"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΣΟΒΙΕΤΟΛΑΓΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι οδυνηρές εμπειρίες της χήρας του Νίκου Μπελογιάννη, Έλλης Παππά, στην ΕΣΣΔ.

 Γράφει η ΑΜΑΛΙΑ

🔴Στην προηγούμενη ανάρτηση παρουσίασα την τραυματική εμπειρία της Έλλης Παππά, χήρας του Νίκου Μπελογιάννη, από το άθλιο σύστημα υγείας της ΕΣΣΔ. 

Τώρα, θα παρουσιάσω και τις υπόλοιπες εμπειρίες της από τον σοβιετικό «παράδεισο», τον οποίο επισκέφθηκε «με πρόσκληση που κανόνισε ο πρεσβευτής, ο σεμνότατος Κοριούκιν» (Σοβιετικός πρέσβης στην Αθήνα), τον Ιούνιο του 1965.
 

🔴Την πρώτη δυσάρεστη εμπειρία, την ένιωσε με το «καλημέρα», μόλις έφτασε στο λιμάνι της Οντέσσας:
«Ηρθε στην καμπίνα μου η κοπέλα του -υποτίθεται- «Ιντουρίστ» (σ.σ. εννοεί πως ήταν της KGB). Μου είπε πως αυτή θα φρόντιζε για όλες τις διατυπώσεις, πήρε το διαβατήριό μου για να τακτοποιήσει τα πάντα. Βγήκα λίγο στο κατάστρωμα... Όταν με ειδοποίησαν να κατέβω στην καμπίνα μου, όλα κατέρρευσαν. Οι βαλίτσες μου ανοιχτές και μια κοπέλα αστυνομικός κρατούσε τα τεύχη του “Ταχυδρόμου”, που κάποιος από τους πολιτικούς πρόσφυγες είχε παρακαλέσει να του φέρω. Μου εξηγούσε πως αυτά τα τεύχη θα τα κρατούσε, απαγορευόταν η εισαγωγή τους στην ΕΣΣΔ!».

🔴Μόλις έφτασε στην Μόσχα, την περίμενε νέα δυσάρεστη έκπληξη. Είχαν βάλει έναν πράκτορα της KGB ως «οδηγό» της, για να παρακολουθεί κάθε της βήμα:
«Στο αεροδρόμιο με υποδέχτηκαν ένας υπάλληλος του «Ιντουρίστ» και μια υπάλληλος του υπουργείου Εξωτερικών. Με οδήγησαν στο ξενοδοχείο. Εκεί, με παρέλαβε ο οδηγός μου, ο Βασίλης, πολιτικός πρόσφυγας και, όπως αντελήφθην αργότερα, πράκτορας της KGB».

🔴Όταν ήταν στο νοσοκομείο, η Έλλη Παππά μάζευε από το πάρκο του «φύλλα, λουλουδάκια και άλλα δείγματα της μοσχοβίτικης χλωρίδας και τα ξέραινα ή τα πατίκωνα στα βιβλία μου». Ο πράκτωρ Βασίλης, το παρατήρησε και της είπε μια παράξενη ιστορία:
«Σε μια κουβέντα, έκανε λόγο για πράκτορες που στέλνει ο ιμπεριαλισμός, με διάφορα προκαλύμματα (δημοσιογράφους και τέτοια). Όσο πάνε χρησιμοποιούν καλύτερες μεθόδους. Να σκεφτείς ήταν ένας δημοσιογράφος που συνήθιζε να μαζεύει φύλλα και κλαράκια από το πάρκο. Τα ερεύνησαν με μηχανήματα χωρίς ν’ ανοίξουν τις βαλίτσες του και διαπίστωσαν πως είχαν ραδιενέργεια - ήταν κοντά ένα πυρηνικό εργοστάσιο. Θα τα έπαιρνε μαζί του, θα μετρούσαν τη ραδιενέργεια και θα εντόπιζαν που περίπου είναι το εργοστάσιο».
 

🔴Μόλις τ’ άκουσε αυτά τα αλλόκοτα, η Έλλη Παππά άρχισε να αναρωτιέται: «Λες να εννοούσε εμένα ο Βασίλης; Ε, μόνο αυτό μου έλειπε, να με έχουν και για πράκτορα του ιμπεριαλισμού. Κι ακόμη το σκέφτομαι, ύστερα από 35 χρόνια. Λες να εννοούσε εμένα, που μάζευα λουλουδάκια σαν μαθητριούλα; Λες;».
 

🔴Μετά την ανάρρωσή της, θέλησε να επισκεφθεί έναν γνωστό της καθηγητή. Λάθος μεγάλο, καθώς όποιος-α επισκεπτόταν την ΕΣΣΔ, ασχέτως αν ήταν κομμουνιστής ή όχι, έπρεπε να δει μόνο «εγκεκριμένα» εκ των προτέρων πρόσωπα, κι όχι όποιον ήθελε αυτός-ή:
«Στο νοσοκομείο ήρθε να με δει η βοηθός του Μπελέτσκι, γνωστού ελληνιστή, καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Κιέβου. Η βοηθός του, καθώς και ο ίδιος δείχνανε ενδιαφέρον για τον Νίκο και για μένα, μου γράφανε στη φυλακή και με καλέσανε να πάω στο Κίεβο. Είπα στον Βασίλη πως πολύ θα ήθελα να πάω. Αποτέλεσμα: Σε δύο μέρες ειδοποιήθηκα να φύγω από την ΕΣΣΔ. Χωρίς άλλη εξήγηση. Ήταν κάπως σαν απέλαση».
 

