ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ - ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ: Ο Μαρξισμός και η ανθρώπινη φύση…

 

Του Strange Attractor

Ο μαρξισμός υπήρξε μία από τις πιο επιδραστικές πολιτικές και κοινωνικές θεωρίες των δύο τελευταίων αιώνων.

Η βασική του υπόσχεση είναι ιδιαίτερα ελκυστική, μια κοινωνία χωρίς ταξικές ανισότητες, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, και χωρίς σημαντικές  διαφορές στον πλούτο και στην κοινωνική δύναμη.

Ο  Μαρξ άσκησε οξεία κριτική στις αδικίες του καπιταλισμού του 19ου αιώνα, και ανέδειξε προβλήματα που εξακολουθούν να απασχολούν τις σύγχρονες κοινωνίες. Ωστόσο, η ιστορική εμπειρία των καθεστώτων που επιχείρησαν να εφαρμόσουν τον μαρξισμό γεννά ένα κρίσιμο ερώτημα…

Γιατί και πώς μια θεωρία που υπόσχεται κοινωνική δικαιοσύνη κατέληξε σε οικονομική, και όχι μόνο, δυσλειτουργία, σε περιορισμό των ελευθεριών, και στη σφιχτή συγκέντρωση της εξουσίας;

Μια βασική απάντηση, κατ΄εμέ,  βρίσκεται στην αντίληψη για τον άνθρωπο.

Η μαρξιστική θεωρία στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην ιδέα ότι η κοινωνική οργάνωση και κυρίως οι οικονομικές σχέσεις διαμορφώνουν τη συμπεριφορά των ανθρώπων. Εάν καταργηθούν οι ταξικές αντιθέσεις και η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, υποτίθεται ότι θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για μια πιο συλλογική και πιο αλληλέγγυα κοινωνία.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι ο άνθρωπος δεν αποτελεί μόνο προϊόν των κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών του.

Διαθέτει προσωπικές επιθυμίες, φιλοδοξίες, ανταγωνιστικά ένστικτα, ανάγκη για αναγνώριση και, συχνά, έντονο ενδιαφέρον για το προσωπικό του όφελος.

Η ιδιοτέλεια δεν είναι αποκλειστικά αποτέλεσμα του καπιταλισμού. Υπήρχε πολύ πριν από αυτόν, και εμφανίζεται σε διαφορετικούς πολιτισμούς και κοινωνικά συστήματα.

Ακόμη λοιπόν και σε μια κοινωνία που επιδιώκει την πλήρη οικονομική ισότητα, οι άνθρωποι εξακολουθούν να επιδιώκουν περισσότερη δύναμη, κύρος, προνόμια, και κυρίως υλικά αγαθά.

Εδώ βρίσκεται μία από τις σημαντικότερες δυσκολίες της μαρξιστικής εφαρμογής.

 

Όταν το κράτος αναλαμβάνει τον έλεγχο της παραγωγής και της διανομής προκειμένου να εξασφαλίσει την ισότητα, τότε αποκτά τεράστια εξουσία. Και επειδή την εξουσία αυτή την ασκούν άνθρωποι, δεν εξαφανίζονται οι προσωπικές επιδιώξεις, απλά μπορούν να μεταφερθούν από την οικονομική αγορά στον κρατικό μηχανισμό.

Αντί λοιπόν να ανταγωνίζονται για πλούτο στην αγορά, κάποιοι ανταγωνίζονται για θέσεις, επιρροή, και προνόμια μέσα στο ίδιο το κράτος.

Η ιστορική εμπειρία της Σοβιετικής Ένωσης και άλλων κομμουνιστικών καθεστώτων αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Η κατάργηση, ή ο δραστικός περιορισμός της ατομικής ιδιοκτησίας, και ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας δεν δημιούργησαν την κοινωνία ελεύθερων και ίσων ανθρώπων που περιέγραφε η θεωρία. Αντίθετα, δημιουργήθηκαν γραφειοκρατικές ελίτ, περιορισμοί στην οικονομική και πολιτική ελευθερία, και ισχυρά αυταρχικά κράτη.

Η προσπάθεια να επιβληθεί η συλλογική ιδιοκτησία από τα πάνω απαίτησε έναν μηχανισμό εξουσίας πολύ ισχυρότερο από εκείνον που θα περίμενε κανείς από μια θεωρία που οραματιζόταν τελικά την αποδυνάμωση του κράτους.

Υπήρξε, βέβαια, και το οικονομικό πρόβλημα. Η οικονομία δεν αποτελεί απλώς έναν μηχανισμό κατανομής αγαθών. Βασίζεται σε εκατομμύρια καθημερινές αποφάσεις ανθρώπων που ανταποκρίνονται σε κίνητρα, τιμές, ανάγκες, και ευκαιρίες.

Όταν το οικονομικό σύστημα περιορίζει σημαντικά το προσωπικό κίνητρο, την επιχειρηματικότητα, και την ανταμοιβή της προσπάθειας, μειώνεται δραστικά η παραγωγικότητα και η καινοτομία.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο ανταγωνισμός και το προσωπικό συμφέρον πρέπει να είναι ανεξέλεγκτα, όπως στον φιλελεύθερο καπιταλισμό, αλλά σημαίνει ότι αποτελούν ισχυρές ανθρώπινες δυνάμεις που κάθε οικονομικό σύστημα οφείλει να λαμβάνει υπόψη.

Κάθε κριτική του μαρξισμού δεν είναι ταυτόχρονα υπεράσπιση του καπιταλισμού.

Ο Μαρξ ανέδειξε πραγματικές αδυναμίες της αγοράς, ειδικά της ανεξέλεγκτης αγοράς της δύσκολης εποχής του, όπως ανισότητες, εκμετάλλευση, συγκέντρωση οικονομικής ισχύος, και την πιθανότητα ο πλούτος να μετατρέπεται σε πολιτική επιρροή.

Η σύγχρονη κοινωνική πολιτική, η εργατική νομοθεσία, το οκτάωρο, η φορολογία, και το κοινωνικό κράτος, έχουν σε μεγάλο βαθμό αναπτυχθεί ακριβώς επειδή υπήρξε ο μαρξισμός, και οι κοινωνίες υπό την πίεση ισχυρής «μαρξιστικής» πίεσης και αντιπολίτευσης αναγνώρισαν ότι η αγορά χρειάζεται αυστηρούς κανόνες και θεσμούς.

Το ουσιαστικό δίδαγμα, επομένως, δεν είναι ότι κάθε ιδέα περί ισότητας είναι λανθασμένη. Είναι ότι μια πολιτική θεωρία πρέπει να ξεκινά από μια ρεαλιστική εικόνα της φύσης του ανθρώπου.

Ένα σύστημα που υποθέτει ότι οι άνθρωποι θα πάψουν να ενδιαφέρονται για το προσωπικό τους συμφέρον επειδή αλλάζουν οι οικονομικές δομές είναι καταδικασμένο να αποτύχει.

Η ανθρώπινη φύση δεν μεταμορφώνεται εύκολα με διατάγματα… ούτε με τσιτάτα εκ των άνω.

Ίσως, λοιπόν, η μεγαλύτερη αδυναμία του μαρξισμού δεν βρίσκεται στην επιθυμία του για δικαιοσύνη, αλλά στην…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γράμμος & παιδομάζωμα: Η αλήθεια για τον συμμοριτοπόλεμο απευθείας από τις πηγές

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο αριστερός Τάκης Λαζαρίδης ξεβρακώνει την ανθελληνική Αριστερά: H Αριστερά ευθύνεται για τον "εμφύλιο"

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τιμή και δόξα στον εθνικό στρατό μας

 Του ΝΙΚΟΥ ΑΠΠΕΛΑΙΟΥ  

Τον Αύγουστο του 1949, ο Eλληνικός Στρατός εξαπολύει, σύμφωνα με το επιτελικό σχέδιο «Πυρσός», την τελική φάση της επίθεσης του στα υψώματα της οροσειράς του Γράμμου – Βίτσι, τερματίζοντας με την νικηφόρα του προέλαση το δράμα του συμμοριτοπολέμου. 

