ΕΘΝΙΚΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Θεσσαλονίκη

15 Υπουργεία
6 Περιφέρειες
48 Επιμελητήρια
9 δημόσια Πανεπιστήμια
2 δημόσιοι ερευνητικοί φορείς
69 λοιποί δημόσιοι οργανισμοί

149 φορείς του δημοσίου μετέχουν στην ΔΕΘ, μία κατά τ' άλλα ...διεθνή εμπορική έκθεση.🤣🤡🤡

— Thanos Dimou (@AthanDim) August 24, 2026

Η συζήτηση συνεχίζεται για το τι θα πουν στην ΔΕΘ ο πρωθυπουργός και οι λοιποί πολιτικοί αρχηγοί.
Ειλικρινά τώρα, δεν βαρεθήκατε 50 χρόνια να σας αντιμετωπίζει ο κάθε πολιτικάντης ως αφελή και διαχρονικώς ζητιανεύουσα πλέμπα;

— Thanos Dimou (@AthanDim) August 24, 2026

  

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ 

(...) Ας πούμε και λίγα πράγματα για την ουσία της υπόθεσης "Διεθνής" Έκθεση Θεσσαλονίκης

Η ομιλία του εκάστοτε Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη αποτελεί το μοναδικό βαρυσήμαντο πολιτικό γεγονός. Τα λοιπά πολιτικά ανήκουν στην καθιερωμένη πολιτική φιέστα, η οποία διοργανώνεται κάθε χρόνο με πρόσχημα την Εκθεση Θεσσαλονίκης.

Αυτά τα δύο πρέπει να τα ξεχωρίσουμε: ένα πράγμα είναι η καθιερωμένη πολιτική φιέστα, άλλο η τοπική Εκθεση, την οποία καταχρηστικά αποκαλούμε «διεθνή», ενώ στην πραγματικότητα αφορά τον δημόσιο τομέα στις ποικίλες εκφάνσεις του.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πολιτική φιέστα έχει γίνει πλέον θεσμός. Κάθε χρόνο, σημαίνει την επίσημη έναρξη της πολιτικής σεζόν. Είναι χρήσιμο ότι γίνεται – υπό την απαραίτητη προϋπόθεση πως υπάρχουν σοβαροί πολιτικοί ηγέτες, για να εκθέσουν τις σκέψεις τους για την πορεία της χώρας.

Τουλάχιστον όμως, ας εκσυγχρονιστεί το πρόσχημα, χάρη στο οποίο υφίσταται ο πολιτικός θεσμός της ανόδου των αρχηγών στη Θεσσαλονίκη. Υπάρχουν τρόποι να επαναπροσδιοριστούν και η ονομασία και ο σκοπός της Εκθεσης, ώστε και την αίγλη του θεσμού να μη στερηθεί η Θεσσαλονίκη, αλλά κυρίως να εξασφαλιστεί έτσι το μέλλον του εκθεσιακού θεσμού. Είναι μειωτικό για τη Θεσσαλονίκη να ονομάζεται «διεθνής» η Εκθεση, όπως έχει καταντήσει πια, και απορώ...

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Τέσσερις ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές! (Η πολυκατοικία της ελληνικής κεντροαριστεράς)

Αν είσαι αριστερός, διαλέγεις ηλίθιο και ψηφίζεις. pic.twitter.com/B7gTEBqHOg

— Αντιαριστερός (@antileftis91560) June 27, 2026

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Δεν έχει ξαναγίνει ποτέ στην Ελλάδα και πιθανότατα δεν έχει γίνει και πουθενά στον κόσμο: στις επόμενες εκλογές θα συμμετάσχουν τέσσερις εκδοχές του ίδιου κόμματος.

Τέσσερις εκδοχές του κόμματος που το 2015 μαζί με τους Καμμένους Έλληνες είδαν την Ελλάδα να είναι ετοιμοθάνατη και προσπάθησαν να της δώσουν τη χαριστική βολή.

Τέσσερις ΣΥΡΙΖΑ τόσο όμοιοι που μπορεί να αναγκάσουν τους «προοδευτικούς» ψηφοφόρους να κάνουν κλήρωση για να αποφασίσουν ποιο να ψηφίσουν.

Πρώτα απ’ όλα είναι το κόμμα που έχει ακόμα το όνομα ΣΥΡΙΖΑ και αποτελείται από τα αζήτητα του. Είναι τα πρωτοπαλίκαρα του Αλέκση που πια έγιναν βαρίδια και κανείς δεν θέλει πάρε δώσε μαζί τους. Ούτε καν οι ψηφοφόροι, που μάλλον θα το αφήσουν εκτός βουλής επειδή δεν μπορούν να εκτιμήσουν την αξία ενός κόμματος που όσο μικραίνει τόσο αυξάνεται ο αριθμός των αρχηγών του οι οποίοι, μέσα ή έξω από τη Βουλή, θα έχουν στη διάθεσή τους μια ωραιότατη επιχορήγηση.

Μετά είναι η Νέα Αριστερά. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ για να φτιάξουν ένα ακόμα μικρότερο κόμμα ακολουθώντας την παλιά αριστερή παράδοση της αναζήτησης της αυθεντικής πίστης. Κανείς δεν ξέρει ποιες είναι οι ουσιαστικές διαφορές τους με τους υπόλοιπους συριζαίους πέρα από τα προσωπικά τους και την αγάπη για καρέκλες. Πρόκειται για ένα κόμμα με το οποίο δεν ασχολείται κανείς εκτός από τους δημοσιογράφους που διαχρονικά έλκονται από το ασήμαντο και ανάξιο λόγου.

Ο μεγαλύτερος ΣΥΡΙΖΑ είναι η ΕΛΑΣ του Αλέκση (και όχι του κυρίου Μιχάλη). Πρόκειται για το σόλο πρότζεκτ του πρώην πρωθυπουργού ο οποίος, πλαισιωμένος από πολλούς παρατρεχάμενους και μερικούς γυρολόγους, προσπαθεί να υπνωτίσει τους ψηφοφόρους και να τους κάνει να ξεχάσουν την καταστροφή του 2015-19.

Προς το παρόν, αυτό που έχει καταφέρει είναι να κάνει τους πάντες να αναρωτιούνται πού βρίσκει τα λεφτά και να ρίξει στην τρίτη θέση τον τέταρτο ΣΥΡΙΖΑ που δεν είναι άλλος από το ΠΑΣΟΚ. Ο Ανδρουλάκης και τα πρωτοπαλίκαρά του έχουν μετατρέψει το μοναδικό κόμμα που θα μπορούσε να συγκινήσει τους κεντρώους ψηφοφόρους σε έναν ακόμα ΣΥΡΙΖΑ, ένα κέντρο υποδοχής άστεγων συριζαίων, που επενδύει στη γκρίνια και τον λαϊκισμό. Προφανώς η επένδυση δεν αποδίδει κι έτσι ο πράσινος ΣΥΡΙΖΑ βλέπει την πλάτη της ΕΛΑΣ με την οποία πολλά μεγαλοστελέχη του κόμματος θα ήθελαν να ενώσουν τις τύχες τους.