🔴Πριν φύγει, ειδοποιήθηκε πως πρέπει να δώσει μια συνέντευξη στην «Κομσομόλσκαγια Πράβντα». Η κατάληξη ήταν η εξής:
«Διερμηνέας στην συνέντευξη ήταν ο Πέτρος Ανταίος. Όταν φύγαμε, του ζήτησα να δω τα δοκίμια, ήθελα να βεβαιωθώ πως η συνεντευξή μου θα αποδιδόταν σωστά. Πήγαμε το βράδυ στην εφημερίδα, πήραμε το δοκίμιο, μου μετέφρασε το κείμενο ο Ανταίος και έπαθα ισχυρό σοκ. Στη “συνέντευξή” μου -που έφερε την υπογραφή μου!- δεν υπήρχε λέξη από όσα είπα. Ήταν ένα κείμενο δικό τους, στηριγμένο σε υλικό του αρχείου τους».
 

🔴Ιδού και ο λυρικός επίλογος του ταξιδιού, που τόσο πολύ προσδοκούσε να κάνει: 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΣΟΒΙΕΤΟΛΑΓΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο βουλευτής του ΚΚΕ Χ. Κατσώτης, η μάνα της Βούλτεψη και η μαρτυρία της Έλλης Παππά (χήρας Νίκου Μπελογιάννη) για το σύστημα υγείας της ΕΣΣΔ.


Γράφει η ΑΜΑΛΙΑ

🔴Πανηγύριζε προσφάτως όλη η διαδικτυακή τρολλαρία του Περισσού, διότι ο βουλευτής του ΚΚΕ Χρήστος Κατσώτης «έριξε φάπα μέχρι το Βλαδιβοστόκ» στην Σοφία Βούλτεψη, λέγοντάς της:
«Εσείς δεν πήγατε την μάνα σας στη Σοβιετική Ένωση να γίνει καλά;», κι αυτή «το βούλωσε».
 
🔴Βέβαια, είναι γνωστό ότι ο Γιάννης Βούλτεψης ήταν αριστερός, οπότε δεν αποκλείεται να είχε πάει την γυναίκα του στην ΕΣΣΔ για θεραπεία, αν αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα υγείας. Το παραμύθι, ότι η ΕΣΣΔ ήταν πρωτοπόρος στα θέματα υγείας, είχε «πιάσει», όχι μόνον στους αριστερούς, αλλά και σε καλοπροαίρετους (και ευκολόπιστους) ανθρώπους, που δεν είχαν σχέση με την αριστερά.
 
🔴Επειδή τίποτα δεν πρέπει να μένει αναπάντητο στους μύθους της αριστερής προπαγάνδας, θα σας μεταφέρω την φρικιαστική εμπειρία της γυναίκας του Νίκου Μπελογιάννη και γνωστής κομμουνίστριας Έλλης Παππά, από το σύστημα υγείας της ΕΣΣΔ, όπως την περιγράφει στο βιβλίο της «Μαρτυρίες μιας Διαδρομής» - το οποίο συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους τους αριστερούς, μπας και ξεστραβωθούν.
 
🔴Η Έλλη Παππά, είχε αποφυλακιστεί το 1964, αφού εξέτισε ποινή 14 χρόνων φυλάκισης για την υπόθεση Μπελογιάννη - είχε καταδικαστεί σε θάνατο, αλλά δεν εκτελέστηκε, γιατί  είχε γεννήσει στην φυλακή τον γιό του Μπελογιάννη. Το 1965, λοιπόν, με υπόδειξη της αδερφής της, η Ελλη Παππά αποφάσισε να πάει στην ΕΣΣΔ για μια εγχείρηση θυροειδή.
 
🔴Η πρώτη ψυχρολουσία, ήρθε κατά την διάρκεια του ταξιδιού, από την σύζυγο του Κοριούκιν, Σοβιετικού πρεσβευτή στην Αθήνα, με την οποία συνταξίδευε:
«Τότε κατάλαβα τι εννοούσε η Κοριούκινα, όταν μου είπε στο καράβι που μας έφερνε στην ΕΣΣΔ: “Δεν καταλαβαίνουμε τι σας κάνει να έρχεστε στην Σοβιετική Ένωση για θεραπεία. Εμείς αντίθετα προσπαθούμε να ερχόμαστε στην Ελλάδα για τους ίδιους λόγους”».
 
🔴Σημειωτέον, ότι η εμπειρία της Παππά δεν ήταν από κάποιο  νοσοκομείο για τους απλούς πολίτες της ΕΣΣΔ, αλλά από νοσοκομείο της «ελίτ»:
«Ήρθε η μέρα της εισαγωγής μου στο νοσοκομείο“Τσεντράλναγια”, όπου νοσηλεύονταν τα στελέχη των ξένων κομμάτων - και του σοβιετικού».
 
🔴Ιδού πώς περιγράφει την υποτιθέμενη «ανωτερότητα του σοβιετικού συστήματος υγείας»:
«Έδωσα στους γιατρούς τις εξετάσεις από την Ελλάδα, κυρίως την εικόνα της λειτουργίας του αδένα από το σπινθηρογράφημα που είχα κάνει στον “Ευαγγελισμό”. Μαζεύτηκαν όλοι -ανάμεσά τους ο καθηγητής που θα μου έκανε την εγχείρηση και που έγινε λίγο αργότερα υπουργός Υγείας και μια διάσημη καθηγήτρια- και περιεργάζονταν με περιέργεια και παντελή άγνοια το σπινθηρογράφημα. Μου έκανε εντύπωση η άγνοια τόσων καθηγητών για τις πιο εξελιγμένες διαγνωστικές μεθόδους».
 
