"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ανώτατοι δικαστές και αξιοκρατία

 

 

 

Γράφει ο κ. Φίλης Αρναούτογλου

Επίτιμος αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας.

 

Η επιλογή της λεγομένης «ηγεσίας» της Δικαιοσύνης, των προεδρείων των ανωτάτων δικαστηρίων, γίνεται συνήθως από την εκτελεστική εξουσία. Οχι μόνον εδώ, αλλά και αλλού.

Με τι κριτήρια;

Στο εξωτερικό, δεν αρνούνται ότι τα κριτήρια είναι πολιτικά. Ετσι, π.χ., ο πρόεδρος των ΗΠΑ επιλέγει τα μέλη του Supreme Court, έτσι στη Γαλλία επιλέγονται τα μέλη του Conseil Constitutionnel.

Σ’ εμάς, αντιθέτως, ο εκάστοτε υπουργός Δικαιοσύνης πάντα το αρνείται, υποστηρίζοντας ότι η επιλογή προέδρων και αντιπροέδρων γίνεται με αξιοκρατικά κριτήρια.

Πρώτα, μια όχι και τόσο γνωστή λεπτομέρεια: για τους ανωτάτους δικαστές, από τους οποίους γίνεται η επιλογή, υπηρεσιακές εκθέσεις αξιολόγησης δεν συντάσσονται.

Με ποια, λοιπόν, στοιχεία τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου τούς κρίνουν;

Με βάση πληροφορίες «γνωστών» και φίλων; Ποιων; Που γνωρίζουν, μάλιστα, όλους τους υποψηφίους, ώστε να είναι σε θέση να αξιολογήσουν τους καλύτερους;

Με θεία επιφοίτηση;

Αμ, τότε, γιατί δεν επιλέγουν και τον Αρχιεπίσκοπο;

Ακριβώς επειδή «ο κόσμος το ‘χει τούμπανο» ότι επιλέγονται «ημέτεροι», προτείνεται στο εξής η επιλογή να γίνεται από κοινοβουλευτική επιτροπή, ύστερα, προφανώς, από εξέταση των υποψηφίων.

Μα, με το χέρι στην καρδιά, ποιος πιστεύει ότι μια ολιγόλεπτη συνέντευξη ενώπιον ενός ακόμη πολιτικού οργάνου θα επιτρέπει την αξιοκρατική κρίση των υποψηφίων και δεν θα αποτελεί «καμουφλάζ» προειλημμένων αποφάσεων;

Κακά είναι τα ψέματα. Θα μπορούσε ευθαρσώς να ομολογηθεί ότι τα κριτήρια της επιλογής είναι πολιτικά. Αλλωστε, ο πρόεδρος ενός ανωτάτου δικαστηρίου δεν μπορεί, ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός, να κληθεί να αντιμετωπίσει μια διεθνή κρίση άσχετη με τις νομικές γνώσεις του; Γιατί, λοιπόν, να μην επιλέγεται με πολιτικά κριτήρια;

Τώρα, βέβαια, θα αναρωτηθείτε πώς αυτό συμβαδίζει με το γεγονός ότι το ίδιο το Σύνταγμα απαγορεύει ρητά στους δικαστές να εκδηλωθούν υπέρ ή κατά κόμματος.

Μα, βρε αδερφέ, τι ψάχνεις ψύλλους στα άχυρα! Αλλωστε, στην Ελλάδα του «μέσου» και της προσωπικής γνωριμίας, αρκεί ο υπουργός Δικαιοσύνης ή, ακόμη καλύτερα, ο πρωθυπουργός να βεβαιώσει ότι ο προτεινόμενος «είναι δικός μας» και, δεν πα’ να πρόκειται για τελείως αντίθετο στα πολιτικά, άπαξ και εχρίσθη, αυτός είναι…

Αν θέλουμε, πάντως, πράγματι αξιοκρατικά κριτήρια, ας έχουμε υπόψη ότι το έργο των ανωτάτων δικαστών αποτυπώνεται στις αποφάσεις των δικαστηρίων τους. Και αν μεν αυτά έκριναν σε μονομελείς συνθέσεις, η απόφαση του Α ή του Β δικαστή, καθρεφτίζοντας το ποιόν του, θα επέτρεπε την κρίση του.

Ομως, τα ανώτατα δικαστήρια κρίνουν σε πολυμελείς συνθέσεις, σε ολομέλειες και σε τμήματα. Από τις αποφάσεις τους, συλλογικό έργο της κάθε σύνθεσης που την εξέδωσε, προκύπτει μεν τι ψήφισε ο κάθε συμμετέχων, όχι όμως και το ποιος και πόσο επηρέασε τη διάσκεψη.

Ετσι, όποιος είναι «έξω απ’ τον χορό» δεν μπορεί να ξέρει ποιος ξεχωρίζει, ποιος με την επιχειρηματολογία του πείθει, ποιος βοηθάει τη σύνθεση όχι μόνο στην υπόθεση που εισηγείται αλλά και στις άλλες.

Αρέσει, λοιπόν, δεν αρέσει, ελλείψει υπηρεσιακών στοιχείων, οι μόνοι που είναι σε θέση να έχουν ακριβή γνώμη για τα ουσιαστικά προσόντα όλων των κρινόμενων ανώτατων δικαστών είναι οι ίδιοι οι ανώτατοι δικαστές. Που, συμμετέχοντας στις καθημερινές κεκλεισμένων των θυρών διασκέψεις και γνωρίζοντας τη συγκεκριμένη συνεισφορά του καθενός τους στο συλλογικό έργο που αποτελεί η απόφαση ανωτάτου δικαστηρίου, ξέρουν καλά τι ζυγίζει ο ένας και τι ο άλλος.

Ολοι οι άλλοι, καθηγητές πανεπιστημίων, δικηγόροι, ανώτεροι και κατώτεροι δικαστές, καθώς και οι καθ’ όλα έγκριτοι νομικοί που έχουν κατά καιρούς καλοπροαίρετα προταθεί, μη συμμετέχοντας στις διασκέψεις και αγνοώντας τη συνεισφορά του κάθε δικαστή στις αποφάσεις του ανωτάτου δικαστηρίου, έστω και αν έχουν καλή ή κακή γνώμη για κάποιον υποψήφιο που έτυχε να γνωρίσουν, δεν μπορούν ασφαλώς να έχουν γνώμη για όλους ώστε να είναι σε θέση να συγκρίνουν.

Καλά, θα μου πείτε, έτσι οι ίδιοι οι ανώτατοι δικαστές θα είναι και κρινόμενοι και κριτές. Δεν θα επηρεάζονται από άσχετα κριτήρια, όπως φιλίες, αντιπάθειες;

Οταν, όμως…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: «Υπάρχουν δικαστές εις τας Αθήνας!»

