"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΛΑΣιτο-ΤΖΟΚΟΝΤΟΛΑΓΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο μεγάλος αυτοεξευτελισμός

 

Του Μπάμπη Παπαδημητρίου

Τα όσα συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ και άλλες αριστερές δυνάμεις είναι ξεφτίλα μεγάλη.

ΟΙ άνθρωποι είναι για λύπηση. Η «σταλινική» τιμωρία που επιφυλάσσει ο Αλέξης Τσίπρας στους πρώην συνοδοιπόρους του, αποκαλύπτει τη μορφή που λαμβάνουν οι εκκαθαρίσεις μεταξύ αριστερών, όταν ο «φωτισμένος τιμονιέρης» αποφασίζει τη μεγάλη στροφή.

Ευτυχώς, για όλες και όλους τους «συντρόφους» της μη κομμουνιστικής αριστεράς, στην Ελλάδα έχουμε δημοκρατικό πολίτευμα και οι απόκληροι του ΣΥΡΙΖΑ δεν κινδυνεύουν με μέτρα φυσικής εξόντωσης.

Κάποιοι έχουν ήδη αυτοεξοριστεί (όσοι πήγαν στη Νέα Αριστερά), άλλοι χάθηκαν στις στροφές (όσοι ακολούθησαν τον πρώην πρόεδρο Κασσελάκη) και άλλοι εξευτελίζονται παραιτούμενοι από την βουλευτική ιδιότητα που τους απένειμε ο λαός επαιτώντας για μια θέση αυλικού στην Αμαλίας.

Με όλα αυτά, είναι να αντιλαμβάνεται κανείς από τι τελικά γλιτώσαμε όταν όλοι αυτοί κυβέρνησαν τον τόπο.

Δεν τολμώ να σκεφτώ τι θα είχε συμβεί στην χώρα αν ο Τσίπρας δεν είχε υποχρεωθεί στη μεγάλη κωλοτούμπα, τέτοιες μέρες του 2015. Πόσα απίθανα πράγματα θα είχαν σκαρφιστεί να δοκιμάσουν πάνω μας, προκειμένου να επιβάλουν την επικίνδυνη επαναστατικότητά τους.

Από την άλλη, βλέποντας την προθυμία στον αυτοεξευτελισμό τόσο πολλών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, κατανοεί το χάος που επικρατούσε στην κυβερνητική συμπαράταξη του 2015-19.

Αν δεν ήταν οι «θεσμοί», δηλαδή οι τεχνοκράτες της τρόικας του τρίτου μνημονίου, οι οποίοι, πρακτικά, φρόντιζαν τα πάντα για να τσουλά η διακυβέρνηση της χώρας, η Ελλάδα θα είχε υποστεί ανεπανόρθωτη ζημία, ακόμη και μετά την κωλοτούμπα.

Υπάρχουν βεβαίως και εκείνοι/εκείνες που επιλέγουν τη λήθη. Τους αξίζει η συμπάθειά μας.

Όσο για τους άλλους, που επιμένουν να «διασώσουν» τα λείψανα του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη κι αν το καταφέρουν θα υποστούν την χλεύη της κάλπης, στην οποία δεν θα βρίσκουν ούτε τη δική τους ψήφο.

Η Ιστορία δεν αστειεύεται.

Να το αναγνωρίσουμε αυτό στον κ. Τσίπρα, ως έχοντα την πρωτοβουλία του…

 

ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΛΑΣιτο-ΤΖΟΚΟΝΤΟΛΑΓΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Μέτρημα

 Image

Image 

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Ο πρόεδρος Φάμελλος τα είχε μετρήσει σωστά.

Στις 29 Μαρτίου 2025 μιλώντας στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωσε ότι «μετράει μέρες ο Μητσοτάκης».

Στις 29 Ιουνίου 2025 κι αφού υποθέτω μέτρησε τις μέρες εξήγησε ότι «μόνη λύση είναι η παραίτηση Μητσοτάκη και οι εκλογές».

Στις 9 Ιουλίου 2026 παραιτήθηκε ο… Φάμελλος!

Τον έφαγε το μέτρημα. Παρόλο που στις 20 Απριλίου 2026 συνέδραμε και η αντιπρόεδρος πρώην ΣΥΡΙΖΑ Τζάκρη, επιβεβαιώνοντας πως «το καθεστώς Μητσοτάκη μετράει μέρες».

Αποτέλεσμα;

Τέλος και η Τζάκρη που την έκοψε ο Κασσελάκης.

Παιδιά, φοβάμαι ότι το μέτρημα φέρνει γρουσουζιά!

Πιο ωραία τα λέει ο Τσίπρας που δεν τα μετράει.

Πρώτα ανέπτυξε κάτι ακαταλαβίστικα αλαμπουρνέζικα περί εξωτερικής πολιτικής και «λευκής επιταγής» του Μητσοτάκη – εκείνου που (αν θυμάστε) τον είχαμε αφήσει να μετράει μέρες…

Και στη συνέχεια κατέληξε ότι σωστά συνταχθήκαμε με την ευρωπαϊκή στρατηγική καταδίκης της Ρωσίας, αλλά θα έπρεπε να αφήσουμε κι «ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας» με τη Ρωσία (Rountable Economist, 10/7).

Μία χαρά ακούγεται. Αν δεν κάνω λάθος, είναι η θεωρία του διεθνούς μπαγασάκου που θα κοροϊδεύει και την Ευρώπη και τη Ρωσία.

Βέβαια, ο Τσίπρας πρέπει να τραβάει κάποιο ζόρι με τον Πούτιν και τους Ρώσους τους οποίους μάλλον θεωρεί καθώς πρέπει ανθρώπους.

Θυμήθηκα λοιπόν ότι τον Ιούνιο 2015, οι Ρώσοι τον είχαν καλέσει ως «τιμώμενο ξένο ηγέτη» στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης.

Δεν ξέρω αν του έκαναν πλάκα, αλλά πάντως συναντήθηκε και με τον Πούτιν στον οποίο δήλωσε ότι «η Ελλάδα είναι έτοιμη να πλεύσει σε νέες θάλασσες» (19/6/2015).

Κανείς δεν κατάλαβε τι θάλασσες εννοούσε, αλλά ευτυχώς η Ελλάδα δεν έπλευσε πουθενά κι ο ίδιος έκανε την «Οδύσσεια» βιβλίο. Μικρό το κακό.

Αλλά οι Ρώσοι πρέπει να είναι τρομεροί φαρσέρ, όπως αποκαλύφθηκε και τώρα με τον Ντόκο. Ακου «τιμώμενος ξένος ηγέτης»!

Και με αυτά χάσαμε το μέτρημα με τον Μητσοτάκη.