🔴Και συνεχίζει με τα περί της εγχείρησης:
«Ήταν χειρότερα από το Νοσοκομείο Κρατουμένων “Ο Άγιος Παύλος”. Με ξύπνησε ένας φοβερός πόνος στο λαιμό. Πρόλαβα να καταλάβω πως οι νοσοκόμοι που με μετέφεραν από το φορείο στο κρεβάτι δεν στήριξαν το κεφάλι μου, που έγειρε πίσω, τεντώθηκε ο λαιμός με το φρέσκο τραύμα και με τρέλανε ο πόνος... Μου βάλανε δύο ορούς στους μηρούς. Υποδόριους! Σε λίγες ώρες οι μηροί είχαν πρηστεί και πονούσαν αφόρητα. Στο Νοσοκομείο Κρατουμένων οι οροί γίνονταν ενδοφλέβιοι και δεν τους έπαιρνες είδηση. Δεν μπορούσα να καταλάβω τις σοβιετικές μεθόδους, αλλά δεν μπορούσα και να μην επαναστατήσω. Το βράδυ το πρήξιμο και ο πόνος είχαν φτάσει στο απροχώρητο. Ζήτησα να βγάλουν τους ορούς. Με κοίταξαν οι νοσοκόμες στην αρχή με αμηχανία, ύστερα με κατανόηση, ρωτήσανε τους γιατρούς και σε λίγο μου βγάλανε τους ορούς. Έπειτα είχαν σειρά τα σωληνάκια στη μύτη, που μου έφερναν ασφυξία. Ζήτησα να μου τα βγάλουν κι αυτά».
 
🔴Ας δούμε τώρα και την ακόμα πιο μαρτυρική, οδοντιατρική της εμπειρία: 
 
 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η ουλή της ελληνικής Aριστεράς

 

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΚΟΥΡΑ 

Οι δημοσκοπήσεις και του μήνα που πέρασε έδειξαν ότι κανένα κόμμα της αριστεράς δεν μπορεί να καρπωθεί την κυβερνητική τριβή.

Οι λόγοι που εξηγούν αυτό το φαινόμενο μπορεί να είναι πολλοί.

Υπάρχει όμως ένας θεμελιώδης πάνω στον οποίο εδράζονται αρκετοί από τους υπόλοιπους: η αριστερά δεν μπορεί πια να πείσει κανέναν, πέρα από τους ήδη πεισμένους, ότι είναι ικανή να κυβερνήσει.

Ψάχνοντας βαθύτερα τα αίτια αυτής της ανικανότητας, αξίζει να θυμηθούμε ένα πείραμα από τη δεκαετία του ’80 που έγινε γνωστό ως «η ουλή του Νταρτμουθ».

Οι ερευνητές ζωγράφιζαν μια αισθητικά άσχημη ουλή στο πρόσωπο των συμμετεχόντων πριν από μια συνέντευξη. Λίγο πριν μπουν, την αφαιρούσαν κρυφά προφασιζόμενοι ένα τελικό ρετουσάρισμα. Οι συμμετέχοντες ήταν βέβαιοι ότι η ουλή παρέμενε και αργότερα περιέγραφαν πώς οι άλλοι τους κοιτούσαν «περίεργα», πώς ένιωθαν την απόρριψη και την προκατάληψη. Είδαν διάκριση εκεί όπου δεν υπήρχε τίποτα. Η προσδοκία γέννησε την εμπειρία.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει με την ελληνική αριστερά. Συνεχίζει να μιλά σαν διωκόμενη μειονότητα ενώ έχει γίνει ένα από τα θεμέλια του συστήματος. Μετά το 1974 μπήκε στα πανεπιστήμια, στα συνδικάτα, στα ΜΜΕ, στη δημόσια διοίκηση. Άσκησε εξουσία, κυβέρνησε, μοίρασε χρήμα και προνόμια.

Η ιστορική ουλή του Εμφυλίου και της δικτατορίας υπήρξε πραγματική. Σήμερα όμως χρησιμοποιείται ως ιδεολογικό μακιγιάζ. Κάθε κριτική είναι «αντικομμουνισμός». Κάθε μεταρρύθμιση είναι «νεοφιλελευθερισμός». Κάθε διαφωνία κρύβει «συμφέροντα».

Το μόνιμο αφήγημα θυματοποίησης έχει μετατραπεί σε προνόμιο. Απαλλάσσει την Aριστερά από την ευθύνη των πράξεών της. Όταν κυβερνά και αποτυγχάνει, πάντα φταίει το «σύστημα». Όταν επί δεκαετίες συγκυβερνά με τον κρατισμό, πάντα φταίνε «οι αγορές», «οι δανειστές», «η δεξιά».

Η ουλή λειτουργεί σαν ασπίδα. Προστατεύει από την αυτοκριτική, όχι όμως από την πραγματικότητα.

Το βλέπουμε καθαρά στα πανεπιστήμια. Αριστερές παρατάξεις καταλαμβάνουν κτίρια, τραμπουκίζουν ομιλητές, εμποδίζουν μαθήματα. Κι όμως μιλούν διαρκώς ως οι «διωκόμενοι της γνώσης».