 

Ειδικού  Συνεργάτη της ΒΡΑΔΥΝΗΣ

Όσο και να ήθελε ο Υπουργός Δικαιοσύνης να παρουσιάσει ότι «όλα έγιναν καλά και με ομοφωνία» στην επιλογή του Προέδρου και του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, το τραύμα το είδε όλος ο λαός και το τραύμα στη Δικαιοσύνη έμεινε.

Για άλλη μια φορά οι Έλληνες πολίτες και οι Έλληνες Δικαστές και Εισαγγελείς είδαν την απόλυτη γελοιοποίηση των λεγόμενων «δημοκρατικών διαδικασιών» που μόνο δημοκρατικές δεν ήταν.

Η γελοιοποίηση ξεκίνησε πέρυσι όταν ψηφίστηκε για πρώτη φορά η έκφραση γνώμης των ίδιων των δικαστών και εισαγγελέων του Αρείου Πάγου μέσω ψηφοφορίας μεταξύ τους.

Στο μεταξύ ήδη το Υπουργείο Δικαιοσύνης διέρρευσε δημόσια ποιους θεωρούσε εκλεκτούς του.

Τελικά αυτοί (οι εκλεκτοί) και επιλέχθηκαν με πρόταση του Υπουργού Δικαιοσύνης, παρότι η Πρόεδρος ήρθε τέταρτη στην ψηφοφορία του Αρείου Πάγου και με τις μισές ψήφους της πρώτης κας Αλεξάνδρα Αποστολάκη, ενώ ο Εισαγγελέας δεύτερος στην ψηφοφορία στην Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής, μετά τον πρωτεύσαντα και μάλιστα με τις ψήφους των τριών μεγάλων κομμάτων κ. Βασίλη Φλωρίδη.

Φέτος, και πριν ξεκινήσουν οι διαδικασίες λόγω συνταξιοδότησης των δύο περισυνών επιλεγέντων, το Υπουργείο Δικαιοσύνης και πάλι ανακοίνωσε  δημόσια ποιους έχει ήδη επιλέξει για Πρόεδρο και Εισαγγελέα.

Δύο συνδικαλιστές, τον κ. Παναγιώτη Λυμπερόπουλο και τον κ. Ευάγγελο Μπακέλα.

Αυτή τη φορά όμως το κόλπο έπιασε αφού πολλοί δικαστές σκέφθηκαν να ψηφίσουν τους δύο ήδη προτεινόμενους, δεδομένου ότι  ήταν νωπή η μνήμη τους για το τι είχε συμβεί πέρυσι.

Πολλοί όμως αντιστάθηκαν και δεν τους ψήφισαν, αλλά αντίθετα ψήφισαν τους καλύτερους, σεβόμενοι πάντα και την αρχαιότητα. Έτσι ναι μεν οι απαραδέκτως και πέραν κάθε ηθικής προτεινόμενοι προ πάσης διαδικασίας ήρθαν πρώτοι, αλλά μια ανάσα από αυτούς εξελέγησαν και οι πιο άξιοι, καταρτισμένοι και ηθικοί δικαστές  όπως η κ. Χρυσούλα Πλατιά, ο Σωκράτης Πλαστήρας, η Κατερίνα Χονδρορίζου, ο Γιώργος Σχοινοχωρίτης και ο εισαγγελέας κ. Βασίλης Φλωρίδης.,

Όμως αυτή τη φορά, στη διαδικασία ενώπιον ενώπιον της Διάσκεψης των Προέδρων της Βουλής, το Υπουργείο Δικαιοσύνης ήταν πιο καλά προετοιμασμένο. Θέλοντας να καταστείλουν το ελεύθερο φρόνημα των βουλευτών, ασκήθηκε σκληρό πρεσάρισμα σ αυτούς ώστε « να μη γίνουν τα περυσινά». Έτσι, ώ του θαύματος, πρώτευσαν και εκεί οι προτεινόμενοι από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Πέρασε ατόφια «η κομματική γραμμή».

Το παρήγορο στην όλη υπόθεση ήταν ότι το μεγαλύτερο μέρος των υποψηφίων δεν πήγε καν στη Βουλή για να παρουσιαστεί,  με την εμφανή αιτιολογία ότι δεν ήθελαν Ανώτατοι Δικαστές να διασυρθούν σε μία δημοκρατική, τάχα μου, διαδικασία, τη στιγμή που το παιχνίδι ήταν στημένο εκ των προτέρων.

Υπάρχουν δικαστές δηλαδή  που δεν δέχονται  να υποταχθούν στις απαιτήσεις των πολιτικών. Είτε αυτές έχουν αναλογικό χαρακτήρα είτε ψηφιακό. Να γίνουν υποχείρια τους. Και μάλιστα διασυρόμενοι πίσω από δήθεν δημοκρατικές διαδικασίες.

Άρα …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Κράτος-Μπουρδέλο που προστατεύει το έγκλημα

 Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ 

 Την Τρίτη το έγραφα: οι κανόνες εμπλοκές πρέπει να αλλάξουν χθες.  

Ο παράνομος 20χρονος (υποψιαζόμαστε την ιδιότητα του "ευπαθούς και ευάλωτου, ε;) ήταν γνωστός στις αρχές, είχε ξανασυλληφθεί γιατί είχαν βρεθεί στο αυτοκίνητό του σιδερογροθιά, ρόπαλο και φάρος αστυνομίας, είχε μαζί του αεροβόλο πιστόλι, παρέσυρε τους αστυνομικούς σε επικίνδυνη για τη ζωή τους και τη ζωή των κατοίκων της περιοχής καταδίωξη, εμβόλισε περιπολικά και προσπάθησε να πατήσει τους αστυνομικούς που ήταν έξω από αυτά, μέχρι που αναγκάστηκαν να του ρίξουν.  

ΤΙ  ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ; 

Να τον παρακαλούν γονυπετείς; 

Να του στείλουν μια ανθοδέσμη με σημείωμα "Σε αγαπάμε. Μη μας κουράζεις άλλο.";

Είναι δυνατόν ρε ασπόνδυλοι, φοβικοί, ευνουχισμένοι γαλαζαίοι να υπάρχει τάξη και ασφάλεια, όταν οι παραβατικοί κάνουν ό,τι γουστάρουν και τα όργανα της τάξης έχουν δεμένα χέρια; 

Πόσο μυαλό χρειάζεται για να το καταλάβετε;

Υ.Γ. Έγραφα στο άρθρο μου την Τρίτη: 
 

Η κυβέρνηση εξακολουθεί να υποτάσσεται στην ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς. Φοβάται ότι η επιβολή του νόμου θα της κολλήσει τη ρετσινιά του "αυταρχισμού". Έτσι, επιτρέπει να συντηρείται ο μύθος του "καλού αγωνιστή" και του "κακού μπάτσου", με αποτέλεσμα η πολιτική βία να αντιμετωπίζεται με το γάντι, για να μη διαταραχθεί δήθεν η κοινωνική ειρήνη.  