Τελικά μετράει ή δεν μετράει μέρες;

Και πόσες είναι αυτές οι μέρες;

Τον ατελείωτο έχουν;

Διότι …

 

ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΛΑΣιτο-ΤΖΟΚΟΝΤΟΛΑΓΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Κοινωνική πολιτική με «ELAS-pass» για τα Τζοκοντολάγνα ορφανά!

 Image

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Παρατηρώ ότι συνεχίζονται σταθερά οι διαρροές στελεχών από τον ΣΥΡΙΖΑ προς την ΕΛΑΣ κι όλο γίνεται πιο στενόχωρη η ατμόσφαιρα στον προσφυγικό καταυλισμό – είναι κι αυτός ο άκαρδος Νυφούδης, σε ρόλο Βεληγκέκα, που βγαίνει κάθε τόσο και τους φωνάζει να φύγουν, ότι δεν τους θέλουν κ.λπ.

Τι θα απογίνουν αυτοί οι άνθρωποι;

Πώς θα ασκήσουν το δικαίωμά τους στις διακοπές;

Μήπως θα έπρεπε λοιπόν η κυβέρνηση να στηρίξει τον συγκεκριμένο κλάδο, με ένα «ELAS-pass»;

Υποτίθεται, άλλωστε, ότι …

 

ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΛΑΣιτο-ΤΖΟΚΟΝΤΟΛΑΓΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Προβληματισμοί αριστερών τσαρλατάνων πάνω στα σύννεφα

Image  

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ


Ο βουλευτής Χρήστος Γιαννούλης του ΣΥΡΙΖΑ ήταν από τους πρώτους που εκδηλώθηκαν υπέρ του Καραμήτρου, μόλις είχε ανακοινωθεί η παρουσίαση στο «Παλλάς». 

Εφαγε την πόρτα κατάμουτρα – μαζί με πολλούς άλλους –, του πήρε καιρό να το συνειδητοποιήσει (δικαιολογημένα, νομίζω, γιατί πολλοί δεν είχαν καταλάβει ότι ο Καραμήτρος είναι αδίστακτος) και τώρα είναι από εκείνους που έχουν αποφασίσει να πάνε στον βυθό με το σαπιοκάραβο.

Το μείζον, δηλώνει ο κ. Γιαννούλης, δεν είναι να καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ να φτιάξει ψηφοδέλτιο, αλλά να ανακτήσει την αξιοπιστία του ως κόμμα. 

Θεωρητικά, είναι σωστό. Στην πράξη όμως...

 

ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΛΑΣιτο-ΤΖΟΚΟΝΤΟΛΑΓΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Από το «όλοι μαζί»… στο ποιος θα φύγει πρώτος στον ΣΥΡΙΖΑ

 Του Γιάννη Σιδέρη

«Βαρύ και πένθιμο»  ήταν λέει το κλίμα στη συνεδρίαση της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ
κατά την οποία εξελέγη Γραμματέας ο Γιάννης Αμανατίδης. Από τους 47 βουλευτές που είχε εκλέξει ο ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούνιο του '23, χθες έλαβαν μέρος 7! Υπάρχουν ακόμη βουλευτές, οι οποίοι  δεν έχουν ανακοινώσει ανεξαρτητοποίηση ή παραίτησή τους, αλλά χθες ήταν απόντες. Όπερ έδει δείξαι. 

Το Σάββατο η Κ.Ο. θα εκλέξει τον νέο επικεφαλής της

Το ωραίο είναι ότι όσοι παραιτούνται για να βρουν ασφαλή φωλιά στο κόμμα Τσίπρα, εκφράζουν τη δυσθυμία τους για την κατάσταση στο εσωτερικό του κόμματος και επικαλούνται τις αρχές της Αριστεράς. Δεν μας είπαν ποτέ ποιες είναι αυτές οι αρχές.

Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας να επισημαίνουμε την τοξικότητα που έδειξε ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κόσμος του, είτε κατά όσων είχαν διαφορετική γνώμη για την έξοδο από τα μνημόνια (γνώμη που τελικά ακολούθησε ο Τσίπρας με την κωλοτούμπα του), είτε κατά των πολιτικών του αντιπάλων (σκευωρία Novartis) είτε κατά μη αρεστών δημοσιογράφων. 

Θα αποφύγουμε λεπτομερή απαρίθμηση, αφού το έχουμε κάνει επί μακρόν. Όμως οι περίφημες αρχές  της Αριστεράς που ενέπνεαν και πραγματώνονταν στο όντως δημοκρατικότατο κόμμα του «ΣΥΝ»,  στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ και στα χέρια του Τσίπρα, μεταπλάστηκε σε ένα σταλινικό υβρίδιο όπου άτυπη αρχή ήταν η σταλινική διδαχή «εξοντώστε τον αντίπαλο». 

Δεν το έκρυβαν άλλωστε. Το διατύπωσε  άλλωστε ο ίδιος ο Τσίπρας με τα εμβληματικά συνθήματα
«ή εμείς ή αυτοί», «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν», ή  το «Γερμανοτσολιάδες» που ποτέ δεν αποδοκίμασε ο Τσίπρας, και τα οποία ξεχνούν αριστεροί αρθρογράφοι και δημοσιολόγοι, που κάποτε στρατεύτηκαν, ή έστω υποστήριξαν την Ανανεωτική Αριστερά.  

Οπότε το κλίμα μπορεί να ήταν βαρύ και πένθιμο στους 7, αλλά στην κοινωνία η κατάσταση μάλλον θυμηδία δημιούργησε. 

Είναι η τύχη των λαϊκίστικων κομμάτων χωρίς θεμελιώδεις και δεσμευτικές αρχές. Εκεί που πρυτανεύουν οι ηγετικές κρίσεις, οι ίντριγκες, ή η αλλαγή του πολικού τοπίου. Το τελευταίο ισχύει για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πρωτίστως είναι η απόφαση του Τσίπρα να δημιουργήσει ένα ΙΧ κόμμα. 

Οι μαζικές αποχωρήσεις για προσχώρηση στο κόμμα του Αλέξη δείχνουν κυνική επαγγελματοποίηση των βουλευτών και ...

 

ΕΛΑΣιτοΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Το πρόγραμμα ως πρόσχημα

 

Γράφει ο Μάνος Ματσαγγάνης

Κάποια στιγμή τον Φεβρουάριο 2015, εν μέσω της περήφανης διαπραγμάτευσης της τότε νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, οι εκπρόσωποι των δανειστών άρχισαν σταδιακά να συνειδητοποιούν ότι οι συνομιλητές τους δεν είχαν ιδέα για όσα συζητούνταν. Είχαν περάσει τα προηγούμενα χρόνια κάνοντας θόρυβο (στην αργκό: «οικοδόμηση κινήματος»), παραμελώντας την πιο βαρετή –και εδώ που τα λέμε, πολύ πιο κοπιαστική– δουλειά της μελέτης των πραγματικών προβλημάτων της χώρας και της αναζήτησης λύσεων («ρεφορμιστικές πρακτικές»). Κάπως έτσι απέφευγαν οι υπουργοί και λοιπά στελέχη της ελληνικής κυβέρνησης να μπουν καν στη συζήτηση για τα μέτρα που πρότειναν οι δανειστές.

