"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ζήκο τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε…

 

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ 

Οι αριστεροί πάσχουν από παρελθοντολογικό ιδεασμό, επειδή αδυνατούν να κοιτάξουν το παρόν κατάματα και να δημιουργήσουν το μέλλον.

Πριν από μερικά χρόνια, ο Νίκος Ανδρουλάκης επανέφερε το όνομα ΠΑΣΟΚ στο ΚΙΝΑΛ.

Οι σκοπιμότητες, προφανώς, ήταν να εκμεταλλευτούν το brand name που έχτισε ο Ανδρέας Παπανδρέου στη Μεταπολίτευση.

Μαζί όμως με την παράδοση, κληρονόμησαν και την παθολογία που συνόδευε το ΠΑΣΟΚ.

Το σωστό θα ήταν να δημιουργήσουν παράδοση εκ του μηδενός. Να δημιουργήσουν, δηλαδή, μια σοσιαλδημοκρατία η οποία θα προσπαθούσε να δώσει απαντήσεις στα προβλήματα της εποχής της Τεχνητής Νοημοσύνης, της μεταναστευτικής κρίσης, της δημογραφικής κρίσης και της στροφής των δυτικών κοινωνιών προς τον αυταρχικό δεξιό λαϊκισμό.

Αυτά δηλαδή που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν ο Μητσοτάκης, ο Πιερρακάκης και ο Σκέρτσος, δημιουργώντας κρίσεις ιλίγγου σε πολλούς δεξιούς, οι οποίοι τρέχουν να… μεταλάβουν στους Βελόπουλους.

Προχθές, ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε το όνομα ΕΛΑΣ για το νέο κόμμα με το οποίο προσπαθεί να επανέλθει στο προσκήνιο, για να μας «σώσει» από τις καταστροφές που ο ίδιος προκάλεσε όπως το 2015. Γιατί το 2015, με την «κωλοτούμπα», μας έσωσε από την καταστροφή που ο ίδιος μεθόδευσε και προκάλεσε.

Προσέξτε την κουτοπονηριά που υποδύεται την ευφυή «τριγωνοποίηση».

«Τριγωνοποίηση» ονομάστηκε η στρατηγική του Bill Clinton και του συμβούλου του Dick Morris.

Η λογική της ήταν ότι ο πολιτικός δεν τοποθετείται καθαρά ούτε αριστερά ούτε δεξιά, αλλά παίρνει στοιχεία και από τις δύο πλευρές, παρουσιάζοντας μια «τρίτη», πιο κεντρώα θέση. Αυτό συνδέθηκε και με τον όρο Τρίτος Δρόμος(«Third Way» ).

Το όνομα ΕΛΑΣ, με ένα λάμδα, παραπέμπει στην οργάνωση ΕΛΑΣ που ίδρυσε το ΚΚΕ στην Κατοχή, με σκοπό δήθεν την ένοπλη αντίσταση στους Γερμανούς αλλά, κατά την άποψη πολλών ιστορικών και πολιτικών αντιπάλων του, με απώτερο στόχο, μετά την αποχώρηση των Γερμανών, να εκμεταλλευτεί το κενό εξουσίας και να καταλάβει πραξικοπηματικά την εξουσία. Τα Δεκεμβριανά και η Μάχη της Αθήνας επιβεβαιώνουν, αυτές τις προθέσεις.

Η άλλη πλευρά στην οποία στοχεύει η λέξη ΕΛΑΣ είναι η συνήχηση με τη λέξη «Ελλάς». Η επίδειξη ενός πατριωτισμού που, στην περίπτωση της Κατοχής και του εμφυλίου που ακολούθησε, αποδείχθηκε - κατά τους επικριτές της ελληνικής Αριστεράς - κίβδηλος, αφού εκτός από την επιδίωξη πραξικοπηματικής κατάληψης της εξουσίας, τμήματα της Αριστεράς υποστήριξαν και σχέδια που συνδέονταν με την αυτονόμηση της Μακεδονίας σε κάποιο βαλκανικό κρατικό μόρφωμα.

Τόσο ο «ΕΛΑΣ» του Βελουχιώτη όσο και ο ΕΛΑΣ του Τσίπρα προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τη συνήχηση με τη λέξη «Ελλάς», ώστε να καλύψουν το πατριωτικό τους έλλειμμα - κάτι για το οποίο δύσκολα μπορεί κάποιος να κατηγορήσει το ΠΑΣΟΚ.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, σε επίπεδο πολιτικού υποσυνείδητου, είναι πως το όνομα αποκαλύπτει παρελθοντοπληξία και ιδεοληπτική εκμετάλλευση μιας κληρονομιάς που δεν υπάρχει πλέον, γιατί ξοδεύτηκε ασκόπως τόσο από το ΠΑΣΟΚ του Παπανδρέου όσο και από τον ΣΥΡΙΖΑ της «πρώτης φοράς Αριστερά». Η όποια αξία αυτής της κληρονομιάς αποδείχθηκε «φούσκα» μετά την κατάρρευση της Σοβιετίας(ΕΣΣΔ).

Με την έλευση της Τεχνητής Νοημοσύνης σήμερα και των ανθρωποειδών ρομπότ τα επόμενα 5-10 χρόνια, βρισκόμαστε στον προθάλαμο της κατάργησης της ανθρώπινης εργασίας. Κυριολεκτικά, θα παρακαλάμε να μας… εκμεταλλευτούν και δεν θα μας έχουν ανάγκη.

Ποια είναι η απάντηση της σύγχρονης Αριστεράς σε αυτές τις εξελίξεις;

Ο Βελουχιώτης ή ο Παπανδρέου και η κληρονομιά τους;

Μετά αναρωτιέστε…

 

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Γιατί θα αποτύχει το εγχείρημα του Ζήκου

 

Του Γεωργίου Ι. Μάτσου

Δύσκολα βρίσκει κανείς λόγους επιτυχίας του Τσίπρα ως αρχηγού νέου κόμματος, ενώ απέτυχε ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ.

Αντιθέτως, γίνεται ευκολότερα αντιληπτό γιατί πιστεύει ο ίδιος ότι τάχα θα πετύχει.

Καταρχάς, ο πολιτικός του ναρκισσισμός: Καθαυτό το εγχείρημα "φεύγω από το κόμμα όπου απέτυχα για να φτιάξω άλλο όπου θα πετύχω", όπως και η "Ιθάκη", υποδηλώνουν έμμεσα και άμεσα πως ο ίδιος πιστεύει ότι για την αποτυχία του φταίνε άλλοι. Τώρα λοιπόν προβαίνει σε καινούργιο εγχείρημα χωρίς τους "άλλους", που "φταίνε".

Με στοιχειώδη αυτοκριτική, όμως, θα αντιλαμβανόταν ότι η κατακρήμνιση από το 31,53% το 2019 σε, διαδοχικά, 20,07% και 17,83% το 2023 οφειλόταν σε αυτόν.

Όταν προσποιούμαστε ότι φταίνε οι άλλοι, ενώ φταίμε εμείς, ικανοποιούμαστε ίσως ψυχικά, συγκρουόμαστε όμως με την πραγματικότητα.

Αν ο Τσίπρας είχε παραδώσει το 2019 τον ΣΥΡΙΖΑ στην Αχτσιόγλου, το άλλοτε κόμμα εξουσίας δεν θα είχε βιώσει τον εξευτελισμό των βουλευτικών του 2023.

