"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΣΥΡΙΖΑίου rebrand-ισμένου εθνικού σουργελο-τσογλανο-ξεφτιλαρά κωμωδία

ΣΥΡΙΖΑίων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

(ΠΑΛΑΙΟ)-ΣΥΡΙΖΑίων ΒΑΡΟΥΦΑΚΟ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΩΝ εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

ΚΚΕδων εθνικών σουργελαράδων κωμωδία (Ο καπετάν-χοληστερίνης σε οίστρο!)

Σαν σήμερα (16/6/ΧΧΧΧ)

 

1903: Ιδρύεται η PepsiCo, η μεγάλη αντίπαλος της Coca-Cola (Pepsi Cola).




1913: Αρχίζει ο Β' Βαλκανικός Πόλεμος, με την επίθεση της Βουλγαρίας εναντίον της Σερβίας και της Ελλάδας.




1963: Η Βαλεντίνα Τερέσκοβα γίνεται η πρώτη γυναίκα που ταξιδεύει στο διάστημα. 
 
 



1952: Γεννιέται ο Γιώργος Παπανδρέου, πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.








2015: Πεθαίνει σε ηλικία 90 ετών από τη ζωή, ο πρώην πρωθυπουργός της Τουρκίας, Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ








2017: Αφήνει την τελευταία του πνοή  σε ηλικία 87 ετών, ο πρώην Καγκελάριος της Γερμανίας, Χέλμουτ Κολ, στην οικία του στο Λούντβιγκσχαφεν της νοτιοδυτικής Γερμανίας.

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Οταν οι καταπατητές αποδεικνύονται πιο καλοί διαχειριστές από τους κληρονόμους.

 

Toυ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ 

Αν το ΠΑΣΟΚ ήταν φιγούρα της ποπ κουλτούρας, θα ήταν μάλλον η Θεοπούλα. Τα χρόνια δεν θα της είχαν στερήσει την τσαχπινιά.

Το κόμμα –που είναι παλιό, αλλά όχι παλαιότερο από τη Ν.Δ., την επίσης συνομήλικη της Μεταπολίτευσης– έχει υποστεί δυσανάλογο «ηλικιακό» ρατσισμό. Εχει γίνει στόχος μιας τρολιάς μεταμφιεσμένης σε νοσταλγία για τον χρεοκοπημένο συλλογικό μας εαυτό. Σαρκαστικά, αλλά καταδικαστικά, συγκέντρωσε εκείνο όλη την ενοχή για τις ένοχες απολαύσεις μας.

Αυτή όμως είναι η μισή αλήθεια.

Η άλλη μισή είναι ότι, παρά την υπονόμευση, το ΠΑΣΟΚ παραμένει ένα πανίσχυρο brand – ένας αντιδραστήρας παραγωγής συμβόλων. Απόδειξη ότι δεν μπορούν να αντισταθούν στη σαγήνη του ακόμη και οι αντίπαλοί του.

Απόδειξη ο Τσίπρας: Δεν μπόρεσε να φυτέψει το κόμμα του χωρίς να κλέψει σπόρους από τον κήπο του πασοκικού φαντασιακού. Ξέρει ότι δεν μπορεί να εμπνεύσει συναισθηματικές ταυτίσεις, χωρίς να αναλάβει το αυτογελοιοποιητικό ρίσκο της μίμησης του Ανδρέα και της επίκλησης μιας κατασκευασμένης γενεαλογίας που τον ενσφηνώνει στη σειρά διαδοχής της Αλλαγής του ’81.

Η δύναμη του ΠΑΣΟΚ δεν εξαντλείται στην πολιτική μυθολογία. Το κόμμα έχει ενσώματα πλεονεκτήματα. Εχει στελεχικό σκελετό σε όλη την επικράτεια. Ερείσματα στην τοπική αυτοδιοίκηση. Παρουσία στις επαγγελματικές ενώσεις.

Το πιο σπάνιο προνόμιό του όμως είναι το όνομά του – και το πλέγμα των αναφορών που διεγείρει το άκουσμά του.

