"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΤΑΛΙΝΟ-ΦΑΣΙΣΤΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι τραμπουκισμοί ως σύμπτωμα παρακμής

 

Toυ ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ 

Σκηνές όπως εκείνες που είδαμε πρόσφατα, με γιατρούς του ΕΣΥ να επιτίθενται σε υπουργό Υγείας που προσήλθε για εγκαίνια νέας μονάδας, δεν αποτελούν ελληνική ιδιαιτερότητα. Αντίθετα, συνιστούν έκφραση μιας ευρύτερης πολιτισμικής και κοινωνικής φθοράς που διαπερνά σήμερα το σύνολο των δυτικών κοινωνιών.

Επεισόδια βίας παρατηρούνται ολοένα συχνότερα: μεταξύ εφήβων στα σχολεία, μεταξύ γειτόνων, ακόμη και μέσα σε οικογένειες.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά, αλλά για συμπτώματα μιας διάχυτης αντισυστημικής οργής που κυοφορείται εδώ και χρόνια μέσα στις δημοκρατίες. Είναι η ίδια οργή που εκτοξεύει στην εξουσία ακραίες, απρόβλεπτες ή δημαγωγικές πολιτικές φιγούρες, είτε αυτές εκφράζονται μέσω λαϊκισμού δεξιάς είτε αριστερής κοπής.

Οι κοινωνίες της Δύσης μοιάζουν εξαντλημένες – όχι από τη φτώχεια, αλλά από την ευημερία χωρίς κόπο που κληρονόμησαν.

Η αίσθηση νοήματος της ζωής υποχωρεί, οι θεσμοί αποδυναμώνονται και οι συλλογικές αξίες διαβρώνονται. Η υποχώρηση της θρησκευτικής πίστης δεν ενδυναμώνει την ορθολογική προσέγγιση αλλά την ευκολία πολλοί να πιστεύουν άκριτα σε κάθε εύπεπτη παλαβομάρα ή θεωρία συνωμοσίας.

Από την κρίση της οικογένειας και τη δραματική πτώση των γεννήσεων έως την υποβάθμιση της παιδείας, οι δείκτες πολιτισμικής συνοχής εμφανίζουν καθοδική πορεία.

Την ίδια στιγμή, η πολιτική αντιπαράθεση εγκλωβίζεται σε ένα ψευδές δίλημμα.

Από τη μία, συντηρητικές φωνές θεωρούν ότι η επιστροφή σε πιο αυταρχικές μορφές κρατικής ισχύος θα επαναφέρει την τάξη.

Από την άλλη, προοδευτικές προσεγγίσεις πιστεύουν ότι η αποδόμηση των παραδοσιακών δομών θα γεννήσει μια νέα, πιο δίκαιη κοινωνία.

Και οι δύο πλευρές, ωστόσο, παραβλέπουν το βασικό: ότι η κρίση είναι βαθύτερη, είναι υπαρξιακή.

Η παρακμή δεν εκδηλώνεται μόνο στη βία των άκρων, αλλά και στη διευρυνόμενη ανισότητα, στη χρηματοοικονομική φούσκα περιουσιακών στοιχείων και στην αποστασιοποίηση των ελίτ από τις ανάγκες κοινωνικής συνοχής.

 

Η ψευδαίσθηση ότι ο πλούτος και η ιδιωτική ισχύς κάποιων μπορούν να τους εξασφαλίσουν σταθερότητα μέσα σε ένα περιβάλλον γενικευμένης αποσύνθεσης είναι παραπλανητική και  επικίνδυνη.

Σε ποιο σημείο της καμπύλης βρισκόμαστε;

Ένα παλιός χρηματιστής, ο Ray Dalio, έχει περιγράψει με εντυπωσιακή καθαρότητα το ιστορικό μοτίβο ακμής και παρακμής των πολιτισμών.


 

Σύμφωνα με το σχήμα του, οι πολιτισμοί ανεβαίνουν μέσα από την πειθαρχία, την καινοτομία και την παραγωγικότητα, φτάνουν σε κορύφωση ευημερίας και ισχύος και στη συνέχεια εισέρχονται σε μια φάση σταδιακής φθοράς που χαρακτηρίζεται από υπερχρέωση, κοινωνικές εντάσεις, πολιτική πόλωση και απώλεια ανταγωνιστικότητας.

Αν επιχειρήσει κανείς να τοποθετήσει τη σημερινή Δύση πάνω σε αυτή την καμπύλη, δύσκολα θα την έβλεπε στο στάδιο της ανόδου.

Οι περισσότεροι δείκτες παραπέμπουν σε ώριμη φάση κορύφωσης που έχει ήδη περάσει στην πλευρά της καθόδου: τεράστια δημόσια και ιδιωτικά χρέη, πληθωρισμός περιουσιακών στοιχείων, διευρυνόμενες ανισότητες, πολιτική αστάθεια και κοινωνική αποσύνθεση.

Δεν πρόκειται ακόμη για κατάρρευση, αλλά για εκείνη την επικίνδυνη ζώνη όπου η ισχύς παραμένει μεγάλη, ενώ η εσωτερική συνοχή διαβρώνεται.

Είναι το σημείο όπου οι κοινωνίες εξακολουθούν να είναι πλούσιες, αλλά χάνουν σταδιακά την αυτοπεποίθηση, την πειθαρχία και το συλλογικό τους όραμα.

Στο βιβλίο μου «Η Επερχόμενη Αταξία» περιγράφω ορισμένα από τα δομικά αίτια: η υπερβολική χρηματοοικονομικοποίηση της οικονομίας, η αποδυνάμωση της παιδείας και της οικογένειας, η δημογραφική συρρίκνωση και η αποσύνδεση των ελίτ από τις κοινωνίες τους.

Οι συνέπειες, όπως αναλύονται, δεν είναι μόνο οικονομικές αλλά βαθιά πολιτισμικές και γεωπολιτικές.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν βρισκόμαστε στην κατηφόρα – τα δεδομένα δείχνουν πως ναι.

Το πραγματικό ερώτημα είναι …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΤΑΛΙΝΟ-ΦΑΣΙΣΤΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Θα γίνουν τα νοσοκομεία, πανεπιστήμια; Προφανώς

 Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ

Αυτοί που πρωτίστως έστησαν μπλόκο στον Γεωργιάδη να μην μπει στο νοσοκομείο της Νίκαιας, ήταν γιατροί και νοσηλευτές που ανήκουν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δηλαδή στην «Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή». Υπήρχαν και οπαδοί ή μέλη του ΚΚΕ στη συγκέντρωση, αλλά «μπροστάρηδες» στο μπλόκο και στα έκτροπα ήταν αυτοί της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.  

