"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΕΣ: Ποιοι είναι όλοι τούτοι;

 

Γράφει ο Δημήτρης Καμπουράκης

Όταν έκανε την έφοδο του προς την εξουσία ο Αλέξης, τότε ανάμεσα στο 2012 και το 2015, περιστοιχιζόταν από άγνωστους ανθρώπους.

Κάποιοι «συντηρητικοί» είπαν τότε υποψιασμένοι «μα ποιοι είναι όλοι τούτοι οι τυχάρπαστοι;», πλην οι περισσότεροι –προοδευτικοί και αντισυστημικοί γαρ- φώναξαν «επιτέλους καινούρια πρόσωπα, καθαρά, έντιμα, μακριά από τις διαπλοκές».

Ο Αλέξης έκατσε στην πολυθρόνα του Μαξίμου και μοίρασε στα φρέσκα αστέρια του την εξουσία.

Κι έτσι έλαμψαν μπροστά μας ο Γιάνης που μαγνητοφωνούσε τα Eurogroup, η Ζωή με τις παραφορές της, ο Παυλής με τα «θα σε χώσω δυο μέτρα κάτω απ’ τη γη», ο Λαφαζάνης με τις εφόδους στο νομισματοκοπείο, ο Καμένος που φώναζε «εσείς στα τέσσερα», η Θεανώ με τα γεμιστά, ο Χαϊκάλης ως εξπέρ του ασφαλιστικού μας, ο Μπαλτάς με τη σιχασιά για την αριστεία, η Χριστοδουλοπούλου με τους μετανάστες που λιάζονται, ο Σκουρλέτης με τους δωρεάν λογαριασμούς της ΔΕΗ, ο Σπίρτζης με το τσάμπα πρωινό εισιτήριο στα τρόλει… και άλλοι και άλλοι. 

Κι όσο περνούσε ο καιρός, αποκαθηλώθηκαν όλοι τους μπροστά στα μάτια μας.

Οι «διανοούμενοι» αποδείχθηκαν άσχετοι, οι «γνώστες» επικίνδυνοι, οι «αγωνιστές» απλώς φανατικοί, οι «έμπειροι» ανίκανοι, οι «στελεχάρες» φαφλατάδες, οι «τεχνοκράτες» ανίκανοι να χωρίσουν δυο γαϊδουριών άχυρα, τα «παιδιά της δρακογενιάς» μαμόθρεφτα. Πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, απέτυχαν παταγωδώς και σε «μίκρο» και σε «μάκρο» επίπεδο.

Μαντάρα τα ‘καναν οι περισσότεροι, ο καθένας στον τομέα του και όλοι μαζί ως ομάδα. Δείτε τους σήμερα πού έχουν καταντήσει.

Και τώρα, μας ξανάρχεται ο Αλέξης. Μόνος και αρχηγός, δίχως τα «βαρίδια» του παρελθόντος του που ο ίδιος μας είχε φορτώσει. Έρχεται πάλι με νέα πρόσωπα, άφθαρτα, καθαρά, έντιμα, πετυχημένα στην κοινωνία και την επαγγελματική ζωή, έτσι δεν τα διαφημίζει;

Δηλαδή, άντε πάλι από την αρχή. Καινούρια φρούτα σε καινούρια καφάσια, που λένε κι οι μανάβηδες. Πρόσωπα που το μοναδικό τους προσόν είναι ότι δεν τους ξέρει κανείς. Α συγνώμη, και το δεύτερο πιο σημαντικό, ότι τους εγκρίνει ο Αλέξης. Που ξέρει να διαλέγει άξια πρόσωπα και να τα κάνει αποτελεσματικές ομάδες…

Μπορώ λοιπόν να υποθέσω βάσιμα ότι αν αύριο ο Τσίπρας (του Αντώνη βοηθούντος) διώξει τον Κυριάκο και επαναφέρει την κανονικότητα μαζί με την ανάπτυξη στη χώρα, θα φτιάξει ένα κυβερνητικό σχήμα με νέα πρόσωπα που θα φυσάει. Κυβερνητική εκπρόσωπος θα είναι η Θεώνη Κουφονικολάκου, Πρόεδρος της Βουλής ο Κώστας Καρπουχτσής, υπουργός οικονομίας (και πρόεδρος του Eurogroup ελπίζουμε) ο Χάρης Τζήμητρας, υπουργός Άμυνας ο Χάρης Μαυρουδής, υπουργός Ενέργειας η Ιωάννα Λαλιώτου, υπουργός Ανάπτυξης η Κατερίνα Μπέρδου, υπουργός Δικαιοσύνης ο Νίκος Νυφούδης, υπουργός Υγείας ο Σπύρος Δρίτσας, υπουργός Μετανάστευσης η Άντζελα Καλούλι.

Μια χαρά θα περάσουμε πάλι, έτσι και μας ξανάρθει συλλογικώς να «ξαναδοκιμάσουμε».

Θα φάμε πάλι στο δόξα πατρί μια πενταετία αυτοσχεδιασμών και οδυνηρών εκπλήξεων, μέχρι να ματα-ξανα-συνέλθουμε.

Αυτοί θα μαθαίνουν στου κασίδη την καράφλα και…

 

ΣΥΡΙΖΑίοι ΤΖΟΚΟΝΤΟ-ΛΑΓΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Προσφυγική κρίση στην Αριστερά

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Αυτό είναι ο ορισμός του αξιολύπητου και μάλιστα του αξιολύπητου που δεν σου προκαλεί συμπόνια, ούτε καν οίκτο, αλλά περιφρόνηση. Να βλέπεις τους Συριζαίους να ικετεύουν για μια θέση στην ΕΛΑΣ και ο Καπετάν Καραμήτρος να τους διαμηνύει μέσω αντιπροσώπου, της κ. Κουφονικολάκου, ότι δεν δέχονται κρατήσεις.

Εχουμε, δηλαδή, την επανάληψη του εξευτελισμού του εξώστη. Είναι, δε, ολοφάνερο ότι οι ικέτες κόπτονται για την προσωπική σωτηρία τους και μόνο, για τη δουλειά τους, την προσωπική τους απασχόληση. Τα «σκυλιά», στα οποία ικέτευε η Ρένα Δούρου να μην την πετάξει ο «σύντροφος πρόεδρος», είναι η ανεργία.

Γιατί να τους λυπηθεί ο Καραμήτρος;

Δεν έχει λόγο. Αν του κουβαληθούν μαζικά, τότε πάει, βούλιαξε η βάρκα! Η όποια αίσθηση ανανέωσης θα έχει εξανεμιστεί, με τις ίδιες φάτσες τριγύρω του.