Πώς αυτή η δύναμη μεταφράζεται σε ψήφο;

Πώς η συναισθηματική κληρονομιά μπορεί να διοχετευθεί στην κάλπη;

Αρκεί η νοσταλγία της περιφέρειας;

Αρκούν οι ψυχοπολιτικοί αυτοματισμοί της Κρήτης;

Μια πρόχειρη απάντηση είναι ότι το ΠΑΣΟΚ θα «κατοικούσε» ξανά στο brand του, αν ξαναγινόταν κυβερνητικό κόμμα. Αν το κεντρικό του μήνυμα ήταν ότι σκοπός του είναι να μπει στην κυβέρνηση, με τους δικούς του όρους. Αν δεν είχε υποσκάψει τον εαυτό του, μετατρεπόμενο από κόμμα διακυβέρνησης σε κόμμα διαμαρτυρίας.

Τα στρατηγικά ελλείμματα του ΠΑΣΟΚ αντανακλώνται τώρα στα κόλπα του ανταγωνιστή του. Ο Τσίπρας ανασύρει τα δικά του φλάμπουρα (ΕΛΑΣ, Αριστερά) και σφετερίζεται τα σύμβολα του ΠΑΣΟΚ για να συσπειρώσει τον πυρήνα της παλιάς του πελατείας – τις «Θεοπούλες» που τον κοιτούν σαν καλοπροαίρετο ημιπιτσιρικά, άξιο μητρικής επιείκειας.

Αλλά στη γλώσσα του δεν επιζεί το παλιό αντισυστημικό δηλητήριο. Η προσπάθεια αφύπνισης της παράδοσης συνδυάζεται με ένα επικοινωνιακό αμπαλάζ προσανατολισμένο στην καλλιέργεια της προσδοκίας. Αριστερά στην ταυτότητα. TikTok στη φωνή.

Οι θαυματουργικές εικόνες του ΠΑΣΟΚ έχουν ποτίσει λιβάνι. Αλλά

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Οραμα συνεργασίας

 

Toυ ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ 

Οι δύο άνδρες μοιάζουν αρκετά.

Προωθήθηκαν από τους πολιτικούς τους χώρους σαν σωτήρες, διεκδίκησαν θέσεις και αξιώματα που δεν αντιστοιχούσαν στα ταλέντα τους, κέρδισαν εκλογές με διακηρύξεις που δεν τήρησαν, συμμάχησαν με αντιπάλους, πέρασαν την καλή τους τύχη για στρατηγική ευφυΐα κι έχουν και οι δύο την ψευδαίσθηση ενός λαμπρού πολιτικού πεπρωμένου, που τους περιμένει τάχα σαν ραντεβού με την Ιστορία.

Δεν είναι τυχαία η διαρκής επιθυμία του Χάρη Δούκα να συνεργαστεί με τον Αλέξη Τσίπρα· η πολιτική κουλτούρα του πρώην πρωθυπουργού τού ταιριάζει περισσότερο από εκείνη του ΠΑΣΟΚ – γι’ αυτό άλλωστε και προσπαθεί να τραβήξει το κόμμα του προς τον Τσίπρα.

Η τελευταία δήλωσή του περί συνεργασίας του ΠΑΣΟΚ με την ΕΛΑΣ δεν θα έπρεπε να προκαλέσει την έκπληξη που προκάλεσε. Οποιος έχει μπει στον κόπο να ακούσει τον ξύλινο λόγο του δημάρχου, με τις παρωχημένες αντιδεξιές του κορώνες και τα μεγάλα πλην κενά λόγια, όφειλε να προβλέψει ότι κάπως έτσι φαντάζεται τη διεύρυνση της (κεντρο)αριστεράς: σαν οπορτουνιστικό πρότζεκτ του οποίου οι λεπτομέρειες ωχριούν μπροστά στη μεγάλη εικόνα. Αλλωστε, και στο θέμα της δημαρχίας με παρόμοιο τρόπο κινήθηκε ο Χάρης Δούκας: σημασία είχε να χάσει ο εχθρός. Το ότι ο νέος δήμαρχος δεν μπορεί ούτε και θέλει να κάνει τη δουλειά είναι επουσιώδες.

