικά στοιχεία, θεσμοθετώντας την άμεση εκλογή προέδρου και τη λειτουργία κοινοβουλίου. 

Για τρεις δεκαετίες, η ιρανική ηγεσία δεν αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα στο εσωτερικό της χώρας.

Εντούτοις, η πολιτική νομιμοποίηση του συστήματος εξουσίας έχει μειωθεί σημαντικά. Οι μαζικές διαδηλώσεις των τελευταίων ετών καταδεικνύουν το μέγεθος της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Η ένταση των κινητοποιήσεων και η διεύρυνση της κοινωνικής τους βάσης, με συμμετοχή ομάδων που παραδοσιακά δεν αμφισβητούσαν δημόσια το καθεστώς (π.χ. οι «μπαζάρις», δηλαδή οι μικροέμποροι), υποδηλώνουν μια κρίση αντιπροσώπευσης.

Σε κάθε περίπτωση, η αμερικανο-ισραηλινή επέμβαση δεν είναι πιθανόν να οδηγήσει στην ανατροπή της ιρανικής πολιτικής τάξης για τουλάχιστον τέσσερις λόγους.

Πρώτον, η Τεχεράνη έχει αποδείξει επανειλημμένως την ανθεκτικότητά της σε εξωτερικές επεμβάσεις και πιέσεις. Η σημερινή ηγετική ομάδα απαρτίζεται από ανθρώπους που έχουν πολεμήσει στα νιάτα τους στον αιματηρό πόλεμο Ιράν – Ιράκ. Δεν πρόκειται να παραδώσουν την εξουσία χωρίς αντίσταση μέχρις εσχάτων. Αυτή είναι μια εκτίμηση που συμμερίζονται σχεδόν όλοι οι αξιόπιστοι ξένοι αναλυτές. Αν κάποιος δεν έχει πλέον τίποτα να χάσει, τείνει να συμπεριφέρεται με τρόπους που υπερβαίνουν τις συνήθεις ορθολογικές στρατηγικές κόστους – οφέλους.

Δεύτερον, η πρόσφατη ιστορία των δυτικών επεμβάσεων στην ευρύτερη περιοχή καταδεικνύει μια αδήριτη πραγματικότητα. Η αποκλειστική χρήση αεροπορικής ισχύος δεν επαρκεί για την ανατροπή αυταρχικών καθεστώτων. Δεν κατέστη εφικτό στο Αφγανιστάν (2001), στο Ιράκ (2003), στη Λιβύη (2011) και δεν πρόκειται να συμβεί ούτε στην περίπτωση του Ιράν. Το ενδεχόμενο μαζικών χερσαίων επιχειρήσεων θα πρέπει να αποκλειστεί, λόγω των μεγάλων ορεινών όγκων και του μεγέθους της ιρανικής επικράτειας.

Τρίτον, αν γενικευτεί η αμερικανο-ισραηλινή επίθεση είναι πολύ πιθανόν να προκαλέσει δυσανάλογο αριθμό θυμάτων. Στη χώρα υπάρχει μεγάλη παράδοση αντιαμερικανισμού από τη δεκαετία του 1950, όταν αμερικανικές και βρετανικές μυστικές υπηρεσίες οργάνωσαν πραξικόπημα εναντίον του δημοκρατικά εκλεγμένου πρωθυπουργού Μοσαντέκ. Κανείς δεν είναι σε θέση να προβλέψει με βεβαιότητα πώς θα αντιδράσει η ιρανική κοινωνία απέναντι στο ενδεχόμενο μιας πλήρους κρατικής κατάρρευσης. Το πάθημα του Ιράκ δεν πρέπει να ξεχαστεί τόσο εύκολα.

Τέταρτον, η στρατιωτική εκστρατεία με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος απαιτεί, για να είναι επιχειρησιακά βιώσιμη, την υποστήριξη ορισμένων γειτονικών κρατών. Στη σημερινή συγκυρία, καμία χώρα της Μέσης Ανατολής (πλην Ισραήλ) δεν φαίνεται διατεθειμένη να εμπλακεί σε μια παρατεταμένη σύγκρουση με το Ιράν. Μια ασύμμετρη αντίδραση της Τεχεράνης μπορεί να προκαλέσει περιφερειακή αποσταθεροποίηση και να οδηγήσει σε απρόβλεπτες εξελίξεις. Εξάλλου, οι ιρανικές δυνάμεις διαθέτουν τα μέσα για να κλείσουν τα Στενά του Ορμούζ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την τιμή του πετρελαίου.

Καταληκτικά, η ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Χρειάζονται και οι βόμβες

Αλέξη ετοιμάσου,ο στρατός του Ιράν έχει ανάγκη από βλήματα. https://t.co/QnFMrayDY6

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) February 28, 2026

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Σωστά το λέει ο Ρεζά Παχλαβί, ο εξόριστος γιος του τελευταίου σάχη: «Οι δικτατορίες πέφτουν όταν τις ανατρέπουν οι λαοί και όταν οι πολίτες, οι εργαζόμενοι, οι τεχνοκράτες, οι αρχές ασφαλείας παύουν να τις στηρίζουν». Σε αυτό συμφωνεί με τον πατέρα του, ο οποίος το 1978 υποχώρησε χωρίς να προβάλει καμία αντίσταση κάτω από την πίεση των διαδηλώσεων.