Επειτα, τι το ιδιαίτερο αντιπροσωπεύουν, ώστε να είναι ελκυστικοί για μεταγραφή;

Αυτοί μόνοι τους έφτασαν τον ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Αυτοί ανέχτηκαν να τους κάνει τσίρκο ο Στέφανος Κασσελάκης.

Απέτυχαν παταγωδώς, δηλαδή. Επομένως, γιατί να τους θέλει κάποιος μαζί του;

Επιπλέον, σκεφτείτε ότι τους έχει ήδη πάρει τους όποιους ψηφοφόρους μπορεί να είχαν – το δημοσκοπικό ποσοστό τους εξαερώθηκε. Τι να τους κάνει λοιπόν τους ίδιους;

Εξάντλησαν τη χρησιμότητά τους.

Εξάλλου ο καπετάν Καραμήτρος έχει ανακαλύψει νέα αστέρια και ήδη θαυμάζουμε τη λάμψη τους στο στερέωμα της πολιτικής showbiz.

Να πάρουμε ως παράδειγμα τον απίθανο Νίκο «Κολλητήρι» Νυφούδη, το κελεπούρι που όρισε ο Καπετάνιος σε ρόλο αναπληρωτή εκπροσώπου. Σε συνέντευξή του, ο κ. Νυφούδης ελεεινολογούσε την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, εξαιτίας της οποίας, έλεγε, οι μισθωτοί δεν βγάζουν τον μήνα. Και, επειδή ο ίδιος είναι επιχειρηματίας, επικαλέστηκε το παράδειγμα των δικών του υπαλλήλων, που «μετά τις 15 του μηνός, τη βγάζουν με μακαρόνια», όπως είπε.

Τότε η δημοσιογράφος τον ρώτησε γιατί δεν τους δίνει αυξήσεις.

Επειδή, της απάντησε, «δεν είμαι το κράτος»!

Με τέτοια ταλέντα, λοιπόν, τι να τους κάνει τους φθαρμένους;

Υπάρχει δεξαμενή ταλέντων για να αντλήσει από αυτήν ό,τι καλύτερο, διότι στην Ελλάδα τους αριστερούς τους παράγει το ίδιο το σύστημα.

Στην περίπτωσή μας, οι θεωρίες του Γκράμσι έχουν κατισχύσει πλήρως και η Αριστερά με τις αξίες της έχουν επιβληθεί ακόμη και στη Δεξιά. Μόλις τις προάλλες, λ.χ., υπουργός της κυβέρνησης, ερωτηθείς γιατί δεν επιβάλλει η κυβέρνηση μόνιμο πλαφόν στο κέρδος από την εμπορία καυσίμων, απάντησε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν «σκληρό και αυστηρό». Ούτε καν του πέρασε από τον νου να πει ότι κάτι τέτοιο θα ήταν ηλίθιο και καταστροφικό σε μια ελεύθερη οικονομία – πέραν του ότι το μέτρο θα ήταν μαχητό στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Στην Ελλάδα η Δεξιά υφίσταται με την ανοχή της Αριστεράς.

Συνοψίζω λοιπόν τα δεδομένα.

Το ένα είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήδη διαλύθηκε – μην έχετε αυταπάτες. Τεχνικά μόνο εξακολουθεί να υπάρχει.

Το άλλο που γνωρίζουμε είναι ότι ο Καπετάν Καραμήτρος όχι μόνον δεν ανοίγει την πόρτα να καλωσορίσει τους πρόσφυγες, αλλά τους διαμηνύει κιόλας να μείνουν σε απόσταση.

Αυτό σημαίνει ότι μέσα στο καλοκαίρι να περιμένουμε να τσιμπήσει λίγο προς τα πάνω ο δείκτης της ανεργίας. Αν σήμερα είναι 7% (κάπου εκεί περίπου), δεν θα εκπλαγώ αν τον Σεπτέμβριο έχει πάει στο 7,3%. Ωστόσο, η άνοδος δεν πρόκειται να καταγραφεί από την ΕΛΣΤΑΤ, γιατί, ενώ η ιδιότητα του αριστερού είναι επάγγελμα κανονικό, προστατευόμενο και υπό καθεστώς κρατικών ρυθμίσεων στην Ελλάδα, δεν αναγνωρίζεται από την ΕΛΣΤΑΤ, ώστε να συνυπολογίζεται στη μέτρηση της ανεργίας. Αυτό πρέπει να αλλάξει. Δεν ξέρω πώς, οι στατιστικολόγοι και οι άλλοι απαραίτητοι ειδικοί ας μεριμνήσουν σχετικώς.

Τέλος, οφείλουμε να είμαστε ευαίσθητοι έναντι της συγκεκριμένης κατηγορίας ανέργων, λόγω και της προσφυγικής διάστασης του θέματος.

Πρόσφυγες είναι κι αυτοί, ξέρετε, τηρουμένων των αναλογιών. Στο κόμμα τους δεν υπάρχει μέλλον, το ψάχνουν λοιπόν εκεί που υπάρχει και έρχονται ικέτες στην πόρτα του Καπετάν Καραμήτρου.

Αν δεν τους δεχτεί, πνίγηκαν.

Επομένως…

 

ΣΥΡΙΖΑίοι ΤΖΟΚΟΝΤΟ-ΛΑΓΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Η ζητιανεύουσα Αριστερά

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Ελπίζω να μου συγχωρέσετε τον αδόκιμο όρο του τίτλου (όρος που βρίσκεται πέρα ακόμα και από τα όρια της πασοκικής γλωσσοπλασίας) αλλά δεν βρίσκω καλύτερο τρόπο να περιγράψω τους συντρόφους οι οποίοι κοιτούν την «κυβερνώσα αριστερά» του Αλέξη όπως ένας σκυλάκος κοιτάζει ένα πιάτο γεμάτο λουκάνικα.

Δεν βρίσκω καλύτερο όρο για να περιγράψω τους γονυπετείς συντρόφους που παρακαλούν τον Αλέκση μας να τους πάρει στο καινούργιο του κόμμα σαν αμαρτωλοί που ικετεύουν τον Άγιο Πέτρο να τους ανοίξει τις πύλες του παραδείσου.

Θα μπορούσα να γράψω «ικετεύουσα αριστερά» αλλά έτσι θα χανόταν το βασικό χαρακτηριστικό της προσπάθειάς τους: η ευτέλεια.  

