"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Από τα βοσκοτόπια στη χρεοκοπία

 

Uploaded Image

 

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

Είναι χειμώνας του 2009. Η κυβέρνηση, μετά από τις κινητοποιήσεις των αγροτών έχει δεσμευθεί ότι θα τους στηρίξει με πρόσθετους πόρους. Έχει προηγηθεί και η απόβαση των Κρητικών με τις μαγκούρες που άναψε τα αίματα. Τους είχε υποδεχθεί ο Γιώργος Παπανδρέου, αρχηγός της αντιπολίτευσης τότε, ο οποίος δέχθηκε κι αυτός τον καταιγισμό των δακρυγόνων που έριξε η αστυνομία.

Η υπόσχεση του υπουργού εκτονώνει την κατάσταση, υπάρχει ωστόσο ένα πρόβλημα: οι επιδοτήσεις που σχεδιάζει είναι παράνομες!

Στις Βρυξέλλες τα πράγματα ήταν ήδη άσχημα για την Ελλάδα. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, η Επιτροπή είχε πει ότι η χώρα είχε πληρώσει 1 δισεκατομμύριο σε πρόστιμα. Παράλληλα είχε υποστηρίξει ότι η Ελλάδα ερχόταν πρώτη στην κατά κεφαλή επιβάρυνση ανά φορολογούμενο και ότι «οι αιτίες απώλειες κοινοτικών πόρων ήταν συγκεκριμένες και διαχρονικές, σχετιζόμενες άμεσα με καθυστερημένους και αναξιόπιστους ελέγχους, την απουσία ελαιοκομικού μητρώου και την αναξιόπιστη λειτουργία του συστήματος καταγραφής ζώων».

Για να διορθώσει τα πράγματα ο υπουργός γεωργίας, συνοδευόμενος από τον πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ πηγαίνει ο ίδιος στην έδρα της Επιτροπής.

Επικεφαλής της Μόνιμης Ελληνικής Αντιπροσωπείας (ΜΕΑ) είναι ο πρέσβης Βασίλης Κασκαρέλης. Όπως γράφει στο βιβλίο του «Η ελληνική τέλεια καταιγίδα», τον προσκαλεί σε γεύμα εργασίας για να τον ενημερώσει «με ηρεμία» για τα ανοικτά ζητήματα που θα του θέσει η Επιτροπή.

Ο υπουργός απαντά ότι θα τον συνοδεύουν δύο σύμβουλοί του. Τελικά έρχεται με την ανιψιά του «χωρίς καμία επαγγελματική εμπειρία» και μια κυρία με «πλούσια εμπειρία στα ευρωπαϊκά», η οποία αποδεικνύεται ότι πρόκειται απλώς για μια «πεντάμηνη πρακτική άσκηση» στις Βρυξέλλες. Όπως είναι φυσικό το γεύμα εξελίσσεται σε μια απλή κοινωνική συνάντηση.

Τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα την επόμενη ημέρα σε έκτακτη σύσκεψη που έγινε στην έδρα της ΜΕΑ. «Μάταια προσπάθησα να τους εξηγήσω πώς λειτουργούσαν τα πράγματα στις Βρυξέλλες, ότι υπήρχαν κόκκινες γραμμές τις οποίες δεν μπορούσες να περάσεις χωρίς βαριά πρόστιμα». Από την πλευρά τους, συνεχίζει ο Κασκαρέλης, «μιλούσαν και επιχειρηματολογούσαν με λογική προεκλογικής συγκέντρωσης στην πλατεία του χωριού».

Η συνέχεια είναι γνωστή. Η Ελλάδα αναγκάστηκε να επιστρέψει τα χρήματα με το λογαριασμό, μαζί με τα πρόστιμα τα οποία αφορούσαν και δύο άλλα πακέτα για την κτηνοτροφία και τους συνεταιρισμούς, να φτάνει σχεδόν τα 3 δισεκατομμύρια!

Πληρώθηκαν μέσα στην κρίση την ώρα που κόβονταν οι μισθοί και οι συντάξεις. Κι αυτό παρά τη δήλωση του Βαγγέλη Αποστόλου, υπουργού γεωργίας επί Σύριζα, ότι «όσο είμαι εγώ υπουργός δεν θα εισπραχθούν αυτές οι ανακτήσεις».

Για το ανεκδοτολογικό του πράγματος έχει ενδιαφέρον η αντίδραση του τότε πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, όταν ο πρέσβης τον ενημέρωσε για τα κατορθώματα του υπουργού του στις Βρυξέλλες. «Καλά έκανες και του τα είπες… να του τα ξαναπείς πριν φύγει», ήταν η αντίδραση του λες κι αυτό δεν ήταν δική του ευθύνη.

Προφανώς αγνοούσε πάντως ότι ο υπουργός του Μιχάλης Χατζηγάκης είχε ήδη υπογράψει την απόφαση για την καταβολή των παράνομων ενισχύσεων πριν πάει στις Βρυξέλλες!

Ο Βασίλης Κασκαρέλης υπηρέτησε στις Βρυξέλλες την περίοδο 2004-2009. Μεταφέρει την εμπειρία στο βιβλίο του. Μεγάλο μέρος αφιερώνεται στην προσπάθεια να αποφύγει η Ελλάδα και η Κύπρος τις επιπτώσεις από την απόρριψη του σχεδίου Ανάν. Είναι ιδιαίτερα επικριτικός για την πολιτική του προέδρου Παπαδόπουλου και την «κρυφή ατζέντα» την οποία είχε. Ωστόσο σε σχέση με την τρέχουσα εσωτερική μας επικαιρότητα μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχουν οι παρατηρήσεις του για το πώς η Ελλάδα κατάφερνε (και συνεχίζει) να κατασπαταλά του κοινοτικούς πόρους. Με αυτή την έννοια, το βιβλίο του συνεισφέρει άμεσα στην κατανόηση των λόγων που μας οδήγησαν στην χρεοκοπία αλλά και αποτελεί μια προειδοποίηση για το πόσο εύκολα μπορεί να οδηγηθούμε ξανά αν δεν αλλάξουμε.

Γράφει χαρακτηριστικά: «Επί δεκαετίες, με εμπλοκή των αγροτικών συνεταιρισμών, αγρότες και παραγωγοί βαμβακιού και εκτάσεων με ελαιόδεντρα εισέπρατταν παράνομα επιδοτήσεις από τον ΟΠΕΚΕΠΕ». Η απάτη, συνεχίζει, βασιζόταν σε «ανύπαρκτα χωράφια» που προέκυπταν μέσα από ιδιωτικά συμφωνητικά «στα οποία δεν συμπλήρωναν την πραγματική θέση των γεωτεμαχίων». Η ίδια πρακτική δηλαδή που ακολουθούσαν πιο πρόσφατα οι επιτήδειοι με τα πρόβατα και τα βοσκοτόπια. Αυτά γίνονταν κυρίως στη Θεσσαλία και την Κρήτη με «τακτικές Κολομβιανού Καρτέλ». Όσο για τις κυβερνήσεις, την στάση τους την υπαγόρευε ο φόβος των αντιδράσεων των συνδικαλιστών και ο αντίκτυπος στους ψηφοφόρους.

Το εξωφρενικό είναι ότι …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Τα χαμένα μαθήματα

Toυ ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ 

 Είναι κομμάτι προσβλητική η φιλολογία περί των «διαχρονικών παθογενειών του κράτους».  

Προσβλητική, με αναφορά όσα ζήσαμε, όσα υποστήκαμε, όσα υποφέραμε, διότι δεν έχει περάσει ούτε μία δεκαετία από τότε που βγήκαμε από τα μνημόνια. Δεν άλλαξε καν η γενιά, δεν πέρασαν ούτε σαράντα ούτε πενήντα χρόνια, για να σβήσουν οι μνήμες

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι η πρώτη που ευτύχησε να κυβερνήσει έπειτα από μια κρίση η οποία σημάδεψε την Ελλάδα.

Δεν μάθαμε ότι το πελατειακό κράτος, ακόμη και αν δεν αποσκοπεί στον απευθείας πλουτισμό των πολιτικών, κόβει τα πόδια της οικονομίας

Τα «φορετά» και τα «χεράτα» του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι λεφτά που μπορεί να φέρνουν ψήφους σε κάποιους, αλλά δεν φέρνουν ευημερία σε όλους.

Αντιθέτως, στερεί πόρους από πραγματικές αναπτυξιακές πρωτοβουλίες.

 Οι «πολιτικές παρεμβάσεις» στη διοίκηση, που με τόση θέρμη θέλει ο νεοφώτιστος στη Ν.Δ. Ανδρέας Λοβέρδος «είναι δυνατόν να απαγορευθεί σε εν ενεργεία βουλευτή η επικοινωνία με τη διοίκηση;» (Action24, 2.4.2026)– δεν είναι ίδιον του σύγχρονου κράτους, ανάγονται στην τουρκοκρατία – άντε, στην Ελλάδα πριν από το 2009. Είναι μακριά όμως από τον ευρωπαϊκό κανόνα.

Ενας καλός φίλος, από εκείνους οι οποίοι προσπάθησαν να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά την πρώτη περίοδο της κρίσης, διηγείτο την εξής ιστορία, που αποτύπωσε στο χαρτί ο Παύλος Τσίμας:
«Ο πρωθυπουργός της Σουηδίας κάλεσε κάποτε στο γραφείο του τον διευθύνοντα σύμβουλο της Trafikverket – είναι ο δημόσιος Σουηδικός Οργανισμός Συγκοινωνιών, αρμόδιος για τις υποδομές των σιδηροδρομικών, αεροπορικών, θαλάσσιων και οδικών μεταφορών στη χώρα. Με σκανδιναβική ευγένεια και διακριτικότητα, προφανώς, εξέφρασε την επιθυμία να δημιουργηθεί μια σιδηροδρομική σύνδεση με κάποιον προορισμό της ιδιαίτερης πατρίδας του. 

“Ως τι μου το ζητάτε;” απάντησε ο επικεφαλής της Αρχής. “Αν μου το ζητάτε ως πρωθυπουργός, είμαι υποχρεωμένος να σας καταγγείλω για ανάρμοστη παρέμβαση στη λειτουργία ενός ανεξάρτητου οργανισμού. Αν πάλι μου το ζητάτε ως ενδιαφερόμενος πολίτης, ακούω το αίτημά σας με σεβασμό. Αλλά για να ασχοληθώ μαζί του, φροντίστε να συγκεντρώσετε αρκετές υπογραφές συμπολιτών σας, ώστε το αίτημα να έχει υπόσταση”» («Τα Νέα», 24.5.2025).

Στον Ουίνστον Τσώρτσιλ αποδίδεται η φράση
«ποτέ μην αφήνεις μια καλή κρίση να πάει χαμένη»

Πρόβλημα είναι και ο πρώτος πληθυντικός του κλισέ «δεν μάθαμε από την κρίση».  

Αν δεν έμαθε ο μπαρμπα-Μήτσος από τις Σέρρες, είναι μικρό το κακό.  

Μπορεί να επιδιώξει την αθέμιτη συναλλαγή, το πανωγράψιμο στην παραγωγή, τα «φορετά» και τα «χεράτα» του ΟΠΕΚΕΠΕ, την «επιστροφή στην κανονικότητα». Δεν έχει, όμως, την εξουσία να τα υλοποιήσει.  

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι δεν έμαθαν οι πολιτικοί, αυτοί τους οποίους ο μπαρμπα-Μήτσος μούντζωνε την περασμένη δεκαετία. Μία από τις αποστολές ενός πολιτικού είναι να υπενθυμίζει διαρκώς πώς φτάσαμε στην κρίση, να διαπαιδαγωγεί τους μπαρμπάδες της επικράτειας.

Ο μιθριδατισμός στο ρουσφέτι δεν φαίνεται μόνο από τη θεωρητικοποίησή του, που επιχειρεί ο Ανδρέας Λοβέρδος, υπό το πρόσχημα της «επικοινωνίας με τη διοίκηση».

Φαίνεται και στον διαχωρισμό των υποθέσεων που κάνει η κυβέρνηση, από την εκ προοιμίου ποινική αξιολόγησή τους που έκανε ο υπουργός Υγείας Αδωνις Γεωργιάδης σε «εμφανώς γελοίες», αλλά και κάποιες «πιο σοβαρές» (Action24, 3.4.2026).

Να το ξαναπούμε: Δουλειά των βουλευτών δεν είναι να μεταφέρουν στη διοίκηση τα «δίκαια αιτήματα» των ψηφοφόρων τους

Κατ’ αρχήν, δεν ξέρουν αν είναι δίκαια, ούτε έχουν τους μηχανισμούς για να τα αξιολογήσουν

Αν κάποιος βουλευτής διαισθάνεται το δίκαιο, οφείλει...

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΡΥΦΟ-ΣΤΑΛΙΝΟ-ΠΑΤΕΡΟΥΛΗΔΕΣ: Το κράτος δεν είναι η μαμά ή ο μπαμπάς μας

 

 

 

 
 

Γράφει ο Νίκος Ρώμπαπας

Πρόεδρος του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών.

 

Ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την Μ.Τετάρτη μέσω TikTok ότι τα παιδιά κάτω των 15 δεν θα μπορούν να χρησιμοποιούν το TikTok. Και το Instagram και το Facebook και όλα τα υπόλοιπα κοινωνικά δίκτυα που χρησιμοποιούν καθημερινά για την επικοινωνία τους.

Η ειρωνεία είναι δύσκολο να αγνοηθεί. Το ίδιο Μέσο που πρόκειται να απαγορευτεί επελέγη για να ανακοινωθεί η απαγόρευσή του. Αλλά πίσω από την ειρωνεία κρύβεται ένα ουσιαστικότερο πρόβλημα.

Δεν αμφισβητώ ότι οι κίνδυνοι είναι πραγματικοί. Αλγόριθμοι σχεδιασμένοι να εθίζουν, περιεχόμενο που βλάπτει, πλατφόρμες που μεγιστοποιούν τον χρόνο μπροστά στην οθόνη. Αυτά είναι τεκμηριωμένα προβλήματα, που χρειάζονται αντιμετώπιση. Καταλαβαίνω για ποιο λόγο ανησυχούν οι γονείς – τα παιδιά μου δεν είναι πια κάτω των 15, αλλά δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι αν κάτι πρέπει να γίνει. Είναι αν αυτό που προτείνει ο πρωθυπουργός θα δουλέψει και τι συνέπειες θα έχει.

Ας ξεκινήσουμε από το προφανές: το ελληνικό κράτος δεν έχει κάνει σχεδόν τίποτα έως σήμερα για να υποστηρίξει τις οικογένειες σε αυτή την πρόκληση. Δεν υπάρχει συστηματική ενημέρωση, ούτε οργανωμένα συστήματα υποστήριξης των γονέων. Η κρατική εφαρμογή «KidsWallet» είναι ουσιαστικά άγνωστη στη συντριπτική πλειονότητά τους, το ίδιο και οι μηχανισμοί γονικής επίβλεψης που είναι ενσωματωμένοι σε κάθε συσκευή Apple ή Android. Αντί να δοκιμαστούν πρώτα αυτά τα μέτρα, πάμε κατευθείαν στην απαγόρευση.

Η απαγόρευση δεν μπορεί να είναι πρώτη επιλογή – πρέπει να είναι πάντα η έσχατη λύση.

Υπάρχει ωστόσο και κάτι βαθύτερα προβληματικό: η λογική ότι το κράτος ξέρει καλύτερα από τους γονείς πώς να μεγαλώσουν τα παιδιά τους.

Το κράτος δεν είναι η μαμά ή ο μπαμπάς μας.

Η προστασία των παιδιών είναι πρωτίστως ευθύνη της οικογένειας, και ρόλος του κράτους είναι να εξοπλίζει τις οικογένειες με γνώση και εργαλεία, όχι να τις υποκαθιστά. Οταν απαγορεύεις αντί να εκπαιδεύεις, δεν βοηθάς τους γονείς: τους στέλνεις το μήνυμα ότι ούτε αυτοί ούτε τα παιδιά τους μπορούν να αντιμετωπίσουν τον κόσμο χωρίς κρατική κηδεμονία. Και έτσι μαθαίνουν ότι όταν κάτι δεν πάει καλά, φταίει πάντα το κράτος.

Και εδώ έρχεται αυτό που συνήθως παραλείπεται: τι θα συμβεί στην πράξη.

Τα παιδιά δεν θα σταματήσουν να χρησιμοποιούν κοινωνικά δίκτυα. Θα τα χρησιμοποιούν χωρίς καμία επίβλεψη και προστασία πίσω από VPN ή μέσα από λιγότερο γνωστές και λιγότερο ασφαλείς πλατφόρμες.

Θα είναι λιγότερο πρόθυμα να αναφέρουν κακοποίηση, αφού αυτό θα σημαίνει παραδοχή ότι παραβίασαν τον νόμο.

Και για να λειτουργήσει η επαλήθευση ηλικίας, θα χρειαστεί να ταυτοποιηθούμε όλοι, όχι μόνο τα παιδιά. Αυτό είναι ένα κόστος ιδιωτικότητας που η κυβέρνηση δεν έχει εξηγήσει πώς σκοπεύει να αντιμετωπίσει.

Υπάρχει και μία ακόμη συνέπεια που σπάνια συζητείται: αν η απαγόρευση λειτουργήσει, τα παιδιά δεν θα εξοικειωθούν σταδιακά με τα κοινωνικά δίκτυα. Θα περάσουν από τη μηδενική έκθεση στη χρήση τους, πάνω στην κορύφωση της εφηβείας τους, στα 15, χωρίς να έχουν χτίσει την ανθεκτικότητα που ακριβώς τότε θα χρειαστούν περισσότερο.

Στο ΚΕΦίΜ ετοιμάζουμε μελέτη για τη ρύθμιση της χρήσης κοινωνικών δικτύων από ανηλίκους. Το συμπέρασμα είναι ότι χρειαζόμαστε ένα σύνθετο μοντέλο: υποχρεώσεις ασφάλειας για τις πλατφόρμες, ψηφιακή παιδεία στα σχολεία, εργαλεία που ενδυναμώνουν τους γονείς.

Η απλή απαγόρευση δεν αντιμετωπίζει την αιτία του προβλήματος – μετακινεί απλώς τα παιδιά σε πιο σκοτεινές γωνιές του Διαδικτύου.

Το Μέσο είναι το μήνυμα. Το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός επέλεξε να ανακοινώσει την απαγόρευση στα κοινωνικά δίκτυα από τα κοινωνικά δίκτυα είναι ίσως το πιο ενδεικτικό για να κατανοήσουμε πού βρισκόμαστε:

Με την πράξη του αναγνώρισε ότι…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Μ’ αυτούς θα πάει σε εκλογές;

 

Toυ Δημήτρη Καμπουράκη

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του Μητσοτάκη δεν είναι η κούραση του εκλογικού σώματος από την επτάχρονη διακυβέρνηση. Είναι η κούραση και η βαρεμάρα των ίδιων των βουλευτών του.

Το γράφω μετά λόγου γνώσεως.

Οι άνθρωποι έχουν βαρεθεί να είναι στην εξουσία, θέλουν να φύγουν. Αν όχι όλοι, οι περισσότεροι απ’ αυτούς. Σίγουρα πάνω από τους μισούς. Αν καθίσετε μαζί τους και κουβεντιάσετε με ειλικρίνεια (και με λίγο τσιπουράκι να βοηθά), θα πάθετε την πλάκα σας απ’ αυτά που θα ακούσετε να λένε.

Δεν θέλουν βρε αδερφέ πια, πόσο πιο καθαρά να το πουν;

Από το 1986 που έβαλα το πρώτο δημοσιογραφικό μου ένσημο μέχρι σήμερα, έχουν περάσει από τα χέρια μου μια ντουζίνα πρωθυπουργοί, εκατοντάδες υπουργοί και υφυπουργοί, μιλιούνια βουλευτές και πολιτευτές. Όμως αυτό που βλέπω σήμερα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ, δεν το χω ματαξαναδεί.

