ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η Ελλάδα που επιμένει

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Οταν η χώρα πτώχευσε, μοιρολογούσαμε τα δισεκατομμύρια που είχαν περάσει χωρίς να αφήσουν ούτε ένα λιθαράκι πίσω τους.

Ηταν η εποχή που ο πρωθυπουργός μας κατηγορούσε τον λαό που τον είχε εκλέξει ως απατεώνες και φοροφυγάδες.

Οι εμβριθείς αναλυτές της ελληνικής ψυχής αποφαίνονταν πως όλη αυτή η κατάσταση οφειλόταν στη νοοτροπία της. Στο γεγονός δηλαδή ότι όταν μπήκαμε στην Ευρώπη, στην πραγματικότητα παραμείναμε πάντα ξένο σώμα. Είχαμε μεν γίνει ισότιμο μέλος της Ενωσης, όμως συνεχίζαμε να την αντιμετωπίζουμε ως την υπερδύναμη που όφειλε να μας φροντίζει.

Και μας φρόντιζε. Με τα διάφορα μεσογειακά προγράμματα, τα πακέτα Ντελόρ που υποτίθεται ότι υπήρχαν για να ενισχύσουν τη σύγκλιση των πιο αδύναμων οικονομιών με τις ισχυρές και εύρωστες τότε ακόμη οικονομικές μηχανές της ευρωπαϊκής ηπείρου.

Στο επίκεντρο βρισκόταν ο λεγόμενος πρωτογενής τομέας. Ευαίσθητος, ευάλωτος, πλην όμως απαραίτητος για την επιβίωση εισέπραττε γενναιόδωρα ποσά που θα τον βοηθούσαν να εκσυγχρονιστεί και να αντιμετωπίσει τις αντιξοότητες. Η κηδεμονία τον ανακούφισε από τους κόπους και τους κινδύνους της αγροτικής ζωής, τον βοήθησε να διασκεδάσει, κυρίως δε του έμαθε πώς να αξιοποιεί την αφέλεια της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας. Ηταν πιο εύκολο να εισπράττεις τις επιδοτήσεις από το να προσπαθείς να βελτιώσεις την παραγωγή σου και να ρίξεις τα προϊόντα στη διεθνή αγορά. Ηταν τότε που κάποιος Ευρωπαίος ελεγκτής είχε αναρωτηθεί αν στην Ελλάδα υπάρχουν τριώροφα χωράφια. Κάποιος είχε πάρει αποζημίωση τρεις φορές για το ίδιο χωράφι.

Και μετά ήρθε η πτώχευση. Ανακαλύψαμε ότι χρωστούσαμε περισσότερα από όσα είχαμε και ριχτήκαμε σ’ ένα είδος συλλογικής ψυχανάλυσης για να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε την Ευρώπη.

Τρόπος του λέγειν δηλαδή αφού, ως γνωστόν, για την πλειονότητα, η Ευρώπη ευθυνόταν για την πτώχευσή μας κι εμείς, αγανακτισμένοι, ήμασταν πεπεισμένοι ότι για μία ακόμη φορά είμαστε οι αδικημένοι της Ιστορίας.

Το 60% που ψήφισε «Οχι» στο δημοψήφισμα δεν ήθελε την Ευρώπη, διότι μας είχε απογοητεύσει.

Πέρασε η πτώχευση, πέρασε η σκληρή δοκιμασία των μνημονίων, η χώρα ταπεινώθηκε και ορισμένοι εξ ημών πιστεύαμε πως όλ’ αυτά είναι αρκετά για να μας κάνουν να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπαμε την Ευρώπη. Δεν ήταν απλώς μια μηχανή που έβγαζε χρήμα για να το μοιράζει. Νομίζαμε ότι το είχαμε καταλάβει κι ότι αυτά που είχαμε ζήσει ήταν ένα κεφάλαιο της Ιστορίας μας που είχε περάσει.

Ο ΟΠΕΚΕΠΕ μας διέψευσε.

Με ένα πλούσιο μπουκέτο βουλευτών της Ν.Δ εμπλεκόμενους στο σκάνδαλο, έναν πρώην και έναν εν ενεργεία υπουργό, ο πληθυσμός των αιγοπροβάτων που είναι προϊόντα τεχνητής νοημοσύνης αν μη τι άλλο μας δείχνει ότι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δυνατότητα, πάντως, υπάρχει

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Από τη μια πλευρά, που λέτε, αγανακτούμε όταν ακούμε πολιτικούς να μιλούν για τα ρουσφέτια σαν να είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό στον οργανισμό του κοινοβουλευτισμού. Το εκλαμβάνουμε ως προσβολή, μας θίγει.

Από την άλλη, όμως, χλευάζουμε όσους πέφτουν από τα σύννεφα, κατά το προσφιλές στερεότυπο, εξαιτίας της διαφθοράς που αποκαλύπτεται στον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Να με συγχωρείτε, αλλά δεν γίνεται να ισχύει και το ένα και το άλλο ταυτοχρόνως.

Αν θεωρούμε εξωγήινο ούφο εκείνον που εκπλήσσεται ή, έστω, υποκρίνεται ότι εκπλήσσεται από την αποκάλυψη του σκανδάλου, τότε γιατί να μας ενοχλεί η ειλικρίνεια του βουλευτή (πείτε την και ωμότητα, αν θέλετε) που αναγνωρίζει την πραγματικότητα;

Αφού αυτή είναι! Δεν είναι κάποια άλλη.

Η προσφυγή στον βουλευτή για εκδούλευση είναι ο κανόνας. Ιδίως σε αγροτικές περιοχές, εκεί όπου τα συμφέροντα είναι συγκεκριμένα και δεν διαχέονται σε ένα αντιπροσωπευτικότερο μείγμα πληθυσμού.

Δεν σας κάνω τον έξυπνο· τον εαυτό μου περιγράφω και τις αντιφάσεις μου. Ούτε και θεωρώ αφύσικη μια τόσο κοινή αντίφαση. Αντανάκλαση του συστήματος είναι, διότι ενώ υποτίθεται ότι ψηφίζω τον καλύτερο, στην πράξη προτιμώ εκείνον που μου κάνει τη δουλειά.

Εφόσον δεν υπάρχει ισονομία, εφόσον οι μηχανισμοί του κράτους δεν λειτουργούν, εφόσον διάθεση δεν υπάρχει για ουσιαστικές αλλαγές, τι σου μένει να κάνεις;

Η πολιτική πίεση.

Δεν σημαίνει αυτό ότι το πρόβλημα είναι αμιγώς συστημικό – ότι κάτι δεν πάει καλά, δηλαδή, στον τρόπο που λειτουργεί ο κοινοβουλευτισμός. Φυσικά υπάρχουν πάντα τα σάπια μήλα, δεν τα γλιτώνεις. Πολύ περισσότερο, δε, όταν παίζει στην πιάτσα μια τέτοια απάτη, όπως αυτή με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τότε το «μυστικό» διαδίδεται (είναι στη φύση των «μυστικών» να διαδίδονται…), ο πειρασμός είναι μεγάλος, υποκύπτουν σε αυτόν και κάποιοι οι οποίοι δεν θα τολμούσαν υπό αυστηρότερες συνθήκες.

Κατά κύριο λόγο, όμως, το πρόβλημα είναι…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μία δόση ρουσφέτι, δύο ηθική και τρεις υποκρισία

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

«Μετεβλήθη εντός μου και ο ρυθμός του κόσμου» κατά Βιζυηνό. Μπορεί να ακούγεται λίγο υπερβολικό, όμως σας ζητώ να με πιστέψετε. Κάπως έτσι αισθάνομαι με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Αν και η λέξη «σκάνδαλο» έχει τόσο πολύ φθαρεί απ’ την υπερβολική χρήση ώστε να μην μπορεί να αποδώσει το πραγματικό βάρος του νέφους που έχει καθίσει φαρδιά πλατιά στην ψυχή μου.