Προσωπικά θα ήθελα επιτέλους να δω τον Αλέκση να εκπληρώνει το παιδικό του όνειρο, να γίνει αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και…

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Μαγκιές

Τούτο εδώ το υποκείμενο συνεχιζει να παραμυθιάζει τον κόσμο, αποσιωπώντας τους ολιγάρχες που τον προωθούν, τα συμφέροντα που αντιπροσωπεύει, το παρελθόν που κάποιοι θέλουν να ξεχαστεί.
Τώρα αποφάσισε αποδείξει την αντιθεσμικότητά του με την παρουσία στη ΔΕΘ.
Τόσο πολύ ρομαντικός… pic.twitter.com/gYJCqY3gYJ

— Nicos🇬🇷 (@Nicos1270647) August 24, 2026

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Υπάρχει μια παλιά ελληνική ταινία της οποίας τον τίτλο δεν θυμάμαι, όπου τέσσερις άνθρωποι στέκονται στην ουρά ενός περιπτέρου του ’80 για να πάρουν τηλέφωνο. Ο πρώτος καθυστερεί πολύ μιλώντας ακατάπαυστα, ο δεύτερος του ζητά τον λόγο, πιάνονται στα χέρια, ο τρίτος (που είναι ο πρωταγωνιστής) προσπαθεί να τους χωρίσει, οπότε ο τέταρτος τρέχει, αρπάζει το τηλέφωνο και μέσα στην αναμπουμπούλα κάνει το τηλεφώνημα του. 

Ε λοιπόν, αυτός ο τέταρτος είναι τάλε κουάλε ο Αλέξης.

Θα πάει λέει πρώτος στη ΔΕΘ και θα μιλήσει πριν τον πρωθυπουργό. 

Και πολύ καλά θα κάνει, τώρα που το ξανασκέφτομαι. Έτσι κάνουν οι επαναστάτες. Διαλύουν τα πρωτόκολλα, σπάνε τα αρτηριοσκληρωτικά θέσμια, γκρεμίζουν τα τείχη που κανένας δεν θυμάται πότε χτίστηκαν, για ποιον και γιατί. Έτσι κάνουν οι αναμορφωτές της κοινωνίας. Αρνούνται να περιοριστούν, να υποταχτούν, να υπακούσουν. Δίνουν μια και η νεωτερική τους ορμή κάνει σκόνη όλα τα παλιά, τα σάπια, τα παρωχημένα.

Υπάρχει βέβαια και η ανάγνωση της ταινίας του προλόγου, αλλά αρνούμαι να την πιστέψω ειδικά για τον Αλέξη μας. Ότι ως κωλοπετσωμένο και καταφερτζίδικο λαϊκό παιδί, απλώς κάνει ό,τι και κάθε κουτοπόνηρος νεοέλληνας τον οποίον φιλοδοξεί να εκπροσωπήσει και να κυβερνήσει. Μόλις δει ουρά (στην στάση του τρόλεϊ, στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, στην είσοδο του γηπέδου), κάνει ένα αριστοτεχνικό τσαλίμι και σαν χέλι που γλιστρά, περνά μπροστά απ’ τους άλλους. Πότε παριστάνοντας τον βιαστικό, πότε τον άρρωστο, πότε τον αφηρημένο, πότε τον χαζό, πότε τον τσαμπουκαλεμένο. Μια χαρά.

Κανένα πρόβλημα. Είτε ως σαρωτικός επαναστάτης που γκρεμίζει σάπιους θεσμούς (άκου να πηγαίνει πάντα πρώτος ο εκλεγμένος πρωθυπουργός… από πού κι ως που;) είτε ως μαγκάκι της ρούγας που δεν υπολογίζει καθωσπρεπισμούς της πολιτικής αριστοκρατίας, τα τάραξε πάλι τα λιμνάζοντα νερά μας ο Αλέξης.  

Δημιουργεί de facto νέα θέσμια στην ΔΕΘ. Ο κάθε πολιτικός αρχηγός θα ανεβαίνει όποτε του καπνίσει και λογαριασμό δεν θα γίνει σε κανέναν.

Κι αν το κάνει ο διάολος και αποφασίσουν να πάνε όλοι μαζί την ίδια μέρα και φρακάρουν στην πόρτα, ας νικήσει ο πιο δυνατός και ο πιο μάγκας. 

Ας περάσει να μιλήσει πρώτος στο κοινό, όποιος...

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Μήπως δεν μπορεί ο Τζοκόντος?

Κακογερνάνε οι ψεύτες... pic.twitter.com/UvJLddrJhe

— oldschoolfileles (@oldfileles) August 24, 2026

-Με κατηγορούν ότι είμαι αμετανόητος. Ομολογώ την ενοχή μου, είμαι αμετανόητος.

Ούτε που κατάλαβε τι είπε, ο ανόητος 🤷🏻‍♂️ https://t.co/L3hkgwnfYO pic.twitter.com/SgeOEM37fd

— Johnny Hoston (@Johnnyhoston_2) August 28, 2026

 

 

Του ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΓΑΤΟΥ

Οι άνθρωποι που πόνταραν στην επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα έχουν αντιληφθεί ότι ο πρωταγωνιστής δεν έχει αλλάξει και το rebranding δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ξαναζεσταμένο φαγητό.

Έχουμε μιλήσει για τις μέτριες επιδόσεις της ομάδας Τσίπρα. Ομως, το θέμα έχει και άλλες διαστάσεις. Φτάνει και πιο ψηλά. Το ερώτημα «μπορεί;» αρχίζει να μπαίνει δίπλα στο όνομα του ίδιου του προέδρου της ΕΛΑΣ.

Και δεν αναφερόμαστε στις δημοσκοπήσεις, στους πολίτες, στους δημοσιογράφους, στα στελέχη (γενικά), αλλά στους κύκλους των ανθρώπων που πόνταραν σε αυτόν (ειδικά): είτε ως εναλλακτική είτε ως διαπραγματευτικό χαρτί (για τους δικούς τους σκοπούς). Στους… εθελοντές, δηλαδή, που βάζουν από το «υστέρημά» τους για να κάνει πολιτική καμπάνια ο πρώην πρωθυπουργός.

Μέρα με την ημέρα αντιλαμβάνονται αυτό που ο «Κόκκινος Γάτος» έγραψε από την αρχή: όπως και να το πει κανείς –rebranding, αλλαγή, ΕΛΑΣ– το ξαναζεσταμένο φαγητό θα είναι πάντα ξαναζεσταμένο φαγητό.

Πρώτα και κύρια γιατί ο ίδιος ο πρωταγωνιστής δεν έχει αλλάξει. Δεν έχει διαβάσει, δεν έχει ρίξει δουλειά για να γίνει καλύτερος, δεν προσπαθεί περισσότερο. Λέει τα ίδια και τα ίδια, ψαρεύει σε θολά νερά και ακολουθεί τις τακτικές της αξέχαστης (δυστυχώς για τον ίδιο)… πρώτης φοράς. Με ευλάβεια θα μπορούσε να πει κανείς. Είτε γιατί αυτό ξέρει, αυτό κάνει, είτε γιατί δεν θέλει να αλλάξει ή απλώς δεν μπορεί!

Η απουσία, κατ’ αρχάς, μιας ειλικρινούς και γενναίας αυτοκριτικής παραμένει εκκωφαντική. Ακόμα και τώρα, αρνείται πεισματικά να κοιταχτεί στον καθρέφτη.

Για τον Αλέξη Τσίπρα φταίνε πάντα οι άλλοι: τα στελέχη, οι κακές συγκυρίες, τα «συμφέροντα», η κακή επικοινωνία ή η ίδια η κοινωνία που «δεν τον κατάλαβε».

Καμία ανάληψη πραγματικής ευθύνης για τα στρατηγικά του λάθη, καμία παραδοχή του δικού του πολιτικού ελλείμματος που οδήγησε τη χώρα στα πρόθυρα της κατάρρευσης.