Είναι γνωστό ότι η εισήγηση των υπουργών του τελευταίου σάχη ήταν να καταστείλει με βία τις διαδηλώσεις, εκείνος όμως τους απάντησε ότι δεν ήθελε να γίνει αυτό που τον κατηγορούσαν οι διαδηλωτές και δεν ήταν.

Δολοφόνος δεν ήταν. Εφυγε λοιπόν για το εξωτερικό, αρχικά για παρατεταμένες διακοπές, που μετά έγιναν εξορία και η συνέχεια είναι γνωστή.

Αυτή ήταν η καλύτερη στιγμή του μακαρίτη σάχη, ότι απέφυγε δηλαδή την αιματοχυσία. Ηταν ρηχός, ματαιόδοξος, ανόητος, αλλά δεν ήταν δολοφόνος.

Ηταν όμως και η χειρότερη στιγμή του, γιατί άνοιξε τον δρόμο για την εγκαθίδρυση μιας θεοκρατικής δικτατορίας, που έχει αποδείξει συχνά ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα με τις αιματοχυσίες. Στις πρόσφατες διαδηλώσεις κατά του καθεστώτος, που ξεκίνησαν στα τέλη Δεκεμβρίου και συνεχίστηκαν τον Ιανουάριο, υπολογίζεται (από πηγές που εμπιστεύεται η βρετανική «Guardian» ώστε να δημοσιεύει τους υπολογισμούς τους) ότι μόνο κατά το διήμερο 8-9 Ιανουαρίου το καθεστώς σκότωσε 30.000 ανθρώπους.

Αν αυτό το εξωφρενικό νούμερο ευσταθεί, τότε το Ιράν σπάει το ρεκόρ των Ες-Ες, που υφίσταται από το 1941, όταν δολοφόνησαν 35.000 Εβραίους στο φαράγγι του Μπαμπιγιάρ, έξω από το Κίεβο. Οι ναζί χρειάστηκαν τέσσερεις ημέρες για να ολοκληρώσουν τη σφαγή, οι μουλάδες υπολείπονται μεν κατά τι σε αριθμό θυμάτων, αλλά τους καθάρισαν μέσα σε δύο ημέρες.

Οι μουλάδες της Τεχεράνης δεν είναι χαλβάδες.

Είναι αδίστακτα καθάρματα και εκείνο που τους κάνει περισσότερο επικίνδυνους είναι πως ξέρουν ότι, σε περίπτωση πτώσης του καθεστώτος τους, ο κόσμος θα τους κυνηγάει στους δρόμους για τους παλουκώσει – και τα μακριά τους φορέματα δεν βολεύουν για τρέξιμο.

Η τρέχουσα εξέγερση (γιατί ακόμη δεν έχει καταπνιγεί τελείως) γίνεται για τους ίδιους λόγους που εξεγέρθηκε ο κόσμος κατά της μοναρχίας πριν από περίπου μισό αιώνα: οικονομία, βιοτικό επίπεδο, διαφθορά της εξουσίας.

Είναι φανερό, όμως, ότι δεν φτάνει μόνο ο λαός και οι θυσίες του. Στις πόσες χιλιάδες νεκρών, δηλαδή, θα αναγνωρίσει την ήττα του το θεοκρατικό καθεστώς, στις 50, στις 100, στις 200;

Για τον λόγο αυτόν, χρειάζονται και οι βόμβες. Ο σκοπός του στρατιωτικού πλήγματος, στην προκειμένη περίπτωση, δεν είναι μόνο η εξουδετέρωση των οπλικών συστημάτων με τα οποία το Ιράν απειλεί την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, αλλά επίσης η αποδυνάμωση και η αποσταθεροποίηση του καθεστώτος.

Ομως, το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα.

Αφενός, είναι γεωγραφικά τεράστιο – το γειτονικό Ιράκ, έτσι όπως βλέπεις τον χάρτη, χωράει 3-4 φορές μέσα στην έκταση που καλύπτει το Ιράν. Το μόνο που χρειάζονται οι μουλάδες είναι να φάνε το ξύλο της αρκούδας, με υπομονή και εγκαρτέρηση, αλλά στο τέλος του πολέμου να έχει επιβιώσει το καθεστώς. Αν επιβιώσουν και εξακολουθούν να ελέγχουν με σιδηρά πυγμή την κοινωνία, σιγά σιγά θα ξεκινήσουν πάλι τα ίδια.

Με άλλα λόγια, μόνο χρόνο κερδίζει η Δύση από ένα χτύπημα ανάλογο εκείνων του πρόσφατου παρελθόντος, όπως στον λεγόμενο Πόλεμο των Δώδεκα Ημερών. Πόσο να κρατήσει αυτό, 20 μέρες, 30, άντε 40;

Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι...