"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Νέα Αριστερά - Η διάσπαση του... ατόμου!

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ 

Η Νέα Αριστερά φυτοζωεί στο δημοσκοπικό τοπίο από 1% ως 1,5%, και με αναγωγή άντε 2%.

Είναι τα στελέχη που αποσκίρτησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ μετά την εκλογή Κασσελάκη. Δεσπόζουσες δυνάμεις είναι η «Ομπρέλα» και οι «6+6». Μεταξύ των προβεβλημένων στελεχών της ο Αλέξης Χαρίτσης (Πρόεδρος), ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης (Γραμματέας), και το ζεύγος Έφης Αχτσιόγλου και Δημήτρη Τζανακόπουλου.

Κατηγορούσαν την ηγεσία Κασσελάκη για ιδεολογική απόκλιση - χωρίς να έχουν άδικο (Αμερικανάκι, καπιταλιστής, φαν κάποτε και αρθρογράφος υπέρ του Μητσοτάκη, ψηφοφόρος του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, ύφος ηγεσίας και στυλ ζωής που δεν προσιδίαζε στην Αριστερά).

Παράλληλα του καταλόγιζαν προσωποκεντρική διοίκηση που ματαίωνε τις συλλογικές κομματικές διαδικασίες και συμπεριφορές σελέμπριτι (ποιος π.χ. δεν θυμάται τα γενέθλια της Φάρλι, ή την συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ στο σπίτι του στις Σπέτσες; Λες και ήταν «τσέο» πολυεθνικής, που θα έλεγε και η συντρόφισσα Νοτοπούλου, και καλούσε τα στελέχη της εταιρίας για brainstorming). Παράλληλα είχαν στρατηγικές διαφορές επί θεμάτων ιδεολογίας.

Όμως κάποια στιγμή ο Κασσελάκης εκπαραθυρώθηκε με τη γνωστή σταλινική διαδικασία του «μπουζουξίδικου» - ονομασία από τον χώρο όπου έγινε το συνέδριο της αντιδημοκρατικής καρατόμησης. Ίδρυσε νέο κόμμα αλλά τα στελέχη της Νέας Αριστεράς που είχαν φύγει εξαιτίας του δεν επέστρεψαν.

Προφανώς είχαν βαθύτερες διαφορές που ξεπερνούσαν την παρουσία Κασσελάκη, η οποία ήταν απλώς η αφορμή για να πουν το «μη παρέκει». Θεωρούσαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε μεταλλαχθεί και μετακινηθεί από την ριζοσπαστική Αριστερά στην Κεντροαριστερά.

Η διαφωνία τους με το πατρώο κόμμα ήταν συνολική.

Απέρριπταν στη σύγκλιση με τις άλλες «προοδευτικές» δυνάμεις, στην κατεύθυνση μιας λαϊκής συμμαχίας, την οποία καλοβλέπει ο αρχηγός Αλ. Χαρίτσης και την βαπτίζει «Λαϊκό Μέτωπο» (Όρος που είναι μόνιμη πολιτική ονείρωξη της Αριστεράς).

 

Αντιθέτως, η πλειοψηφία της ΝεΑρ, ως πούροι Αριστεροί, με πρωτοστάτη τον Γραμματέα Γαβριήλ Σακελλαρίδη, θεωρεί ως δεξιό συμβιβασμό το Λαϊκό Μέτωπο και επιδιώκει συμμαχίες με σχήματα της «αντισυστημικής Αριστεράς», όπως τα κόμματα Βαρουφάκη, Λαφαζάνη, Ανταρσυα, και διάφορες «κινηματικές ομάδες».

Παράλληλα αποδοκιμάζουν τον πρώην πρόεδρό τους και όψιμο θιασώτη του «Δημοκρατικού καπιταλισμού», Αλέξη Τσίπρα (που η αλήθεια είναι ότι τους έκανε «νοματαίους»).

Αυτό δεν άντεξε ο Νίκος Μπίστης και άλλα εννιά στελέχη, και αποχώρησαν. Κατήγγειλαν ότι η απόφαση του πρόσφατου συνεδρίου της ΝεΑρ αποδοκιμάζει τον Αλέξη Τσίπρα, ενώ διαπιστώνουν εγκλωβισμό σε ομφαλοσκόπηση για την ταυτότητα της Αριστεράς και παραλυτική ισορροπία.

Δεν κάνουν κουβέντα βεβαίως για τον αντιδημοκρατικό τρόπο αποκλεισμού του εκλεγμένου από τη βάση, προέδρου Κασσελάκη. Αντιθέτως την χαρακτηρίζουν ως «αποφασιστική στάση».

Δηλώνουν ότι θα συμβάλουν στην ανασύνθεση του συνόλου της Αριστεράς και την συγκρότηση μετώπου προοδευτικών δυνάμεων «με αξιόπιστη και κοινωνικά αναγνωρίσιμη ηγεσία» (δηλ. θεωρούν αξιόπιστο τον Αλέξη).

Η κίνηση έγινε είδηση και ενέπνευσε σχόλια, κυρίως λόγω της πολυπραγμοσύνης του Νίκου Μπίστη.

Ο κ. Μπίστης υπήρξε σε νεαρή ηλικία στέλεχος του «ΚΚΕ» και με αντιδικτατορική δράση (η υπόμνηση αυτή του ανήκει για τους εκ των υστέρων «ανυπότακτους» αριστερούς επικριτές του).

Στη συνέχεια έγινε μέλος του «ΚΚΕ Εσωτερικού».

Από εκεί βρέθηκε στη μετεξέλιξη του στον «Συνασπισμό».

Και μετά στην «Α.Ε.Κ.Α. (Ανανεωτική Εκσυγχρονιστική Κίνηση της Αριστεράς).

Στο «ΠΑΣΟΚ» υπηρέτησε ως υφυπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Σημίτη.

Αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ και βρέθηκε στη «ΔΗΜΑΡ».

Και από εκεί στην «ΕΛΙΑ- Δημοκρατική Παράταξη» που ήταν συμμαχία του ΠΑΣΟΚ με άλλους κεντροαριστερούς.

Ξαναγύρισε στην εξέλιξη του Συνασπισμού τον «ΣΥΡΙΖΑ», από όπου αποχώρησε για να στρατευτεί με τη «Νέα Αριστερά».

Και χθες αποχώρησε από τη Νέα Αριστερά με τα άλλα εννιά στελέχη για να στηρίξει Τσίπρα.

Ιδεολογικά οι σταθμοί ήταν η πορεία από τον ορθόδοξο κομμουνισμό (ΚΚΕ) στον ευρωκομουνισμό (ΚΚΕ εσ), στην ανανεωτική Αριστερά (ΣΥΝ), στη σοσιαλδημοκρατία (ΠΑΣΟΚ), στην κεντροαριστερά (ΔΗΜΑΡ), στην ριζοσπαστική Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ), και τώρα θα καταλήξει (δεν ξέρουμε αν θα κατασταλάξει!) στον «δημοκρατικό καπιταλισμό» του Αλέξη Τσίπρα.

 

 

 

 

Ο ίδιος λέει ότι δεν άλλαξαν οι ιδέες του. Άλλαζαν πολιτικά και ιδεολογικά τα κόμματα όπου βρέθηκε. Και γι’ αυτό, παραμένοντας ο ίδιος πιστός στις ιδέες του, άλλαζε τα κόμματα!

 

 

Ο κ. Μπίστης είναι γεννηθείς το 1951. Αξιοθαύμαστη η ζωτικότητά του. Αλλά μήπως πρέπει …

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Φεβρουαρίου 04, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΠΑΣΟΚ-ο-ΚΚΕ-δο-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ατσάλι


Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Πληροφορήθηκα ότι ολοκληρώθηκε αισίως το 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ. Κι ότι πλέον το κόμμα «είναι έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας, για τον Σοσιαλισμό» («Ριζοσπάστης», 29/1).

Πολύ σωστό. Σκέψου να σου χτυπάει την πόρτα το κάλεσμα της Ιστορίας κι εσύ να μην ακούς γιατί είσαι στο μπάνιο ή βλέπεις μπάλα.

Συγκρατώ άλλωστε τη λυρική παρατήρηση του συντρόφου Κουτσούμπα ότι «ο κόσμος φλέγεται και γύρω μας πνέουν ήδη άνεμοι και θύελλες, όμως το ατσάλι δένεται στη δυνατή φωτιά και το μεγάλο ψύχος».

Ομολογώ ότι δεν ξέρω πώς δένεται το ατσάλι. Θυμάμαι απλώς κάτι παλαιοκομμουνιστικά σουξέ του τύπου «Πώς δενότανε τ΄ ατσάλι» του Οστρόφσκι. Προφανώς κάποιο ζόρι τραβούν με το ατσάλι οι σύντροφοι του Κουτσούμπα.

Σε αντίθεση με τους συντρόφους του Τσίπρα που έφτιαξαν 13μελή ομάδα για να δέσουν «τη σοσιαλδημοκρατία, την πολιτική οικολογία και τη ριζοσπαστική Αριστερά».

Λέξη για το ατσάλι. Αλλά στη θέση τους θα έβαζα και κάτι πιο νόστιμο για να δέσει το γλυκό. Ισως λίγη crème patissiere  ή φύλλο.

Δεν ξέρω αν θα πετύχει τελικά η συνταγή για κόμμα αλλά σε μια δύσκολη στιγμή μπορούν να το γυρίσουν σε γαλακτομπούρεκο.

Κι όταν λέω «δύσκολη στιγμή», το μυαλό μου πάει στο ΠαΣοΚ όπου έχει πέσει κατήφεια.

Σε σημείο που για να σκοτώσουν την ώρα τους πιάστηκαν στα χέρια για τη… Νίνα Κασιμάτη.

Μεγάλο θέμα. Κι αν ρωτήσεις έξω «ποια είναι παιδιά η Κασιμάτη;» θα συναντήσεις το απλανές βλέμμα της επιστήμης απέναντι στα μυστήρια του Σύμπαντος.

Να βοηθήσω.

Ηταν πολύ ΠαΣοΚ και πολύ Γιώργος, ύστερα έγινε ΣΥΡΙΖΑ και Τσίπρας αλλά μετά πάτωσε ο ΣΥΡΙΖΑ και ξύπνησε πάλι το ΠαΣοΚ μέσα της.

Με ή χωρίς τον Γιώργο, αδιευκρίνιστο.

Υποθέτω όμως πως θεωρούν πως αν μαζέψουν διάφορες Νίνες θα γίνουν πρώτο κόμμα.

Ωραία. Και μετά;

Διότι «να φύγει η ΝΔ» είναι μια ενδιαφέρουσα άποψη για τη ζωή και τις δυνατότητες του ανθρώπου. Αλλά κάποιος πρέπει να κάνει και κυβέρνηση.

Ποιος θα την κάνει;

Η Νίνα με τους Δεκατρείς;

Ο Καστανίδης με τις προοδευτικές δυνάμεις; Με Ζωή και Βαρουφάκη ή χωρίς;

Και την πλάκα θα την κάνουν μόνοι τους ή θα τη μοιραστούμε και οι υπόλοιποι;

Γι΄ αυτό έχει δίκιο ο Βελόπουλος που λέει ότι πρέπει «να ποινικοποιηθούν» οι δημοσκοπήσεις.

Διότι χωρίς δημοσκοπήσεις δεν θα ξέραμε ότι οι ενδιαφερόμενοι πλακατζήδες μετρούν την ψήφο τους και ίσως την ψήφο της μαμάς τους.

Ετσι, θα ήταν ευτυχείς άνθρωποι.

Τα …

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Φεβρουαρίου 04, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Σκουριασμένα μυαλά με πιστοποιητικό αντιδεξιάς ορθοδοξίας του προηγούμενου αιώνα

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ 

Το κόμμα δεν λέει με ποιον θα συνεργαστεί. 

Γιατί δεν λέει; 

Διότι δεν μπορεί, λένε, να αποφασίσει χωρίς να ξέρει την ετυμηγορία των πολιτών. Για τον Χάρη Δούκα, όμως, αυτό δεν είναι αρκετό. Θέλει δέσμευση. Θέλει απόφαση συνεδριακή που θα δεσμεύει το ΠΑΣΟΚ να μη συνεργαστεί με τη Νέα Δημοκρατία.

Είναι, αν μη τι άλλο, ένα αίτημα πρωτότυπο. Συνήθως τα κόμματα ως συλλογικοί οργανισμοί εκφράζουν θετικά τη βούλησή τους. Λένε τι θέλουν. Οχι τι δεν θέλουν. Αποφασίζουν για να προτείνουν κάτι στην κοινωνία και όχι για να δηλώσουν αρνητικά αυτό που δεν σκοπεύουν «σε καμία περίπτωση» να κάνουν.

Ο δήμαρχος φυσικά δεν εννοεί το αρνητικό ψήφισμα μόνο ως εξορκισμό. Δεν μπορεί παρά να το αντιλαμβάνεται και ως διακήρυξη για τον ίδιο και το ΠΑΣΟΚ που επιθυμεί. Εννοεί να βάλει στην ταυτότητά του το «αντί-» του αντιδεξιού. Να προβάλει εαυτόν πρωτίστως στο εσωκομματικό ακροατήριο ως εκφραστή του αριστερού προσανατολισμού του κόμματος – πρόθυμο να συμπήξει «προοδευτικά» μέτωπα κατά της Δεξιάς.

Λείπει άραγε από την κεντροαριστερή αγορά ένα τέτοιο προϊόν; 

Υστερεί, ας πούμε, ο βασικός ανταγωνιστής του Δούκα –ο Νίκος Ανδρουλάκης– σε αντιδεξιό ή αντιμητσοτακικό λόγο; 

Είναι μήπως αυτό το στοιχείο που λείπει από τη ρητορική και την αισθητική του παρόντος ΠΑΣΟΚ, ώστε να χρειάζεται ο δήμαρχος να υπερθεματίσει;

Η ιδέα τέτοιου «μετώπου» δεν είναι νέα. Την είχε δοκιμάσει ως εκλογικό του πρόταγμα και ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα, έχοντας μάλιστα κι ένα όπλο: Την απλή αναλογική, που σχεδιάστηκε σαν μοχλός της προοδευτικής σύγκλισης, αλλά κατέληξε να εκπυρσοκροτήσει στις εκλογές του 2023 ως όργανο αυτοχειρίας.

Τι έφταιξε και η ιδέα ναυάγησε; 

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι έφταιξε η απροθυμία του ΠΑΣΟΚ, που δεν υπέκυψε στις ηγεμονικές προσεγγίσεις του μεγάλου ΣΥΡΙΖΑ. Ομως, η επιλογή αυτή αποδείχθηκε από τα πράγματα ορθή, καθώς, αν το ΠΑΣΟΚ είχε ενδώσει, το πιθανότερο είναι ότι θα είχε συμπαρασυρθεί στη βύθιση του Τσίπρα.

Το «μέτωπο» απέτυχε –με ευνοϊκότερες αριθμητικά συνθήκες (υψηλότερο άθροισμα στις δυνάμεις των δυνητικών εταίρων) και με ευνοϊκότερο εκλογικό σύστημα– ίσως επειδή έχει παρέλθει η εποχή των «μετώπων» που συγκροτούνται με όρους της δεκαετίας του ’80 («Ο λαός δεν ξεχνά…»).

Ισως αυτό που αρθρώνεται ως δήθεν εσωκομματική αντιπολίτευση, να είναι απλώς ο υπερθετικός της κομματικής ηγεσίας. Να ζητάει από το κόμμα όχι να στρίψει, αλλά να δηλώσει «ληξιαρχικώς» αυτό που ήδη είναι: 

Ενα ΠΑΣΟΚ που...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Φεβρουαρίου 04, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Μ’ ενότητα κι αγώνα, σαλεύει η βελόνα. Προς τα κάτω!!!

 Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Μπορεί να το πάρει κανείς ως παράδειγμα.

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν.Δ. κάνει ένα τοξικό δώρο στο ΠΑΣΟΚ.

Επιτίθεται στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης αναγνωρίζοντας, αυτοκτονικά, ότι το 1996 είχε «γκριζαριστεί» το Αιγαίο με ευθύνη της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Εβερτ ξανά, τριάντα χρόνια μετά. («Η Ν.Δ. δεν ευχαρίστησε ποτέ τους Αμερικανούς από το βήμα της Βουλής», είπε, μεταξύ άλλων, ο γαλάζιος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος. Μάλλον δεν παρακολουθεί τους λογαριασμούς των υπουργών στο Instagram, εξ ου και του έχουν διαφύγει οι επιδείξεις αυλικής αβρότητας).

Πώς απάντησε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ σε αυτή την μπαλοθιά ρετρό εθνικολαϊκισμού: Εσείς, είπε, «κάνατε κουμπαριές με τον Ερντογάν».

Η Ν.Δ. του άνοιξε ένα διάδρομο υπεράνω αντιπολίτευσης. Και ο Νίκος Ανδρουλάκης προτίμησε να βουτήξει στις κουμπαριές.

Δεν βρήκε καλύτερο τρόπο να υπερασπιστεί την κληρονομιά του κόμματός του στην εξωτερική πολιτική;

Το παράδειγμα είναι μάλλον ενδεικτικό ενός αντιπολιτευτικού ρεπερτορίου που φαίνεται να έχει βρει εδώ και καιρό τα όριά του, ακόμη κι όταν το ΠΑΣΟΚ τυχαίνει να βρεθεί από τα λάθη των αντιπάλων του σε θέση υπεροχής.

Η αλήθεια είναι ότι ο Ανδρουλάκης καλείται να κινηθεί σε συμπληγάδες. Δεν αναμετριέται μόνο με την κυβέρνηση, αλλά και με την εσωκομματική του αντιπολίτευση, στην οποία αναγκάζεται και δημοσίως να λογοδοτεί. Και σε ποιον να πρωτολογοδοτήσει;

Δεν τον κατηγορούν όλοι για το ίδιο.

Θα μπορούσε έτσι κανείς να αποδώσει στις πιεστικές συνθήκες την εντύπωση της στρατηγικής ασυναρτησίας που δίνει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, όταν καλείται να εξηγήσει τις εκλογικές του στοχεύσεις.

Τι λέει;

Το κόμμα του, φυσικά, πρέπει να είναι πρώτο και θα είναι. Ταυτόχρονα όμως δεν αρνείται ότι τα ποσοστά του βρίσκονται σε «στασιμότητα». Δεν ξεκολλάει από το 12%-13%, αλλά θα είναι πρώτο.

 

Τι λέει ακόμα;

Οτι η στασιμότητα οφείλεται στην περιρρέουσα «ανακατωσούρα». Εννοεί, προφανώς, τον βρασμό στη δεξαμενή της αντισυστημικής καταγγελίας, που, όπως ο ίδιος διαπιστώνει, δεν κόβει ψήφους από τον Μητσοτάκη.

Από ποιον κόβει τότε;

Λέει, επίσης, ότι «εγγυάται» (sic) πως το ΠΑΣΟΚ δεν θα συνεργαστεί με τη Ν.Δ. Και τότε με ποιον θα συνεργαστεί; Με τα προϊόντα της «ανακατωσούρας»;

Κυβέρνηση θα κάνει ή φραπόγαλο;

Υπάρχει βέβαια και το ενδεχόμενο το «στάσιμο» κόμμα να τριπλασιάσει μέσα σε ενάμιση χρόνο τη δύναμή του και να βγει από τις κάλπες αυτοδύναμο.

Τον ρώτησαν, «θα σαλέψει η βελόνα;».

Απάντησε, «με ενότητα κι αγώνα».

Κάνει και ρίμα. Αλλά αυτό δεν είναι στρατηγική, που χαράσσει πειστική διέξοδο διακυβέρνησης.

Είναι …

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Φεβρουαρίου 04, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Το αίνιγμα των γραφικών

 

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

H εικόνα είναι απλή. Το ΠΑΣΟΚ είναι δύο κόμματα, ίσως και περισσότερα, σε κοινή συσκευασία. Με μια ηγεσία που πασχίζει εύκολα ή δύσκολα να κρατάει όλα τα κομμάτια μαζί.

Εως εδώ, κατανοητό. Το βλέπουμε και το ζούμε.

Μόνο που ταυτοχρόνως το ΠΑΣΟΚ πρέπει να είναι το μοναδικό κόμμα της δημοκρατικής Ευρώπης που ασχολείται με το τι θα κάνει μετά τις επόμενες εκλογές που είναι σε έναν χρόνο και βάλε από σήμερα.

Υποθέτω πως μόλις το λύσει θα ασχοληθεί με το τι θα κάνει μετά και τις μεθεπόμενες.

Ετσι, μπορεί να μην ξέρουμε πότε θα γίνουν ακριβώς οι εκλογές, ποιοι θα κατέβουν και με ποιους, τι θα πάρουν και πώς θα μοιραστούν οι έδρες, πώς θα είναι η χώρα και ο κόσμος στα μέσα του 2027 (!) αλλά το ΠΑΣΟΚ ξεκαθαρίζει ότι κάνει «μονομέτωπο αγώνα» επειδή «ο κόσμος δεν αντέχει άλλο ΝΔ» (εκπρόσωπος ΠΑΣΟΚ, 25/1) και είναι ανοιχτό «σε όσους πιστεύουν ότι η ΝΔ πρέπει να γίνει παρελθόν» (Ν. Ανδρουλάκης, Open, 26/1).

Εν τω μεταξύ, τελευταία δημοσκόπηση έδινε 32,3% στη ΝΔ που δεν αντέχει ο κόσμος και 15,2% στο δεύτερο ΠΑΣΟΚ, δεκαεπτά μονάδες διαφορά στην εκτίμηση ψήφου (Interview, 27/1), ενώ άλλη δημοσκόπηση έδινε το ΠΑΣΟΚ στην τρίτη θέση με 12,7% και 16,5% μονάδες πίσω από τη ΝΔ (MRB, 29/1).

Δεν ξέρω πόσοι «δεν αντέχουν άλλο ΝΔ», ούτε τι θα ψηφίσουν, αλλά το ΠΑΣΟΚ μάλλον απέχει πολύ από την πρώτη θέση στις εκλογές που ισχυρίζεται ότι διεκδικεί.

Φυσικά, δεν είναι κακό να βάζεις στόχους στη ζωή. Απλώς είναι χρήσιμο να ξέρεις πώς θα τους πιάσεις και να καταλαβαίνεις γιατί δεν τα κατάφερες όταν δεν τους έπιασες. Προς το παρόν, το ΠΑΣΟΚ δεν φαίνεται να κινείται ούτε στη μία, ούτε στην άλλη διαδρομή.

Επιστρέφω ξανά στην παρατήρηση των δύο κομμάτων σε συσκευασία ενός.

Σε όλα τα κόμματα της δημοκρατικής Ευρώπης συνυπάρχουν διαφορετικές, ακόμη και αντίθετες απόψεις. Είναι λογικό, φυσιολογικό και δημοκρατικό.

 

Υπό μία προϋπόθεση. Οτι αυτές οι διαφορές και αντιθέσεις υπηρετούν μια στοιχειωδώς κοινή αντίληψη των πραγμάτων. Από τους στόχους έως τις συμμαχίες.

Στο ΠΑΣΟΚ αυτή η κοινή αντίληψη λείπει.

Οι μεν θεωρούν ότι το ΠΑΣΟΚ καταστράφηκε από την ανερμάτιστη και χαοτική πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου, το διάστημα 2009 – 2011.

Οι δε πιστεύουν ότι το ΠΑΣΟΚ επλήγη από την ετερόκλητη συμμαχία με τη ΝΔ στην κυβέρνηση πρώτα Παπαδήμου και μετά Σαμαρά – Βενιζέλου, το διάστημα 2011 – 2014.

Ενας καλοπροαίρετος παρατηρητής θα έλεγε πως και τα δύο έπαιξαν τον ρόλο τους αλλά οι αριθμοί δεν λένε ψέματα.

Το ΠΑΣΟΚ έπαθε τη μεγάλη ζημιά στη διακυβέρνηση Παπανδρέου όταν μέσα σε δυόμισι χρόνια η εκλογική δύναμή του έπεσε από 43,92% (Οκτώβριος 2009) σε 13,18% (Μάιος 2012). Εχασε τριάντα μονάδες!

Αυτό επιβεβαιώθηκε και στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015, όταν ο Πρωθυπουργός του 2009 δεν κατάφερε να μπει στη Βουλή.

Εκτοτε το ΠΑΣΟΚ διαχειρίστηκε το λιγότερο αλλά ποτέ το περισσότερο. Κι έχουν περάσει τρεις αρχηγοί κι επτά βουλευτικές εκλογές σε σχεδόν δεκατέσσερα χρόνια.

Συνεπώς το «αίνιγμα ΠΑΣΟΚ» δεν είναι συγκυριακό, ούτε ευκαιριακό, ούτε συμπτωματικό. Είναι το αποτέλεσμα μιας μονιμότερης κατάστασης.

Για κάποιον λόγο, ο αποτελεσματικότερος κομματικός σχηματισμός της Μεταπολίτευσης δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι.

Κι όπως είναι φυσιολογικό, στην πολιτική ό,τι δεν μεγαλώνει μικραίνει. Τα «καλύτερα παιδιά» πήγαν στον Μητσοτάκη, οι «ρεμπεσκέδες» τράβηξαν για ΣΥΡΙΖΑ κι έμειναν να φυλάνε Θερμοπύλες όσοι είχαν μια αίσθηση παραταξιακής παράδοσης και νομιμότητας.

Ο καλοπροαίρετος παρατηρητής που αναφέραμε θα αναρωτιόταν μήπως ήλθε η ώρα να ξαναπιάσουν την παρτιτούρα από την αρχή.

Να ξεκαθαρίσουν δηλαδή τις σχέσεις τους με το παρελθόν τους, να αξιολογήσουν την πορεία τους, να κατασταλάξουν ποιοι είναι, τι θέλουν και πού πάνε.

Με άλλα λόγια να αποφασίσουν ποιο από τα δύο κόμματα που συνυπάρχουν στο ίδιο περιτύλιγμα είναι το ΠΑΣΟΚ.

 

Διότι δεν γίνεται να βαυκαλίζεσαι ότι είσαι «η σύγχρονη εκδοχή της Κεντροαριστεράς» και ταυτοχρόνως να συναγελάζεσαι με τη Ζωή, την Καρυστιανού και τα υπολείμματα του ΣΥΡΙΖΑ.

Ακριβώς όπως δεν γίνεται να ομνύεις σε μια «μεταρρυθμιστική ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία» και την ίδια στιγμή να πολιτεύεσαι σαν «αντι-δεξιός Μένιος Κουτσόγιωργας».

Ολα αυτά δεν συμβαδίζουν. Ισα ίσα. Το ένα διαψεύδει και ακυρώνει το άλλο.

Κι αν κάποτε ο Ανδρέας Παπανδρέου κατάφερε να τα συναρμολογήσει περισσότερο ή λιγότερο πειστικά θα πρέπει να θυμίσω ότι ήταν άλλες εποχές, άλλη κοινωνία, άλλη Ελλάδα, άλλη Ευρώπη και δεν υπάρχει πια Ανδρέας Παπανδρέου.

Καλώς ή κακώς, οι απομιμήσεις δεν πουλάνε.

Συνεπώς δεν φταίει ο Ανδρουλάκης, ούτε ο Δούκας, ούτε η Διαμαντοπούλου, ούτε ο Γερουλάνος, ούτε ο Μανόλης Τραμπαρίφας που κανείς τους δεν είναι Παπανδρέου.

Ούτε το διεκδίκησαν, ούτε τους το ζήτησε κανείς.

Από την άλλη πλευρά όμως είναι αδιανόητο να μην μπορούν να διαμορφώσουν μια κοινή αντίληψη των πραγμάτων, να συμφωνήσουν τι είναι η χώρα και πού θέλουν να την πάνε, να καταλήξουν σε ένα κοινό, στοιχειώδες κι  εφικτό σχέδιο.

Κι αντί να τσακώνονται με ποιον θα πάνε μετά τις εκλογές, να συμφωνήσουν τι θέλουν να γίνει μετά τις εκλογές και ποιον ρόλο μπορούν να παίξουν σε αυτό που πρέπει να γίνει.

Ωραία η ιδέα να βγουν πρώτο κόμμα αλλά...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Φεβρουαρίου 04, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Μην παίρνετε στα σοβαρά τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Τρολάρουν.

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Όταν ο γιος του Αποστόλη του Κακλαμάνη, ο Χρήστος ο Κακλαμάνης, έλεγε στην εκπομπή του Σταμάτη Ζαχαρού «αν έρθει ο κύριος Βελόπουλος αύριο και πει συμφωνώ με όλα αυτά που λέει το ΠΑΣΟΚ θα τον καλέσουμε κι εκείνον», δεν γέλασε.

Ούτε διευκρίνισε ότι κάνει κάποιο αστείο προκειμένου να ελαφρύνει κάπως το βαρύ κλίμα της ακίνητης βελόνας.

Μιλούσε απολύτως σοβαρά. Όπως ένας καλός κωμικός όταν κάνει ένα αστείο που δεν πρέπει να προδώσει.

Αυτά δεν τα ισχυρίζομαι εγώ.

Τα ισχυρίστηκε ο σύντροφος Δουδωνής όταν κλήθηκε να εξηγήσει τα όσα είπε ο γραμματέας Δικαιοσύνης του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος. «Μάλλον του ‘χε βγάλει την ψυχή ο Ζαχαρός και τον ειρωνεύτηκε», ήταν το πρώτο που είπε για να καταλήξει «επειδή τον ξέρω καλά τον κύριο Κακλαμάνη, τρόλαρε».

Ενδιαμέσως είχε, όπως κάθε πασόκος που βρίσκεται στριμωγμένος στη γωνία, επικαλεστεί την Ομάδα Αλήθειας με τη φράση «το βίντεο είναι της Ομάδας Αλήθειας».

Προτείνω να εξαιρέσουμε τη δικαιολογία περί «Ομάδας Αλήθειας» που μόνο απελπισία προδίδει (και ζήλια, αν σκεφτούμε ότι και οι σύντροφοι πασχίζουν να φτιάξουν αντίστοιχη ομάδα αλλά μάλλον είναι αλλεργικοί στη δουλειά). Το απόσπασμα που κλήθηκε να σχολιάσει δεν ήταν από καμιά ομάδα. Ήταν από την εκπομπή του Ζαχαρού και η Ομάδα Αλήθειας απλώς την χρησιμοποίησε, όπως τη χρησιμοποίησα κι εγώ στην εκπομπή μου, όπως τη χρησιμοποίησαν και όλοι όσοι διασκεδάζουν ή εκπλήσσονται με την εμμονή των στελεχών του ΠΑΣΟΚ να διώξουν τους πιθανούς ψηφοφόρους τους. Και αν ο σύντροφος Δουδωνής ήταν πιο συγκεντρωμένος θα συνειδητοποιούσε ότι η επίκληση της Ομάδας Αλήθειας αντιφάσκει με τη σιγουριά περί τρολαρίσματος. Ή το απόσπασμα ήταν αποτέλεσμα κοπτοραπτικής ή ήταν πλάκα. Και τα δύο δεν γίνεται.

Σε κάθε περίπτωση η καταγγελία της «Ομάδας Αλήθειας» είναι κουραστική και περισσότερο προδίδει τη συχνότητα με την οποία τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ λένε πράγματα τα οποία μετανιώνουν, παρά μοντάζ.

Αντιθέτως η εξήγηση του τρολαρίσματος είναι κάπως πιο πειστική. Και εξηγεί όχι μόνο την εκδήλωση πρόθεσης συνεργασίας με τον Βελόπουλο αλλά και την εκδήλωση πρόθεσης συνεργασίας με την Κωνσταντοπούλου και τον Τσίπρα. Τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ τρολάρουν. Αντιλαμβάνονται τις συνεντεύξεις τους ως μια ευκαιρία να εκδηλώσουν το (πλούσιο είναι η αλήθεια) κωμικό τους ταλέντο.

Κάνουν χαβαλέ ρε παιδάκι μου. Γι’ αυτό λένε τόσες μπούρδες. Δεν τις εννοούν. Πλάκα κάνουν κι απλώς δεν πρέπει να τους παίρνετε στα σοβαρά.

Και για να κλείσω να πω ότι η εξήγηση περί στελεχών-τρολ έρχεται και κουμπώνει στη θεωρία μου σύμφωνα με την οποία …

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Φεβρουαρίου 04, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Το τσάμπα ζει και βασιλεύει για τη Χριστίνα Αλεξοπούλου

 

H βουλευτής δεν είναι το πρόβλημα. Είναι το σύμπτωμα του προβλήματος της αλαζονείας

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

«Το τσάμπα πέθανε» είπε με σιγουριά η βουλευτής της Νέας της Δημοκρατίας Χριστίνα Αλεξοπούλου στον Τάκη τον Χατζή που της εξηγούσε πως ακόμα και με το κρατικό βοήθημα για το ενοίκιο τα πράγματα είναι αρκετά δύσκολα για τους εκπαιδευτικούς που διορίζονται σε νησιά.

Θα μπορούσε να ολοκληρώσει τη σκέψη της με ένα «και αφού δυσκολεύονται με το ενοίκιο, γιατί δεν αγοράζουν σπίτι;» αλλά για κάποιον λόγο συγκρατήθηκε.

Δεν είχε και σημασία. Η φράση «το τσάμπα πέθανε» αρκούσε για να γίνουμε μάρτυρες μια μοναδικής επίδειξης θράσους η οποία, αν υπήρχε σχετικό πρωτάθλημα, θα της χάριζε σίγουρα τον τίτλο.

Γιατί αν κάποιος δεν δικαιούται να ισχυρίζεται ότι «το τσάμπα πέθανε» είναι κάποιος που το απολαμβάνει όσο ελάχιστοι. Γιατί η βουλευτής Αλεξοπούλου απολαμβάνει το τσάμπα γραφείο και ίσως και το τσάμπα αυτοκίνητο και σίγουρα διάφορα άλλα τσάμπα προνόμια που απολαμβάνουν όλοι οι βουλευτές. Και μάλιστα το γραφείο το χαίρεται τόσο ώστε να αναρτά φωτογραφίες με την ωραία του θέα προς το κοινοβούλιο (στην οποία πρωταγωνιστεί και ένα εικόνισμα της Παναγίας, πιθανότατα της Παναγίας των βουλευτικών προνομίων) την οποία πληρώνουν και αυτοί για τους οποίους «το τσάμπα πέθανε».

Αλλά η βουλευτής Αλεξοπούλου είναι της ωραίας ζωής και λογικό είναι να απολαμβάνει το τσάμπα γραφείο με την ωραία θέα (το οποίο αν ενοικίαζε η ίδια θα τις κόστιζε χιλιάδες ευρώ το μήνα). Οι περισσότεροι, αν θυμάστε, την είχαμε μάθει όταν ως υφυπουργός Μεταφορών, επέλεξε (ή δεν αρνήθηκε επειδή δεν είχε δράμι μυαλό) μια Πόρσε Καγιέν για να κάνει την υφυπουργική περιοδεία της στη Λήμνο.

Πέρα από την απόλαυση της πολυτέλειας είναι και καλή χριστιανή όπως προδίδει τόσο η φωτογραφία με την Παναγίτσα όσο και η ανάρτηση της από το 2019.

Αλλά η βουλευτής Αλεξοπούλου δεν είναι το πρόβλημα. Είναι το σύμπτωμα του προβλήματος της αλαζονείας η οποία (ελλείψει αντιπολίτευσης) μοιάζει να έχει κυριεύσει τόσο πολύ το κυβερνητικό κόμμα ώστε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να δικαιολογεί το θράσος που δεν στρέφεται μόνο εναντίον της λογικής και των εκπαιδευτικών αλλά και εναντίον των ίδιων των μαθητών των νησιών. Και μαζί με το θράσος να δικαιολογεί μια πολιτική η οποία, αφού υμνήσει την παιδεία και τη σημασία της, αφού κολακεύσει το «εκπαιδευτικό λειτούργημα», αφού τονίσει τη σημασία των ίσων ευκαιριών, αφού πει με λίγα λόγια το συνηθισμένο υποκριτικό της ποιηματάκι, όχι μόνο δεν προσφέρει σοβαρά κίνητρα σε εκπαιδευτικούς για να πάνε να δουλέψουν στα νησιά αλλά τους ενημερώνει και ότι «το τσάμπα πέθανε» (εννοείται πως ακόμα πιο υποκριτική είναι η στάση των Δήμων που κλαίγονται για την έλλειψη εκπαιδευτικών αλλά ένα σπίτι να μείνουν αρνούνται να τους εξασφαλίσουν).

Με λίγα λόγια, η μαριαντουανετική (μιλώ για την ανιστόρητη αλλά κοινή αντίληψη για τη Μαρία Αντουανέτα) φράση της Αλεξοπούλου είναι αντίστοιχη της επίθεσης του Αυγενάκη στον υπάλληλο του αεροδρομίου.

Και γι’ αυτό θα πρέπει …

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Φεβρουαρίου 04, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Οικογενειακή υπόθεση

 Toυ ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ

Δύο πολιτικά σκέλη έχει η διαβόητη τροπολογία περί οικογενειακού δικαίου που εισήχθη από την κυβέρνηση στο άσχετο νομοσχέδιο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ: ένα προσωπικό κι ένα συλλογικό.

Προσωπικό είναι το προφανές: το συμφέρον της υπουργού Ολγας Κεφαλογιάννη, που φέρεται να εξυπηρετήθηκε φωτογραφικά από την επίμαχη νομοθετική ρύθμιση.

Είναι άραγε τυχαίο πως η τροπολογία προέκυψε όταν τη χρειάστηκε η πολιτικός;

Είναι τυχαίο ότι ήταν η πρώτη που επωφελήθηκε από αυτήν, στο πλαίσιο των δικαστικών διαφορών που έχει με τον πατέρα των παιδιών της;

Η υπουργός περιμένει να πιστέψουμε πως είναι, και ακολούθως να συμφωνήσουμε ότι κάνει χρήση της ρύθμισης γιατί «δεν έχει λιγότερα δικαιώματα από οποιονδήποτε πολίτη λόγω της ιδιότητάς της».