Το ερώτημα όμως είναι: τι σηματοδοτεί άραγε αυτή η επέτειος; 

Αποτελεί μήπως μία «γιορτή μίσους» την οποία οφείλουμε να λησμονήσουμε, ή αντιθέτως ένα γεγονός από το οποίο οφείλουμε  να διδαχθούμε και το οποίο θα έπρεπε να αξιολογήσουμε με θετικό πρόσημο; 

  Ο όρος «γιορτή μίσους» δεν είναι τυχαίος. Έτσι αποκαλεί η ηττηθείσα πλευρά κάθε εκδήλωση μνήμης της πλευράς που νίκησε.  

Αντίθετα, οι δικές τους εκδηλώσεις, που διαιωνίζουν το δικό τους αφήγημα για τον εμφύλιο είναι για αυτούς οι μόνες ενδεδειγμένες. 

Η προφανέστατα στρεβλή και μονομερής αυτή αντίληψη ήταν δυστυχώς για μεγάλο διάστημα μονοπωλιακά κυρίαρχη στην ελληνική κοινωνία. Είναι άλλωστε κοινός τόπος ότι οι ηττημένοι κατάφεραν να επιβάλουν το δικό τους ιστορικό αφήγημα στην μεταπολιτευτική Ελλάδα.  

Η νικήτρια αστική πλευρά ενδιαφέρθηκε για τη νομή και διαχείριση της εξουσίας και οι αποκλεισμένοι από αυτήν «εαμογενείς» και νοσταλγοί, προσανατολισμένοι στην διαμόρφωση συνθηκών ιδεολογικής ηγεμονίας καθώς ήταν, επιχείρησαν να οικοδομήσουν την τελευταία πάνω στον πυλώνα της δικής τους εξιστόρησης του συμμοριτοπολέμου: ένα αφήγημα τόσο προπαγανδιστικό όσο και απλοϊκό, που, αδιαφορώντας για την ιστορική πραγματικότητα, αποθεώνει την πλευρά των ηττημένων ενώ ελεεινολογεί την πλευρά των νικητών. 

Ευτυχώς η απόσταση του χρόνου έχει επιτρέψει στην ιστορική επιστήμη να ξαναδεί τα γεγονότα πέραν από τους μύθους. Έτσι πλέον γνωρίζουμε πχ. ότι η πραγματική επιρροή των ΕΑΜικών δυνάμεων ιδιαίτερα μετά τα Δεκεμβριανά δεν ήταν μεγαλύτερη από το ένα πέμπτο του πληθυσμού (απέναντι στον ΔΣΕ δεν ήταν μόνο η «επάρατος Δεξιά» εξάλλου, αλλά και το διαχρονικά αντικομμουνιστικό Κέντρο), ότι ο ΔΣΕ ήταν ένας καθαρά ξενοκίνητος στρατός (τόσο από άποψη διαμόρφωσης της στρατηγικής του, όσο και από άποψη και εφοδιασμού/εξοπλισμού), ότι ο σπόρος του συμμοριτοπολέμου μπήκε όταν η ηγεσία του ΕΑΜ άρχισε να εκτελεί συνειδητό σχέδιο εξόντωσης των μη κομμουνιστικών αντιστασιακών ομάδων, και των λεγόμενων «αντιδραστικών», ήδη από το 1943. 

Ξέρουμε όμως και ευρύτερα, βάσει των μετέπειτα εξελίξεων, τι τύχη επεφυλάσσετο στη χώρα μας εάν είχε ακολουθήσει την πορεία των χωρών του ανατολικού μπλοκ, αλλά και την τυραννία, την ανελευθερία, την καταπίεση, τον εφ’ όρου ζωής εκτοπισμό (έως και την βιολογική εξόντωση) τα οποία θα υφίστατο η πλειοψηφία του ελληνικού λαού – όπως ακριβώς τα υπέστησαν και οι λαοί των χωρών που εγκλωβίστηκαν στο «Σιδηρούν Παραπέτασμα», καθώς παντού οι κομμουνιστές ήταν μειοψηφία και η επιβολή τους επί των αντιφρονούντων υπήρξε ιδιαίτερα σκληρή και απάνθρωπη.  

Η επέτειος λοιπόν αυτή δεν πρέπει να ξεχαστεί, ούτε πρέπει να επιτρέπουμε να λοιδορείται. 

Κατ αρχάς δεν πρέπει να λησμονηθεί ότι ήταν το τέλος ενός πολέμου που ποτέ δεν έπρεπε να συμβεί. Από τη στιγμή όμως που δυστυχώς συνέβη, αξίζει δόξα και τιμή στην γενιά εκείνη των μαχητών του Ελληνικού Στρατού που έδωσαν τη μάχη η Ελλάδα να παραμείνει ακέραιη, ελεύθερη και δημοκρατική όσο κι αν ο τελευταίος όρος έτυχε σφετερισμού από την πλευρά που αγωνίζονταν -οποία ειρωνεία!- υπέρ του Σταλινικού – Κομουνιστικού ολοκληρωτισμού…). 

Και ακριβώς επειδή ούτε η εδαφική μας ακεραιότητα, ούτε η εθνική μας ελευθερία, ούτε η δημοκρατία μας είναι δεδομένες, θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τις υπερασπιστούμε. Για αυτό και η φλόγα του αληθούς νοήματος της επετείου πρέπει,,,

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εμβατήριο Γράμμου - Περαστικά σύντρογοι!

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αυτοί που υπερασπίστηκαν τη δημοκρατία, έσωσαν τη χώρα από το Σιδηρούν Παραπέτασμα και διατήρησαν την εδαφική της ακεραιότητα είναι εγκληματίες ή λεπροί ???

 

Γράφει ο Άλκης ο Μετεμφυλιακός 

  

Σαν προχθες, στις 27 Αυγούστου του 1948, η Ελένη Γκατζογιάννη καταδικάστηκε σε θάνατο από "δικαστήριο" των κομμουνιστών του "Δημοκρατικού Στρατού".

 

Ξέρουμε την ιστορία της χάρη στο γιο της, που είχε το συγγραφικό χάρισμα να την αποτυπώσει στο χαρτί.

 

Σχεδόν κάθε οικογένεια - και από τις δύο πλευρές - έχει να διηγηθεί τέτοιες τραγωδίες του εμφυλίου. Η οικογένεια του πατέρα μου περπάταγε 10 χλμ, για να γλιτώσει τις λεηλασίες των (εκ του εξωτερικού ορμώμενων) συμμοριτών, και η μητέρα μου έμεινε ορφανή από πατέρα, ο οποίος εκτελέστηκε από το ΔΣΕ, πληρώνοντας με τη ζωή του το γεγονός ότι υπηρετούσε στον Εθνικό Στρατό.

 

Όπως έγραψα παραπάνω, αντίστοιχες τραγωδίες είμαι σίγουρος ότι βίωσε και η άλλη πλευρά. 

 

Το δυστύχημα στη μεταδικτατορική Ελλάδα είναι ότι ακούμε μονόπλευρα το φιλοκομμουνιστικό αφήγημα και προβάλλεται μονόπατα η εν λόγω πλευρά. Ακόμη και όταν κυβερνά η ΝΔ.

