"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Το πλαφόν του Τσίπρα και το γαλλικό μάθημα

 

Γράφει ο Αλέξανδρος Σκούρας

Ο Αλέξης Τσίπρας βρήκε τη λύση για την ακρίβεια στα καύσιμα.

Πρότεινε πλαφόν στα 1,40 ευρώ για το πετρέλαιο θέρμανσης και στα 1,80 ευρώ για το πετρέλαιο κίνησης. Η πρόταση ακούγεται εξαιρετικά ελκυστική.

Αν κάτι είναι ακριβό, γιατί να μην αποφασίσει απλώς το κράτος ότι από αύριο θα είναι φθηνότερο;

Υπάρχει μόνο ένα μικρό πρόβλημα. Η οικονομία δεν λειτουργεί με υπουργικές αποφάσεις. Η τιμή δεν είναι ένας αυθαίρετος αριθμός που γράφει κάποιος στην ταμπέλα ενός πρατηρίου. Μεταφέρει πληροφορίες για το κόστος, τη διαθεσιμότητα και τη ζήτηση ενός προϊόντος. Αν το κράτος ορίσει μια ανώτατη τιμή χαμηλότερη από εκείνη στην οποία μπορεί να ισορροπήσει η αγορά, δεν έχει κάνει το προϊόν φθηνότερο. Έχει απλώς απαγορεύσει στην τιμή να μας πληροφορήσει ότι το προϊόν είναι σπανιότερο.

Τι συμβαίνει μετά;

Η ζήτηση αυξάνεται επειδή η τιμή είναι χαμηλότερη. Η προσφορά δεν αυξάνεται με τον ίδιο τρόπο. Έτσι η σπανιότητα, που πριν εκφραζόταν με υψηλότερη τιμή, αρχίζει να εκφράζεται με άλλους τρόπους. Με ουρές, αναζήτηση πρατηρίων και τελικά άδειες αντλίες. Δεν πρόκειται για κάποια καινούργια φιλελεύθερη ανακάλυψη. Το είχα γράψει και παλαιότερα στις «Διατιμήσεις και καλές προθέσεις»: όταν επιβάλλονται ανώτατες τιμές, οι καλές προθέσεις μπορούν να καταλήξουν σε ελλείψεις.

Αν όμως η οικονομική θεωρία ακούγεται υπερβολικά αφηρημένη, αυτές τις μέρες υπάρχει ένα εξαιρετικά διδακτικό παράδειγμα στη Γαλλία.

Η Total Energies έχει επιβάλει με δική της πρωτοβουλία πλαφόν στα πρατήριά της. Η βενζίνη πωλείται έως 1,99 ευρώ το λίτρο και το ντίζελ έως 2,25 ευρώ. Δεν πρόκειται για κρατικό πλαφόν και αυτή η διευκρίνιση είναι σημαντική. Πρόκειται όμως για μια εξαιρετική μικρογραφία του τι συμβαίνει όταν ένας πωλητής κρατά την τιμή σημαντικά χαμηλότερα από εκείνη της υπόλοιπης αγοράς. Οι Γάλλοι οδηγοί έκαναν το απολύτως λογικό. Πήγαν εκεί όπου το καύσιμο ήταν φθηνότερο.

Τη Δευτέρα, σύμφωνα με τον Γάλλο υπουργό Οικονομίας Roland Lescure, το 17% των πρατηρίων της χώρας δεν διέθετε τουλάχιστον ένα είδος καυσίμου. Το πραγματικά εντυπωσιακό στοιχείο όμως είναι άλλο. Το 91% αυτών των πρατηρίων ανήκε στην Total.

Ο ίδιος ο Lescure χαρακτήρισε αυτή τη συγκέντρωση των ελλείψεων ως άμεση συνέπεια του εθελοντικού πλαφόν της εταιρείας. Παράλληλα ξεκαθάρισε ότι η Γαλλία συνολικά δεν αντιμετώπιζε εκείνη τη στιγμή πρόβλημα επάρκειας καυσίμων.

Αυτό είναι σχεδόν ένα εργαστηριακό πείραμα.

Υπάρχει καύσιμο στη χώρα. Υπάρχουν πρατήρια που το διαθέτουν. Αλλά εκεί όπου η τιμή συγκρατήθηκε τεχνητά χαμηλότερα, η ζήτηση μετακινήθηκε μαζικά και εμφανίστηκαν ελλείψεις. Γι' αυτό και η γαλλική κυβέρνηση, παρότι αντιμετωπίζει τεράστια πολιτική πίεση λόγω των τιμών, έχει αποκλείσει μέχρι στιγμής ένα γενικό κρατικό πλαφόν.

Η φράση που μεταφέρει το γαλλικό υπουργείο Οικονομικών είναι απολαυστικά σαφής: «Το πλαφόν οργανώνει την έλλειψη».

Ο κ. Τσίπρας λοιπόν προτείνει σήμερα στην Ελλάδα μια πολιτική την ώρα που στη Γαλλία μπορούμε να παρακολουθήσουμε σε πραγματικό χρόνο τον βασικό μηχανισμό που κάνει τα πλαφόν προβληματικά.

Η πολιτική μπορεί να ορίσει πόσο επιτρέπεται να κοστίζει ένα λίτρο πετρέλαιο. Δεν μπορεί όμως να ορίσει…

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ποιος το είπε; Ο Αλέξης; E, τότε δεν έχει καμία σημασία…

 

Του Strange Attractor

Επανήλθε δριμύτερος…

Πιο ώριμος από ποτέ, όπως λέει η φίλη μου η Σούλα, βοηθός πιστολάκι, που κάποτε χόρευε μαζί με τις μπουτούδες στο Σύνταγμα, επειδή επιτέλους η χώρα «λευτερώθηκε» από τους «γερμανοί τοκογλύφοι» με τον Αλέξη στο τιμόνι!

Ένας Αλέξης που λατρεύτηκε μετά μανίας… που πήρε 36% μετά από το μαύρο καλοκαίρι του 2015, τότε που η χώρα φλέρταρε με τα συσσίτια του ΟΗΕ!

Ένας Αλέξης, Τσε Παπάρα των Βαλκανίων, που είχε υποσχεθεί πως θα καταργήσει το μνημόνιο, αλλά έφερε ένα άλλο σαφώς πιο σκληρό, και πιο επαχθές (που θα έλεγε κι η ζουρλή, που τότε έπινε νερό στο όνομά του).

Ένας Αλέξης που είχε πει πως θα βαράει τα νταούλια, και θα χορεύει η μαντάμ Μέρκελ, αλλά στο τέλος το μόνο αρκούδι (νηστικό) που χόρεψε στους ρυθμούς των «τοκογλύφων» ήταν ο ίδιος.

Ένας Αλέξης που είχε υποσχεθεί πως θα καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ, αλλά τον διατήρησε, και μάλιστα τον αύξησε κιόλας!

Που με τον φίλο του Κατρούγκαλο-Καρούμπαλο, διέλυσε κυριολεκτικά τους συνταξιούχους που τον ψήφιζαν με δυο χέρια (καλά να πάθουν).

Που είχε υποσχεθεί «κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη», αλλά μετά έφερε τα funds που ακόμη κάνουν πάρτι με τις δημοπρασίες ακινήτων…

Που είχε δεσμευτεί να καταργήσει τα διόδια, αλλά τα πολλαπλασίασε με νέους σταθμούς παντού, και μάλιστα τα αύξησε και αυτά…

Που κατηγορούσε τους προηγούμενους για δήθεν ξεπούλημα του ΟΣΕ για 300 ψωροεκατομμύρια, κι αυτός τον πούλησε μόλις 40… όσο κόστιζε τότε ο…  Μήτρογλου!

Που είχε πει πως δεν θα «ξεπουλήσει» τα δημόσια και δωρεάν αεροδρόμια. Το έκανε, και μάλιστα με διαδικασίες φαστ τρακ, με τον μετέπειτα διάδοχό του στην αρχηγία του Σύριζα να μας λέει πως η γερμανική Φραπόρτ είναι πυλώνας ανάπτυξης για τη χώρα!