Στην ηλικία που έχω φτάσει και με την εμπειρία ζωής που έχω συσσωρεύσει, οφείλω να πω πως έχω καταλήξει σε ορισμένες αντιλήψεις οι οποίες παραμερίζουν τις αβεβαιότητες και τις αμφιβολίες της νεότητός μου. Ξέρω πια πως η χώρα μου είναι μια ευνομούμενη πολιτεία η οποία πειθαρχεί σε κανόνες που η ίδια έχει θεσπίσει με απόλυτο σεβασμό στην ηθική των συναλλαγών οι οποίες αποτελούν την κοινή μας ζωή. Δεν ξέρω αν είμαστε ένας ευτυχισμένος λαός, έχουμε όμως ήσυχη τη συνείδησή μας. Η ηθική πειθαρχία που μας διακρίνει μας προκαλεί κάποιον εκνευρισμό στην καθημερινότητά μας, όμως η ψυχιατρική επιστήμη τον θεωρεί εντελώς φυσιολογική αντίδραση για χαρακτήρες που έχουν μάθει να κάνουν ό,τι θέλουν αδιαφορώντας για τον διπλανό τους και τους άλλους εν γένει.

Γι’ αυτό και όταν έμαθα για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ στην αρχή δεν την πίστεψα.

Αυτή η Ρουμάνα εισαγγελέας δεν μου ενέπνεε καμία εμπιστοσύνη και θεώρησα ότι είχε επινοήσει τη μεταφορά και την υπερβολική σεξουαλική δραστηριότητα των αιγοπροβάτων μας προσδοκώντας να μας ξαναρίξει στα μνημόνια. Τόσο πολύ ζήλευε τη χώρα που δεν είχε πια μνημόνια να την ταλανίζουν.

Η συνέχεια μου φάνηκε ακόμη πιο απίστευτη.

Διότι η κ. Ρουμάνα δεν περιορίστηκε στη δόλια πονηρία των αιγοπροβάτων, ενέπλεξε και στην αναπαραγωγική τους δραστηριότητα και μέλη του ελληνικού Κοινοβουλίου, ακόμη και υπουργούς. Αυτοί λέει βοηθούσαν τα αιγοπρόβατα να ξεπεράσουν τα γραφειοκρατικά εμπόδια ώστε να συνευρίσκονται ελευθέρως και ασυστόλως, με αποτέλεσμα την κατακόρυφη αύξηση του ζωικού βασιλείου το οποίο, σε αντίθεση με τα δίποδα μέλη του, το επιδοτεί πλουσιοπάροχα το ταμείο της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

 

Δηλαδή θέλουν να μας πουν ότι ορισμένοι συμπολίτες μας εξαπατούν την Ευρώπη με σκοπό τον πλουτισμό;

Κι ότι αυτοί οι συμπολίτες μας έχουν συνεργούς βουλευτές;

Πώς να μην πέσει από τα σύννεφα ένας Ανδρουλάκης ο οποίος, ζώντας τόσα χρόνια εκτός Ελλάδος, δεν είχε αντιληφθεί την κατάπτωση των ηθών. Τέτοιες ιστορίες γίνονταν στα παλιά χρόνια, τότε που ένας Ευρωπαίος ελεγκτής είχε αναρωτηθεί αν στην Ελλάδα υπάρχουν τριώροφα χωράφια. Κάποιος είχε εισπράξει τρεις φορές επιδότηση για τον ίδιο ελαιώνα.

Εγινε τίποτε;

Τίποτε δεν έγινε. Απόδειξη ότι αυτές είναι ιστορίες παλιές που χάνονται στα νεφελώματα των θρύλων και των παραδόσεων του λαού μας.

Και τώρα θα προσπαθήσω να σοβαρευτώ. Στο μέτρο του δυνατού εννοείται.

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι σκάνδαλο. Εμπλέκονται σ’ αυτό πολίτες, εμπλέκονται και βουλευτές. Και μάλιστα βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος. Αρα είναι σκάνδαλο που αφορά κατά μείζονα λόγο το κυβερνών κόμμα. Για την ακρίβεια, αφορά βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος.

Αν έχω καταλάβει καλά, δεν τους αφορά όλους με τον ίδιο τρόπο. Αλλοι έχουν χρησιμοποιήσει την εξουσία τους για να εξυπηρετήσουν τους πελάτες τους παρακάμπτοντας τις νόμιμες διαδικασίες κι άλλοι έχουν απλώς παρέμβει για να βοηθήσουν τους πελάτες τους να ξεπεράσουν τις δυσλειτουργίες και τους πρωτογονισμούς της γραφειοκρατίας.

Θα μου πείτε, γιατί, ως βουλευτές, δεν φρόντιζαν να απαλλάξουν τη γραφειοκρατία από τον πρωτογονισμό της.

Θα σας απαντήσω πως συμφωνώ μαζί σας με μία επιφύλαξη: όσες διορθώσεις κι αν γίνουν στο άρρωστο σώμα του ελληνικού Δημοσίου, πάντα θα υπάρχουν προβλήματα.

Με δυο λόγια: οι μεν βοήθησαν στην εξαπάτηση, οι δε απλώς βοήθησαν στην υπέρβαση δυσκολιών.

Αντί να τους ξεχωρίσουμε και να τους κρίνουμε, τους τσουβαλιάζουμε όλους σε ένα σάκο ενοχής ο οποίος συμπαρασύρει και όλη την παράταξη στην οποία ανήκουν. Και έτσι φτάνουμε στη ρουσφετολογία και στην ηθικολογία. Είναι ανήθικο ο βουλευτής να εξυπηρετεί τον ψηφοφόρο του;

Οχι, είναι ανήθικο να εισπράττει προμήθειες όπως ο Τσοχατζόπουλος ή να βοηθάει τον Κοσκωτά να αγοράζει την Τράπεζα Κρήτης με τα χρήματά της, κ. Ανδρουλάκη – έτσι για να θυμηθούμε δύο από τα ηθικά επιτεύγματα του κόμματός σας. Υποθέτω ότι ο αρχηγός και επίδοξος πρωθυπουργός διώχνει πυξ λαξ όσους τολμήσουν να του ζητήσουν κάποια εξυπηρέτηση.

Στη Ρώμη οι ψηφοφόροι ονομάζονταν πελάτες. Oσοι ήθελαν να εκλεγούν ύπατοι όχι μόνον τους αναλάμβαναν υπό την προστασία τους, αλλά τους πλήρωναν κιόλας. Γι’ αυτό, όταν τέλειωνε η θητεία τους ως υπάτων, η δημοκρατία τούς έδινε τη διοίκηση μιας επαρχίας για να βγάλουν τα σπασμένα.

Αλήθεια, τι κάνουν οι λομπίστες στην Αμερική ή στην Ευρωπαϊκή Eνωση; Και πώς ασκείται το ευγενές επιτήδευμα των δημοσίων σχέσεων;

Από κει και πέρα αρχίζει η ρουσφετολογία που ταυτίζεται με την ηθικολογία. Κοινώς με την υποκρισία.