Στις εθνικές εκλογές του Μαΐου του 2023, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πήρε πανελλαδικά 31.740 ψήφους, δηλαδή το 0,54% του εκλογικού σώματος.

Στις τελευταίες εθνικές εκλογές, παρά την ολοφάνερη μαχητικότητα της, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πήρε λιγότερους ψήφους από τα κόμματα
«Κίνημα 21», «Ενώνω-Συμμαχία Ελευθερίας», «Εθνική Δημιουργία» ή «Συμμαχία Ανατροπής». Κατάφερε όμως να ξεπεράσει τους «Ελεύθεροι ξανά», το «Κίνημα Φτωχών Ελλάδας», τους «Τώρα όλοι μαζί», την «Ελλήνων Συνέλευσις», το «ΚΚΕ(μ-λ)», το «ΜΛ ΚΚΕ», την «Νέα Δομή» και το «Ελληνικό Όραμα». Κοντολογίς και αναλόγως, καλά τα πήγε στις εθνικές εκλογές η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Πάμε τώρα στους γιατρούς.  

Για κάποιον λόγο που κανένας δεν μπορεί να καταλάβει, στις τελευταίες εκλογές της ΕΙΝΑΠ (Ένωση Ιατρών Νοσοκομείων Αθήνας Πειραιά), η συνδικαλιστική παράταξη που ελέγχεται από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με την επωνυμία «Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή», πήρε 1.087 ψήφους σε σύνολο 4.595 ψηφισάντων. Το ποσοστό της ήταν 23,7%(!) και αναδείχτηκε τρίτη δύναμη, μετά το ΚΚΕ και τη ΝΔ.  

Δεν είναι εκπληκτικό; 

Δεν είναι αναπάντεχο; 

Ένα κομματίδιο που παίρνει 0,54% στο σύνολο του πληθυσμού μιας χώρας, να παίρνει το 23,7% στους γιατρούς των κρατικών νοσοκομείων της πρωτεύουσας της;

Δεν έχω γνώση του χώρου και δεν μπορώ να δώσω εξήγηση γι αυτή την εξόφθαλμη δυσαρμονία. Προφανώς, οφείλεται στην αίγλη κάποιων συνδικαλιστικών προσωπικοτήτων, στην οργανωτική επάρκεια του κομματιδίου αυτού ειδικά μέσα στα νοσοκομεία και προφανώς σε επιπλέον παράγοντες που σχετίζονται με τις ιδιαιτερότητες του χώρου της δημόσιας υγείας. Απλώς εγώ δεν μπορώ να γνωρίζω αυτά τα δεδομένα.

Πλην μπορώ να κάνω μια απλή πρόβλεψη. Όταν ένα γκρουπούσκουλο με μηδαμινή επιρροή στο σύνολο της χώρας και της κοινωνίας, καταφέρει -για ειδικούς λόγους- να κυριαρχήσει σε έναν επιμέρους κοινωνικό ή εργασιακό χώρο, τι κάνει; 

Τον μετατρέπει σε φρούριο. Το οποίο μάλιστα υπερασπίζεται με νύχια και με δόντια, αδιαφορώντας για το τι σκέφτεται ή τι λέει η υπόλοιπη κοινωνία.

Το ίδιο ακριβώς είχε συμβεί και με τα πανεπιστήμια. Τι ποσοστό επί του γενικού πληθυσμού είχαν οι μπαχαλάκηδες, οι αντιεξουσιαστές, τα φρικιά κάθε λογής και οι ακροαριστερές ομάδες που κατείχαν μέχρι πρόσφατα όλα τα δημόσια πανεπιστήμια; 

Τίποτα, σχεδόν μηδενικό. Κι όμως, κράτησαν υπό την κατοχή τους τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα για παραπάνω από 40 χρόνια. Ούτε η δημόσια κατακραυγή τους κουνούσε, ούτε η αστυνομία μπορούσε να τους ξεριζώσει, ούτε οι υπόλοιποι φοιτητές μπορούσαν να τους αντιμετωπίσουν, ούτε απλή λογική μετρούσε στις πράξεις τους. Έκαναν ό,τι γούσταραν, δίχως να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν.

Λίγο η πολιτική κάλυψη των αντιπολιτεύσεων, λίγο η ιστορική ιδεοληψία περί των «δικαιωμάτων» του φοιτητικού Κινήματος και της «υπεράσπισης του ασύλου», λίγο η ανοχή όλων μας και λίγο η άρνηση καθημερινής αντίστασης στον βίαιο εκφυλισμό που εκείνοι κουβαλούσαν, κατέληξε σε μια χρόνια ομηρία των πανεπιστημιακών χώρων από τύπους που ξεκίνησαν ως αντιεξουσιαστές και κατέληξαν μπαχαλάκηδες και μέλη συμμοριών.

Ετοιμαστείτε το λοιπόν, να δείτε σιγά-σιγά τα νοσοκομεία να μετατρέπονται σε πολιτικά φρούρια και σε ιδεολογικά άβατα, όμοια με τα ελληνικά πανεπιστήμια μέχρι πρόσφατα.  

Μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ ότι οι αριστεριστές γιατροί θα γίνουν μπαχαλάκηδες με μολότοφ, ούτε ότι θα αποκτήσουν σχέσεις με συμμορίες ποινικών ή με γηπεδικές θύρες, όπως έγινε στα πανεπιστήμια στην τελευταία εκφυλισμένη περίοδο. 

Άλλους κανόνες θα επιβάλλουν, με πρώτο ποιος δικαιούται να μπαίνει και να βγαίνει στα δημόσια νοσοκομεία, ποιος τα κυβερνά και ποιος είναι εξωβελιστέος. Μετά βλέπουμε.

Και εντάξει, στη Νίκαια γίνεται μάχη ηγεμονίας ανάμεσα στο ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για αυτό και έκαναν διαγωνισμό για το ποιος θα την πέσει χειρότερα στον Γεωργιάδη. Αλλά το «Κίνημα» γρήγορα θα επεκταθεί και σε άλλα νοσοκομεία, να είστε σίγουροιΤο ’80 το ΕΜΠ ήταν ήδη έρμαιο των μπαχαλάκηδων, η ΑΣΟΕΕ δεν ήταν. Το 2000, όλη η Πατησίων ήταν στα χέρια τους. 

Μην θαρρείτε λοιπόν ότι σήμερα το «Νίκαιας» είναι έτσι, αλλά το «Γεννηματάς» ή ο «Ευαγγελισμός» είναι προφυλαγμένα

Είτε σε ένα, είτε σε δύο εξάμηνα ή χρόνια, θα δείτε τα ίδια και κει. 