Που είχε τάξει αυξήσεις μισθών, με τον κατώτατο στα 751 (κοστολογημένα!) ευρώ το μήνα. Πάπαλα…

 

Που είχε υποσχεθεί 100.000 νέες θέσεις εργασίας, αλλά κατάφερε να φύγουν πάνω από 400.000 νέοι στο εξωτερικό επειδή αυξήθηκε κατακόρυφα η ανεργία.

Που μέσω του σπινθηροβόλου Στρατούλη υπόσχονταν τέτοια οικονομική ανάπτυξη, που θα μας παρακαλούσαν οι Γερμανοί να μας δανείσουν… ενώ θα δανείζαμε και τους Σαουδάραβες!

Που κατήγγειλε συνεχώς τους διορισμούς ημετέρων από πλευράς των παλιών, κι αυτός προχώρησε σε διορισμούς όχι μόνο συγγενών των πρωτοκλασάτων συριζαίων, αλλά και γκόμενων, πρώην και νυν, αγαπημένων τους ράπερ, κολλητών, κ.ά.

Που κατηγορούσε σφόδρα το παλιό σάπιο πολιτικό σύστημα, αλλά κυβερνούσε με στελέχη προερχόμενα από το κακό Πασόκ, και με συγκυβερνήτη τον Μπάνο τον όψιμο «κομμονιστή»!!!!!

Χώρια που υπουργοποίησε μέχρι και τον Καμένο τον Δημήτρη (για 2 ώρες),  μέχρι και τον… Χαϊκάλη.

Που είχε υποσχεθεί να αφοπλίσει την αστυνομία, και να καταργήσει τα ΜΑΤ, αλλά ό ίδιος κυκλοφορούσε μόνο με συνοδεία διμοιριών ΜΑΤ και ΕΚΑΜ, ενώ το Μαξίμου ήταν πακτωμένο από κλούβες των ΜΑΤ επί χρόνια ολόκληρα…

Που πριν εκλεγεί είχε δεσμευτεί να αυξήσει τις συντάξεις, αλλά όχι μόνο τις πετσόκοψε, αλλά έλπιζε και στο σύντομο θάνατο των συνταξιούχων άνω των 70, μπας και μειωθούν οι δημόσιες δαπάνες!

Που μέσω του άλλου αριστερού σωτήρα, του Χρυσόγονου, ήθελε να ανοίξουν οι τραπεζικές θυρίδες, και να ψαχτούν τα στρώματα των κρεβατιών, για λίρες και τιμαλφή, αλλά πάντα «μέσα σε κοινοβουλευτικά πλαίσια»! Το θυμόσαστε, ή μόνο εγώ ο ποταπός τα θυμάμαι αυτά;

Που κατηγορούσε τους ανάλγητους σαμαροβενιζέλους επειδή «έσβηναν», όπως έλεγε, τα αιρκοντίσια στην Αμυγδαλέζα, ταλαιπωρώντας τους «δυστυχείς μετανάστες», και που όταν ανέλαβε την εξουσία άνοιξε και την Αμυγδαλέζα, και όλες τις άλλες «δομές», με αποτέλεσμα  η χώρα να καταντήσει ξέφραγο αμπέλι «προσφύγων πολέμου» από χώρες χωρίς πόλεμο, και η εγκληματικότητα να πιάσει δυσθεώρητα ύψη… με τις άπειρες ΜΚΟ να κάνουν πάρτι…

Που όταν κάποιος Αλγερινός ή Μαροκινός έσφαζε κάποιον συνέλληνα, για να του πάρει το κινητό, έβγαιναν οι Συριζαίοι στα σόσιαλ μύδια να μας πουν πως «πεινάνε μωρέ τα καημένα»…

Που με τον περίφημο νόμο Παρασκευόπουλου άνοιξαν όλες οι φυλακές της χώρας, και αφέθηκαν ελεύθεροι κατάδικοι, ακόμη και με τρις ισόβια, που στη συνέχεια ξαναβγήκαν στο κουρμπέτι με τα καλάσνικοφ, σιδερώνοντας μέχρι και γιαγιάδες για να τις πάρουν τα σταυρουδάκια τους…

Που πούλησε το όνομα και την ιστορία της Μακεδονίας, ενώ ετοιμάζονταν να κάνει το ίδιο και όσον αφορά στη Τσαμουριά, και μπορεί και στη Δυτ. Θράκη, αλλά δεν πρόκαμε.

Που θα ρίσκαρε, έλεγε, με τους Τούρκους στο Αιγαίο, μιας και η θάλασσα δεν έχει σύνορα…

Που κάηκαν 100 άτομα στην Αττική λόγω αδιαφορίας και ολιγωρίας του κράτους, αλλά  κατ’ εκείνον φταίγανε οι νεκροί που είχαν… χτίσει παράνομα.

Θέλετε κι άλλα;

Θα χρειαστεί ένα βιβλίο ολόκληρο…

Και όμως, αυτός ο θεομπαίχτης…

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Οι χάννοι και η συναγρίδα

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Oι φίλοι μου δεν το πίστευαν. Πώς άντεξα τόσες ώρες να παρακολουθώ Καραμήτρο στη ΔΕΘ;

Καλά, δεν παρακολούθησα και τις τέσσερις ώρες του μαρτυρίου του, έχω και εγώ τα όριά μου. Δύο από αυτές όμως τις παρακολούθησα και δεν ντρέπομαι, γιατί ήταν απολαυστικό να τον βλέπεις να υποφέρει από τη βαριεστημάρα.

Τι απογοήτευση για τους θαυμαστές του πρέπει να ήταν αυτή!

Ηταν φανερό ότι βρισκόταν σε δύσκολη θέση, καλούμενος να εξηγήσει τις παλαβωμάρες των συνεργατών του, οι οποίοι δεν τα πάνε καλά ούτε με την απλή αριθμητική του Δημοτικού.

Κυρίως όμως ήταν φανερό ότι είχε ξεμείνει από παπάτζες και βαριόταν όσο δεν πήγαινε άλλο. Μπορεί κιόλας να αναρωτιόταν φευγαλέα μέσα στην υπνηλία του, τι ήθελε και έμπλεξε. Μπορεί…

Το οικτρό θέαμα του Αρχικαπετάνιου της ΕΛΑΣ στη Θεσσαλονίκη ήταν συνέπεια του σφάλματός του να βιαστεί και αυτός να πέσει στην παγίδα για τις πρόωρες εκλογές, που έστησε την περασμένη άνοιξη ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Οσοι έσπευσαν να εκδηλωθούν πρέπει να το έχουν μετανιώσει, γιατί τώρα έχουν την υποχρέωση να δώσουν περιεχόμενο στις δηλωθείσες προθέσεις τους και αυτό, δηλαδή η μετάβαση από τα λόγια στην πράξη, είναι πάντα δύσκολο.

Ετσι ο Καραμήτρος ζορίζεται, ενώ για τη Μαρία Καρυστιανού ειλικρινά αμφιβάλλω αν θα προλάβει να συμμετάσχει στις εκλογές. Αν τα καταφέρει θα με εκπλήξει.

Ο μόνος που δεν έπεσε στην παγίδα του Κυριάκου ήταν ο Αντώνης Σαμαράς, δηλαδή εκείνος τον οποίο ο Πρωθυπουργός φοβάται περισσότερο και για τον οποίο πρωτίστως είχε στήσει την παγίδα των πρόωρων.

Τι να κάνουμε;

Συμβαίνουν αυτά στο ψάρεμα. Πας για...

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: H σκληρή αυτοκριτική του Αλέκση

 Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Ομολογώ ότι δεν έχω ακούσει άλλον πολιτικό να μιλάει τόσο απαξιωτικά για τον εαυτό του όσο ο Αλέκσης μας στην χτεσινή του συνέντευξη στον ΣΚΑΪ
. 