Πάντα οι κυβερνητικοί βουλευτές έχουν παράπονα από το πρωθυπουργικό επιτελείο, θέλουν να μπουν στο Υπουργικό Συμβούλιο, μετά να αναβαθμιστούν, θέλουν καλύτερη πρόσβαση στο κέντρο εξουσίας, θεωρούν ότι οι ανταγωνιστές τους στον νομό ευνοούνται περισσότερο και άλλα παρόμοια συνηθισμένα. 

Αλλά είναι η πρώτη φορά που τους βλέπω όλους δυσαρεστημένους. Και τους Καραμανλο-Σαμαρικούς, και τους αμιγώς Μητσοτακικούς, και τους ενδιάμεσους, και τους ταλαντευόμενους, και τους άσχετους, και τους ιδιόρρυθμους.

Είναι δε όλοι τους τόσο ενοχλημένοι και δύσθυμοι και θυμωμένοι, που ο πολιτικός τους λόγος μπατάρει εν συνόλω. Υπάρχουν βουλευτές της ΝΔ, που αν τους ακούσεις να επιχειρηματολογούν, θα νομίσεις ότι ο αντιπολιτευτικός οίστρος της Ζωής Κωνσταντοπούλου είναι αγλάισμα πολιτικού ορθολογισμού.

Αμολάνε διάφορα «φτάνει πια», «ως εδώ», «δεν είναι αυτή κατάσταση», «δεν αντέχουμε άλλο», «τέλος η ανοχή», δίχως αρχή, μέση, τέλος, αλλά κυρίως δίχως την παραμικρή προοπτική.

Τα ‘χουν με τον Κυριάκο, με το επιτελείο στο Μαξίμου, με το επιτελικό κράτος, με την επικοινωνία της κυβέρνησης, με τη συνολική πολιτική τους, με τη διαχείριση τα καθημερινότητας, με όλα τέλος πάντων.

Δεν χωνεύουν κανέναν, δεν αποδέχονται κανέναν, δεν έχουν καλή κουβέντα για κανέναν.   

Ούτε έχουν λύση.

Να φύγει ο Κυριάκος και το σύστημά του, αλλά να ‘ρθει ποιος; Και με ποιον τρόπο;

Δεν έχουν άποψη, δεν έχουν λύση, δεν τους ενδιαφέρει καν να απαντήσουν σ’ αυτά.

Θεωρούν τον εαυτό τους ισότιμο συνιδιοκτήτη του κόμματος σαν να πρόκειται για εξ αδιαιρέτου κτίσμα, πιστεύουν ότι ο Κυριάκος νίκησε διότι άθροισε τις ψήφους που έφερε ο καθένας τους ξεχωριστά, έχουν εξοβελίσει από το μυαλό τους τη σημασία του ηγέτη ως πολλαπλασιαστή δύναμης και καταστροφολογούν αδιακρίτως δίχως να προσφέρουν λύση σε κείνα που κριτικάρουν.

Ούτε στο καφενείο του χωριού μου, τέτοιου επιπέδου κουβέντα.

Συμπαθάτε με, αλλά δεν πρόκειται για Κοινοβουλευτική Ομάδα.

Είναι ένα τσούρμο από τύπους που…

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Υπόθεση "ομορφάντρα" Λαζαρίδη: Η δεξαμενή στελεχών και η δημιουργική ασάφεια των βιογραφικών σημειωμάτων

 

Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Η υπόθεση του κ. Μακάριου Λαζαρίδη, ο οποίος φέρεται να δήλωσε απόφοιτος δημόσιου πανεπιστημίου ενώ φοίτησε σε εργαστήριο ελευθέρων σπουδών, υπογραμμίζει μια σειρά από τα γνωστά παθολογικά συμπτώματα του βίου μας.

Πρώτον, το κυβερνών κόμμα —όπως όλα τα κόμματα— φαίνεται να πάσχει από έλλειψη στελεχών. Είτε ο κ. Μητσοτάκης αναζητεί απεγνωσμένα συνεργάτες και δεν βρίσκει στο πλήθος των επαρχιακών κομματαρχών της ΝΔ, είτε προβαίνει σε αδέξιες ή, ενδεχομένως, σε ιδιοτελείς, λανθασμένες επιλογές. Με λίγα λόγια, αναρωτιέμαι αν υπάρχουν καταρτισμένα και έντιμα άτομα που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν, αλλά προτιμώνται λιγότερο καταρτισμένα ή λιγότερο έντιμα, με προτεραιότητα την αφοσίωση στην παράταξη και στο πρόσωπό του. Αν και η εν λόγω τακτική είναι κατανοητή, υπονομεύει την κυβέρνηση, η οποία προσπαθεί να εξισορροπήσει τη λαϊκή δεξιά με τον κεντροδεξιό χώρο σε ένα περιβάλλον όπου ξεφυτρώνουν σκάνδαλα διαφθοράς.

Το ελαφρυντικό είναι ότι πολλοί σοβαροί άνθρωποι (ίσως οι περισσότεροι) δεν έχουν καμία επιθυμία να εμπλακούν με τα κόμματα και τα παιχνίδια της εξουσίας — άρα, η δεξαμενή πολιτικού προσωπικού είναι ισχνή.

Μπορεί να κάνω λάθος· δεν ξέρω με ακρίβεια τι διαδραματίζεται στους διαδρόμους της έδρας της ΝΔ και του Μεγάρου Μαξίμου: πάντως, αν η δεξαμενή δεν είναι «ισχνή», ο κ. Μητσοτάκης επιδεικνύει αυτοκαταστροφική συμπεριφορά συσσωρεύοντας βιαστικές αποφάσεις και επικοινωνιακές γκάφες.

Ο κ. Λαζαρίδης κατείχε θέσεις στις οποίες ήταν προαπαιτούμενο το πτυχίο από ΑΕΙ. Αν ήταν τόσο απαραίτητος σε αυτές τις θέσεις (δεν έχω εικόνα της πολιτείας του, μπορεί να είναι ικανός), θα μπορούσε απλούστατα να εγγραφεί σε δημόσιο πανεπιστήμιο και να αποκτήσει πτυχίο: δεν είναι καθόλου δύσκολο, ιδιαίτερα για άνθρωπο με πείρα της ζωής και της πολιτικής. Το ότι δεν το έκανε, και το ότι δεν του ζητήθηκε, δείχνει οκνηρία, περιφρόνηση των κανόνων και αφελή πίστη ότι κανείς από εμάς τους πληβείους ή από την έτσι κι αλλιώς εξαγριωμένη αντιπολίτευση δεν θα πληροφορηθεί αυτή την ασήμαντη λεπτομέρεια.