Και μόνο η δήλωση για "μηδενική ανοχή" στη βία θα ήταν απαράδεκτη σε ένα σοβαρό κράτος: δηλαδή υπάρχει περίπτωση να ισχύει κάτι άλλο; 

Επιπλέον, οι αστυνομικοί στο πεδίο είναι θεσμικά απροστάτευτοι. Οι κανόνες εμπλοκής, τραγικοί. Τους στέλνουν ως πρόβατα επί σφαγήν: μπορούν να χρησιμοποιήσουν όπλο μόνο αν οι κακοποιοί πυροβολήσουν πρώτοι. Αν προφτάσουν. Οι  Σκυλογιάννης και Ευαγγελινέλης, στην καταδίωξη του Ρέντη, δεν πρόφτασαν. Η κυβέρνηση του Κυριάκου όχι μόνο δεν προσέφερε πολιτική κάλυψη, αλλά ευνούχισε τις επιχειρησιακές δυνατότητες των Σωμάτων Ασφαλείας. Ο αστυνομικός γνωρίζει ότι αν χρησιμοποιήσει τον οπλισμό του για να αμυνθεί ή για να ακινητοποιήσει έναν εγκληματία, θα βρεθεί κατηγορούμενος, θα τεθεί σε διαθεσιμότητα, θα διασυρθεί στα ΜΜΕ, και θα πρέπει τον δικαστικό του Γολγοθά να τον πληρώσει από την τσέπη του. 



Ο Γολγοθάς αυτός μόλις ξεκίνησε για τους 2 αστυνομικούς στο Άργος, που απλώς έκαναν, με κίνδυνο της ζωή τους, το καθήκον τους

Μεταξύ μας: απορώ που υπάρχουν ακόμα αστυνομικοί με τέτοια αίσθηση καθήκοντος

Με όσα εμπόδια τους βάζει στη δουλειά τους το ίδιο το κράτος, το φυσιολογικό θα ήταν...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Αμήχανη κυβέρνηση

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Αν για να τους απαξιώσεις τους αποκαλείς «δήθεν επαναστάτες», μάλλον δεν επιτυγχάνεις τον στόχο σου.

Πρώτον, είναι σαν να δέχεσαι ότι υπάρχουν κάποιοι γνήσιοι επαναστάτες οι οποίοι αποτελούν αξίες για τη δημοκρατία μας επειδή θέλουν να την ανατρέψουν. Κάτι που μπορεί να ισχύει για το ΚΚΕ ή για τους νοσταλγούς του εμφυλίου που κατοικοεδρεύουν στη σκιά του Τσίπρα, όμως σίγουρα δεν ισχύει για κόμματα όπως το κυβερνητικό, που αποκάλεσε τους δολοφόνους της Θεσσαλονίκης «ψευτοεπαναστάτες».

Δεύτερον, διότι είναι σαν να τους παροτρύνεις να σου αποδείξουν προσεχώς πως είναι πραγματικοί επαναστάτες.

Το ίδιο ισχύει όταν τους αποκαλείς «αναρχικούς» ή «αντιεξουσιαστές». Προσθέτεις ένα ιδεολογικό πρόσημο σε ομάδες οι οποίες καταστρέφουν για να καταστρέψουν, χωρίς να θέλουν να επιτύχουν κάποιον στόχο. Θρασύδειλοι ναι, κυρίως όμως ψυχολογικά διαταραγμένα άτομα τα οποία όταν βρίσκονται αντιμέτωπα με τις συνέπειες των πράξεών τους, στη συγκεκριμένη περίπτωση τον θάνατο της Βάγιας Νέστορα, τρέχουν να κρυφτούν.

Θρασύδειλοι και αλαζόνες. Δεν πιστεύουν σε τίποτε, δεν προσδοκούν τίποτε, δεν διεκδικούν τίποτε, απλώς θέλουν να τραβήξουν την προσοχή που θεωρούν ότι τους χρωστάμε χωρίς να ξέρουν γιατί. Διαφέρουν απ’ τον τύπο που τρέχει μεθυσμένος με διακόσια και όποιον πάρει ο χάρος, μόνον επειδή οι υπόλοιποι τους έχουμε αποδεχθεί ως στοιχείο της δημοκρατίας μας.

Και καλά η Αριστερά η οποία τους γέννησε και τους ανέθρεψε για να αποκομίσει πολιτικά οφέλη. «Οι μολότοφ είναι καλό ή κακό ανάλογα με τη μεριά που βρίσκεσαι» – λενινισμός α λα γκρέκα υπό Αλέξη Τσίπρα.

Η λεγόμενη Δεξιά, όμως, ή έστω το δημοκρατικό Κέντρο, η βάση του πολιτεύματός μας;

Πώς είναι δυνατόν έπειτα από τόσα χρόνια, και επτά συναπτά διακυβέρνησης της Ν.Δ., να μην έχουν ακόμη συλληφθεί οι δολοφόνοι της Μαρφίν;

Πώς είναι δυνατόν ύστερα από τόσες τρομοκρατικές ενέργειες να μην έχει συλληφθεί ούτε ένας από τους «μαχητές» του «Ρουβίκωνα»;

Αλήθεια, συνελήφθη κανείς από τους μελανοχίτωνες με τις παλαιστινιακές σημαίες που τρομοκρατούσαν τους Εβραίους συμπατριώτες μας στη Θεσσαλονίκη;

Δυο μέρες μετά έγινε η καταδρομική εμπρηστική επίθεση στην πολυκατοικία όπου διαμένει η οικογένεια Νέστορα. Και δυο μέρες αργότερα ο πρωθυπουργός μας διαβεβαίωνε για πολλοστή φορά ότι το φαινόμενο θα εξαλειφθεί.

Ενδεικτικό της κυβερνητικής αμηχανίας απέναντι στην αριστερή βία είναι η συγκέντρωση που οργανώθηκε από μέλη του κυβερνητικού κόμματος για να την καταγγείλει.

Να την καταγγείλει σε ποιους;

Στους ομοϊδεάτες τους στην κυβέρνηση;

Η δράση όλων αυτών των παρασιτικών ομάδων αντιμετωπίζεται από την πολιτική τάξη –συλλήβδην– και από τα μέσα ενημέρωσης σαν φυσικό φαινόμενο. Και …

 

(παλαιο)-ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Γιατί βρε σεις φουσκώνετε τα μυαλά του κυρ Αντώνη;

Γιατί βρε σεις φουσκώνετε τα μυαλά του κυρ Αντώνη; 

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Δε νομίζω ότι έχει υπάρξει πολιτικός που να γυρεύει τόσο απροκάλυπτα το κακό του κόμματος, χάρη στο οποίο έγινε πρωθυπουργός και υπό αυτή την έννοια ο Αντώνης Σαμαράς όντως είναι μοναδικός.