Είναι ανήθικο το ρουσφέτι;

Εξαρτάται. Είναι ανήθικο αν δίνεις μια θέση σε κάποιον που αξίζει 2 στα 10 αντί γι’ αυτόν που αξίζει 9 στα 10. Αν έχεις τις κατάλληλες επαφές σε όλον τον πολιτισμένο κόσμο και έχεις 8 στα 10, μπορεί να ξεπεράσεις αυτόν που έχει 8 στα 10 αλλά δεν έχει επαφές. Το ρουσφέτι σε μας γίνεται ανήθικο όταν δίνεις τη θέση σ’ αυτόν που έχει 2 στα 10, σαν τον μοιραίο σταθμάρχη της Λάρισας.

Οπότε, αντί να ηθικολογούμε, καλόν θα ήτο να…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Je suis ΟΠΕΚΕΠΕ;

 

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Να θυμηθώ πάλι εκείνη τη φράση που μου είπε κάποτε ένας ψευδολόγιος ταξιτζής και είναι παντοτινή: «Τι τα θέλετε, κύριέ μου, είμεθα κράτος αναπόφευκτον».

Διαχρονική ρήση και all time classic. Αναπόφευκτη. Που σημαίνει πως το ρουσφέτι είναι κακό πράγμα, αλλά αν αιφνιδίως έπαυε να υπάρχει σε όλη την επικράτεια, θα είχαμε αποχή στις εκλογές της τάξεως του 90%.

Διότι ποιο ενδιαφέρον θα έβρισκε πλέον στην πολιτική ο μέσος Ελλην, ιδίως ο agricola, εφόσον ο εντεταλμένος βουλευτής θα σταματούσε να τον εξυπηρετεί;

Ποιο το νόημα πια για τον αγρότη, τον σιδερά, ή τον υπάλληλο στην τράπεζα; Θα τον ένοιαζε αν επαληθευτούν οι δέκα θέσεις για τον Φόιερμπαχ, ή αν έπεσε έξω ο Πουλαντζάς στις μάταιες αναλύσεις του για το καπιταλιστικό κράτος;

Κλάιν μάιν. Ο βουλευτής ήταν ανέκαθεν ένα εργαλείο και έκανε πάντα και μια συμπληρωματική δουλειά: εξυπηρέτηση του πολίτη, διεκπεραίωση εργασιών, διευκόλυνση, παρέμβαση στο κεντρικό κράτος για να λυθούν προβλήματα – κυρίως: ο βουλευτής ήταν σχεδόν ένας μάνατζερ του κτηνοτρόφου. Η σχέση μεταξύ τους ήταν δυνατή, ξεκάθαρη, σίγουρη και αιώνια. Ούτε ιδέες, ούτε ιδεολογήματα, ούτε ουμανισμοί, ούτε χαζομάρες. Απλό πράγμα: συμφέρον.

Αλλιώς τι να τον κάνεις τον βουλευτή;

Να τον πληρώνεις και να τον καμαρώνεις ως ξόανο του αεροδρομίου;

Μην κοιτάς τώρα τους ψεύτες που ξαφνικά ανακάλυψαν το αδιανόητο, το τερατώδες, το απαράδεκτο: ότι υπάρχει ρουσφέτι.

Η ίδια η λέξη «ρουσφέτι» που μάλλον είναι τούρκικη δείχνει εξάλλου και την αδιατάρακτη συνέχεια της Ιστορίας: απ’ το μπαχτσίσι ως το ρουσφέτι και πάντα με επίκεντρο τον παρά η διαδρομή είναι ευθεία και καθαρή, χωρίς παρεξηγήσεις και φιοριτούρες. Σαφής, σταθερή και αδιατάρακτη. Το νόημα διαυγές.

Και μην μου πει κάποιος πως δεν το ξέρει αυτό – βέβαια ο Ελλην εξεγείρεται όταν το ρουσφέτι συμφέρει στον γείτονα, αλλά αν είναι να βοηθήσει τον ίδιο, τότε είναι νόμιμο και τι καλό παιδί είναι ο βουλευτής που μας εξυπηρέτησε και το αναπόφευκτον κράτος.

Δεν πάμε, λέω εγώ, να ξύσουμε πατσές;

Δηλαδή, τι θέτε, να φτάσουμε σε τέτοια παρακμή, σε τέτοια απόλυτη αλλοίωση της πολιτικής, σε τέτοιο ξεπεσμό ώστε να καταργήσουμε το ρουσφέτι;

Τόσα χρόνια, μάς λέει η ρουμάνα εισαγγελέας, η κ. Κοβέσι, δεν καταλάβατε τίποτε;

Εμ, εσύ κυρία μου, είχες πενήντα χρόνια κομμουνισμό, Τσαουσέσκου, και δεν το κατάλαβες, άρα πώς να μας εντυπωσιάσει εμάς κάτι που είναι η ίδια η ουσία της πολιτικής εν Ελλάδι, που είναι η ίδια η Ρωμιοσύνη; (Νάτη, πετιέται αποξαρχής!).

Το ξέραμε, το ασκούσαμε (το ρουσφέτι) το θεωρούσαμε αυτονόητο και κινητήρια δύναμη της πολιτικής και της Ιστορίας. Το πιο ουσιώδες κίνητρο – δεν είναι η βία η μαμά της Ιστορίας που λέει ο Γκλέτσος, αλλά το ρουσφέτι, που δίνει την κίνηση, που είναι καύσιμο και ποιητικό αίτιο της προόδου.

Μπορείς άραγε να κάνεις κάτι στην Ελλάδα, να διοριστείς οπουδήποτε, σε κάποια καλή θέση, χωρίς τη μεσολάβηση της πολιτικής, ή την κάλυψή της;

Οχι.

Επομένως τι μας λέει τώρα η εισαγγελεύς ενώ αγνοεί τη βασική δομή και κίνηση της ελληνικής κοινωνίας;

Να τα καταστρέψουμε, δηλαδή, όλα;

Και μήπως τα λεγόμενα «ταξικά κόμματα» τι άλλο κάνουν από το να πρακτορεύουνε ευθέως και απροκάλυπτα τα οικονομικά συμφέροντα συγκεκριμένων ανθρώπων;

Προσέξτε, όχι συνολικά της χώρας ως οφείλουν, όχι του σύνολου κράτους, όχι όλου του λαού και του έθνους, αλλά συγκεκριμένης τάξης, κι επιπλέον, κάποιοι μιλάνε και για ταξικό μίσος. Συνεπώς, ποιο το πρόβλημα;

Κόμματα εξυπηρετούν επισήμως ολόκληρες τάξεις, και στελέχη τους μεμονωμένους, ταλαιπωρημένους πολίτες, ή, λαμόγια, που είναι και το συνηθέστερο – αν και η έννοια της λαμογιάς είναι κάτι πιο γενικευμένο.

A propos, δε, βλέπω και βαθιές συγγένειες με τη μασονία, ή οποία σε τι βαθμό κάνει κάτι το διαφορετικό απ’ τα κόμματα ή τον συνδικαλισμό; Κι αυτή στηρίζεται στην αλληλεγγύη των μελών και στο έμμεσο ή άμεσο ρουσφέτι κάποιου δικού μας. (Αλληλοβοήθεια, το λένε αυτό).

 

Ετσι συμβαίνει, διότι, μόνο με ιδέες δεν μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος, ούτε το ζωικό κεφάλαιο. Τα αμέτρητα βόδια.

Ολοι χρειάζονται και υλική βοήθεια εκτός από τα ευγενικά ιδεώδη. Μεσολάβηση.

Βέβαια, τώρα, στο όνομα της ανειλικρινούς εντιμότητας και ενός προσχηματικού φαίνεσθαι, γίνεται  φασαρία με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά μάλλον με πενιχρά, τελικά, αποτελέσματα – κράτα και μικρό καλάθι.