Ταιριάζουν;

Μια ενδεχόμενη σύμπραξη ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ, ωστόσο, είναι προβληματική όχι μόνο ως προς τις λεπτομέρειες.

Το θέμα δεν είναι ποιο κόμμα θα έχει το πάνω χέρι, αλλά τι είδους πολιτική μπορεί να παραγάγει ο συνδυασμός ενός άκαπνου, προσωποπαγούς σχηματισμού με ένα ιστορικό κίνημα αρχών.

Πώς ακριβώς θα συγκυβερνούσε ο Τσίπρας της «κωλοτούμπας» με το ΠΑΣΟΚ της θεσμικής υπευθυνότητας;

Για όσους εξετάζουν την πολιτική με ορίζοντα που υπερβαίνει τον μετεκλογικό ενθουσιασμό, η «συνθήκη ανατροπής» που ανέφερε ο Χάρης Δούκας δεν είναι επαρκής βάση σύγκλισης. Και μετά την ανατροπή τι θα γίνει;

Να συζητηθούν οι γραμμές και τα προγράμματα των δύο κομμάτων, λέει ο δήμαρχος, ώστε να βρεθούν από τώρα οι κοινές αναφορές για μια κυβερνητική συνεργασία.

Μα ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει καν πρόγραμμα· έχει θεωρητικούς άξονες με τους οποίους πάνω-κάτω συμφωνούν όλοι.

Σε κάθε περίπτωση, η πρόθεση συνεργασίας προέκυψε πριν από την προγραμματική συζήτηση. Θα ήταν επομένως χρήσιμο να εξηγούσε ο Χάρης Δούκας τι τον έκανε να την εκδηλώσει, προτού εκδηλώσει προθυμία εκείνος που μέχρι χθες δεν είχε κόμμα και άρα έχει τη συνεργασία περισσότερο ανάγκη. Τι είδε στον Τσίπρα που του άρεσε τόσο;

Τον λαϊκισμό, το δημοψήφισμα, το τρίτο μνημόνιο, τις ύβρεις προς το ΠΑΣΟΚ και τα στελέχη του;

Η αρνητική αντίδραση των συντρόφων του Δούκα στην πολιτική του προπέτεια είναι ένδειξη πως το ΠΑΣΟΚ δεν συμφωνεί συνολικά με την προσέγγιση του Τσίπρα και της ΕΛΑΣ. Το ότι η θέση Δούκα εγγράφεται ως αιρετική μπορεί λοιπόν να σημαίνει πως ο δήμαρχος πολιτεύεται με το λάθος κόμμα· αν βρίσκει θελκτική την προοπτική συνεργασίας με τον πρώην πρωθυπουργό, ίσως είναι φρονιμότερο να πάει να τον συναντήσει στη δική του πλατφόρμα, αντί να σύρει με το ζόρι την παράταξή του σ’ αυτήν.

Ο αντίλογος στα παραπάνω είναι γνωστός: Αν δεν συνεργαστεί, το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να κυβερνήσει στο ορατό μέλλον. Οσο αρνείται τα ποσοστά του, το κόμμα αρνείται και την ανάταξή του.

Παρ’ όλα αυτά, η δημιουργία σεναρίων που το δυσφημούν δεν συμβάλλει ιδιαίτερα στη βελτίωση της κατάστασής του.

Αν το ΠΑΣΟΚ μπει σε συζητήσεις με το νεοπαγές κόμμα Τσίπρα, τι μήνυμα στέλνει στους ψηφοφόρους του;

Τους μεν κεντρώους που δεν έχουν ξεχάσει το 2015, τους εξωθεί στη Ν.Δ.· στους αριστερούς λέει πως είτε ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ είτε ΕΛΑΣ, το ίδιο κάνει.

Είναι μεγάλη υπόθεση η αυτονομία τελικά. Αλλά για να την πιστέψουν οι ψηφοφόροι, πρέπει…

 

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ανδρουλάκης και «κοιμήσου και παρήγγειλα»

  

 

Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Και είπεν ο Νίκος Ανδρουλάκης, με το γνωστό, του θυμού ύφος: «Θα διαγράφεται όποιος παρεκκλίνει από τις κεντρικές γραμμές μας».