Πιθανότατα να το έκανε κατά λάθος και ίσως να μην καταλάβαινε τι ακριβώς έλεγε (ή ποιος ακριβώς είναι ο ίδιος) αλλά αυτό δεν αλλάζει σε τίποτα τη σκληρότητα της αυτοκριτικής του.

Επιχειρηματολογώντας υπέρ της άποψης σύμφωνα με την οποία οι πολιτικοί δεν πρέπει να είναι επαγγελματίες της πολιτικής, αλλά να έχουν επαγγελματική καριέρα είπε:
«πρέπει να πάψουμε να θεωρούμε τους πολιτικούς επαγγελματίες. Δεν πρέπει να είναι έτσι. Προσφέρεις στις ιδέες σου, στον τόπο σου, στην κοινωνία σου. Δεν είναι επάγγελμα. Δεν είναι αποδεκτό να είναι βιοπορισμός. Οποιοσδήποτε δεν έχει τη δυνατότητα να ασκήσει το επάγγελμα του για να σταθεί στα πόδια του είναι ευάλωτος».

Όπως σας είπα (και όπως είμαι βέβαιος ότι διαπιστώνετε κι εσείς) δεν είναι σίγουρο αν κατάλαβε τι είπε.  

Ή ίσως να μην έχει ακόμα αποδεχτεί ότι ο ίδιος είναι ο ορισμός του πολιτικού που περιγράφει ως «ευάλωτο».  

Έχει, λέγεται, σπουδάσει μηχανικός αλλά η επαγγελματική του καριέρα πρέπει να είναι μικρότερη και από την ποδοσφαιρική καριέρα ενός 6χρονου που γράφεται σε ομάδα 5 επί 5 της γειτονιάς. Από μικρό τον θυμόμαστε ανακατεμένο με την πολιτική κι αν υπάρχει κάποιος στον οποίο ταιριάζει γάντι η φράση «επαγγελματίας πολιτικός» είναι ο ίδιος. Αυτήν ασκεί από έφηβος και απ’ αυτήν βιοπορίζεται. Εκτός αν νομίζει ότι σε περίπτωση που τα παρατήσει, θα κάνουν ουρά οι πελάτες για να του αναθέτουν έργα.

Στην πραγματικότητα ο Αλέκσης μας είναι αυτό ακριβώς που δεν αποδέχεται: κάποιος που βιοπορίζεται από την πολιτική και στερείται εναλλακτικών (ακόμα και η σύντομη συγγραφική του καριέρα δε θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς την πολιτική). 

Είναι επαγγελματίας πολιτικός κι αυτό από μόνο του δεν είναι καθόλου κακό. 

Το κακό είναι ότι είναι κακός επαγγελματίας.

Ο αφορισμός του Αλέκση για τους «επαγγελματίες πολιτικούς» είναι πολύ συνηθισμένος. Δεν είναι ο πρώτος και δυστυχώς δεν θα είναι ο τελευταίος που απαξιώνει αυτόν που έχει κάνει την πολιτική επάγγελμα και αποθεώνει τον «ερασιτέχνη» που το μόνο του κίνητρο είναι «η προσφορά». Δεν είναι ο πρώτος ή ο τελευταίος που κάνει αυτό το φοβερό λάθος.

Για οποιοδήποτε πρόβλημα μας στρεφόμαστε σε επαγγελματίες. Δεν θα εμπιστευόμασταν (θέλω να πιστεύω) την υγεία μας σε έναν ερασιτέχνη γιατρό, δεν θα εμπιστευόμασταν τα υδραυλικά του σπιτιού μας σε ένα ερασιτέχνη υδραυλικό και γενικώς σε κάθε τομέα της ζωής μας, κάθε θέμα, κάθε πρόβλημα, θεωρούμε τους επαγγελματίες καταλληλότερους από τους ερασιτέχνες. Είναι παλαβό στην πολιτική να πιστεύουμε το αντίθετο.

Στην πραγματικότητα αυτό που χρειαζόμαστε είναι επαγγελματίες πολιτικούς. Ανθρώπους που να είναι αφοσιωμένοι στη σημαντική δουλειά που τους έχουμε αναθέσει κι όχι ανθρώπους που την κάνουν παράλληλα με την κανονική τους δουλειά ή για να εξυπηρετήσουν τις επαγγελματικές τους ανάγκες.  

Χρειαζόμαστε ανθρώπους που να είναι αναγκασμένοι να κάνουν καλά τη δουλειά για την οποία τους ψηφίζουμε γιατί δεν έχουν άλλες. Ανθρώπους που να μη δικαιολογούν την ανικανότητα τους επικαλούμενοι τη διάθεσή τους για προσφορά χωρίς ανταμοιβή.

Μπορεί ο Αλέκσης να μην το καταλαβαίνει αλλά...

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: «Ή εμείς ή κανείς», αλλά ο Τζοκόντος δεν είναι ειλικρινής

 Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

τσιπροκάλαμο (το) 1) Αλαζονική συμπεριφορά που παρατηρείται κυρίως σε πρώην πρωθυπουργούς.
«Πολύ φοβάμαι ότι ο Αντώνης έχει ανέβει στο τσιπροκάλαμο και δεν πρόκειται να κατέβει σύντομα». 2) Ψευδαίσθηση μεγαλείου. «Μωρέ κι εγώ γελάω με το τσιπροκάλαμο του Αλέξη, αλλά, για να είμαι ειλικρινής, τον λυπάμαι κιόλας που τον έχουν όλοι στο δούλεμα».

«Ή εμείς ή κανείς» είπε με το ύφος του ανθρώπου που κυρίως θέλει να πείσει τον εαυτό του ο μπρόεδρος Τσίπρας.

Επρόκειτο για την απάντηση στο ποιος μπορεί να φέρει πολιτική αλλαγή στη χώρα και, προφανώς, με το «εμείς» αναφέρεται στον εαυτό του, αφού στη νέα του προσπάθεια έχει φροντίσει να περιστοιχίζεται από ασημαντότητες, τουλάχιστον από πολιτικής απόψεως.

Σε κάθε περίπτωση, το μόνο που κατάφερε με τη γεμάτη έπαρση φράση του είναι να κάνει τον Μητσοτάκη να χαμογελάσει, αφού ο ηγέτης της Κουφονικολάκου ηττάται κατά κράτος ακόμη και από τον «Κανέναν» σε κάθε δημοσκόπηση.

Και, βέβαια, να θυμώσει και το λιοντάρι του σοσιαλισμού, τον σύντροφο Ανδρουλάκη, ο οποίος σίγουρα θα απαντήσει σε αυτή την πρόκληση.

Πιθανότατα βάζοντας τους Συριζαίους που έχει μαζέψει στο κόμμα να κάνουν λίγο τους δύσκολους, πριν ομολογήσουν πόσο πολύ θέλουν να συνεργαστεί το ΠΑΣΟΚ με το νέο κόμμα του Τσίπρα.

Κοινός αγώνας
 

Δεν πρέπει να παραξένεψε πολλούς η ευχή «ας κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί» του μπροέδρου Τσίπρα για...

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Αραχνιασμένος κι απαράλλαχτος ο Τσίπρας

 Γράφει ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΓΑΤΟΣ

Δεν υπάρχει καλύτερη φράση για να περιγράψει κάποιος το φιάσκο του rebranding Τσίπρα από το «σαν να μην πέρασε μια μέρα».


Τον τίτλο της στήλης για τη συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στον ΣΚΑΪ χθες το πρωί τον έδωσε ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός. «Σαν να μην πέρασε μια μέρα», είπε στους παρουσιαστές της εκπομπής, εννοώντας προφανώς την προηγούμενη τηλεοπτική του εμφάνιση στον σταθμό του Φαλήρου.

Τα όσα είπε, όμως, οι κινήσεις, οι μορφασμοί και οι υπεκφυγές θύμισαν σε όσους τον ξέρουν τον παλιό Αλέξη Τσίπρα. Πραγματικά σαν να μην πέρασε μια μέρα από το «θα σκίσω τα μνημόνια», τις κωλοτούμπες και όλα τα άλλα μαγικά για τα οποία έχει μείνει και ξεχωρίζει στη συλλογική μνήμη.