Σύντροφοι αγέρωχοι και περήφανοι, που ήταν έτοιμοι να πολεμήσουν τον καπιταλισμό, τον νεοφιλελευθερισμό, τον φασισμό (ό,τι κι αν εννοούν με αυτούς τους όρους), σύντροφοι τόσο ατρόμητοι που ήταν έτοιμοι να ανατρέψουν μια «αυταρχική και ακροδεξιά κυβέρνηση» (ό,τι κι αν εννοούν με αυτά) σέρνονται στα πατώματα σαν την Κατερίνα Χέλμη στα Κόκκινα Φανάρια ουρλιάζοντας «Αλέκση, πάρε μας στο κόμμα, θα φαρμακωθούμε».

Άνθρωποι με μηδενικό πολιτικό εκτόπισμα και κοινωνική επιρροή, που βρέθηκαν στη Βουλή μόνο και μόνο εξαιτίας των συγκυριών και τις ικανότητας του αρχηγού τους να ξεγελάει τους αφελείς, διαπιστώνουν την πολιτική τους ασημαντότητα και ζητιανεύουν για μια θέση στον γαλαζοκόκκινο ήλιο σκουπίζοντας τα σάλια που τους γέμισε ο Αλέκσης όταν τους έφτυσε κατάμουτρα και τους παράτησε στο έλεος της πραγματικότητας.

Πώς να πεις αυτούς τους συντρόφους αν όχι ζητιάνους;

Πώς να περιγράψεις τον υπηρεσιακό πρόεδρο Φάμελλο ο οποίος έκανε μια ομιλία στην κεντρική επιτροπή του κόμματός του μόνο και μόνο για να πείσει ότι του αξίζει μια θέση σε ένα άλλο κόμμα;

Πώς να περιγράψεις τη συντρόφισσα Αχτσιόγλου που πασχίζει να πείσει ότι η αποχώρησή της (και των άλλων συντρόφων της) από την ΚΟ της Νέας Αριστεράς δεν έχει καμία σχέση με την ανακοίνωση της ίδρυσης της ΕΛΑΣ (του Αλέκση, όχι του Μιχάλη) που έγινε λίγες μέρες πριν;

Πώς να περιγράψεις όλους αυτούς τους βουλευτές που γυρνάνε στις ενημερωτικές εκπομπές για να δηλώσουν την πίστη τους στον αρχηγό ενός άλλου κόμματος;

Όσο καιρό παρακολουθώ την πολιτική δεν θυμάμαι άλλον τέτοιον ομαδικό εξευτελισμό.

Δεν θυμάμαι τόσα στελέχη να τινάζουν στον αέρα τα κόμματά τους με αντάλλαγμα μια θέση σε ένα κόμμα στο οποίο για τους περισσότερους ο ρόλος τους θα είναι αυτός των παιδιών για τα θελήματα.

Και δεν σας κρύβω ότι ευχαριστιέμαι αυτή την κατάντια των ανθρώπων που σε κάθε ευκαιρία κουνάνε το δάχτυλο της ηθικής και πιπιλίζουν την καραμέλα της «αξιοπρέπειας».

Και θέλω …

 

ΣΥΡΙΖΑίοι ΤΖΟΚΟΝΤΟ-ΛΑΓΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Παρακάλια Φάμελλου μηδενικής αξιοπρεπείας

 

Γράφει ο Μάνος Βουλαρίνος

φάμελλος (ο) 1. υπηρεσιακός αντικαταστάτης που αντικαθιστά προσωρινά υψηλόβαθμο που έχει παραιτηθεί «μετά την παραίτηση του κόουτς κι αν δεν βρεθεί εγκαίρως αντικαταστάτης, η ομάδα κινδυνεύει να κατέβει στα πλέι οφ με φάμελλο» 2. αυτός που παρακαλάει με πάθος, ικέτης «σου είπα χωρίζουμε και δεν υπάρχει κανένας λόγος να γίνεσαι φάμελλος και να ξεφτιλίζεσαι»

Η ομιλία του συντρόφου Φάμελλου ήταν μιας πρώτης τάξεως συνέντευξη για την πρόσληψη στο καινούργιο κόμμα του παλιού του αρχηγού.

Ήταν γεμάτη από, τις τόσο προσφιλείς στην Αριστερά, επικολυρικές μπούρδες, είχε «νεοφιλελευθερισμό», «αυταρχισμό» και «ακροδεξιά» και βεβαίως είχε καταγγελία όσων καταπατούν το διεθνές δίκαιο επιβάλλοντας το «δίκιο του ισχυρού» χωρίς την παραμικρή αναφορά στη Ρωσία του Πούτιν για την οποία ο αυτοαποκαλούμενος «προοδευτικός» κόΖμος της χώρας δείχνει πάντα μια κατανόηση (όταν προσπαθεί να καλύψει την απροκάλυπτη λατρεία).

Ο υπηρεσιακός πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είπε όλα όσα έπρεπε να πει προκειμένου να ικανοποιήσει τον μπρόεδρο Τσίπρα και μακάρι ο άνθρωπος να πάρει τη δουλειά που τόσο χρειάζεται, ειδικά τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ παλεύει με το 1%.

Και μακάρι να πάρει και τους άλλους συντρόφους που έχουν πέσει στα γόνατα και παρακαλάνε κάνοντας άλλη μια φορά επίδειξη του τι εννοούν κάθε φορά που χρησιμοποιούν τη λέξη «αξιοπρέπεια».

Απέναντι από τον γονατιστό Φάμελλο ήταν οι σύντροφοι που ξέρουν ότι δεν πρόκειται να περάσουν τις πύλες του παραδείσου της ΕΛΑΣ (του Αλέξη, όχι του Μιχάλη). Σύντροφοι όπως η Ρένα η Δούρου η οποία σπαράζοντας είπε ότι με αυτό που κάνουν οι άλλοι σύντροφοι «τους πετούν στα σκυλιά», πράγμα ομολογουμένως απαράδεκτο. Τα σκυλιά δεν φταίνε σε τίποτα να πληρώνουν τους καβγάδες των συριζαίων.

Τις ευχές μου για ακόμα περισσότερες:

«Είμαι περήφανος για...