Ή αν έστω της είχε επιτρέψει το 2023 να εκλεγεί αρχηγός, χωρίς να ‘κλείσει το μάτι’ στον ουρανοκατέβατο Κασσελάκη, η κατάσταση στον χώρο της αριστεράς-κεντροαριστεράς, θα ήταν σήμερα καλύτερη.

Ίσως πιστεύει ότι σήμερα θα πετύχει λόγω στήριξης από δύο απροσδόκητους – για ‘αριστερό’, αντιπολιτευόμενο κόμμα – συμμάχους: Τη διαπλοκή και την… κυβέρνηση.

Η διαπλοκή, ενισχύοντας τον Τσίπρα, δεν επιζητεί πολιτική αλλαγή, αλλά διατήρηση των κλεπτοκρατικών δομών του ελλαδικού κράτους, με ευνοϊκότερους για την ίδια όρους.

Αυτό όμως δεν μπορεί να κρυφτεί από την πολιτική πιάτσα. Αργά ή γρήγορα, θα περάσει ως μήνυμα και στο εκλογικό σώμα.

Η δε σιωπηρή αξιοποίηση της μη αποκρυπτόμενης ‘στήριξης’ Μητσοτάκη αποτελεί για τον ίδιο τον Τσίπρα ομολογία πολιτικής αδυναμίας: Ο Μητσοτάκης στηρίζει Τσίπρα, διότι – δικαιολογημένα – θεωρεί ότι χάρη στον τελευταίο θα ανακτήσει εκλογικές δυνάμεις.

 

Ο Τσίπρας νομίζει ότι η ώθηση του συστήματος Μητσοτάκη αποτελεί υλοποίηση του λενινιστικού ρητού "οι καπιταλιστές θα μας πουλήσουν το σχοινί με το οποίο θα τους κρεμάσουμε".

Έτσι όμως έμμεσα αποδέχεται ως στόχο του τη δεύτερη θέση. Όταν μόνη πραγματική φιλοδοξία είναι η κατάκτηση της δεύτερης θέσης, υπονομεύεται εξαρχής και αυτός ο στόχος.

Εκεί οφειλόταν άλλωστε η κατρακύλα του 2019-2023: Η ψήφιση της απλής αναλογικής το 2016 αποσκοπούσε να μεθοδεύσει ‘διάλειμμα Μητσοτάκη’ το 2019, προκειμένου να επανέλθει αυτός το 2023 με "κυβέρνηση ηττημένων".

Αλλά όταν στοχεύεις αφετηριακά στη δεύτερη θέση, το εκλογικό σώμα θα αναζητήσει εντέλει για δεύτερο κάποιον, που θα μπορεί να γίνει και πρώτος.

Ο Τσίπρας παραμένει από το 2019 μέχρι σήμερα, η βασική αιτία της έλλειψης εναλλακτικής στον Μητσοτάκη: Μη επιτρέποντας ανανέωση της ηγεσίας στον χώρο του, τον οδήγησε σε στασιμότητα και πολυδιάσπαση.

Η παραίτηση του 2023 και η επάνοδος με ‘νέο κόμμα’ το 2026 αποτελεί μπλόφα, που δύσκολα θα καταπιεί το εκλογικό σώμα.

Βέβαια ο Τσίπρας εξακολουθεί να πετάει τις καλύτερες ‘πολιτικές στρακαστρούκες’, όπως αποδεικνύει το όνομα του νέου κόμματος.

Δεν το ονομάζει απλά "αριστερό": Καπηλεύεται τον θρύλο του κεκαλυμμένου στρατιωτικού σκέλους του ΚΚΕ (ΕΑΜ-ΕΛΑΣ) κατά την κατοχή, που δρούσε φαινομενικά ως αντιστασιακή οργάνωση – στην πραγματικότητα ως μηχανισμός κατάληψης της εξουσίας – και παραμένει ζωντανός στην πολιτική συνείδηση όλων των αριστερών.

Αρκεί μια τέτοια καπηλεία για να συσπειρώσει εκλογικά τις αριστερές ψήφους;

Κατά τη γνώμη της στήλης, όχι:

Η εκ νέου ‘αριστεροποίηση’ Τσίπρα συνιστά θεμελιώδη αντίφαση έναντι τόσο του περίφημου rebranding του, όσο και της ‘κεντρώας μεταμέλειας’ που επιχείρησε να επιδείξει με την "Ιθάκη".

Υποτίθεται ότι όλο το story "διώχνω τους αριστερούς τύπου Τσακαλώτου από τον ΣΥΡΙΖΑ – φεύγω από τον ΣΥΡΙΖΑ – κάνω δικό μου κόμμα για να απαλλαγώ από τους λοιπούς αριστερούς του ΣΥΡΙΖΑ" στόχευε να μεταβάλει το πολιτικό πρόσημο Τσίπρα από αριστερό σε περισσότερο κεντρώο.

 

Γιατί λοιπόν ξαναγυρίζει στην ‘παλιά καλή’ αριστερά και αποκηρύσσει την κεντρώα στροφή;

Δεν του βγήκαν οι δημοσκοπήσεις βλέποντας ότι στο κέντρο δεν πείθει κανέναν;

Προφανώς.

Όμως η έμμεση συνομολόγηση της αποτυχίας του rebranding που συνιστά η σχεδόν ξεδιάντροπη επάνοδός του στην ‘αγκαλιά’ της αριστεράς, συνιστά στην πραγματικότητα και ομολογία αποτυχίας σχεδιασμού του όλου εγχειρήματος ‘παραίτηση – αποστασιοποίηση – επάνοδος’.

Ο Τσίπρας λοιπόν επιστρέφει εκεί όπου ήδη απέτυχε:

Τον Μάιο 2023 είχε αποτύχει οικτρά στις εκλογές με το εξαιρετικό, για αριστερό κόμμα, σύνθημα "δικαιοσύνη παντού".

Δύο χρόνια αργότερα όμως, στις 28-2-2025, η ελληνική κοινωνία κατέβαινε κατά εκατομμύρια στους δρόμους όλης της επικράτειας, ζητώντας απεγνωσμένα ό,τι ακριβώς της είχε υποσχεθεί ο Τσίπρας: Δικαιοσύνη.

Η αποτυχία Τσίπρα ως προσώπου και ως αριστερού ήταν ήδη προφανής από τότε – άλλωστε υπήρξε ο μεγάλος απών του κινήματος των Τεμπών.

Προσπάθησε να γίνει κεντρώος και απέτυχε προτού καν γίνει.

Ειλικρινά λοιπόν πιστεύει ότι αν τώρα αποκαλέσει το κόμμα του [ΕΑΜ-]ΕΛΑΣ, θα πετύχει κάτι περισσότερο;

Σήμερα έχει να αντιμετωπίσει την πολυδιάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ 2023 σε τέσσερα κομμάτια (Νέα Αριστερά Τσακαλώτου-Σακελλαρίδη, Κασσελάκης, εναπομείνας ΣΥΡΙΖΑ και ήδη Τσίπρας-‘ΕΛΑΣ’).

Η πολυδιάσπαση προξένησε σημαντικά ψυχολογικά στεγανά έναντι του προσώπου του από κρίσιμο ποσοστό των πρώην συντρόφων του.

Εξάλλου, οι Βαρουφάκης – Κωνσταντοπούλου εκφράζουν σήμερα πολύ αποτελεσματικότερα τον αριστερό ριζοσπαστισμό.