 Έχετε ιδέα τι σημαίνει να...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΤΑΛΙΝΟ-ΦΑΣΙΣΤΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πες μου τον κουμπάρο σου να σου πω ποιος είσαι

 Από το "Big Mouth"

Διαβάζω τη στήλη του συναγωνιστή Κατσίγιαννη στην  «Απογευματινή» και κάθε μέρα, βρίσκω από κάτι που το ζηλεύω, εγώ τώρα που δεν είμαι από αυτούς τους ζηλιάρηδες της πιάτσας.  

Εν προκειμένω αυτό που ζήλεψα είναι αυτό που γράφει ο αρχαίος (ομολογώ) φίλος μου, για τον «συνδικαλιστή» γιατρό του νοσοκομείου της Νίκαιας Πάνο Παπανικολάου, που τυγχάνει και κουμπάρος του Πολάκη.  

Ο καλός συνάδελφος, που τα ψάχνει από μικρός αυτά, εντόπισε δυο περιστατικά, τα οποία ο Παπανικολάου τα αντιμετώπισε με «αστική ευγένεια» και όχι με επαναστατική οργή, όπως κάνει σήμερα, γιατί τότε αναπληρωτής υπουργός Υγείας ήταν ο κουμπάρος του, δηλαδή ο Πολάκης, και δεν ήθελε να τον «ξεσκίσει», κατά το κοινώς λεγόμενο, βγάζοντας τους «συντρόφους» στον προαύλιο χώρο του νοσοκομείου να τον βρίζουν. 

Πρώτο περιστατικό: Το Νοέμβρη του 2018 στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας στο θάλαμο 11 της Ορθοπεδικής Κλινικής έπεσαν σοβάδες και τραυμάτισαν σοβαρά την μητέρα ενός ασθενούς που είχε εισαχθεί για να χειρουργηθεί. Τότε Πολάκης και Παπανικολάου, δεν έγιναν θέαμα στα κανάλια για να καταγγέλλει ο ένας τον άλλον, ενώ ο αψύς Κρητικός κατηγόρησε τα ΜΜΕ επειδή ανέδειξαν το θέμα, προφανώς δίχως να το μάθουν από τον Παπανικολάου, ο οποίος επί ημερών Γεωργιάδη ψάχνει μέχρι και το εάν θα μπει μια μύγα από κάποιο παράθυρο στο νοσοκομείο. 

Περιστατικό δεύτερο: Επί των ημερών πάλι του Πολάκη, δηλαδή του κουμπάρου του Παπανικολάου, αποκαλύφθηκε ότι στο νοσοκομείο της Νίκαιας είχε τοποθετηθεί διοικητής ένας τύπος με πλαστά πτυχία. Και πάλι ο Παπανικολάου, κράτησε μια μεσοβέζικη στάση, αποδίδοντας τον σάλο που είχε προκληθεί στη διαμάχη που είχε με τον Πολάκη ο πολιτικός του προϊστάμενος Ανδρέας Ξανθός.
 

…και ο διάλογος στο Kontra:

Ο Παπανικολάου, που επιχειρεί να μετατρέψει σε «άβατο» της συνδικαλιστικής του επιρροής το Νοσοκομείο της Νίκαιας, ενώ εμποδίζει τον Άδωνι να «εγκαινιάσει» κάθε έργο ανακαίνισης, που προστατεύει νοσηλευτές, γιατρούς και ασθενείς, από την πτώση σοβάδων, όπως γινόταν επί υπουργίας Πολάκη, μετά τις εκλογές του 2019 «έδινε» ελευθέρας στον κουμπάρο του να κάνει αντιπολιτευτικές ομιλίες στο αμφιθέατρο του νοσοκομείου

Και επειδή θα σκεφτείτε τι είναι αυτά που λες και ότι δεν ισχύει η κουμπαριά του με τον Πολάκη ή ότι είναι άδικο να δίνουμε τέτοια διάσταση στις σχέσεις τους, θα σας μεταφέρω έναν «πολιτισμένο» διάλογο ανάμεσά τους πριν από τέσσερα περίπου χρόνια σε μια εκπομπή του kontra tv με παρουσιάστρια τη συνάδελφο Γιάμαλη, όπου γελούσαν τα μουστάκια του Πολάκη και έλαμπε η καράφλα του Παπανικολάου:

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΤΑΛΙΝΟ-ΦΑΣΙΣΤΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο Σαλιαρέλης τώρα δικαιώνεται: οι «επιστήμονες» δεν φοράνε χειροπέδες…

 Του Easy Writer

Υπάρχουν χρήσιμοι ηλίθιοι και ηλίθιοι.  

Οι διαφορές δύσκολα διακρίνονται και αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στο νευρωτικό μιντιακό σύστημα που καταφέρνει να γλυτώνει το κοινό με τις ανοησίες του από την τρέλα.

Ο Στίβεν Κίνγκ έχει πει ότι η απόλυτη παράνοια είναι απόλυτη αντίληψη. Και αυτό περιγράφει τη σχέση των πολιτικών και των πολιτών, όπως αυτή διαμορφώνεται από τα μέσα ενημέρωσης.

Γιατί όταν ο πολιτικός υποστηρίζει ότι σ’ έναν γιατρό δεν αρμόζει να μπαίνουν χειροπέδες γιατί είναι… επιστήμονας, και ορισμένα μέσα ενημέρωσης το υιοθετούν εμμέσως πλην σαφώς, τότε υπάρχει εξήγηση γιατί αυξάνονται και πληθύνονται οι ψεκασμένοι.  

Δηλαδή, ο επιστήμονας δεν είναι ίσος έναντι του νόμου με κάποιον που δεν είναι επιστήμονας και φτύνει, προπηλακίζει και χειροδικεί;

Με το σκεπτικό αυτό, ο Γιωτόπουλος, ο «εγκέφαλος» της 17 Νοέμβρη που είναι επιστήμονας δεν γίνεται συγχρόνως να είναι και τρομοκράτης. 

Αν ο γιατρός έσπαγε το κεφάλι του Άδωνι Γεωργιάδη, γιατί κατά τη γνώμη του είναι «προκλητικός», τι θα έλεγε ο Χάρης Δούκας και οι χρήσιμοι ηλίθιοι που τον ψήφισαν για να λέει ανοησίες; 

 Βέβαια όλοι αυτοί οι αριστεροί του χαβιαριού προσθέτουν ότι είναι απαράδεκτο να μην αφήνουν τον υπουργό να επισκέπτεται τα νοσοκομεία.

Αλλά είναι απολύτως παραδεκτό αυτοί που τον εμποδίζουν να τον προπηλακίζουν και να μην υφίστανται τις συνέπειες του νόμου.
 

