ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΙΣΛΑΜΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η φωτιά στην Γαλλία θα κάψει και την Ελλάδα;

Φωτο σημερα απο Γαλλια που καινε ζωντανο εναν Πυροσβεστη οι λαθρομεταναστες Αριστεροι που επαναστατουν.

Ελπιζω να μαθουν οι Γαλλοι... pic.twitter.com/Ckweku2d0j

— Evgenios Tzavaras 🇬🇷 (@EvgeniosTzav) October 1, 2026

Σιγουρα οι εξεγερσεις στη Γαλλια αποτελουν Μαθητικο κινημα και ουχί καποιου ειδους πλιατσικου απο κουραδοχρωμους μεταναστες για να παρουν λάφυρα... (εικονες απο χθες, απο "μαθητες") https://t.co/UKibikxc0x

— Evgenios Tzavaras 🇬🇷 (@EvgeniosTzav) October 4, 2026

Γράφει η  ΑΜΑΛΙΑ 

🔴Πρώτο θέμα στην ειδησεογραφία, θα έπρεπε να είναι τα συμβαίνοντα στην Γαλλία. Αντιθέτως, τα (αριστεροκρατούμενα!) ελληνικά ΜΜΕ, έχουν υποβαθμίσει τα φοβερά γεγονότα, τα οποία παρουσιάζουν ως αθώες «μαθητικές κινητόποιήσεις».  

Προφανώς, έχουν τους λόγους τους, για να τα υποβαθμίζουν, και για να τα διαστρέφουν. Φοβούνται μήπως οι Έλληνες καταλάβουν ποια είναι η πηγή του κακού!
 

🔴Κατ’ αρχάς, να πω ότι δεν πρόκειται για πρωτοφανή γεγονότα. Συμβαίνουν συχνά, με μεγαλύτερη ή μικρότερη ένταση, με διάφορες προφάσεις. Τώρα είναι (δήθεν!) τα προβλήματα που υπάρχουν στην Παιδεία. Πέρυσι (πάλι τέτοιες μέρες...), είχαν ξεσπάσει εξίσου βίαια επεισόδια, στο Παρίσι και αλλού, από το «Κίνημα Bloquons tout» (Να τα μπλοκάρουμε όλα), με πρόφαση περικοπές του προϋπολογισμού.  

Κάθε φορά, βρίσκεται και μια αφορμή για να καεί η Γαλλία. Το 2023 ήταν ο θάνατος του νεαρού Αλγερινού Nahel Merzouk κατά την διάρκεια αστυνομικού ελέγχου και ούτω καθεξής...
 

🔴Οι υποκινητές των ταραχών, είναι πάντα οι ίδιοι: οι ισλαμοαριστεριστές του κόμματος του Μελανσόν (Ανυπότακτη Γαλλία - LFI). Και η «εύφλεκτη ύλη», τα εκτελεστικά όργανα των ταραχών, οι τρίτης και τέταρτης γενιάς «μετανάστες», φανατικοί ισλαμιστές, κυρίως από τις χώρες του Μαγκρέμπ (Αλγερία, Μαρόκο, Τυνησία) και της Υποσαχάριας Αφρικής (Σενεγάλη, Μάλι, Καμερούν κ.α.).
 

🔴Και βέβαια, οι ταραχοποιοί και οι υποκινητές τους, καθόλου δεν ενδιαφέρονται για την καλυτέρευση της Παιδείας, για το συνταξιοδοτικό, για τις παροχές και τα επιδόματα. Οι ταραχές δεν είναι κοινωνικός πόλεμος, όπως υποστηρίζουν οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» της αριστεράς, είναι πόλεμος φυλετικός και θρησκευτικός, με στόχο την κατάκτηση (ισλαμοποίηση) της Γαλλίας, που θεωρείται από τους ισλαμιστές «αδύναμος κρίκος» της Ευρώπης.
 

🔴Στην Γαλλία, υπάρχει μακρά παράδοση αριστερισμού. Το δε Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCF), είχε φτάσει σε ποσοστά 28%! Στην εποχή μας, το PCF είναι ανίσχυρο, αλλά αντιθέτως, έχουν ενισχυθεί οι ισλαμο-αριστεριστές του Ζαν-Λυκ Μελανσόν. Κι αυτό, δεν είναι καθόλου τυχαίο. Οι περισσότεροι οπαδοί-ψηφοφόροι του Μελανσόν, είναι ισλαμιστές, προερχόμενοι κυρίως από τις χώρες που προανέφερα.
 