Πιο έμπειρος, πλέον, ίσως το κατάλαβε γρήγορα το λάθος του, γι’ αυτό και έσπευσε να προσθέσει ότι
«όποιος δεν αλλάζει στη ζωή γίνεται μνημείο του εαυτού του». Λίγο ανατριχιαστικό, αλλά έτσι ακριβώς το είπε.

Βλέπετε, τι rebranding θα είναι αυτό χωρίς αλλαγή; 

Ενα ολόκληρο πολιτικό αφήγημα να στηρίζεται στην υπόσχεση της μεταμόρφωσης και ο ίδιος να μην έχει αλλάξει ούτε τη σύνταξη των προτάσεών του. Η φράση περί «μνημείου» ακούστηκε σαν προειδοποίηση προς τον εαυτό του, όχι σαν διαπίστωση για τους άλλους. Κι όμως, όποιος παρακολούθησε την εκπομπή θα δυσκολευόταν να εντοπίσει έστω ένα ίχνος της υποσχόμενης ανανέωσης.

Το «νέο», φαίνεται, θα χτιστεί με τα παλιά υλικά και τους ίδιους αρχιτέκτονες.

Από εκεί και πέρα, τα κλασικά άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.

«Εγώ θα σας πω ποιοι είναι τα καρτέλ;», αναφώνησε έκπληκτος όταν ρωτήθηκε για όσα καταγγέλλει. Το τέλειο σχήμα για όποιον θέλει να φανεί ότι γνωρίζει, χωρίς να αναλάβει ποτέ το κόστος του να κατονομάσει.

Είναι η ίδια τεχνική που έκανε τον κ. Τσίπρα διάσημο σε προεκλογικές συγκεντρώσεις: υπαινιγμός βαρύς σαν κατηγορία, χωρίς όμως ποτέ να φτάσει σε σημείο που θα μπορούσε να ελεγχθεί ή να διαψευστεί.

«Εγώ δεν έχω διάθεση να πω αυτός φταίει», προσέθεσε, για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για τις προθέσεις του.

Ως «Κόκκινος Γάτος» απλά να του θυμίσουμε πως στην πολιτική το να μην κατονομάζεις συνήθως σημαίνει είτε ότι δεν έχεις στοιχεία είτε ότι θέλεις να δημιουργήσεις μόνο εντυπώσεις.

Και οι δύο εκδοχές δεν κολακεύουν ιδιαίτερα κάποιον που φιλοδοξεί να ξαναγίνει πρωθυπουργός.

«Αν το Λογιστήριο πει ότι δεν βγαίνουν τα μέτρα που ανακοινώσατε στη ΔΕΘ, τι θα κάνετε;», τον ρώτησαν οι δημοσιογράφοι.

«Θα αναγκαστούμε να προτεραιοποιήσουμε», απάντησε.

Ωραίος! Την έκανε δηλαδή τη γυριστή. Το «θα προτεραιοποιήσουμε» είναι ίσως η πιο κομψή μετάφραση του «θα κάνουμε ό,τι κάναμε το 2015», δηλαδή… κωλοτούμπα!

Οι πολίτες που θυμούνται τα capital controls δικαιούνται τουλάχιστον ένα ελαφρύ ανατρίχιασμα σε αυτό το σημείο της συνέντευξης.

«Η ΕΛΑΣ δεν θέλει επαγγελματίες πολιτικούς», είπε με στόμφο.

Συγγνώμη, τι δουλειά κάνει; 

Θυμάται πότε εκλέχτηκε πρώτη φορά βουλευτής ή σε τι ηλικία έγινε αρχηγός κόμματος;

Η κριτική στον επαγγελματισμό της πολιτικής από έναν άνθρωπο που δεν έχει γνωρίσει ουσιαστικά άλλο επάγγελμα εκτός από αυτό είναι από τις πιο κλασικές μορφές ειρωνείας που προσφέρει η ελληνική δημόσια ζωή. Τόσο κλασική, που σχεδόν έχει πάψει να προκαλεί έκπληξη.

«Ή εμείς ή κανείς» ήταν το δίλημμά του προς τον ελληνικό λαό. Δίλημμα που, τυπικά, δεν είναι καν δίλημμα· είναι περισσότερο υπαρξιακή αναζήτηση μεταφερόμενη σε πολιτικό περιβάλλον. Και καθαρή αλαζονεία.

Σαν να λέει κανείς: αν δεν με ψηφίσετε, μείνετε με το κενό. Δεν είναι σίγουρο αν αυτό το «κενό» τρομάζει περισσότερο τους πολίτες από την επιστροφή στο πρόσφατο παρελθόν, όταν είχε τις τύχες της χώρας στα χέρια του.

Και κάτι τελευταίο, λοιπόν: το
«εμπειρία διακυβέρνησης» για καλό το λέει;

 Αλλο να τη διεκδικείς ως εχέγγυο ικανότητας και άλλο να τη διεκδικείς ως πιστοποιητικό επιβίωσης μετά την πιο θεαματική πολιτική κωλοτούμπα στα ελληνικά χρονικά.

Σαν να μην πέρασε μια μέρα πράγματι, μόνο που...

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: «Ή εμείς ή κανείς», για να μην ξεχνιόμαστε

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

«Ευχαριστώ πολύ τον αγαπητό Αλέξη για τα όσα κάνει για μένα.» 

Κυριάκος Μητσοτάκης

Αυτό το σημείωμα συνόδευε το καλάθι με τα λουλούδια που έστειλε το Μέγαρο Μαξίμου στον πρώην πρωθυπουργό. Όπως πληροφορήθηκα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην αρχή δεν πίστεψε πως θα μπορούσε ο Α. Τσίπρας να πει αυτό το «ή εμείς ή κανείς» και ζήτησε από τους συνεργάτες να του παρουσιάσουν την επίμαχη συνέντευξη. Ευθύς ως βεβαιώθηκε ότι όντως ειπώθηκε αυτή η ατάκα, έδωσε εντολή στον συνεργάτη του, τον επιφορτισμένο με την αποστολή δώρων στον Α. Τσίπρα, να του στείλει μια ανθοδέσμη με το παραπάνω ευχαριστήριο σημείωμα. Πολιτικός πολιτισμός!

Φυσικά, ουδείς έπεσε από τα σύννεφα με τα όσα είπε ο πρώην στη συνέντευξή του στην τηλεόραση του Σκάι.  

Μόνον όσοι «έφαγαν» το παραμύθι του rebranding δεν πίστευαν στα αυτιά τους, καθώς είδαν μπροστά τους έναν Τσίπρα από τα παλιά. Έναν γνήσιο Τσίπρα και όχι τον fake των επικοινωνιολόγων.  

Είναι κανόνας στη ζωή. Τον πραγματικό σου χαρακτήρα δεν μπορεί να τον κρύβεις συνεχώς. Κάποια στιγμή θα εμφανιστεί.

Και στην πολιτική, το ιδεολογικό DNA δεν αλλοιώνεται. Ένα νέο παιδί που μπήκε στην ΚΝΕ όταν είχε καταρρεύσει ο σοσιαλισμός και μπολιάστηκε με το πνεύμα της ιδεολογικής περιχαράκωσης και την πολιτικής καραντίνας, όσες μεταλλάξεις και να υποστεί, όσες προσπάθειες και να κάνει ώστε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα, το πολιτικό του γονιδίωμα δεν πρόκειται να αλλάξει.  

Αυτό το χθεσινό «ή εμείς ή κανείς» ελάχιστα απέχει από το «ή εμείς ή αυτοί» και από το γεμάτο εχθροπάθεια «θα μας τελειώσουν ή θα τους τελειώσουμε».  

Κι όμως, τα χωρίζουν δώδεκα ολόκληρα χρόνια. Και τι δε μεσολάβησε εν τω μεταξύ!