Παραλλήλως, το ψέμα ή η «δημιουργική ασάφεια» σχετικά με τις σπουδές του κ. Λαζαρίδη δείχνει άγνοια του σύγχρονου κόσμου: δεν μπορεί κάποιος στον 21ο αιώνα να ψεύδεται στο βιογραφικό του σημείωμα. Ούτε στον 20ό αιώνα ήταν εύκολο να φουσκώνει κανείς τα ακαδημαϊκά του επιτεύγματα: οποιοσδήποτε μπορούσε να ελέγξει τα αρχεία των πανεπιστημίων, του πρώην ΔΙΚΑΤΣΑ και του ΔΟΑΤΑΠ· ουδείς έπαιρνε στα σοβαρά γενικόλογες διατυπώσεις τύπου «σπούδασα στην Αμερική» ή «έκανα μεταπτυχιακά στο εξωτερικό» αυτές οι φράσεις ανήκουν σε…

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι "ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΙ" ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: O γαλαζαίος "ομορφάντρας" σε σπαρταριστό οίστρο!

 

ΝουΔο-γαλαζαίου "πτυχιούχου" εθνικού σουργελο-ψωναρο-ξεφτιλαρά κωμωδία

 

Uploaded Image 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΚΚΕ-δο-ΒΑΡΟΥΦΑΚΟ-ΣΥΡΙΖΑίων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία


     

Υπαρκτού γυφτο-καθαρματο-ξεφτιλαρόπληκτου ελληνισμού κωμωδία


Uploaded Image

Σαν σήμερα (16/4/ΧΧΧΧ)

1834: Αρχίζει η δίκη του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα στο Ναύπλιο. Κατηγορούνται για  συνωμοσία κατά του βασιλιά Όθωνα.

1895: Εκλογές στην Ελλάδα με νικητή Θεόδωρο Δηλιγιάννη. Ο Χαρίλαος Τρικούπης δεν εκλέγεται ούτε βουλευτής και αποχωρεί απο την  πολιτική

1947: Ο τραπεζίτης και οικονομικός σύμβουλος του αμερικανού προέδρου Ρούζεβελτ, Μπέρναρντ Μπαρούχ, αναφέρει για πρώτη φορά τον όρο «Ψυχρός Πόλεμος» για να περιγράψει τις σχέσεις Σοβιετικής Ένωσης και ΗΠΑ.

1964: Οι Rolling Stones κυκλοφορούν το παρθενικό τους άλμπουμ με τίτλο το όνομά τους.

1889: Γεννιέται ο Τσάρλι Τσάπλιν

1996: Πεθαίνει ο Ελληνας μεγιστάνας Σταύρος Νιάρχος







2018: Εφυγε από τη ζωή από επιπλοκές, έπειτα από πνευμονία ο Αμερικανός ηθοποιός Ρόναλντ Λι Ερμι, σε ηλικία 74 ετών.
 
 
 
 
 
 


2021
Πέθανε σε ηλικία 52 ετών έπειτα από μια «ηρωική μάχη» με τον καρκίνο Βρετανίδα ηθοποιός Χέλεν ΜακΚρόρι, που ήταν γνωστή για τους ρόλους της στις ταινίες του Χάρι Πότερ, την ταινία του Τζέιμς Μποντ Skyfall και την τηλεοπτική σειρά Peaky Blinders,

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η Ελλάδα που επιμένει

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Οταν η χώρα πτώχευσε, μοιρολογούσαμε τα δισεκατομμύρια που είχαν περάσει χωρίς να αφήσουν ούτε ένα λιθαράκι πίσω τους.

Ηταν η εποχή που ο πρωθυπουργός μας κατηγορούσε τον λαό που τον είχε εκλέξει ως απατεώνες και φοροφυγάδες.

Οι εμβριθείς αναλυτές της ελληνικής ψυχής αποφαίνονταν πως όλη αυτή η κατάσταση οφειλόταν στη νοοτροπία της. Στο γεγονός δηλαδή ότι όταν μπήκαμε στην Ευρώπη, στην πραγματικότητα παραμείναμε πάντα ξένο σώμα. Είχαμε μεν γίνει ισότιμο μέλος της Ενωσης, όμως συνεχίζαμε να την αντιμετωπίζουμε ως την υπερδύναμη που όφειλε να μας φροντίζει.

Και μας φρόντιζε. Με τα διάφορα μεσογειακά προγράμματα, τα πακέτα Ντελόρ που υποτίθεται ότι υπήρχαν για να ενισχύσουν τη σύγκλιση των πιο αδύναμων οικονομιών με τις ισχυρές και εύρωστες τότε ακόμη οικονομικές μηχανές της ευρωπαϊκής ηπείρου.

Στο επίκεντρο βρισκόταν ο λεγόμενος πρωτογενής τομέας. Ευαίσθητος, ευάλωτος, πλην όμως απαραίτητος για την επιβίωση εισέπραττε γενναιόδωρα ποσά που θα τον βοηθούσαν να εκσυγχρονιστεί και να αντιμετωπίσει τις αντιξοότητες. Η κηδεμονία τον ανακούφισε από τους κόπους και τους κινδύνους της αγροτικής ζωής, τον βοήθησε να διασκεδάσει, κυρίως δε του έμαθε πώς να αξιοποιεί την αφέλεια της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας. Ηταν πιο εύκολο να εισπράττεις τις επιδοτήσεις από το να προσπαθείς να βελτιώσεις την παραγωγή σου και να ρίξεις τα προϊόντα στη διεθνή αγορά. Ηταν τότε που κάποιος Ευρωπαίος ελεγκτής είχε αναρωτηθεί αν στην Ελλάδα υπάρχουν τριώροφα χωράφια. Κάποιος είχε πάρει αποζημίωση τρεις φορές για το ίδιο χωράφι.

Και μετά ήρθε η πτώχευση. Ανακαλύψαμε ότι χρωστούσαμε περισσότερα από όσα είχαμε και ριχτήκαμε σ’ ένα είδος συλλογικής ψυχανάλυσης για να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε την Ευρώπη.

Τρόπος του λέγειν δηλαδή αφού, ως γνωστόν, για την πλειονότητα, η Ευρώπη ευθυνόταν για την πτώχευσή μας κι εμείς, αγανακτισμένοι, ήμασταν πεπεισμένοι ότι για μία ακόμη φορά είμαστε οι αδικημένοι της Ιστορίας.

Το 60% που ψήφισε «Οχι» στο δημοψήφισμα δεν ήθελε την Ευρώπη, διότι μας είχε απογοητεύσει.

Πέρασε η πτώχευση, πέρασε η σκληρή δοκιμασία των μνημονίων, η χώρα ταπεινώθηκε και ορισμένοι εξ ημών πιστεύαμε πως όλ’ αυτά είναι αρκετά για να μας κάνουν να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπαμε την Ευρώπη. Δεν ήταν απλώς μια μηχανή που έβγαζε χρήμα για να το μοιράζει. Νομίζαμε ότι το είχαμε καταλάβει κι ότι αυτά που είχαμε ζήσει ήταν ένα κεφάλαιο της Ιστορίας μας που είχε περάσει.

Ο ΟΠΕΚΕΠΕ μας διέψευσε.

Με ένα πλούσιο μπουκέτο βουλευτών της Ν.Δ εμπλεκόμενους στο σκάνδαλο, έναν πρώην και έναν εν ενεργεία υπουργό, ο πληθυσμός των αιγοπροβάτων που είναι προϊόντα τεχνητής νοημοσύνης αν μη τι άλλο μας δείχνει ότι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δυνατότητα, πάντως, υπάρχει

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Από τη μια πλευρά, που λέτε, αγανακτούμε όταν ακούμε πολιτικούς να μιλούν για τα ρουσφέτια σαν να είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό στον οργανισμό του κοινοβουλευτισμού. Το εκλαμβάνουμε ως προσβολή, μας θίγει.

Από την άλλη, όμως, χλευάζουμε όσους πέφτουν από τα σύννεφα, κατά το προσφιλές στερεότυπο, εξαιτίας της διαφθοράς που αποκαλύπτεται στον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Να με συγχωρείτε, αλλά δεν γίνεται να ισχύει και το ένα και το άλλο ταυτοχρόνως.

Αν θεωρούμε εξωγήινο ούφο εκείνον που εκπλήσσεται ή, έστω, υποκρίνεται ότι εκπλήσσεται από την αποκάλυψη του σκανδάλου, τότε γιατί να μας ενοχλεί η ειλικρίνεια του βουλευτή (πείτε την και ωμότητα, αν θέλετε) που αναγνωρίζει την πραγματικότητα;

Αφού αυτή είναι! Δεν είναι κάποια άλλη.

Η προσφυγή στον βουλευτή για εκδούλευση είναι ο κανόνας. Ιδίως σε αγροτικές περιοχές, εκεί όπου τα συμφέροντα είναι συγκεκριμένα και δεν διαχέονται σε ένα αντιπροσωπευτικότερο μείγμα πληθυσμού.

Δεν σας κάνω τον έξυπνο· τον εαυτό μου περιγράφω και τις αντιφάσεις μου. Ούτε και θεωρώ αφύσικη μια τόσο κοινή αντίφαση. Αντανάκλαση του συστήματος είναι, διότι ενώ υποτίθεται ότι ψηφίζω τον καλύτερο, στην πράξη προτιμώ εκείνον που μου κάνει τη δουλειά.

Εφόσον δεν υπάρχει ισονομία, εφόσον οι μηχανισμοί του κράτους δεν λειτουργούν, εφόσον διάθεση δεν υπάρχει για ουσιαστικές αλλαγές, τι σου μένει να κάνεις;

Η πολιτική πίεση.

Δεν σημαίνει αυτό ότι το πρόβλημα είναι αμιγώς συστημικό – ότι κάτι δεν πάει καλά, δηλαδή, στον τρόπο που λειτουργεί ο κοινοβουλευτισμός. Φυσικά υπάρχουν πάντα τα σάπια μήλα, δεν τα γλιτώνεις. Πολύ περισσότερο, δε, όταν παίζει στην πιάτσα μια τέτοια απάτη, όπως αυτή με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τότε το «μυστικό» διαδίδεται (είναι στη φύση των «μυστικών» να διαδίδονται…), ο πειρασμός είναι μεγάλος, υποκύπτουν σε αυτόν και κάποιοι οι οποίοι δεν θα τολμούσαν υπό αυστηρότερες συνθήκες.

Κατά κύριο λόγο, όμως, το πρόβλημα είναι…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μία δόση ρουσφέτι, δύο ηθική και τρεις υποκρισία

Uploaded Image 

«Μετεβλήθη εντός μου και ο ρυθμός του κόσμου» κατά Βιζυηνό. Μπορεί να ακούγεται λίγο υπερβολικό, όμως σας ζητώ να με πιστέψετε. Κάπως έτσι αισθάνομαι με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Αν και η λέξη «σκάνδαλο» έχει τόσο πολύ φθαρεί απ’ την υπερβολική χρήση ώστε να μην μπορεί να αποδώσει το πραγματικό βάρος του νέφους που έχει καθίσει φαρδιά πλατιά στην ψυχή μου.

Στην ηλικία που έχω φτάσει και με την εμπειρία ζωής που έχω συσσωρεύσει, οφείλω να πω πως έχω καταλήξει σε ορισμένες αντιλήψεις οι οποίες παραμερίζουν τις αβεβαιότητες και τις αμφιβολίες της νεότητός μου. Ξέρω πια πως η χώρα μου είναι μια ευνομούμενη πολιτεία η οποία πειθαρχεί σε κανόνες που η ίδια έχει θεσπίσει με απόλυτο σεβασμό στην ηθική των συναλλαγών οι οποίες αποτελούν την κοινή μας ζωή. Δεν ξέρω αν είμαστε ένας ευτυχισμένος λαός, έχουμε όμως ήσυχη τη συνείδησή μας. Η ηθική πειθαρχία που μας διακρίνει μας προκαλεί κάποιον εκνευρισμό στην καθημερινότητά μας, όμως η ψυχιατρική επιστήμη τον θεωρεί εντελώς φυσιολογική αντίδραση για χαρακτήρες που έχουν μάθει να κάνουν ό,τι θέλουν αδιαφορώντας για τον διπλανό τους και τους άλλους εν γένει.

Γι’ αυτό και όταν έμαθα για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ στην αρχή δεν την πίστεψα.

Αυτή η Ρουμάνα εισαγγελέας δεν μου ενέπνεε καμία εμπιστοσύνη και θεώρησα ότι είχε επινοήσει τη μεταφορά και την υπερβολική σεξουαλική δραστηριότητα των αιγοπροβάτων μας προσδοκώντας να μας ξαναρίξει στα μνημόνια. Τόσο πολύ ζήλευε τη χώρα που δεν είχε πια μνημόνια να την ταλανίζουν.

Η συνέχεια μου φάνηκε ακόμη πιο απίστευτη.