 

Λες και όσοι υπερασπίστηκαν τη δημοκρατία, έσωσαν τη χώρα από το Σιδηρούν Παραπέτασμα και διατήρησαν την εδαφική της ακεραιότητα είναι εγκληματίες ή λεπροί.

 

Και ακόμη περιμένουμε την ΕΡΤ να προβάλει μία φορά την Eleni του Peter Yates! Μία φορά!  

 

Και ενώ όλα αυτά τα χρόνια...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το χρέος απέναντι στην ιστορική μνήμη

Κανονικά η ΕΡΤ κάθε 28 Αυγούστου πρέπει να προβάλει την ταινία ''ΕΛΕΝΗ'' στην μνήμη της Ελένης Γκατζογιάννη! pic.twitter.com/rrbaFiRNnU

— Νίκος🇬🇷Σωτηρόπουλος (@NIKSOTIROPOYLOS) August 28, 2026

 

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Σαν χθες 28 Αυγούστου το 1948, εκτελέστηκε από τους αντάρτες η Ελένη Γκατζογιάννη.

Ακριβώς ένα χρόνο μετά, έληξε ο αιματηρός και καταστροφικός εμφύλιος πόλεμος με τη νίκη του Ελληνικού Στρατού επί του ΔΣΕ.

Παλαιότερα, αυτήν την ημέρα γιορταζόταν η Πολεμική Αρετή των Ελλήνων, μια γιορτή που καταργήθηκε το 1982.

Ενας φίλος εξέφρασε την απορία γιατί ασχολούμαστε ακόμη με αυτήν την ταραγμένη περίοδο. «Αφήστε την ορθόδοξη Αριστερά με τα μνημόσυνά της, το μαρτυρολόγιό της, τις πορείες και τα κάμπινγκ στον Γράμμο και στο Βίτσι. Από το 1991 κάνουν αυτή τη δουλειά, αλλά δεν έχουν ξεκολλήσει από το 5%. Μετά την πτώση του υπαρκτού, το Κομμουνιστικό Κόμμα έχει ενσωματώσει τον εμφύλιο πόλεμο, ως ταξικό αγώνα, στην ταυτότητά του. Αποτελεί έναν κρίσιμο τομέα στην ιδεολογική περιχαράκωσή του από τη στιγμή που εξέλιπε ο σοβιετικός παράγοντας αναφοράς. Από την άλλη πλευρά, αλήθεια, ποιος νέος άνθρωπος, είκοσι ή τριάντα χρόνων, ενδιαφέρεται για τα όσα έγιναν πριν από ογδόντα χρόνια; Αλλα είναι τα προβλήματά του και οι προτεραιότητές του».

Οντως ισχυρά τα επιχειρήματα, όμως αγνοούν το χρέος προς την Ιστορία. Το χρέος απέναντι στα γεγονότα.

Η μνήμη δεν διαγράφεται, αποτελώντας το πεδίο ενός κρίσιμου ιδεολογικού αγώνα. Η διαχείρισή της δεν είναι ουδέτερη. Τα αναλυτικά εργαλεία μπορεί να είναι ψυχρά και απρόσωπα, όμως το ερμηνευτικό σχήμα δεν είναι.

Συνεπώς, η ανάκληση των γεγονότων αποτελεί μέρος μιας διαρκούς αντιπαράθεσης, όπου η κάθε πλευρά καταθέτει τα τεκμήριά της και προσπαθεί να καταστήσει το δικό της ερμηνευτικό σχήμα ηγεμονικό.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως ευθύς ως κυκλοφόρησε το βιβλίο του Νίκου Γκατζογιάννη «Ελένη», το ΚΚΕ επιχείρησε να το αποδομήσει στο πραγματολογικό επίπεδο. Εστειλε στην περιοχή της Μουργκάνας απεσταλμένους, οι οποίοι όμως επιβεβαίωσαν τα όσα ανέφερε στο βιβλίο του ο συγγραφέας.

Γιατί έκανε αυτή την προσπάθεια το Κόμμα;

Διότι η «Ελένη» κυκλοφόρησε την περίοδο που οι διανοούμενοι της Αριστεράς και του «προοδευτικού» χώρου επιχειρούσαν να επανασυγγράψουν την Ιστορία της περιόδου 1943-1949 και διότι στην εκτέλεσή της εμπλεκόταν εμμέσως και ο Κώστας Κολιγιάννης, πρώην γραμματέας του ΚΚΕ.

Είναι αναμενόμενο, με το πέρασμα του χρόνου, όλο και να λιγοστεύει το αναγνωστικό κοινό που ενδιαφέρεται για τον εμφύλιο πόλεμο. Μάλιστα, αν δεν υπήρχε το πολιτικό υποκείμενο που συντηρεί τη μνήμη του προκαλώντας τις αντιδράσεις της απέναντι πλευράς, θα είχε την τύχη του Εθνικού Διχασμού. Σήμερα απασχολεί μόνον τον μικρόκοσμο των ιστορικών. Αν ρωτήσουμε έναν τριαντάχρονο για το Γκέρλιτς, μάλλον θα ακούει για πρώτη φορά στη ζωή του αυτή τη λέξη.

Είναι υποχρέωσή μας να θυμόμαστε τι έγινε στην Ελλάδα την περίοδο 1943-1949, ποιοι πολέμησαν και γιατί.

Και στη συνέχεια…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η σημασία της μεγαλειώδους νίκης του Εθνικού Στρατού σε Βίτσι και Γράμμο.

 

Γράφει η ΑΜΑΛΙΑ 

και δίνει πόνο στα ανθελληνικά κομμουνιστοφασισταριά 

 

🔴Σήμερα, συμπληρώνονται 77 χρόνια από την κατάληψη του υψώματος Κάμενικ στον Γράμμο, από τον Εθνικό Στρατό. Αυτή ήταν η τελευταία πράξη του συμμοριτοπολέμου 1946-1949.

🔴Σύμφωνα με το αφήγημα της αριστεράς, μετά την Συμφωνία της Βάρκιζας (1945), το «κράτος της δεξιάς» κατεδίωκε συστηματικά τους «δημοκρατικούς» πολίτες, που είχαν συμμετάσχει στην «εθνική αντίσταση». Αυτοί, μην έχοντας άλλη επιλογή, αναγκάστηκαν να καταφύγουν στα βουνά για να γλιτώσουν, κι έτσι άρχισε η ένοπλη σύγκρουση. Πρόκειται για κραυγαλέο ψεύδος, το οποίο καταρρίπτεται από την διάταξη των δυνάμεων του ΔΣΕ.

🔴Τον Σεπτέμβριο του 1946, τα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ, Γ. Ιωαννίδης και Π. Ρούσος, συναντήθηκαν με τον Βούλγαρο κομμουνιστή ηγέτη Γκεόργκι Δημητρώφ και του παρέδωσαν έκθεση, σύμφωνα με την οποία, η κατανομή των δυνάμεων των «καταδιωκόμενων δημοκρατικών πολιτών» ήταν η εξής:
Μακεδονία 2.180, Θεσσαλία 1.400, Ήπειρος περίπου 150, Στερεά περίπου 150, Πελοπόννησος περίπου 150.

🔴Όπως παρατηρούμε, σε Κρήτη, Θράκη, νησιά Αιγαίου και Ιονίου, δεν υπήρχαν «καταδιωκόμενοι». 

Εκεί έκανε εξαίρεση το «κράτος της Δεξιάς» και δεν καταδίωκε τους «δημοκρατικούς» πολίτες; 

Στην δε Πελοπόννησο, που ήταν «κάστρο της Δεξιάς», κι είχαν γίνει τα πιο φρικτά εγκλήματα από τους αριστερούς (Μελιγαλάς, Φενεός, Στιμάγκα κ.α.), λογικά θα έπρεπε να οργιάζει η «λευκή τρομοκρατία». Ωστόσο, παρατηρούμε πως οι «καταδιωκόμενοι» ήταν μόλις 150. Άρα, «άνθρακες ο θησαυρός».
 