🔴Δεν υπάρχουν στοιχεία για τον ακριβή αριθμό των μουσουλμάνων στην Γαλλία! Βλέπετε, το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, απαγόρευσε δια νόμου την καταγραφή πολιτών με βάση την θρησκεία ή την εθνικότητα σε απογραφές! Ούτως εχόντων των πραγμάτων, οι διαθέσιμοι αριθμοί βασίζονται σε εκτιμήσεις ερευνητικών οργανισμών.
 

🔴Σύμφωνα με τις παραπάνω πηγές, στην Γαλλία ζουν περίπου 5 έως 6 εκατομμύρια μουσουλμάνοι, δηλαδή από 7,5% έως 10% του συνολικού πληθυσμού της χώρας. Όμως, θεωρείται σίγουρο πως στην πραγματικότητα ξεπερνούν τα 8 εκατομμύρια, αποτέλεσμα της υπεργεννητικότητας της μουσουλμανικής κοινότητας. Ο δε αριθμός τους αποκρύπτεται σκόπιμα, για να μην τρομοκρατηθούν οι γηγενείς.
 

🔴Από αυτούς, το 75% διαθέτει την γαλλική υπηκοότητα, γεγονός που καθιστά περίπλοκη την ριζική αντιμετώπιση του προβλήματος! Και πλέον, σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, οι μουσουλμάνοι ψηφοφόροι καθορίζουν το εκλογικό αποτέλεσμα, στηρίζοντας μαζικά την αριστερά. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, που διεξήχθησαν τον Ιούλιο του 2024, το 80% των μουσουλμάνων ψήφισαν την εκλογική συμμαχία του Νέου Λαϊκού Μετώπου, του οποίου η βασική συνιστώσα ήταν το κόμμα του Μελανσόν.
 

🔴Κάτι ανάλογο προσπαθεί να καταφέρει και η ντόπια αριστερά, γι’ αυτό έχει λυσσάξει με το παλαιστινιακό! Εδώ όμως, τα αποτελέσματα της σύμπραξης ισλαμιστών-αριστεριστών, είναι φτωχά, γιατί δεν υπάρχει «εύφλεκτη ύλη» - νεαροί αλλοδαποί που να διαθέτουν την ελληνική υπηκοότητα. Το ευτύχημα είναι, ότι οι περισσότεροι μουσουλμάνοι που παίρνουν άσυλο στην Ελλάδα, φεύγουν «για άλλες πολιτείες». Επιπλέον, ευτυχώς εδώ δεν ισχύει το «δίκαιο του εδάφους», σύμφωνα με το οποίο, το παιδί που γεννιέται σε μια χώρα αποκτά αυτόματα την υπηκοότητά της. Και, δεν είναι και τόσο εύκολη η απόκτηση ελληνικής υπηκοότητας.
 

🔴Σε κάθε περίπτωση, το ό,τι δεν κινδυνεύουμε άμεσα, δεν σημαίνει ότι δεν κινδυνεύουμε καθόλου. Την προηγούμενη φορά που κυβέρνησε την Ελλάδα η αριστερά, δεν τόλμησε να κάνει ριζικές αλλαγές στα της υπηκοότητας, γιατί φοβόταν τις αντιδράσεις, σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση που υπήρχε. Έχω την γνώμη, ότι αν ξαναβρεθεί στην εξουσία, υπό τις νέες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί, δεν θα είναι και τόσο διστακτική. 

Γι’ αυτό, αν δεν θέλουμε να γίνουμε «Γαλλία»...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Γαλλία: ο μύθος της λιτότητας και της υποχρηματοδότησης της παιδείας

Καθαρόαιμος Γάλλος. Τον βλέπεις και λες να ένας απόγονος του Λουδοβικου. https://t.co/ywPUhRnNto

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) October 6, 2026

Ψοφάει για μάθηση... https://t.co/VyiBPStPgL

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) October 9, 2026

 Tης ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ


Μετά τις μεγάλες κινητοποιήσεις των μαθητών και των εκπαιδευτικών της 6ης Οκτωβρίου, στις οποίες συμμετείχαν περίπου 250.000 άτομα (κυρίως από την Ανυπότακτη Γαλλία και τις συναφείς οργανώσεις), το υπουργείο Παιδείας υποσχέθηκε λύσεις σε όλα τα αιτήματα: συντήρηση φθαρμένων κτιρίων, πλήρωση κενών ωρών διδασκαλίας (υπήρχαν 3.000 διορισμένοι αλλά αδρανείς καθηγητές!) και διαπραγματεύσεις για το ημερήσιο πρόγραμμα και τη διαδικασία εισόδου στα ΑΕΙ μετά το απολυτήριο. 