Διότι η κ. Ρουμάνα δεν περιορίστηκε στη δόλια πονηρία των αιγοπροβάτων, ενέπλεξε και στην αναπαραγωγική τους δραστηριότητα και μέλη του ελληνικού Κοινοβουλίου, ακόμη και υπουργούς. Αυτοί λέει βοηθούσαν τα αιγοπρόβατα να ξεπεράσουν τα γραφειοκρατικά εμπόδια ώστε να συνευρίσκονται ελευθέρως και ασυστόλως, με αποτέλεσμα την κατακόρυφη αύξηση του ζωικού βασιλείου το οποίο, σε αντίθεση με τα δίποδα μέλη του, το επιδοτεί πλουσιοπάροχα το ταμείο της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

 

Δηλαδή θέλουν να μας πουν ότι ορισμένοι συμπολίτες μας εξαπατούν την Ευρώπη με σκοπό τον πλουτισμό;

Κι ότι αυτοί οι συμπολίτες μας έχουν συνεργούς βουλευτές;

Πώς να μην πέσει από τα σύννεφα ένας Ανδρουλάκης ο οποίος, ζώντας τόσα χρόνια εκτός Ελλάδος, δεν είχε αντιληφθεί την κατάπτωση των ηθών. Τέτοιες ιστορίες γίνονταν στα παλιά χρόνια, τότε που ένας Ευρωπαίος ελεγκτής είχε αναρωτηθεί αν στην Ελλάδα υπάρχουν τριώροφα χωράφια. Κάποιος είχε εισπράξει τρεις φορές επιδότηση για τον ίδιο ελαιώνα.

Εγινε τίποτε;

Τίποτε δεν έγινε. Απόδειξη ότι αυτές είναι ιστορίες παλιές που χάνονται στα νεφελώματα των θρύλων και των παραδόσεων του λαού μας.

Και τώρα θα προσπαθήσω να σοβαρευτώ. Στο μέτρο του δυνατού εννοείται.

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι σκάνδαλο. Εμπλέκονται σ’ αυτό πολίτες, εμπλέκονται και βουλευτές. Και μάλιστα βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος. Αρα είναι σκάνδαλο που αφορά κατά μείζονα λόγο το κυβερνών κόμμα. Για την ακρίβεια, αφορά βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος.

Αν έχω καταλάβει καλά, δεν τους αφορά όλους με τον ίδιο τρόπο. Αλλοι έχουν χρησιμοποιήσει την εξουσία τους για να εξυπηρετήσουν τους πελάτες τους παρακάμπτοντας τις νόμιμες διαδικασίες κι άλλοι έχουν απλώς παρέμβει για να βοηθήσουν τους πελάτες τους να ξεπεράσουν τις δυσλειτουργίες και τους πρωτογονισμούς της γραφειοκρατίας.

Θα μου πείτε, γιατί, ως βουλευτές, δεν φρόντιζαν να απαλλάξουν τη γραφειοκρατία από τον πρωτογονισμό της.

Θα σας απαντήσω πως συμφωνώ μαζί σας με μία επιφύλαξη: όσες διορθώσεις κι αν γίνουν στο άρρωστο σώμα του ελληνικού Δημοσίου, πάντα θα υπάρχουν προβλήματα.

Με δυο λόγια: οι μεν βοήθησαν στην εξαπάτηση, οι δε απλώς βοήθησαν στην υπέρβαση δυσκολιών.

Αντί να τους ξεχωρίσουμε και να τους κρίνουμε, τους τσουβαλιάζουμε όλους σε ένα σάκο ενοχής ο οποίος συμπαρασύρει και όλη την παράταξη στην οποία ανήκουν. Και έτσι φτάνουμε στη ρουσφετολογία και στην ηθικολογία. Είναι ανήθικο ο βουλευτής να εξυπηρετεί τον ψηφοφόρο του;

Οχι, είναι ανήθικο να εισπράττει προμήθειες όπως ο Τσοχατζόπουλος ή να βοηθάει τον Κοσκωτά να αγοράζει την Τράπεζα Κρήτης με τα χρήματά της, κ. Ανδρουλάκη – έτσι για να θυμηθούμε δύο από τα ηθικά επιτεύγματα του κόμματός σας. Υποθέτω ότι ο αρχηγός και επίδοξος πρωθυπουργός διώχνει πυξ λαξ όσους τολμήσουν να του ζητήσουν κάποια εξυπηρέτηση.

Στη Ρώμη οι ψηφοφόροι ονομάζονταν πελάτες. Oσοι ήθελαν να εκλεγούν ύπατοι όχι μόνον τους αναλάμβαναν υπό την προστασία τους, αλλά τους πλήρωναν κιόλας. Γι’ αυτό, όταν τέλειωνε η θητεία τους ως υπάτων, η δημοκρατία τούς έδινε τη διοίκηση μιας επαρχίας για να βγάλουν τα σπασμένα.

Αλήθεια, τι κάνουν οι λομπίστες στην Αμερική ή στην Ευρωπαϊκή Eνωση; Και πώς ασκείται το ευγενές επιτήδευμα των δημοσίων σχέσεων;

Από κει και πέρα αρχίζει η ρουσφετολογία που ταυτίζεται με την ηθικολογία. Κοινώς με την υποκρισία.

Είναι ανήθικο το ρουσφέτι;

Εξαρτάται. Είναι ανήθικο αν δίνεις μια θέση σε κάποιον που αξίζει 2 στα 10 αντί γι’ αυτόν που αξίζει 9 στα 10. Αν έχεις τις κατάλληλες επαφές σε όλον τον πολιτισμένο κόσμο και έχεις 8 στα 10, μπορεί να ξεπεράσεις αυτόν που έχει 8 στα 10 αλλά δεν έχει επαφές. Το ρουσφέτι σε μας γίνεται ανήθικο όταν δίνεις τη θέση σ’ αυτόν που έχει 2 στα 10, σαν τον μοιραίο σταθμάρχη της Λάρισας.

Οπότε, αντί να ηθικολογούμε, καλόν θα ήτο να…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Je suis ΟΠΕΚΕΠΕ;


Uploaded Image 

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Να θυμηθώ πάλι εκείνη τη φράση που μου είπε κάποτε ένας ψευδολόγιος ταξιτζής και είναι παντοτινή: «Τι τα θέλετε, κύριέ μου, είμεθα κράτος αναπόφευκτον».

Διαχρονική ρήση και all time classic. Αναπόφευκτη. Που σημαίνει πως το ρουσφέτι είναι κακό πράγμα, αλλά αν αιφνιδίως έπαυε να υπάρχει σε όλη την επικράτεια, θα είχαμε αποχή στις εκλογές της τάξεως του 90%.

Διότι ποιο ενδιαφέρον θα έβρισκε πλέον στην πολιτική ο μέσος Ελλην, ιδίως ο agricola, εφόσον ο εντεταλμένος βουλευτής θα σταματούσε να τον εξυπηρετεί;

Ποιο το νόημα πια για τον αγρότη, τον σιδερά, ή τον υπάλληλο στην τράπεζα; Θα τον ένοιαζε αν επαληθευτούν οι δέκα θέσεις για τον Φόιερμπαχ, ή αν έπεσε έξω ο Πουλαντζάς στις μάταιες αναλύσεις του για το καπιταλιστικό κράτος;

Κλάιν μάιν. Ο βουλευτής ήταν ανέκαθεν ένα εργαλείο και έκανε πάντα και μια συμπληρωματική δουλειά: εξυπηρέτηση του πολίτη, διεκπεραίωση εργασιών, διευκόλυνση, παρέμβαση στο κεντρικό κράτος για να λυθούν προβλήματα – κυρίως: ο βουλευτής ήταν σχεδόν ένας μάνατζερ του κτηνοτρόφου. Η σχέση μεταξύ τους ήταν δυνατή, ξεκάθαρη, σίγουρη και αιώνια. Ούτε ιδέες, ούτε ιδεολογήματα, ούτε ουμανισμοί, ούτε χαζομάρες. Απλό πράγμα: συμφέρον.