Και το rebranding τι έγινε; 

Ρωτήστε τους επικοινωνιολόγους του, οι οποίοι πίστεψαν πως ο ανθρώπινος χαρακτήρας είναι κάτι σαν την πλαστελίνη ώστε αυτοί να τον διαμορφώνουν και να τον παρουσιάζουν στο κοινό όπως θέλουν. Και για να συνεννοούμαστε, αυτό ισχύει για όλους τους πολιτικούς ηγέτες. Εξ όσων θυμάμαι και γνωρίζω, ουδείς Έλληνας ηγέτης επιχείρησε μέσα σε δύο χρόνια να πείσει τους πολίτες πως μεταμορφώθηκε. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επέστρεψε από το Παρίσι άλλος άνθρωπος αφού έζησε εκεί πάνω από μια δεκαετία και μελέτησε, απερίσπαστος από τις δουλείες της πολιτικής διαχείρισης, τη Σύγχρονη Ελληνική Ιστορία και ενώ είχε μεσολαβήσει και η δικτατορία.

Ο Α. Τσίπρας χθες δεν τόλμησε να επικεντρώσει τη διακύβευση των εκλογών στο ερώτημα
«ποιον θέλετε για πρωθυπουργό; Εμένα ή τον Μητσοτάκη».  

Πώς να το θέσει όταν υπολείπεται τουλάχιστον 15 μονάδες στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία!  

Μοιραία πέταξε την μπάλα στην κερκίδα λέγοντας: «υπάρχει πρωθυπουργός στη Σύγχρονη Ιστορία της χώρας που έκανε 3η θητεία;» 

Τα ίδια μας τα είπαν κι άλλοι. Κάθε εκλογική αναμέτρηση διεξάγεται επάνω σε συγκεκριμένα διλήμματα --συγκεκριμένων καταστάσεων. Όποιος απαντά πιο πειστικά, κερδίζει. Το ότι όντως δεν υπήρξε 3η συνεχόμενη πρωθυπουργική θητεία, δεν προδικάζει πως δε θα υπάρξει και όπως όλα δείχνουν θα υπάρξει. Τα απλοϊκά επιχειρήματα είναι γνώρισμα των απελπισμένων.

Προβλέπω ...

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Eνα καθοριστικό πολιτικό και επικοινωνιακό λάθος

https://www.protagon.gr/wp-content/uploads/2026/09/political-chaos-tsipras-A-pr.jpg  

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΔΑΤΣΕΡΗ

Δυστυχώς, ο κ. Φλωρίδης άρχισε και ο κ. Τσίπρας έπεται, για να μας αποσαφηνίσουν αμφότεροι ότι η προεκλογική αντιπαράθεση θα διεξαχθεί σε περιβάλλον πολιτικής παρακμής
.  

Επιλέγουν το στρατήγημα του ψευδούς διλήμματος ή της εξαναγκασμένης πόλωσης, το οποίο ιστορικά έχει χρησιμοποιηθεί σε συνθήκες ομαλότητας μόνο από λαϊκιστές ή αυταρχικούς πολιτικούς. 

Ο υπουργός Δικαιοσύνης εκφοβίζει επικαλούμενος κίνδυνο πολέμου και μιας νέο-οθωμανικής κατοχής αν δεν παραμείνει στη εξουσία ο νυν Πρωθυπουργός. 

Ο πρώην (δις) αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και (άπαξ) πρώην Πρωθυπουργός επικαλείται αυτάρεσκα και αλαζονικά τη μοναδικότητά του, εκμηδενίζει όλους τους άλλους και αυτοαναφέρεται σαν αποκλειστικός φορέας της επόμενης εξουσίας. 

Αντιπαρέρχομαι τον κ. Φλωρίδη, που μάλλον δεν βρίσκεται στο mainstream της παράταξής του, αλλά δεν μπορώ να μη σταθώ στον κ. Τσίπρα. 

Από την ίδρυση του νέου εγχειρήματός του μέχρι σήμερα υποβαθμίζει την έννοια της Δημοκρατίας.  

Την παρέλειψε από τον τίτλο του κόμματός του. 

Εξαφάνισε τη δημοκρατική διαδικασία στη διαμόρφωση της δομής του. Δεν την περιλαμβάνει στη ρητορική του. 

Περιόρισε στο εντελώς αναγκαίο τον εξαγγελτικό του λόγο για τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών.  

Εμπρακτα προσβάλλει το Κοινοβούλιο. Το «εμείς ή κανείς» είναι η κορύφωση της αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς. Του μίγματος λαϊκισμού, αυταρχισμού και οίησης.  

Το «εμείς ή κανείς» είναι η πιο σκληρή έκφραση που έχει εκστομισθεί κατά την εφαρμογή της εξαναγκασμένης πόλωσης.  

Υπερβαίνει το τριτοδιεθνιστικό «Ή εμείς ή αυτοί» που χρησιμοποίησε και ο ίδιος, αν θυμάμαι καλά το 2018. 

Υπερβαίνει το «Moi ou chaos» του Σαρλ ντε Γκολ τη δεκαετία του 1950.  

Ακόμη και εκείνο της ανόδου του φασισμού στον Μεσοπόλεμο «O noi o il caos» του Μπενίτο Μουσολίνι.  

Τα υπερβαίνει γιατί δεν είναι μόνο διχαστικό. Είναι απαξιωτικό και προσβλητικό για όλους τους άλλους. 

Τούτου ρηθέντος, είτε είναι αποκαλυπτικό της ιδιοσυγκρασίας, είτε είναι αποδεικτικό οίησης, είτε είναι εκδήλωση ψυχολογικής ανωριμότητας όταν «δεν μας πηγαίνουν καλά τα πράγματα», ο κ. Τσίπρας δεν καθίσταται μόνο αποσυνάγωγος των άλλων πολιτικών, αλλά υπόκειται και στην εύλογη καχυποψία των πολλών. 

Με απλά λόγια, κινδυνεύει να...

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο Αλέξης κι αν εγέρασε κι άλλαξε τη σκευή του…

Μπορεί να είναι απεικόνιση κείμενο που λέει "Made Madewit with AI" 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ 

Η απελπισία μπορεί να οδηγήσει σε ιλαρότητα.  

Ο Αλέξης Τσίπρας αφού δεν είδε την ένδοξη υποδοχή που περίμενε και για την οποία τον είχαν προετοιμάσει τα ΜΜΕ και η επιτυχία του βιβλίου του, αφού είδε τη δημοσκοπική βελόνα παγωμένη, ως πράξη απελπισίας αποφάσισε να επιτεθεί στο ΠΑΣΟΚ, μήπως και διαγουμίσει κάποιο ποσοστό του.

Η ιλαρότητα που αναφέραμε συνίσταται στο επιχείρημα ότι αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη, αν υπάρξει αλλαγή μόνο αυτός μπορεί να τη φέρει. Αυτός που έχει σχέδιο και μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα, που έχει εμπειρία διακυβέρνησης (τη γνωστή…) και που είναι πιο κοντά του (δημοσκοπικά με περίπου δέκα μονάδες διαφορά και σε πρωθυπουργική καταλληλότητα μεγαλύτερη).

Η ελπίδα του να φύγει ο Μητσοτάκης δεν έχει κάποια ορθολογική βάση. Στηρίζεται στην «παράδοση», στο γεγονός όπως είπε ότι κανένας πρωθυπουργός κατά τη μεταπολίτευση δεν κέρδισε τρίτη συνεχόμενη θητεία. Βέβαια, οι παραδόσεις είναι για να σπάνε, ιδιαίτερα όταν το δεύτερο δημοσκοπικά κόμμα έχει αρχηγό έναν τέως Πρωθυπουργό που ηττήθηκε από τον νυν, σε πάνω από πέντε εκλογικές αναμετρήσεις.