 

ΣΥΡΙΖΑίοι ΤΖΟΚΟΝΤΟ-ΛΑΓΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Δεν είναι λύκος ο Τζοκόντος, αυτοί είναι πρόβατα

 

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ 

Η πιο διάσημη μάχη στην αφρικανική σαβάνα είναι ανάμεσα στα λιοντάρια και τα βουβάλια Ακολουθεί το ίδιο μοτίβο κάθε φορά. Στην αρχή τα βουβάλια είναι ενωμένα και τα λιοντάρια δεν μπορούν να κάνουν το παραμικρό. Κάνουν δοκιμαστικές επιθέσεις αλλά μόλις πέφτουν στο τείχος των μεγάλων βούβαλων υποχωρούν άτακτα. Αυτό συνεχίζεται για πολλή ώρα ως τη στιγμή που κάποια από τα βουβάλια πανικοβάλλονται και αρχίζουν να τρέχουν. Είναι η ευκαιρία για τα λιοντάρια να ξεμοναχιάσουν και να καταβάλουν το πιο άτυχο ή το πιο ασθενικό. Αν, όπως συμβαίνει κάποιες φορές, τα βουβάλια ανακτήσουν την ψυχραιμία τους και επιστρέψουν, τα λιοντάρια εγκαταλείπουν το θήραμα τους και τρέχουν να σωθούν.

Η σκηνή αυτή ομολογώ μου ήρθε στο νου παρακολουθώντας τις ειδήσεις για τη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του Σύριζα.

Η κατάσταση παρουσιάζει ομοιότητες. Το λιοντάρι έχει βγάλει όρντινο. Όποιος θέλει προσέρχεται κατά μόνας και εκτός επετηρίδας. Θα γίνει έτσι εθελοντικά το θήραμα, θα χρωστά την πολιτική του υπόσταση στον αρχηγό, θα γίνει ένα υπάκουο πολιτικό στέλεχος και δεν θα δημιουργεί προβλήματα.

Ήδη πολλοί έχουν διαβεί τον Ρουβίκωνα. Οι περισσότεροι ακολουθούν ή θα ακολουθήσουν. Η συμπεριφορά τους κατανοητή, η πολιτική προϋποθέτει ρεαλισμό και προσωπικούς συμβιβασμούς. Μερικές φορές φυσικά το παρακάνουν, γίνονται βασιλικότεροι του βασιλέως, έχουν συμπεριφορά νεοφώτιστου. Όταν βλέπεις για παράδειγμα τον Τεμπονέρα να θέτει τις προϋποθέσεις για την εισδοχή όσων δεν είχαν τη δική του τύχη και δεν πρόλαβαν να κάνουν εγκαίρως το άλμα. Είναι η στιγμή που αναρωτιέσαι αν η πολιτική αφήνει περιθώρια για τη διατήρηση της προσωπικής αξιοπρέπειας.

Τι άλλο μπορούν να κάνουν θα πει κανείς;

Το πρώτο που θα έπρεπε να είχαν καταλάβει είναι ότι ο Τσίπρας τους έχει ανάγκη. Παρουσίασε τη βιτρίνα, τα καινούργια στελέχη που θέλει να προωθήσει, ξέρει πολύ καλά ωστόσο ότι χωρίς το κόμμα, τα πρόσωπα, τους μηχανισμούς και τις διασυνδέσεις, δεν θα πάει μακριά. Το αποκάλυψε και ο συμπαθής Σιακαντάρης σε ένα είδος φροϋδικού ολισθήματος όταν έσπευσε να γράψει, μετά την εισήγηση Φάμελλου, πόσο θα βοηθήσει το νέο εγχείρημα η «εμπειρία» των συριζέων. Αυτών που υποτίθεται πως δεν θέλει χωρίς φέις κοντρόλ. Τον υποχρέωσαν να κατεβάσει την ανάρτηση μη και χαλάσει τη δουλειά.

 

Το δεύτερο που θα μπορούσαν να κάνουν θα ήταν να σταθούν απέναντι του. Να επιμείνουν πως αν αυτός θέλει συνεργασία είναι διαθέσιμοι αλλά με προϋποθέσεις. Δεν θα μπουν σαν μετανοημένες Μαγδαληνές. Αν τα είχαν βρει μάλιστα με τη Νέα Αριστερά τόσο πιο πειστικοί θα ήταν. Και βέβαια θα του απαντούσαν με τα δικά του λόγια, αυτά που έλεγε ως το 2023, για την ανάγκη της συνεργασίας των «προοδευτικών» δυνάμεων. Ποτέ δεν τους εξήγησε πώς και γιατί τα ξέχασε.

Θα αναρωτηθεί φυσικά κάποιος ποια είναι η δύναμη τους, με ποια φόντα να σταθούν απέναντι του.

Πράγματι σε μια εκλογική αναμέτρηση τα ποσοστά τους θα ήταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, πέριξ του 3% δηλαδή. Όσο θα πλησίαζαν οι εκλογές ωστόσο και οι δύο μονάδες θα ήταν πολύτιμες για τον Τσίπρα. Δεν έχει περιθώριο βλέπετε να βγει τρίτος, θα είναι το πολιτικό του τέλος. Είναι ζήτημα ψυχραιμίας με άλλα λόγια. Αν ήταν ενωμένοι και αν δεν έσπευδαν, θα είχαν τη δυνατότητα και πάλι να κατέβουν στις εκλογές μαζί με το κόμμα Τσίπρα αλλά με πολύ διαφορετικούς όρους.

Τώρα αυτό το «να έμεναν ενωμένοι» είναι μεγάλη κουβέντα για την αριστερά.

Η ικανότητα της να χωρίζεται σε φράξιες και να επιδίδεται στους πιο άγριους αδελφοκτόνους πολέμους είναι παροιμιώδης.

Αυτή τη στιγμή ωστόσο υπάρχει κάτι που τους ενώνει κι ας είναι λίγοι αυτοί που το αφήνουν να φανεί ανοικτά: ο θυμός τους με τον Τσίπρα.

Δεν είναι μόνο όσα δημόσια έχει πει σε βάρος τους, η επιλογή του να φορτώσει τις αποτυχίες της διακυβέρνησης στους συνεργάτες του και η ταπεινωτική συμπεριφορά απέναντι τους. Είναι και η πολιτεία του μετά την ήττα του 2023 και την παραίτηση του από την ηγεσία. Ο τρόπος με τον οποίο υπονόμευσε το ίδιο του το κόμμα έτσι ώστε να είναι πολιτικά παράλυτο όταν αυτός θα ξεκινούσε το δικό του εγχείρημα.

Πόσο είναι αλήθεια, αν ο Κασελάκης ήταν δικό του σχέδιο και αν στη συνέχεια υποδαύλισε τις διαλυτικές τάσεις δεν έχει σημασία. Αυτό που μετράει είναι ότι το πιστεύουν πολλά στελέχη του Σύριζα. Κι είναι κάτι που το καταλαβαίνει αμέσως όποιος συνομιλεί μαζί τους.

