Γράφει ο Φαήλος
Κρανιδιώτης
Πήγα
και είδα την «Οδύσσεια» του Νόλαν.
Δεν είναι σωστό να κράζεις κάτι που δεν είδες.
Μέσα
στο σκοτάδι ήταν σπαρταριστά τα σχόλια για την Ωραία Ελένη και την
Κλυταιμνήστρα. Είχαν αρπάξει λίγο στο τηγάνι, αλλά το κάστινγκ ήταν
τυπικό μούλτι κούλτι για το Γιου Ες Εϊ, όπου οι αριστερίζοντες και όχι μόνο,
που ενίοτε δυσκολεύονται να βρουν την Ευρώπη στον χάρτη, νομίζουν πως όλες οι
χώρες μοιάζουν με το melting pot της Αμερικής.
Και
Κινέζο είχε, τον έφαγε η Σκύλλα, και Πακιστανό κολλητό του Οδυσσέα, κάτι σαν
δεύτερο καπετάνιο στο πλοίο, αλλά δεν θα το κάνουμε θέμα.
Το
πιο κωμικό της woke προσαρμογής του κάστινγκ ήταν ο ρόλος του Σίνωνα, του πολεμιστή που άφησε έξω από τον
Δούρειο Ιππο ο Οδυσσέας για να παραμυθιάσει τους Τρώες. Τον φοβερό πολεμιστή
τον έπαιξε μια λεσβία που παριστάνει τον άντρα, η Πέιτζ, με μπόι ένα μέτρο
και ένα Μίλκο, κάνοντας τον χαρακτήρα να φαίνεται σαν Σπανομαρία νάνος.
Θα
μπορούσα να σας πω πολλά και ως ρέκτης της στρατιωτικής Ιστορίας, για
αναχρονισμούς που είδα σε πανοπλίες, κράνη κ.λπ. κ.λπ., αλλά δεν έχει σημασία. Δεν ήταν ντοκιμαντέρ για την Ομηρική
Εποχή, αλλά μια ταινία φαντασίας βασισμένη στο έπος του τυφλού ραψωδού, με
πλήθος ελευθεριότητες.
Θα
σας πω όμως κάτι, και μη σοκαριστείτε. Η ταινία, με
όλες αυτές τις μπαλαφάρες, δεν μας έκανε κακό.
Εκανε εκατομμύρια να κάνουν διαδικτυακή αναζήτηση για τον Οδυσσέα,
τον Αγαμέμνονα, την Τροία, την Ιθάκη, τον Σίνωνα, την Ωραία Ελένη, την αδερφή της Κλυταιμνήστρα,
τις Μυκήνες. Και θα δουν πως θα έπρεπε να είναι η Ωραία Ελένη και η
Κλυταιμνήστρα, πάντως όχι σαν Νιγηριανές στην Πατησίων. Διάβασα πως ήδη αυξήθηκαν οι τουρίστες
στην Ιθάκη. Κάποιοι, με αφορμή το ενδιαφέρον τους
για την ταινία, θα καταλήξουν να διαβάσουν τα αληθινά κείμενα, την «Οδύσσεια»
και την «Ιλιάδα», σε μετάφραση στη γλώσσα τους. Κι οι 300 Σπαρτιάτες
και οι 700 Θεσπιείς δεν πολέμησαν γυμνοί από τη μέση και πάνω. Ηταν πιο
πιασάρικο για το σενάριο. Οπως και το κόμικ, βασίστηκε στα Περσικά του Ηροδότου
για τα ιστορικά γεγονότα, μπορεί να τα έχω διαβάσει και πενήντα φορές, αλλά οι
«300» δεν μας έβλαψαν, το αντίθετο.
Είναι
ανόητο να μαλώνουμε με ιδιωτικές παραγωγές, ακόμα και αν δώσαμε 5.000.000 ευρώ,
χωρίς να κανονίσουμε έστω μια επίσημη προβολή στην Αθήνα.
Και
θα έρθω στην ουσία. Θες να έχεις λόγο;
Γίνε ο παραγωγός ή συμπαραγωγός με μεγάλο μερίδιο. Σε μια τέτοια
παραγωγή, 5.000.000 είναι μέρος του κόστους για την εστίαση των κομπάρσων.
Ψιλά. Βάλε χοντρό χρήμα, πρόσφερε τόπους, διευκολύνσεις, βάλε το όνομα του
κράτους στους πρώτους τίτλους και μετά κάνε υποδείξεις.
Τι έκανε επί
δεκαετίες το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου;
Χρηματοδότησε σενάρια βασισμένα στην Ελληνική Ιστορία και Μυθολογία,
απευθυνόμενο σε ένα παγκόσμιο κοινό;
Οχι.
Με μηδενιστικά γυαλιά αριστερίλας, χρηματοδότησε απίθανο σκουπιδαριό
για πολύ γκουρμέ καταθλιπτικούς και βαρεμένους, ΛΟΑΤΚΙ αναζητήσεις και ταινίες, που
όπως έλεγε σπαρταριστά ο Τζίμης Πανούσης στον «Δράκουλα των Εξαρχείων» έδειχναν
αντάρτες, αντάρτες, και ξανά αντάρτες.