Εν τοιαύτη περιπτώσει ας μας πουν ξεκάθαρα όσοι υιοθετούν τέτοιες απόψεις, και όπως φαίνεται δεν είναι μόνο τα κόμματα της αριστερής υποκουλτούρας αλλά και μερικοί «δεξιούληδες» που συναγελάζονται με τα μέσα ενημέρωσης για να φυλάνε τα νώτα τους. Ας μας πουν ευθέως ότι οι επιστήμονες είναι υπεράνω του νόμου και μπορούν να φτύνουν και να χειροδικούν.

Είχε δίκιο ο Μπέρτραντ Ράσελ γιατί πίστευε ότι οι βλάκες είναι τόσο σίγουροι λόγω της διστακτικότητας των έξυπνων. Αλλά στην εξίσωση μπαίνουν και οι «πονηροί» που προβάλουν τις βλακείες γιατί θεωρούν ότι έτσι βοηθούν την αντιπολίτευση να φέρει σε δύσκολη θέση τη κυβέρνηση. Και να σκεφτείτε ότι πολλοί απ’ αυτούς που δικαιολογούν τη βία- λεκτική και σωματική- είχαν πετροβοληθεί (αναφέρομαι στους πασόκους) και γιαουρτωθεί από τις ορδές των «αγανακτισμένων». 

Τελικά, μετά από πολλά χρόνια ήρθε η δικαίωση για τον Αργύρη Σαλιαρέλη που είχε βαφτίσει τους χουλιγκάνους «επιστήμονες». 

Μόνο που τώρα ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΤΑΛΙΝΟ-ΦΑΣΙΣΤΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πρωτίστως ηλίθιοι, δευτερευόντως φασίστες

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΤΑΛΙΝΟ-ΦΑΣΙΣΤΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Σταλινοφασισταριά και δημοκρατικοί κανόνες


 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Στη δημοκρατία, κανείς και για κανέναν λόγο δεν έχει δικαίωμα να δέρνει τον άλλον επειδή διαφωνεί μαζί του ή δεν τον γουστάρει. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες κι ελαφρυντικά.

Κανείς και για κανέναν λόγο δεν έχει δικαίωμα να φτύνει ή να χειροδικεί ή να εμποδίζει επιθετικά την είσοδο κάποιου σε έναν δημόσιο χώρο.

Προφανώς ο συρφετός μερικών δεκάδων ακροαριστερών συνδικαλιστών που μαζεύονται κάθε φορά να αποδοκιμάσουν έναν υπουργό επειδή δεν τους αρέσει μπορεί να μην απαγορεύεται.

Θεωρείται διαμαρτυρία – αν και ξέρω πολύ πιο πολιτισμένους τρόπους να διαμαρτυρηθεί κανείς.

Αλλά ακόμη κι ως διαμαρτυρία είναι γελοία.

Ο υπουργός έχει το απόλυτο δικαίωμα να πηγαίνει όπου θέλει χωρίς να τους ρωτάει ή να ζητήσει την άδειά τους. Και θα έλεγα μάλιστα ότι κάθε πολίτης έχει ανάλογο δικαίωμα. Χωρίς κίνδυνο να τον δείρουν ή να τον φτύσουν.

Δεν ξέρω αν οι ακροαριστεροί στο Γενικό Κρατικό της Νίκαιας που την έπεσαν στον υπουργό Υγείας είναι κομμουνιστές ή ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή το λουρί της μάνας τους.

Μπορώ όμως να αντιληφθώ ότι αυτού του τύπου η Ακρα Αριστερά εξελίσσεται σε καρκίνωμα της δημοκρατίας. Οπως και η Ακροδεξιά, όπως όλα τα άκρα.

Ζήσαμε προ ημερών τα γεγονότα στη Γαλλία που οδήγησαν στην άγρια δολοφονία ενός 23χρονου «εθνικιστή» από μια συμμορία ακροαριστερών τραμπούκων.

Ευτυχώς στην Ελλάδα δεν έχουμε ακόμη θρηνήσει ζωές από τη δράση των ομοϊδεατών τους.

Στη Λυών της Γαλλίας όμως και στη Νίκαια της Ελλάδας είναι το ίδιο φαινόμενο.

Ομάδες φανατισμένων ακροαριστερών καταπατούν τους νόμους και τους κανόνες της δημοκρατίας. Θέλουν να επιβάλουν βίαια την παρουσία τους παρά τη θέλησή μας.

 

Μη γελιέστε. Είναι το πρώτο βήμα για να αμφισβητήσουν την ίδια τη δημοκρατία.

Το ερώτημα είναι …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΤΑΛΙΝΟ-ΦΑΣΙΣΤΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αλλο Κρατικό, άλλο γιάφκα

 

Toυ ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Η αριστερά χρησιμοποιεί τη βία ως πολιτικό μέσο. Δεν το κρύβει. Το λένε τα «ευαγγέλιά» της, τα θεωρητικά κιτάπια των προφητών της, το μολογάνε τα στελέχη και οι οπαδοί της σε κάθε ευκαιρία και ειδικά όταν είναι στα ντουζένια τους και έχουν το πάνω χέρι επιχαίρουν γι’ αυτό, ζητούν και άλλο αίμα.

Ζωντανή απόδειξη, η Ιστορία όλων των κομμάτων της σε όλο τον κόσμο, στη Ρωσία, στην Κίνα, στην Κούβα, στο Βιετνάμ, στην Καμπότζη, στη χωριστική κομμουνιστική ανταρσία στην Ελλάδα και στην αποτυχημένη πολυετή προσπάθεια επιβολής σταλινικής δικτατορίας και απόσπασης εθνικού εδάφους, της Μακεδονίας, και παράδοσής του σε ξένη δύναμη, με καθοδήγηση από ξένο κέντρο, την ΕΣΣΔ.

Παντού σε όλο τον κόσμο ακολούθησαν τη λογική του Στάλιν, όχι πως ο Τρότσκι πήγαινε πίσω, ενδομαφιόζικη βεντέτα: «Ο θάνατος λύνει όλα τα προβλήματα. Δεν υπάρχουν άνθρωποι, δεν υπάρχουν προβλήματα».

Οταν δεν είναι στα πάνω τους, όταν δεν τους παίρνει, οι κομμουνιστές πάσης απόχρωσης δεν μπορούν να σκοτώσουν σε μαζική κλίμακα, αλλά ακολουθούν άλλη μέθοδο, που υπακούει στη θεωρία. Συντηρούν ένα διαρκές κλίμα αναταραχής με βία στο πεζοδρόμιο, στους εργασιακούς χώρους, στον συνδικαλισμό, όπου οι πολιτικοί αντίπαλοι κατασυκοφαντούνται, τους αφαιρείται προπαγανδιστικά η ανθρώπινη ιδιότητα, θεωρούνται όλοι «φασίστες», «ναζί» κι ας είναι κυβέρνηση πλειοψηφίας, με δημοκρατική νομιμοποίηση.