Για παράδειγμα, έδειχναν οι δανειστές ότι σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία (Εκθεση συστήματος «Ηλιος»), τον Φεβρουάριο 2015, έπειτα από 5 χρόνια μνημόνια, το 32% των δημοσίων υπαλλήλων έβγαινε στη σύνταξη πριν από τα 55. Συνολικά, οι συντάξεις στις ηλικίες κάτω των 55 (μέση μηνιαία σύνταξη 1.177 ευρώ) κόστιζαν στο ελληνικό κράτος 1,5 δισ. τον χρόνο.

«Ποιο ακριβώς είναι το κοινωνικό όφελος μιας τέτοιας δαπάνης, ειδικά σε μια χρεοκοπημένη χώρα σαν τη δική σας;», ρωτούσαν οι δανειστές.

Τι απαντούσαν οι περήφανοι διαπραγματευτές;

Στους Ελληνες δημοσιογράφους και στην ελληνική κοινή γνώμη έλεγαν άλλα αντ’ άλλων («Δεν θα δεχθούμε περικοπές 40% σε συντάξεις των 350 ευρώ» – που δεν υπήρχαν).

Στους ίδιους τους δανειστές, που ήταν πολύ καλύτερα πληροφορημένοι, δεν έλεγαν απολύτως τίποτε: πετούσαν την μπάλα στην εξέδρα.

Οταν το κακό παράγινε, για να καλύψουν τη γύμνια τους, το επιτελείο του τότε υπουργού Οικονομικών, ύστερα από βαθιά σκέψη λίγων λεπτών, εκπόνησε «μέτρα αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης».

Οταν δόθηκαν στη δημοσιότητα οι λεπτομέρειες, η γενική αίσθηση (ανά την Ευρώπη) ήταν «ὤδινεν ὄρος καὶ ἔτεκεν μῦν».

Πληροφορηθήκαμε όλοι ότι η φοβερή και τρομερή ανθρωπιστική κρίση της χώρας επρόκειτο να αντιμετωπιστεί με δέσμη τριών μέτρων (παροχή δωρεάν ηλεκτρικού ρεύματος, επιδότηση ενοικίου και επιδότηση σίτισης σε ευάλωτα νοικοκυριά) συνολικού κόστους 200 εκατ. τη διετία – δηλ. 1/15 της δαπάνης για συντάξεις στις ηλικίες κάτω των 55, τις οποίες η ελληνική κυβέρνηση (και για να είμαστε ειλικρινείς το σύνολο του πολιτικού συστήματος) υπερασπιζόταν με νύχια και με δόντια.

Αυτή την (διδακτική) ιστορία μού θύμισε η ανακοίνωση των προτάσεων του νεοϊδρυθέντος κόμματος του Αλέξη Τσίπρα. Το πρόγραμμα ως πρόσχημα. Σε στυλ: «Και προτάσεις έχουμε».

Ομως, ας δούμε τις προτάσεις λίγο πιο προσεκτικά.

1. ∆ωρεάν δημόσιες μεταφορές για όλους. Οποιος έχει ανέβει σε λεωφορείο ή έχει πάρει το μετρό θα έχει προσέξει ότι τα δρομολόγια έχουν αραιώσει απελπιστικά, ότι επικρατεί συνωστισμός και ότι πολλοί επιβάτες δεν ακυρώνουν εισιτήριο. Δυσκολεύομαι να κατανοήσω πώς ακριβώς θα βελτιωνόταν η κατάσταση αν γενικευόταν το τζάμπα. Ενα σοβαρό προοδευτικό κόμμα θα πρότεινε πυκνά δρομολόγια, φτηνές μηνιαίες κάρτες, ελέγχους και πρόστιμα (τα δημόσια αγαθά πρέπει να τα σέβονται όλοι). Επίσης, διόδια για την είσοδο των Ι.Χ. στο κέντρο της πόλης – όπως στο Λονδίνο, στη Στοκχόλμη και στο Μιλάνο.

2. Φθηνότερο ρεύμα για νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Καλή ιδέα, αρκεί να μην υλοποιηθεί με κρατικές επιδοτήσεις, αλλά με επιτάχυνση της στροφής προς ηλιακή και αιολική ενέργεια.

3. ∆ημόσιος φορέας στέγης και κοινωνικής διαχείρισης στεγαστικών δανείων. Το παράδειγμα της κοινωνικής κατοικίας π.χ. στη Βιέννη είναι λαμπρό, αλλά δύσκολα γενικεύσιμο. Θα ήταν ενδιαφέρον να ακούσουμε πώς ο προτεινόμενος φορέας θα απέφευγε τις παγίδες της πολύ λιγότερο λαμπρής ιστορίας της κρατικής στεγαστικής πολιτικής στην Ελλάδα.

4. Τέλος στις Πανελλαδικές – Νέο σύστημα εισαγωγής. Εδώ η αυθόρμητη αντίδραση είναι «όχι πάλι».

5. Αξιοπρεπείς αμοιβές σε παιδεία και υγεία. Προφανώς. Αλλά στη χώρα μας πολλοί ασθενείς ταλαιπωρούνται και εξαναγκάζονται να πληρώνουν για τυπικά δωρεάν υπηρεσίες, πολλοί μαθητές (και κάποιοι φοιτητές) είναι λειτουργικά αναλφάβητοι, ενώ οι συνδικαλιστές κινητοποιούνται κατά της αξιολόγησης. Συνεπώς, ένα σοβαρό προοδευτικό κόμμα θα στεκόταν πρωτίστως στο πλευρό των πολιτών που χρησιμοποιούν τις δημόσιες υπηρεσίες και μόνο δευτερευόντως (και μόνο υπό όρους) στο πλευρό όσων τις παρέχουν.


Αν ήταν γραπτό εξετάσεων, ο συντάκτης του θα έμενε μετεξεταστέος.

Ομως, …

 

ΕΛΑΣιτοΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Οι αυταπάτες του Τζοκόντου!