🔴«Θα ήταν ανόητο να φανταστεί κανείς ότι, χωρίς την έγκριση της Σοβιετικής ηγεσίας, θ’ άρχιζε η ηγεσία του ΚΚΕ ένοπλο αγώνα». Αυτά έγραψε ο Δημήτρης Βλαντάς, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, υποστράτηγος του ΔΣΕ και «υπουργός» των «κυβερνήσεων του βουνού».  

Αυτή ήταν και η αλήθεια, η οποία δεν αποδεικνύεται μόνο από την απλή λογική, αλλά κι από επίσημα έγγραφα.
 

🔴Όπως, η 15σέλιδη έκθεση που συνέταξαν προς το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, τα στελέχη του, Κώστας Τσολάκης και Κώστας Κηπουρός, για την συνάντησή τους με τον Ζαχαριάδη, που έγινε στο Τιουμέν της Σιβηρίας στις 6 Οκτωβρίου 1967. Σύμφωνα με την έκθεση αυτή, ο Ζαχαριάδης είπε ξεκάθαρα πως η απόφαση για τον «Τρίτο Γύρο» δεν ήταν δική του, αλλά του Στάλιν: «Αν το ΚΚΕ είχε λανθασμένη πολιτική γραμμή, δεν ευθύνεται ο Ζαχαριάδης, τη λανθασμένη αυτή γραμμή την είχε συμφωνήσει με το ΚΚΣΕ. Τον ένοπλο αγώνα τον είχε υποδείξει το ΚΚΣΕ όταν το 1947 με κάλεσε ο Στάλιν και άλλοι...».
 

🔴Όντως, σύμφωνα με το ημερολόγιο συναντήσεων του Στάλιν, η συνάντηση στην οποία αναφέρεται ο Ζαχαριάδης, έγινε στην Μόσχα, στις 23:40 ώρα της 23ης Μαΐου 1947, παρουσία των Στάλιν, Μολότωφ και Ζντάνωφ. Γιατί, όμως, ο Στάλιν διέταξε τον Ζαχαριάδη να προκαλέσει αιματοκύλισμα, ενώ ο ίδιος είχε παραδώσει την Ελλάδα στον Τσώρτσιλ, τον Οκτώβριο του 1944;
 

🔴Οι Δυτικοί, είχαν συμφωνήσει να τεθούν στην σοβιετική σφαίρα επιρροής, οι χώρες που είχε καταλάβει ο Κόκκινος Στρατός. Όμως, δεν ήταν εύκολη υπόθεση η επιβολή κομμουνιστικών καθεστώτων στις χώρες αυτές, γιατί οι ντόπιοι κομμουνιστές δεν είχαν λαϊκό έρεισμα. Ταυτόχρονα, αυξανόταν η κριτική από τους Δυτικούς, καθώς είχε πλέον ξεκινήσει ο «ψυχρός πόλεμος». Άρα, έπρεπε ο Στάλιν να προκαλέσει έναν αντιπερισπασμό στην άλλη πλευρά.  

Η μόνη χώρα που προσφερόταν για κάτι τέτοιο ήταν η Ελλάδα, καθώς είχε αρκετούς κομμουνιστές, οι οποίοι μπορούσαν να υποστηριχθούν απευθείας από τις τρεις γειτονικές κομμουνιστικές χώρες.
 

🔴Την θεωρία του αντιπερισπασμού, την επιβεβαίωσε ο ίδιος ο Ζαχαριάδης, μιλώντας στην 6η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ, που συνήλθε στις 9 Οκτωβρίου 1949, στην Αλβανία:
«Σύντροφοι χάσαμε, αλλά εκπληρώσαμε στο ακέραιο το διεθνιστικό μας καθήκον».

🔴Πέρα από τον αντιπερισπασμό, ο Στάλιν είχε και την κρυφή ελπίδα, ότι οι αντάρτες του ΔΣΕ θα καταλάβουν την Μακεδονία, ή έστω ένα μέρος της. Έτσι, θα έθετε τους Δυτικούς προ τετελεσμένου γεγονότος και μπορεί να πετύχαινε την ενσωμάτωση της «απελευθερωμένης» Μακεδονίας ή μέρους αυτής, στην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Η δε Θράκη, που θα ήταν πλέον αποκομμένη από την υπόλοιπη Ελλάδα, θα γινόταν εύκολη λεία για την Βουλγαρία, που θα αποκτούσε έτσι την πολυπόθητη διέξοδο στο Αιγαίο.

🔴Αν γινόταν πραγματικότητα η κρυφή ελπίδα του Στάλιν, για δημιουργία τετελεσμένου γεγονότος στην Βόρεια Ελλάδα, αφού τα σύνορα των κρατών δεν άλλαξαν το 1991, σήμερα η Ελλάδα θα είχε σύνορα στα Τέμπη και η Θεσσαλονίκη θα ήταν η πρωτεύουσα της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας». Η δε Θράκη θα ήταν επαρχία της Βουλγαρίας.
 

🔴Άρα...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αριστερών καθαρμάτων "έργα"...

Το ΚΚΕ πήρε 1.300 άοπλα παιδιά και εφήβους και τους έστειλε σε πορεία θανάτου.
40 μέρες πείνα, κρύο, σφαγές ζώων για ζωμό.
Έφτασαν 300. Οι υπόλοιποι πέθαναν.
Όχι «σωτηρία».
Όχι «αντίσταση».
Θυσία παιδιών .
Αυτή είναι η «ανθρωπιά» σας.
Αυτή είναι η ιστορία σας.
Και ακόμα τη… pic.twitter.com/mfpsliGFx0

— Giorgos_K.K. (@gio_Kk23) August 15, 2026

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μουν###να σας νικήσαμε, κάνουμε μπάρμπεκιου και κερνάμε!

Όλοι εκει https://t.co/kqTEg0Z4Qw pic.twitter.com/OUVBtkB673

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) August 26, 2026

 

"Υπαρκτού κομμουνισμού κωμωδία" - Νύχτα 29ης και 30ης Αυγούστου 1949: λήξη του εμφυλίου με νίκη του Εθνικού Στρατού - Η Ελλάδα αποφεύγει την μετατροπή της σε κομμουνιστικό μπουρδέλο

 

 

 

 

 

 

Σαν σήμερα (29/8/ΧΧΧΧ)

 

1885: Ο γερμανός μηχανικός Γκότλιμπ Ντάιμλερ κατασκευάζει την πρώτη μοτοσικλέτα.

1922: Οι Τούρκοι πυρπολούν τη Σμύρνη.

1949: Λήγει ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα.

1962: Εγκαινιάζεται η νέα μεγάλη οδική αρτηρία της χώρας, η εθνική Αθηνών - Λαμίας.

2004: Τελετή Λήξης των 28ων Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα.

1921: Γεννιεται η Σωτηρία Μπέλλου

1931: Γεννιέται ο Στέλιος Καζαντζίδης

1935: Γεννιέται ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ

1991: Πεθαίνει ο Αλέκος Σακελλάριος, θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης

 

2020 Χάνει τη μάχη με τον καρκίνο, σε ηλικία μόλις 43 ετών, ο Αμερικανός ηθοποιός Τσάντγουϊκ Μπόουζμαν, ο οποίος έγινε ευρύτερα γνωστός για τον ρόλο του ως «Μαύρος Πάνθηρας» στις ταινίες της Marvel.