Παράλληλα το μοτίβο της βίας συντηρείται σχολαστικά σε αμφιθέατρα, συνελεύσεις, διαδηλώσεις, πορείες, εργασιακούς χώρους, ΑΕΙ για δύο λόγους.

Ο πρώτος λόγος είναι για λόγους προπαγάνδας, διατήρησης των συγκρουσιακών χαρακτηριστικών της πολιτικής τους δράσης και της φυσιογνωμίας του πολιτικού αγώνα, όπως τον αντιλαμβάνονται, μανιχαϊστικά. Από τη μία είναι οι «λαϊκές δυνάμεις της προόδου» και από την άλλη οι «φασίστες», με τους οποίους η σύγκρουση είναι διαρκής.

Ο δεύτερος λόγος, εξίσου σημαντικός, είναι η διατήρηση του μαχητικού «πνεύματος μονάδος», του esprit de corps, των στελεχών και των χαχόλων οπαδών.

Η ηγεσία τούς αντιμετωπίζει ως φαντάρους, που δεν πρέπει να τεμπελιάζουν, να χαλαρώνουν από αδράνεια. Το Κόμμα τούς κρατάει σε εγρήγορση, ώστε να διατηρούνται η ενότητα, η πειθαρχία και το μαχητικό πνεύμα, ώστε όταν έρθει η ώρα της εφόδου στα Χειμερινά Ανάκτορα να έχουν φρόνημα και επιθετικό πνεύμα. Γι’ αυτό και τα διάφορα κόμματα και οργανώσεις της αριστερίλας τούς έχουν αλλάξει τον αδόξαστο σε πορείες, συγκεντρώσεις, δράσεις πάσης φύσεως. Θερίζουν οι κιρσοί και η φλεβίτιδα τους συντρόφους και τις συντρόφισσες από τον πολύ ποδαρόδρομο και την ορθοστασία.

Αυτό που έγινε στο Κρατικό Νίκαιας είναι κλασικό παράδειγμα του συντεταγμένου και ιδεολογικοποιημένου τραμπουκισμού της αριστεράς. Στήθηκαν εκεί με σκοπό να προπηλακίσουν, να βρίσουν, να φτύσουν, να χτυπήσουν τον Αδωνι, ο οποίος είναι εκλεγμένος βουλευτής, υπουργός δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης και αρμόδιος καθ’ ύλην για να εγκαινιάσει ένα σημαντικό έργο.

Οργάνωσαν τη σχεδιασμένη επίθεση εναντίον του για να ικανοποιήσουν το θυμικό των ιδίων και των οπαδών τους, που αγαλλιάζουν με τους τσαμπουκάδες και τη βία κατά των «φασιστών», δηλαδή του 90% της κοινωνίας, και παράλληλα ήξεραν πως η παράνομη και βίαιη δράση τους θα προκαλούσε την αντίδραση της Αστυνομίας, που δεν θα τους άφηνε να λιντσάρουν τον Αδωνι Γεωργιάδη, ώστε μετά να δουλέψουν υπερωρίες οι ντουντούκες για αστυνομική βία και όλες τις μπουρδολογίες που ακούμε.

Οι οργανωτές και οι δράστες αυτών των γεγονότων, όπως μια υστερική θείτσα που καθύβριζε τον υπουργό ή ο άλλος τύπος που πήδηξε στον αέρα για να δείρει, είναι και κάτι άλλο. Οι υγειονομικοί δημόσιοι υπάλληλοι, γιατροί, νοσηλευτές, σαν αυτούς όταν διορίζονται, σε τι ορκίζονται, στη ζωή του Μπιθικώτση;

Δεν νομίζω. Αν δεν έχει αλλάξει κάτι και μου διαφεύγει, ορκίζονται στο Σύνταγμα και στους Νόμους του κράτους. Υπάρχει λόγος που το εν λόγω νοσοκομείο ονομάζεται «Κρατικό» και όχι «Γενικό Νοσοκομείο η γιάφκα του μπαρμπα-Γιώργου του Τροτσκιστή». Αρα είναι επίορκοι.

Οι δε χώροι εργασίας δεν είναι τσιφλίκια τους, δεν μπορούν να εμποδίσουν κανέναν πολίτη να εισέλθει, πολύ περισσότερο τον πολιτικό τους προϊστάμενο. Τα νοσοκομεία είναι περιουσία του λαού, οι γιατροί και οι νοσηλευτές, όλο το προσωπικό, είναι για να υπηρετούν με συγκεκριμένα καθήκοντα και υποχρεώσεις, που αποκλείουν τους τραμπουκισμούς ολοκληρωτικών μηδενιστών που είδαμε live και μετά κλαψούριζαν γιατί η Αστυνομία, η Εσωτερική Φρουρά της Δημοκρατίας, δεν τους επέτρεψε να λιντσάρουν ανεμπόδιστοι τον πολιτικό τους προϊστάμενο και εκπρόσωπο της δημοκρατικής κυβέρνησης της χώρας.

Ο συνδικαλιστικός νόμος-τέρας του ΠΑΣΟΚ, που από το 1982 δημιούργησε ένα καρκίνωμα, μια φωλιά άεργων κηφήνων στην καρδιά του κράτους, πρέπει να καταργηθεί… χθες.

Και φυσικά η κυβέρνηση έχει τεράστια ευθύνη που…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΤΑΛΙΝΟ-ΦΑΣΙΣΤΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η αναβίωση του 2008 - 2015 πρέπει να σταματήσει τώρα

  

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ

Αυτό το «όποιος δεν είναι με τα λιντσαρίσματα του ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΚΚΕ, είναι με τον Άδωνι», προσωπικά δεν το ανέχομαι.

Είναι πιστή αντιγραφή του προ δεκαετίας «όποιος δεν μαζεύεται στην (πάνω ή στην κάτω) πλατεία, είναι Γερμανοτσολιάς». Και επειδή είδαμε πως κατέληξε για όλους μας εκείνος ο διαχωρισμός σε «πατριώτες» και «προδότες», αλλά και τι δηλητήριο σκόρπισε στην ελληνική κοινωνία το κυνήγι των «Γερμανοτσολιάδων» από τους «απελευθερωτές αντιμνημονιακούς», ένα έχω να πω.