Επειτα, υπάρχει το αμείλικτο πρόβλημα του κενού στον προγραμματικό του λόγο. Πού είναι το νέο, σύγχρονο αφήγημα;

 

Την ώρα που ο κόσμος τρέχει με τις ταχύτητες των νέων οικονομικών και γεωπολιτικών δεδομένων, το δικό του πολιτικό λογισμικό (για να μην ξεχάσουμε και όσα γράφαμε χθες) έχει ξεμείνει στην «αναλογική» εποχή του 2015. Δεν καταθέτει καμία επεξεργασμένη, ρεαλιστική αντιπρόταση για το αύριο της χώρας. Αντίθετα, απλώς αναμασά σκόρπια τσιτάτα μιας περασμένης δεκαετίας, ελπίζοντας μάταια ότι η παλιά συνταγή θα λειτουργήσει ξανά.

Και φυσικά, η ηχηρή απουσία ανθρώπων με γνώση και εκτόπισμα. Μια «ολική επαναφορά» απαιτεί μια καινούργια, δυναμική ομάδα που να εκπέμπει σοβαρότητα. Αντί να πλαισιωθεί από τεχνοκράτες, ειδικούς και νέα, άφθαρτα πρόσωπα που θα έδιναν άλλον αέρα και αξιοπιστία στο εγχείρημα, πορεύεται πρακτικά μόνος του. Ο Τσίπρας και μόνο όσοι ο ίδιος εγκρίνει!

Ομως, χωρίς στελεχιακό δυναμικό να στηρίξει τη «μετάβαση», η εικόνα του περιβόητου rebranding καταρρέει πριν καν στηθεί.

Γι’ αυτό και σκέφτεται, να κατεβάσει στελέχη από τον εξώστη και να τα ανεβάσει στη σκηνή. Ποιους;

Μα εκείνους που… του έφταιγαν!

Το κερασάκι στην τούρτα είναι αυτή η αγωνιώδης προσπάθεια να πατάει ταυτόχρονα σε δύο βάρκες. Από τη μία, πασχίζει να φορέσει το κοστούμι του θεσμικού, μετριοπαθούς Ευρωπαίου συνομιλητή μέσω του ινστιτούτου του, και από την άλλη, συνεχίζει να κλείνει το μάτι σε έναν ρηχό λαϊκισμό, προσαρμόζοντας τα λόγια του ανάλογα με το ποιο ακροατήριο νομίζει ότι τον ακούει.

Σε κάθε περίπτωση, τα… κρεμμύδια έχουν αρχίσει να καίνε όσους επένδυσαν στη μεγάλη επιστροφή. Δεν έχει πει πόσα έχουν δώσει οι εθελοντές, αλλά αν συνεχίσει έτσι…

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο μεγάλος αντίπαλος του Τσίπρα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ

 

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

«Βρε πώς αλλάζουν οι καιροί», τραγουδά η Δήμητρα Γαλάνη. Ποιος θα φανταζόταν πως ο βασικός αντίπαλος της ΕΛΑΣ του Α. Τσίπρα θα αναδεικνυόταν ο…ΣΥΡΙΖΑ.

Να το ξεκαθαρίσω ευθύς εξ αρχής ότι δε γνωρίζω πόσο αξιόπιστες είναι οι δημοσκοπήσεις που γίνονται στο τέλος Αυγούστου. Πάντως η Interview είναι μια αξιόπιστη εταιρεία. Η προχθεσινή δημοσκόπησή της έδειξε πως ο ΣΥΡΙΖΑ τσιμπά μια μονάδα την οποία χάνει η ΕΛΑΣ. Αν αυτή η τάση επιβεβαιωθεί και από τις δημοσκοπήσεις που έρχονται, τότε βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα.

Ίσως η εμφάνιση του Α. Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη, στις 2 Σεπτεμβρίου, να οφείλεται και σε δημοσκοπικούς λόγους. Να θέλει να καταγραφεί θετικά η παρουσία του κόμματός του στις μετρήσεις που προηγούνται της εμφάνισης του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ. Αν φανεί με το «καλημέρα» της νέας σεζόν ότι η ΕΛΑΣ καρκινοβατεί, τότε τα πράγματα θα αρχίζουν να ζορίζουν.

Μέχρι σήμερα ο Α. Τσίπρας κινείται πολιτικά μέσα σε μια ηθελημένη ασάφεια. Δεν παίρνει θέσεις σε συγκεκριμένα θέματα, αφήνοντας το κοινό του —το εν δυνάμει και το σταθερό— να πιστεύει ό,τι θέλει. Προφανώς αυτή η κατάσταση έχει ημερομηνία λήξεως. Εκ των πραγμάτων θα πιεστεί η ΕΛΑΣ να συγκεκριμενοποιεί τις θέσεις της σε μια σειρά κρίσιμα ζητήματα.

Αν όντως το rebranding, πέραν όλων των άλλων, σημαίνει και στροφή σε πιο μετριοπαθείς θέσεις, τότε περιμένουν στη γωνία τον Α. Τσίπρα οι παλιοί σύντροφοί του, οι οποίοι δεν έχουν κανένα πρόβλημα ιδεολογικής ταυτότητας. Παραμένουν πιστοί φρουροί της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Σε κάθε ιδεολογικό και πολιτικό «παραστράτημα» του, αυτοί είναι έτοιμοι να το καταγγείλουν σε ένα κρίσιμο κοινό το οποίο θα κρίνει ποιος θα καταστραφεί και ποιος θα επιβιώσει. Ποιος θα πετύχει τον στόχο του και ποιος όχι.

Αν και στις επόμενες δημοσκοπήσεις επαληθευθεί η επιβίωση του ΣΥΡΙΖΑ, τότε είναι πολύ πιθανό να ξετυλιχτεί ένα ακόμη πιο δυσμενές σενάριο για τον Α. Τσίπρα. Να προκύψουν συνεργασίες προσώπων και συλλογικοτήτων του χώρου της ριζοσπαστικής Αριστεράς οι οποίες θα αφαιρέσουν λίγες, αλλά κρίσιμες μονάδες από την ΕΛΑΣ.

Δε θα πρέπει να διαφεύγει από τις αναλύσεις μας το γεγονός πως ο ελάχιστος στόχος του Α. Τσίπρα είναι το 18% του 2023.

Οτιδήποτε κάτω από αυτό…

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο Τζοκόντος στη Θεσσαλονίκη!

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Τελικά, ήταν όλο μια παρεξήγηση!

Δεν υπήρχε κανένας λόγος για να θυμώσουν οι κυβερνητικοί και να τα βάλουν με τον Αλέξη Καραμήτρο.

Αποκαλύφθηκε ότι ο στόχος του προέδρου της ΕΛΑΣ δεν ήταν να θίξει την κυβέρνηση, με την πρωτοβουλία του να εγκαινιάσει εκείνος την πολιτική φιέστα της Θεσσαλονίκης· ο πραγματικός στόχος του Αλέξη ήταν το ΠΑΣΟΚ!

Τυχαία νομίζετε ότι διάλεξε την ημερομηνία της 2ας Σεπτεμβρίου;

Κάθε άλλο.

Το έκανε σκοπίμως, σας πληροφορώ, επειδή είναι η παραμονή της «3ης Σεπτέμβρη», η οποία, ως γνωστόν, ανήκει δικαιωματικά στο ΠΑΣΟΚ, όπως και η προηγουμένη, αλλά και η επομένη της 3ης Σεπτεμβρίου, ώστε να προστατεύεται η ιστορικότητα της ημερομηνίας.