Όχι βέβαια με τον τρόπο που ο ίδιος νομίζει, αλλά η μοναδικότητά του είναι αναμφισβήτητη και οι μόνες διαφωνίες που μπορεί να προκύψουν έχουν να κάνουν με το περιεχόμενο της μοναδικότητας.

Εκείνος νομίζει ότι είναι ο ένας και μοναδικός θεός της πολιτικής και οι υπόλοιποι βλέπουμε ότι είναι ένας μοναδικός τζαναμπέτης.

Τόσο τζαναμπέτης ώστε να θέλει, για δεύτερη φορά στην καριέρα του, να ρίξει τη Νέα τη Δημοκρατία από την κυβέρνηση. Και στις δύο φορές το κίνητρο του είναι προσωπικό.

Στην πρώτη από ακόρεστη δίψα για αυτοπροβολή και ανυπομονησία για αναρρίχηση

Στη δεύτερη από πληγωμένο εγωισμό.

Την πρώτη φορά η αφορμή ήταν το «Μακεδονικό» με τα γνωστά κακά αποτελέσματα, που είχε η απόρριψη του όρου «Σλαβομακεδονία»

Τώρα η αφορμή είναι τα ελληνοτουρκικά και η woke ατζέντα.

Αιτία πάντα το ογκώδες εγώ του κυρ Αντώνη και η αίσθησή του ότι το μόνο που έχει σημασία στην πλάση όλη είναι ο ίδιος.

Μόνο που στη νέα του την προσπάθεια να ξαναρίξει τη Νέα Δημοκρατία φοβάμαι ότι έχει παρασυρθεί από ανθρώπους που του στήνουν μια φάρσα, προκειμένου να εκμεταλλευτούν την εγωπάθειά του και να γελάσουν σε βάρος του.

Αυτό το λέω γιατί άκουσα τον καθηγητή Μελέτη Μελετόπουλο* να λέει «εκτιμώ ότι αν ο Αντώνης Σαμαράς αποφασίσει να πολιτευτεί θα έρθει πρώτο κόμμα, διότι όλοι θα δουν σε αυτόν τη λύση στο ελληνικό πολιτικό πρόβλημα και να ξαναγίνουν εκλογές, αν δεν έχει κανείς αυτοδυναμία, πιστεύω ότι θα κινηθεί σύσσωμη η ελληνική κοινωνία προς το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά».

Επειδή δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι κάποιος μπορεί να είναι τόσο αποκομμένος από την πραγματικότητα, ώστε στα αλήθεια πιστεύει ότι ο Σαμαράς όχι μόνο θα κερδίσει τις εκλογές, αλλά και σε επαναληπτικές θα τον ψηφίσει και «σύσσωμη η ελληνική κοινωνία» (δηλαδή θα πάρει τουλάχιστον ένα 80-90% των ψήφων), καταλήγω στο συμπέρασμα ότι κάποιοι κοροϊδεύουν τον πρώην πρωθυπουργό κατάμουτρα. Και δεν μου αρέσει πολύ.

Δεν είναι ότι δεν εκτιμώ ένα καλό αστείο ή ότι δεν του αξίζει, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορώ να γελάσω όσο θα ήθελα. Θέλω να πω δεν είναι καλή ιδέα για να γελάσουν κάποιοι συμπολίτες, να μπει σε περιπέτεια ολόκληρη η χώρα.

Γιατί ενώ ο πρόεδρος της Πολιτικής Άνοιξης, αν κατέβει σε εκλογές δεν θα καταφέρει να φτάσει ούτε το διψήφιο, αρκεί και ένα μικρό ποσοστό, ακόμα και κάτω από το όριο του 3%, για να φέρει μια αναμπουμπούλα την οποία ποιος ξέρει ποιος λύκος θα εκμεταλλευτεί για να χαρεί.

Με λίγα λόγια, καταλαβαίνω την ανάγκη για γέλιο σε βάρος κάποιου που πιστεύει ότι είναι αναντικατάστατος και ότι όλοι του χρωστάνε, αλλά…

 

ΝουΔο-γαλαζαίων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαίικου καθαρματόπληκτου Κουλο-χανείου κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαίικου αφελληνισμένου λαθρομαχμουταρόπληκτου Κουλο-χανείου κωμωδία

Σαν σήμερα (11/7/ΧΧΧΧ)

 

1895: Οι αδελφοί Λιμιέρ προβάλουν την πρώτη ταινία τους σε ομάδα επιστημόνων.

1988: Τρομοκρατική ενέργεια με 9 νεκρούς και 71 τραυματίες, που αποδίδεται στον παλαιστίνιο Αμπού Νιντάλ, σημειώνεται στο ελληνικής ιδιοκτησίας κρουαζιερόπλοιο «City of Poros», που πλέει στα ανοιχτά του Αργοσαρωνικού με 471 επιβάτες.

1995: Οι ΗΠΑ και το Βιετνάμ συνάπτουν διπλωματικές σχέσεις, 10 χρόνια μετά τη λήξη του μεταξύ τους πολέμου.

1995: Οι Σέρβοι της Βοσνίας καταλαμβάνουν τη μουσουλμανική πόλη της Σρεμπρένιτσα

1832: Γεννιέται ο Χαρίλαος Τρικούπης

1934: Γεννιέται ο ιταλός σχεδιαστής μόδας Τζόρτζιο Αρμάνι
1947: Γεννιέται ο Χρήστος Νικολόπουλος.





2016 Την τελευταία του πτήση στην αιωνιότητα κάνει ένας απ’ τους τελευταίους βετεράνους του Β΄ Π.Π., ο πτέραρχος Ιωάννης Αναγνωστόπουλος, σε ηλικία 100 ετών.  

 

 

 

 


2022
Έφυγε από την ζωή σε ηλικία 94 ετών ο συνθέτης Monty Norman, που έδωσε στον James Bond τον εμβληματικό ήχο που ακούγεται στους τίτλους αρχής και των 25 πλέον ταινιών του πράκτορα 007.
 

 

2024 Πέθανε σε ηλικία 83 χρόνων ο τραγουδιστής Γιάννης Κατσάμπας.

ΣΥΡΙΖΑίοι ΤΖΟΚΟΝΤΟΛΑΓΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Αντίο Σωκράτη, τα δέοντα στον Αλέξη

 https://www.protagon.gr/wp-content/uploads/2026/07/4926806-2.jpg

 

Tης ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ

«Ετσι τελειώνει ο κόσμος / Οχι με έναν κρότο αλλά με έναν λυγμό», έγραφε ο Τ.Σ. Ελιοτ στο ποίημα «Οι Κούφιοι Ανθρωποι».