Αν δεν σταματήσουν τώρα και με κάθε τρόπο αυτά που είδαμε στην Νίκαια, σύντομα θα τα δούμε να απλώνονται παντού.

Όσο δίνεις αέρα στα φασιστοειδή, τόσο αυτά απλώνονται. Και παρακαλώ να μην αντιδρούν ορισμένοι αναγνώστες με τον χαρακτηρισμό «φασιστοειδή», διότι αυτός που στήνεται στην πόρτα ενός δημόσιου ιδρύματος και ξεδιαλέγει ποιος δικαιούται να μπει μέσα και ποιος δεν δικαιούται, δεν έχει καμία διαφορά με τον Χρυσαυγίτη που έβγαινε νύχτα στα σοκάκια για να λιντσάρει μετανάστες που «δεν δικαιούνταν» να βρίσκονται στη χώρα.

Δεν μ’ ενδιαφέρει αν ο ίδιος ο φασιστάκος κρύβεται πίσω από την ταμπέλα του ακροαριστερού ΑΝΤΑΡΣΥΑ και αν πιστεύει ότι υπηρετεί πανανθρώπινες ιδέες.

Στην πράξη είναι ένας τραμπούκος, που όσο μεγαλύτερη άνεση κινήσεων αποκτήσει από την ανοχή μας, τόσο θα πολλαπλασιάζει τον τραμπουκισμό του.

Επίσης, δεν διαχωρίζω διόλου εκείνους που μπορεί μεν να μην δέρνουν οι ίδιοι, σιγοντάρουν όμως τα φασιστοειδή που το κάνουν.

Τους δίνουν πολιτική κάλυψη με το περιβόητο «ναι μεν, αλλά…» που πάντα προσθέτουν στις αναλύσεις τους και ανακοινώσεις τους ή απλώς κρυφογελούν με αγαλλίαση βλέποντας τέτοια φαινόμενα.

Για να το πάω δε ένα βήμα παραπέρα, πιστεύω ότι αυτές οι πρακτικές είναι καλοδεχούμενες από το άλλο άκρο, διότι έτσι θεριεύει το δίπολο ακροαριστερά - ακροδεξιά και αναβιώνει ο εμφύλιος, εις βάρος της κανονικότητας και της λογικής.

Γι αυτό και οι κεντρώοι είναι πρωτίστως αυτοί που έχουν καθήκον και υποχρέωση να υπερασπιστούν τη Δημοκρατία και τη νομιμότητα, ειδικά σήμερα που πολλά φιδίσια αυγά γεννούν μικρά ερπετά.

Θα υπερασπιστούν τη Δημοκρατία, πρώτα αντιμετωπίζοντας αυτούς που κάνουν τα έκτροπα σήμερα, δηλαδή την ακροαριστερά, και στη συνέχεια κάνοντας το ίδιο και με την Ακροδεξιά αν συνεχίσει αυτό τον άθλιο χορό.

Επί του παρόντος, αυτό που επείγει είναι …

 

Aριστερο-σταλινο-φασιστο-καθαρματο-τραμπουκο-ξεφτιλαρόπληκτου Υπαρκτού Ελληνισμού κωμωδία

Υπαρκτού ξυλολιοκίνητου Καρυστιανο-Ρουτσισμού κωμωδία

"Επίγεια μαγεία" (Ένας χρόνος χωρίς τον εξαιρετικό Μανώλη Λιδάκη...)

 

 

 

 

 

Σαν σήμερα (26/2/ΧΧΧΧ)

1969: Πρώτη προβολή της ταινίας του Κώστα Γαβρά «Ζ». Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Βασίλη Βασιλικού, που έχει ως θέμα τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη.

1983: Το άλμπουμ «Thriller» του Μάικλ Τζάκσον ανεβαίνει στο Νο1 του αμερικάνικου πίνακα επιτυχιών, όπου θα παραμείνει για 37 εβδομάδες.

1991: Το πολεμικό πλοίο «Βέλος», που είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στο Κίνημα του Ναυτικού κατά τη διάρκεια της δικτατορίας παροπλιζεται

1802: Γεννιέται ο Βίκτωρ Ουγκώ, γάλλος συγγραφέας

1829: Γεννιέται ο Levi Strauss, αμερικανός ράφτης, ιδρυτής της βιομηχανίας ρούχων Levi's.

1986: Πεθαίνει η Αμαλία Φλέμιγκ, σύζυγος του μεγάλου βρετανού επιστήμονα Αλεξάντερ Φλέμιγκ που ανακάλυψε την πενικιλίνη






2017: Πέθανε ο αμερικανός ηθοποιός Μπιλ Πάξτον, σε ηλικία 61 ετών από επιπλοκές μετά από χειρουργική επέμβαση.

 

 

 


2020  Πεθαίνει σε ηλικία 88 ετών  ο αγαπημένος ηθοποιός Κώστας Βουτσάς


 


2020 Πεθαίνει σε ηλικία 99 ετών  σ’ ένα ταπεινό διαμέρισμα στα Τίρανα η χήρα του Αλβανού δικτάτορα Ενβέρ Χότζα, Νεζμιγιέ, γνωστή και ως «γυναίκα του διαβόλου», όπως την αποκαλούν πολλοί συμπατριώτες της. Ήταν το τελευταίο εν ζωή μέλος της πάλαι ποτέ ισχυρής κομμουνιστικής ηγεσίας της Αλβανίας.

 




  2025 Πεθαίνει ο Μανώλης Λιδάκης, λίγες ημέρες πριν τα 65α γενέθλιά του. 

 

 

 

 




 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Πανηγύρι ματαιοδοξίας

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Ανησύχησα κάποια στιγμή ότι θα μας στερούσαν τη Μαρία Καρυστιανού, ότι οι σύμβουλοι γύρω της θα έθεταν υπό τον έλεγχο τους τον δημόσιο λόγο της. Ομως, ευτυχώς για εμάς και δυστυχώς για την ίδια, η κυρία Καρυστιανού δεν μπορεί να συγκρατήσει το μένος που την κινητοποιεί, ούτε όμως μπορεί να αντισταθεί στην έλξη της δημοσιότητας.

Στην τελευταία συνέντευξή της, δήλωσε ότι δεν ξέρει τι είναι οι λεγόμενοι «ψεκ» (άλλως, τα ψέκια ή οι ψεκασμένοι) και ούτε καταλαβαίνει τον όρο. Πρόσθεσε, δε, ότι βρίσκει «πολύ άσχημο να θέλουν κάποιοι να διαχωρίσουν τους ανθρώπους».