Το πολιτικό παιχνίδι παίζεται αυτή τη στιγμή στο ποιος θα κερδίσει τη δεύτερη θέση, ώστε να διατηρεί εξουσιαστικό πρόκριμα στη μετά Μητσοτάκη εποχή.

Η στήλη θεωρεί πιθανότερη την κατάληψη της δεύτερης θέσης από τον υποτιμημένο, συχνά αυτοκαταστροφικό, αλλά γνησιότερα κεντρώο-κεντροαριστερό Ανδρουλάκη.

 

Ο Τσίπρας, πέρα από την ώθηση κάποιων αρχικών εντυπώσεων, δεν έχει άλλη πολιτική βενζίνη στη διάθεσή του.

Σε εποχή που ο κόσμος ζητά ουσιώδη πολιτική αλλαγή, το ψεύτικο αντιμνημόνιο, η ψεύτικη αριστερά και το ψεύτικο κέντρο του Τσίπρα δεν έχουν να προσφέρουν τίποτε πια στην ελληνική κοινωνία.

Επανέρχεται στο προσκήνιο καθαρά από φθόνο έναντι του Μητσοτάκη που κατάφερε να ελέγξει τους ‘αρμούς της εξουσίας’, ενώ εκείνος απέτυχε.

Του έχουμε νέα:

 

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: ΕΛ.Α.Σ., ΕΛ.ΑΣ, Ε.Λ.Α.Σ. και ΕΛΛΑΣ

 

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

Δεν έχει γίνει γνωστό πόσα ακριβώς πλήρωσε ο Αλέξης Τσίπρας στη διαφημιστική για το περίφημο rebranding, αν ωστόσο κρίνουμε από όσα έχουμε δει μάλλον τον έπιασαν κορόιδο.

Το όνομα κατ’ αρχήν. Αυτό το ΕΛΑΣ πολύ φτηνό κόλπο, ούτε ο Βελόπουλος δεν το τόλμησε. Ήδη στα σόσιαλ μίντια γίνεται πάρτι, γέμισαν πειραγμένες φωτογραφίες του Τσίπρα με στολή αξιωματικού της ΕΛΑΣ! Δεν είμαστε τόσο χαϊβάνια τελικά.

Για να μην πούμε για την μπάλα της Μπαρτσελόνα. Ποιο ακριβώς είναι το μήνυμα και σε ποιους απευθύνεται;

Ένας κανονικός ψηφοφόρος, ο οποίος ενδιαφέρεται για τα κοινά, το μόνο που εισπράττει είναι μια προσπάθεια ποδοσφαιροποίησης της πολιτικής. Αν ο χαρακτηρισμός «κυβερνώσα» αριστερά που έχει υιοθετήσει ο Τσίπρας αποτελεί μια προσπάθεια να προσδώσει αξιοπιστία στο εγχείρημά του, η μπαλίτσα, οι φανέλες και τα αστειάκια για πρωτάθλημα πετυχαίνουν το αντίθετο: προβάλλουν την εικόνα ενός μη σοβαρού πολιτικού. Ενός ινφλουένσερ μάλλον παρά ενός υποψήφιου πρωθυπουργού. Ιδίως στο τμήμα των παραδοσιακών ψηφοφόρων της αριστεράς οι οποίοι, ας μην έχει κανείς αυταπάτες, αποτελούν τον κορμό του ΣΥΡΙΖΑ και θα αποτελέσουν τη μαγιά του νέου κόμματος.

Μπορεί να φανταστεί κανείς έναν παλαιό πολιτικό, τον Καραμανλή, τον Ανδρέα, τον Φλωράκη ή τον Σημίτη, να αυτογελοιοποιείται με αυτόν τον τρόπο;

Όσο για τους νέους μάλλον θα αναρωτιούνται για ποιο λόγο παλιμπαιδίζει αυτός ο πενηντάρης.

Γενικά πάντως αν κρίνουμε από τα σχόλια, η κίνηση Τσίπρα μάλλον έχει προκαλέσει αμηχανία ακόμα και στους δικούς του ανθρώπους.

Ο Γιώργος Σταθάκης, για παράδειγμα, σε άρθρο του εκφράζει τον προβληματισμό του για το αν ο Τσίπρας μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη επισημαίνοντας πως λείπει το «μεγάλο αφήγημα» όπως του Ανδρέα το 1981 για την «Αλλαγή», του Σημίτη για τον «εκσυγχρονισμό» το 1996 ή ακόμα και του ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Ξέρετε, με ένα νόμο και ένα άρθρο κ.λπ.

Στο ίδιο κλίμα, αν και σε πιο διανοουμενίστική εκδοχή, ο Αντώνης Λιάκος, ο οποίος προφανώς έχει απογοητευθεί από τον Κασσελάκη τον οποίο χαρακτήριζε κάποτε ευχάριστη έκπληξη. Ζητά λοιπόν από τον Τσίπρα να «μεταβολίσει τη μελαγχολία… σε νέα πολιτισμική γραμματική του συλλογικού βίου». Κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε.

Ο Μπίστης πάντως ανέλαβε να αποκαταστήσει τα πράγματα με την αθεράπευτη αισιοδοξία του. «Τον δρόμο θα τον φτιάξουμε περπατώντας» διακηρύσσει σε πείσμα των άπιστων Θωμάδων. Ούτε αυτός μπορεί να αρνηθεί ωστόσο τη μεγάλη κωλοτούμπα του αρχηγού του. Ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ πολιτεύτηκε με βασική γραμμή τη συνεργασία των προοδευτικών κομμάτων. Ήταν και η αιχμή των επιθέσεών του προς το ΠΑΣΟΚ το οποίο κατηγορούσε ότι, αρνούμενο τη συνεργασία, έκανε πλάτες στη ΝΔ. Σήμερα ρητά αναφέρεται, για παράδειγμα από την εκπρόσωπο Τύπου του Ινστιτούτου Τσίπρα, Θεώνη Κουφονικολάκου, πως «δεν μας αφορά η συζήτηση περί συνεργασιών»! Ο λόγος είναι προφανής και τον επισημαίνει στο άρθρο του ο Γιώργος Σταθάκης: ο Τσίπρας ακολουθεί στρατηγική δεύτερου κόμματος. Δεν έχει στόχο να νικήσει τον Μητσοτάκη αλλά να προσπεράσει το ΠΑΣΟΚ. Η αριστερά μπορεί να περιμένει ωσότου γίνει ξανά κυβερνώσα.

Με όλα τούτα, η μόνη καινοτομία που μας υπόσχονται είναι η κατάργηση των παραδοσιακών κομματικών δομών και η δημιουργία ενός υβριδικού κόμματος όπου τα μέλη θα μπορούν, λέει, να μετέχουν και «διαδικτυακά και δια ζώσης» σε θεματικές ομάδες για τα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας. Αν σας ακούγεται κάπως νεφελώδες, έτσι είναι και συνήθως καταλήγει απλώς στο να ενισχύει την αρχηγική φυσιογνωμία του κόμματος. Ο αρχηγός θα αποφασίζει και οι υπόλοιποι θα συζητάνε.

Στον παλιό ΣΥΡΙΖΑ ο Τσίπρας δεν είχε αυτή την ελευθερία. Όση επιρροή και αν διέθετε, υπήρχαν συγκεκριμένες διαδικασίες. Εννοείται πως υπήρχαν επίσης και στελέχη με διαφορετικές απόψεις, τα οποία ήταν υποχρεωμένος να ακούει.

Στο νέο κόμμα λοιπόν τα παλαιά στελέχη θα γίνονται δεκτά μετά από φέις κοντρόλ και αφού παραιτηθούν από κάθε αξίωμα: ένα-ένα, ατομικά και χωρίς τα κομματικά τους γαλόνια.

Πρόκειται για μια διαδικασία σχεδόν τελετουργικής ταπείνωσης και ταυτόχρονα…

 

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: ΕΛΑΣ: Τι θα γίνει, φίλε μου, μ' εμάς;

 

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΣΤΑΝΑ

Kαι το νέο κόμμα που περιμένατε έβγαλε το κεφάλι από το αυγό, στο Θησείο. Και το όνομα αυτού ΕΛΑΣ. Μην παρεξηγηθώ, δεν είναι η Ελληνική Αστυνομία, ούτε ο παλιός ΕΛΑΣ, δηλαδή ο Ελληνικός Απελευθερωτικός Στρατός. Είναι η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, το νέο προσωπικό κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, που παραπέμπει και στην Αστυνομία ως μια δεξιά κάπως ανταύγεια, αλλά και στον Άρη Βελουχιώτη, το αντάρτικο και φυσικά στον Εμφύλιο.

Διότι ή είσαι διχαστικός και εμφυλιοπολεμικός ή αλλιώς δεν είσαι αριστερός κατά τον ηγέτη. Και όποιος νόμιζε ότι όλα αυτά τελείωσαν και το rebranding θα μας φέρει έναν νέο και καλλιεργημένο Αλέξη, ας πορευτεί τώρα με τις αυταπάτες του.

Και τα «θυρανοίξια» του νέου πολύ αναμενόμενου κόμματος δεν συγκίνησαν ούτε καν τους παρευρισκόμενους, αν εξαιρέσουμε κάποιους νεολαίους που σε κάποια φάση φώναξαν «Νάτος, νάτος ο πρωθυπουργός».

Το πίστευαν άραγε;

Τι να πω, μπορεί. Αρκεί οι εκθέσεις ιδεών Γυμνασίου, και όχι Λυκείου, να έχουν ακόμα πέραση.

Στον κόσμο της Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί.

Εδώ ο κόσμος αυτός πήγε και ψήφισε Στέφανο Κασσελάκη, που ούτε τον ήξερε, ούτε τον άκουσε ποτέ να λέει μια αριστερή κουβέντα και μετά, όταν τον «εκπαραθύρωσαν» με συνοπτικές διαδικασίες, δεν έβγαλε άχνα. Δεν θα πιστέψει τον ηγέτη της ΠΦΑ που τώρα εμφανίζεται ως ηγέτης της κυβερνώσας Αριστεράς;

Και τι είχε να μας πει ο νέος Αλέξης;

Ε, τα γνωστά και τετριμμένα. Ανησυχία για τον κόσμο που σκοτώνεται στην Ουκρανία αλλά χωρίς αναφορά στο ποιος σκοτώνει και γιατί, ποιος επιτέθηκε σε μια ελεύθερη και δημοκρατική χώρα της Ευρώπης και ποιος μάχεται 3 χρόνια τώρα υπέρ βωμών και εστιών. Απλώς, σκοτώνονται γενικώς. Και φυσικά πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική υπονοώντας ότι κακώς χάσαμε την επαφή μας με τη Ρωσία του Πούτιν. Ένα υπόρρητα φιλορωσικό κόμμα γεννήθηκε, για να μας πάει στη νέα εποχή της τεχνητής νοημοσύνης για όλους και όχι μόνο για το κεφάλαιο και τα οικονομικά τραστ.

Κατά τα άλλα, άντε πάλι η κοινωνία πάνω από τα κέρδη, με δημοκρατία και δικαιοσύνη, με ένα νέο σοκ εντιμότητας και κράτους δικαίου και φυσικά «νέα μεταπολίτευση», γιατί εκείνη η παλιά δεν έπιασε. Και δεσμεύσεις για αξιοπρέπεια και καλούς μισθούς, για ισότητα και προστασία στους ΛΟΑΤΚΙ, για ανάπτυξη με αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου γενικώς, για φορολογική δικαιοσύνη και κοινωνικό κράτος με στέγη και πολιτισμό. Αλλά και φθηνά ενοίκια έχει, και θέσεις σε παιδικούς σταθμούς και ενεργειακή δημοκρατία και λύση για το δημογραφικό και φθηνό σουπερμάρκετ και καλύτερες συντάξεις. Και κάπως έτσι ξεκινάει πάλι το νέο ταξίδι της μεγάλης προοδευτικής πλειοψηφίας και καλεί πάλι όλους να υπογράψουν τη διακήρυξη της νέας εποχής, διότι χωρίς υπογραφές δεν νοείται αριστερό κόμμα. Και δώσ’ του ξανά δημοκρατία και αξιοπρέπεια. Και φυσικά το γνωστό αριστερό στερεότυπο «ερχόμαστε από πολύ μακριά και πάμε μακριά».

Μάλλον δεν πάτε πουθενά, πια.

Και για κλείσιμο, δύο σταγόνες ιστορία, δηλαδή ΕΑΜ, ΕΔΑ και ΣΥΡΙΖΑ. Και ένα χαριτωμένο κοριτσάκι που του φέρνει το όνομα σε λευκό χαρτί, σαν κι αυτό που θα υπογράψουν όσοι τον ακολουθήσουν, γιατί κάτι συγκεκριμένο ή έστω έξυπνο και καινούργιο δεν ακούσαμε. ΕΛΑΣ: Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Πρωτότυπο, τι να σας πω.

Δεν ξέρω αν με αυτές τις αποσκευές μπορεί να κατακτήσει τη δεύτερη θέση. Αφήστε που δεν θα είναι και δίκαιο γιατί το ΠΑΣΟΚ έχει τουλάχιστον κάποιες συγκεκριμένες θέσεις, που τις κρύβει, και έστω λιγοστά ικανά στελέχη να τις δοκιμάσουν σε μια μελλοντική ανάληψη εξουσίας. Αλλά έτσι όπως τα κατάφερε η ηγεσία του, ακόμα και η ΕΛΑΣ μπορεί να το ξεπεράσει.

Πάντως αυτή η συμπαράταξη είναι αριστερή και δεν χωράει τη σοσιαλδημοκρατία του Ανδρουλάκη. Και όποιοι πίστευαν μέχρι προχτές πως μπορεί να δημιουργηθεί μια ομπρέλα που θα τους συμπεριλάβει όλους, απογοητεύτηκαν. Ωστόσο, πρόλαβαν να δώσουν το φιλί της ζωής στον νέο ΣΥΡΙΖΑ που μας προέκυψε σε συσκευασία προσωπικού κόμματος.

Και ένα προσωπικό κόμμα σημαίνει «αρχηγού παρόντος, πάσα αρχή παυσάτω». Φράξιες, ομπρέλες βιλαέτια και διχόνοιες, τέλος. Μόνο Αλέξης.

Το πρόβλημα τώρα το έχει το ΠΑΣΟΚ και η ηγετική του ομάδα που πρέπει να καταλάβει ότι ο αριστερός χώρος είναι καπαρωμένος από το «ΕΛΑΣ». Και με τη βούλα του πρωτοδικείου πλέον. Εμπρός ΕΛΑΣ, ΕΛΑΣ για την Ελλάδα, το δίκιο και τη λευτεριά, από την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Τώρα το ΠΑΣΟΚ πρέπει να ξαναθυμηθεί ότι είναι κόμμα του κέντρου, άντε της σοσιαλδημοκρατίας, και να κοιτάξει να απευθυνθεί στο κέντρο στο οποίο αλωνίζει εδώ και χρόνια ο Κ. Μητσοτάκης και η δική του ΝΔ, να αφήσει τα αριστερά κακοχωνεμένα δάνεια στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και να κοιτάξει να πει κάτι σοβαρό για την Ελλάδα.

Και να αφήσει τη μονοκαλλιέργεια «Υποκλοπές- ΟΠΕΚΕΠΕ - Διαφθορά» γιατί με τέτοια φληναφήματα βαπτισμένα σε ξυλόλιο και με φόντο τα χαμένα βαγόνια των Τεμπών, κανένας δεν κυβέρνησε, ούτε στην Ελλάδα. Πόσο μάλλον όταν έχουμε και την «Ελπίδα» της Καρυστιανού που έχει ειδικότητα σε αυτά.

Αλλά όταν δεν ψηφίζεις τον Στουρνάρα για διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας και δηλώνεις «παρών» είναι σαν να δίνεις δίκιο στον Αλέξη που είχε πόλεμο μαζί του. Είναι σαν να λες ότι καλά έκανε και μας πήγαινε στον γκρεμό και κακώς ο Στουρνάρας δούλεψε επιτυχώς προς την αντίθετη κατεύθυνση. Δηλαδή δίνεις το δίκιο στον ανταγωνιστή σου, αλλά είναι τόση η παθολογική αριστερίλα που σου βάζει γράσο στα μάτια και δεν βλέπεις. Και πρέπει τώρα να αρχίσεις να κατεβάζεις τα αντιβιοτικά με τις χούφτες μπας και γιατρευτείς, που δεν το βλέπω.

Δυστυχώς στις εκλογές θα πάμε με ένα κόμμα εξουσίας και με πολλά κόμματα διαμαρτυρίας, δεξιά και αριστερά. Και δυστυχώς δεν θα ζήσουμε ένα σοβαρό ανταγωνισμό πολιτικών θέσεων για τα επίδικα, εσωτερικά και εξωτερικά.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχασε την όποια ευκαιρία μετά την επανεκλογή του, δεν προσπάθησε καν να αναδειχθεί ως το αντίπαλο δέος στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ακόμα και αν δεν μπορούσε, ως πολιτική προσωπικότητα, έπρεπε να προσπαθήσει αφήνοντας για άλλους τα κλασσικά αριστερά στερεότυπα και τη μιζέρια της συνεχούς καταγγελίας του πρωθυπουργού. Διότι αυτή η στάση δηλώνει, ακόμα και στους αδαείς, μειονεξία. Φωνάζει και φώναζε «αυτός είναι κακός», χωρίς να μας αποκαλύπτει γιατί ο ίδιος είναι καλός για πρωθυπουργός. Ή έστω καλύτερος. Και τώρα…

 

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Λεκτικές επινοήσεις Ζήκου

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

νέος πατριωτισμός (ο) 1. πολιτική διακήρυξη κενή περιεχομένου «όπως ήταν αναμενόμενο, μας φλόμωσε στους νέους πατριωτισμούς αποφεύγοντας να πει οτιδήποτε ουσιαστικό» 2. φράση που στερείται λογικής, μπούρδα «αν δεν θέλεις να απαντήσεις στην ερώτησή μου, μην το κάνεις, αλλά τουλάχιστον παράτα τους νέους πατριωτισμούς»

Τώρα που σας γράφω, ο μπρόεδρος Τσίπρας δεν έχει ακόμα αποκαλύψει την Μπαρτσελόνα του και έτσι δεν έχω όλες τις πληροφορίες που είναι απαραίτητες προκειμένου να εξυμνήσω το νέο ξεκίνημα του πολιτικού που ενέπνευσε τον μουσουργό Σταμάτη Κραουνάκη να συνθέσει μουσική για χάρη του.

Διαβάζω, όμως, πως κεντρικός άξονας της παράστασης θα είναι ο «νέος πατριωτισμός». Δηλαδή μια λεκτική επινόηση που δεν περιγράφει τίποτα πέρα από την ανάγκη του πρώην πρωθυπουργού να ξαναπαίξει ρόλο στις εξελίξεις και την αδυναμία του να βρει ουσιαστικό περιεχόμενο στη νέα του προσπάθεια.

Όχι πως έχει ανάγκη κάτι από αυτά.

Η πελατεία του δεν έχει πολιτικές αλλά ψυχολογικές απαιτήσεις και έτσι αρκείται σε λέξεις και φράσεις αρκετά ασαφείς και εύπλαστες ώστε ο καθένας να μπορεί να τις προσαρμόσει στις ψυχολογικές του ανάγκες.

Σε κάθε περίπτωση, είμαι σίγουρος ότι από τη προχτεσινοβραδινή παράσταση θα έλειψε το μόνο στοιχείο που έχει ενδιαφέρον στην πολιτική πορεία του παλιού αρχηγού του Πολάκη: η αποκάλυψη των πηγών χρηματοδότησης του κόμματος και του ιδρύματος.

Εκτός αν η χρηματοδότηση γίνεται από…

 

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Πώς ο Ζήκος ανέβασε τις μετοχές εταιρειών πώλησης ποπ κορν

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

ΕΛΑΣ (ο, η, το) 1. Ελληνική Αστυνομία «θα ένιωθα πιο ασφαλής αν ήταν πιο έντονη η παρουσία της ΕΛΑΣ» 2. Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη «θα ένιωθα λιγότερο ασφαλής αν ήταν πιο έντονη η παρουσία της ΕΛΑΣ» 3. Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός «όλοι οι καπεταναίοι του ΕΛΑΣ δεν πιάνανε μία μπροστά στον καπετάν Αλέξη» 4. Ελληνικό Αστείο «όσο ασφαλής ή ανασφαλής κι αν νιώθω βρίσκω πάντα παρηγοριά σε ένα ΕΛΑΣ

Τελικά ο μπρόεδρος Τσίπρας όχι μόνο αντεπεξήλθε στις προσδοκίες μου αλλά τις ξεπέρασε κατά πολύ. Γιατί ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι το rebranding θα τον οδηγούσε σε ένα όνομα βγαλμένο μέσα από νούμερο επιθεώρησης το οποίο θα σατίριζε την τάση του Αλέξη να παριστάνει τον αντάρτη και να ταυτίζεται με αγώνες με τους οποίους δεν έχει καμία σχέση.

Φαίνεται πως τόσο ο ίδιος όσο και το επιτελείο του έχουν χάσει κάθε αίσθηση του γελοίου γεγονός το οποίο, προφανώς, επικροτώ αφού, εκτός από το φοβερό όνομα, μας χάρισε και μια ωραία αναπαράσταση μεγάλων στιγμών του Αντρέα του Παπαντρέου.

Έτσι ο μπρόεδρος της ΕΛΑΣ κατάφερε όχι απλώς να μη συσπειρώσει αλλά να εξοργίσει και τους Κνίτες και τους Πασόκους καθώς πούλησε τη δικιά τους πραμάτεια ανεβάζοντας έτσι τις μετοχές των εταιρειών που παράγουν καλαμπόκι το οποίο ψημένο μας χαρίζει το νοστιμότατο ποπκόρν.