Και δεν είναι μόνο αυτό, διότι και η δεύτερη εμφάνιση του Καπετάν Αλέξη στη Θεσσαλονίκη έχει προγραμματιστεί να γίνει την προηγουμένη της επίσημης ανόδου του προέδρου του ΠΑΣΟΚ στη Θεσσαλονίκη, αν κατάλαβα καλά. Αυτά άκουσα να καταγγέλλει ο Δημήτρης Μάντζος και, προσωπικά, τον πιστεύω, αφού είναι ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ.

Λογικά, ο Καπετάν Αλέξης πρέπει να είναι ικανοποιημένος με τον εαυτό του, αφού ως αντίπαλος έχει τόσο μεγάλη ζήτηση στην αγορά.

Η λογική, όμως, ποτέ δεν αρκεί, για να εξηγήσει τα πράγματα στην πολιτική. Η ζήτηση, για την περίπτωση του καπετάνιου, δεν σημαίνει τίποτα το θετικό.

Πράγματι, τόσο η κυβέρνηση όσο και το ΠΑΣΟΚ τον διεκδικούν ως αντίπαλο, προτού ακόμη παρουσιάσει κόμμα και θέσεις.

Ο λόγος, όμως, είναι επειδή αποτελεί εύκολο αντίπαλο! Γι’ αυτό και τέτοια ζήτηση.

Είναι δοκιμασμένος και πολλαπλώς αποτυχημένος.

Πήγε για την Κούβα της Μεσογείου και, όταν κατάλαβε τι σήμαινε αυτό, έκανε κωλοτούμπα.

Επειτα, επιχείρησε να στρέψει το κόμμα του προς σοσιαλδημοκρατική κατεύθυνση, ανάλογη της πολιτικής που επέβαλλαν οι Βρυξέλλες, κατέληξε να ανοίξει τον δρόμο για τον Στέφανο Κασσελάκη.

Τέλος, προσπαθεί να επανέλθει στη σκηνή, πρώτα με ένα βιβλίο, που θυμίζει πόσο άμυαλος και επικίνδυνος ήταν, ενώ συγχρόνως ανοίγει νέους καβγάδες με παλιούς συνεργάτες, και έπειτα με ένα κόμμα, το οποίο όμως δεν έχει στελέχη και διώχνει (προσβλητικά μάλιστα) όσους παλιούς εκδηλώνουν την επιθυμία να ενταχθούν.

Ποιος δεν θέλει έναν τέτοιο αντίπαλο;

Το άλλο διασκεδαστικό ήταν αυτό που άκουσα από δημοσιογράφο, η οποία διακρίνεται για τη γλαφυρότητα του λόγου της, ότι ...

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο κακός εαυτός του

Αυτός ο κρετίνος θα παρουσιάσει κοστολογημένο πρόγραμμα. 🤣🤣 https://t.co/hOPZB4Lpn6 pic.twitter.com/Wuj6uf6oPX

— P💙tty m⭕️uth 🆒 (@John_Fletcher70) August 27, 2026

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης θύμωσε με τον Αλέξη Καραμήτρο, «για την πρωτοφανή στα χρονικά απρέπεια να προηγηθεί του Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη», όπως το έθεσε ο κ. Μαρινάκης.

Δεν ήταν ο μόνος· και άλλοι κυβερνητικοί, καθώς και σχολιαστές, ενοχλήθηκαν από την κουτοπονηριά.

Ομως, απορώ ειλικρινά με τον θυμό που εκφράζεται από διάφορες πλευρές για την μπαγαμποντιά του προέδρου της ΕΛΑΣ.

Αφού είναι ο Καραμήτρος, τι περιμένουν όλοι εκείνοι που θίγονται από τη συμπεριφορά του;

Τώρα τον μάθαμε;

Από πότε μας κάνει εντύπωση ότι δεν σέβεται τους κανόνες;

Πρόκειται για την κλασική περίπτωση του τύπου ο οποίος θα κοιτάξει να προσπεράσει την ουρά – για να το θέσω με τον πιο ήπιο τρόπο.

Ασφαλώς είναι απρέπεια η παράβαση των κανόνων εκ μέρους του, αυτό δεν αμφισβητείται. Τουλάχιστον, όμως, ας του αναγνωρίσουμε ότι είναι γνήσιος και δεν κρύβεται. Είναι ο γνωστός, κακός εαυτός του!

Επειτα, αφού η παρέμβαση του Αρχικαπετάνιου της ΕΛΑΣ θα προηγηθεί χρονικά, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα προσφέρει άφθονο υλικό για να το αξιοποιήσει η κυβέρνηση. Θα της δώσει το πλαίσιο, για να παρουσιάσει καλύτερα τις δικές της θέσεις. Εκτός αν έχουν πιστέψει στο Μαξίμου ότι ο Αλέξης Καραμήτρος έχει μυαλό στο κεφάλι του και μπορεί να εξελίσσεται.

Είναι ολοφάνερο ότι είναι ολόιδιος και απαράλλακτος – και είναι για τον λόγο αυτό, που όλη η επιχείρηση της επιστροφής του είναι μια διαφημιστική καμπάνια, χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο.

Επιπλέον, έκανε το λάθος να βιαστεί, έπεσε και αυτός στην παγίδα της φημολογίας περί πρόωρων εκλογών, που καλλιεργούσε, και εκδηλώθηκε. Τώρα πρέπει να γεμίσει το κενό που παρουσίασε. Πρέπει, δηλαδή, οι προθέσεις να γίνουν μέτρα και, για το κάθε κάθε τι που θα λέει, θα υφίσταται κριτική.

Αυτό είναι…

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Καινούργια μόστρα, παλιά χούγια!

στο τικ τοκ εχει γινει viral ενας τυπος που δεν εχει ενεργηθεί 15 μέρες pic.twitter.com/mmAWZSvNFZ

— Δημόσιος Υπάλληλος (@Tou_Dhmosiou) August 24, 2026

 

Του ΠΕΤΡΟΥ ΛΑΖΟΥ

Τον Αλέξη τον είχαν για χαμένο από την πιάτσα.

Είχε φάει τις σφαλιάρες του και, αφού πρώτα μάζεψε "όλο το χαρτί", την έκανε μ’ ελαφρά. Παρέδωσε το μαγαζί κι άφησε τους παλιούς συνεταίρους να πλακώνονται μεταξύ τους για τα φραγκοδίφραγκα. Κυκλοφορούσε πλέον στα μεγάλα τα σαλόνια με βιβλία, Ινστιτούτα και ύφος ανθρώπου που, όταν του έλεγες "κόμμα", σε κοίταζε απορημένος και ρωτούσε:

— Κόμμα; Ποιο κόμμα; Τι είναι αυτό;

Μόνο που η πιάτσα της πολιτικής, μάγκα μου, αφήνει ένα κουσούρι. Όποιος γεύεται μια φορά την εξουσία, τη μυρίζεται από τρία χιλιόμετρα μακριά και θέλει πάντα κι άλλη. Και φέτος η μυρωδιά έρχεται βαρβάτη από Θεσσαλονίκη μεριά.

Στη ΔΕΘ είχαν αρχίσει τα γνωστά. Γυάλισμα τα παπούτσια, πρόβες στα χαμόγελα, πακέτα, εξαγγελίες, υπολογισμοί και εκείνο το παραδοσιακό πανηγύρι όπου για μία εβδομάδα ολόκληρη η χώρα μαθαίνει ότι από τον Ιανουάριο, θα αλλάξει η ζωή της. Τουλάχιστον μέχρι τον… Ιανουάριο.