Ως προς την ανθρώπινη υπόστασή τους, εκείνοι που πιστεύουν ότι μας ψεκάζουν με ψυχοφάρμακα τα αεροπλάνα από τον ουρανό ασφαλώς και δεν διαφέρουν σε τίποτα από τους άλλους, εκείνους που γελούν με τις πεποιθήσεις αυτές και όσους τις ασπάζονται. Πράγματι, ο άμυαλος είναι εξίσου άνθρωπος με τον μυαλωμένο.

Πολιτικά, όμως, η διαφορά είναι τεράστια. Ο άμυαλος είναι διαχειρίσιμος, τον κατευθύνεις όπως θέλεις· ο μυαλωμένος έχει κρίση και κρίνει, δεν μπορείς το ίδιο εύκολα να του πουλήσεις οτιδήποτε.

Με τη στάση αυτή, η κυρία Καρυστιανού δείχνει ότι καλωσορίζει τους ψεκ στο κίνημά της και ανοίγει ένα παράθυρο για την ισοτιμία όλων των απόψεων. Δεν μας πειράζει αν πιστεύετε στα Χόμπιτ και τα Νεφελίμ ή ότι οι Εβραίοι γεννιούνται με ρίγες στην πλάτη. Ολες οι απόψεις είναι ισότιμες για την κυρία Καρυστιανού.

Και ξέρετε γιατί;

Επειδή δεν της αρέσει καθόλου να διαχωρίζουν τους ανθρώπους!

Εξ ου και η παρεξήγηση ότι δήθεν ρέπει προς την Ακροδεξιά.

Προκειμένου δε να πείσει ότι κακώς την εντάσσουν στην Ακροδεξιά, προτείνει μια θέση που θα υιοθετούσε ευχαρίστως η Αριστερά: δεσμεύεται ότι αν της δοθεί η δυνατότητα (αν γίνει κυβέρνηση, δηλαδή…) θα προχωρήσει στην επανεγγραφή των 280.000 αιωνίων φοιτητών που διαγράφηκαν, επειδή θεωρεί τη διαγραφή τους «κάτι άσχημο και φασιστικό». Δεν νομίζω να το έχει πει άλλος με τέτοια σαφήνεια. Εύγε της!

Εύγε, διότι αποδεικνύει ότι ο αριστερός λαϊκισμός και ο δεξιός λαϊκισμός είναι αδέλφια και δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα.

Για την κυρία Καρυστιανού, όμως, αυτά είναι ξεπερασμένα, διότι κομίζει μια νέα ιδεολογία, πέρα από τη Δεξιά και την Αριστερά, και το λέει ευθέως: «Μιλάμε για μια καινούργια ιδεολογία, που έχει πάνω απ’ όλα τον άνθρωπο» δηλώνει, σε αντίστιξη προφανώς με άλλες ιδεολογίες που είχαν πάνω απ’ όλα τον πίθηκο ή τον γάιδαρο.

Ξέρετε, όμως, αυτή δεν είναι καινούργια ιδεολογία. Το «πρώτα ο άνθρωπος» ήταν το ιστορικό σύνθημα και το ιδεολογικό πρόσταγμα-πρόταγμα, όπως θα λέγαμε στη λόγια πασοκική, του μεγάλου Ακη Τσοχατζόπουλου!

Νομίζω ότι θα πρέπει να παρέμβει η…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΚΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Νέα ταλέντα

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Η διαγραφή του Παναγιώτη Παρασκευαΐδη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ ήταν ζήτημα χρόνου, αφού με τις κατά καιρούς δηλώσεις του είχε πια περάσει στη χορεία της γραφικότητας.

Δεν θα ανησυχούσα για το μέλλον του στην πολιτική, αν η Μαρία Καρυστιανού δεν είχε αποκλείσει εκ των προτέρων όσους έχουν μολυνθεί από το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα. Ως γνωστόν, τους θέλει αγνούς και αμόλυντους, κατευθείαν από την κοινωνία. Αν δεν υπήρχε αυτό το εμπόδιο, ο κ. Παρασκευαΐδης θα ήταν ιδεώδης για το κόμμα της κ. Καρυστιανού.

Δεν πειράζει όμως.

Να μην απογοητεύεται η Μαρία, γιατί της έχω έναν καλύτερο. (Αυτός μάλιστα κι αν είναι κατευθείαν από την κοινωνία!..)

Είναι ο Παύλος Ντεγκρές, ο μεγάλος γιος του τελευταίου βασιλιά της Ελλάδας. Σε πρόσφατη συνέντευξή του, δήλωσε ότι θέλει να προσφέρει στη χώρα του και ότι μπορεί να το κάνει, επειδή έχει πολλές γνωριμίες διεθνώς, όπως διευκρίνισε. Για τα δεδομένα του κόσμου μας, η συγκεκριμένη προσέγγιση στην πολιτική είναι αφελής. Για τα μέτρα του 17ου ή 18ου αιώνα, θα ήταν μια χαρά, τώρα όμως είμαστε στον 21ο. Αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι δεν ταιριάζει με το εγχείρημα της κ. Καρυστιανού. Αντιθέτως, είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα της, παντελώς αμόλυντος από το πολιτικό σύστημα!

Να κινηθεί γρήγορα, λοιπόν, η κ. Καρυστιανού, μη τυχόν και τον προλάβει άλλος. Τέτοιο κελεπούρι δεν το αφήνεις!

Και κάτι τελευταίο για την κ. Καρυστιανού. Διαμαρτύρεται επειδή διαπιστώνει πολύμηνη αδράνεια στο ζήτημα των εκταφών.

Γιατί δεν ξεκινά μια απεργία πείνας;

Να δείτε για πότε θα ικανοποιηθεί το αίτημά της.

Φυσικά στον Αγνωστο Στρατιώτη, πού αλλού;

Κανείς δεν πρόκειται να την εμποδίσει.

Την…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Στόχοι

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Aντιλαμβάνομαι ότι το ΠαΣοΚ έχει θέσει ως στόχο την «πολιτική αλλαγή». Λογικό και θεμιτό.

Κόμμα της αντιπολίτευσης είναι, τι θα πει; Να κάνουμε εκλογές για να ξαναβγούν οι ίδιοι;

Μόνο που κάθε πολιτική αλλαγή έχει δύο προϋποθέσεις. Να ξέρουμε ποιος θα αλλαχτεί και να ξέρουμε ποιος θα τον αλλάξει.

Κι αυτό λογικό, πάνε μαζί.

Η Ενωση Κέντρου άλλαξε την ΕΡΕ. Η ΝΔ και το ΠαΣοΚ άλλαξαν μεταξύ τους πεντέξι φορές. Ο Τσίπρας αντικατέστησε τον Σαμαρά. Και ο Μητσοτάκης τον Τσίπρα.