Το βλέπουμε στα ΜΜΕ, όπου εκπρόσωποι της Aριστεράς εμφανίζονται καθημερινά στα πάνελ, την ίδια στιγμή που καταγγέλλουν «σκοτάδι ενημέρωσης».

Το βλέπουμε στους δρόμους, όπου συνδικαλιστές του Δημοσίου μιλούν στο όνομα των «αδύναμων», ενώ στην πράξη υπερασπίζονται προνόμια κλειστών ομάδων.

Η ουλή που βλέπει η Aριστερά δεν είναι κοινωνική. Είναι ιδεολογική. Δεν αντέχει την ιδέα ότι μπορεί να υπάρχει ειλικρινής διαφωνία απέναντι στον κρατισμό, στους φόρους, στη συντεχνιακή λογική.

Όποιος ζητά μικρότερο κράτος είναι «εχθρός του λαού».

Όποιος μιλά για αξιολόγηση είναι «εχθρός των εργαζομένων».

Όποιος υπερασπίζεται την ατομική ευθύνη είναι «φωνή της ελίτ».

Όταν έχεις πειστεί ότι είσαι μόνιμο θύμα, δεν χρειάζεται να ακούς. Αρκεί να καταγγέλλεις.

Κι έτσι επιστρέφουμε στις δημοσκοπήσεις. Ο λόγος που η Aριστερά δεν καρπώνεται τη φθορά της κυβέρνησης είναι…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Με τον Βελουχιώτη ή με τον Τσακαλώτο;

 

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ 

Τι θα είχε συμβεί αν τον Εμφύλιο τον είχαν κερδίσει ο Άρης Βελουχιώτης, ο Νίκος Ζαχαριάδης και ο Μάρκος Βαφειάδης - και όχι ο Θρασύβουλος Τσακαλώτος με τον Αλέξανδρο Παπάγο;

Είναι ένα ερώτημα που καλό θα ήταν να θέτουν οι αριστεροί συμπολίτες μας στον εαυτό τους, όταν μένουν μόνοι μπροστά στον καθρέφτη.

Η δική μου εκδοχή είναι απλή και ζοφερή: το πιθανότερο είναι ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας θα ήταν σημαντικά μικρότερος. Όχι μόνο λόγω μαζικής μετανάστευσης, αλλά και λόγω αυξημένης θνησιμότητας όσων θα είχαν παραμείνει στον «σοσιαλιστικό παράδεισο».

Οι επικριτές της κατευθυνόμενης από το κράτος οικονομίας, προκειμένου να πείσουν τους οικονομικά και πολιτικά αναλφάβητους για τις καταστροφικές αδυναμίες του σοσιαλισμού, συχνά δείχνουν τη γνωστή δορυφορική νυχτερινή φωτογραφία της Κορεατικής Χερσονήσου: η Βόρεια Κορέα βυθισμένη στο σκοτάδι, η Νότια φωτεινή. Είναι ένα ισχυρό, αλλά απλοϊκό παράδειγμα.

Υπάρχουν όμως και πιο σκληρά δεδομένα.

Οι συνέπειες του σοσιαλιστικού και του καπιταλιστικού οικονομικού και πολιτικού μοντέλου αποτυπώνονται καθαρά στα στοιχεία της Eurostat για το προσδόκιμο ζωής στην Ευρώπη. Πόσο τυχαίο μπορεί να είναι ότι οι άνθρωποι χωρών που πέρασαν, έστω και για λίγες δεκαετίες, από τον σοβιετικό μεσαίωνα ζουν έως και μία δεκαετία λιγότερο από τους υπόλοιπους;

Στη Λετονία, για παράδειγμα, οι άνδρες ακόμη και σήμερα πεθαίνουν κατά μέσο όρο στα 71, ενώ στην Ιρλανδία στα 83.

Στην Ελλάδα το προσδόκιμο ζωής για τους άνδρες είναι περίπου 79 έτη, ενώ στη Βουλγαρία μόλις 72.

Και όλα αυτά συμβαίνουν 35 - 40 χρόνια μετά την κατάρρευση της σοβιετίας. Τα κατάλοιπα επιμένουν.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Η Αριστερά, στην κρατικιστική και εξουσιαστική της εκδοχή, ακολουθεί ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο:

Υπόσχεται ισότητα, αλλά παράγει έλλειψη.

Υπόσχεται προστασία, αλλά δημιουργεί εξάρτηση.

Υπόσχεται δικαιοσύνη, αλλά καταλήγει σε ομοιομορφία προς τα κάτω.

Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς χαμηλότερο εισόδημα· είναι χειρότερη υγεία, μικρότερο προσδόκιμο ζωής και βαθύτερη κοινωνική φθορά.

Ο λόγος είναι δομικός. Όταν το κράτος αντικαθιστά την αγορά, καταργεί τα σήματα που δείχνουν τι λείπει και πού υπάρχει πρόβλημα. Όταν καταργούνται τα κίνητρα, καταρρέει η παραγωγικότητα. Όταν η αποτυχία δεν επιτρέπεται πολιτικά, δεν διορθώνεται τεχνικά. Έτσι γεννιούνται χρόνιες ελλείψεις: σε φάρμακα, υποδομές, τεχνολογία, ανθρώπινο κεφάλαιο. Η υγεία μετατρέπεται από λειτουργικό σύστημα σε διοικητική υπόσχεση.