Ο Κυριάκος, όπως θέλει το έθιμον, είχε την… "παραγγελιά". Έτσι γίνεται χρόνια. Βγαίνει πρώτος ο πρωθυπουργός, η ορχήστρα παίζει γι’ αυτόν, λέει εκείνος το τραγούδι του και μετά παίρνουν σειρά οι υπόλοιποι.

Μια μπέσα, ένα φιλότιμο της πολιτικής πιάτσας, από τα λίγα που δεν έχουν χαθεί, ακόμα. Δεν είναι νόμος, δεν σε πάνε αυτόφωρο αν δεν το τηρήσεις, αλλά όλοι ξέρουν ότι υπάρχει. Και όλοι το σέβονται.

Μέχρι φέτος το σεβόταν κι ο Αλέξης. Τώρα αποφάσισε να το γράψει εκεί που θα έγραφε και τις αγορές, παίζοντας τους νταούλια.

Διότι μπορεί να έγινε statesman, να γκριζάρισε όσο πρέπει, να έγραψε την "Ιθάκη" και να απέκτησε εκείνο το σοβαρό βλέμμα του ανθρώπου που έχει πλέον συμφιλιωθεί με την Ιστορία, αλλά μόλις είδε αφύλακτη την πόρτα, κάτι μέσα του σκίρτησε. Το παλιό του χούι, η γνωστή φωνούλα μέσα του, δεν έλεγε να το βουλώσει: "Χώσου. Τρούπωσε. Μην χάσεις την ευκαιρία για την "υπέροχη αναμπουμπούλα" που θέλουν οι Μεγάλοι Τιμονιέρηδες".

— Πότε μιλάει ο Μητσοτάκης;

Του είπαν.

 

— Ωραία. Εγώ θα μιλήσω πριν.

Και κάπως έτσι, ο κύριος του Ινστιτούτου έγινε πάλι ο Αλέξης της πιάτσας.

Έβαλε το σακάκι, ίσιωσε το μαλλί, κοίταξε προς Θεσσαλονίκη και αποφάσισε να χαλάσει λίγο τη μανέστρα. Όχι τίποτε σπουδαίο. Μια μικρή σφήνα. Έτσι, για να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι νεότεροι.

Μόνο που στο απέναντι μαγαζί, καθόταν ο Άδωνις. Που περιστέρι της ειρήνης ή κιοτή, δεν τόνε λες. Αν μυριστεί καβγά, δεν θ’ αλλάξει πεζοδρόμιο, δεν θα κάνει τουμπεκί. Θα βγει μπροστά για την τιμή και το γόητρό του.

Αφού λοιπόν τον στόλισε όμορφα, στο τέλος του κόλλησε και την ταμπέλα: "Παλιόπαιδο ήταν, παλιόπαιδο παραμένει".

Κι έτσι ξαφνικά, λύθηκε όλο το μυστήριο της πολιτικής επιστροφής Τσίπρα με τέσσερεις λέξεις.

Διότι το δύσκολο με το rebranding δεν είναι να φτιάξεις καινούργια ταμπέλα.

Ούτε να αλλάξεις μαγαζί.

Ούτε να πετάξεις τους παλιούς συνεταίρους που σου χαλάνε τη μόστρα. Ακόμη και το παλιό εμπόρευμα για φρέσκο, μια χαρά το πλασάρεις. Αυτά τα έχουν κάνει πολλοί, πολλές φορές.

Το δύσκολο είναι να περνάς από την παλιά σου γειτονιά και να μη σε κράζουν με το παρατσούκλι.

Ο Αλέξης προσπάθησε πολύ. Αποσύρθηκε, ξαπόστασε, έγραψε το βιβλίο του, έστησε το Ινστιτούτο του και, όταν έκρινε πως είχε έρθει η ώρα, ξανάνοιξε κανονικά νέο μαγαζί. ΕΛΑΣ λέει αυτή τη φορά. Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, με καινούργια ταμπέλα, καινούργια μόστρα και τον ίδιο πάντα πίσω από τον πάγκο.

Τώρα πια δεν κρύβεται κιόλας. Δηλώνει πως θέλει να κυβερνήσει, οργανώνει το μαγαζί για τις εκλογές, μαζεύει κόσμο, φτιάχνει πρόγραμμα και γενικώς κάνει όλα όσα κάνει ένας άνθρωπος που θέλει να ξαναπάρει το μαγαζί της εξουσίας. Απλώς με περισσότερο statesman, λιγότερα νταούλια και σαφώς καλύτερο περιτύλιγμα.

Και φυσικά, όλα γίνονται με τη γνωστή αθωότητα του Αλέξη.

Όπως εντελώς τυχαία διάλεξε να πάει στη Θεσσαλονίκη ακριβώς πριν από τον Κυριάκο. Όχι βέβαια για να του χαλάσει τη μανέστρα, να του κλέψει λίγο από το πάλκο και να θυμίσει στην πιάτσα ποιος ξέρει από παλιά να μπαίνει σφήνα, να… τρουπώνει.

 

Προς Θεού. Σύμπτωση. Απλή, όλως τυχαία σύμπτωση…

Και για να είμαστε δίκαιοι, το κόλπο έπιασε.

Η κυβέρνηση τσίμπησε, ο Άδωνις πήρε φωτιά, τα κανάλια άνοιξαν νταλαβέρι και ο Αλέξης βρέθηκε πάλι εκεί που πάντα του άρεσε περισσότερο.

Στη μέση. Κι όλοι να μιλούν γι’ αυτόν.

Κάπου εδώ, αν ζούσε ο Τσιφόρος, θα χαμογελούσε μόρτικα και φαρμακερά.

Γιατί ήξερε καλά πως τα παλιόπαιδα της πιάτσας μπορεί να μεγαλώνουν, να αλλάζουν κουστούμια, ακόμη και να γράφουν βιβλία.

Μόνο ένα πράγμα δεν αντέχουν:

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίου rebrand-ισμένου εθνικού σουργελο-τσογλανο-αληταρο-ξεφτιλαρά κωμωδία

Η φωνή σου, μια ατέλειωτη πηγή έμπνευσης για ολόκληρη τη χώρα, Πρόεδρε.#gosuckabagofdicks https://t.co/UDV4aCPTxs pic.twitter.com/Sj6plXeYAZ

— Mr President (@Mrpresidentgr) August 28, 2026

-Με κατηγορούν ότι είμαι αμετανόητος. Ομολογώ την ενοχή μου, είμαι αμετανόητος.

Ούτε που κατάλαβε τι είπε, ο ανόητος 🤷🏻‍♂️ https://t.co/L3hkgwnfYO pic.twitter.com/SgeOEM37fd

— Johnny Hoston (@Johnnyhoston_2) August 28, 2026

 

 

 

 

Αυτός ο κρετίνος θα παρουσιάσει κοστολογημένο πρόγραμμα. 🤣🤣 https://t.co/hOPZB4Lpn6 pic.twitter.com/Wuj6uf6oPX

— P💙tty m⭕️uth 🆒 (@John_Fletcher70) August 27, 2026

Σήμερα τα εγκαίνια της γραμμής του #Μετρό Καλαμαριάς από τον #Τσιπρα pic.twitter.com/nnpjQZuJib

— P💙tty m⭕️uth 🆒 (@John_Fletcher70) August 27, 2026

Διαφωνειτε;;; pic.twitter.com/WmmUdfj5WS

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) August 25, 2026

Σαν σήμερα (30/8/ΧΧΧΧ)

 

1832: Η Διάσκεψη του Λονδίνου ορίζει τα ελληνοτουρκικά σύνορα στη γραμμή Αμβρακικού - Παγασητικού κόλπου.