Σώπα!.. Και σιγά τα αίματα! Κι έτσι όπως τον παρατηρούσα να τα λέει αυτά, περίεργη γέφυρα σύνδεσης έκανε το μυαλό μου. Οποιος έχει ταξιδέψει σε παζάρια της Ανατολής θα με καταλάβει. Οι άνθρωποι εκεί αντιμετωπίζουν τον εξωτερικό χώρο ως ενιαίο του σπιτιού τους. Εκεί που στήνουν την πραμάτεια τους, για να πουλήσουν το κάτι τις τους, εκεί και τραβάνε έναν υπνάκο. Χωρίς πολλά πολλά. Απλώς γέρνουν. Βάζουν το χέρι σκέπαστρο στα μάτια και όλα καλά. Κάποια στιγμή ξυπνάνε και συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησαν.

Αυτό μου θυμίζει ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ. Ειδικότερα ως προς την αντιμετώπιση του Χάρη Δούκα. Τον άνθρωπο που επέλεξε ως υποψήφιο δήμαρχο Αθηναίων, και ο οποίος με το που εξελέγη, και σαφέστατα πριν μας επιδείξει τα προσόντα του, απευθυνόμενος στον Ανδρουλάκη που τον επέλεξε είπε ηχηρά «Φύγε εσύ από αρχηγός του ΠΑΣΟΚ να έρθω εγώ ως καλύτερος από εσένα».

Τέτοια πετυχισιά στελέχους!

Στις εκλογές αρχηγίας κατέλαβε την δεύτερη θέση καθώς στο πλευρό του συνασπίστηκαν ένα σωρό παλαιά στελέχη που έψαχναν εργασία. Αυτό είναι άλλωστε που παρακολουθούμε εδώ και καιρό. Ανθρώπους καλομαθημένους προνομίων να αναζητούν ασμένως εργασία επικαλούμενοι το καλό της Ελλάδας… Βεβαίως, βεβαίως. Οσους είχαμε ξεχάσει, παλιές καραβάνες ενός «κάποτε», εμφανίστηκαν να υποστηρίζουν με θέρμη τον δήμαρχο, που θα μείνει στην ιστορία ως ο Δήμαρχος που εξελέγη ώστε να μην έχουμε δήμαρχο.

Και ποια ήταν η έγνοια-ντέρτι του δημάρχου με «το καλημέρα σας»;

Η ένωση με τις λοιπές «προοδευτικές δυνάμεις».

Κοιμόταν ο Ανδρουλάκης!

Ποιες ήταν, μωρέ, «οι προοδευτικές»; Πώς δεν μπορούσαμε να τις διακρίνουμε τόσοι και τόσοι χριστιανοί;

Οσο δε καιγόταν για την ένωση με «προοδευτικούς», τόσο  εξαϋλώνονταν «οι προοδευτικοί». 

Ωστόσο, σε κάποιο ξύπνημα ο Ανδρουλάκης γράπωσε τον Φαραντούρη μη και τον πάρει άλλος προοδευτικός. Και ξανακοιμήθηκε.

Μέχρι που ήρθε και ο Μέγας των προοδευτικών, ο Αλέξης με φόντο την Ακρόπολη. Και εκεί πια ο Δούκας ξαμολήθηκε χειρότερα. Παρέδιδε κλειδιά. Υπέγραφε ενώσεις.

Υπνο ο Ανδρουλάκης! Η τέλεια ευκαιρία να δείξει μια έρμη πυγμή, κάτι τέλος πάντων αρχηγικό. Να διαγράψει. Και περνούσαν μέρες και μέρες. Μέρες ως αιώνες. Κιχ!