Να μην ξεχάσω να πω και ένα μπράβο στους χαβαλέδες συνεργάτες του μπροέδρου Τσίπρα οι οποίοι…

 

ΣΥΡΙΖΑίου rebrand-ισμένου εθνικού σουργελοξεφτιλαρά κωμωδία

ΣΥΡΙΖΑίων rebrand-ισμένων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: Ο Τουριστικός Οργανισμός της Πιερίας (Π.Ο.Τ.Α.Π.) προβάλλει τις εμπειρίες και τη φιλοξενία της Πιερίας στην Πράγα


Uploaded Image 

 Uploaded Image

 

Την Πέμπτη 21 Μαΐου, ο Πιερικός Οργανισμός Τουριστικής Ανάπτυξης και Προβολής (Π.Ο.Τ.Α.Π.) συμμετείχε, μαζί με την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας και τους Τουριστικούς Οργανισμούς Θεσσαλονίκης και Χαλκιδικής, σε εκδήλωση τουριστικής προβολής που πραγματοποιήθηκε στην ελληνική πρεσβευτική κατοικία στην Πράγα, με τη συμμετοχή Τσέχων τουριστικών πρακτόρων και επαγγελματιών του τουρισμού.

Η εκδήλωση διοργανώθηκε από το γραφείο του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (Ε.Ο.Τ.) σε Τσεχία και Πολωνία και αποτέλεσε μια σημαντική ευκαιρία για την προβολή της Πιερίας ως προορισμού που προσφέρει αυθεντικές βιωματικές εμπειρίες καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.

Μέσα από την παρουσίαση αναδείχθηκαν η μοναδική φιλοξενία της περιοχής, η απαράμιλλη φυσική ομορφιά, η τοπική γαστρονομία, καθώς και οι εναλλακτικές δραστηριότητες και εμπειρίες που καθιστούν την Πιερία έναν ξεχωριστό και πολυδιάστατο τουριστικό προορισμό.

Τον Π.Ο.Τ.Α.Π. εκπροσώπησε η Αντιδήμαρχος Τουρισμού του Δήμου Δίου-Ολύμπου κα Σοφία Ζουρζούρα, η οποία παρουσίασε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της περιοχής και τις δυνατότητες ανάπτυξης θεματικού και βιωματικού τουρισμού στην Πιερία. Στο πλαίσιο της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκαν σημαντικές επαφές και συναντήσεις με εκπροσώπους της τουριστικής αγοράς της Τσεχίας, με στόχο την ενίσχυση της εξωστρέφειας και τη δημιουργία νέων συνεργασιών για την προσέλκυση επισκεπτών από την τσέχικη αγορά. Παράλληλα, η κα Ζουρζούρα είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει και με τον Έλληνα Πρέσβη στην Τσεχία, κ. Ντίνο Κωνσταντίνου, ανταλλάσσοντας απόψεις για τις προοπτικές του ελληνικού τουρισμού και τη σημασία της προβολής της Πιερίας στο εξωτερικό.

Ο Πιερικός Οργανισμός Τουριστικής Ανάπτυξης και Προβολής (Π.Ο.Τ.Α.Π.)  εκφράζει θερμές ευχαριστίες εκφράζονται προς τον Διευθυντή του γραφείου Ε.Ο.Τ. Πολωνίας και Τσεχίας, κ. Δημήτρη Βασιλειάδη, για την εξαιρετική πρωτοβουλία, την αγαστή συνεργασία και τη συμβολή του στην επιτυχημένη διοργάνωση της δράσης.

Η παρουσία της Πιερίας στην Πράγα αποτέλεσε ακόμη μία ουσιαστική πρωτοβουλία για την ενδυνάμωση της τουριστικής ταυτότητας της περιοχής στις αγορές της Κεντρικής Ευρώπης. Μέσα από στοχευμένες δράσεις προβολής και τη συνεργασία θεσμικών και τουριστικών φορέων, αναδεικνύεται σταθερά ο πλούτος των εμπειριών που προσφέρει η Πιερία, από τον Όλυμπο και τις ακτές της έως την τοπική γαστρονομία και τον πολιτισμό της, καθιστώντας την έναν σύγχρονο και ελκυστικό προορισμό για επισκέπτες κάθε εποχής.

Οι δράσεις εξωστρέφειας και τουριστικής προβολής συνεχίζονται και την επόμενη εβδομάδα στη Μολδαβία, όπου η Πιερία θα συμμετάσχει σε νέες επαφές και παρουσιάσεις, με στόχο την περαιτέρω ενίσχυση της παρουσίας της σε αναδυόμενες αγορές του εξωτερικού.

 

 

Σαν σήμερα (29/5/ΧΧΧΧ)

 

1453: «Η Πόλις εάλω», έπειτα από πολιορκία ενός χρόνου από τους Οθωμανούς Τούρκους.

1886: Ο χημικός Τζον Πέμπερτον διαφημίζει το μαύρο και εύγευστο υγρό που βγήκε από το εργαστήριο του: Την Coca Cola.



1953: Κατάκτηση του Εβερεστ (8.882 μ.) από τον νεοζηλανδό ορειβάτη Έντμουντ Χίλαρι



1954: Ιδρύεται η «Λέσχη Μπίλντεμπεργκ», που πήρε το όνομά της από το ξενοδοχείο «Μπίλντεμπεργκ» της ολλανδικής πόλης Ούστερμπεκ, όπου πρωτοσυνέδρίασε.



1453: Πεθαίνει ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου Κωνσταντίνος 11ος Παλαιολόγος



1982: Πεθαίνει η αυστριακή ηθοποιός Ρόμι Σνάιντερ (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Ρόζμαρι Μαγκνταλένα



2014: Πεθαίνει  σε ηλικία 86 ετών η Μάγια Αγγέλου μια από τις πιο σημαντικές Αμερικανίδες πεζογράφους και ποιήτριες.







2017: Πεθαίνει σε ηλικία 99 ετών ο πρώην πρωθυπουργός  Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.
 
 
 
 
 

2022 Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 79 ετών ο τραγουδιστής Δάκης, μετά από σκληρή μάχη με τον καρκίνο. 

 

 

 

2022 Την τελευταία του πνοή άφησε ο τελευταίος Καταδρομέας του Ιερού Λόχου, ο Αντιστράτηγος ε.α και Επίτιμος Αρχηγός Στρατιάς Κωνσταντίνος Κόρκας  

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο πολιτικός ζογκλέρ επί σκηνής

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ  

Στην πολιτική οι συμβολισμοί δεν λειτουργούν πάντα ως γέφυρα με την Ιστορία, μερικές φορές καταντούν μεταμφίεση μπροστά στον καθρέφτη της. 

Η πρώτη συγκέντρωση του Αλέξη Τσίπρα στο Θησείο ήταν ακριβώς αυτό. Μια τελετουργία πολιτικής μεταμφίεσης. Ενα σκηνικό γεμάτο μνήμες, σημαίες, υπαινιγμούς, λέξεις και εικόνες δανεισμένες από εποχές που τουλάχιστον είχαν το προνόμιο της πίστης σε κάτι.  

Πλην, η πολιτική έχει ένα χούι. Οι συμβολισμοί της γίνονται επικίνδυνο εργαλείο όταν το βιογραφικό αυτού που τους χρησιμοποιεί συγκρούεται με το νόημά τους

Ο Τσίπρας εμφανίστηκε στο Θησείο σαν πολιτικός συλλέκτης ιστορικών ενθυμίων. Λίγο από ΕΑΜ, λίγο από Ανδρέα Παπανδρέου, λίγο από «λαϊκή δημοκρατική παράταξη», λίγο από αντισυστημικό ρομαντισμό. Ακρόπολη στο βάθος, «ΕΛ.Α.Σ.» στο προσκήνιο, χρώματα εθνικά και αριστερά μαζί, παιδάκι στη σκηνή σαν παπανδρεϊκή αναπαράσταση του 1981. Ηταν μια πολιτική εμφάνιση γεμάτη νοσταλγία για εποχές που ο ίδιος ποτέ δεν έζησε και από ιδέες που ο ίδιος πρώτος ακύρωσε όταν βρέθηκε στην εξουσία. 

Καθότι οι συμβολισμοί έχουν αξία μόνο όταν συνοδεύονται από συνέπεια. Και η πολιτική διαδρομή του Τσίπρα είναι μάλλον η πιο βίαιη αποδόμηση συμβολισμών που γνώρισε η μεταπολίτευση.  

Πήρε την πιο θυμωμένη κοινωνική λέξη της κρίσης, την «ελπίδα», και τη μετέτρεψε σε τρίτο μνημόνιο. 

Ανέβηκε στην εξουσία ως αντισυστημικός επαναστάτης και κυβέρνησε με ό,τι πιο βαθιά συστημικό υπήρξε στο ελληνικό κράτος. Πελατειακές ισορροπίες, κοινωνική εχθροπάθεια, κομματικό έλεγχο, επικοινωνιακή πόλωση και κυνισμό εξουσίας. 

 Υποσχέθηκε ότι «θα βαράει το νταούλι και οι αγορές θα χορεύουν» και κατέληξε να υπογράφει όσα κατήγγελλε, με μια κοινωνία εξαντλημένη και μια χώρα με κλεισμένες τράπεζες.  

Τώρα επιστρέφει ντυμένος με ιστορικούς υπαινιγμούς αντί αυτοκριτικής. Η λέξη «ΕΛ.Α.Σ.» δεν είναι αθώα. Δεν είναι ένα απλό ακρωνύμιο. Κουβαλά εμφύλιο, Αντίσταση, νεκρούς, διχασμούς, μνήμη.  

Για δεκαετίες η ελληνική Αριστερά αντιμετώπιζε τον ιστορικό ΕΛΑΣ σχεδόν σαν ιερό πολιτικό σύμβολο. Οταν λοιπόν ένας πρώην πρωθυπουργός χρησιμοποιεί συνειδητά αυτόν τον συνειρμό, ενώ έχει ήδη συγκυβερνήσει με την εθνικολαϊκή Δεξιά, έχοντας εφαρμόσει μνημόνια και έχοντας μετατραπεί συνειδητά από επαναστάτης σε επαγγελματία του συστήματος, τότε δεν υπάρχει ιστορικός συμβολισμός. Υπάρχει κοροϊδία μπροστά στα μούτρα μας. 

Το ακόμη πιο παράξενο είναι η προσπάθεια να εμφανιστεί ως εκφραστής ενός νέου «λαϊκού πατριωτισμού». Ο ίδιος άνθρωπος που κυβέρνησε με σημαία τον αντιεθνικισμό της ριζοσπαστικής Αριστεράς, τώρα φωτογραφίζεται με φόντο την Ακρόπολη, σαν πολιτικός κληρονόμος μιας εθνικής δημοκρατικής παράδοσης.  

Η πολιτική δεν απαγορεύει τις μετατοπίσεις. Αλλά όταν αλλάζεις προσωπείο κάθε λίγα χρόνια, το πρόβλημα δεν είναι η εξέλιξη. Είναι η θεατρικότητα. Και ίσως εκεί βρίσκεται ο πυρήνας της υπόθεσης Τσίπρα. 

Δεν είναι πια πολιτικός της σύγκρουσης.  

Είναι πολιτικός της αναπαράστασης

Ενας άνθρωπος που τίποτε άλλο δεν κατάλαβε από την εμπλοκή του με την πολιτική, εκτός από τη δύναμη της εικόνας στη μεταμνημονιακή Ελλάδα. Ξέρει ότι η ελληνική κοινωνία πάντα διψούσε για μύθους, σύμβολα και συναισθηματικές επιστροφές. Και βγήκε στη σκηνή σαν πολυσυλλεκτικός ζογκλέρ. Στη μια μασχάλη το καρπούζι της «Αριστεράς», στην άλλη το καρπούζι του «πατριωτισμού», και πάνω στο κεφάλι του να ισορροπεί το καρπούζι της «Σοσιαλδημοκρατίας και της Οικολογίας». 

Ολα αυτά ακροβατώντας πάνω στο τεντωμένο σχοινί του rebranding, σαν η σχεδόν πενταετής διακυβέρνησή του να ήταν μια μικρή παρεξήγηση. 

Μόνο που ...

 

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Εμπιστευτείτε με

 

 

 

Του Άγη Βερούτη

agissilaos@gmail.com

Όταν μια γυναίκα που την έχει σπάσει στο ξύλο ο άντρας της, γυρίζει πίσω επειδή δεν έχει επιλογές επιβίωσης, όλοι ξέρουν τι βλέπουν. Δεν βλέπουν ούτε "νέα αρχή" ούτε "δεύτερη ευκαιρία". Βλέπουν έναν κύκλο κακοποίησης, με την τραγική βεβαιότητα ότι κάποια στιγμή το χέρι θα ξανάρθει. Ίσως και κάτι χειρότερο.

Στην πολιτική όμως, η χώρα κάνει πως μπερδεύεται. Μια κοινωνία που κακοποιήθηκε και έφαγε πέντε χρόνια ξύλο από μια κυβέρνηση άσχετη με την πραγματικότητα, που στριμώχτηκε στα ΑΤΜ, που είδε το "όχι" να γίνεται "ναι" πριν στεγνώσει το μελάνι, που πλήρωσε φόρους, εισφορές Κατρούγκαλου, περικοπές, capital controls, τρίτο μνημόνιο, υπερπλεονάσματα και δεσμεύσεις για 99 χρόνια, καλείται τώρα να γυρίσει πίσω. Να ξαναμπεί στο ίδιο σπίτι και να ακούσει την ίδια φωνή, λίγο πιο ώριμη, λίγο πιο ήρεμη, λίγο πιο λογοτεχνική, να της λέει πάλι: "έλα πίσω, εμπιστέψου με..."

Ο Αλέξης Τσίπρας έγραψε την "Ιθάκη" του. Την παρουσίασε ως απολογισμό. Διαβάζεται σαν αίτηση επανεισόδου στην εξουσία. Μνήμες με πολιτικό εξώφυλλο. Μια απόπειρα να ξαναερμηνευτεί το 2015 πριν το ξαναθυμηθεί η κοινωνία με τους όρους της πραγματικότητας.

Στην "Ιθάκη" περνούν όλοι από τον πάγκο. Οι δανειστές με τη σκληρότητά τους, οι Ευρωπαίοι με την ακαμψία τους, οι συσχετισμοί με την αδικία τους, οι συνεργάτες με την ανεπάρκειά τους, οι εσωκομματικοί με την ανωριμότητά τους, οι αντίπαλοι με τη μοχθηρία τους, η πραγματικότητα με την αγένειά της και ο ίδιος ο Τσίπρας με την "αυταπάτη" του. Όλοι παίρνουν κάτι. Δεν άφησε κανέναν παραπονεμένο.