1918: Ο σοβιετικός ηγέτης Βλαντιμίρ Λένιν πυροβολείται και τραυματίζεται κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε εργοστάσιο της Μόσχας, σε μία δολοφονική απόπειρα από τη Φάνια Καπλάν, μέλος του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Κόμματος.

1933: Ιδρύεται η γαλλική αεροπορική εταιρία «Air France».

1944: Σοβιετικά στρατεύματα εισέρχονται στο Βουκουρέστι, εκδιώκοντας τους Ναζί.

1992: Ο Μίκαελ Σουμάχερ κερδίζει το γκραν-πρι του Βελγίου, επιτυγχάνοντας την πρώτη νίκη του στη Formula 1.

1937: Γεννιέται ο Μπρους ΜακΛάρεν, νεοζηλανδός σχεδιαστής αυτοκινήτων, οδηγός αγώνων και μηχανικός, ιδρυτής της «Μακ Λάρεν» που διαπρέπει στους αγώνες της Formula 1.

2003: Πεθαίνει ο Τσαρλς Μπρόνσον, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Τσαρλς Μπουτσίνσκι, αμερικανός ηθοποιός.

2013: Πεθαίνει  Ιρλανδός ποιητής Σέιμους Χίνι, ο οποίος είχε βραβευθεί το 1995 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας

2015: Φεύγει από τη ζωή χτυπημένος από τον καρκίνο σε ηλικία 82 ετών ο βρετανός νευρολόγος και συγγραφέας Όλιβερ Σακς, ο οποίος έγραψε το βιβλίο που έγινε παγκόσμια επιτυχία «Ο άνθρωπος που μπέρδεψε τη γυναίκα του με ένα καπέλο».

 

 

 

2022  Πέθανε ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ο τελευταίος ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης

 

ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ - ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ: Ο Μαρξισμός και η ανθρώπινη φύση…

 

Του Strange Attractor

Ο μαρξισμός υπήρξε μία από τις πιο επιδραστικές πολιτικές και κοινωνικές θεωρίες των δύο τελευταίων αιώνων.

Η βασική του υπόσχεση είναι ιδιαίτερα ελκυστική, μια κοινωνία χωρίς ταξικές ανισότητες, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, και χωρίς σημαντικές  διαφορές στον πλούτο και στην κοινωνική δύναμη.

Ο  Μαρξ άσκησε οξεία κριτική στις αδικίες του καπιταλισμού του 19ου αιώνα, και ανέδειξε προβλήματα που εξακολουθούν να απασχολούν τις σύγχρονες κοινωνίες. Ωστόσο, η ιστορική εμπειρία των καθεστώτων που επιχείρησαν να εφαρμόσουν τον μαρξισμό γεννά ένα κρίσιμο ερώτημα…

Γιατί και πώς μια θεωρία που υπόσχεται κοινωνική δικαιοσύνη κατέληξε σε οικονομική, και όχι μόνο, δυσλειτουργία, σε περιορισμό των ελευθεριών, και στη σφιχτή συγκέντρωση της εξουσίας;

Μια βασική απάντηση, κατ΄εμέ,  βρίσκεται στην αντίληψη για τον άνθρωπο.

Η μαρξιστική θεωρία στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην ιδέα ότι η κοινωνική οργάνωση και κυρίως οι οικονομικές σχέσεις διαμορφώνουν τη συμπεριφορά των ανθρώπων. Εάν καταργηθούν οι ταξικές αντιθέσεις και η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, υποτίθεται ότι θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για μια πιο συλλογική και πιο αλληλέγγυα κοινωνία.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι ο άνθρωπος δεν αποτελεί μόνο προϊόν των κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών του.

Διαθέτει προσωπικές επιθυμίες, φιλοδοξίες, ανταγωνιστικά ένστικτα, ανάγκη για αναγνώριση και, συχνά, έντονο ενδιαφέρον για το προσωπικό του όφελος.

Η ιδιοτέλεια δεν είναι αποκλειστικά αποτέλεσμα του καπιταλισμού. Υπήρχε πολύ πριν από αυτόν, και εμφανίζεται σε διαφορετικούς πολιτισμούς και κοινωνικά συστήματα.

Ακόμη λοιπόν και σε μια κοινωνία που επιδιώκει την πλήρη οικονομική ισότητα, οι άνθρωποι εξακολουθούν να επιδιώκουν περισσότερη δύναμη, κύρος, προνόμια, και κυρίως υλικά αγαθά.

Εδώ βρίσκεται μία από τις σημαντικότερες δυσκολίες της μαρξιστικής εφαρμογής.

 

Όταν το κράτος αναλαμβάνει τον έλεγχο της παραγωγής και της διανομής προκειμένου να εξασφαλίσει την ισότητα, τότε αποκτά τεράστια εξουσία. Και επειδή την εξουσία αυτή την ασκούν άνθρωποι, δεν εξαφανίζονται οι προσωπικές επιδιώξεις, απλά μπορούν να μεταφερθούν από την οικονομική αγορά στον κρατικό μηχανισμό.

Αντί λοιπόν να ανταγωνίζονται για πλούτο στην αγορά, κάποιοι ανταγωνίζονται για θέσεις, επιρροή, και προνόμια μέσα στο ίδιο το κράτος.

Η ιστορική εμπειρία της Σοβιετικής Ένωσης και άλλων κομμουνιστικών καθεστώτων αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Η κατάργηση, ή ο δραστικός περιορισμός της ατομικής ιδιοκτησίας, και ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας δεν δημιούργησαν την κοινωνία ελεύθερων και ίσων ανθρώπων που περιέγραφε η θεωρία. Αντίθετα, δημιουργήθηκαν γραφειοκρατικές ελίτ, περιορισμοί στην οικονομική και πολιτική ελευθερία, και ισχυρά αυταρχικά κράτη.

Η προσπάθεια να επιβληθεί η συλλογική ιδιοκτησία από τα πάνω απαίτησε έναν μηχανισμό εξουσίας πολύ ισχυρότερο από εκείνον που θα περίμενε κανείς από μια θεωρία που οραματιζόταν τελικά την αποδυνάμωση του κράτους.

Υπήρξε, βέβαια, και το οικονομικό πρόβλημα. Η οικονομία δεν αποτελεί απλώς έναν μηχανισμό κατανομής αγαθών. Βασίζεται σε εκατομμύρια καθημερινές αποφάσεις ανθρώπων που ανταποκρίνονται σε κίνητρα, τιμές, ανάγκες, και ευκαιρίες.

Όταν το οικονομικό σύστημα περιορίζει σημαντικά το προσωπικό κίνητρο, την επιχειρηματικότητα, και την ανταμοιβή της προσπάθειας, μειώνεται δραστικά η παραγωγικότητα και η καινοτομία.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο ανταγωνισμός και το προσωπικό συμφέρον πρέπει να είναι ανεξέλεγκτα, όπως στον φιλελεύθερο καπιταλισμό, αλλά σημαίνει ότι αποτελούν ισχυρές ανθρώπινες δυνάμεις που κάθε οικονομικό σύστημα οφείλει να λαμβάνει υπόψη.

Κάθε κριτική του μαρξισμού δεν είναι ταυτόχρονα υπεράσπιση του καπιταλισμού.