 

 

 

2021: Σε ηλικία 79 ετών έφυγε από τη ζωή ο πρώην πρόεδρος της ΔΟΕ, Ζακ Ρογκ

Ο Βέλγος γιατρός (ορθοπεδικός) ήταν ο όγδοος πρόεδρος της ΔΟΕ αναλαμβάνοντας καθήκοντα το 2001 και έμεινε στον προεδρικό θώκο μέχρι το 2013. Επί της προεδρίας Ρογκ στην ΔΟΕ έγιναν και οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας το 2004.

Ο Ζακ Ρογκ υπήρξε αθλητής του ράγκμπι και της κωπηλασίας και μάλιστα είχε λάβει μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Συγκεκριμένα το 1968, το 1972 και το 1976.

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟΣ ΡΑΓΙΑΔΟ-ΠΑΡΑΣΙΤΟ-ΦΥΓΟΣΤΡΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Περί της στρατιωτικής θητείας

Τι ντροπή να καυχεσαι ότι είσαι ανίκανος να υπηρετήσεις την πατρίδα. Ξεφτίλα! pic.twitter.com/baTX1efrIE

— Κωνσταντίνα🇬🇷🇪🇺 (@KonstantinaGr02) April 30, 2025

 

Toυ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Η θητεία στον Ελληνικό Στρατό είναι μια τιμή κολοσσιαίων διαστάσεων. Με το που φοράς τα χακί, καθίστασαι συνάδελφος και συμμαχητής του Κολοκοτρώνη, του Λεωνίδα, του Αχιλλέα, του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, του Ιωάννη Βελισσαρίου, του Φλάβιου Βελισάριου, του Αλέξανδρου Παπάγου, του Μεταξά, του Νικηφόρου Φωκά και εκατομμυρίων άλλων ημιθέων, που καταστέρωσαν το όνομα Ελλάς με την πολεμική αρετή τους.

Πάνω απ’ όλα, με το χακί γίνεσαι αδελφός του Αγνωστου Στρατιώτη, που σκοτώθηκε στο πεδίο της τιμής για να ζεις εσύ ελεύθερος.

Μπορεί μερικοί να γελούν με όσα διαβάζουν, αλλά η Ιστορία ποτέ δεν γράφτηκε από τους χάσκοντες αλλά από εκείνους που έπεσαν, μάτωσαν, αγωνίστηκαν, θυσιάστηκαν υπέρ πίστεως και πατρίδος.

Ναι, είναι σπανιότατη τιμή να είσαι Ελλην.

Και αν είχαμε κράτος κανονικό και όχι ανθελληνικό ανέκδοτο όπως είναι τώρα, ο Στρατός θα διάλεγε οπλίτες με… κάστινγκ. Δεν θα γίνονταν όλοι δεκτοί. Θα υπήρχαν αιτήσεις για κατάταξη στον Στρατό απ’ όλα τα πλάτη και τα μήκη της υδρογείου και θα γίνονταν δεκτοί μόνο οι πιο ενάρετοι, οι πιο φλογεροί ελληνολάτρες, οι πιο αυτοπειθαρχημένοι και ολοκληρωμένοι χαρακτήρες.

Τα παραπάνω, φυσικά, δεν συμβαίνουν διότι το ακριδομάνι που παρασιτεί σε βάρος του έθνους έχει απαξιώσει την ίδια την έννοια της στράτευσης, τον πατριωτισμό, την ανάγκη υπεράσπισης του τόπου, του λαού, του πολιτισμού και της πίστης μας στον Χριστό. Βρισκόμαστε σ’ ένα σημείο όπου έχουν περάσει σαν οδοστρωτήρας δεκαετίες ανθελληνισμού πάνω από την κοινωνία και την έχουν ισοπεδώσει.

Το κράτος (που συνεχίζει να συνορεύει με το χτικιό που λέγεται Τουρκία) αραιά και πού προσπαθεί να μηχανευτεί τρόπους να πείσει τους νέους να στρατευτούν. Λειψανδρία, γαρ.

Σε αυτό, στη λειψανδρία δηλαδή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε μια εμπνευσμένη ιδέα. Να θεσμοθετήσει τον «γάμο» των ομοφυλοφίλων και άπασα η Ελλάς αναμένει με αγωνία τα γεννητούρια του Βρασίδα, που τον γκάστρωσε ο Μπάμπης (ή όχι; Δεν μπορεί ακόμη να συμβεί κάτι τέτοιο;).

 Φευ, το κόλπο δεν πιάνει.

Τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια δεν γεννούν ακόμη. Και για να μην παύσει να υπάρχει το κράτος, μια και χωρίς στρατό δεν έχεις κράτος, από καιρού εις καιρόν εξαγγέλλονται μερικά μέτρα που έχουν θετικά χαρακτηριστικά.

Ενα από αυτά είναι ότι όσοι καταταγούν χωρίς αναβολή θα υπηρετούν 9 μήνες. Είναι θετικό που δημιουργείται κίνητρο για τους νέους να πάνε χωρίς αναβολές, όταν θα βρίσκονται σε ηλικία που χαρακτηρίζεται από το μάξιμουμ της ισχύος και της αντοχής ενός ανθρώπου.

Ωστόσο, το μέτρο θα έπρεπε να συνοδευτεί κι από επιπλέον τρεις νομοθετικές πρόνοιες:

1. Να μην πληρώνεις για να σου αναγνωριστεί ως συντάξιμος της στρατιωτικής θητείας. Στην Ελλάδα ο χρόνος της θητείας προσμετράται ως συντάξιμος χρόνος, εφόσον γίνει εξαγορά στον ΕΦΚΑ. Δηλαδή, αν υπηρέτησες 18 μήνες, θα πληρώσεις κάνα πεντοχίλιαρο (σε περίπτωση που η σύνταξη είναι περίπου στα 1.300 ευρώ). Αυτό είναι άδικο. Η Πολιτεία οφείλει να διορθώσει την αδικία και να αναγνωρίζει τον χρόνο της θητείας ως συντάξιμο χωρίς να πληρώνεις τα μαλλιοκέφαλά σου.

2. Αν έχεις υπηρετήσει, να έχεις επιπλέον μόρια για διορισμό στο Δημόσιο. Να μη σε θεωρεί το κράτος ίσα κι όμοια με τον κάθε λουφαδόρο ή κάθε… αντικρατιστή αντιρρησία συνείδησης που του καλαρέσει το κράτος μόνο αν είναι να πληρώνεται από εκεί.

3. Να σου πληρώνει κανονικά τα στοιχειώδη έξοδά σου. Δεν είναι δυνατόν να σε στέλνει 800 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι σου και να σου δίνει 100 ευρώ τον μήνα χαρτζιλίκι. Ας ξεκινούσε ο μισθός τουλάχιστον από 300 ευρώ.

Φυσικά, πριν και πάνω απ’ όλα πρέπει …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟΣ ΨΩΝΑΡΟ-ΓΚΟΥΡΜΕΔΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Ψωμί γιατί δεν φέρατε;»

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Κάθομαι σε μια παραλιακή ταβέρνα ή σ’ ένα ακριβό εστιατόριο ή ακόμη και σ’ ένα χαμπουργκεράδικο της προκοπής. Δεν έχει σημασία.

Έρχονται όλα. Ο κατάλογος των φαγητών, των κρασιών, τα μαχαιροπίρουνα, τα πιάτα, τα ποτήρια, το εμφιαλωμένο νερό, οι χαρτοπετσέτες. Καμιά φορά κι ένα μικρό πιατάκι με λάδι, για να αισθανθούμε ότι βρισκόμαστε κάπου μεταξύ Κυκλάδων και Τοσκάνης.

Ένα πράγμα δεν έρχεται. Το ψωμί.

Κοιτάζω δεξιά, κοιτάζω αριστερά, περιμένω λίγο και στο τέλος κάνω την ερώτηση που προδίδει την ηλικία μου περισσότερο και από το δελτίο της ταυτότητάς μου. «Ψωμί γιατί δεν φέρατε;».