Αλλά αφού ελπίζει στην παράδοση, και αυτή είναι εναντίον του. Ουδείς αποτυχημένος Πρωθυπουργός επέστρεψε νικηφόρος. Οι περιπτώσεις του Ελευθερίου Βενιζέλου, του Κωνσταντίνου Καραμανλή, και του Ανδρέα Παπανδρεου, αποτελούν εξαιρέσεις καθώς την επαναφορά τους επέβαλαν καταλυτικά γεγονότα. Και βεβαίως ήταν προσωπικότητες – μεγαθήρια, με τις οποίες ούτε κατά διάνοια δεν μπορεί να συγκριθεί ο Αλέξης.

Ο οποίος απευθύνεται στους πολίτες λέγοντας αδίστακτα ψέματα, λες και είναι μωροί. Γιατί άσχετα αν κανείς είναι δυσαρεστημένος με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, πόσο αντέχει στην πραγματικότητα ο ισχυρισμός ότι ο Μητσοτάκης κυβερνάει εφτά χρόνια σε συνθήκες που είναι προφανώς «πολύ ευνοϊκότερες» από αυτές που είχε ο ίδιος όταν είχε τα μνημόνια.

Κατ’ αρχάς το τρίτο μνημόνιο ήταν δικό του παράσημο που έφερε πρόσθετο βάρος στην οικονομία άνω των 100 δις, ενώ παρέδωσε την περιουσία της χώρας για 99 έτη, και τα σπίτια σε ξένα funds, τα οποία τώρα καταγγέλλει.

Και πέραν των δικών του ανομημάτων, ή έστω αποτυχιών, πόσο πιο ευνοϊκές είναι οι συνθήκες του Μητσοτάκη, με πολεμικά μέτωπα Ουκρανίας, Ρωσίας, Ισραήλ, Ιράν, Γάζα, Χούθι, και εξ αυτών το κόστος της ενέργειας και των προϊόντων στα ύψη;

Φυσικά, ηχεί ως αστείο και η προτροπή του ότι η πολιτική αντιπαράθεση πρέπει αν γίνεται με σοβαρότητα και όχι με τοξικότητα. Θα είχε αξία η προτροπή του, θα ήταν δείγμα αλλαγής και ωριμότητας, εάν είχε αναστοχαστεί, και δημοσίως είχε ζητήσει συγγνώμη για την έκρηξη της τοξικότητας στην οποία βύθισε τη χώρα στην αντιμνημονιακή επέλασή του.

Παράλληλα έριξε άγκυρα ελπίδας (όπως άλλωστε και το ΠΑΣΟΚ) στη δημιουργία του κόμματος Σαμαρά, περιμένοντας ότι «η διαφορά ανάμεσα στην ΕΛΑΣ και τη ΝΔ θα μικρύνει». Το νέο κόμμα, όπως είπε, θα προσφέρει διέξοδο στον συντηρητικό ψηφοφόρο, ο οποίος δεν θα ψηφίσει εύκολα αριστερά ή κέντρο, και αυτό «θα δημιουργήσει νέες συνθήκες σε ό,τι αφορά την επόμενη μέρα».

Η συνέντευξη έγινε στον απόηχο της ΔΕΘ, όπου η αδιάφορη έως χλωμή παρουσία του, έστεψε τη δημοσκοπική βελόνα στην κατιούσα.  

Έτσι σχεδίασε έναν εκβιασμό των ψηφοφόρων της κεντραριστεράς. Με την συνείδηση (που είναι και έμμεση ομολογία) ότι ο Μητσοτάκης παραμένει κυρίαρχος, καλεί τους ψηφοφόρους της κεντροαριστεράς, δηλαδή του ΠΑΣΟΚ, να συσπειρωθούν στο κόμμα του.

Ως εργαλείο εκβιασμού μετέτρεψε το παλιό διχαστικό «ή εμείς ή αυτοί» στο μεσσιανικό «ή εμείς ή κανείς».  

Πρόκειται για αυθάδη μεγαλομανία από έναν πολιτικό που ...

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίου REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΥ εθνικού σουργελο-τσογλανο-ξεφτιλαρά κωμωδία

 

Σαν σήμερα (25/9/ΧΧΧΧ)

1926: Ο Χένρι Φορντ ανακοινώνει στο προσωπικό της αυτοκινητοβιομηχανίας του την απόφασή του να καθιερώσει το οκτάωρο και την πενθήμερη εβδομαδιαία απασχόληση.
1982: Παγκόσμιο ρεκόρ ακοντισμού πετυχαίνει στα Χανιά η Σοφία Σακοράφα, με βολή στα 74,20 μ.
1992: Μόσχα και Ουάσινγκτον εξαλείφουν ένα από τα τελευταία κατάλοιπα του Ψυχρού Πολέμου, επιτρέποντας την ελεύθερη διακίνηση των δημοσιογράφων και των επιχειρηματιών που εργάζονταν στην ΕΣΣΔ ή στις ΗΠΑ.
1996: Ορκίζεται η νέα κυβέρνηση Σημίτη. Την ίδια μέρα, παραιτείται ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης (ΝΔ), Μιλτιάδης Έβερτ.
2005: Η Ελλάδα νικά 78-62 τη Γερμανία και κατακτά τον τίτλο στο 34o Ευρωμπάσκετ. Είναι ο δεύτερος ευρωπαϊκός θρίαμβος για την εθνική μας.
1944: Γεννιέται ο Μάικλ Ντάγκλας,
1969: Γεννιέται η Κάθριν Ζετα Τζόουνς
 1849: Πεθαίνει ο Νικήτας Σταματελόπουλος, γνωστότερος ως Νικηταράς ο Τουρκοφάγος, ήρωας του '21.









2017: Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών η αγαπημένη ηθοποιός Σοφία Ολυμπίου.

 

 

 
 2024: Πέθανε ο ηθοποιός Γιάννης Μόρτζος σε ηλικία 84 ετών
 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΡΙΣΤΕΡΟΦΟΒΙΚΟ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Η μεγάλη αποτυχία

https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2023/03/petroulakis-39.png?v=1679657363 

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Η Πανεπιστημιακή Αστυνομία ήταν μια «προσπάθεια αχρείαστη», παραδέχθηκε ο Πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη. Πρόσθεσε ότι σπαταλήθηκε πολύτιμο κεφάλαιο σε ένα μέτρο το οποίο «δεν ήταν το πιο κατάλληλο», όπως είπε, μάλλον χαριτολογώντας.

Η αναγνώριση ενός λάθους είναι γενναία πράξη στην πολιτική και, εφόσον είναι έντιμη, ενισχύει την αξιοπιστία εκείνου που προχωρεί σε αυτή.

Η Πανεπιστημιακή Αστυνομία ήταν πράγματι αποτυχία, ήταν όμως ένα μικρό μέρος, στα όρια του ασήμαντου, της γενικότερης αποτυχίας των κυβερνήσεων Μητσοτάκη στην Παιδεία. Επειτα από επτά χρόνια, η εικόνα προβάλλει πλέον καθαρά. Αν εξαιρέσουμε τρία πράγματα, δηλαδή την πάταξη των καταλήψεων, τη διαγραφή των αιωνίων φοιτητών και την επιβολή ορίου, καθώς και την επαναφορά των προτύπων σχολείων, τίποτα άλλο δεν έχει γίνει.

Οι λιγοστές μεταρρυθμίσεις επιχειρήθηκαν στην επιφάνεια του οικοδομήματος, με την ελπίδα ότι, αν επιβιώσουν, ίσως επιφέρουν κάποια γενικότερη βελτίωση, κάτω από την επιφάνεια όμως η κυβέρνηση δεν τολμά να θίξει έναν μηχανισμό που μάλλον δεν επιδέχεται διόρθωση. Τα αποτελέσματα του PISA έρχονται κάθε φορά να επιβεβαιώσουν τη σταθερά καθοδική πορεία της Παιδείας.

Στην Παιδεία εντοπίζεται, εκτιμώ, η μεγαλύτερη αποτυχία της κυβέρνησης, ακριβώς επειδή στον τομέα αυτόν ήταν μεγάλες οι προσδοκίες των ψηφοφόρων. Και δεν ήταν καθόλου αυθαίρετες, καθώς η ΝΔ ήταν εκείνη που ως αντιπολίτευση τις είχε καλλιεργήσει.