Δεν ξέρω γιατί μου το έφερε στο μυαλό η παραίτηση του Σωκράτη Φάμελλου από την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ· ήταν ο λυγμός άραγε ή οι κούφιοι άνθρωποι;

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να δει κανείς τον Σωκράτη Φάμελλο:

Αν είσαι ονειροπόλος θα τον δεις ως έναν Δον Κιχώτη της Αριστεράς, σε μια εποχή που οι ανεμόμυλοι σού την πέφτουν κατά ριπάς.

Αν είσαι ρεαλιστής θα τον δεις ως «λίγο», σε μια απαιτητική εποχή.

Αν είσαι ακριβοδίκαιος, όμως, θα τον δεις γι’ αυτό που ήταν: ένας άνθρωπος που ηγήθηκε, ως η ύστατη λύση, ενός ολίγιστου κόμματος. Μέσα σε έναν ακόμη πιο ολίγιστο χώρο.

Ο κ. Φάμελλος είναι πολύ πιθανό να μείνει στην Ιστορία ως ο άνθρωπος που προσπάθησε να εκχωρήσει τον ΣΥΡΙΖΑ στον Αλέξη Τσίπρα, lock, stock and barrel, με τα μαχαιροπήρουνα, τα σεμεδάκια και τις φωτογραφίες του ΚΚΕ Εσωτερικού στις παλιές τους κορνίζες.

Ισως τον αδικεί αυτό. Στην πραγματικότητα δεν ξέρουμε αν ήταν αυτή η πρόθεσή του ή αν ήθελε να σώσει τον ΣΥΡΙΖΑ. Ή και τον εαυτό του.

Ολα αυτά, όμως, δεν έχουν μεγάλη σημασία. Σημασία έχουν άλλα πράγματα, και ο Σωκράτης Φάμελλος ήταν απλώς μέρος της συμπτωματολογίας τους. Μεταξύ μας: θα ψήφιζε ποτέ κανείς κόμμα του οποίου πρόεδρος είναι ο Σωκράτης Φάμελλος;

Την απάντηση έχουν δώσει οι δημοσκοπήσεις: Κανείς.

Διότι έχει σημασία ο αρχηγός. Αν και στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έπρεπε, διότι ψηφίζουμε ιδέες και όχι πρόσωπα, έτσι δεν είναι σύντροφοι;

Ψηφίζουμε πολιτικές και όχι εκλογικές προοπτικές και θέσεις. Ψηφίζουμε πέρα από μικροκομματικά συμφέροντα, για τη μεγάλη ιδέα.

Η μεγάλη αυτή ιδέα φυλλορρόησε μετά το 2019.

Η αλήθεια είναι ότι αν δεν υπήρχε ο Παύλος Πολάκης, ΣΥΡΙΖΑ δεν θα υπήρχε εδώ και καιρό. Για τους εντελώς δικούς του λόγους και αυτός, συντήρησε τη «μαχητική» εικόνα του πρώην κυβερνώντος κόμματος, κυρίως μέσα από τα beef του με τον Αδωνι Γεωργιάδη.

Παράλληλα, και όσο το πάλαι ποτέ κόμμα του 37% έπεφτε κάτω από το όριο εισόδου στη Βουλή, επανεμφανίστηκε ο μεσσίας της προοδευτικής Αριστεράς και άρχισε να τάζει. Προς κάθε κατεύθυνση.

Βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησαν να παραιτούνται με ταχύτητα φωτός προκειμένου να πάνε στον Αλέξη Τσίπρα. Δεν είναι να παίζεις μ’ αυτά: οι θέσεις είναι περιορισμένες.

Γιατί δεν κάθισαν στον ΣΥΡΙΖΑ να παλέψουν για την είσοδό τους στη Βουλή και για μια μετεκλογική συνεργασία με την ΕΛ.Α.Σ.;

Διότι η αυτοπροσδιοριζόμενη ως ελληνική προοδευτική Αριστερά απαιτεί συνήθως από όλους να είναι ultra μαχητικοί, αλλά η ίδια θέλει τα πράγματα με τον εύκολο τρόπο. Γι’ αυτό.

Ο Φάμελλος δεν έπεισε κανέναν. Ούτε τους μέσα ούτε τους απ’ έξω.

Κατέληξε να θυμίζει πιο πολύ broker παρά πολιτικό: ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί να κουβεντιάζει πώς θα τσιμπήσει κανένα ποσοστό και πώς θα επανεφεύρει το αφήγημα, κουβέντιαζε νύχτα-μέρα αν θα πάει με τον ΕΛ.Α.Σ. ή όχι.

Δεν είναι απαραιτήτως κακή εξέλιξη η παραίτηση του Σωκράτη Φάμελλου. Θα επαναφέρει, πιθανότατα, τον ΣΥΡΙΖΑ στις ρίζες του· υπό τον Πολάκη ή κάποιον άλλον συναφή, θα ξαναγίνει ένα περιθωριακό –αλλά υπαρκτό– κόμμα, όπως ήταν και πριν τον Τσίπρα.

Τι θα κάνει στο μέλλον ο ίδιος ο Σωκράτης Φάμελλος;

Θα πάει στου Τσίπρα;

Τον θέλει ο Τσίπρας ή δεν του είναι χρήσιμος;

Μπορούμε να υποθέσουμε πολλά, αλλά…

 

ΣΥΡΙΖΑίοι ΤΖΟΚΟΝΤΟΛΑΓΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: : «Σφάξε» τους Τζοκόντε… ν’ αγιάσουν

 Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ

«Έδωσα τα νιάτα μου στο ΠΑΣΟΚ για τη νίκη του Κινήματος», αγόρευε σε ένα συνέδριο του ΠΑΣΟΚ η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου.

Όντως… χαράμισε τα νιάτα της: Ευρωβουλευτής επικεφαλής της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η πρώτη γυναίκα Γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, βουλευτής ΠΑΣΟΚ στη Β’ Αθηνών, υπουργός Υγείας ΠΑΣΟΚ.

Ακόμη στο ξόδεμα των νιάτων της υπέρ ΠΑΣΟΚ, Γενική Γραμματέας Εμπορίου στο υπουργείο Ανάπτυξης, συνεργάτης στη Γραμματεία της Σοσιαλιστικής Ομάδας, όπως και στο Γραφείο του τότε Επιτρόπου Χρήστου Παπουτσή, και επιστημονική συνεργάτης της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωκοινοβούλιο.

Και ακόμη, Αναπληρώτρια Υπουργός Εξωτερικών, υπεύθυνη για τις Ευρωπαϊκές υποθέσεις από Σεπτέμβριο του 2010 ως τον Φεβρουάριο του 2012 στην κυβέρνηση του Γιώργου, από την οποία παραιτήθηκε διαφωνώντας με το δεύτερο μνημόνιο.