Εξακολουθούν βέβαια να θεωρούν πως είναι ο μόνος που μπορεί να τους βγάλει από το αδιέξοδο. Έχει χάσει τη μαγεία του ωστόσο, θεωρούν ότι κινείται με ιδιοτέλεια είναι έτοιμος να τους πετάξει από το τρένο αν αυτό τον συμφέρει. Δεν του το συγχωρούν.

 

Θα ήθελαν πολύ με άλλα λόγια να του κόψουν λίγο το βήχα. Και θα μπορούσαν. Για παράδειγμα να του υπενθυμίσουν όταν έβγαλε το βιβλίο πως δικές του επιλογές ήταν ο Βαρουφάκης και η Ζωή. Ότι δεν είναι δείγμα ηγέτη να τα φορτώνει στους συνεργάτες του. Ούτε είναι προοδευτικό να στήνεις ένα προσωπικό κόμμα. Πολύ περισσότερο όταν έχεις φροντίσει πριν να διαλύσεις το κόμμα που σε ανέδειξε.

Θα μπορούσαν δηλαδή να του χαλάσουν λίγο τις φιέστες. Τις οποίες έστησε ως ένα βαθμό και στις δικές τους πλάτες με τη σχεδόν τελετουργική τους ταπείνωση.

Θα τους έπαιρνε περισσότερο στα σοβαρά.

Ασφαλώς θα ήταν μια επιλογή με ρίσκο. Στην πολιτική όμως…

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Μετά

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Aν ο Παντοδύναμος με είχε κάνει Βίκτωρα Ουγκώ θα σας έγραφα σήμερα για τους Αθλιους και τα Μυστήρια των Παρισίων.

Αλλά δεν με φρόντισε. Κι έτσι θα βολευτούμε με τους Κακόμοιρους και τα Μυστήρια της Κουμουνδούρου.

Μικρό ιστορικό διότι είμαι βέβαιος ότι έχετε μπερδευτεί.

Καλοκαίρι 2023. Επειτα από διάφορες ήττες, ο Τσίπρας αποχωρεί από πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι σαφές γιατί. Μάλλον κουράστηκε ο άνθρωπος.

Μετά υποψήφιοι να τον διαδεχτούν είναι η Αχτσιόγλου κι ο πρωτοεμφανιζόμενος Κασσελάκης. Η Αχτσιόγλου έμεινε με την υψωμένη μπουνιά.

Μετά η χαμένη Αχτσιόγλου παίρνει 10-12 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και φτιάχνουν τη Νέα Αριστερά μαζί με τον σύζυγό της και τον Μπίστη. Πρόεδρος μπαίνει ο Χαρίτσης.

Μετά ο Κασσελάκης παίρνει τους υπόλοιπους και πάνε εκδρομή στις Σπέτσες παρόλο που όπως φαίνεται οι περισσότεροι προτιμούσαν Πόρτο Χέλι ή έστω κάμπινγκ στην Αμοργό.

Μετά μαζεύονται σε ένα μπουζουξίδικο και διώχνουν τον Κασσελάκη διότι λένε ότι στις Σπέτσες το σέρβις ήταν απαράδεκτο και καλύτερα στην Αμοργό. Βέβαια κρατούν τα λεφτά που είχε βάλει.

Μετά βγάζουν πρόεδρο τον Φάμελλο και όχι τον Πολάκη, πράγμα που μαρτυρεί μια έλλειψη χιούμορ.

Μετά κάνει κόμμα κι ο Κασσελάκης που το λένε «Δημοκράτες». Με τα λεφτά δεν ξέρουμε τι έγινε, μάλλον του τα έφαγαν.

Μετά ο Τσίπρας ξεκουράστηκε κι αποφάσισε να γυρίσει διότι τον είχε φάει η βαρεμάρα. Εγραψε ένα βιβλίο αλλά ούτε κι αυτός είναι Βίκτωρ Ουγκώ.

Μετά ο Χαρίτσης συγκινήθηκε που διάβασε το βιβλίο του Τσίπρα και παραιτήθηκε.

Μετά η Αχτσιόγλου πήρε μαζί της πεντέξι βουλευτές, τον σύζυγο και τον Μπίστη κι έφυγε από το κόμμα που είχε φτιάξει όταν είχε φύγει από το προηγούμενο.

 

Μετά ο Τσίπρας φτιάχνει νέο κόμμα, την ΕΛΑΣ. Καμία σχέση με τη ΓΑΔΑ στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Διάφοροι συγκινούνται πιο πολύ κι από τον Χαρίτση.

Μετά αποδεικνύεται ότι ο Φάμελλος είχε τελικά χιούμορ αφού γίνεται ο πρώτος πρόεδρος κόμματος που δεν είναι με το κόμμα του αλλά με το διπλανό.

Μετά… Ε, δεν έχει μετά.

Μα τι έπαθαν; Ισως ρωτήσετε. Σάλταραν;

Οχι, μεγαλοπιάστηκαν.

Η Αριστερά βλέπετε ήταν πάντα ένα χαριτωμένο αξεσουάρ της πολιτικής. Δεν έμπλεκε με κυβερνητικές ευθύνες, άρα δεν έκανε κανένα κακό. Ελεγε δακρύβρεκτες καλοσύνες για λαϊκή κατανάλωση.

Πέταγε και καμία μπιπ να περνάει η ώρα. Αθώα πράγματα.

Μετά μπλέχτηκαν στα σοβαρά και έσπασαν τα μούτρα τους.

Από τότε όμως…

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΤΖΟΚΟΝΤΟ-ΛΑΓΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η «επικήδειος» απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ 

Ο ΣΥΡΙΖΑ υποτίθεται ότι είναι κόμμα με Πρόεδρο, Όργανα, οργανώσεις, αρχές, και πρόγραμμα. Και όμως η απόφαση της Κ.Ε. περιγράφει με «ξελιγωμένο» τρόπο τον θαυμασμό της για τις προτάσεις ενός άλλου κόμματος, αυτού της ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα.

Όπως τονίζει η απόφαση  - του ΣΥΡΙΖΑ επαναλαμβάνουμε -  «η διακήρυξη και η ίδρυση του νέου κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα, αλλά κι η δημοσιοποίηση του Μανιφέστου αποτελούν μείζον πολιτικό γεγονός, δημιουργούν κοινωνική δυναμική… είναι μια θετική εξέλιξη, την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αντιμετωπίζει αντιπαραθετικά».

Και συνεχίζει: «Είναι μια πρωτοβουλία που ενδιαφέρει και κινητοποιεί τους προοδευτικούς πολίτες, συμβάλλει στην ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου και μπορεί να αντιπαρατεθεί με τη δεξιά, διαμορφώνοντας προοπτική προοδευτικής διακυβέρνησης».

Βέβαια οι λέξεις προδίδουν τον ΣΥΡΙΖΑ, και χρησιμοποιούνται για να «λειάνουν» την άσχημη εντύπωση υποτακτικότητας ενός ολόκληρου κόμματος που κυβέρνησε τη χώρα (όπως και να την κυβέρνησε), στον Αλέξη.

Η λέξη «προοδευτική διακυβέρνηση» στην ελληνική πολιτική σημειολογία, υπονοεί συνεργασία δύο ή περισσότερων συγγενικών κομμάτων.

Όμως ο Αλέξης το έχει καταστήσει σαφές με εύγλωττο τρόπο, ότι δεν υφίσταται προοπτική συνεργασίας με το πρώην κόμμα του. Στον εμφανή βοναπαρτισμό του, απαιτεί οι πρώην σύντροφοί του να προσχωρήσουν στην ΕΛΑΣ ως άτομα, και υπό την προϋπόθεση ότι θα πληρούν τις προδιαγραφές που θέτει το face control απ' το οποίο θα περάσουν!

Ακόμη χειρότερα το πρώην κόμμα κοροϊδεύει «με τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις». Ωραιοποιούν την υποταγή γράφοντας «σε αυτό το νέο πλαίσιο, εργαζόμαστε ώστε να συμβάλλουμε σε μια ευρεία συμπεριληπτική σύγκλιση τω προοδευτικών δυνάμεων, συλλογικοτήτων, προσωπικοτήτων (…) γιατί η ενωτική έκφραση των δημοκρατικών προοδευτικών δυνάμεων και πολτών είναι απαραίτητη για μια νικηφόρα εκλογική σύγκρουση με το καθεστώς Μητσοτάκη».


Δηλαδή, τη διάλυση του κόμματος κατ' επιθυμίαν του Αλέξη και την προσωπική προσχώρηση των ηγετικών στελεχών του στην ΕΛΑΣ, προκειμένου  να διασώσουν τις βουλευτικές τους έδρες και τις βουλευτικές τους αποδοχές, την ονομάζουν «ευρεία συμπεριληπτική σύγκλιση» και «ενωτική έκφραση  των προοδευτικών δυνάμεων»!

Ε… λογικά τα γράφει η απόφαση, αφού δέσμευσή τους είναι «η ιστορική και πολιτική συνέχεια της παρακαταθήκης του ΣΥΡΙΖΑ».  Δηλαδή όχι του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ, αφού παρακαταθήκη αφήνει κάποιος που έχει τελευτήσει τη δράση ή τον βίον του (στην προκειμένη περίπτωση τον πολιτικό- οργανωτικό).

Βέβαια στην απόφαση αυτή αντιστάθηκε και καταψήφισε περίπου το ¼ της Κ.Ε. με κύριους εκφραστές τους Παύλο Πολάκη, Νίκο Παππά και Ρένα Δούρου.

Απαιτούσαν «στρογγυλό τραπέζι» συζήτησης με την ΕΛΑΣ, εκλογική συμμαχία μαζί της (ως παραμένον ξεχωριστό κόμμα) και «συμμετοχική διαδικασία», διαφωνώντας στο «να διαλυθούν τα πάντα και ο καθένας να διαπραγματευτεί την προσωπική του πορεία».

Και απαντώντας σε όσους τους κατηγορούν ότι το κάνουν για τις καρέκλες, ο Νίκος Παππάς διερωτήθηκε στον Αντ1: «Το κάνουν για καρέκλες αυτοί που λένε  συντεταγμένες διαδικασίες και δεν το κάνουν αυτοί που είναι έτοιμοι κατά μόνας να διαπραγματευτούν την προσωπική τους πορεία;».

Το κόμμα που βρίσκεται σε επιθανάτιο ρόγχο, και τη νέα συνθήκη που επιζητούν, περιγράφει γλαφυρά ο κάποτε σύμβουλος στρατηγικού σχεδιασμού του Τσίπρα, με φράσεις που ο γράφων θα ήταν φειδωλός στη χρήση τους. Χαρακτηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ «φεουδαρχικό κόμμα» καταγγέλλοντας πρακτικές εσωκομματικής λειτουργίας που «απαξιώνουν τη δημοκρατική διαδικασία».

Όσο για τον Αλέξη του καταλογίζει (κάπως νωρίς κατά την ταπεινή μας γνώμη), αποτυχημένο το πολιτικό «rebranding», που γι' αυτό το λόγο το μετέτρεψε σε «reunion».

Εν τω μεταξύ η εύκολη νίκη απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ έχει αναπτερώσει τις ελπίδες στο στρατόπεδο Τσίπρα, περί ανοδικής τάσης. Αυτή και κατά τον δημοσκόπο κ. Μαύρο θα συνεχιστεί στο προσεχές διάστημα χωρίς να απειλήσει την πρωτιά της ΝΔ.

 

Ωστόσο είναι οι πρώτες εντυπώσεις. Ο Τσίπρας αυτομάτως ήλκυσε το αριστερόστροφο και αντι-Μητσοτακικό ακροατήριο. Κάποια στιγμή, επειδή δεν θα αρκούν η έκθεση αφηρημένων ιδεών του Μανιφέστου και της Προγραμματικής Διακήρυξης, θα κληθεί να…

 

ΣΥΡΙΖΑίου rebrand-ισμένου εθνικού σουργελοξεφτιλαρά κωμωδία

ΣΥΡΙΖΑίων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

Σαν σήμερα (18/6/ΧΧΧΧ)

 

1812: Αρχίζει Βορειοαμερικάνικος Πόλεμος (ΗΠΑ κατά  Μεγάλης Βρετανίας)
1815: Η Μάχη του Βατερλό. Συντριβή για τον Ναπολέων απο τις ενωμένες δυνάμεις Βρετανών και Πρώσων, υπό τους στρατηγούς Ουέλλινγκτον και Μπλίχερ αντίστοιχα
1932: Ιδρύεται στη Γενεύη η FIBA (παγκόσμια ομοσπονδία του μπάσκετ)
1967: Ο Τζίμι Χέντριξ βάζει φωτιά στην κιθάρα του κατά τη διάρκεια της τελευταίας ημέρας του Φεστιβάλ του Μόντερεϊ.
1942: Γεννιέται ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ

18/6/2014: Πεθαίνει σε ηλικία 74 ετών,η γνωστή ηθοποιός Σάσα Καστούρα

 

 

 

2020 Έφυγε από τη ζωή η ηθοποιός Άννυ Πασπάτη

 

 

 


Γαλλία: Πέθανε η γνωστή ηθοποιός Ανούκ Αϊμέ
2024 Εφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών η διάσημη Γαλλίδα ηθοποιός Ανούκ Εμέ,  
 

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΤΑΛΙΝΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΕΣ: Σαν τον Ιωσήφ Στάλιν

 

 

Toυ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Στις πιο διάσημες φωτογραφίες της σταλινικής περιόδου, συμβαίνει κάτι σχεδόν μεταφυσικό αλλά εξόχως φρικιαστικό. 

Στην πρώτη εκδοχή τους, ο Στάλιν στέκεται πλάι σε συντρόφους, συνεργάτες και πρωτοπαλίκαρα της επανάστασης. 

Στη δεύτερη εκδοχή, λίγα χρόνια αργότερα, κάποιοι από αυτούς έχουν εξαφανιστεί. Οι φωτογραφίες είχαν εντέχνως ρετουσαριστεί, σαν οι απόντες να μην είχαν ποτέ υπάρξει εκεί, δίπλα στον ηγέτη. Ο Σταλινικός μηχανισμός τους είχε εκτελέσει κι ύστερα τα εργαστήρια φρόντισαν να τους διαγράψουν και από τις εικόνες. Ο Τρότσκι, ο Γιεζόφ, ο Ζινόβιεφ και τόσοι άλλοι έπαψαν να υπάρχουν όχι μόνο πολιτικά αλλά και φωτογραφικά.

Δεν πιστεύω ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Συχνά όμως κάνει ομοιοκαταληξίες. Στη νέα πολιτική κίνηση του Αλέξη Τσίπρα δεν έχουμε φωτογραφικό ρετούς. Έχουμε βιογραφικό ρετούς. Πρόσωπα με πολυετή κομματική διαδρομή πρωτίστως στον ΣΥΡΙΖΑ, πρώην υπουργοί, βουλευτές, στελέχη, κομματικοί αξιωματούχοι και επαγγελματίες της πολιτικής, παρουσιάζονται ξαφνικά ως απλοί γιατροί, δικηγόροι, πανεπιστημιακοί, μηχανικοί ή άνθρωποι της κοινωνίας των πολιτών. Η πολιτική τους διαδρομή διαγράφεται, μεταφέρεται εκτός κάδρου.

Έτσι, ο πρώην υπουργός εμφανίζεται ως οικονομολόγος. 

Ο πρώην βουλευτής ως δικηγόρος. 

Ο πρώην κομματικός παράγοντας ως πανεπιστημιακός. 

Σαν να πρόκειται για ανθρώπους που μόλις κατέβηκαν από κάποιον ουδέτερο πλανήτη της κοινωνίας των πολιτών και όχι από τα υπουργικά συμβούλια, τα κομματικά όργανα και τις εσωκομματικές ίντριγκες της τελευταίας δεκαετίας.

Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι την ιδέα συνέλαβε και επέβαλε ο ίδιος ο Τσίπρας. Έτσι κι αλλιώς αυτός είναι ο Big Boss εκεί μέσα. Αποτελεί άλλωστε φωτοτυπία της Τσιπρικής αντίληψης για την ΕΛΑΣ. Ότι το νέο κόμμα, από την κορυφή ως τα νύχια του, είναι προϊόν πολιτικής παρθενογένεσης. Δεν σέρνει καμιά προϊστορία, δεν κουβαλά κανένα βαρίδι, δεν έχει παρελθόν για το οποίο πρέπει να απολογηθεί ή να περηφανευτεί. Είναι tabula rasa, άγραφος πίνακας. 

Ακόμα και ο αρχηγός υπάγεται σ’ αυτόν τον κανόνα, απλώς εκείνος (και μόνο εκείνος) το πέτυχε μέσω του rebranding, το οποίο (ω του θαύματος) αφαίρεσε κάθε σκιά της προσωπικής του ιστορίας, άφησε όμως ανέπαφη την πολύτιμη πείρα του προς μελλοντική αξιοποίηση. Τι πιο φυσιολογικό λοιπόν, τα βιογραφικά των στελεχών να υπακούουν σ’ αυτή την λογική; 

Ειδικά όταν πρόκειται για πρώην στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και την Νέας Αριστεράς, των οποίων η πολιτική προϋπηρεσία λογίζεται (από τον ίδιο τον πρώην αρχηγό τους) ως βάρος που πρέπει να κρυφτεί και όχι ως παράσημο που πρέπει να προβληθεί.

Υπάρχει όμως μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στο σταλινικό φωτογραφικό ρετούς και στο ΕΛΑΣίτικο βιογραφικό ρετούς.  

Οι άνθρωποι που εξαφανίζονταν από τις φωτογραφίες του Στάλιν, δεν είχαν κανένα λόγο στο ζήτημα. Ήταν ήδη νεκροί. 

Οι σημερινοί «ρετουσαρισμένοι» είναι ολοζώντανοι. Βλέπουν την πολιτική τους διαδρομή να σβήνεται εντελώς ή υποχωρεί στο υποσέλιδο, βλέπουν δεκαετίες κομματικής δράσης να εξατμίζονται πίσω από έναν ουδέτερο επαγγελματικό τίτλο. Και το αποδέχονται χωρίς την παραμικρή αντίρρηση, χωρίς ίχνος αμηχανίας και ντροπής.

Αυτό κατά την γνώμη μου είναι το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο της υπόθεσης. Ότι πίσω από κείνον που διέταξε το ρετούς των άλλων, στοιχίζονται πρόθυμα τόσοι πολλοί που δέχθηκαν να ρετουσαριστούν. Ενώ παριστάνουν τους περήφανους αριστερούς, και επαίρονται (στις παρέες, όχι στα βιογραφικά τους) ότι είναι εγγόνια της «δρακογενιάς» που προτιμούσε να μένει στην εξορία παρά να κάνει δήλωση μετάνοιας. 

Τελικά η πολιτική δεν είναι μόνο οι ηγέτες που ξαναγράφουν τις λεζάντες. 

Είναι και οι ...

 

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Για την καράργηση των εξετάσεων για τα ΑΕΙ

 
Του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου

 

Διαβάσαμε αυτές τις μέρες τα πρώτα πέντε μέτρα άμεσης προτεραιότητας που θα υλοποιήσει το «νέο» κόμμα η ΕΛΑΣ όταν με το καλό γίνει Κυβέρνηση κατά πώς πιστεύει. 

Με τον τρόπο που έγιναν αυτές οι εξαγγελίες θέλησαν να δηλώσουν ότι δεν είναι μια προχειροδουλειά γιατί πρόλαβαν να μας πουν ότι αυτά τα μέτρα είναι επεξεργασμένα ….

Ε όσο και να το κάνεις άμα τα έχουν επεξεργαστεί θα έχουν επισημάνει τα όποια προβλήματα που ενδέχεται να προκύψουν με την εφαρμογή τους και φυσικά θα έχουν από τώρα σκεφτεί και τις λύσεις.

Επειδή αυτήν την εποχή η χώρα κινείται σε ρυθμό εξετάσεων όσο και αν κάποιοι θέλουν να μας πείσουν ότι κινείται (μόνο) σε ρυθμούς Μουντιάλ δεν είναι καθόλου μα καθόλου τυχαίο που μέσα σε αυτά τα πέντε επεξεργασμένα μέτρα είναι και το προαιώνιο αίτημα της κατάργησης των εξετάσεων για την εισαγωγή στα ΑΕΙ.

Γιατί η αλήθεια είναι ότι αυτό πολλές έρχεται και επανέρχεται σαν θέμα συζήτησης αλλά κάθε φορά μένει στην άκρη… 

Να λοιπόν τώρα ένα κόμμα που τα στελέχη του  και o αρχηγός του έχουν και Κυβερνητική εμπειρία τόλμησε να συμπεριλάβει στο πρόγραμμα του την κατάργηση των εξετάσεων και μάλιστα αυτό το ενέταξε στα μέτρα άμεσης προτεραιότητας.

Δεν είμαστε ειδικοί για να κρίνουμε το μέτρο αυτό καθ αυτό αλλά είμαστε  πολίτες όσο βέβαια μας τπιτρέπουν να είμαστε έστω και αν μας το θυμίζουν μόνο λίγο πριν την κάλπη.

Σαν πολίτες λοιπόν μπορούμε να είμαστε τουλάχιστον καχύποπτοι με τόσα που έχουμε δει και άλλα τόσα που έχουμε ακούσει από τους πατέρες του Έθνους…

Δυστυχώς δεν μας επιτρέπουν πλέον να τους παίρνουμε και πολύ στα σοβαρά

Έχουμε πολλές υποσχέσεις πίσω μας και είναι λογικό να φοβόμαστε ότι θα μας περιμένουν και πολλές υποσχέσεις μπροστά μας

Ειλικρινά όμως αδυνατούμε να πιστέψουμε ότι και αυτή η υπόσχεση είναι στα πλαίσια της προεκλογικής σπέκουλας και η όποια μάλιστα εκφράζεται ειδικά αυτήν τη εποχή των εξετάσεων.

Δεν θέλουμε με τίποτα να πιστέψουμε ότι κάποιοι πολιτικοί που θέλουν να λέγονται και προοδευτικοί, όποια σημασία και αν δίνουν στον όρο, να παίζουν ΚΑΙ με τα νεύρα των 18χρονων που αυτήν την εποχή γράφουν ίσως τις πιο οριακές εξετάσεις της ζωής τους.

Μόνο και μόνο που αυτό το μέτρο έχει να κάνει με την ψυχολογία αυτών των 18χρονων ειδικά τις μέρες των εξετάσεων θα μπορούσαν να το ανακοίνωναν αργότερα ….

Δεν χάλασε δα και ο κόσμος .

Δεν αναλαμβάνουν εδώ και τώρα την Κυβέρνηση οπότε βιάζονται να υλοποιήσουν τον πρόγραμμα τους.

Αλλά αφού δεν κρατήθηκαν και το ανακοίνωσαν θα πρέπει να γίνουν εδώ και τώρα οι απαραίτητες και συγκεκριμένες διευκρινίσεις για το πως θα λειτουργήσει το σύστημα Παιδείας χωρίς τις εισαγωγικές εξετάσεις στα ΑΕΙ.

Αυτό ειδικά το θέμα δεν προσφέρεται για γενικότητες και διάφορες θολούρες περί χρονοδιαγραμμάτων και ωρίμανσης των συνθηκών στις οποίες δυστυχώς μας έχουν συνηθίσει οι πολιτικοί μας όταν υπόσχονται κάτι που πρακτικά δεν γίνεται ….

Έχει υποδομή το σύστημα να απορροφήσει την αυξημένη  ζήτηση για κάποιες συγκεκριμένες Σχολές και την αντίστοιχη μείωση ή ακόμη και τον μηδενισμό για κάποιες άλλες???

Θα καταργηθούν οι εξετάσεις για την είσοδο στην Σχολή και μετά θα γίνει αυστηροποίηση του συστήματος για να «περάσει» μόνο ορισμένος αριθμός φοιτητών στο δεύτερο έτος και να συνεχίσουν τις σπουδές τους???

Αυτό δεν το λέμε τυχαία είναι κάτι που επανέρχεται κάθε φορά που μπαίνει έστω και θεωρητικά το θέμα της κατάργησης των εξετάσεων.

Εννοείται ότι  σε αυτήν την περίπτωση δεν καταργούμε τι εξετάσεις απλώς αλλάζουμε το αντικείμενο τους και τις μεταθέτουμε για έναν χρόνο αργότερα….

Ίσως στην πράξη πολύ κακό για το τίποτα.

Από την άλλη αν η οικονομία έχει ανάγκη 100 επαγγελματίες κάποιας ειδικότητας εμείς θα «βγάλουμε» 1000 απόφοιτους???

Όχι ότι αυτό δεν συμβαίνει και τώρα.

Και τώρα σε κάποιους κλάδους λείπουν πολλοί επαγγελματίες και σε κάποιους άλλους περισσεύουν ακόμη περισσότεροι.

Αν όμως καταργηθούν οι εξετάσεις που κάπως έστω και αδόκιμα λειτουργούν σαν φίλτρο είναι βέβαιο ότι αυτή η κατάσταση θα βγει εκτός ελέγχου.

Μη μας πουν ότι η αγορά αυτό θα το ρυθμίσει εκ των υστέρων.

Πρώτον γιατί οι προτείνοντες αυτό το μέτρο δεν πολυπιστεύουν στον μηχανισμό της αγοράς  

Δεύτερον γιατί ...