Image

 

Toυ Παντελή Καψή

Μερικές φορές οι λεπτομέρειες προδίδουν. Όταν για παράδειγμα η ΕΛΑΣ έδωσε στη δημοσιότητα την ιδρυτική της διακήρυξη, η απουσία κάθε αναφοράς στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και στα ελληνοτουρκικά μαρτυρούσε πόσο ήταν μια δουλειά του ποδαριού

Αυτό φυσικά δεν πρόκειται να εμποδίσει τον Τσίπρα να αξιοποιήσει τις καλύτερες παραδόσεις του εθνολαϊκισμού για να χτυπήσει την κυβέρνηση και να κερδίσει ψήφους.

Ένα τέτοιο δείγμα έδωσε την προηγούμενη εβδομάδα χαρακτηρίζοντας «εθνική ήττα» την πρόθεση του Τραμπ να δώσει F35 και στον Ερντογάν. Συμπλέοντας με την Καρυστιανού, έδωσε και αυτός τροφή στην αυταπάτη ότι η Ελλάδα μπορεί να υπαγορεύσει στις ΗΠΑ το πώς θα διαμορφώσει τη σχέση της με την Τουρκία.

Εννοείται πως την ίδια αυταπάτη καλλιεργεί και η κυβέρνηση η οποία μιλούσε για εθνική επιτυχία όταν διαφήμιζε την τεχνολογική υπεροχή την οποία υποτίθεται ότι είχε η χώρα μας στον αέρα. Έτσι με μια έννοια, άθελα της, συνέβαλε και αυτή στην απόφαση Ερντογάν να κάνει πίσω για τους S400 και να τους πουλήσει σε τρίτη χώρα προκειμένου να αποκτήσει τα αεροσκάφη. Στην εξωτερική πολιτική η δράση φέρνει αντίδραση.

Η αναβάθμιση των σχέσεων της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη είναι φυσικά γεγονός. Για κάθε δημοκρατικό πολίτη η εικόνα του Ερντογάν να υποδέχεται του ξένους ηγέτες για τη διάσκεψη του ΝΑΤΟ χωρίς να λένε κουβέντα για το ότι έχει βάλει στη φυλακή τη μισή αντιπολίτευση, ήταν καταθλιπτική. Απλώς επιβεβαιώνει ωστόσο ότι έχουμε μπει στην εποχή όπου έχουν καταργηθεί και τα προσχήματα: τα γεωπολιτικά συμφέροντα προηγούνται κάθε άλλης επιδίωξης. Με δύο πολέμους στην περιοχή και τις σχέσης της Ευρώπης με τις ΗΠΑ σε κρίση, όλα τα υπόλοιπα θεωρούνται πολυτέλειες.

Η Ελλάδα, σε συντονισμό ενδεχομένως με το ισραηλινό λόμπι, θα κάνει ό,τι μπορεί για να αποτρέψει την πώληση των F35 στην Τουρκία.

Η σύνθεση του Κογκρέσου δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.

Όσο για την ευρύτερη προσέγγιση των χωρών της Δύσης με την Τουρκία και αυτή είναι αναπόφευκτη. Είναι μια δύναμη την οποία κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει και η οποία επιπλέον διαθέτει μια πολύ προχωρημένη αμυντική βιομηχανία. Στην κούρσα επανεξοπλισμών παίζει σημαντικό ρόλο. Ειδικά για την Ευρώπη άλλωστε, όπου η Ελλάδα μπορεί να προβάλλει ενστάσεις, η κοινή αμυντική και εξωτερική πολιτική παραμένει στα σπαργανα. Η προσέγγιση γίνεται με πρωτοβουλίες των κρατών ξεχωριστά.

Από την άλλη πλευρά βέβαια υπάρχει και η θετική διάσταση: όσο η Τουρκία δένεται με την Ευρώπη τόσο μειώνονται και οι πιθανότητες απρόβλεπτων κινήσεων. Κάτι το οποίο η Ελλάδα οφείλει να συνυπολογίζει στη διαμόρφωση της δικής της πολιτικής.

Η απάντηση Τσίπρα σε όλα αυτά τα διλήμματα ήταν επιπέδου καφενείου. Ο Τραμπ, λέει, εκτιμά περισσότερο τους ηγέτες που «διεκδικούν». Τι σημαίνει αυτό δεν εξήγησε ιδίως σε σχέση με την πολιτική της δικής του κυβέρνησης. Αυτός άλλωστε πρώτος διεύρυνε την αμυντική συνεργασία με τις ΗΠΑ. Όσο για την Ουκρανία δεν θα έβαζε τη χώρα στον πυρήνα της «αντιρωσικής υστερίας» και θα άφηνε «διαδρόμους ανοιχτούς» για διπλωματική λύση. Διότι ως γνωστόν η Ελλάδα εμποδίζει μια τέτοια λύση.

Μια ακόμα λεπτομέρεια, αυτή τη φορά για την οικονομία, είναι επίσης δηλωτική της πολιτικής Τσίπρα. Θέτει σωστά ως στόχο τη σύγκλιση με την Ευρώπη. Οι τρεις βασικοί πυλώνες της πολιτικής του ωστόσο θα είναι, όπως λέει, η στήριξη του κοινωνικού κράτους, η φορολογική δικαιοσύνη και η δημοσιονομική σταθερότητα. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος για να καταλάβει ότι από το σκεπτικό του απουσιάζει η ανάπτυξη. Είναι κρίσιμη διαφορά. Για την αριστερά αλλά και για ένα μέρος του ΠΑΣΟΚ, αυτό που προέχει σήμερα είναι μια ανακατανομή των εισοδημάτων υπέρ των ασθενέστερων μέσω της φορολογίας. Μια πολιτική βελτίωσης των εισοδημάτων ωστόσο έχει αποδειχθεί ιστορικά ότι είναι καταδικασμένη αν δεν στηρίζεται σε ισχυρούς ρυθμούς ανάπτυξης. Η δημοσιονομική σταθερότητα είναι αναγκαία αλλά από μόνη της δεν αρκεί. Μπορεί να λειτουργήσει μάλιστα αντιπαραγωγικά όταν έχει βασικό βραχίωνα την αύξηση των φόρων. Χρειάζεται να κινητοποιηθούν ιδιωτικές επενδύσεις και να αυξηθεί η παραγωγικότητα. Να δημιουργηθεί δηλαδή ένα θετικό περιβάλλον για τις επιχειρήσεις και να υπάρξει χρηματοδότηση από τις τράπεζες. Μόνο έτσι μπορεί να αυξηθούν οι μισθοί και να στηριχθεί το κοινωνικό κράτος. Ιδίως για μια χώρα όπως η Ελλάδα η οποία αντιμετωπίζει ένα πλέγμα προβλημάτων: υψηλό χρέος, δημογραφική κατάρρευση, αμυντικές δαπάνες και κλιματική αναταραχή.