Ο Μαρξ ανέδειξε πραγματικές αδυναμίες της αγοράς, ειδικά της ανεξέλεγκτης αγοράς της δύσκολης εποχής του, όπως ανισότητες, εκμετάλλευση, συγκέντρωση οικονομικής ισχύος, και την πιθανότητα ο πλούτος να μετατρέπεται σε πολιτική επιρροή.

Η σύγχρονη κοινωνική πολιτική, η εργατική νομοθεσία, το οκτάωρο, η φορολογία, και το κοινωνικό κράτος, έχουν σε μεγάλο βαθμό αναπτυχθεί ακριβώς επειδή υπήρξε ο μαρξισμός, και οι κοινωνίες υπό την πίεση ισχυρής «μαρξιστικής» πίεσης και αντιπολίτευσης αναγνώρισαν ότι η αγορά χρειάζεται αυστηρούς κανόνες και θεσμούς.

Το ουσιαστικό δίδαγμα, επομένως, δεν είναι ότι κάθε ιδέα περί ισότητας είναι λανθασμένη. Είναι ότι μια πολιτική θεωρία πρέπει να ξεκινά από μια ρεαλιστική εικόνα της φύσης του ανθρώπου.

Ένα σύστημα που υποθέτει ότι οι άνθρωποι θα πάψουν να ενδιαφέρονται για το προσωπικό τους συμφέρον επειδή αλλάζουν οι οικονομικές δομές είναι καταδικασμένο να αποτύχει.

Η ανθρώπινη φύση δεν μεταμορφώνεται εύκολα με διατάγματα… ούτε με τσιτάτα εκ των άνω.

Ίσως, λοιπόν, η μεγαλύτερη αδυναμία του μαρξισμού δεν βρίσκεται στην επιθυμία του για δικαιοσύνη, αλλά στην…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γράμμος & παιδομάζωμα: Η αλήθεια για τον συμμοριτοπόλεμο απευθείας από τις πηγές

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο αριστερός Τάκης Λαζαρίδης ξεβρακώνει την ανθελληνική Αριστερά: H Αριστερά ευθύνεται για τον "εμφύλιο"

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τιμή και δόξα στον εθνικό στρατό μας

 Του ΝΙΚΟΥ ΑΠΠΕΛΑΙΟΥ  

Τον Αύγουστο του 1949, ο Eλληνικός Στρατός εξαπολύει, σύμφωνα με το επιτελικό σχέδιο «Πυρσός», την τελική φάση της επίθεσης του στα υψώματα της οροσειράς του Γράμμου – Βίτσι, τερματίζοντας με την νικηφόρα του προέλαση το δράμα του συμμοριτοπολέμου. 

Το ερώτημα όμως είναι: τι σηματοδοτεί άραγε αυτή η επέτειος; 

Αποτελεί μήπως μία «γιορτή μίσους» την οποία οφείλουμε να λησμονήσουμε, ή αντιθέτως ένα γεγονός από το οποίο οφείλουμε  να διδαχθούμε και το οποίο θα έπρεπε να αξιολογήσουμε με θετικό πρόσημο; 

  Ο όρος «γιορτή μίσους» δεν είναι τυχαίος. Έτσι αποκαλεί η ηττηθείσα πλευρά κάθε εκδήλωση μνήμης της πλευράς που νίκησε.  

Αντίθετα, οι δικές τους εκδηλώσεις, που διαιωνίζουν το δικό τους αφήγημα για τον εμφύλιο είναι για αυτούς οι μόνες ενδεδειγμένες. 

Η προφανέστατα στρεβλή και μονομερής αυτή αντίληψη ήταν δυστυχώς για μεγάλο διάστημα μονοπωλιακά κυρίαρχη στην ελληνική κοινωνία. Είναι άλλωστε κοινός τόπος ότι οι ηττημένοι κατάφεραν να επιβάλουν το δικό τους ιστορικό αφήγημα στην μεταπολιτευτική Ελλάδα.  

Η νικήτρια αστική πλευρά ενδιαφέρθηκε για τη νομή και διαχείριση της εξουσίας και οι αποκλεισμένοι από αυτήν «εαμογενείς» και νοσταλγοί, προσανατολισμένοι στην διαμόρφωση συνθηκών ιδεολογικής ηγεμονίας καθώς ήταν, επιχείρησαν να οικοδομήσουν την τελευταία πάνω στον πυλώνα της δικής τους εξιστόρησης του συμμοριτοπολέμου: ένα αφήγημα τόσο προπαγανδιστικό όσο και απλοϊκό, που, αδιαφορώντας για την ιστορική πραγματικότητα, αποθεώνει την πλευρά των ηττημένων ενώ ελεεινολογεί την πλευρά των νικητών. 

Ευτυχώς η απόσταση του χρόνου έχει επιτρέψει στην ιστορική επιστήμη να ξαναδεί τα γεγονότα πέραν από τους μύθους. Έτσι πλέον γνωρίζουμε πχ. ότι η πραγματική επιρροή των ΕΑΜικών δυνάμεων ιδιαίτερα μετά τα Δεκεμβριανά δεν ήταν μεγαλύτερη από το ένα πέμπτο του πληθυσμού (απέναντι στον ΔΣΕ δεν ήταν μόνο η «επάρατος Δεξιά» εξάλλου, αλλά και το διαχρονικά αντικομμουνιστικό Κέντρο), ότι ο ΔΣΕ ήταν ένας καθαρά ξενοκίνητος στρατός (τόσο από άποψη διαμόρφωσης της στρατηγικής του, όσο και από άποψη και εφοδιασμού/εξοπλισμού), ότι ο σπόρος του συμμοριτοπολέμου μπήκε όταν η ηγεσία του ΕΑΜ άρχισε να εκτελεί συνειδητό σχέδιο εξόντωσης των μη κομμουνιστικών αντιστασιακών ομάδων, και των λεγόμενων «αντιδραστικών», ήδη από το 1943. 

Ξέρουμε όμως και ευρύτερα, βάσει των μετέπειτα εξελίξεων, τι τύχη επεφυλάσσετο στη χώρα μας εάν είχε ακολουθήσει την πορεία των χωρών του ανατολικού μπλοκ, αλλά και την τυραννία, την ανελευθερία, την καταπίεση, τον εφ’ όρου ζωής εκτοπισμό (έως και την βιολογική εξόντωση) τα οποία θα υφίστατο η πλειοψηφία του ελληνικού λαού – όπως ακριβώς τα υπέστησαν και οι λαοί των χωρών που εγκλωβίστηκαν στο «Σιδηρούν Παραπέτασμα», καθώς παντού οι κομμουνιστές ήταν μειοψηφία και η επιβολή τους επί των αντιφρονούντων υπήρξε ιδιαίτερα σκληρή και απάνθρωπη.  

Η επέτειος λοιπόν αυτή δεν πρέπει να ξεχαστεί, ούτε πρέπει να επιτρέπουμε να λοιδορείται. 

Κατ αρχάς δεν πρέπει να λησμονηθεί ότι ήταν το τέλος ενός πολέμου που ποτέ δεν έπρεπε να συμβεί. Από τη στιγμή όμως που δυστυχώς συνέβη, αξίζει δόξα και τιμή στην γενιά εκείνη των μαχητών του Ελληνικού Στρατού που έδωσαν τη μάχη η Ελλάδα να παραμείνει ακέραιη, ελεύθερη και δημοκρατική όσο κι αν ο τελευταίος όρος έτυχε σφετερισμού από την πλευρά που αγωνίζονταν -οποία ειρωνεία!- υπέρ του Σταλινικού – Κομουνιστικού ολοκληρωτισμού…). 