Και αίφνης… Στα κουφά. Στο out of the blue πετάχτηκε επάνω και

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το ΠΑΣΟΚ αντεπιτίθεται

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Το λένε «αντεπίθεση για την ανακατάληψη της Αττικής», όπως καταλαβαίνω. Δεν είναι όμως, παρά ένα εντατικό πρόγραμμα επισκέψεων και ομιλιών του Νίκου του Ανδρουλάκη ανά το Λεκανοπέδιο, διότι οι αριθμοί – είτε πρόκειται για εκλογικά αποτελέσματα είτε για μετρήσεις – δείχνουν ότι εκεί πάσχει το ΠΑΣΟΚ, ειδικά δε ο αρχηγός του. Η δημοτικότητα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ είναι διαχρονικά χαμηλή στους δήμους του Λεκανοπεδίου. Για κάποιους λόγους, τους οποίους στο ΠΑΣΟΚ αδυνατούν ή δεν επιθυμούν να καταλάβουν (όλοι οι άλλοι τους βλέπουν όμως), ο πρόεδρος δεν έχει πέραση στους Αθηναίους, με την ευρύτερη έννοια του όρου. Ο πληθυσμός της πρωτεύουσας και των περιχώρων – αλίμονο – δεν μπορεί να εκτιμήσει αυτό που βλέπει και θαυμάζει, λ.χ., ο Παναγιώτης ο Δουδωνής στη μορφή του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

Η «αντεπίθεση» λοιπόν, έχει τον σκοπό να ανατρέψει αυτή την κατάσταση.

Κατεβάζουν τον πρόεδρο από γειτονιά σε γειτονιά κι από πλατεία σε πλατεία, με τον σκοπό να γνωρίσει ο κόσμος τον ηγέτη που κρύβει μέσα του ο κ. Ανδρουλάκης και ο οποίος, δυστυχώς, δεν φαίνεται από μακριά. Αλλωστε, εδραία είναι στο ΠΑΣΟΚ η πεποίθηση ότι «το πολιτικό σκηνικό είναι σκηνοθετημένο», όπως λέει η γραμμή που ακολουθούν οι περισσότεροι. Δεν μπορεί, σου λέει, να αρέσει στους αριστερούς ψηφοφόρους ο Καραμήτρος περισσότερο από τον Ανδρουλάκη! Εδώ λοιπόν κάτι σάπιο μυρίζει. Γίνεται να το αφήσουν έτσι; Οχι, σε καμία περίπτωση! Οι περιστάσεις επιτάσσουν αντεπίθεση.

Αλλωστε, έφτασε επιτέλους και ο Μπλίχερ με τους Πρώσους του, έφερε μαζί του Πελεγρίνη, Φαραντούρη και άλλα «dogs of war», ενώθηκαν οι δυνάμεις και ο Γουέλινγκτον μπορεί να κάνει το νεύμα με το καπέλο του, που θα σημάνει την επίθεση. Ιαχή τους, «ΠΑΣΟΚ, ωραία χρόνια»!

Σωστά το αντιλαμβάνονται σε γενικές γραμμές. Ομως, ο συλλογισμός καταλήγει στο λάθος αποτέλεσμα:

Ο στόχος τους είναι να αλλάξουν την Αττική, ενώ θα ήταν πολύ ευκολότερο να αλλάξουν αρχηγό…

Εκανα μια παύση και βγήκα στο μπαλκόνι. Γι’ αυτό αρχίζω νέα παράγραφο. Ηθελα πρώτα να βεβαιωθώ ότι δεν θα πέσει φωτιά από τον ουρανό να με κάψει για την ανόσια ιδέα που μόλις διατύπωσα. Τίποτα δεν έγινε, όλα καλά, οπότε συνεχίζουμε.

Ελεγα ότι είναι εσφαλμένη η προσέγγισή τους στο πρόβλημα. Αν δεν ανάβει το φως στο δωμάτιο, παιδιά, δεν φταίει η τάση που έπεσε, ούτε οι καλωδιώσεις, ούτε το ντουί ή όπως το λένε τέλος πάντων. Φταίει η λάμπα, τόσο απλό είναι. Δεν χρειάζεται να καλέσετε ηλεκτρολόγο και συνεργείο τεχνικών. Δοκιμάστε πρώτα να αλλάξετε τη λάμπα. Στην περίπτωσή τους, όμως, το ξυράφι του Οκαμ δεν κάνει δουλειά, χρειάζεται κάτι σε τσεκούρι ή μπαλτά.