Με όλα τα ανοιχτά θέματα σε σχέση με τους θεσμούς αυτό η κυβέρνηση το έχει καταφέρει. Είναι ένα κεκτημένο το οποίο αν αμφισβητηθεί θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου. Όχι μόνο για την οικονομία αλλά και για την ίδια τη Δημοκρατία. Και είναι μια διάσταση της σταθερότητας την οποία η αριστερά δείχνει να αγνοεί.

Τουλάχιστον στα λόγια. Γιατί …

 

ΕΛΑΣιτοΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Μια μεγάλη αλήθεια από τον Τζοκόντο

 

Toυ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Είναι δυνατόν να είπε ο Τσίπρας μια μεγάλη αλήθεια;

Κι όμως την είπε!

Πριν από μερικά χρόνια, στον καιρό της παντοδυναμίας του στο μακρινό 2017, αστειευόμενος, είπε τη διάσημη πλέον ατάκα «εξαρτάται σε ποια πλευρά είσαι όταν πέφτουν οι μολότοφ. Εκεί που τις ρίχνουν ή εκεί που πέφτουν».

Σήμερα, αν εξετάσουμε σε βάθος τη συγκεκριμένη δήλωση, αν την αποδεσμεύσουμε από το ειδικό «εκρηκτικό» φορτίο που φέρει, θα διαπιστώσουμε πως έχει ένα τεράστιο φιλοσοφικό βάθος. Εισάγει στον δημόσιο διάλογο τη σημασία τού να βρίσκεται πάντα ο άνθρωπος στη σωστή πλευρά. Θίγει ο πρώην πρωθυπουργός ένα οντολογικό ζήτημα με το οποίο είχε καταπιαστεί και ο μεγάλος φιλόσοφος Μάρτιν Χάιντεγκερ.

Το ερώτημα είναι βεβαίως ποιος ορίζει ποια είναι η σωστή πλευρά.

Εδώ υπεισέρχονται πολλοί παράγοντες, όπως θα επεσήμανε και ο Όσβαλντ Σπένγκλερ, όμως σημασία έχει πως ο Α. Τσίπρας άνοιξε νέους ορίζοντες στις πολιτικές επιστήμες και στη φιλοσοφία.

Εμπειρικά, διαπιστώνω αμέσως την εγκυρότητα της φιλοσοφικής οπτικής του πρώην πρωθυπουργού για τη «σωστή πλευρά».

Τι θέλω να πω:

Αν κάποιος προφυλακιστεί αλλά ανήκει στη σωστή πλευρά, αίφνης εγείρονται προβληματισμοί για τη χρησιμότητα του μέτρου της προφυλάκισης και επισείονται οι κίνδυνοι από την καταχρηστική εφαρμογή του.

Αν βρίσκεται στη λάθος πλευρά το μέτρο θεωρείται σκληρό μεν, επιβεβλημένο δε.

Το ίδιο ισχύει, όπως έγραφα αυτές τις μέρες, για το τεκμήριο της αθωότητας και το τεκμήριο της ενοχής και για τους νεκρούς που λογίζονται ως παράπλευρες απώλειες αν οι φονιάδες ανήκουν και αυτοί στη σωστή πλευρά.

Ακόμα και στις υποκλοπές ισχύει ο κανόνας της σωστής πλευράς. Αν ο υποκλοπέας βρίσκεται σε αυτήν την πλευρά, υποκλέπτει για καλό σκοπό, διαφορετικά υπηρετεί ένα μαφιόζικο κράτος. Όλα αυτά τα ζούμε.

 

Παρατηρούμε δηλαδή πως ο Α. Τσίπρας από το 2017 εισήγαγε στην πολιτική τον όρο «σωστή πλευρά», αν και αστειευόμενος.

Βέβαια, για τις μολότοφ ατύχησε, καθώς μερικές φορές σκοτώνουν, αλλά σε γενικές γραμμές η φιλοσοφική του θεώρηση δικαιώθηκε από τις εξελίξεις.

Ειδικά τις τελευταίες μέρες παρατηρήθηκε μια ώσμωση του φιλελευθεράτου με την επαναστατική Αριστερά, όταν οι μεν κοινοποιούν σχόλια των δε και αγωνιούν μήπως, όντως οι συλληφθέντες για το φονικό της Μαρφίν, είναι και οι δράστες. Από μια άποψη έχει το γούστο του αυτή η συμπόρευση στην αγωνία. Όσο γούστο έχουν και τα ταυτόσημα πρωτοσέλιδα εφημερίδων του «πατριωτικού» χώρου με αυτά των εφημερίδων που πρόσκεινται στη ριζοσπαστική Αριστερά. Βρίσκονται αμφότεροι στην ίδια πλευρά: θέλουν να ρίξουν τον Μητσοτάκη.

Τελικά, στις εκλογές θα αποσαφηνιστεί και ποια είναι η σωστή πλευρά. Διότι…

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίου rebrand-ισμένου εθνικού σουργελο-τσογλανο-ξεφτιλαρά κωμωδία

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

 

Υπαρκτού αριστερο-σουργελο-ξεφτιλαρόπληκτου ελληνισμού κωμωδία

Υπαρκτού κηφηνο-κατσαπλιαδο-σουργελαρόπληκτου ελληνισμού κωμωδία

Σαν σήμερα (16/7/ΧΧΧΧ)

 

622: Η Εγίρα, αρχή του μωαμεθανικού ημερολογίου: Ο Μωάμεθ εγκαταλείπει τη Μέκκα και καταφεύγει στη Μεδίνα

1054: Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μιχαήλ Κηρουλάριος επισημοποιεί το Σχίσμα των Εκκλησιών και αφορίζεται από τους απεσταλμένους του Πάπα.

1877: Διεξάγεται ο πρώτος τελικός του Τουρνουά Τένις του Γουίμπλεντον. Νικητής αναδεικνύεται ο Σπένσερ Μπορ, που επικρατεί του Γουίλιαμ Μάρσαλ με 3-0 σετ.

1945: Oι Αμερικανοί δοκιμάζουν με επιτυχία την πρώτη στον κόσμο ατομική βόμβα, με το κωδικό όνομα «Αγία Τριάδα».

1969: Εκτοξεύεται το διαστημόπλοιο «Απόλλων 11», με τους αστροναύτες Νιλ Άρμστρονγκ, Μπαζ Όλντριν και Μάικλ Κόλινς, με προορισμό τη Σελήνη.
1933: Γεννιέται η Μαίρη Χρονοπούλου

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ασυνεννοησία στη «χώρα-φρενοκομείο»

Image

 

Γράφει ο Χαρίδημος Κ. Τσούκας 

Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και ερευνητής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Warwick.

(www.htsoukas.com)

 

Αν έπρεπε να συνοψίσω το κυρίαρχο πολιτικό κλίμα, στην Ελλάδα, τα τελευταία πενήντα χρόνια, θα χρησιμοποιούσα τις εμβληματικές φράσεις δύο αείμνηστων πρωθυπουργών – του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Κώστα Σημίτη.