Ετσι δουλεύει το σύστημα στην κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η «πολιτική αλλαγή» δεν είναι «ραντεβού στα τυφλά».

Οσο το πολιτικό σύστημα ήταν δικομματικό, η αλλαγή ήταν απλούστερη. Εφευγε ο ένας, ερχόταν ο άλλος.

Εως εδώ, είπαμε τα αυτονόητα. Φαντάζεται όμως κανείς ότι την επομένη των εκλογών που δεν θα βγάλουν αυτοδυναμία, να φωνάζει ο Ανδρουλάκης τον Δούκα ή τον Γερουλάνο για να τους ρωτήσει τι να κάνει;

Μόνο για να τους δηλώσει ότι καταργεί τον εαυτό του.

Κανονικά θα κάνει ό,τι κρίνει ορθό. Ο,τι κι αν έχει ψηφίσει κάποτε κάποιο συνέδριο του ΠαΣοΚ. Ο,τι κι αν φρονούν οι συνομιλητές του. Η ευθύνη ενός αρχηγού δεν ασκείται με υποσημειώσεις.

Ξέρετε όμως γιατί;

Επειδή το καθοριστικό γεγονός εδώ είναι οι εκλογές.

Ούτε τι έλεγες πριν. Ούτε τι θα λες μετά.

Απορώ με όσους δυσκολεύονται να κατανοήσουν ότι σε μια δημοκρατία τον τόνο τον δίνουν οι ψηφοφόροι τη στιγμή των εκλογών. Κανένα κομματικό όργανο και καμία συνέλευση αναρμοδίων.

Τα υπόλοιπα δεν έχουν νόημα. Και υποθέτω ότι αυτό είναι απολύτως ξεκάθαρο σε όλη την ηγεσία του ΠαΣοΚ, τους «ανδρουλακικούς» και τους άλλους.

Συνεπώς τα αιτήματα προκαταβολικής δέσμευσης του ΠαΣοΚ στη μία ή την άλλη κατεύθυνση έχουν μόνο φιλολογική σημασία. Για να κουβεντιάζουμε στα καφενεία.

Και μοναδική σκοπιμότητά τους είναι…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το ΠΑΣΟΚ και η πολιτική της αυθυποβολής

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Υπάρχουν κόμματα που πορεύονται με όραμα. Αλλα που μηρυκάζουν την ιστορία τους ή βασίζονται στη σκληρή οργανωτική τους δομή. Κάποια που στηρίζονται μόνο στην αίγλη ή στις τρελές ιδέες και συμπεριφορές των αρχηγών τους. Το σημερινό ΠΑΣΟΚ δεν ανήκει σε καμία από αυτές τις κατηγορίες.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης και το κόμμα του έχουν χαράξει μια πορεία που προσομοιάζει με την περίφημη τεχνική λύση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Εχει λίγα πρόβατα, καθόλου βοσκοτόπια, αλλά δηλώνει μεγαλοτσέλιγκας.

Η κεντρική πολιτική γραμμή του είναι «θα βγούμε πρώτοι στις εκλογές, έστω και με μία ψήφο». Δεν πρόκειται ούτε για έμπνευση, ούτε για ρεαλιστικό στόχο, αλλά για μια μορφή συλλογικής αυθυποβολής.

Αυτό το «θα βγούμε πρώτοι» το ακούμε επίμονα, σχεδόν τελετουργικά. Επαναλαμβάνεται σε ομιλίες, σε συνεντεύξεις, σε κομματικές συνάξεις. Θα έλεγε κανείς ότι πρόκειται για ψυχολογική άσκηση. Αν το πουν αρκετές φορές, ίσως κάποια στιγμή το πιστέψουν.

Πλην, το πρόβλημα είναι ότι δεν το πιστεύει κανείς. Ούτε οι ψηφοφόροι του κόμματος, ούτε τα στελέχη του, ούτε καν ο ίδιος ο αρχηγός.

Ομως η πολιτική δεν είναι σεμινάριο θετικής σκέψης. Δεν αρκεί να δηλώνεις ότι θα βγεις πρώτος, πρέπει να εξηγήσεις πώς.

Με ποιες κοινωνικές συμμαχίες;

Με ποια προγραμματική επεξεργασία;

Με ποια ανατροπή επίμονων δημοσκοπικών δεδομένων;

 Με ποια αφήγηση για τη χώρα;

Οταν η κορυφή της στρατηγικής πυραμίδας είναι ένας στόχος που αιωρείται εκτός πραγματικότητας, όλη η υπόλοιπη πυραμίδα κατασκευάζεται πάνω σε άμμο.

Και τότε συμβαίνει το εξής παράδοξο. Αντί η πολιτική γραμμή να διαμορφώνει τις επιλογές, οι επιλογές αρχίζουν να υπηρετούν το σύνθημα. Κάθε τοποθέτηση, κάθε αξιολόγηση της συγκυρίας, κάθε πρόταση ή άρνηση συνεργασίας, κάθε «όχι» ή «ναι», αξιολογείται με ένα μόνο κριτήριο. Βοηθά να διατηρηθεί το αφήγημα της πρωτιάς;

Οχι αν είναι πειστικό.

Οχι αν απαντά σε κοινωνικές ανάγκες.

Οχι αν ανοίγει δρόμους.

Μόνο αν κρατά ζωντανή την ιδέα ότι «πάμε για πρώτοι».

Αλλά όταν η αφετηρία είναι αποσυνδεδεμένη από τους συσχετισμούς, η πολιτική μετατρέπεται σε άσκηση ασταθούς ισορροπίας.

Δεν μιλάς καθαρά για συνεργασίες, γιατί αυτό θα θεωρηθεί παραδοχή ήττας.

Δεν χαράσσεις σαφή διαχωριστική γραμμή, γιατί μπορεί να χρειαστείς γέφυρες.

Δεν ρισκάρεις μια ριζοσπαστική πρόταση, γιατί ίσως τρομάξει το φαντασιακό ποσοστό που θα σε βγάλει πρώτο.

Μόνο που αυτό το ποσοστό της πρωτιάς δεν υπάρχει. Ετσι, η βελόνα μένει κολλημένη. Οχι επειδή λείπει το καύσιμο, όχι επειδή υπονομεύεται η κομματική εικόνα από εσωστρέφειες και προσωπικές δήθεν στρατηγικές, αλλά επειδή ο προορισμός έχει επιλεχθεί με βάση έναν ευσεβή πόθο.

Ενα κόμμα μπορεί να ανακάμψει από ήττες. Μπορεί να ξανακτίσει ταυτότητα. Μπορεί να βρει ρόλο ως δεύτερη, ακόμα και ως τρίτη ή τέταρτη δύναμη. Δεν μπορεί, όμως…