Υπάρχει, ωστόσο, η πιθανότητα να κρύβεται κάποια δόλια σκοπιμότητα πίσω από την εκστρατεία ανακατάληψης της Αττικής. Υποκύπτω στον πειρασμό της υποψίας, γιατί δεν μπορεί οι περί τον πρόεδρο να μη βλέπουν αυτό που βλέπουμε όλοι εμείς οι άλλοι! Σκέπτομαι, λοιπόν, μήπως τον βάζουν τον άνθρωπο να ξεπατωθεί καλοκαιριάτικα, να ψήνεται στον ήλιο, να ιδροκοπάει, να αλλάζει το μουσκεμένο πουκάμισο μέσα στο αυτοκίνητο (χωρίς ντους φυσικά), όλα αυτά με την απώτερη επιδίωξη ο πρόεδρος να κουραστεί, να αρρωστήσει κι επιτέλους να καταλάβει ο ίδιος ότι δεν πάει άλλο. Δεν μπορώ να ξέρω. Απλώς κάνω σκέψεις και τις αφήνω στην κρίση σας.

Με την ευκαιρία της αντεπίθεσης για την ανακατάληψη της Αττικής, νομίζω ότι έφτασε η ώρα, για …

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το ΠΑΣΟΚ-μικρομάγαζο που βολεύει τον Ανδρουλάκη

 

https://www.protagon.gr/wp-content/uploads/2026/06/PASOK-ANDROULAKIS-MAGAZAKI.jpg 

Του ΑΛΕΚΟΥ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

Υπάρχουν στιγμές που οι αριθμοί επιβεβαιώνουν αυτό που φαινόταν εδώ και καιρό να συμβαίνει.

Οι δημοσκοπήσεις των τελευταίων δέκα ημερών δεν δημιούργησαν το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ. Το αποκάλυψαν. Ενα κόμμα που φιλοδοξούσε να γίνει ο βασικός αντίπαλος της Νέας Δημοκρατίας βρίσκεται σήμερα να δίνει μάχη για να διατηρήσει τη θέση του στο πολιτικό σκηνικό. Μοιάζει λαβωμένη και μη ελκυστική μια παράταξη που αποτελεί τη μοναδική επιλογή για τους απογοητευμένους από τον Μητσοτάκη που ανήκουν στον μεσαίο χώρο. Για όσους έδωσαν το 2015 τη μάχη για να παραμείνει η χώρα στην Ευρώπη, μια κληρονομιά που το ΠΑΣΟΚ πέταξε στα σκουπίδια τα τελευταία χρόνια για να προσεγγίσει τον λαϊκισμό.

Διότι το μονοψήφιο ΠΑΣΟΚ ήταν μονοψήφιο με λόγο την προηγούμενη δεκαετία. Ξόδεψε το πολιτικό του κεφαλαίο για το κλείσιμο του ελλείμματος και την αποτροπή της ολοκληρωτικής κατάρρευσης της χώρας.

Ωστόσο το σημερινό μονοψήφιο ΠΑΣΟΚ, όπως το εμφανίζουν πολλές δημοσκοπήσεις προ της αναγωγής, είναι μονοψήφιο χωρίς λόγο. Χωρίς λόγο τουλάχιστον που να αφορά τη χώρα διότι φαίνεται ότι ένα εύκολα διαχειρίσιμο μικρό και κλειστό ΠΑΣΟΚ είναι αυτό που επιλέγει (να ελέγχει) μια μικρή ομάδα.

Το παράδοξο είναι ότι η εξέλιξη αυτή δεν ήταν αναπόφευκτη.

Το ΠΑΣΟΚ είχε μπροστά του μια ιστορική ευκαιρία. Να εκφράσει εκείνο το μεγάλο τμήμα των μετριοπαθών πολιτών που βλέπουν τα λάθη, τις αστοχίες και την κόπωση της κυβέρνησης Μητσοτάκη χωρίς να επιθυμούν επιστροφή στις αυταπάτες, τους πειραματισμούς και τον λαϊκισμό της προηγούμενης δεκαετίας. Ενα κοινό με απαιτήσεις σοβαρότητας, κυβερνητικής επάρκειας και μεταρρυθμιστικής αξιοπιστίας.

Αντί γι’ αυτό, η στρατηγική που ακολουθήθηκε κινήθηκε προς διαφορετική κατεύθυνση. Η ηγεσία του κόμματος έδειξε να πιστεύει ότι η κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ θα άφηνε σε πολιτική ορφάνια εκατομμύρια ψηφοφόρους, οι οποίοι αργά ή γρήγορα θα κατέληγαν στη Χαριλάου Τρικούπη. Ετσι το ΠΑΣΟΚ άρχισε να υιοθετεί ολοένα πιο καταγγελτικό λόγο, να ανταγωνίζεται την Πλεύση Ελευθερίας και τον ΣΥΡΙΖΑ στο πεδίο της έντασης.

Η επιλογή αυτή απέτυχε. Η επανεμφάνιση Τσίπρα σφράγισε την πλήρη αποτυχία του τρόπου σκέψης που επικράτησε στο ΠΑΣΟΚ επί τρία χρόνια.

Τώρα το αποτέλεσμα είναι διπλά επώδυνο.

Το ΠΑΣΟΚ δεν κέρδισε τους ψηφοφόρους που επιδίωξε να προσελκύσει και ταυτόχρονα άφησε ανεκμετάλλευτο το ακροατήριο που βρισκόταν πιο κοντά στην ιστορική του φυσιογνωμία. Τους κεντρώους, τους μεταρρυθμιστές, τους φιλοευρωπαίους, τους πολίτες που ζητούν αλλαγές χωρίς να επιθυμούν πολιτικές περιπέτειες.

Και εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη ευθύνη της ηγεσίας.

Οχι επειδή δεν πέτυχε ένα δημοσκοπικό στόχο. Αλλά επειδή περιόρισε τις φιλοδοξίες ενός κόμματος που ιστορικά γεννήθηκε για να κυβερνά. Αντί να διευρύνει το πολιτικό και κοινωνικό του αποτύπωμα, εγκλωβίστηκε στη διαχείριση ενός στενού κομματικού ακροατηρίου και μιας κλειστής ομάδας λήψης αποφάσεων.

Πρόσωπα με διαφορετικά χαρακτηριστικά και δυνατότητα απεύθυνσης σε νέα κοινά, όπως ο Παύλος Γερουλάνος και η Άννα Διαμαντοπούλου, δεν εντάχθηκαν ποτέ ως αιχμές μιας πραγματικής ανανέωσης της παράταξης. Ήταν για την ηγεσία προβλήματα εσωτερικής ισορροπίας και όχι ευκαιρίες πολιτικής διεύρυνσης.

Ετσι το ΠΑΣΟΚ μοιάζει σήμερα με ένα προσεγμένο αλλά μικρό μαγαζί γωνία. Εχει σταθερή πελατεία, γνωστό όνομα, ιστορικό βάθος και οργανωμένη λειτουργία. Δεν κινδυνεύει να κλείσει. Δεν φαίνεται όμως και αποφασισμένο να μεγαλώσει. Και αυτό ίσως εξυπηρετεί αυτούς που το ελέγχουν.

Σίγουρα όμως είναι…

 

ΠΑΣΟΚικό ΚΗΦΗΝΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: ΠΑΣΟΚ, ωραία χρόνια