Η αποτυχία της κυβέρνησης να ανταποκριθεί σε αυτές τις προσδοκίες φαίνεται στη διαδοχή των προσώπων που πέρασαν από τη θέση του υπουργού Παιδείας.

Η Νίκη Κεραμέως ξεκίνησε δυναμικά, με τον πήχη τοποθετημένο ψηλά, τον οποίο πέρασε, αλλά από κάτω. Οσο φιλόδοξα ξεκίνησε η κ. Κεραμέως τόσο διακριτικά υποχώρησε.

Ο διάδοχός της, Κυριάκος Πιερρακάκης, ως έξυπνος άνθρωπος (και εξίσου φιλόδοξος με την προκάτοχό του), δεν τόλμησε να ακουμπήσει τα σημεία εκείνα στα οποία η κ. Κεραμέως είχε ζεματιστεί. Για ένα ικανό διάστημα, έμενε μάλλον αδρανής στον ρόλο του, έχοντας αντιληφθεί σε τι ναρκοπέδιο τον είχε ρίξει ο συνονόματός του. Διέσωσε την εικόνα του, όμως, χάρη στον νόμο, με τον οποίο άνοιξε ο δρόμος για την ιδιωτική Ανώτατη Παιδεία στην Ελλάδα. Ο συγκεκριμένος νόμος για ένα διάστημα γέννησε την αισιοδοξία ότι το κρίσιμο βήμα είχε πραγματοποιηθεί και, επιτέλους, μια νέα εποχή ξεκινούσε για την Ανώτατη Παιδεία στη χώρα. Ο κ. Πιερρακάκης στάθηκε τυχερός, γιατί πήρε προαγωγή σε υπουργό Οικονομικών και έτσι δεν είχε την ευθύνη της οικτρής αποτυχίας στην εφαρμογή του νόμου, που ίσως ο ίδιος να την είχε αποτρέψει.

Το πρόσωπο που επέλεξε ο Πρωθυπουργός για να διαδεχθεί τον κ. Πιερρακάκη ισοδυναμούσε με παραδοχή της κυβερνητικής ήττας και της συνθηκολόγησης στο πεδίο των μεταρρυθμίσεων.

Η Σοφία Ζαχαράκη είναι καθηγήτρια Μέσης Εκπαίδευσης, συνδικαλίστρια και διαχρονικά (ακόμη και ως υφυπουργός της κ. Κεραμέως) εκπρόσωπος των συμφερόντων της επαγγελματικής τάξης στην οποία ανήκει. Ο πολιτικός λόγος της είναι απολίθωμα της εποχής του Κώστα Καραμανλή του Ακάματου. Θα μπορούσε να ήταν ΠΑΣΟΚ, άλλωστε η ΔΑΚΕ της ΝΔ με την ΠΑΣΚΕ του ΠΑΣΟΚ, στον τομέα της εκπαίδευσης, δεν διαφέρουν σε τίποτα απολύτως μεταξύ τους. Ο διορισμός της κ. Ζαχαράκη σημαίνει, απλούστατα, πως ό,τι έκανε η κυβέρνηση στην Παιδεία, όπως κι αν το έκανε, αυτό ήταν και πάει τέλειωσε!

Μην ανησυχείτε, δεν έχει άλλο. Οι υπάλληλοι διοικούν ξανά το υπουργείο και οδηγούν την Παιδεία στο μέλλον.

Αν ήμουν σαράντα ετών θα με στενοχωρούσε αυτή η αποτυχία, γιατί καταλαβαίνω πόσο σημαντική είναι η Παιδεία για το μέλλον μας.

Επειδή όμως είμαι εξήντα επτά, καλώς ή κακώς δεν διαθέτω πλέον ούτε εκατοστό για ψευδαισθήσεις. Μπορώ επίσης να καταλάβω πόσο δύσκολο είναι, αλλά και πόσο επικίνδυνο, να τα βάλεις με μια νοοτροπία εμπεδωμένη επί δεκαετίες, με την οποία οι περισσότεροι έχουν συμβιβαστεί, αν όχι βολευτεί. Επιπλέον, δεν βρίσκω την παραμικρή γοητεία στους μάταιους αγώνες ή τις ηρωικές ήττες. Αν είναι σπάσεις αβγά, κάνε τα τουλάχιστον ομελέτα· διαφορετικά, άφησέ τα στην ησυχία τους.

Δύο προβλήματα στον Υπαρκτό Ελληνισμό είναι αυτά που δεν λύνονται:

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΡΙΣΤΕΡΟΦΟΒΙΚΟ ΞΕΦΡΑΓΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ασφάλεια εγκαταστάσεων ΜΜΜ στην Ελλάδα 2.0 των "Αρίστων" του Κούλεως και του Κυρανάκη!!!

Ασφάλεια εγκαταστάσεων ΜΜΜ εν Ελλάδι 

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ 

Θυμάστε τον Φεβρουάριο του 2026 που ο Κώστας Κυρανάκης ανακοίνωνε πομπωδώς ότι θα έπεφταν βαρύτατα πρόστιμα για όσους προκαλούν φθορές ή κάνουν γκράφιτι σε συρμούς και σταθμούς (από 10.000 ευρώ έως 40.000 ευρώ); 

Θυμάστε τις μεγαλόστομες εξαγγελίες περί ενισχύσεως της φύλαξης των εγκαταστάσεων των ΜΜΜ, τη σταδιακή αναβάθμιση των μέτρων ασφαλείας (CCTV, φύλαξη σε αμαξοστάσια και τερματικούς σταθμούς) για την αντιμετώπιση «νυχτερινών εισβολών» παραβατών στους χώρους στάθμευσης των συρμών;

Αν τα θυμάστε, κόψτε τούτη τη σελίδα και ταχυδρομήστε τη στην ηγεσία του υπουργείου Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων της Ελλάδας. 

Η σελίς κοσμείται με τις… δράσεις συνεργείου βανδάλων που πήγαν με τα σπρέι και έβαψαν ολόκληρα βαγόνια (ακόμα και τα παράθυρα) συρμών του ΗΣΑΠ στη μνήμη του Παύλου Φύσσα. Λες και είναι μνημόσυνο σε δολοφονημένο να μαυρίζεις τη ζωή ανθρώπων που μετακινούνται με τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο.

Ανέβασαν σχετικό βίντεο στην ομάδα του facebook που ονομάζεται AntinazistreetArt . Στο τέλος του βίντεο επιδεικνύουν πώς κατάντησαν ένα βαγόνι 
 

Φυλάσσονται τόσο καλά τα ΜΜΜ στην Ελλάδα ώστε μπόρεσε το συνεργείο των βανδάλων να μείνει όση ώρα χρειάστηκε για να μετατρέψει ολόκληρους συρμούς σε μπογιατισμένα κουτιά. 

Κι ο λογαριασμός στα κορόιδα τους φορολογουμένους που πληρώνουν για να μπαίνουν σε βαγόνια που δεν κάνουν ούτε για μεταφορά ζώων.

 "Απολαύστε":

 

 


 

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Όσο κανναβούρι και αν βάλεις στο κλουβί, όταν πετάξει το πουλί πίσω δεν γυρίζει…

 Image

Του Παύλου Παπαδάτου

Έχω την εντύπωση ότι μια μεταπολιτευτική κυβέρνηση θα έπρεπε προ πολλού να είχε δώσει τέλος σε αυτό το πανηγύρι που ονομάζεται ΔΕΘ ή να είχε καταβάλει προσπάθεια να την είχε κάνει πραγματικά διεθνή έκθεση. Πάντως, σήμερα είναι απλά ένας χώρος έκθεσης "Πολιτικών Παραληρημάτων" και, δυστυχώς, παραμένει μία ακριβής εικόνα της παρακμάζουσας χώρας μας. Ας σταματήσουν, λοιπόν, τα υπουργεία και οι δημόσιοι οργανισμοί να εκθέτουν τις ανύπαρκτες πραμάτειες τους, γιατί ουσιαστικά είναι και οι αιμοδότες αυτής της παρακμής.