Η Αριστερά δυσπιστεί επίσης απέναντι στην αποκέντρωση. Προτιμά τον έλεγχο από την ευελιξία. Όμως τα πολύπλοκα συστήματα -υγεία, ενέργεια, τρόφιμα - δεν αντέχουν τον κεντρικό σχεδιασμό. Χρειάζονται ανταγωνισμό, πειραματισμό και γρήγορη προσαρμογή. Όταν αυτά απαγορεύονται, το κόστος δεν εμφανίζεται άμεσα στα στατιστικά· εμφανίζεται αργότερα, στα νοσοκομεία και τελικά στα νεκροταφεία.

Το συμπέρασμα δεν είναι ότι «η αγορά σώζει από μόνη της», ούτε ότι κάθε κοινωνική πολιτική είναι λανθασμένη. Είναι ότι όπου η Αριστερά έγινε καθεστώς, έκλεισε τα κανάλια διόρθωσης των λαθών. Και σε έναν κόσμο ατελή, τα λάθη που δεν διορθώνονται μεταφράζονται αναπόφευκτα σε απώλειες ζωής.

Η ιστορία δεν κρίνει προθέσεις. Κρίνει αποτελέσματα.

Και τα αποτελέσματα δείχνουν ότι τα κλειστά, κρατικιστικά και ανελεύθερα συστήματα - όσο ηθικά κι αν αυτοπαρουσιάζονται - κοστίζουν χρόνια ζωής. Αυτό είναι το πραγματικό κατηγορητήριο.

Αντιλαμβάνεστε τώρα…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Κάντε πρώτα νυχτερινή βάρδια σ’ ένα περίπτερο

 

 

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Είδατε πόσο γρήγορα αλλάζει η ατζέντα, πόσο απότομα η συγκυρία και τα «γεγονότα» όπως τα ‘λεγε σαρκαστικά ο Μακμίλαν, κονιορτοποιούν τους σχεδιασμούς των επιτελείων;

Μέχρι την Τρίτη το βράδυ, η ΝΔ ασχολιόταν με την συνταγματική αναθεώρηση, το ΠΑΣΟΚ με τον εμφύλιο του, τα υπόλοιπα κόμματα και πρόσωπα με το τι θα απογίνουν μέσα στον πολιτικό τους αχταρμά. Και ξάφνου ήρθε η Χίος, για να βάλει νέα θέματα και διλήμματα από το πουθενά.

Δεν ξέρουμε ακόμα πού θα καταλήξει αυτή η ιστορία, βλέπουμε όμως ότι η πολιτική καταλήγει να είναι μια διαρκής διαχείριση απρόβλεπτων γεγονότων, οξύτατων κρίσεων και ανθρώπινων τραγωδιών.

Έχοντας γύρω μας έναν τόσο επίφοβο κόσμο, ζώντας μέσα σε μια διαρκή αβεβαιότητα για το τι μπορεί να συμβεί, σε μας και στη χώρα, το τελευταίο πράγμα που θέλουμε είναι να παραδώσουμε την μοίρα μας σε άσχετους, σε πρωτάρηδες, σε ατζαμήδες και σε πειραματιστές. Σε ανθρώπους ή κόμματα ή συνδυασμούς (στον Αλέξη πάει αυτό που μάλλον λέει θα κατεβάσει συνδυασμό), που κομπάζουν για τις αναπόδεικτες ικανότητες τους και έχουν εύκολο το «όλοι οι άλλοι είναι ανίκανοι».

Να παραδώσουμε σ’ αυτούς που η μόνη τους πραγματική προοπτική -έτσι και βρεθούν σε θέση ευθύνης- είναι να μάθουν ως άλλοι νεόκοποι μπαρμπέρηδες πάνω στη δική μας φαλάκρα.

Διότι είναι εύκολο να σου φέρνουν τον καφέ στο φωτεινό σου γραφείο και ρουφώντας ηδονικά το καϊμάκι του να λες «ας γράψω τώρα και μια σκληρή ανακοίνωση για την κυβερνητική πολιτική στο μεταναστευτικό ή για την Βιολάντα».

Το δύσκολο είναι να έχεις στην πλάτη σου λιμενικά ή επιθεωρήσεις εργασίας, να βρίσκεσαι αντιμέτωπος με γεωστρατηγικές επιλογές του Ερντογάν ή με αδιάφορους εργοδότες και κάθε φορά να τρέμει η ψυχή σου αν έπραξες προκαταβολικά όλα όσα έπρεπε και αν η διαχείριση των υφισταμένων σου στο σκληρό πεδίο θα σε στείλει στο σκαμνί του κατηγορουμένου.

Τα γράφω γιατί έχουμε γεμίσει με ρομφαιοφόρους τιμωρούς και με ειδήμονες εφ όλης της ύλης, που ως σήμερα δεν έχουν κληθεί να χωρίσουν ούτε δυο γαϊδουριών άχυρα, αλλά πουλάνε τον εαυτό τους ως τετραγωνιστή του κύκλου.

Όλα τα σφάζουν, όλα τα μαχαιρώνουν κι όλα τα λύνουν, με μια πρόχειρη ιδεολογικοπολιτική ανάλυση που έχουν έξω - έξω στα χείλη και μας την μπουμπουνάνε στο πιτς φυτίλι.

Μόνο που το άτιμο το πεδίο είναι δυσκολότερο από την πολιτική αμπελοφιλοσοφία. Θέλει γνώση, πείρα και κότσια. Που κι αυτά πολλές φορές αποδεικνύονται λειψά, πόσο μάλλον όταν δεν υπάρχουν καν.