Ο σερβιτόρος, συνήθως περί τα είκοσι πέντε χρόνια, με κοιτάζει με την απορία ανθρώπου που μόλις άκουσε κάποιον να ζητά τασάκι σε παιδικό σταθμό. «Πρέπει να το παραγγείλετε».

Α χα! Πρέπει να παραγγείλω το ψωμί. Και εκεί καταλαβαίνω ότι δεν άλλαξε απλώς η εστίαση. Άλλαξε μια ολόκληρη χώρα. Γιατί το ψωμί στο ελληνικό τραπέζι δεν ήταν ποτέ ακριβώς φαγητό. Ήταν η αρχή του φαγητού. Δεν το παράγγελνες, όπως δεν παράγγελνες το τραπέζι, την καρέκλα ή το τραπεζομάντιλο. Ερχόταν. Ένα πανεράκι, δυο-τρεις φέτες χωριάτικο, καμιά φορά μισή φραντζόλα κομμένη στραβά. Έπαιρνες μια γωνίτσα με το χέρι πριν ακόμη φτάσουν οι μεζέδες και κάπως έτσι άρχιζε η τελετουργία.

Μετά ερχόταν η χωριάτικη, οπότε συνέβαινε εκείνη η βάρβαρη, ανθυγιεινή, αντιευρωπαϊκή πράξη που κάποτε θεωρούσαμε κορυφαίο στάδιο του πολιτισμού μας. Βουτούσαμε το ψωμί στο λάδι. Παπάρα. Σήμερα η λέξη και μόνο μπορεί να προκαλέσει λιποθυμία σε διατροφολόγο, αυτανάφλεξη σε κατάλογο εστιατορίων Michelin.

Τώρα έχουμε μάθει άλλα. Υδατάνθρακες. Γλουτένη. Θερμίδες. Διαλειμματικές διατροφές. Κέτο. «Εγώ ψωμί δεν τρώω». Και πολύ καλά κάνει όποιος δεν θέλει. Ούτε χρειάζεται να πετιούνται κάθε βράδυ τόνοι ψωμιού επειδή κάποτε το πανεράκι ερχόταν υποχρεωτικά σε κάθε τραπέζι. Μόνο που η εποχή μας δεν αρκέστηκε στο να περιορίσει το ψωμί. Το έβγαλε τελείως από το κάδρο. Κυριολεκτικά μάλιστα.

Διότι σήμερα όλα τα πιάτα φωτογραφίζονται. Το καρπάτσιο πριν φαγωθεί. Το χταπόδι πριν κρυώσει. Το σούσι πριν αγγίξει κανείς το ξυλάκι. Η σαλάτα καδράρεται από πάνω, από πλάγια, με φως, χωρίς φως, με το ηλιοβασίλεμα πίσω. Ένα πιάτο δεν θεωρείται πλέον ότι σερβιρίστηκε, αν προηγουμένως δεν έχει περάσει από το Instagram. Πλην το πανέρι με το ψωμί όμως δεν είναι αρκετά φωτογενές, δεν έχει concept, δεν έχει story. Ένα ρημαδοψωμί είναι. Και όταν επιτέλους, ύστερα από ειδική παραγγελία, φτάσει στο τραπέζι, αρχίζει η άλλη περιπέτεια. Δεν σου φέρνουν πια ψωμί.

Σου φέρνουν συλλογή. Άσπρο, μαύρο, κόκκινο, πορτοκαλί, πολύσπορο, με λιναρόσπορο, με παπαρουνόσπορο, με προζύμι, χωρίς προζύμι, με στέβια, κριτσίνια, παξιμαδάκια, λαλάγγια και άλλα έξι είδη, που για να καταλάβεις τι τρως, πρέπει να έχεις γκόμενο τον αρχι-αρτοποιό του Apollonion.

Το παλιό ψωμί, βέβαια, δεν είχε βιογραφικό. Δεν σε ενημέρωνε από ποιο χωράφι κατάγεται ο σπόρος, αν άκουγε Μότσαρτ την ώρα που φούσκωνε το προζύμι, αν ο λιναρόσπορος συλλέχθηκε με πανσέληνο, αν ο κόλιανδρος ήρθε από τα υψίπεδα της Ιαπωνίας. Ήταν ψωμί. Το έκοβες, το μοιραζόσουν και τελείωνε η υπόθεση.

Κάποτε το ψωμί ήταν φιλοξενία. «Κάθισες στο τραπέζι μου; Πάρε ψωμί». Δεν ήταν εμπόρευμα πρώτης γραμμής· ήταν χειρονομία. Γι’ αυτό και η γλώσσα μας γέμισε από αυτό. Βγάζουμε το ψωμί μας. Τρώμε ψωμί κι αλάτι με κάποιον. Έχουμε φάει ψωμί μαζί. Δεν λέμε ότι «φάγαμε μπριζόλα μαζί». Το ψωμί ήταν ο κοινός παρονομαστής. Τώρα έγινε κωδικός στον κατάλογο. Ψωμί, 2,50 ευρώ.

Πρόσεξα και κάτι εξίσου ενδιαφέρον. Οταν…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΠΟΒΛΑΚΩΜΕΝΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Στοιχειώδης νοημοσύνη (Ζουν ανάμεσά μας και ΨΗΦΙΖΟΥΝ...)

Μου λέει ο άλλος χθες ότι θα έχουμε πρόβλημα με τους απατεώνες κ την χρήση ΑΙ κ γώ δάκρυσα από τα γέλια 🤣🤣🤣
Τι να την κάνεις την ΑΙ όταν έχουμε κόσμο που την πατάει με το "ΑΝΟΙΞΕ ΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΕΗ ΕΙΜΑΣΤΕ "
Ο εξυπνότερος λαός του κόσμου

— Ο Baudelaire των Βαλκανίων©️ (@poetic_politica) April 6, 2026

Όταν περπατάτε στον δρόμο, πάντα να θυμάστε:
Σε κάθε 10 άτομα που συναντάτε, τα 6 πίστεψαν οτι ο Λαφαζάνης θα τους σβήσει τα διακοποδάνεια με ρούβλια του Πούτιν.

— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) July 30, 2025

 

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Είσαι ηλικιωμένος και ζεις μόνος. Και μια φωνή στο τηλέφωνο σου ζητάει να μαζέψεις ό,τι χρήματα και τιμαλφή έχεις στο σπίτι και να τα βγάλεις στον κήπο μέσα σε μια πλαστική σακούλα. Εκεί, λέει, θα τα καταγράψει η εφορία, αλλιώς θα σου τα πάρει. Υπάρχει ήδη ένα drone πάνω από το σπίτι που παρακολουθεί. Μάλλον σε έχουν παρακολουθήσει για να ξέρουν ότι είσαι ηλικιωμένος και ζεις μόνος.

Το πιθανότερο είναι ότι δεν πάσχεις από άνοια. Διότι αν έπασχες από άνοια θα ήταν δύσκολο να συγκεντρώσεις τη μικρή σου περιουσία και να τη βγάλεις στον κήπο για να την καταγράψει η εφορία.

Από τι πάσχεις όμως ώστε να ακολουθήσεις τις οδηγίες της φωνής στο τηλέφωνο και, ω του θαύματος, έπειτα από λίγο να διαπιστώσεις ότι η σακούλα έχει εξαφανισθεί και παρά τις εκκλήσεις σου στον Αγιο Φανούριο δεν επανεμφανίζεται.

Διότι από κάτι πρέπει να πάσχεις για να πέσεις θύμα μιας απάτης που ακόμη και ως επεισόδιο κωμωδίας θα φαινόταν υπερβολική.