Το ουσιώδες: όποιος πιστεύει πραγματικά ότι μπορεί να υπάρξει πολιτική κι όχι μόνο εν Ελλάδι (που δεν είμαστε και οι χειρότεροι απατεώνες) χωρίς ρουσφέτι και διαμεσολάβηση, είναι είτε επιθετικά αφελής, είτε γιγαντιαίος ψεύτης.

Και, θα το δούμε: μόλις καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός, το ρουσφέτι πάλι θα ανθίσει, θα ενισχύσει τους δεσμούς του λαού με την πολιτική, και θα θριαμβεύει επί των μεγάλων, ανύπαρκτων ιδεών.

Και το κράτος, κύριέ μου, θα παραμείνει πάλι και για πάντα αναπόφευκτον.

Ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι η μόνη διαχρονική πραγματικότητα και δεν θα πεθάνει ποτέ, απλώς θα μειωθεί πρόσκαιρα, θα μεταλλάσσεται αενάως, θα γίνει πιο κομψός, πιο επιδέξιος, θα μετονομαστεί, θα…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ρουσφέτια και διδάγματα

#Αρκάς https://t.co/uMs4yno50J pic.twitter.com/ql7FiXrERG

— Φοίβος Λοξίας (@foivosloxias) November 26, 2024

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Στις εκλογές του 1996 (ακριβώς πριν 30 χρόνια), ως συντάκτης του ελεύθερου πολιτικού ρεπορτάζ, πρότεινα στο κανάλι που εργαζόμουν να παρακολουθήσω με μια κάμερα έναν βουλευτή μεγάλου κόμματος και να καταγράψω σε 24ωρή βάση τον τρόπο που έκανε την προεκλογική του εκστρατεία.

Η πρόταση εγκρίθηκε, ο βουλευτής βρέθηκε (γνωστότατος και με μεγάλη πελατεία) και το άλλο πρωί νωρίς-νωρίς, 7.30 με την τσίμπλα στο μάτι, ήμουν έξω απ’ το γραφείο του «για να ξεκινήσουμε με επίσκεψη σε λαϊκή». Κατέβηκε κουστουμαρισμένος και κεφάτος, και μας έκανε νόημα να μπούμε στο αμάξι του.

Ήταν μια τεράστια, μαύρη, απαστράπτουσα, πανάκριβη, καλοπλυμμένη και επιμελώς γυαλισμένη BMW, που την ακολουθούσαν ακόμα δυο-τρία αυτοκίνητα συνοδείας, μεγάλα και ακριβά επίσης.

«Συγγνώμη, μ’ αυτή την BMW θα μπείτε μέσα στην λαϊκή; Θα σας κράξει ο κόσμος, εκεί πάνε φτωχοί άνθρωποι, βιοπαλαιστές», του είπα.

Με κοίταξε λες και ήμουν ηλίθιος. «Μ’ αυτήν θα πάω βέβαια» μου απάντησε. «Αν πάω με κανένα σαραβαλιασμένο FIATάκι, ξέρεις τι θα πουν; Αυτός είναι ανίκανος να βοηθήσει τον εαυτό του, εμένα θα βοηθήσει;».

Περιττό να πω ότι εκλέχτηκε άνετα, παρά το γεγονός ότι το κόμμα του έχασε.

Άλλος, συνταξιούχος σήμερα βουλευτής του κάμπου, μου είχε διηγηθεί την ακόλουθη ιστορία για κάποιον «άνθρωπό» του.

«Ήταν από τους πιο φανατικούς υποστηρικτές μου, ερχόταν στις συγκεντρώσεις μου, ερχόταν στο γραφείο και βοηθούσε, μιλούσε για μένα στο καφενείο και στη γειτονιά, γενικώς ήταν άνθρωπος μου. Όταν ο γιος του πήγε φαντάρος, ήρθε και μου ζήτησε μετάθεση κοντά στο σπίτι του.

Την έκανα.

Όταν απολύθηκε ο μικρός, ξανάρθε. «Βρες του τώρα και μια δουλειά».

Ταλαιπωρήθηκα κάμποσους μήνες, τον έχωσα έκτακτο σ’ έναν δήμο, απ’ όπου σιγά-σιγά θα μονιμοποιούνταν.

 

Όταν όμως ήρθαν οι εκλογές και ενεργοποιούσα την ομάδα μου, συνειδητοποίησα ότι ο «άνθρωπός» μου που τόσο είχα εξυπηρετήσει, ήταν εξαφανισμένος. Ρώτησα που βρίσκεται και οι άλλοι μου είπαν ότι είχε ενταχθεί φανερά στην ακολουθία του βασικού μου αντιπάλου στον νομό.

Έμεινα άναυδος. Τον πήρα κατ’ ευθείαν τηλέφωνο. «Έχεις κανένα παράπονο;» τον ρώτησα. «Δεν έκανα ότι μου ζήτησες; Δεν σου μετέθεσα το παιδί; Δεν στο διόρισα; Και τώρα πήγες στον απέναντι; Γιατί;»

«Όχι, δεν έχω κανένα απολύτως παράπονο από σένα» μου απάντησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια. Αλλά δεν έχω ένα παιδί, έχω δύο. Κι αν ξαναερχόμουν σε σένα να σου πω να μου διορίσεις και το δεύτερο, δικαίως θα μου έλεγες ότι ένας διορισμός ανά οικογένεια φτάνει, γιατί έχεις λίγες θέσεις και πολλούς στην ουρά. Λογικό. Οπότε πήγα στον αντίπαλο σου και του πούλησα την μεταγραφή μου από σένα σε κείνον ,μαζί με τις ψήφους που κουβαλάω. Με αντάλλαγμα τον διορισμό και του δεύτερου παιδιού. Μη με παρεξηγείς, πατέρας είμαι».

 

Τώρα λοιπόν, όσοι βουλευτο-υπουργοί κρεμιούνται στα μανταλάκια λόγω ΟΠΕΚΕΠΕ, να θυμούνται δυο πράγματα.

Πρώτο, όποιοι ανακατεύονται με τα πίτουρα, κινδυνεύουν να τους φάνε οι κότες. Αυτούς τώρα, έτυχε και τους τσίμπησε το ράμφος της όρνιθας. Καλά ήταν όταν διαφήμιζαν (σαν τον άλλον με την BMW) τις εξυπηρετήσεις τους, καλά ήταν όταν μ’ ένα τηλεφώνημα κονόμαγαν τα ψηφαλάκια ολόκληρων οικογενειών, τώρα τους έκατσε η στραβή και θα πληρώσουν. That’s life.

Δεύτερο, να μην εκπλαγούν καθόλου, αν δουν…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι βουλευτές και οι πελάτες

 

Του ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ 

Σοκαριζόμαστε από τους διαλόγους της δικογραφίας του ΟΠΕΚΕΠΕ, γιατί αποπνέουν «νταραβέρι» και ατελείωτο κυνισμό. Στην πραγματικότητα, όμως, αποτυπώνουν την απελπισμένη προσπάθεια βουλευτών και κομματικών παρατρεχάμενων να κρατήσουν ζωντανή την περιώνυμη πελατειακή σχέση με τους ψηφοφόρους τους.