Προσωπικά, πάντα συμβούλευα όσους διατυπώνουν υψηλές φιλοδοξίες διακυβέρνησης και σωτηρίας μας από τους ανίκανους, να μπουν πρώτα νυχτερινή βάρδια σ’ ένα περίπτερο κι ύστερα να διεκδικήσουν θέση δημάρχου ή περιφερειάρχη ή βουλευτή ή υπουργού. Αν τα βγάλουν πέρα από το βράδυ ως το πρωί με τον μεθυσμένο, με το κλεφτρόνι, με τον ζητιάνο, με τον επιτήδειο, με τον παράξενο ή τον τσαμπουκά πελάτη, κι αν το πρωί μετρήσουν κέρδη στο ταμείο, τότε καλώς να προχωρήσουν.

Αν όμως το μόνο που ξέρουν είναι να διατυπώνουν θεωρίες από τον καναπέ τους…

 

ΝΕΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΑ παλαιο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η δικαίωση του «Φεύγα»

 

Γράφει ο ΣΤΕΝΤΩΡ 

Η αλήθεια είναι ότι σε ένα πράγμα έχει ταλέντο: Στο φεύγειν.

Βετεράνος των αποδράσεων, ο Νίκος Μπίστης έχει εγκαταλείψει πολλά κομματικά σκάφη, προτού σαλτάρει από τη Νέα Αριστερά.

Το πρωτότυπο με την τελευταία έξοδό του είναι ότι δεν κάνει καν την εντύπωση της μιας μέρας, γιατί ο χώρος στον οποίο ο Μπίστης πολιτεύεται τον τελευταίο μισόν αιώνα –χωρίς να έχει ποτέ εκλεγεί βουλευτής– βρίσκεται σε πρωτοφανή κατακερματισμό.

Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι το πρώην στέλεχος του ΚΚΕ, του ΚΚΕ Εσωτερικού, του Συνασπισμού, του ΠΑΣΟΚ, της ΔΗΜΑΡ, του ΚΙΝΑΛ, του ΣΥΡΙΖΑ, της Νέας Αριστεράς, που τώρα δοκιμάζει να κολυμπήσει προς την τσιπρική Ιθάκη, άφησε ένα κόμμα του οποίου ο επικεφαλής είναι μειοψηφία.

Ο ίδιος ο καθ’ έξιν φυγάς λέει ότι δικαιώνεται.

Η πολιτική του στάση, ίσως, όχι.

Αλλά…

ΚΑΣΣΕΛΑΚΙΚΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο ένας τον διαγράφει ο άλλος τον γράφει !!!

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Σχετικά με το Κίνημα Δημοκρατίας, είναι απαραίτητη μία μνεία στην πρόσφατη διαγραφή από τις τάξεις του κινήματος του Χρήστου Οικονόμου (πρώην ΠΑΣΟΚ, πρώην ΣΥΡΙΖΑ και, στο εξής, πρώην ΚΙΔΗ), επειδή σε ένα λυρικό του ξέσπασμα ο κ. Οικονόμου παρομοίασε τον πρόεδρο του ΚΙΔΗ με τον Ραμίζ Αλία.

Φυσικά, ο κ. Κασσελάκης προσεβλήθη, γιατί ο Ραμίζ Αλία ήταν και κακάσχημος και κακοντυμένος.

Ωστόσο, το αξιοσημείωτο της διαγραφής είναι ότι έχει προσωρινό χαρακτήρα, δεν είναι οριστική. Πολύ καλό αυτό, γιατί δίνει τη δυνατότητα στον κ. Οικονόμου να επιστρέψει, αν μετανιώσει. Πού θα βρει καλύτερα; Είπα λοιπόν να το επισημάνω αυτό, για την περίπτωση που ο διαγραφείς δεν το είχε προσέξει.

Εκείνος όμως και το είχε προσέξει και είχε νιώσει την ειρωνεία εις βάρος του.

Ετσι, απάντησε οργισμένα, διαγράφοντας εκείνος τον κ. Κασσελάκη: «Πληροφορήθηκα ότι με διέγραψες προσωρινά και με άφατη χαρά ανταποδίδω, διαγράφοντάς σε οριστικά!».

Από πού τον διέγραψε όμως ο κ. Οικονόμου;

Δεν είναι σε θέση να διαγράψει, διότι δεν είναι δικό του το κόμμα. Το κόμμα είναι μόνο του Στέφανου και κανενός άλλου, τελεία και παύλα! Το ξέρει αυτό καλά ο κ. Οικονόμου και γι’ αυτό αποχωρεί.

Δεν διαγράφει όμως τον κ. Κασσελάκη· αντιθέτως, τον γράφει. Νομίζω καταλαβαινόμαστε, δεν υπάρχει λόγος να επεκταθώ.

Πάντως…

ΚΗΡΑΛΟΙΦΟΠΛΗΚΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο Βελόπουλος και οι Γκαγκά

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Το κοινό στο οποίο απευθύνεται ο Κυριάκος ο Βελόπουλος, το κοινό το οποίο τις Κυριακές των εκλογών θα κοιτάξει τα ψηφοδέλτια και θα επιλέξει αυτό της Ελληνικής Λύσης, είναι συγκεκριμένο.