Αλλιώς τι να τον κάνεις τον βουλευτή;

Να τον πληρώνεις και να τον καμαρώνεις ως ξόανο του αεροδρομίου;

Μην κοιτάς τώρα τους ψεύτες που ξαφνικά ανακάλυψαν το αδιανόητο, το τερατώδες, το απαράδεκτο: ότι υπάρχει ρουσφέτι.

Η ίδια η λέξη «ρουσφέτι» που μάλλον είναι τούρκικη δείχνει εξάλλου και την αδιατάρακτη συνέχεια της Ιστορίας: απ’ το μπαχτσίσι ως το ρουσφέτι και πάντα με επίκεντρο τον παρά η διαδρομή είναι ευθεία και καθαρή, χωρίς παρεξηγήσεις και φιοριτούρες. Σαφής, σταθερή και αδιατάρακτη. Το νόημα διαυγές.

Και μην μου πει κάποιος πως δεν το ξέρει αυτό – βέβαια ο Ελλην εξεγείρεται όταν το ρουσφέτι συμφέρει στον γείτονα, αλλά αν είναι να βοηθήσει τον ίδιο, τότε είναι νόμιμο και τι καλό παιδί είναι ο βουλευτής που μας εξυπηρέτησε και το αναπόφευκτον κράτος.

Δεν πάμε, λέω εγώ, να ξύσουμε πατσές;

Δηλαδή, τι θέτε, να φτάσουμε σε τέτοια παρακμή, σε τέτοια απόλυτη αλλοίωση της πολιτικής, σε τέτοιο ξεπεσμό ώστε να καταργήσουμε το ρουσφέτι;

Τόσα χρόνια, μάς λέει η ρουμάνα εισαγγελέας, η κ. Κοβέσι, δεν καταλάβατε τίποτε;

Εμ, εσύ κυρία μου, είχες πενήντα χρόνια κομμουνισμό, Τσαουσέσκου, και δεν το κατάλαβες, άρα πώς να μας εντυπωσιάσει εμάς κάτι που είναι η ίδια η ουσία της πολιτικής εν Ελλάδι, που είναι η ίδια η Ρωμιοσύνη; (Νάτη, πετιέται αποξαρχής!).

Το ξέραμε, το ασκούσαμε (το ρουσφέτι) το θεωρούσαμε αυτονόητο και κινητήρια δύναμη της πολιτικής και της Ιστορίας. Το πιο ουσιώδες κίνητρο – δεν είναι η βία η μαμά της Ιστορίας που λέει ο Γκλέτσος, αλλά το ρουσφέτι, που δίνει την κίνηση, που είναι καύσιμο και ποιητικό αίτιο της προόδου.

Μπορείς άραγε να κάνεις κάτι στην Ελλάδα, να διοριστείς οπουδήποτε, σε κάποια καλή θέση, χωρίς τη μεσολάβηση της πολιτικής, ή την κάλυψή της;

Οχι.

Επομένως τι μας λέει τώρα η εισαγγελεύς ενώ αγνοεί τη βασική δομή και κίνηση της ελληνικής κοινωνίας;

Να τα καταστρέψουμε, δηλαδή, όλα;

Και μήπως τα λεγόμενα «ταξικά κόμματα» τι άλλο κάνουν από το να πρακτορεύουνε ευθέως και απροκάλυπτα τα οικονομικά συμφέροντα συγκεκριμένων ανθρώπων;

Προσέξτε, όχι συνολικά της χώρας ως οφείλουν, όχι του σύνολου κράτους, όχι όλου του λαού και του έθνους, αλλά συγκεκριμένης τάξης, κι επιπλέον, κάποιοι μιλάνε και για ταξικό μίσος. Συνεπώς, ποιο το πρόβλημα;

Κόμματα εξυπηρετούν επισήμως ολόκληρες τάξεις, και στελέχη τους μεμονωμένους, ταλαιπωρημένους πολίτες, ή, λαμόγια, που είναι και το συνηθέστερο – αν και η έννοια της λαμογιάς είναι κάτι πιο γενικευμένο.

A propos, δε, βλέπω και βαθιές συγγένειες με τη μασονία, ή οποία σε τι βαθμό κάνει κάτι το διαφορετικό απ’ τα κόμματα ή τον συνδικαλισμό; Κι αυτή στηρίζεται στην αλληλεγγύη των μελών και στο έμμεσο ή άμεσο ρουσφέτι κάποιου δικού μας. (Αλληλοβοήθεια, το λένε αυτό).

 

Ετσι συμβαίνει, διότι, μόνο με ιδέες δεν μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος, ούτε το ζωικό κεφάλαιο. Τα αμέτρητα βόδια.

Ολοι χρειάζονται και υλική βοήθεια εκτός από τα ευγενικά ιδεώδη. Μεσολάβηση.

Βέβαια, τώρα, στο όνομα της ανειλικρινούς εντιμότητας και ενός προσχηματικού φαίνεσθαι, γίνεται  φασαρία με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά μάλλον με πενιχρά, τελικά, αποτελέσματα – κράτα και μικρό καλάθι.

Το ουσιώδες: όποιος πιστεύει πραγματικά ότι μπορεί να υπάρξει πολιτική κι όχι μόνο εν Ελλάδι (που δεν είμαστε και οι χειρότεροι απατεώνες) χωρίς ρουσφέτι και διαμεσολάβηση, είναι είτε επιθετικά αφελής, είτε γιγαντιαίος ψεύτης.

Και, θα το δούμε: μόλις καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός, το ρουσφέτι πάλι θα ανθίσει, θα ενισχύσει τους δεσμούς του λαού με την πολιτική, και θα θριαμβεύει επί των μεγάλων, ανύπαρκτων ιδεών.

Και το κράτος, κύριέ μου, θα παραμείνει πάλι και για πάντα αναπόφευκτον.

Ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι η μόνη διαχρονική πραγματικότητα και δεν θα πεθάνει ποτέ, απλώς θα μειωθεί πρόσκαιρα, θα μεταλλάσσεται αενάως, θα γίνει πιο κομψός, πιο επιδέξιος, θα μετονομαστεί, θα…