Σαφώς και δεν έχει· έχει περισσότερα. Ο πολίτης δεν έχει το δικαίωμα να νομοθετεί σύμφωνα με τις ατομικές ανάγκες του. Ψηφίζει όμως πολιτικούς που το κάνουν, και αυτό μας φέρνει στο συλλογικό σκέλος:

Γιατί προωθήθηκε και ψηφίστηκε μια τόσο οφθαλμοφανώς χρησιμοθηρική ρύθμιση κι έπειτα καλύφθηκε κιόλας πολιτικά από την παράταξη της ευνοημένης υπουργού;

Επειδή οι φωτογραφικές διατάξεις δεν είναι κάτι καινούργιο ή αμιγώς νεοδημοκρατικό. Η πρόχειρη, ύποπτη ή μεθοδευμένη νομοθέτηση, με τροπολογίες ή χωρίς, είναι μια πρακτική που το πολιτικό σύστημα έχει αγκαλιάσει χρόνια τώρα και το εκλογικό σώμα έχει νομιμοποιήσει ηθικά, επιβραβεύοντας τους εφαρμοστές της διά της ψήφου του.

Αν αναρωτιέται κανείς γιατί η υπόθεση δεν έχει αναχθεί σε μείζον σκάνδαλο (όπως τόσες άλλες πριν από αυτήν, δικαίως ή αδίκως), ο λόγος είναι ότι, δυστυχώς, εντάσσεται στο κοινοβουλευτικό «business as usual». Δεν εντυπωσιάζει κανέναν ιδιαίτερα.

Πρέπει, όμως, να αναλογιστεί κανείς και την ουσία του ζητήματος, λένε κάποιοι.

Η φωτογραφική διάταξη καλό είναι να εξετάζεται σε συνδυασμό με το υπόβαθρο της διένεξης της υπουργού με τον τέως σύζυγο, λαμβανομένων υπ’ όψιν και των ευρύτερων νομικών και ηθικών ζητημάτων που η διένεξη αναδεικνύει.

Ο πυρήνας του προβλήματος είναι ο νόμος περί υποχρεωτικής συνεπιμέλειας: μια μονολιθική και οριζόντια ρύθμιση που, αποβλέποντας στην ισότητα των γονέων, καταλήγει συχνά στην εξουθένωση των τέκνων.

Το ζήτημα δεν έχει να κάνει μόνο με τις ακραίες παρενέργειες της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας (με περιπτώσεις, δηλαδή, κακοποιητικών γονέων που αποκτούν αυτοδικαίως ισότιμη «πρόσβαση» στην επιμέλεια), αλλά και με το καθεστώς που δημιουργεί υπό πιο φυσιολογικές συνθήκες, όπως αυτές στις οποίες ενδεχομένως εδράζεται η υπόθεση της υπουργού.

Το 50-50 που φαινομενικά σηματοδοτεί μια εποχή δίκαιης γονικής συμπερίληψης, σε πρακτικό επίπεδο εισηγείται τη διχοτόμηση της ζωής του παιδιού: δύο σπίτια, δύο κρεβάτια, δύο περιβάλλοντα ανατροφής (πιθανώς απομακρυσμένα), δύο παράλληλες πραγματικότητες, που καταργούν τη συνεκτική ρουτίνα την οποία ένα ανήλικο άτομο χρειάζεται για να νιώσει ασφάλεια και ηρεμία. Ο,τι είναι τυπικά δίκαιο για τους γονείς, δεν αποβαίνει απαραιτήτως ωφέλιμο για το παιδί τους· υπ’ αυτή την έννοια, οι προσπάθειες διόρθωσης των ελαττωμάτων του νόμου είναι θεωρητικά θεμιτές.

Τα αντισταθμίσματα ενός κακού ή έστω προβληματικού νομοθετήματος, ωστόσο, δεν είναι λογικό να δημιουργούνται εν κρυπτώ, χωρίς καθαρές κουβέντες και διαφανείς διαδικασίες, διαφορετικά κινδυνεύουν να βλάψουν τον ίδιο τους τον σκοπό.

Είναι αλήθεια ότι η Ολγα Κεφαλογιάννη είχε καταψηφίσει τον νόμο για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια το 2021, επομένως το ενδιαφέρον της για το θέμα δεν μπορεί να αποδοθεί μόνο στα συγκυριακά διακυβεύματα της ιδιωτικής ζωής της. Πόσες φορές, όμως, έκτοτε επανέφερε στην επικαιρότητα τις ενστάσεις της;

Πόσες φορές δοκίμασε να μετριάσει νομοθετικά τις επιπτώσεις της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας, μέχρι αυτές να της χτυπήσουν την πόρτα;

Εχει ενδιαφέρον ότι η τροπολογία ψηφίστηκε χωρίς να γίνει αντιληπτή από την αντιπολίτευση. Ηταν ο τέως σύζυγος της υπουργού αυτός που την αντελήφθη και την επισήμανε, δίνοντας στους αντικυβερνητικούς σκανδαλοθήρες μασημένη την τροφή που όφειλαν να έχουν συλλέξει μόνοι τους.

Η αντιπολιτευτική αδράνεια εξηγεί την κυβερνητική θρασύτητα, σε όλες τις εκφάνσεις της.

Μια κυβέρνηση…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Φεβρουαρίου 04, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Χωρίς καμιά επιμέλεια

 
 

Γράφουν οι Γιώργος Καραμανώλης* και Γιάννης Παπαρρηγόπουλος*

Το 2021, όταν ύστερα από πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα δημόσια συζήτηση άλλαξε ο αστικός κώδικας, δεν ήρθε η συνεπιμέλεια, όπως πολλοί πιστεύουν, εδραιώθηκε όμως μια νέα, ιδιοφυής, αρχή στη σχέση γονέων με παιδιά, η αρχή ότι οι γονείς ρυθμίζουν την ανατροφή των παιδιών τους και μόνο αν αποτύχουν οι συνεννοήσεις και η θεσπισμένη διαμεσολάβηση, τότε προσφεύγουν στο δικαστήριο όπου ο δικαστής επιλύει τις διαφωνίες των γονέων, ενώ η επιμέλεια παραμένει κοινή.

Στο πλαίσιο αυτό ο δικαστής μπορεί να αφαιρέσει την επιμέλεια από κάποιον γονέα μόνο για απολύτως ειδικούς λόγους, όπως η ενδοοικογενειακή βία ή η κακοποίηση.

Σύμφωνα με τον νέο κώδικα του 2021 το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού (συγκρατήστε τη διατύπωση) απαιτεί την ενεργό παρουσία των γονέων στην ανατροφή του.