Τον Ιανουάριο 1989, σε ανεπίσημη συνομιλία του, ο Καραμανλής παρατήρησε δηκτικά ότι «η Ελλάς μετεβλήθη σε απέραντο φρενοκομείο».

Η πολιτική ατμόσφαιρα της εποχής ήταν δυσώδης. Κυριαρχούσε το σκάνδαλο Κοσκωτά· η πολιτική πόλωση, προσωποποιημένη στην εχθρότητα Ανδρέα Παπανδρέου – Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ήταν ακραία· η πολιτική αστάθεια δυσάρεστα αισθητή. Η φράση απέδωσε, μεταφορικά, την απουσία κοινωφελούς ορθολογισμού, αυτοσυγκράτησης και στοιχειώδους συνεννόησης στην πολιτική συμπεριφορά. Βλέποντας το τσίρκο στο οποίο έχει μετατραπεί η Βουλή των Ελλήνων, τη σκέφτομαι συχνά.

Τον Σεπτέμβριο 2000, στη Βουλή, ο Σημίτης έκανε την ταυτολογική διαπίστωση «αυτή είναι η Ελλάδα». Η φράση ειπώθηκε στο πλαίσιο συζήτησης για το πολύνεκρο ναυάγιο του πλοίου «Express Samina». Ο τότε πρωθυπουργός ήθελε να τονίσει ότι τέτοια δυστυχήματα θα συμβαίνουν, στο μέτρο που στη χώρα έχουν εμπεδωθεί η κακοδιαχείριση, η διαπλοκή, και η ανευθυνότητα. Τη συνέχεια την είδαμε στο Μάτι (2018) και στα Τέμπη (2023). Η ταυτολογία Σημίτη υποκρύπτει μελαγχολία: καταδεικνύει σχεδόν ανίατη θεσμική παθογένεια, απορρέουσα από τον εγκλωβισμό της χώρας σε φαύλους κύκλους, οι οποίοι διαιωνίζονται από την άμετρη πολιτική σύγκρουση.

Και οι δύο χαρακτηρισμοί-διαπιστώσεις των πρώην πρωθυπουργών απέκτησαν, εφεξής, ευρύτερη σημασία: αναδεικνύουν την κυριαρχία του παράλογου και την ιδιοτελή επιμονή στην α-συνεννοησία στην πολιτική ζωή.

Το βλέπουμε και σήμερα. Ολα τα κόμματα δηλώνουν προεκλογικά ότι δεν θα συνεργαστούν με κανένα άλλο μετεκλογικά! Ο Μητσοτάκης αναζητεί μονομανώς την αυτοδυναμία. «Σε λίγους μήνες θα είμαστε κυβέρνηση», δηλώνει υπερφίαλα ο Τσίπρας. Ο Ανδρουλάκης στοχεύει μόνο στην πρωτιά. Η πρωτόπειρη Καρυστιανού θέλει να κυβερνήσει – μόνη της, φυσικά! Ξεχωρίζει η αυτοθυσιαστική συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ: αποφάσισε να στηρίξει ένα αντίπαλο κόμμα!

Δεν είναι κακό να θέλεις την αυτοδυναμία ή την πρωτιά. Κακό είναι να έχεις φαντασιώσεις.

Δεν είναι κακό να μην επιδιώκεις τη συνεργασία. Κακό είναι να την αποκλείεις.

Δεν είναι κακό να διαπιστώνεις ότι επήλθε το ιστορικό τέλος για το κόμμα σου. Κακό είναι να το διατηρείς σε κώμα.

Αυτό που εντυπωσιάζει είναι η απουσία λογικής – τόσο ως τρόπος σκέψης, όσο και ως κοινή αίσθηση (sensus communis).

Γιατί;

Διότι το παράλογο θριαμβεύει όταν, μεταξύ άλλων, επικρατεί ο κομματικός ναρκισσισμός.

Αν θέλεις να αλλάξεις τη χώρα, όπως λες, αλλά αποκλείεις τη συνεργασία, αντιφάσκεις. Για να επιτύχεις τις αλλαγές που επιδιώκεις, ενδέχεται να πρέπει να συνεργασθείς σε κυβερνητικό σχήμα, οπότε δεν πρέπει να την αποκλείσεις. Αν υποχρεωθείς να συνεργασθείς, διότι, λ.χ., κινδυνεύεις να καταβαραθρωθείς σε επαναληπτικές εκλογές, θα εμφανιστείς ανακόλουθος. Δεν είναι προτιμότερο να αφήσεις ανοιχτό το ενδεχόμενο της συνεργασίας, κατόπιν προγραμματικής συμφωνίας;

Πώς, όμως, θα επιτύχεις τέτοια συμφωνία όταν λες ότι «το πρόγραμμά μας είναι “ευαγγέλιο” και δεν πρόκειται να μπούμε στον πειρασμό συμφωνιών που θα [το] υπονομεύσουν» (Ανδρουλάκης, 14/9/25);

Από πότε κόμματα εξουσίας μετατράπηκαν σε τάγματα Δομινικανών μοναχών;

Ενώ τα κόμματα ανταγωνίζονται για την εκπροσώπηση, καλούνται να αναζητούν και τρόπους συνεργασίας. Σε ώριμα πολιτικά συστήματα, αυτή είναι η κρατούσα κοινή αίσθηση: και ανταγωνισμός-αντιπαράθεση και συνεργασία-σύνθεση.

Ο κομματικός ναρκισσισμός προκύπτει από την εμπεδωμένη αίσθηση μεγαλείου και τον ηγετικό ισορροπισμό.

Για τον Ανδρουλάκη, το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ προώρισται να εκτιναχθεί στα ύψη. Η επιδίωξη της πρωτιάς συσπειρώνει προσωρινά την κομματική νομενκλατούρα, καθότι εκτοπίζει από τη συζήτηση το ενδεχόμενο προγραμματικών συμφωνιών, άρα συμβιβασμών, το οποίο προκαλεί τριβές. Για την Καρυστιανού, η αίσθηση μεγαλείου προέρχεται από το υψηλό συμβολικό κεφάλαιο (ηθικό κύρος) που απέκτησε μετά τα Τέμπη. Πιστεύει απλοϊκά ότι η συναισθηματική ταύτιση της κοινής γνώμης μαζί της θα μετατραπεί σε πρωτοφανή εκλογική υποστήριξη. Παραβλέπει την πολιτική ανωριμότητά της και την περιπλοκότητα κάθε διαδικασίας θεσμικής αλλαγής, αρκούμενη σε ανώδυνες αναφορές σε προφανή (Δικαιοσύνη κ.λπ.).