Ο Βαρουφάκης, ιδίως, γεύτηκε κανονικό πολιτικό σφάξιμο. Μετά πέρασε από την κρεατομηχανή σαν απαραίτητο συστατικό για να συνεχιστεί το ταξίδι του συγγραφέα. Περισσότερο celebrity παρά οικονομολόγος, μεταφέρουν τα ρεπορτάζ. Ένας τηλεοπτικός μετεωρίτης που έλαμψε, έκανε ζημιά και έφυγε δακτυλοδεικτούμενος, αφήνοντας στον πρώην πρωθυπουργό την άνεση να τον δείχνει από απόσταση.

Μόνο που ο Βαρουφάκης δεν πήρε το υπουργείο σε κλήρωση πρωτοχρονιάτικης πίτας. Τον διάλεξε ο άνθρωπος που τότε ζητούσε από την Ευρώπη να τον πάρει στα σοβαρά, με μια κυβέρνηση που είχε βάλει τη χώρα στο πιο επικίνδυνο πολιτικό πείραμα της Μεταπολίτευσης.

 

Τον έκανε το πρόσωπο της διαπραγμάτευσης, με τα πέτσινα μπουφάν και τις μοτοσυκλέτες, την ώρα που η χώρα είχε ξεμείνει από χρόνο και χρήμα. Τον κράτησε όσο οι άλλοι άρχισαν να καταλαβαίνουν πως απέναντί τους δεν είχαν σχέδιο, αλλά κουκλοθέατρο.

Ο Τσίπρας γράφει σαν άνθρωπος που πέρασε μέσα από καταιγίδα, ενώ η χώρα θυμάται ότι κάποιος είχε διαλέξει καιρό, πλήρωμα, πορεία και ύφος.

Η αφήγηση ψιθυρίζει ένα "συμπαθάτε με" για τη δυσκολία των αποφάσεων. Η μνήμη όμως θυμάται ότι οι αποφάσεις δεν έρχονταν από τον ουρανό, ούτε από επιφοίτηση. Είχαν υπογραφή, υπουργικά συμβούλια, πρωθυπουργική σφραγίδα και πολιτικό υπολογισμό.

Και να σου στην κατάλληλη συγκυρία το ντοκιμαντέρ "Στο Χιλιοστό" του ΣΚΑΪ, όχι ως συμπληρωματικό υλικό, αλλά ως χαστούκι στην αυταπάτη και την επιτηδευμένη αυτοαθώωση. Ως εκείνη τη στιγμή μπορούσε κανείς να αναπολεί αναμνήσεις, ερμηνείες, πρόσωπα, ψυχολογίες, παρεξηγήσεις και πολιτικές δικαιολογίες. Θα μπορούσε ίσως να δει την "Ιθάκη" σαν ταξίδι ωρίμανσης. Λέμε τώρα. Να ακούσει για δύσκολες αποφάσεις, άδικους συσχετισμούς, σκληρούς δανειστές, μπλόφες που στράβωσαν, συντρόφους που δεν άντεξαν.

Μετά όμως βλέπει το Plan B, και η ποίηση τελειώνει.

Στο επεισόδιο "Κωδικός Αλβανία" του ντοκιμαντέρ η ιστορία χάνει το λογοτεχνικό ύφος Καβάφη και γίνεται λογιστική απεικόνιση της καταστροφής: νέο νόμισμα, υποτίμηση 60% έως 80% σε ένα βράδυ, capital controls, μετατροπή καταθέσεων, εκτόξευση χρέους, ανθρωπιστική βοήθεια για μια χώρα που λίγους μήνες πριν χειροκροτούσε πολιτικές φαντασιώσεις σαν να ήταν εθνική στρατηγική.

Αυτός ζωγράφιζε στον χάρτη ταξίδι στην Ιθάκη και οι Βρυξέλλες προετοίμαζαν τα ρυμουλκά για το ναυάγιο.

Άλλο να λες "περάσαμε δύσκολα" και άλλο να μαθαίνεις ότι στις Βρυξέλλες υπολόγιζαν πώς θα επιβιώσει η Ελλάδα εκτός ευρώ με νόμισμα που θα έχανε σε ένα βράδυ το μεγαλύτερο μέρος της αξίας του.

Άλλο πολιτική διαπραγμάτευση και άλλο εθνική κατάρρευση με σχέδιο ανθρωπιστικής διάσωσης.

Αυτό δεν ήταν σκληρή διαπραγμάτευση. Ήταν κοινωνία στην πρέσα.

Και ο Τσίπρας την κράτησε εκεί πολύ παραπάνω απ’ όσο χρειαζόταν. Για ένα "email Χαρδούβελη".

Ύστερα υπέγραψε, και πίσω από την υπογραφή έμεινε ο λογαριασμός στην κοινωνία: πρωτογενή πλεονάσματα για δεκαετίες, μέσο πλεόνασμα 2,2% του ΑΕΠ από το 2023 έως το 2060, υπερταμείο 99 ετών, δημόσια περιουσία ενέχυρο σε μακρά επιτήρηση. Μια χώρα που για να σταθεί όρθια δέχθηκε πως οι δανειστές της εμπιστεύονταν πλέον περισσότερο τα ενέχυρα παρά τις κυβερνήσεις της.

Αυτή είναι η κληρονομιά πίσω από τις ωραίες λέξεις του ταλαντούχου κ. Τσίπρα.

Όχι μόνο οι κλειστές τράπεζες, οι ουρές στα ΑΤΜ και το τρίτο μνημόνιο.

Η κρατική περιουσία δεμένη πισθάγκωνα. Το μέλλον φορτωμένο υπερπλεονάσματα. Η μεσαία τάξη φορολογικός σάκος του μποξ. Μια χώρα κουρασμένη, επιτηρούμενη, δύσπιστη προς τον ίδιο της τον εαυτό.

Και τώρα αυτός ο ίδιος ταλαντούχος άνθρωπος ξαναζητάει εμπιστοσύνη.

Άλλος, μετά από τέτοιο ιστορικό λογαριασμό, θα καθόταν λίγο πιο πίσω. Θα άφηνε τη χώρα να ξεχάσει χωρίς να της ζητάει ξανά χειροκροτήματα.

 Όμως ο κ. Τσίπρας επιστρέφει με rebranding, βιβλίο, αφήγημα, νέο κόμμα, νέο σκηνικό, νέο "τώρα", με το βλέμμα ανθρώπου που πιστεύει ότι η Ιστορία του χρωστάει encore.

Χθες δεν εγκαινίασε απλώς πολιτικό φορέα. Εγκαινίασε επιχείρηση λήθης.

Μίλησε για δημοκρατική επανεκκίνηση, κοινωνική δικαιοσύνη, νέα γενιά, στέγη, εργασία, αξιοπρέπεια, ανισότητες, κράτος δικαίου. Τα είπε καλά. Ο Τσίπρας ξέρει να μιλάει σε ανθρώπους κουρασμένους από το παρόν. Ξέρει να πιάνει τον θυμό πριν τον πιάσει κάποιος άλλος. Ξέρει να ντύνει την απογοήτευση με υπόσχεση.

Μόνο που μαζί του έρχεται και ο λογαριασμός.

Το νέο κόμμα του πατά σε μια απλή, κυνική υπόθεση: ότι η κοινωνία θα θυμάται αρκετά για να τον αναγνωρίζει, αλλά όχι αρκετά για να τον φοβάται.

Θα θυμάται τον νεότερο Τσίπρα που νίκησε το παλιό σύστημα, όχι τον πρωθυπουργό των capital controls.

Θα θυμάται το…