Το άρθρο 109 παρ. 1 ν. 5624/2025 που ψηφίστηκε εσπευσμένα, χωρίς δημόσια συζήτηση και ως διάταξη ενταγμένη σε άλλο, άσχετο με το θέμα, νομοσχέδιο, στην παράγραφο 2 προβλέπει τα εξής:

«Μεταρρύθμιση δύναται να αποφασίζεται από το δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση, έπειτα από αίτηση του ασκούντος το ένδικο μέσο ή του αρμόδιου εισαγγελέα και κατά οριστικής αποφάσεως που ρυθμίζει ζητήματα επιμέλειας και επικοινωνίας τέκνου κατά της οποίας έχει ασκηθεί έφεση. Η ισχύς τής ως άνω απόφασης ισχύει μέχρι την έκδοση απόφασης επί του ενδίκου μέσου και εκδίδεται αποκλειστικά σε περιπτώσεις που το επιβάλλει το συμφέρον του τέκνου».

Tο «επιλύει διαφωνίες» του 2021 η νέα διάταξη το έκανε «ρυθμίζει». Αντί να αναγκάζονται οι γονείς να συμφωνούν με χρήση διαμεσολάβησης, η νέα διάταξη βάζει και πάλι τον δικαστή να ρυθμίζει την επιμέλεια και με τον τρόπο αυτό η νέα διάταξη μάς επιστρέφει ουσιαστικά στον νόμο Παπανδρέου του 1983. Ακυρώνεται και ο πρωτοπόρος ορισμός του Αστικού Κώδικα του 2021 για το «βέλτιστο συμφέρον του παιδιού».

Η νέα διάταξη κάνει λόγο για «το συμφέρον του τέκνου». Η διαφορά δεν είναι λεκτική αλλά ουσιαστική. Το «βέλτιστο συμφέρον του παιδιού», όρος που εισήχθη και προσδιορίστηκε με τη διεθνή σύμβαση του παιδιού το 1989 (best interest of child), προβλέπει την ενεργό παρουσία των γονέων στη ζωή του ως τη σημαντικότερη σταθερή συνθήκη διαβίωσης του παιδιού. Αυτή την ιδέα ασπάστηκε ο αστικός κώδικας του 2021. Το τωρινό «συμφέρον του τέκνου» ρυθμίζεται από τον δικαστή με γνώμονα την κρίση του, και με τον τρόπο αυτό εισάγεται μια βασανιστική σχετικοποίηση των αποφάσεων των εν λόγω δικών.

Με τη νέα διάταξη, κάθε γονέας που αισθάνεται ότι αδικείται από το δικαστήριο, ή απλώς για να γίνει το δικό του, και με το απολύτως αόριστο σκεπτικό της αλλαγής των συνθηκών του παιδιού, μπορεί να προσφύγει κατά της σχετικής δικαστικής απόφασης.

Και το ραντεβού στα δικαστήρια θα συνεχίζεται επ’ αόριστον, ενάντια τόσο στο σαφώς ορισμένο βέλτιστο συμφέρον του παιδιού όσο και στο συμφέρον των γονέων.

Σύμφωνα με τον αστικό κώδικα του 2021, ο δικαστής επιλύει τις διαφωνίες των γονέων ως προς την ανατροφή των παιδιών τους, ενώ η επιμέλεια παραμένει κοινή.

Γιατί η κυβέρνηση γκρεμίζει το ίδιο το δημιούργημά της, που αγκάλιασε η ελληνική κοινωνία και εφαρμόζουν πια οι δικαστές;

Γιατί γκρεμίζει το όραμα που εκείνη εισάγαγε, μέσω μιας προσεκτικής νομικής διατύπωσης, μιας Ελλάδας με παιδιά που χαίρονται να τα μεγαλώνουν οι γονείς τους «από κοινού και εξίσου», με γονείς απελευθερωμένους από την κόλαση των δικαστηρίων;

Η απάντηση φαίνεται να είναι τραγική. Μια υπουργός της κυβέρνησης αισθάνθηκε ότι αδικήθηκε από απόφαση δικαστηρίου, στο οποίο ζητούσε την αποκλειστική επιμέλεια των παιδιών της, δηλαδή τον αποκλεισμό του άλλου γονέα από την επιμέλεια, και έκανε τη γνώμη της, τη μειοψηφούσα στη Bουλή το 2021, νόμο το 2025.

Συντάχθηκε ένα νομοθέτημα χωρίς καμιά επιμέλεια, με γνώμονα το ίδιον συμφέρον και …

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Φεβρουαρίου 04, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΝουΔο-γαλαζαίων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Φεβρουαρίου 04, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , ,

ΠΑΣΟΚ-ο-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΑιο-ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΩΝ εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

 

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Φεβρουαρίου 04, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

Σαν σήμερα (4/2/ΧΧΧΧ)

 

362: Aναγνωρίζονται ίσα δικαιώματα σε όλες τις θρησκείες στην επικράτειά του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουλιανού με έδικτο (διάταγμα) που ο ίδιος εκδίδει.


1945: Έναρξη της Συνδιάσκεψης της Γιάλτας, μεταξύ Ρούζβελτ, Στάλιν και Τσόρτσιλ, που καθόρισε το μέλλον του μεταπολεμικού κόσμου.


1994: Με απόφαση των υπουργών Δημόσιας Τάξης Στέλιου Παπαθεμελή και Εργασίας Ευάγγελου Γιαννόπουλου απαγορεύεται η παράταση του ωραρίου λειτουργίας των νυχτερινών καταστημάτων πέραν της 2ας πρωινής. Ως ημέρα έναρξης ισχύος του μέτρου ορίζεται η 16η Μαρτίου.


1902: Γεννιέται ο Τσαρλς Λίντμπεργκ, αμερικανός αεροπόρος, ο πρώτος άνθρωπος που πέρασε με το αεροπλάνο του τον Ατλαντικό.



1948: Γεννιέται ο ροκερ Άλις Κούπερ, (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Βίνσεντ Φέρνιερ)



1843: Πεθαίνει ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης


1991: Πεθαίνει η Ελένη Σκούρα, η πρώτη Ελληνίδα βουλευτής.
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Φεβρουαρίου 04, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΕΠΙΦΑΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Εγώ όταν χάνω στο σκάκι ή σε επιτραπέζιο...

 

Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τρίτη, Φεβρουαρίου 03, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΛΑΘΡΟ-ΜΑΧΜΟΥΤΟ-ΕΠΟΙΚΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μπουκαδόρος στη χώρα, μπουκαδόρος και στο μαντρί!

 

Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τρίτη, Φεβρουαρίου 03, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,
Εγγραφή σε: Σχόλια (Atom)