Ο κομματικός ναρκισσισμός επιφέρει απώλεια επαφής με την πραγματικότητα, αμετροέπεια και αυτοαναφορικότητα.

Στη δημοκρατία, τα κόμματα έχουν διττή αποστολή.

Αφενός να εκπροσωπούν τους πολίτες, αφετέρου να εργάζονται για το κοινό καλό. Ανταγωνίζονται κοινωφελώς μεταξύ τους, στο μέτρο που προσφέρουν διαφορετικές εκδοχές του κοινού καλού. Ο ανταγωνισμός είναι το μέσον αποσαφήνισης για το ποια εκδοχή του κοινού καλού είναι η επιθυμητή. Το κοινό καλό, ως έννοια, είναι το ρυθμιστικό ιδεώδες που τιθασεύει τον ανταγωνισμό, αποτρέποντάς τον να καταστεί αυτοαναφορικός και, τελικά, υπονομευτικός.

Ενώ, λοιπόν, τα κόμματα ανταγωνίζονται για την εκπροσώπηση, καλούνται να αναζητούν και τρόπους συνεργασίας, στο πλαίσιο είτε της νομοθετικής είτε της εκτελεστικής εξουσίας, για την προώθηση του κοινού καλού. Σε ώριμα πολιτικά συστήματα, αυτή είναι η κρατούσα κοινή αίσθηση: και ανταγωνισμός-αντιπαράθεση και συνεργασία-σύνθεση.

Ενα από τα καλύτερα ευρωπαϊκά παραδείγματα είναι οι κυβερνήσεις συνεργασίας στη Γερμανία. Χριστιανοδημοκράτες, Σοσιαλδημοκράτες, Πράσινοι και Φιλελεύθεροι, σε ποικίλους συνδυασμούς, τόσο σε πολιτειακό όσο και σε ομοσπονδιακό επίπεδο, θεωρούν αυτονόητο να συνεργάζονται, παρά τις προγραμματικές διαφορές τους. «Δεν παίζουμε τεχνητά παιχνίδια πόκερ. […] Μαθαίνουμε ένα νέο είδος [συνεργατικής] πολιτικής», έχουν πει, κατά καιρούς, οι ηγέτες των Πρασίνων.

Ο κομματικός ναρκισσισμός είναι ξένος στη σύνθετη σκέψη. Ελκεται μόνο από την αυτοδικαίωση και την κατίσχυση. Γι’ αυτό …

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Η «αξιοπρέπεια» του αυτοτραυματισμού

Image

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

H ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού σχετικά με την πρόσφατη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Aγκυρα βράζει από θυμό. Εκτός από «απαξίωση» της ελληνικής παρουσίας στη Σύνοδο, η πρόεδρος, κυρία Καρυστιανού, διαπιστώνει «δουλικότητα χαρακτήρα» στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, στον οποίο απευθύνει ή, μάλλον, απαγγέλλει την κατηγορία της «Εσχάτης Προδοσίας»!

Το έγκλημά του, κατά τη διατύπωση της προέδρου, είναι «η σκόπιμη μη άσκηση του βέτο» εκ μέρους της Ελλάδας, για το οποίο πιστεύει ότι είναι «αναφαίρετο δικαίωμά μας».

Η φλογερή ανάρτηση καταλήγει με τη σύγχρονη Μπουμπουλίνα (όπως την παρομοίασε ένας απόγονος του Νικηταρά του Τουρκοφάγου) να ομολογεί ότι «ως Ελληνίδα, νιώθω ντροπή, θυμό και απογοήτευση».

Είναι δικαίωμα της κυρίας Καρυστιανού (αναφαίρετο κιόλας, αν το θέλει έτσι) να παίζει την εθνική εισαγγελέα. Η ίδια επιλέγει το ύφος με το οποίο πολιτεύεται και απευθύνεται στον κόσμο. Αν της αρέσει να μιλάει με τον στόμφο και την πόζα μελλοντικής ηρωίδας σε biopic του Γιάννη Σμαραγδή (μετά τον Κολοκοτρώνη, εννοείται), σε εμάς δεν πέφτει λόγος – αυτά κρίνονται και αποφασίζονται στην καμαρίλα των δύο φιλενάδων.

Η στάση της, όμως, είναι μία πρώτης τάξεως αφορμή για να επισημάνουμε τους κινδύνους από τη μεγάλη αυταπάτη, την οποία τρέφουν στο μυαλό τους και πάρα πολλοί άλλοι εκτός από την κυρία Καρυστιανού.

Δεν είναι μάλιστα μια αθώα αυταπάτη, αν κρίνουμε από τις βαρύτατες επιπτώσεις στην πρόεδρο (αισθήματα θυμού, ντροπής και απογοήτευσης). Συνεπώς, έχει σημασία να την εξετάσουμε στο φως της ημέρας.

Λυπάμαι που θα απογοητεύσω ή θα ταράξω κάποιους με αυτό που θα πω, ξέρετε όμως, η Σύνοδος του ΝΑΤΟ δεν είχε αντικείμενο τα ελληνοτουρκικά… Τι να κάνουμε;

Το ξέρω ότι είναι δυσάρεστο, αλλά αυτό είναι. Τους απασχόλησαν κυρίως η στρατηγική των επενδύσεων στην αμυντική βιομηχανία (το 5% για την άμυνα που απαιτεί ο πρόεδρος Τραμπ), η διευκόλυνση της βιομηχανικής συνεργασίας για την παραγωγή εξοπλισμών, καθώς και η υποστήριξη της Ουκρανίας στον αγώνα της εναντίον των ρώσων εισβολέων.

Αυτά περιλαμβάνονται στα πέντε σημεία του ανακοινωθέντος (το έκτο σημείο δεν υπολογίζεται, διότι σε αυτό εκφράζονται ευχαριστίες για την άψογη φιλοξενία).

Θα μπορούσε η Ελλάδα να εξαιρεθεί με τη θέλησή της από τη νέα στρατηγική του ΝΑΤΟ προκειμένου να πλήξει την Τουρκία;

Μα, θα έπληττε μόνο τον εαυτό της αν το έκανε! Επιπλέον, δε, θα δικαίωνε απολύτως τους Τούρκους στην κρίση των άλλων συμμάχων. «Θυμάστε που σας λέγαμε; Δεν είναι σοβαροί οι άνθρωποι…».

Αυτό θα έλεγαν σε όλους και μην αμφιβάλλετε ότι δεν θα βρισκόταν ένας να υποστηρίξει τα «απαράγραπτα ελληνικά δίκαια». Είτε με την ευρεία έννοια του εθνικού συμφέροντος, που εξετάζει τη θέση της χώρας μέσα στους διεθνείς συσχετισμούς ισχύος, είτε με την πιο στενή, που δίνει προτεραιότητα σε ό,τι θα βλάψει ή θα εμποδίσει την Τουρκία, η διαφωνία μας και η απομόνωση από τη στρατηγική της Συμμαχίας δεν θα συνέφεραν καθόλου και σε τίποτα την Ελλάδα.