Από όσα συγκράτησα από την ομιλία του πρωθυπουργού και από όσα αποσπασματικά διάβασα στις εφημερίδες, συμπέρανα ότι ο μοναδικός στόχος του πρωθυπουργού ήταν ο δελεασμός επανάκαμψης των 800 χιλιάδων ψηφοφόρων που έχουν εγκαταλείψει τη ΝΔ. Και φυσικά, χωρίς κανέναν δισταγμό, προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την οικονομική δυσχέρεια στην οποία έχουν περιέλθει οι πλείστοι εξ αυτών, την οποία επιμελώς κρύβουν από υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια.

Ως φαίνεται, ο πρωθυπουργός και οι περί αυτόν πήραν στα χέρια το Excel της επιστροφής: "Τόσοι ψηφοφόροι μας έφυγαν". "Τόσοι μετακινήθηκαν". "Τόσοι δεν πήγαν να ψηφίσουν". "Τόσοι πήγαν δεξιότερα". "Τόσοι πήγαν προς το κέντρο". "Τόσοι απογοητεύτηκαν". "Τόσοι πεινάνε"… Ύστερα ανοίγουν το Excel της διανομής. Λίγο φορολογική ελάφρυνση εδώ, λίγα επιδόματα εκεί, κάτι για τους νέους, κάτι για τις οικογένειες, κάτι για τους συνταξιούχους, κάτι για τους αγρότες, κάτι για τη μεσαία τάξη, και στο τέλος όλοι τους μαζί θα περιμένουν το θαύμα, που φυσικά δεν θα γίνει.

Είναι τεράστιο φάουλ να βάζουν από την κυβέρνηση στο τραπέζι του εκβιασμού της ψήφου ακόμη και τα εθνικά συμφέροντα. Έτσι, ο εκ του ΠΑΣΟΚ προερχόμενος κύριος Φλωρίδης ξεστόμισε αυτό που σίγουρα του υπαγόρευσαν: "Αν δεν μας ψηφίσετε, οι Τούρκοι την άλλη μέρα θα κάνουν ντου!" Πες το εσύ, Φλωρίδη, και έπειτα εμείς θα πούμε ότι δήθεν δεν έπρεπε να ειπωθεί… Εν τω μεταξύ, η υπόδειξη στην Άγκυρα θα έχει γίνει…

Αν επτά χρόνια υπήρχε αποτελεσματική κυβερνητική πολιτική που ασχολούνταν με την ανάπτυξη της χώρας και όχι με την εξουσία, σήμερα δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να γίνονται οι πλειοψηφικές προσφορές στο πανηγύρι της ΔΕΘ και ούτε θα είχαμε ανύπαρκτους παραλήπτες των εκλογικών μηνυμάτων.

Θα σας δώσω, όμως, ένα παράδειγμα τι σημαίνει αριστεία για το Μέγαρο Μαξίμου και πώς επιλέγει τα επιτελικά στελέχη, τους βουλευτές, τους 55 υπουργούς του. (Η Γαλλία έχει 34!) Υποτίθεται, λοιπόν, ότι στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, ως υποψήφιοι, θα πρέπει να είναι εκπρόσωποι της ακαδημαϊκής κοινότητας, της επιστημονικής κοινότητας και εξέχουσες προσωπικότητες που έχουν μεγάλη προσφορά στην κοινωνία.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τον κύριο Μητσοτάκη, αυτά τα κριτήρια πληρούσαν οι ακόλουθοι βουλευτές Επικρατείας που μερίμνησε να εκλεγούν: Ειρήνη Αγαπηδάκη, Θεόδωρος Σκυλακάκης, Χρήστος Στυλιανίδης, Ιωάννα Λυτρίβη, Γεώργιος Σταμάτης, Μαρία-Νεφέλη Χατζηιωαννίδου, Μαρία Πολύζου.

Δηλαδή, εσείς πιστεύετε ότι υπάρχουν διαφορετικά κριτήρια με τα οποία στελεχώνεται η κυβέρνηση, πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων;

Εξακολουθείτε να διερωτάστε γιατί αυτή η χώρα δεν πρόκειται να πάει ποτέ μπροστά;

Μήπως ακόμη εκπλήττεστε για το επίπεδο των γνώσεων των Ελλήνων μαθητών, που, σύμφωνα με τα αποτελέσματα PISA, έχουν πάρει διαζύγιο από τη γνώση;

Ή σας πέρασε από την ιδέα ότι θα παραιτηθεί από ευαισθησία κάποιος ή κάποια από το υπουργείο Παιδείας;

Δυστυχώς για τη χώρα μας, τώρα που λήγει το Ταμείο Ανάκαμψης, τα πράγματα θα είναι δύσκολα, πολύ δύσκολα, γιατί, όπως και τόσες άλλες ευκαιρίες, έτσι και η ευκαιρία του Ταμείου Ανάκαμψης πήγε ανεκμετάλλευτη. Περί τα 2,5 δισ. δόθηκαν χωρίς διαγωνισμούς. Έφθασαν, μάλιστα, στο σημείο να δώσουν 270 εκατομμύρια ευρώ σε εταιρεία ενοικιάσεως αυτοκινήτων και άλλα 3,5 δισ. σε εταιρείες ενέργειας, χωρίς καμία υποχρέωση αναλογικής μείωσης του κόστους ενέργειας του καταναλωτή. Εκατοντάδες εκατομμύρια απεντάχθηκαν από το πρόγραμμα και διοχετεύτηκαν αλλού. Στο τέλος, μπορεί και να χαθούν, έτσι ώστε να πιστοποιηθεί το μέγεθος της κυβερνητικής προχειρολογίας.

Ο μοναδικός σκοπός του προγράμματος, που θα έπρεπε να είναι επενδύσεις με πολλαπλασιαστικό δείκτη για αύξηση της παραγωγικότητας και των θέσεων εργασίας, παρακάμφθηκε είτε από άγνοια είτε από την πίεση διαφόρων συμφερόντων.

Οι ψηφοφόροι που έφυγαν από τη ΝΔ…

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Φορομπήχτες του Μα(ρ)ξίμου κατά σανοφάγων...

Image 

Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

"Δεν μπορούμε να μειώσουμε τον φόρο στα καύσιμα γιατί δεν μας αφήνει η Ε.Ε." λένε οι φορομπήχτες του Μα(ρ)ξίμου στους σανοφάγους. 

Ποια είναι η αλήθεια; 

Ότι η Ε.Ε. έχει θέσει ως κατώτατο όριο φόρου τα 35 λεπτά ανά λίτρο.  

Ποιος είναι ο φόρος στην Ελλάδα; 

70 λεπτά ανά λίτρο. Κι επειδή φορομπήχτες είναι κι άλλοι στην Ε.Ε. (όχι όσο εμείς, εκτός τη Φινλανδία), 8 χώρες μειώνουν τον φόρο ανά λίτρο κοντά στην περιοχή των 35 λεπτών για να ανακουφίσουν τον πολίτη. 

«Η Ελλάδα, επιμένοντας σε υψηλή φορολογία στα €0,70/λίτρο, διακινδυνεύει την ήδη χαμηλή ευημερία των πολιτών και τη βιωσιμότητα της αγοράς», δήλωσε στην «Political» ο αντιπρόεδρος του τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης Περικλής Γκόγκας και σημείωσε ότι «μια μείωση φόρων στα καύσιμα θα λειτουργούσε ως βαλβίδα αποσυμπίεσης, μια ανάσα για την οικονομία, χωρίς να υπονομεύσει την πολυδιαφημιζόμενη δημοσιονομική ισορροπία. Σε περιόδους κρίσης η ευελιξία δεν είναι αδυναμία· είναι προϋπόθεση ανάπτυξης». 

Το άρθρο είναι..