Αν και δεν είμαι ψυχίατρος και με όλη τη συμπάθεια στα θύματα της νοημοσύνης τους νομίζω ότι αυτά τα περιστατικά δείχνουν πώς αρκετοί συμπολίτες μας βλέπουν τον κόσμο στον οποίον ζούμε. Σαν ένα πεδίο δράσης μεταφυσικών δυνάμεων που τις παράγει η τεχνολογία και οι οποίες ξεπερνούν τα όρια της λογικής. Οπότε ας μην απορούμε πώς μεταδίδονται με την ευκολία μολυσματικού ιού οι θεωρίες συνωμοσίας που επηρεάζουν και την κοινωνική μας και την πολιτική μας συμπεριφορά.

Οταν πιστεύεις ότι η εφορία μπορεί να σου ζητήσει να βγάλεις την περιουσία σου στον κήπο, τότε γιατί να μην πιστέψεις τον άλλον που ισχυρίζεται ότι αλληλογραφεί με τον Ιησού και έχει βρει το φάρμακο για τη φαλάκρα το οποίο αρνείται να χρησιμοποιήσει ο ίδιος;

Η άλλη απάτη, η «κλασική» κατά κάποιον τρόπο, έχει να κάνει με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη γλώσσα που μιλάμε και την έλλειψη κριτηρίων που θα μας επέτρεπε να αξιολογήσουμε αυτόν που τη χρησιμοποιεί.

Η φωνή στο τηλέφωνο σου αναγγέλλει ότι η κόρη σου έχει πέσει θύμα τροχαίου, βρίσκεται στο νοσοκομείο και θα χρειαστεί ένα αξιοσέβαστο ποσό για να μην την ακρωτηριάσουν. Για να γίνουν όλα γρήγορα μπορείς να τα αφήσεις έξω απ’ την πόρτα σου σε μια σακούλα.

Αν δεν έχεις κόρη ή αν έχεις και είναι δίπλα σου μπορείς να το διασκεδάσεις. Αν όμως λείπει;

Το πρώτο πράγμα που ρωτάς είναι σε ποιο νοσοκομείο την έχουν πάει, το όνομα του γιατρού που σου μιλάει. Κι αν τα παραβλέψεις όλ’ αυτά μάλλον θα πρέπει να αναρωτηθείς γιατί ο «γιατρός» που σου τηλεφώνησε μιλάει σαν μέλος της ευάλωτης κοινωνικής ομάδας που πουλάει καρπούζια προς ένα ευρώ το κιλό.

Προφανώς διότι θεωρείς ότι είναι φυσιολογικό ένας γιατρός να μιλάει σαν Ρομά. Λογικό όταν έχουμε ξεχάσει ότι και η καθομιλουμένη έχει κανόνες. Εξάλλου γιατρός είναι, επιστήμων άνθρωπος. Απόδειξη ότι ζητάει φακελάκι.

Χονδροειδείς απάτες διαδεδομένες σε μια κοινωνία που…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΚΑΤΣΠΛΙΑΔΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Έλληνες !!!

 

Toυ ΠΡΟΚΟΠΗ ΔΟΥΚΑ

Ελληνες. Με χρυσή αλυσιδίτσα στον λαιμό, πολλές φορές και σταυρουδάκι. Περήφανοι ορθόδοξοι, βεβαίως. Ή επαναστάτες χωρίς αιτία, με τον άνθρωπο. Ή και τα δύο.

Νέοι, μεσήλικοι – δεν έχουν διαβάσει ποτέ εφημερίδα εκτός από αθλητική. Που αποκλείεται να φέρουν μαζί τους ένα βιβλίο, ακόμα και στις πιο χαλαρωτικές στιγμές τους. Ξέρουν όμως όλα τα πρωινάδικα και μεσημεριανάδικα της τηλεόρασης – αλλά «δεν τα βλέπουν»…

Ελληνες.

Εισβάλλουν σε μια ήρεμη παραλία, που δεν έχει πολύ κόσμο, παρά τον Δεκαπενταύγουστο. Κι αμέσως διαλύουν την ηρεμία των άλλων. Φωνάζοντας από απόσταση, με εξωστρεφή αυνανιστική ευχαρίστηση. Γιατί δεν έχουν μάθει ποτέ τι σημαίνει «σεβασμός του άλλου ή του δημόσιου χώρου». Αντιθέτως, το θεωρούν και προσόν της φυλής, είναι ευχάριστοι, πλακατζήδες, «έξω καρδιά». Κανένας δεν τους έχει πει ότι περνάνε τη ζωή τους στο απόλυτο κενό, κάνοντας ανούσια χωρατά, γιατί δεν έχουν τίποτα να πουν.

Ελληνες.

Που θα παίξουν οπωσδήποτε ρακέτες, μπάλα ή οτιδήποτε άλλο «πάνω σου», ακόμα και μπροστά στην πινακίδα που το απαγορεύει. Την πιο ωραία ώρα του δειλινού, που όλα ησυχάζουν, θα σου επιβάλλουν τον «ήχο» τους, με απίστευτα «ντάμπα-ντούπα πριόνια» ή σκυλο-λαϊκά.

Που θα φέρουν το σκάφος τους ή το δαιμόνιο τζετ-σκι (ούτε ο τροχός του οδοντιάτρου τέτοιο βασανιστήριο), ακόμα και στην πιο «ακατοίκητη» παραλία, πάνω στον λουόμενο, καταπατώντας κάθε έννοια κανόνων και ασφάλειας. Που θα τους σηκωθεί η τρίχα, αν τους πεις ότι ενοχλούν. Θα βραχυκυκλώσουν ή θα θυμηθούν αυτές τις απαράδεκτες παλιές διαφημίσεις, σύμφωνα με τις οποίες όποιος ζητάει την κοινή ησυχία και απαιτεί τα δικαιώματα όλων, είναι περίεργος, ζοχάδας και «σπασίκλας νευρικός»…

Ελληνες.

Που συζητούν (στο κινητό ή όχι) φωναχτά τα προσωπικά τους προβλήματα, ενώ δίπλα ο άλλος μπορεί και να κοιμάται ή να μην μπορεί να αποφύγει την ιδιότητα του ωτακουστή.

Που κάθε τόσο διακόπτουν για να φωνάξουν «Κωστάκηηηη, έλα έξω, άσε τον θείο να κολυμπήσει μόνος του, έλα να σου πω εδώ, μη, μη, μη»… Που κανένας δεν τους έχει πει να πηγαίνουν όσο πιο κοντά γίνεται στο παιδί τους, αν θέλουν να του πουν κάτι.

Ελληνες.

Με παιδιά ακαλαίσθητα, κακομαθημένα, ανάγωγα. Που φωνάζουν συνέχεια «μαμά, κοίτα», όταν δεν γκρινιάζουν για κάτι. Με παιδιά «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση» – χωρίς καμία χάρη.

Παιδιά είναι, λες από μέσα σου, τι φταίνε;

Κοιτάς τα διπλανά του μέσου βορειο-δυτικό-κεντρο-Ευρωπαίου – καμία σχέση: Είναι ήσυχα, ευγενικά, χαριτωμένα, σεμνά και στη συντριπτική πλειονότητα κομψά. Σαν τους γονείς τους, γιατί βεβαίως αυτοί «φταίνε»…

Ελληνες.