Θα συνέφεραν όμως τη Ρωσία. Α, ναι! Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα πανηγύριζαν στο Κρεμλίνο. Η πάγια πολιτική τους ήταν να υποδαυλίζουν την αντιπαράθεση για τα ελληνοτουρκικά ώστε να συντηρείται και, ει δυνατόν, να επιδεινώνεται το γνωστό πρόβλημα στη νοτιοανατολική πτέρυγα της Συμμαχίας. Αυτό όμως η κυρία Καρυστιανού θα το θεωρούσε «έμπρακτη δήλωση εθνικής αξιοπρέπειας»!

Συγγνώμη αν σας το χαλάω, αλλά δεν υπάρχει καμία αξιοπρέπεια σε εκείνον που πυροβολεί το πόδι του – εντάξει; Μόνο η χλεύη και ο οίκτος τού αξίζουν – και, φυσικά, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Αξιοπρέπεια στην εθελούσια απομόνωση της χώρας, με ταυτόχρονη μάλιστα δικαίωση της Τουρκίας, μόνο σε νοσηρά μυαλά που έλκονται από την αυτοκαταστροφή μπορεί να υπάρχει.

Μη νομίζετε όμως ότι εκείνοι που τα λένε τα πιστεύουν κιόλας! Οχι, βέβαια, σιγά μην είναι κορόιδα!

Επαγγελματίες είναι οι άνθρωποι, τα λένε για να προσελκύσουν κορόιδα και ευήθεις.

Αυτό ισχύει και για τους ακροδεξιούς πολιτευτές και για τους πολυδιάστατους της Αριστεράς. Εξαιρώ από τη γενίκευση την κυρία Καρυστιανού, γιατί είναι προφανές ότι δεν καταλαβαίνει για τι μιλάει.

Η κυρία Καρυστιανού, δυστυχώς για την ίδια, τα πιστεύει αυτά που λέει.

Σημειώστε ότι το βέτο, όπως το εννοούν τουλάχιστον οι οπαδοί της αξιοπρέπειας του αυτοτραυματισμού, δεν υφίσταται.

Εφόσον δεν πρόκειται για εισδοχή νέου μέλους ή για έναρξη πολεμικών επιχειρήσεων, δεν μπορείς να εμποδίσεις τη διαμόρφωση της στρατηγικής της Συμμαχίας· μπορείς, αν θέλεις, να μείνεις στην άκρη και να μη συμμετέχεις.

Για τη δική μας περίπτωση, αυτό θα σήμαινε ότι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Κβαντική αποκάλυψη "προδοσίας"!

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Ομολογώ πως τέτοια συνωμοσία του συστήματος δεν την περίμενα. Και μη με ρωτήσετε ποιο σύστημα διότι πάντα υπάρχει κάποιο σύστημα που συνωμοτεί.

Δείτε το τελευταίο που συνέβη.

Ολοι κρύβουν τι έγινε πραγματικά στην Αγκυρα με το ΝΑΤΟ.

Μπορούσαν φυσικά να υποψιαστούν πως κάτι τρέχει όταν ο Ερντογάν έβαλε να παίζουν τουρκικά πολεμικά εμβατήρια. Ενώ κανονικά θα έπρεπε να παίζουν το «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει» και «Τι ζητούν οι Βούλγαροι στη Μακεδονία».

Αλλά ευτυχώς η Ελλάδα έχει και ατσίδες. Που δεν καταπίνουν ό,τι τους σερβίρει το σύστημα κι έτσι υψώθηκε η μόνη φωνή που κατάλαβε πραγματικά τι πάθαμε στην Αγκυρα.

Χρειάστηκε δηλαδή μια κβαντική παιδίατρος, αρχηγός κόμματος, πρώην πρόεδρος σωματείου και μάνα για να αποκαλύψει ότι στην Αγκυρα «συμφωνήθηκε η αναβάθμιση της Τουρκίας σε ΝΑΤΟ και ευρωπαϊκή άμυνα» κι ότι η ελληνική κυβέρνηση «συναινεί χωρίς αντίδραση» (δηλώσεις Μαρίας Καρυστιανού, 8/7).

Φοβερά πράγματα δηλαδή συνέβησαν στην Αγκυρα και οι δικοί μας δεν είπαν λέξη.

Αλλά ας είναι καλά η κβαντική παιδίατρος που τα πήρε χαμπάρι. Και καταλήγει μάλιστα στις δηλώσεις της ότι «η σκόπιμη μη άσκηση του βέτο συνιστά εθνική προδοσία» κι ότι «ο κ. Μητσοτάκης θα λογοδοτήσει και γι’ αυτό».

Και για πολλά άλλα, προσθέτω εγώ. Οπως για το ξυλόλιο, την πυρόσφαιρα, το μπάζωμα, τη δικαιοσύνη με τη μικρή αίθουσα και τους λαγοκέφαλους.

Θα έλεγα και τις υποκλοπές αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο και το ψάχνουν ειδικοί ντετέκτιβ.

Ομολογώ ότι έχω μείνει με το στόμα ανοιχτό. Συμβαίνουν απίστευτα πράγματα.

Δηλαδή ο Μητσοτάκης δεν άσκησε βέτο στο ΝΑΤΟ και διέπραξε εθνική προδοσία αλλά το πήρε χαμπάρι μόνο η κυρία πρόεδρος;

Μάλιστα!

 

Και ο πρόεδρος Αντώνης που έχει την αρμοδιότητα για τον έλεγχο και την τιμωρία των εθνικών προδοσιών και κάθε άλλης μειοδοσίας δεν είπε λέξη;

Προφανώς όχι!

Αλλά φταίει το άτιμο το σύστημα που καταπνίγει τις φωνές της αλήθειας. Κι έτσι τη γλιτώνει ο Μητσοτάκης.

Να σημειώσω παρεμπιπτόντως ότι δεν τέθηκε στη σύνοδο του ΝΑΤΟ κανένα ζήτημα στο οποίο θα μπορούσε η Ελλάδα να τους πετάξει το βέτο στα μούτρα.

Απλώς ο καθένας είπε την ιστορία του, ο Τραμπ τις φανφάρες του κι ο Ερντογάν έβαλε τους γενίτσαρους και τους βασιβουζούκους που αρέσουν στον Τραμπ να παρελάσουν.

Συνεπώς πού να βάλει βέτο κι ο Μητσοτάκης; Στο room service;

Ασε που μου είπαν ότι…