Χρήμα των φορολογουμένων πετιόταν σε ένα βρόμικο
πηγάδι χωρίς πάτο.
Το τι τράβηξε ο έρμος ο ελληνικός κινηματογράφος με τα ψυχολογικά
των σταλινικών, επειδή έχασαν στον Γράμμο, δεν λέγεται. Μιζέρια,
κλαψομουνίαση και ταινίες που αυτοί που αγόρασαν εισιτήρια και τις είδαν ήταν
λιγότεροι και από το συνεργείο που τις γύρισε.
Πού και πού ξέφευγε κανένα διαμαντάκι, που έκοβε και εισιτήρια, π.χ.,
καμιά κωμωδία, όπως η πρώτη «Λούφα και παραλλαγή», αλλά γενικώς ο λεγόμενος
«νέος ελληνικός κινηματογράφος», ο κουλτουριάρικος, ήταν με το αριστερόμετρο
στο χέρι και η Ελληνική Ιστορία απόβλητη ως θεματολογία. Αλλωστε, σιγά τα
θέματα τώρα.
Τι ταινία να φτιάξεις για τον Λεωνίδα, τον Μέγα
Αλέξανδρο, την Εθνεγερσία, τον αγώνα του Εθνους στον Β΄ Π.Π., τον Δαβάκη, τον
Κασλά, τον Δουράτσο, τον Τσιγάντε και τον Ιερό Λόχο, τον Περρίκο και την ΠΕΑΝ,
τον αγώνα, για την ΕΟΚΑ;
Χουντικά πράγματα.
Κάποιες ταινίες που γυρίζονταν επί παλαιού ελληνικού κινηματογράφου, π.χ.,
για την Επανάσταση και τον Β΄ Π.Π., γέμιζαν αίθουσες. Μετά τη μεταπολίτευση οι Απόστολοι του Μαρασμού πήραν εκδίκηση
επιβάλλοντας μια άπατρι μιζέρια, κυνικοί ανθρωποδιώκτες θεατών. Τα σενάρια που είχαν υποψία εθνικής χροιάς κόβονταν μαχαίρι,
ενώ ευμενέστερη ήταν η τύχη όσων είχαν μέσα κάποια από τα υπόλοιπα 62 φύλα,
πλην των δύο πρώτων μπανάλ.
Το
κορυφαίο όμως για μένα ήταν μία μεγάλη στιγμή, το έχω ξαναγράψει, όταν ένας
τύπος έκανε ταινία με τον «Μπάμπη που κάνει την Καλόγρια» από το γνωστό
ανέκδοτο με τον παρενδυτικό και τον νταλικέρη, σενάριο με τον έρωτα μιας τρανς καλόγριας, ο Μπάμπης που
λέγαμε, που κρυβόταν λόγω παιδομαζώματος σε ένα μοναστήρι, και ενός γενίτσαρου,
στον ρόλο του νταλικέρη. Κανονικό δακρύβρεκτο και ατμοσφαιρικό love story με
περιπτύξεις κονταρομαχίας ανάσκελα στα πλατανόφυλλα. Κάπως έτσι οι
κινηματογραφικές αίθουσες έπιασαν αράχνες και έγιναν σούπερ μάρκετ.
Λοιπόν,
αδέρφια, για να σοβαρευτούμε.
Η Ελληνική Ιστορία και Μυθολογία είναι ένας
σεναριακός θησαυρός. Εάν θέλουμε να
προβάλλουμε τη χώρα μας, την Ιστορία μας, τον πολιτισμό μας και να βγάλουμε και
χρήμα, άμεσα από τις πωλήσεις εισιτηρίων και έμμεσα από τη δημιουργία τεράστιου
ενδιαφέροντος για να επισκεφθούν ελληνικούς τόπους οι τουρίστες, τότε πρέπει να
γίνουμε παραγωγοί ή συμπαραγωγοί, είτε άμεσα, με κρατικό χρήμα, είτε
προσκαλώντας Ελληνες μαικήνες να προσφέρουν το δικό τους.
Απευθυνόμενοι σε κορυφαίους σκηνοθέτες και εταιρίες παραγωγής, όταν
βάλουμε ζωντανό χρήμα πάνω στο τραπέζι, θα έχουμε λόγο για το ύφος της ταινίας,
την προσέγγιση στα πρόσωπα και, προσφέροντας τόπους γυρισμάτων και διευκολύνσεις, θα
δημιουργήσουμε και τεράστια αύξηση μιας δραστηριότητας που στις ΗΠΑ είναι βαριά
βιομηχανία.
Αντί να κουνάμε το δάχτυλο από μακριά διαμαρτυρόμενοι, προσπαθώντας να κριτικάρουμε
οργίλοι ή να κάνουμε άσφαιρο εμπάργκο, ας…