Κάποτε ο βουλευτής, και ειδικά ο βουλευτής της επαρχίας, είχε «πράγμα» να πουλήσει στον πελάτη. Μπορούσε να τον διορίσει στο Δημόσιο, ακόμη και στην αστυνομία και στην Πυροσβεστική. Μπορούσε ακόμη να του ξεμπλέξει κάποια υπόθεση με την εφορία ή να τον βοηθήσει να βγάλει σύνταξη, ενίοτε χωρίς να τη δικαιούται. Τηλεφωνούσε στην πάλαι ποτέ κρατική Εθνική Τράπεζα και του έβγαζε ένα δάνειο ή στον κρατικό ΟΤΕ για να του εξασφαλίσει μία γραμμή σταθερής τηλεφωνίας χωρίς να περιμένει χρόνια. Μερικά από τα παραπάνω γίνονταν και απευθείας με «λάδωμα», αλλά η μεσολάβηση του βουλευτή ήταν η πρώτη προτίμηση.

Με αυτά και με τα άλλα χρεοκοπήσαμε και οι πελάτες-ψηφοφόροι ένιωσαν προδομένοι όταν ήλθαν τα μνημόνια.

Το ΑΣΕΠ είχε θεραπεύσει, εν τω μεταξύ, την κατάρα των αδικαιολόγητων διορισμών. Η ΑΑΔΕ στένεψε πολύ τα περιθώρια «μεσολάβησης», ο ΟΤΕ, η Εθνική, η Ολυμπιακή δεν είναι πια κρατικοί οργανισμοί.

Τι έχει μείνει σήμερα από πλευράς ρουσφετιών για ένα βουλευτή;

Τα ρουσφέτια στον στρατό, να «πάει το παιδί» κάπου καλά.

Η παρέμβαση για επιδοτήσεις και ό,τι άλλο έχει να κάνει με τον ευρύτερο δημόσιο τομέα που εμπλέκεται με τον νέο μεγάλο γκρίζο, αδιαφανή τομέα της «παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών».

Μπορεί, ακόμη, ένας βουλευτής να υποσχεθεί να φροντίσει έναν άρρωστο στο δημόσιο σύστημα υγείας, αν κι εκεί τα περιθώρια στενεύουν και οι γιατροί που δίνουν τη ζωή τους κάθε μέρα σε αντίξοες συνθήκες κυριολεκτικά σιχαίνονται τα σχετικά τηλεφωνήματα.

Εως πρόσφατα μπορούσε να βοηθήσει να μπει σε μία θέση στον ευρύτερο δημόσιο τομέα κάποιος που δεν είχε κανένα προσόν, ένας σταθμάρχης στον ΟΣΕ π.χ. Τα ρουσφέτια ενίοτε «σκοτώνουν», βλέπετε, ή διαλύουν το κράτος και εξηγούν μεγάλες εθνικές αποτυχίες.

Ο βουλευτής επαρχίας δεν έχει τη δύναμη της τηλεόρασης και θεωρεί τον εαυτό του εγκλωβισμένο στην πελατειακή σχέση του με τους ψηφοφόρους.

Οι ψηφοφόροι πάλι νιώθουν όλο και περισσότερο ότι το μενού των ρουσφετιών και εξυπηρετήσεων έχει μειωθεί, οπότε λογικά επιλέγουν αντισυστημικούς πολιτικούς και εγκαταλείπουν τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας.

Η ευθύνη όσων κυβερνούν σήμερα είναι μεγάλη, γιατί δεν ξερίζωσαν αυτή την κουλτούρα και δεν κατάφεραν να ανανεώσουν το πολιτικό-κομματικό προσωπικό. Και, επίσης, παραδόθηκαν στους διαχρονικούς «Φραπέδες» και πρόδωσαν στην πράξη το δυναμικό εκείνο κομμάτι αγροτών που ήθελε να απεγκλωβιστεί από αυτούς.

Για να αλλάξει, όμως, η χώρα θα πρέπει …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟ-ΒΥΣΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γραφείο 4 για βεβαίωση, μετά στην προϊσταμένη για σφραγίδα και μετά πάλι εδώ

 

Του ΣΤΑΜΑΤΗ ΖΑΧΑΡΟΥ

Ήμουν δεν ήμουν 19 ετών όταν πήγα για πρώτη φορά στην εφορία για να «βγάλω μπλοκάκι».

Οι υπάλληλοι θεωρούσαν αυτονόητο ότι θα κάνω τον κλητήρα και θα πηγαινοφέρνω «χαρτούρα» από γραφείο σε γραφείο. Εγώ ψαρωμένος ων, το έκανα. Αγόγγυστα.

Εκείνη την πρώτη φορά πρέπει να προμήθευσα το Ελληνικό Δημόσιο με ό,τι έγγραφο χρειάζονταν για να ξέρει τα πάντα για μένα. Από τη ληξιαρχική πράξη γέννησης μέχρι μισθωτήριο συμβόλαιο επαγγελματικού χώρου και από πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης μέχρι απολυτήριο λυκείου.

Από τότε πέρασαν πάνω από 30 χρόνια και εγώ συνέχιζα να προμηθεύω το δημόσιο με τα ίδια έγγραφα, κάθε φορά που ήθελα να επικοινωνήσω με τις «υπερεσίες». Ή και όταν ήθελε το δημόσιο να επικοινωνήσει μαζί μου.

Κάποια εποχή, στα τέλη των nineties, είχα αγοράσει έναν εκτυπωτή που έβγαζε και φωτοτυπίες. Είχα φτιάξει λοιπόν ένα μεγάλο ντοσιέ με πολλά αντίγραφα κάθε πιθανού και απίθανου εγγράφου και το είχα μόνιμα στο πορτ μπαγκάζ, μαζί με διάφορα χαρτόσημα. Κάθε φορά που ο –ενίοτε στραβωμένος– υπάλληλος μου ζητούσε ένα «Αντίγραφο Επικυρωμένου Πρωτοτύπου Δήλωσης Αντιγράφου» εγώ το είχα! Του το έδινα χαιρέκακα και εκείνος με κοιτούσε βλοσυρά καθώς είχα αλώσει το κάστρο του. Τον ασφαλή χώρο που είχε δημιουργήσει η γραφειοκρατία για να διώχνει τους ενοχλητικούς ανεπιθύμητους. Ήταν ένα κάστρο απόρθητο. Για τρεις δεκαετίες, καμία κυβέρνηση δεν τόλμησε να το πολιορκήσει.

Το 2020 ήρθε ένας απαράδεκτος και «φιλελέ» νόμος, ο 4727, ο οποίος υποχρέωνε το δημόσιο να μη ζητά το ίδιο έγγραφο, αν ο πολίτης το είχε ήδη προσκομίσει παλαιότερα.

Η ιεραρχία της γραφειοκρατίας κλονίστηκε. Οι μεγάλοι μάγιστροι των επτά –μπλε, στρογγυλών– σφραγίδων συγκάλεσαν το ανώτατο συμβούλιο. Επτά σκιές κινήθηκαν άμεσα και μέσα στο σκοτάδι γλίστρησαν στην υπόγεια κρύπτη του αρχείου της ΙΞ ΔΟΥ, προκειμένου να συνεδριάσουν. Το μέλλον τους απειλούνταν.

Η λύση βρέθηκε!

Η έλλειψη διαλειτουργικότητας των διαφορετικών συστημάτων των υπηρεσιών θα έσωζε την παρτίδα.

Παρά τον νόμο, οι υπάλληλοι δεν δέχονταν την παράλογη οδηγία. Διότι πολύ απλά, δεν είχαν πρόσβαση στα κομπιούτερς της δίπλα υπηρεσίας. Το χαρτί έπρεπε ξανακατατεθεί. Ξανά και ξανά. Μέχρι να σβήσει το κλιματιστικό στο γραφείο κινήσεως. Αυτό για το οποίο ο θρύλος αναφέρει ότι δεν σβήνει ποτέ. Στον αιώνα τον άπαντα.

Οι δυνάμεις του φιλελευθερισμού όμως δεν το έβαλαν κάτω. Σκαρφίστηκαν ένα δόλιο σχέδιο που απειλεί τη βιωσιμότητα των αγνών γραφειοκρατών. Ο Ύπατος Άρχων της μεταρρύθμισης και Μέγας Ιεροφάντης της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ, ο Κωστής Χατζηδάκης, έμπηξε το παλούκι στην καρδιά της γραφειοκρατίας.

Αν ο υπάλληλος δεν μπορεί να ανασύρει το πιστοποιητικό, αρκεί μια υπεύθυνη δήλωση του πολίτη ότι το έχει προσκομίσει. Κατόπιν οι Δημόσιοι Υπάλληλοι οφείλουν εντός τριμήνου να κάνουν τη δική τους έρευνα. Δηλαδή, όχι μόνο τους αφαιρεί την εξουσία που είχαν για να τιμωρούν όσους τους ενοχλούσαν με το γελοίο αίτημα να προχωρήσουν την υπόθεσή τους, αλλά τους βάζει να κάνουν και τους ντετέκτιβ τελικά. Ακόμα χειρότερα, οι πολίτες θα πρέπει να ενημερώνονται ψηφιακά για τη πορεία της υπόθεσης τους. Η λαίλαπα του τεχνοφασισμού, αφαιρεί και το τελευταίο αποκούμπι της γραφειοκρατίας.

Ποιο όπλο θα έχουν οι τίμιοι σφραγιδοκράτορες για να κάνουν τους πολίτες να τους παρακαλάνε;

Πώς θα κάνουν το δύσκολο, για να πουλήσουν μετά εκδούλευση, ότι τάχα ενδιαφέρονται για την υπόθεσή τους; Ενίοτε και με το αζημίωτο.

Θα τα κάνουν όλα αυτά οι άνθρωποι που κουβαλούν αρχαία τεχνογνωσία για το πώς να ταλαιπωρούν τους πολίτες;

Προς το παρόν αναζητούν σανίδα σωτηρίας στα ιερά κιτάπια της γραφειοκρατίας. Όλα έχουν προβλεφθεί, κάτι θα βρουν.

Εκεί όμως έρχεται το τελειωτικό χτύπημα. Το σκόρδο στα ρουθούνια του Δράκουλα της γραφειοκρατίας.

Μέχρι τώρα στις περιπτώσεις που οι νόμοι και οι αποφάσεις δεν εφαρμόζονται από τη Δημόσια Διοίκηση, οι πολίτες αναγκάζονται να προσφεύγουν στα δικαστήρια, ζητώντας την εφαρμογή τους. Στο εξής όλες οι δικαστικές αποφάσεις θα διαβιβάζονται στη Μονάδα Εσωτερικού Ελέγχου, η οποία θα μεριμνά για τη συμμόρφωση του φορέα. Δυστοπία.

Η κοινωνία είναι σε σοκ. Κάποιοι συμπολίτες μας θα συνεχίσουν για χρόνια να πηγαίνουν έξω από τις δημόσιες υπηρεσίες με τα επικυρωμένα φωτοαντίγραφα στα χέρια. Σαν τον Χάτσικο. Θα περιμένουν την προϊσταμένη να βγει στον διάδρομο και να φωνάξει: «Θα εξυπερετηθούν μόνο όσοι έχουν Πιστοποιητικό Μη Ύπαρξης Υποχρέωσης Υποβολής Υπεύθυνης Δήλωσης Περί Μη Υποχρέωσης Έκδοσης Πιστοποιητικού».

Η εποχή όμως αλλάζει και τα ταπεινά χαμομηλάκια που περίμεναν στωικά στις ουρές ετοιμάζονται να πάρουν την εκδίκησή τους. Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος οτι όντως θα την πάρουν. Το «τέρας της γραφειοκρατίας» λαβώθηκε και πλέον είναι πιο επικίνδυνο από ποτέ. Θα δώσει τη μάχη της επιβίωσης, την οποία ελπίζουμε να κερδίσουμε.

Μετά…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Στηρίζουμε τον αγρότη της ταράτσας

Έχει δύο μέρες που έχουν στήσει τηλεοπτικά και διαδικτυακά δικαστήρια για τον άνθρωπο που στην ταράτσα της πολυκατοικίας στους Αμπελοκήπους έκανε έναν λαχανόκηπο και μια μίνι φάρμα… και τον «δικάζουν» τα ίδια μέσα που τον φιλοξενούσαν στις εκπομπές και στα site τους ως… pic.twitter.com/hcSZ4qQXZ1

— Stefanos Damianidis (@dstefanos) April 2, 2026

 

Editorial της Δημοκρατιας

Εγώ, πάντως, στηρίζω με χίλια τον CEO μεγάλης εταιρίας που είχε κατσίκια, κότες και φυτά στην ταράτσα του κτιρίου με τους 16 ορόφους στους Αμπελοκήπους.

Ζούμε στην Αθήνα, μια πόλη με ελάχιστο πράσινο, στην οποία η μόνη επαφή με τη φύση είναι κάτι πλαστικά λουλούδια στο μπαλκόνι και ένας βασιλικός που μαραίνεται τον Αύγουστο!

Σε μια πόλη όπου έναν κήπο μικρότερο και από τον μικρότερο κήπο των κανονικών ευρωπαϊκών πρωτευουσών τον αποκαλούμε Εθνικό και Βασιλικό.

Ε, σ’ αυτή τη βάρβαρη τσιμεντούπολη βρέθηκε ένας άνθρωπος που ταξίδεψε κόντρα στο σύστημα. Δεν έβαλε γλάστρες με εποχικά, ούτε βουκαμβίλιες από πλαστικό. Αλλαξε αυτό που λέμε «την κάναμε ταράτσα» και… έκανε την ταράτσα φάρμα. Με κατσίκια, κότες, κοκόρια και ζαρζαβατικά.

Και όχι τίποτα βρομερά κλουβιά και βασανισμένα ζώα. Αρχιτέκτων είναι ο άνθρωπος, μια χαρά το είχε φτιάξει το χωριουδάκι του σε ύψος από το οποίο κοίταζε αφ’ υψηλού τους τσιμεντόκηπους (παλαιότερα αμπελόκηπους). Κι αν έβαζε δυο τραπεζάκια με ψαθοκάρεκλα και μας καλούσε για καφέ, θα μιλούσαμε για πλήρη μετεγκατάσταση ορεινού οικισμού στον δέκατο έκτο όροφο.

Για σκεφθείτε, με το χέρι στην καρδιά. Τι είναι χειρότερο; Να σε ξυπνάει το κατσίκι το πρωί ή το σκουπιδιάρικο στις 5;

Να ακούς «μπεεε» και «κο-κο-κο» ή κόρνες και μηχανάκια με κομμένη εξάτμιση;

Να μυρίζεις σέλινο και πράσο ή καυσαέριο, σουβλάκι και αποχέτευση μαζί;

Να κόβεις ντομάτα ταρατσάτη ή να την αγοράζεις από το σούπερ μάρκετ και να είναι πιο άγευστη κι από χαρτοπόλεμο τις Απόκριες;

Ο άνθρωπος δεν είχε αυθαίρετο.

Ενα αγροτεμάχιο είχε, αλλά σε κάποιο υψόμετρο.

Οπως άλλοι έχουν μεζονέτα με θέα θάλασσα, ο αρχιτέκτων είχε φάρμα με θέα Ερυθρό Σταυρό. Και στο κάτω κάτω, η φάρμα του ήταν πεντακάθαρη. Βιολογικά προϊόντα, μηδέν μεσάζοντες, φάρμα «από την ταράτσα στην κουζίνα», όπως λένε οι άλλοι «από το χωράφι στο ράφι»!

 

Στην Ελλάδα ζούμε. Εχουμε δει να παρκάρουν τα αμάξια στα σκαλοπάτια τους, να απλώνουν μπουγάδα στον δρόμο, να κάνουν μπάρμπεκιου μπαλκονέ και να καπνίζει όλη η γειτονιά. Αλλά μας πείραξαν τα κατσίκια στην ταράτσα.

Αφήστε τον άνθρωπο ήσυχο. Σε λίγα χρόνια θα τον μιμηθούν όσοι έχουν ταράτσες, με την ακρίβεια που μας δέρνει! Και θα λέμε «πόσο μπροστά ήταν ο άνθρωπος». Θα πηγαίνουν τα σχολεία στις ταράτσες για να δουν από κοντά κότα, γιατί θα νομίζουν ότι το αβγό βγαίνει από του Σκλαβενίτη.

Στηρίζουμε τον αγρότη της ταράτσας.

Στηρίζουμε την…

 

Υπαρκτού σουργελο-ψωναρο-ανωμαλο-ξεφτιλαρόπληκτου ελληνισμού κωμωδία

Εδώ ζούμε το δράμα του αιώνα με τα unfollow της Αννας και εμείς ασχολούμαστε με τους πολέμους τα σκάνδαλα και kiss my ass.
Δεν είστε άνθρωποι πλέον pic.twitter.com/UDbWBaIVJp

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) April 7, 2026

Κάθε δημοσιογραφικό σάιτ που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να έχει (τουλάχιστον) έναν δημοσιογράφο να παρακολουθεί ποιον κάνει ανφολοου η Βίσση τις τελευταίες μέρες.

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) April 7, 2026

Είμαστε και στραταρχες... pic.twitter.com/qHzHwKhWgF

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) April 1, 2026

Ήμαρτον ρε πστ https://t.co/FGzM0AR9Ks

— Robert Mugabe 🖐🏿🖐🏿🖐🏿🖐🏿 (@MUGABE_ROBERT_) April 6, 2026

Φαντάζομαι τη συγκίνηση των γονιών τους! https://t.co/eS7MuHCfKv

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) April 6, 2026

''Οταν σας πιανει απελπισια,θελουμε να μας σκεφτεστε.''#Γκουλαγκ_ΕΣΣΔ pic.twitter.com/oGCSxcVmnW

— Τhomas Shelby (@tassos4162) April 13, 2026

📍Τι ακούμε ρε μλκα😵‍💫 pic.twitter.com/eJkn8a4HFy

— Aris ⚔️ (@ArisBJJ) April 13, 2026

Εννοείται πως θα ψηφίσει ΚΚΕ και μόνο τα chains του πρέπει να έχουν κάνα 40000€.

Δεν συζητώ για το Rolex των 20000€ ή τη χειροπεδα του Cartier των 50000€ και τη Lamborghini στο γκαράζ. pic.twitter.com/OYcDgMamGZ

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) April 2, 2026

μαθήματα κομμουνισμού από τον Light:
θεωρητικά στον κομμουνισμό θα φορούσαμε όλοι Πατέκ Φιλίπ και τσέινς.

(στην πράξη Πατέκ Φιλίπ θα φορούσε ο Κουτσούμπας ενώ ο Light θα έσπαγε πέτρες στον αρκτικό κύκλο 🤡) pic.twitter.com/0c8pzjjoUv

— τάσος (@kostasos) April 5, 2026

Υπαρκτού αποβλακωμένου ελληνισμού τραγωδία

Δεν τον κοροϊδεύεις τον Έλληνα. Έτσι και το πάρει απόφαση να ακρωτηριαστεί, καμμια Ούρσουλα και κανένας κουτόφραγκος δεν μπορεί να τον σταματήσει. pic.twitter.com/AQAGvtZrka

— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) April 14, 2026

Για #γιδοτοπο καλά είναι https://t.co/3qOZWeIUkZ

— Κλαρκ (@ClarkGBeul) April 11, 2026

Άλλη μια επιβεβαίωση όπου μερικοί που λέγονται γονείς(;) έχουν μέσα στο κεφάλι τους ραπανάκια. Πήγε η άλλη κι έκανε το παιδί αερόσακο. Εκεί σταματάνε όλα.

Κρίμα το παιδάκι, χρονιάρα μέρα. pic.twitter.com/q1i55PB9hl

— Ghost Writer (@Badachr0) April 11, 2026

https://t.co/DYY8Ma8iD3 pic.twitter.com/jaG2a3Wp9r

— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) April 11, 2026

Διαχρονικά, ο πιο μαλάκας λαός στον πλανήτη https://t.co/Ahyta4wYI9

— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) April 8, 2026

Για το που ζούν οι περισσότεροι "μαλάκες" κάντε μία έρευνα. Θα μείνετε άφωνοι. https://t.co/htxtujmiw6

— Alexandros Gavriilidis (@AlexGavriilidis) April 13, 2026

📍Για τον Λούτσον! Μνημόνια μέχρι το επόμενο big bang!💥 pic.twitter.com/uWA8KLwoPR

— Aris ⚔️ (@ArisBJJ) April 13, 2026

Ελληνόφωνου "δημοσιογραφικού" σκουπιδαριού κωμωδία

Η Τζίμα η σύζυγος Σακελλαρίδη που έλεγε ότι αν ασχοληθεί ξανά ο άντρας της με την πολιτική θα αποσυρθεί από την δημοσιογραφία.Πάμε παρακάτω pic.twitter.com/lpOnciw9Pu

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) April 7, 2026

Επειδή η Τασούλα από παλιά ήταν σφόδρα αντίθετη με την λειτουργία των ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα, πήγε και σπούδασε σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο.

Όταν θες να ρίξεις τον καπιταλισμό, τον πολεμάς από μέσα. pic.twitter.com/QGrGPLA7Jg

— ελευθ_επαγγελματίας (@doubamari) April 10, 2026

Ο Ευαγγελάτος είναι ο πρώτος Έλληνας που πατάει στη Σελήνη!
Μπράβο ρε Νίκο, ούτε στολή δε χρειάζεσαι!
Το μόνο πάντως που λείπει, είναι ο Μαλακαφώσης να σχεδιάσει στο διπλανό κρατήρα μια δεξαμενή με ξυλόλιο!🤣🤣🤣 pic.twitter.com/HZ3sUQAWkk

— George Ballas (@G_Ballas) April 9, 2026

pic.twitter.com/vDUZtzzw09

— Ανδρέας Πετρουλάκης (@anpetroulakis) April 12, 2026

Σαν σήμερα (15/4/ΧΧΧΧ)

1912: Βυθίζεται ο «Τιτανικός», ύστερα απο σύγκρουση με παγόβουνο στο Βόρειο Ατλαντικό. Από τους 2.340 επιβαίνοντες, χάνονται οι 1.595 .

1955: Ο αμερικανός πλασιέ Ρέι Κροτς ανοίγει το πρώτο του εστιατόριο McDonald's, στο Ντε Πλέινς του Ιλινόι.

1989: Η Τραγωδία του Χίλσμπορο. Λίγο πριν από την έναρξη του ημιτελικού για το Κύπελλο Αγγλίας, Λίβερπουλ - Νότιγχαμ, καταρρέει η εξέδρα του γηπέδου του Σέφιλντ, λόγω υπεράριθμων θεατών, με αποτέλεσμα να βρουν το θάνατο 96 οπαδοί τη Λίβερπουλ και να τραυματιστούν 250.

1452: Γεννιέται ο Λεονάρντο ντα Βίντσι

1748: Γεννιέται ο Αδαμάντιος Κοραής

1896: Πεθαίνει ο λογοτέχνης Γεώργιος Βιζυηνός

1980: Πεθαίνει ο γάλλος νομπελίστας φιλόσοφος Ζαν Πολ Σαρτρ

2018:  Σε ηλικία 88 ετών απεβίωσε στη Ρώμη, ο μεγάλος σκηνοθέτης Βιτόριο Ταβιάνι, ο οποίος μαζί με τον αδελφό του, Πάολο υπέγραψαν μερικά αριστουργήματα του ιταλικού κινηματογράφου όπως τα «Πατέρας Αφέντης» (Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες το ΄77), «Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει» (Χρυσή Άρκτος στο Βερολίνο) , «Η Νύχτα του Σαν Λορέντσο», «Το Χάος», Αλονζαφάν κ.ά.

2019: Πυρκαγιά στην Παναγία Των Παρισίων. Η πολιτισμένη ανθρωπότητα (πλην μαχμουταράδων!) θρηνεί για την καταστροφή ενός μεγάλου μνημείου του Δυτικού πολιτισμού και του Χριστιανισμού 

 

 

 

 

2020: Πεθαίνει  ο γνωστός ηθοποιός Μπράιαν Ντένεχι σε ηλικία 81 ετών.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2021 Την τελευταία του πνοή άφησε στα 55 του χρόνια ο δημοσιογράφος Νίκος Ζαχαριάδης. Ο δημοσιογράφος βρισκόταν σε επαγγελματικό ραντεβού, όταν αισθάνθηκε αδιαθεσία. Αμέσως κλήθηκε ασθενοφόρο, ωστόσο, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της δημόσιας τηλεόρασης εξέπνευσε κατά τη διακομιδή του στο νοσοκομείο.

 

2023 Πέθανε σε ηλικία 83 ετών η ηθοποιός Κατερίνα Χέλμη.

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Χέρια!!!

«Για το σκάνδαλο του #ΟΠΕΚΕΠΕ έχω να πω εγώ πρώτη απ΄ όλους ότι δεν θα επιτραπεί καμία παρανομία και καμία ασυδοσία...»
Αυτά δήλωνε η Κατερίνα Παπακώστα σε αγρότες.
Και πράγματι!
Αλήθεια έλεγε!
Πρώτη απ' όλους κατηγορείται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑ. pic.twitter.com/CXKcHw8YtG

— Areti Athanasiou (@AretiAthanasiu) April 4, 2026

Το καλοκαίρι του 2025, η πρώην υφυπουργός και βουλευτής Τρικάλων της ΝΔ, Κατερίνα #Παπακώστα, έσπευδε να δηλώσει ότι δεν έχει καταχραστεί ούτε μισό ευρώ και ότι είναι πολύ αυστηρή με το δημόσιο χρήμα.#ΟΠΕΚΕΠΕ #Δικογραφια #ΝΔ #Μητσοτακης #Κυβερνηση_Μητσοτακη #ΟμαδαΜνημης pic.twitter.com/Woe4IgqX2V

— Ομάδα Μνήμης (@OmadaMnimis) April 3, 2026

 

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ 

Χρειάστηκε, λέει, «διόρθωση στην κτηνιατρική βάση δεδομένων» ώστε να μειωθεί το «ποσοστό επιλέξιμων θηλυκών ζώων». Εν τέλει, όμως, επετεύχθη η «ενεργοποίηση δικαιωμάτων βοσκότοπου». Διαβάζει κανείς τη δικογραφία στο κεφάλαιο που αναφέρεται στις –φορτικές, όπως φαίνεται– επικοινωνίες που είχε η βουλευτής Τρικάλων Κατερίνα Παπακώστα με τον επικεφαλής του oργανισμού διανομής των επιδοτήσεων. Διαβάζει και συνειδητοποιεί ότι η γραφειοκρατία δίνει τελικά λόγο ύπαρξης στον πολιτευτή-παράγοντα. Χωρίς αυτήν, και τα παράθυρά της, που επιτρέπουν «χεράτες» διευθετήσεις, δεν θα υπήρχε το «λειτούργημα» του αιρετού fixer.

Κρήτη, Θεσσαλία, Μακεδονία. Οι βουλευτές που εκλέγονται στις αγροτικές περιφέρειες είναι σοκαρισμένοι. Είναι αυτά που περιγράφονται στα εισαγγελικά πορίσματα ποινικά αδικήματα;

Μα, η καθημερινότητά τους είναι ένας διαρκής κατακλυσμός από τέτοια αιτήματα.

Αν δεν ακούν αυτές τις εκκλήσεις, τότε τι ρόλο παίζουν;

Τι σόι «εκπρόσωποι» είναι;

Εντάξει, δεν είναι ίδιες όλες οι περιπτώσεις. Αλλο να ζητάς επιείκεια για έναν ατυχήσαντα επιδοτούμενο στο όριο των κανόνων. Κι άλλο να ζητάς να επιδοτηθούν βόδια που ξέρεις ότι δεν υπάρχουν. Η πολιτική κουλτούρα, όμως, στο περιβάλλον της οποίας ο βουλευτής οφείλει να λειτουργεί σαν «πύλη» του κράτους για τον ψηφοφόρο, δεν αλλάζει. Ακόμη και στις αστικές εκλογικές περιφέρειες, όπου στον ανταγωνισμό μετράει πολύ περισσότερο η προβολή στα media από την προσωπική επαφή, η αντιπροσώπευση νοείται από ένα μέρος του εκλογικού σώματος ως σχέση προσωπικής εντολής.

Ποια θεσμική αρχιτεκτονική θα μας σώσει από το ρουσφέτι;

Φταίει άραγε μόνο το σύστημα;

Αν, όπως προτείνεται, αναγκάζαμε τους πολιτευτές να κάνουν διάλειμμα από την καριέρα τους, για να αναλάβουν υπουργικά καθήκοντα, θα κόβαμε τους πελατειακούς δεσμούς;

Θα έμπαινε ο ρουσφετολόγος σε αναστολή;

Δεν θα είχε προσδοκία επανεκλογής;

 

Κι αν καθιερώναμε το απόλυτο ασυμβίβαστο μεταξύ υπουργού και βουλευτή;

Θα στεγανοποιούσαμε την εξουσία από πελατειακούς καταναγκασμούς. Ομως θα στερούσαμε από φορείς της την άμεση νομιμοποίηση που τώρα απολαμβάνουν. Θα περιορίζαμε την ανάγκη τους για λογοδοσία.

Αυτές οι σταθμίσεις αφορούν τη φύση του πολιτεύματος. Μάλλον είναι επικίνδυνο να επιχειρούνται στην καυτή ατμόσφαιρα που δημιουργεί ένα πολιτικό σκάνδαλο. Η «μεταρρυθμιστική» φούρια που προκύπτει από την ανάγκη διαχείρισης του πολιτικού κόστους οδηγεί σε θεσμικές ανορθογραφίες. Οδηγεί και στην ψευδαίσθηση ότι φταίνε πρωτίστως οι κανόνες. Οτι αν αλλάζαμε το εκλογικό σύστημα θα εκμαιεύαμε την επόμενη ημέρα και ένα άλλο προσωπικό. Οτι, μ’ ένα άρθρο, η τιμή της πολιτικής δεν θα κινδύνευε πια από τους πολιτικούς.

Οι αλλαγές μάλλον πρέπει να γίνουν ανάποδα.

Προτού δούμε τη θεσμική αρχιτεκτονική, καλό είναι να έχουμε εγγυηθεί ότι …