Θα είχε κάθε δικαίωμα στη μεταγραφή της στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως άλλοι πρώην υπουργοί του ΠΑΣΟΚ προτίμησαν τη ΝΔ. Και θα ήταν υπεράνω κριτικής ημών, εάν δεν είχε προσχωρήσει στον ΣΥΡΙΖΑ (και αναλάβει υπουργική θέση) αφότου το κόμμα του Τσίπρα είχε ήδη υπογράψει το Τρίτο μνημόνιο - ενώ είχε αποχωρήσει από το ΠΑΣΟΚ λόγω του Δεύτερου.

Και αν δεν ήταν η ίδια που είχε επιδοκιμάσει το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου εναντίον του εκλεγμένο προέδρου Στέφανου Κασσελάκη, όταν την έπιασαν οι κάμερες να λέει μπράβο, σώσαμε το κόμμα.

Δεν είναι προσωποποιημένη κριτική. Είναι δείγμα των καιρών. Άλλωστε, κατά τα άλλα, είναι ένα αρκετά συμπαθές και σεμνό πρόσωπο, χαμηλών τόνων, το οποίο δεν έδειξε ποτέ την οίηση και την υπεροψία που μπολιάζουν την συμπεριφορά των προσώπων εξουσίας.

Και δεν είναι καν η μόνη. Αρκετά στελέχη του ΠΑΣΟΚ που βλέπουν την πολιτική ως προσοδοφόρο επάγγελμα, μετακομίζουν στην ΕΛΑΣ. Αν κάποιος δεν το βλέπει ως επάγγελμα, δεν έχει κάποιο ηθικό έρεισμα το οποίο να συνηγορεί να γίνει στέλεχος στο τυχοδιωκτικό εγχείρημα του Τσίπρα.

Τώρα το κόμμα το οποίο κατά τη Μαριλίζα «έσωσαν» οι σταλινικοί μηχανοράφοι, και για το οποίο τους έδωσε εύφημον μνείαν, το διαλύει ο ίδιος ο πρώην αρχηγός του.

 

Και δεν αποσαρθρώνει μόνο το κόμμα, αλλά και την αξιοπρέπεια των συντρόφων του, στους οποίους φέρεται με αδιανόητη περιφρόνηση. Απαιτεί γην και ύδωρ, πλήρη εκ των προτέρων υποταγή, χωρίς να τους υπόσχεται μελλοντική αποκατάσταση.

Δεν έχει υπάρξει μεταπολιτευτικά αρχηγός κόμματος να έχει υποβάλει σε τέτοια ταπείνωση ανθρώπους με τους οποίους συγκυβέρνησε.

Αν η αξιοπρέπεια πρυτάνευε ως υπερασπίσιμη αρετή, δεν θα ταλανιζόταν όλος ο ΣΥΡΙΖΑ με το δίλημμα αν θα τους δεχτεί ο Αλέξης, και δεν θα ήταν πρόθυμη η Κ.Ο. -εκτός ενός - να παραιτηθεί, περιμένοντας ένα νεύμα του «μεγάλου αρχηγού», τον οποίο η δική τους υποτέλεια καθιστά «μεγάλο». Γιατί αν δεν υπήρχαν πρόβατα δεν θα έκαναν πάρτι οι λύκοι.

Το περιβόητο «ηθικό πλεονέκτημα» στέκεται παράμερα ως καταπατημένο ρετάλι. Και δεν σώζουν την τιμή της Αριστεράς οι λίγοι υπόλοιποι που αντιστέκονται. Το κάνουν επειδή ξέρουν ότι ο Τσίπρας δεν σκοπεύει να τους περιμαζέψει.

Το κατάλαβε και ο Φάμελλος που παίζει τον ρόλο (εντολοδόχου; ) νεκροθάφτη. Τώρα δια των κομματικών εκπροσώπων Γιαννούλη και Σαπουνά, επιρρίπτει ευθύνες στον Τσίπρα επειδή δεν δέχεται, λέει, την συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ!

Τους το είχε υποσχεθεί; Δεν είχε εξαρχής αποκλείσει συνεργασία με κόμματα;

Μόνοι τους δεν προσφέρθηκαν ως αμνοί επί σφαγή, μόνοι τους δεν απαξίωσαν την κομματική τους αυτονομία και την προσωπική τους αξιοπρέπεια;

Από ολόκληρη την Κ.Ο. ένας έσωσε την τιμή και την ηθική της Πολιτικής – με Κεφαλαίο. Ο βουλευτής Δράμας Θεόφιλος Ξανθόπουλος, ο οποίος ανεξαρτήτως τι θα πράξει μετά, έχει δηλώσει ότι θα παραμείνει βουλευτής μέχρι το τέλος της κοινοβουλευτικής περιόδου «μένοντας πιστός στην εντολή των πολιτών της Δράμας και τιμώντας την ψήφο τους».

Μετά από όλη αυτή την πρωτοφανή μικρότητα από ανθρώπους που διακήρυτταν με έπαρση την αριστεροσύνη τους, τι να πεις για την Θοδώρα Τζάκρη;

Τη Θοδώρα που με ραγισμένη φωνή που θα ζήλευε και κορυφαία τραγωδός σε παράσταση της Επιδαύρου, αναρωτιόταν σπαρακτικά «ως πότε θα αντέχει να αντιστέκεται, πόσος χρόνος της μένει μέχρι να ηττηθεί και αυτή από αυτό το πανίσχυρο σύστημα;».

 

Γι΄ αυτό …

 

ΣΥΡΙΖΑίοι ΤΖΟΚΟΝΤΟΛΑΓΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο ΣΥΡΙΖΑ βουλιάζει, ο Πολάκης ετοιμάζεται για «ρεσάλτο»

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ 

Ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ το κόμμα που υπό την αρχηγία ενός λαϊκιστή ηγέτη, ο οποίος με εσκεμμένα ψεύδη και συνειδητή καλλιέργεια εχθροπάθειας, διέγραψε πρόσκαιρα την εκτυφλωτική πορεία ενός μετεωρίτη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έτσι που διασπάται και φυλλοροεί, αποτελεί πλέον αμελητέα ποσότητα στην πολιτική σκηνή. Η δραματική αναφορά περί «ραγδαίων εξελίξεων» προέρχεται περισσότερο από κεκτημένη ταχύτητα ενός δημοσιογραφικού κλισέ, παρά από ουσιαστικό αντίκρισμα στα γεγονότα. Ένα κόμμα συρρικνωμένο στο 1% δεν παράγει πλέον πολιτικές εξελίξεις. Παράγει μόνο πολιτικό κουτσομπολιό και παραπολιτικό παρασκήνιο.