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Δεν αντιλαμβάνομαι την κατήφεια του ΠΑΣΟΚ, παρά μόνον αν την εντάξω στην ψυχική κατηγορία «Χαμένες προσδοκίες». Προφανώς όσοι πάσχουν απ’ αυτήν, με προεξάρχοντα τον πρόεδρό του, προσδοκούσαν ότι μετά τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και τον κατακερματισμό της Αριστεράς σε θραύσματα, το ΠΑΣΟΚ δικαιωματικά θα αναλάμβανε τον ρόλο της ηγεμονικής δύναμης στον χώρο. Ηταν ο ιστορικός του προορισμός κι αν δεν μπόρεσε να τον εκπληρώσει ακόμη, αυτό σίγουρα δεν οφείλεται στις αδυναμίες του. Οφείλεται κατά μείζονα λόγο σε όσους το φθονούν και το εχθρεύονται επειδή φοβούνται τη γοητεία που ασκεί στα πλήθη. Ετσι τουλάχιστον νομίζουν οι άνθρωποι και κλαίνε και οδύρονται για την έλλειψη κατανόησης με την οποία τους αντιμετωπίζει το εκλογικό σώμα στις δημοσκοπήσεις.

Κι όμως, τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά.

Πρώτον, του δίνουν τη δυνατότητα να διεκδικήσει την τρίτη θέση, η οποία απέχει μόλις μία θέση από τη δεύτερη, που κι αυτή με τη σειρά της δεν απέχει πάνω από μία θέση από την πρώτη. Αρα, δεν απέχει και πολύ από την υπόσχεση που έδωσε ο κ. Ανδρουλάκης, ότι ακόμη και με μία ψήφο διαφορά θα κάνει κυβέρνηση.

Δεύτερον, κοντεύει να απαλλαγεί από την παρουσία του αρχιδούκα των Αθηνών, ο οποίος ετοιμάζεται να αποχωρήσει μάλλον επειδή αισθάνεται ότι η πολιτική του διάνοια δεν μπορεί να μοιραστεί τον ίδιο χώρο με τον κ. Πελεγρίνη.

Τρίτον, το ΠΑΣΟΚ δεν είναι προσωποκεντρικό κόμμα, όπως κατήγγειλε ο κ. Ανδρουλάκης ότι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Απόδειξη ότι η δημοφιλία του είναι χαμηλότερη από αυτήν του κόμματός του.

Το ΠΑΣΟΚ ισχυρίζεται ότι, σε αντίθεση με τους ανταγωνιστές του, έχει πρόγραμμα.

Δεν έχω λόγους να το αμφισβητήσω. Ξέρουμε όμως πολύ καλά ότι στην πολιτική δεν φτάνει το πρόγραμμα. Οπως δεν φτάνουν και οι σωστές ιδέες. Πρέπει να υπάρχουν και οι συνθήκες οι οποίες να σε παρακινούν να μάθεις τι λέει αυτό το πρόγραμμα. Κοινώς, να έχεις την περιέργεια να ακούσεις αυτούς που στο προτείνουν. Και, δυστυχώς γι’ αυτούς, το ΠΑΣΟΚ δεν προκαλεί πια καμιά περιέργεια στο εκλογικό σώμα.

Αυτήν την περιέργεια για το πώς θα είναι από δω και πέρα που προσπάθησε να καλλιεργήσει ο κ. Τσίπρας τόσα χρόνια, τα κατάφερε έως ένα σημείο, φρόντισε όμως ο ίδιος να τη διαψεύσει μόλις επανεμφανίστηκε.

Γενικά οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι η Αριστερά δεν προκαλεί πια καμιά περιέργεια. Την ξέρουμε, την έχουμε ζήσει και οι περισσότεροι που επιμένουν σ’ αυτήν, το κάνουν επειδή δεν θέλουν να παραδεχθούν ότι έκαναν λάθος.

Τούτων δοθέντων, αντιλαμβάνομαι τη σκέψη της κ. Διαμαντοπούλου, η οποία βρήκε το υποκατάστατο της περιέργειας στη νοσταλγία. «ΠΑΣΟΚ, ωραία χρόνια», πρότεινε για σύνθημα. Αφού δεν μπορούμε να πάμε μπροστά, τουλάχιστον ας γυρίσουμε πίσω.

Πάντως…

 

ΠΑΣΟΚων εθνικών σουργελο-κατσαπλιάδων κωμωδία

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίων ξεφτιλισμένων εθνικών σουργελο-παπατζήδων κωμωδία

Υπαρκτού ξυλολιο-κβαντικού Καρυστιανισμού κωμωδία