Αποτελείται από συμπολίτες που

α) πιστεύουν ότι υπάρχουν επιστολές του Ιησού ή σκευάσματα που θεραπεύουν άνοια και αλτσχάιμερ και μπορούν όλα αυτά να τα προμηθευτούν από έναν παλιό πασόκο (κατά δήλωσή του) που μετά έγινε βουλευτής του ΛΑΟΣ και μετά έφτιαξε δικό του κόμμα, και

β) ξέρουν ότι όλα αυτά είναι παραμύθια και δεν δίνουν δεκάρα.

Και για τις δύο περιπτώσεις συμπολιτών, το να εμφανίσει ο αγαπημένος τους πολιτικός μια φωτογραφία της Lady της Gaga από ένα σίριαλ τρόμου ως ντοκουμέντο της διεστραμμένης δραστηριότητας των ελίτ στις ΗΠΑ δεν δημιουργεί κανένα πρόβλημα.

Οι πρώτοι θα πιστέψουν ό,τι κι αν τους σερβίρει ο πρόεδρος και οι δεύτεροι δεν θα νοιαστούν καν.

Αλλά, συγγνώμη, γράφω λες και είστε υποχρεωμένοι να γνωρίζετε τα κατορθώματα του προέδρου της Ελληνικής Λύσης και διορθώνω αμέσως: Ο Κυριάκος ο Βελόπουλος, καλεσμένος σε δημοσιογραφική εκπομπή και συζητώντας για την παιδεραστία (με αφορμή την υπόθεση Επστάιν)  έδειξε μια φωτογραφία της Lady της Gaga από τη σειρά «American Horror Story» και είπε: «Δείτε εδώ… τη βλέπετε αυτή την κυρία;… δείτε τα παιδάκια αριστερά και δεξιά… τι πίνουνε;… κόκκινο χρώμα… γιατί;»

 

Στη συνέχεια και χωρίς να πει τίποτα άλλο κατέβασε τη φωτογραφία και είπε ότι μέσα στη λίστα Επστάιν «αναφέρονται και Έλληνες πολιτικοί». Και στο καπάκι ότι «αναφέρεται ένα ζευγάρι πλουσίων από την Πάτμο που εμμέσως έχει σχέση με την πολιτική».

Τρίχες δηλαδή, αλλά τη ρουκέτα εναντίον των Ελλήνων πολιτικών την πέταξε.

Και το έκανε ανενόχλητος. Δεν του ζητήθηκε να διευκρινίσει, δεν του ζητήθηκε να ανακαλέσει, δεν πιέστηκε στο ελάχιστο.

Η ελληνική δημοσιογραφία για άλλη μια φορά πρόσφερε έδαφος για ψέματα και λάσπη και καθόταν και χάζευε ατάραχη.

Και αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα.

Η ευκολία με την οποία ο οποιοσδήποτε μπορεί να ισχυριστεί το οτιδήποτε σε δημοσιογράφους που έχουν μετατραπεί σε κομπέρ βαριετέ και απλώς παρουσιάζουν το ένα νούμερο μετά το άλλο.

Που ακούνε ατάραχοι να τους λένε τέρατα.

Που ακούν για Έλληνες πολιτικούς στη λίστα Επστάιν και δεν ρωτούν ποιοι είναι αυτοί.

Που μπορεί να μην είναι υποχρεωμένοι να γνωρίζουν τη φιλμογραφία της Lady της Gaga, αλλά, διάολε, πρέπει…

 

ΚΗΡΑΛΟΙΦΟΠΛΗΚΤΟΥ εθνικού σουργελο-ξεφτιλαρά κωμωδία

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΣΕΛΟ-ΣΥΡΙΖΑίκου κωλοχανείου κωμωδία

 

 

 

Ελληνόφωνων εθνοπατερο-σουργελαράδων κωμωδία (με τη ματιά του Θεόδωρου Δημητρίου)






 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Υπαρκτου εργατοπατερο-λαμογιαρόπληκτου ελληνισμού κωμωδία

Σαν σήμερα (9/2/ΧΧΧΧ)

 

1895: Πρωτοεμφανίζεται το βόλεϊμπολ απο τον αμερικανό γυμναστής Ουίλιαμ Μόργκαν


1909: Κυκλοφορεί το πρώτο φύλλο της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Ριζοσπάστης», με διευθυντή τον Γ. Φιλάρετο.


1954: Ο έφιππος ανδριάντας του Κολοκοτρώνη τοποθετείται στη νέα του θέση, μπροστά στην παλιά Βουλή.


1857: Πεθαίναι ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός


1981: Πεθαίνει ο αμερικανός ρόκερ Μπιλ Χάλεϊ («Rock Around The Clock»). 
 2013: Πεθαίνει η εξαιρετική δημοσιογράφος Αριστέα Μπουγάτσου






2019 Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 94 ετών, η ζωγράφος και ευεργέτιδα Νίκη Γουλανδρή, η οποία μαζί με τον σύζυγό της ίδρυσε το μουσείο Φυσικής Ιστορίας.

 

 

 
2021
Σε ηλικία 76 ετών έφυγε από τη ζωή η τραγουδίστρια Μαίρη Γουίλσον.

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Αυτά δεν γίνονται πριν από τις εκλογές

 

 

 Του ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ

Υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη φράση που εξηγεί γιατί η χώρα δεν μπορεί να παλέψει με τις παθογένειές της και να απελευθερώσει τις πραγματικές δυνατότητές της.

Είναι μία φράση που ακούω όλο και περισσότερο: «Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται τώρα, ας περιμένουμε να τα κάνουμε μετά τις εκλογές».

Σε αυτή τη φράση μπορεί και να οφείλεται ένα 50% της χρεοκοπίας του ελληνικού κράτους.

Η παλιά «Ολυμπιακή» δεν μπορούσε να ιδιωτικοποιηθεί για χρόνια μέχρι να περάσει άλλη μία εκλογική αναμέτρηση.

Η ΕΑΒ δεν μπορούσε να «απογειωθεί» με μία σύμπραξη με μεγάλη ξένη εταιρεία γιατί κάποιος υπουργός δεν ήθελε να επωμιστεί το πολιτικό κόστος στην περιφέρειά του και οχυρωνόταν πίσω από την καταραμένη φράση.

Είμαι βέβαιος ότι αν μπορούσαμε να δούμε ένα βίντεο από κάποια σύσκεψη που έγινε πριν από λίγα χρόνια για τον ΟΠΕΚΕΠΕ ή το σύστημα εναέριας κυκλοφορίας ή τον ΟΣΕ, θα την ακούγαμε πολλές φορές και κυρίως στο κλείσιμο.

Δυστυχώς, το φαινόμενο αυτό δεν εξηγεί μόνο το παρελθόν.

Σημερινοί υπουργοί παραπέμπουν στις ελληνικές καλένδες αποφάσεις για μεταρρυθμίσεις ή μεγάλες επενδύσεις με το ίδιο επιχείρημα.

Αν σκεφθεί κανείς ότι ο πρωθυπουργός δεν σκοπεύει να κάνει εκλογές το επόμενο διάστημα, συνειδητοποιεί πόσο επικίνδυνο είναι να εδραιωθεί αυτός ο τρόπος σκέψης. Οι υπουργοί δεν θα υπογράφουν τίποτα, όπως έχει ήδη άλλωστε παρατηρηθεί για ανθρώπους που χειρίζονται ζωτικούς τομείς.

Ελληνες και ξένοι επενδυτές βλέπουν μια χώρα που από τη μία τους προσκαλεί πειστικά να προχωρήσουν σε επενδύσεις και από την άλλη τους βάζει στον πάγο για ένα απροσδιόριστο χρονικό διάστημα.

 Επειδή ο πολιτικός μας επαρχιωτισμός είναι απαράμιλλος, πολλοί από τους ιθύνοντες θεωρούν ότι μεγάλοι επενδυτές και funds έχουν στο βλέμμα τους μόνο την Ελλάδα και μπορούν να περιμένουν για χρόνια μέχρι να ξαναγίνουν εκλογές και να… ωριμάσουν τα πράγματα. Δεν καταλαβαίνουν ότι η Ελλάδα διανύει μια πολύ σπάνια περίοδο σταθερότητας μέσα σε ένα διεθνές τσουνάμι αστάθειας και με μια ηγεσία που πείθει τους ξένους συνομιλητές της.

Το παράθυρο ευκαιρίας θα κλείσει κάποια στιγμή και θα γυρνάμε πάλι πίσω, αναλογιζόμενοι πόσο μας κόστισαν οι χαμένες ευκαιρίες και πού θα ήταν η χώρα αν τις είχαμε αξιοποιήσει.

Ο πολιτικός χρόνος κυλάει αμείλικτα, και… μετά τις εκλογές αυτό που σήμερα μοιάζει δύσκολο μπορεί να είναι και πολιτικά ανέφικτο.

Εχουμε γίνει γραφικοί αναζητώντας μία κυβέρνηση που θα ενεργεί σαν να μην έχει μπροστά της εκλογές.

Ισως να γινόμαστε ακόμη πιο γραφικοί ζητώντας…

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Το λούνα παρκ των συνταγματολόγων

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Συγχωρήστε μου την ελαφρότητα, αλλά τίποτα δεν βαριέμαι περισσότερο από μια συζήτηση για το Σύνταγμα, όταν μάλιστα αυτή δεν πρόκειται να καταλήξει πουθενά.

Θα είναι κάτι σαν λούνα παρκ για συνταγματολόγους, για να τους πηγαίνουν εκεί οι γονείς τους, να τους αμολάνε και να διασκεδάζουν στα συγκρουόμενα.

Τη ματαιότητα της προσπάθειας εγγυώνται οι συσχετισμοί ισχύος στη Βουλή, καθώς και το γενικότερο κλίμα της υστερικής εχθροπάθειας που έχει επικρατήσει. Ούτε αυτή η Βουλή, ούτε όμως και η επόμενη θα μπορέσουν να καταλήξουν σε σοβαρό αποτέλεσμα.

Θα είναι άλλη μια χαμένη ευκαιρία.

Αφού αυτό το γνωρίζει και ο περιπτεράς, οπωσδήποτε το γνωρίζει και ο Πρωθυπουργός.

Επομένως, γιατί το κάνει; (Πέραν την υποχρέωσης να το κάνει, βέβαια…)

Επειδή η συζήτηση που ανοίγει προσφέρει την ευκαιρία στην κυβέρνηση να κερδίσει στα λόγια μια μάχη την οποία χάνει στην πράξη. Της δίνει την ευκαιρία να σηκώσει ξανά το λάβαρο των μεταρρυθμίσεων, όταν οι περισσότεροι ψηφοφόροι της είναι απογοητευμένοι από τις επιδόσεις της στον τομέα.

Με τη συζήτηση που ανοίγει, η ΝΔ προβάλλει ως η μεταρρυθμιστική δύναμη στην πολιτική, ενώ οι υπόλοιποι θα είναι…