Στο αδιέξοδο που είχε φτάσει ο ΣΥΡΙΖΑ η παραίτηση του προέδρου Σωκράτη Φάμελλου, ήταν αναμενόμενη. Ο Φάμελλος, ένας ευγενής κατά τα άλλα άνθρωπος, υπήρξε από τους πρωτεργάτες της πραξικοπηματικής καρατόμησης του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου Κασσελάκη. Στο πρόσωπό του ενσαρκώνεται η βιβλική φράση «μάχαιραν έδωσες…».

Κυρίως όμως ήταν ένας αδύναμος πρόεδρος που ενώ τα γεγονότα τον ξεπερνούσαν, προσποιούταν ότι άρχει επί αυτών. Προξενεί εντύπωση το παράπονό του ότι «συνάντησε την άρνηση του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Αριστεράς» ενώ ο ίδιος αγωνιζόταν για την συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων.

Μια τέτοια συνεργασία προϋπέθετε σχέδιο, στόχους, επαφές, συνεννόηση, και μια ηγεμονεύουσα δύναμη που θα έχει την πρωτοκαθεδρία. Πότε έγιναν όλα αυτά ώστε τώρα να εκφράζει «παράπονο» ότι δεν ήθελαν οι άλλοι;

Ακόμη όμως μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί το παράπονο απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα. Ότι ενώ ο ίδιος απέκλεισε κάθε αντιπαράθεση με το κόμμα του πρώην αρχηγού, διαπιστώνει ότι «παρά τις μεγάλες υπερβάσεις που κάναμε (σ.σ. τη δουλική συμπεριφορά), από την πλευρά της ΕΛΑΣ διατυπώνεται δημόσια η άρνηση συνεργασίας και σύγκλισης, σε αντίθεση με την προτροπή της κοινωνίας που απαιτεί ενότητα».

Πάγια πολιτική διαστροφή της Αριστεράς να ισχυρίζεται ότι διερμηνεύει και εκπροσωπεί την κοινωνία, χωρίς να την έχει ρωτήσει. Η μόλις χθεσινοβραδυνή δημοσκόπηση της Pulse για τον Σκαϊ δεν έδειξε κάποια μεγάλη «προτροπή της κοινωνίας» που να απαιτεί αριστερή ενότητα.

Πέραν αυτού εκπλήσσει ο Φάμελλος και για την πικρία που εκφράζει λόγω των σχολίων που ακούγονται εκ μέρους της ΕΛΑΣ, τα οποία
«υποτιμούν τη δυνατότητα του ΣΥΡΙΖΑ και των ανθρώπων του να συμβάλλουν θετικά στην συμπαράταξη Αριστερών και Προοδευτικών πολιτών και συλλογικοτήτων».

Έως τώρα η έντονη επιμονή που έδειχνε
«Να στηρίξουμε αυτή την πρωτοβουλία και να εργαστούμε για μια ευρεία προοδευτική σύγκλιση, ώστε να πέσει η Δεξιά», δημιουργούσε την υποψία ότι υπήρχε μυστική συνεννόηση με τον Τσίπρα: Να πάει ατύπως τον ΣΥΡΙΖΑ στην ΕΛΑΣ, χωρίς τα πρόσωπα που δεν ενέκρινε ο Αλέξης.  

Τελικά αποδεικνύεται ότι χωρίς καμία συνεννόηση με τον Τσίπρα, χωρίς καμιά διασφάλιση ισοτιμίας, έθεσε το κόμμα ως υποπόδιο στον θρόνο του «αυτοκράτορος».

Λειτούργησε αυτοβούλως, στερώντας από το κόμμα του την αυθυπαρξία και αξιοπρέπειά του.  

Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε ικέτης σε ένα ηγεμόνα που απλώς ήθελε να τον καταβροχθίσει, χωρίς να προσφέρει κανένα αντάλλαγμα.

Παροιμιώδης και η ευθυκρισία του. Από το «δεν υπάρχει δυνατότητα για κατακερματισμό» και γι’ αυτό του φαίνονταν «αδιανόητα τα σενάρια που ακούγονταν (περί ίδρυσης κόμματος Τσίπρα), στον εξώστη του Παλλάς και στον «καθοριστικό ρόλο» που αναγνώρισε στον Αλέξη άμα τη εμφανίσει του νέου κόμματος.

Η διαπίστωση περί ανυπαρξίας συνεννόησης, επιτείνει τον προβληματισμό των βουλευτών που προτίθεντο να παραιτηθούν, είτε εντός των ημερών, είτε με την έναρξη της νέας κοινοβουλευτικής περιόδου. Εφόσον δεν υπάρχει σιωπηρή συμφωνία, που θα βοηθούσε σε προσωπικές διευθετήσεις, νιώθουν ξεκρέμαστοι και «φοβούνται μην πάνε σαν το σκυλί στ’ αμπέλι», όπως είπε χαιρέκακα κάποιος.

Μετά την παραίτηση Φάμελλου ο ΣΥΡΙΖΑ εισέρχεται στον αστερισμό της αντισυστημικότητας με εμβληματικό πρόσωπο τον Παύλο Πολάκη. Η Κεντρική Επιτροπή που συνέρχεται θα είναι εκρηκτική και η όποια απόφασή της, εάν κατορθώσει να πάρει απόφαση, θα είναι υπό διαρκή αμφισβήτηση. Και αυτό γιατί δεν είναι ορισμένος ο αριθμός και η ταυτοποίηση των προσώπων των μελών του οργάνου.

Υπήρξε διαμάχη ανάμεσα στην πλευρά Πολάκη και την ως χθες ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, λόγω της άρνησης της τελευταίας να δημοσιοποιήσει τη λίστα των προσώπων που απαρτίζουν το ανώτατο Όργανο συντηρώντας έτσι την σύγχυση ως προς το ποιοι αντικαθιστούν τα στελέχη που έχουν παραιτηθεί.

Ο Πολάκης συγκεκριμένα θεώρησε
«αχαρακτήριστη την προσπάθεια της ηγετικής ομάδας υπό τον Φάμελλο να αποκρύψει στοιχεία τη σταυροδοσίας στις εκλογές της Κ.Ε. για να μην μπορεί να ελεγχθεί αξιόπιστα η νομιμότητα της σύνθεσης μετά τις αποχωρήσεις».

Και αφού διαπίστωσε ότι το τέλος του κατήγορου είναι ο πάτος», διεμήνυσε:
«ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ». 

Παράλληλα απευθυνόμενος σε αυτούς που βρίσκονται υπό αποχώρηση για την ΕΛΑΣ, ζήτησε αν σκοπεύουν να φύγουν, να μην πάνε στην Κ.Ε. να ψηφίσουν (δίκαιο είναι).

Το κόμμα θα περάσει πλέον στην πλευρά Πολάκη, ο οποίος το έχει δηλώσει άλλωστε...