Ισοπεδωτικοί, ακαλλιέργητοι, «ξερόλες» – «έλα μωρέ μ@#%κα, που δεν ξέρουμε τώρα». Ολα τα ξέρουν, άκοπα, κομπλεξικά, συνωμοσιολογικά. Που η αισθητική τους «σπάει κόκαλα» – ψυγείο, ταπεράκι και καρεκλίτσα, ακόμα και στην πιο παρθένα παραλία. Αναρωτιέσαι πόση προσπάθεια θέλει να διαλέξεις αυτά τα γυαλιά-μύγες, που παραπέμπουν σε βαλκάνιο νονό της νύχτας. Ή το μαγιό/παρεό/τσάντα που ξεπερνάει κάθε φαντασία κακογουστιάς (στο κάτω-κάτω διάλεξε ένα μονόχρωμο, αποκλείεται να είναι πολύ κακό). Το απεριποίητο είναι το σήμα κατατεθέν τους. Που αναρωτιέσαι πώς μπορούν και ζουν με τόσο στριφνή φάτσα.

Ελληνες.

Ακραίοι. Που κάθε δεύτερη λέξη είναι «μ@#%κας».

Που η εκφορά του λόγου τους είναι σαν να πέρδονται συνεχώς, σε ρυθμό πολυβόλου.

Που ακόμα και μπροστά στα παιδιά τους είναι τόσο χυδαίοι, που τα αποκαλούν «μωρή» και «μ@#%κω» – ακόμα και οι μανάδες…

Ελληνες.

Που ο τόπος είναι δικός τους, τους ανήκει – και το δείχνουν. Που δικαιούνται να τον κάνουν «μπορντέλο», «μπάχαλο». Που δεν διανοούνται καν ότι ένας τόπος δεν ανήκει σε κανέναν – αλλά σε όλους. Που είναι έτοιμοι να κάνουν πανωσήκωμα με αναμονές, ακόμα και αν τους χάριζαν βίλα στην Τοσκάνη. Αλλά άμα τους πεις ότι «καλύτερα να τα πάρουν όλα οι Ευρωπαίοι που θα σεβαστούν τον τόπο», θα σε κοιτάξουν με την αηδία ενός Τάσσου Παπαδόπουλου όταν του διάβαζαν το σχέδιο Αναν. Είμαστε πολύ πατριώτες, βεβαίως, βεβαίως… Ελληνες.

Που τους φταίνε όλοι, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες. Να έρθουν οι (άθλιοι) σωτήρες να τους βάλουν όλους φυλακή. Χωρίς να σκεφτούν ποτέ ότι οι ίδιοι είναι χειρότεροι. Οτι οι ίδιοι διαμορφώνουν τις επιλογές που επικρίνουν.

Που αν διαβάσουν ένα τέτοιο κείμενο νομίζουν ότι είσαι «ελιτιστής», ότι μισείς τους Ελληνες ή ότι μιλάς για γονίδια. Ούτε που τους περνάει από το μυαλό ότι μιλάς για συμπεριφορές, για την καλλιέργεια του μυαλού και της ψυχής, για την ήσσονα προσπάθεια.

Ελληνες.

Αυτοί οι…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΥΠΟΚΡΙΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μας πείραξε η Μαντόνα

Αυτοδημιούργητη.
Οικονομικά ανεξάρτητη.
Εργατική
Τελειομανής.
Διάσημη.
Αγαπάει την Ελλάδα.
Με σωστή οδοντοστοιχία.

Ότι δεν μπορούν να έχουν οι Αριστεροί...γι'αυτό κράζουν την #Μαντόνα... pic.twitter.com/xMPiuZCTFe

— Νίκος🇬🇷Σωτηρόπουλος (@NIKSOTIROPOYLOS) August 23, 2026

 

«Δεινόν το γήρας, ου γαρ έρχεται μόνον...» 

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Ω υποκρισίας απόγειο.

Η Μαντόνα πήγε στην Κέρκυρα, ζήτησε ιδιωτικότητα και ξαφνικά ένα κομμάτι της ελληνικής δημόσιας συζήτησης ανακάλυψε την εθνική αξιοπρέπεια.

Μας έπιασε ο πόνος για τους κατοίκους, τα παράθυρα, τους δρόμους, τα χωριά, την «υποταγή» στον πλούσιο τουρίστα και τη χώρα που κινδυνεύει να μετατραπεί σε σκηνικό για διάσημους επισκέπτες.

Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Την μετατροπή αυτής της χώρας σε τουριστικό σκηνικό δεν την έκανε η Μαντόνα, την κάναμε εμείς.

Εμείς γεμίσαμε τις παραλίες ξαπλώστρες μέχρι εκεί που σκάει το κύμα.

Εμείς μετατρέψαμε ολόκληρες πολυκατοικίες σε Airbnb και μετά απορήσαμε γιατί οι κάτοικοι δεν βρίσκουν σπίτι να νοικιάσουν.

Εμείς χτίζουμε θηριώδη πεντάστερα ξενοδοχεία πάνω σε ακτές, λόφους και βουνά και τα παρουσιάζουμε ως «επενδύσεις που αλλάζουν τον τόπο». Που πράγματι τον αλλάζουν, απλώς δεν είμαστε σίγουροι προς ποια κατεύθυνση.

Εμείς ανεχόμαστε τα ηχεία να βαράνε μέχρι τις έξι το πρωί, γιατί ο τουρίστας πρέπει να διασκεδάσει.

Εμείς μετατρέπουμε ταβέρνες σε beach bars, χωριά σε resort, γειτονιές σε τουριστικές ζώνες και μικρά νησιά σε απέραντα δωμάτια προς ενοικίαση. Και το κάνουμε με αξιοθαύμαστη συλλογική συνέπεια.

Εμείς είμαστε που συμβουλεύουμε τα παιδιά μας «ασχολήσου βρε με τον τουρισμό, εκεί έχει σίγουρη δουλειά».

Μια ολόκληρη χώρα στήνει όλο και περισσότερο την οικονομία, τη γη, την εργασία και την καθημερινότητά της γύρω από τον επισκέπτη. Αλλά ξαφνικά μας ενοχλεί η Μαντόνα. Επειδή θέλησε να περάσει λίγες ώρες χωρίς να έχει εκατό κινητά στραμμένα πάνω της.

Μήπως ήρθε η ώρα να σταθούμε μπροστά στον καθρέφτη μας και να αναμετρηθούμε με την υποκρισία μας;

Δεν μας πειράζει που παραχωρούμε κάθε χρόνο λίγο περισσότερο δημόσιο χώρο στον τουρισμό.

Δεν μας ενοχλεί που σε ορισμένες περιοχές οι ντόπιοι αισθάνονται ξένοι στον τόπο τους.

Δεν μας ενοχλεί που το καλοκαίρι η ζωή ολόκληρων πόλεων οργανώνεται με αποκλειστικό κριτήριο το τι βολεύει τον επισκέπτη.

Μας ενοχλεί ένα παράθυρο.

Βεβαίως, υπάρχει ένα όριο. Αν κάποια δημόσια αρχή διέταξε πράγματι κατοίκους να κλείσουν παράθυρα ή να εγκαταλείψουν δημόσιο χώρο για χάρη μιας ιδιώτισσας, τότε υπάρχει θεσμικό ζήτημα. Το κράτος ή ο δήμος δεν είναι προσωπική ασφάλεια κανενός VIP. Άλλο όμως αυτό και άλλο να μετατρέπουμε την διατύπωση μιας λογικής ανάγκης  ιδιωτικότητας ενός από τους διασημότερους ανθρώπους του κόσμου σε εθνικό δράμα.

Γιατί στο κάτω-κάτω η Μαντόνα θα φύγει. Οι αναρτήσεις της θα φέρουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες παραπάνω τουρίστες, αλλά αυτή θα φύγει.

Τα Airbnb θα μείνουν, τα ξενοδοχεία θα μείνουν, το ίδιο οι ξαπλώστρες κι οι εξαφανισμένες γειτονιές. Και ίσως κάποτε χρειαστεί να παραδεχτούμε κάτι πολύ απλό: