Του
Strange Attractor
Είχα
να δω τον Σούλη χρόνια… από την εποχή του αγαναΧτισμού, όπου πρωτοστατούσε ζώντας σε αντίσκηνο μπροστά από τον
Λευκό Πύργο, πολεμώντας, μαζί με άλλους σαλεμένους τους «κακοί κσαίνοι τοκογλύφοι».
Αργότερα
έγινε μετακλητός «σύμβουλος» σε υπουργό του Σύριζα, και από το ’19 και μετά
χάθηκαν τα ίχνη του ακόμη και από το φέσιμπουκ όπου καθημερινά στηλίτευε την
ΕΕ, τον κακό καπιταλισμό,
τους τοκογλύφους, τους γερμανοντυμένους σαμαροβενιζέλους, και κάθε τόσο ανέβαζε
τραγούδια της… Πάολα!
Τον
είδα χθες βράδυ, φρεσκαδούρα, να αναλύει σε παρέα, σε μπαράκι της Χαλκιδικής,
το όραμά του για μια νέα αριστερή και ελεύθερη Ελλάδα, με τον ανανεωμένο Αλέξη
στο πηδάλιο!
Με
τους συνδαιτυμόνες του να τον ακούν με ευλάβεια… έκθαμβοι!
Δεν
επενέβην… απλά τον άκουγα.
Και
στον βαθμό που ζούμε όλη αυτή τη λαίλαπα του «υπαρκτού μητσοτακισμού», με τους
πιο διεφθαρμένους πολιτικάντηδες έβερ στο Μαξίμου, ο Σούλης είχε ένα δίκιο, δεν
λέω.
Μετά
όμως στο σπίτι, με πνίξανε αναμνήσεις, σκέψεις, και μπόλικα συναισθήματα για
την «αριστερή ελπίδα», που είπα να τα μοιραστώ μαζί σας.
Τα
πράγματα λοιπόν είναι απλά.
Όπου προσπάθησε να
κυβερνήσει ή κυβέρνησε η Αριστερά, ο λαός υπέφερε. Καλές οι θεωρίες του Μαρξ, αλλά στην πράξη δεν περπατάνε.
Το αντίθετο θα έλεγα…
Το
είδαμε στην ΕΣΣΔ του Λένιν, και αργότερα του Στάλιν, στην οποία οι στερήσεις, η πείνα, οι
ουρές, και η μιζέρια ήταν καθημερινό φαινόμενο επί πολλές δεκαετίες. Χώρια οι
διώξεις, οι εκτοπισμοί, οι φυλακίσεις, και οι εκτελέσεις…
Πολιτικά, οι αριστεροί κομπάζουν για τη δημοκρατικότητά τους, αλλά
όπου κυβέρνησαν απαγόρευσαν διά ροπάλου τη δημοκρατία, την πολυφωνία, τον
αντίλογο, τον συνδικαλισμό, κλπ. κλπ.
Ιδεολογικά, αρέσκονται να μιλάνε για ισότητα, για φιλανθρωπία, για
ισονομία, για κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά όπου έκαναν κουμάντο οι διακρίσεις
ήταν πολύ σκληρότερες απ ότι και επί φεουδαρχίας.
Οικονομικά, ό,τι και να λέμε,
σελίδες ολόκληρες να γράφουμε, είναι περιττό. Δείτε τις ελλείψεις και
την οικονομική πενία σε όλα τα κράτη όπου υπήρξε αριστερή κυβέρνηση… και θα
καταλάβετε.
Δεν χρειάζονται περισπούδαστες οικονομικές
αναλύσεις.
Ακούστε ένα πεντάλεπτο τον αμετανόητο Μπαρουφάκη, ή κάποιον άλλο εξίσου
φαντασμένο, και θα αντιληφθείτε περί τι επικίνδυνων πρόκειται.
Δείτε
τι συνέβη στα κράτη δορυφόρους της ΕΣΣΔ μέχρι που αυτή κατέρρευσε (από μόνη
της), και οι λαοί τους επιτέλους συνήλθαν, ζώντας σήμερα χιλιάδες φορές
καλύτερα από τις εποχές του κομμουνισμού (και από εμάς, που ζούμε το όνειρο της «αριστείας»)..
Δείτε τη σημερινή Κούβα, δείτε τη Βόρειο Κορέα, και μετά
αναλογιστείτε, τι ακριβώς πέτυχε ο κομμουνισμός στην πράξη.
Δείτε τη Ρουμανία, ή τη Βουλγαρία, που σήμερα «πετάνε», ενώ πριν από
μερικές μόνο δεκαετίες, οι περήφανοι Ελληναράδες «κανόνιζαν» τις γυναίκες τους
με μια… ΚΟΛΥΝΟΣ.
Και ενώ η ιστορία προχωράει, οι λαοί ξυπνάνε και αναπτύσσονται,
υπάρχει μια μικρή νησίδα βλακείας, ένα γαλατικό χωριό, που έχοντας ζήσει όλα τα
καλά του δυτικού καπιταλισμού επί δεκαετίες, ένα μέρος όπου μέχρι πριν από κάποια χρόνια οι
κατά κεφαλήν ΠΟΡΣΕ ήταν οι περισσότερες στον πλανήτη, όπου ξάφνου ο λαός της
ανακάλυψε ότι θέλει να τον κυβερνήσουν… κομμουνιστές!
Ήθελε,
λέει, νέους και άδολους, άφθαρτους, αριστερούς «αγωνιστές» για να πάρουν το τιμόνι της χώρας και
να την οδηγήσουν στην ευημερία. Για τόση απύθμενη βλακεία μιλάμε.
Και
μάλιστα αυτό έγινε εν έτει 2015, που όσο ντουγάνι κι αν ήταν κάποιος, με ένα
δυο κλικ στο διαδίκτυο μπορούσε να μάθει τα πάντα όλα χωρίς να χρειάζεται να ανοίξει βιβλίο.
Και όμως…
Και τι έκανε αυτός ο (αυτοαποκαλούμενος) σοφός
λαός;
Έβγαλε με τα ίδια του τα χέρια τα μάτια του, στέλνοντας στην
κυβέρνηση ένα απείθαρχο ασυνάρτητο τσούρμο ιδεοληπτικών, υπό την ηγεσία ενός
ημιαγράμματου επαγγελματία πολιτικάντη, τα μέλη του οποίου όμως είχαν την εγγύηση-σφραγίδα του άφθαρτου
αριστερού.
Είχαν
δηλαδή το άλλοθι, ότι ουδέποτε κυβέρνησαν, άρα αν τους δοθεί η ευκαιρία θα τα λύσουν όλα και ο λαός
θα τους ευγνωμονεί αιώνια.
Έτσι
χτίστηκαν σημαντικές πολιτικές καριέρες στην μεταπολιτευτική Ελλάδα, και έτσι κάποιοι ουκ ολίγοι
ξεγάνωτοι τενεκέδες έζησαν τον μύθο τους με το φωτοστέφανο του άφθαρτου
αγωνιστή πάνω από το κλούβιο τους κεφάλι.
Μέχρι
που εκλήθησαν να κυβερνήσουν…
Και τι συνέβη στην πράξη μόλις ανέλαβαν τη
διακυβέρνηση της χώρας την αποφράδα εκείνη μέρα του Γενάρη του 2015;
Στάχτη και μπούρμπερη.
Η απόλυτη διάλυση των πάντων, φόροι επί φόρων, μειώσεις μισθών, κόψιμο
συντάξεων, χαράτσια, λουκέτα, ανεργία, κλειστές τράπεζες, κάπιταλ κοντρόλς,
απόλυτο ξεπούλημα των πάντων, ακόμη και της Μακεδονίας, διαλυμένα νοσοκομεία, ανίκανο δημόσιο,
αναποτελεσματική (για να μη πω τίποτα άλλο) δικαιοσύνη, δεκάδες χιλιάδες
λαθρομετανάστες, καθεστωτισμός, και γενική μιζέρια.
Πλην
όμως με επίκεντρο τον άνθρωπο,
που έλεγε κι ο σπινθηροβόλος Στρατούλης.
Και
πάλι τυχεροί ήμασταν, λέω εγώ ο ποταπός,
αφού ο Τσε Παπάρα τρόμαξε, έκανε την κωλοτούμπα, και τα δεινά μας περιορίστηκαν στα
οικονομικά ζητήματα και μόνο.
Μπερεκέτ
να λέμε δηλαδή, αφού αν δεν ήταν η ΕΕ σήμερα οι συριζαίοι θα είχαν ξεδιπλώσει
το πλήρες όραμά τους, και θα αλληλοσφαζόμασταν στα πάρκινγκ των άδειων
σούπερμαρκετ, για ένα γάλα εβαπορέ,
ή θα διαγκωνιζόμασταν στα χωράφια για το ποιος θα πρωτοπιάσει τα πακέτα
βοήθειας που θα μας έριχναν οι κακοί ξένοι τοκογλύφοι από τα αεροπλάνα της
ανθρωπιστικής βοήθειας.
Αυτούς
λοιπόν ήθελε ο λαός να τον κυβερνήσουν και αυτούς εξέλεξε… και μάλιστα δυο
φορές… όμορφα και δημοκρατικά
(μαζί μάλιστα με τον εθνεγέρτη και μπεσαλή Μπάνο).
Αγνοώντας
ότι στα διάφορα αντίστοιχα κομμουνιστικά καθεστώτα τα κόμματα, οι εκλογές, τα
δημοψηφίσματα, κλπ. κλπ. ήταν απαγορευμένα. Όπως απαγορευμένη ήταν και η ελεύθερη ενημέρωση.
Λεπτομέρειες όμως, για έναν πληθυσμό βουτηγμένο στην ιστορική
άγνοια, φανατικό θαυμαστή των πρωινάδικων, και έρμαιο των τζούφιων υποσχέσεων
των λαϊκιστών.
Δείτε
για παράδειγμα τους αγρότες, που εν χορώ ψήφισαν τον Μαρξιστή(!) Αλέξη, και στη συνέχεια πανηγύριζαν.
Αγνοώντας
τις απόψεις του Μαρξ, του Λένιν, κλπ. για την αγροτιά, και για το ότι αυτή
αποτελεί το πιο αντιδραστικό τμήμα του λαού, που θα πρέπει να παταχθεί. Κάτι που τελικά κατάφερε ο Στάλιν με τα
κολχόζ, τις κολεκτιβοποιήσεις, κλπ., με αποτέλεσμα τον θάνατο ή την εξορία
εκατομμυρίων αγροτών στην Ουκρανία και αλλού.
Στα
καθ’ ημάς, οι αγρότες έκθαμβοι ανέβαζαν στα τραχτέρια τους τον αριστερό ήρωα
Αλέξη, για να τους υποσχεθεί την επερχόμενη επουράνια βασιλεία…
Αυτούς
ήθελε ο λαός να τον κυβερνήσουν:
Τη Γαϊτάνη, τον Σκουρλέτη,
τον Φίλη, τον Κυρίτση, τη Δούρου, τον Μιχελογιαννάκη, τον Βαρεμένο, ακόμη και
τη Ραχήλ… που
από ακροδεξιά εθνικίστρια στους πσαικαζμένους, ξάφνου δήλωσε αριστερή, και
κατέβηκε με τον Σύριζα (που μέχρι και μαοϊκές συνιστώσες είχε), και ο λαός την
ψήφισε!!!!
Μιλάμε
για υπαρκτό σουρεαλισμό,
όχι αστεία.
Έπονται όμως και χειρότερα… Γιατί;
Διότι, αν κρίνω από τον Σούλη, από την ενθουσιώδη επιστροφή και υποδοχή του
ανανεωμένου Αλέξη, αλλά και τις δημοσκοπήσεις, ο λαός θέλει κι άλλο.
Πονάω αλλά μ’ αρέσει, βαράτε με κι ας κλαίω, είναι το σύνθημα που
βγαίνει.
Σύνδρομο της Στοκχόλμης και βάλε.
Μαζοχισμός στη θεωρία και στην πράξη.
Γι’ αυτό, ό,τι και να λέμε, όσο κι αν προειδοποιούν κάποιοι, το
παιχνίδι είναι χαμένο, αφού ο λαός θα συνεχίσει την αυτοχειρία του, και μετά τη
λαίλαπα Μητσοτάκη, οι μπουτούδες μάλλον θα επανέλθουν δριμύτερες, και θα ξαναχορέψουν
πολλές φορές στην πλατεία Συντάγματος… κι ας κλαίει ο απλός κοσμάκης… αρκεί που το ’15 ξεφορτωθήκαμε τον
«μπροδώτη» Σαμαρά.
Αρκεί που …