 

ΣΥΡΙΖΑίοι ΤΖΟΚΟΝΤΟΛΑΓΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: «Τα Κουρέλια τραγουδάνε ακόμα» στον ΣΥΡΙΖΑ

 Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ

Ο τίτλος δεν είναι υποτιμητικός, ανήκει σε ελληνική σουρεαλιστική ταινία του Νίκου Νικολαΐδη, το 1979, και αν έχει κάτι κοινό με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ο σουρεαλισμός.

Μέσα στα απομεινάρια του πρώην κυβερνητικού κόμματος βλέπεις ανθρώπους απόκληρους από την εύνοια του πρώην αρχηγού, να μάχονται για την διατήρηση ύπαρξης του κόμματος, που θα σημάνει την διατήρηση της δικής τους ύπαρξης στην πολιτική κονίστρα.

Βλέπεις κάποιους να έχουν την τιμιότητα να αποχωρούν, έστω και αν η τιμιότητα είναι κάλπικη, αφού ενδεχομένως να έχουν πράσινο σήμα από τον Τσίπρα.

Κάποιους άλλους να παραμένουν προκειμένου με την ψήφο τους να επηρεάσουν τις αποφάσεις του κόμματος ενώ ψυχή τε και σώματι ανήκουν στο κόμμα Τσίπρα και αφού ψηφίσουν τις αποφάσεις ενός κόμματος που δεν τους αφορά, να αποχωρήσουν.

Και κάποιους ενάντια σε κάθε λογική, να επιμένουν, με αυτοθυσία, να συστρατευτούν με τον Τσίπρα, ακόμη και όταν αυτός τους κλείνει την πόρτα κατάμουτρα!

Ο Παύλος Πολάκης χαρακτήρισε  «Πρωτοφανή στα πολιτικά χρονικά» την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο εσωτερικό του κόμματος, και ζήτησε την παραίτηση του προέδρου Σωκράτη Φάμελλου.

Όπως είπε «είναι  πρωτοφανές να υπάρχει πρόεδρος κόμματος και απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής που να λέει ότι θα στηρίξει ένα άλλο κόμμα. Αυτό δεν έχει υπάρξει ποτέ ξανά». Υποστήριξε ότι η εντολή που είχε πάρει ο Φάμελλος από το συνέδριο ήταν να υπάρξει ανασυγκρότηση και ανασύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ και του προοδευτικού χώρου και όχι να πούμε κλείνουμε το μαγαζί.

Στην συνεδρίαση της Κ.Ε. το Σάββατο η απόφαση του Οργάνου θα πρέπει να ορίσει ένα ξεκάθαρο πολιτικό πλαίσιο σύμφωνα με το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αυτοδιαλύεται, δεν παραχωρείται, δεν κάνει στην άκρη. Είναι ιστορικό κόμμα, έχει προγραμματικές θέσεις, έχει επεξεργασίες, έχει στελέχη έχει κόσμο και καλεί σε συστράτευση τις προοδευτικές δυνάμεις στη βάση μιας προγραμματικής συμφωνίας.

 

Η αναίρεση της προηγούμενης απόφασης αυτοδιάλυσης σημαίνει αυτονοήτως παραίτηση Φάμελλου. Και στην ακόλουθη εκλογή νέου προέδρου της Κ.Ο. δηλώνει «παρών». (Ναυτεμπορική).

Μια ημέρα πριν, σε ανάρτησή του είχε γράψει: «Μετά τις τελευταίες εξελίξεις η μάχη θα είναι ή ταν ή επι τας!!».

Εν τω μεταξύ κάποιοι Συριζαίοι και μετέπειτα Ελασίτες, έχουν κυκλοφορήσει το σλόγκαν «μισούν τα νιάτα τους». Αναφέρονται σε όσους στα νιάτα τους ήταν αριστεροί, δεν έγιναν μεν δεξιοί, αλλά διακρίνονται από ορθολογισμό και τηρούν κριτική στάση στα πεπραγμένα όχι της Αριστεράς γενικώς, αλλά της Τσιπραϊκής  Αριστεράς.

Υπάρχουν και αυτοί που «υπονομεύουν» τα νιάτα τους.

Ο Δημήτρης Χατζησωκράτης, στέλεχος με τιμητικό παρελθόν ως νεαρός την περίοδο της χούντας, και στην συνέχεια μετριοπαθές σημαίνον στέλεχος της Ανανεωτικής Αριστεράς, κάνει μια ακατανόητη πρόταση:

Γράφει: «Ακόμη και αν η πολιτική άρνηση του Αλ. Τσίπρα για συνεργασία συνεχίζεται, εμείς ΠΟΛΙΤΙΚΑ θα επιμείνουμε στην στήριξή της»!

Και αντιστρέφοντας τα  γεγονότα, αφού ο Τσίπρας είναι εκείνος που δείχνει εχθρότητα προς τον ΣΥΡΙΖΑ, επιμένει: «Εκείνο που δεν θα συγχωρήσει η κοινωνία θα είναι εχθρότητα και μέτωπο κατά της ΕΛ.Α.Σ, με όποια αριστερά προσχήματα. Δεν αντέχει ο χώρος άλλη χαμένη ευκαιρία».

Και προτρέπει σε αυτοχειρία, γράφοντας: «ψηφοδέλτιο ξεχωριστό, που εξ ορισμού και αφ΄εαυτού είναι αντιπαραθετικό, δεν πρέπει να καταθέσουμε»! (dnews).  

Ναι ο ΣΥΡΙΖΑ ούτως ή άλλως βρίσκεται υπό διάλυση. Πρόσφατα παραιτήθηκαν, ο Γιώργος Καραμέρος από την Κ.Ο. Επίσης  Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου (επάγγελμα ΠΑΣΟΚ) και ο Κώστας Ζαχαριάδης που δήλωσαν ότι δεν πρέπει να υπάρξει     ψηφοδέλτιο αντιπαραθετικό στην προσπάθεια του Αλέξη. Αλλά αυτοί τουλάχιστον αποχώρησαν, έστω και συμφωνημένα με τον Τσίπρα. Δεν παραμένουν εικονικά μέλη, για να προτείνουν κλείσιμο του μαγαζιού.

Το πρόβλημα στην συνεδρίαση της Κ.Ε. του Σαββάτου είναι ότι κάποιοι λειτουργούν ανέντιμα. Το εντόπισε και ο Νίκος Παππάς λέγοντας ότι ορισμένοι ψηφίζουν στην Κ.Ε. να μπει ο ΣΥΡΙΖΑ στο ψυγείο, και μέσα σε δυο εικοσιτετράωρα εγκαταλείπουν το καράβι για να ενταχθούν σε άλλο πολιτικό φορέα. Η στάση όσων παραμένουν να ψηφίσουν στην Κ.Ε. και μετά αποχωρούν είναι «αδόκιμη ως κάτι άλλο».

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πλέον πολιτικό μέγεθος και εξ αυτού δεν μας απασχολεί ειδησεογραφικά. Μας απασχολεί ως…