Και ακριβώς επειδή ούτε η εδαφική μας ακεραιότητα, ούτε η εθνική μας ελευθερία, ούτε η δημοκρατία μας είναι δεδομένες, θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τις υπερασπιστούμε. Για αυτό και η φλόγα του αληθούς νοήματος της επετείου πρέπει,,,

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εμβατήριο Γράμμου - Περαστικά σύντρογοι!

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αυτοί που υπερασπίστηκαν τη δημοκρατία, έσωσαν τη χώρα από το Σιδηρούν Παραπέτασμα και διατήρησαν την εδαφική της ακεραιότητα είναι εγκληματίες ή λεπροί ???

 

Γράφει ο Άλκης ο Μετεμφυλιακός 

  

Σαν προχθες, στις 27 Αυγούστου του 1948, η Ελένη Γκατζογιάννη καταδικάστηκε σε θάνατο από "δικαστήριο" των κομμουνιστών του "Δημοκρατικού Στρατού".

 

Ξέρουμε την ιστορία της χάρη στο γιο της, που είχε το συγγραφικό χάρισμα να την αποτυπώσει στο χαρτί.

 

Σχεδόν κάθε οικογένεια - και από τις δύο πλευρές - έχει να διηγηθεί τέτοιες τραγωδίες του εμφυλίου. Η οικογένεια του πατέρα μου περπάταγε 10 χλμ, για να γλιτώσει τις λεηλασίες των (εκ του εξωτερικού ορμώμενων) συμμοριτών, και η μητέρα μου έμεινε ορφανή από πατέρα, ο οποίος εκτελέστηκε από το ΔΣΕ, πληρώνοντας με τη ζωή του το γεγονός ότι υπηρετούσε στον Εθνικό Στρατό.

 

Όπως έγραψα παραπάνω, αντίστοιχες τραγωδίες είμαι σίγουρος ότι βίωσε και η άλλη πλευρά. 

 

Το δυστύχημα στη μεταδικτατορική Ελλάδα είναι ότι ακούμε μονόπλευρα το φιλοκομμουνιστικό αφήγημα και προβάλλεται μονόπατα η εν λόγω πλευρά. Ακόμη και όταν κυβερνά η ΝΔ.

 

Λες και όσοι υπερασπίστηκαν τη δημοκρατία, έσωσαν τη χώρα από το Σιδηρούν Παραπέτασμα και διατήρησαν την εδαφική της ακεραιότητα είναι εγκληματίες ή λεπροί.

 

Και ακόμη περιμένουμε την ΕΡΤ να προβάλει μία φορά την Eleni του Peter Yates! Μία φορά!  

 

Και ενώ όλα αυτά τα χρόνια...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το χρέος απέναντι στην ιστορική μνήμη

Κανονικά η ΕΡΤ κάθε 28 Αυγούστου πρέπει να προβάλει την ταινία ''ΕΛΕΝΗ'' στην μνήμη της Ελένης Γκατζογιάννη! pic.twitter.com/rrbaFiRNnU

— Νίκος🇬🇷Σωτηρόπουλος (@NIKSOTIROPOYLOS) August 28, 2026

 

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Σαν χθες 28 Αυγούστου το 1948, εκτελέστηκε από τους αντάρτες η Ελένη Γκατζογιάννη.

Ακριβώς ένα χρόνο μετά, έληξε ο αιματηρός και καταστροφικός εμφύλιος πόλεμος με τη νίκη του Ελληνικού Στρατού επί του ΔΣΕ.

Παλαιότερα, αυτήν την ημέρα γιορταζόταν η Πολεμική Αρετή των Ελλήνων, μια γιορτή που καταργήθηκε το 1982.

Ενας φίλος εξέφρασε την απορία γιατί ασχολούμαστε ακόμη με αυτήν την ταραγμένη περίοδο. «Αφήστε την ορθόδοξη Αριστερά με τα μνημόσυνά της, το μαρτυρολόγιό της, τις πορείες και τα κάμπινγκ στον Γράμμο και στο Βίτσι. Από το 1991 κάνουν αυτή τη δουλειά, αλλά δεν έχουν ξεκολλήσει από το 5%. Μετά την πτώση του υπαρκτού, το Κομμουνιστικό Κόμμα έχει ενσωματώσει τον εμφύλιο πόλεμο, ως ταξικό αγώνα, στην ταυτότητά του. Αποτελεί έναν κρίσιμο τομέα στην ιδεολογική περιχαράκωσή του από τη στιγμή που εξέλιπε ο σοβιετικός παράγοντας αναφοράς. Από την άλλη πλευρά, αλήθεια, ποιος νέος άνθρωπος, είκοσι ή τριάντα χρόνων, ενδιαφέρεται για τα όσα έγιναν πριν από ογδόντα χρόνια; Αλλα είναι τα προβλήματά του και οι προτεραιότητές του».

Οντως ισχυρά τα επιχειρήματα, όμως αγνοούν το χρέος προς την Ιστορία. Το χρέος απέναντι στα γεγονότα.

Η μνήμη δεν διαγράφεται, αποτελώντας το πεδίο ενός κρίσιμου ιδεολογικού αγώνα. Η διαχείρισή της δεν είναι ουδέτερη. Τα αναλυτικά εργαλεία μπορεί να είναι ψυχρά και απρόσωπα, όμως το ερμηνευτικό σχήμα δεν είναι.

Συνεπώς, η ανάκληση των γεγονότων αποτελεί μέρος μιας διαρκούς αντιπαράθεσης, όπου η κάθε πλευρά καταθέτει τα τεκμήριά της και προσπαθεί να καταστήσει το δικό της ερμηνευτικό σχήμα ηγεμονικό.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως ευθύς ως κυκλοφόρησε το βιβλίο του Νίκου Γκατζογιάννη «Ελένη», το ΚΚΕ επιχείρησε να το αποδομήσει στο πραγματολογικό επίπεδο. Εστειλε στην περιοχή της Μουργκάνας απεσταλμένους, οι οποίοι όμως επιβεβαίωσαν τα όσα ανέφερε στο βιβλίο του ο συγγραφέας.

Γιατί έκανε αυτή την προσπάθεια το Κόμμα;

Διότι η «Ελένη» κυκλοφόρησε την περίοδο που οι διανοούμενοι της Αριστεράς και του «προοδευτικού» χώρου επιχειρούσαν να επανασυγγράψουν την Ιστορία της περιόδου 1943-1949 και διότι στην εκτέλεσή της εμπλεκόταν εμμέσως και ο Κώστας Κολιγιάννης, πρώην γραμματέας του ΚΚΕ.

Είναι αναμενόμενο, με το πέρασμα του χρόνου, όλο και να λιγοστεύει το αναγνωστικό κοινό που ενδιαφέρεται για τον εμφύλιο πόλεμο. Μάλιστα, αν δεν υπήρχε το πολιτικό υποκείμενο που συντηρεί τη μνήμη του προκαλώντας τις αντιδράσεις της απέναντι πλευράς, θα είχε την τύχη του Εθνικού Διχασμού. Σήμερα απασχολεί μόνον τον μικρόκοσμο των ιστορικών. Αν ρωτήσουμε έναν τριαντάχρονο για το Γκέρλιτς, μάλλον θα ακούει για πρώτη φορά στη ζωή του αυτή τη λέξη.

Είναι υποχρέωσή μας να θυμόμαστε τι έγινε στην Ελλάδα την περίοδο 1943-1949, ποιοι πολέμησαν και γιατί.

Και στη συνέχεια…