Ωστόσο, η ευρύτερη συζήτηση για τα δημοσιονομικά μέτρα και γισ τον κρατικό προϋπολογισμό, ο οποίος θα κατατεθεί σύντομα στην Εθνοσυνέλευση είναι αρκετά δυσκολότερη: η προεδρία βρίσκεται σε αποδρομή εν όψει των εκλογών του προσεχούς Απριλίου και ο προϋπολογισμός της κυβέρνησης Lecornu δεν θα περάσει ούτως ή άλλως από την Εθνοσυνέλευση.  

Από την 6η Οκτωβρίου 2026 η κατάσταση στη Γαλλία έχει περάσει σε νέο στάδιο: η μαθητική κινητοποίηση της περασμένης Τρίτης δεν εκτονώθηκε, αλλά προκάλεσε πολιτική και συνδικαλιστική κλιμάκωση στις 8 Οκτωβρίου, η οποία συνοδεύτηκε από επιστράτευση μεγάλου αριθμού αστυνομικών —πράγμα που, αν και αναπόφευκτο, όξυνε περαιτέρω τις τριβές μεταξύ των διαδηλωτών και των δυνάμεων ασφαλείας. Μια ακόμα πανεθνική διαδήλωση έχει ανακοινωθεί για την Τρίτη 13 Οκτωβρίου. 

Από την πλευρά του το Υπουργείο —με επικεφαλής τον εμφανώς πελαγωμένο και κάπως αλλόκοτο στην όψη Εντουάρ Ζεφρέ— προσπαθεί να μεταφέρει τη σύγκρουση από τον δρόμο στα σχολεία: στο εξής, κάθε λύκειο θα διαθέσει μισή ημέρα για διάλογο με τους μαθητές (όποιος έχει εργαστεί στην παιδεία ξέρει τι σημαίνει αυτό), ενώ το Υπουργείο Παιδείας άνοιξε πλατφόρμα εθνικής ηλεκτρονικής διαβούλευσης με την υπόσχεση αύξησης του προϋπολογισμού για την παιδεία κατά 1,2 δισ. ευρώ, αν και το σύνολο των αιτημάτων κοστολογείται σε περίπου 11 δισ., τα οποία απλούστατα δεν υπάρχουν.

Επισημαίνω δύο ζητήματα ανάμεσα στα πολλά που μπορούν να επισημανθούν γύρω από τα μαζικά κινήματα στη Γαλλία άλλοτε και τώρα.
 

 

Το πρώτο είναι ότι η χώρα αντιμετωπίζει οξεία δημοσιονομική κρίση, καθώς η διεύρυνση του ελλείμματος και η εκτόξευση του δημόσιου χρέους την έχουν θέσει υπό επιτήρηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και των διεθνών οίκων αξιολόγησης. Το συνολικό χρέος ξεπερνά τα 3,2 τρισεκατομμύρια ευρώ, φτάνοντας στο 119,3% του ΑΕΠ. Πρόκειται για ένα από τα υψηλότερα ποσοστά στην Ευρωζώνη —μετά την Ελλάδα και την Ιταλία. Δεδομένου του χρέους και του ετήσιου ελλείμματος που διαμορφώνεται στο 5,4% του ΑΕΠ —πάνω από το όριο του 3% που ορίζει το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο Σταθερότητας— το κόστος δανεισμού έχει αυξηθεί: η αύξηση των επιτοκίων και η υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Γαλλίας έχουν καταστήσει πιο δαπανηρή την εξυπηρέτηση του χρέους, η οποία αποτελεί πλέον έναν από τους βασικούς τομείς του κρατικού προϋπολογισμού. 

Για να συγκρατήσει την πορεία του χρέους και να μειώσει το έλλειμμα σταδιακά κάτω από το 3% μέχρι το 2029, η κυβέρνηση Sébastien Lecornu επιχειρεί να εφαρμόσει ένα πακέτο δημοσιονομικής προσαρμογής (αυτό που έχουμε μάθει να χαρακτηρίζουμε δημοσιονομική λιτότητα) ύψους δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ, με περικοπές δημοσίων δαπανών, περιορισμό των λειτουργικών εξόδων του κράτους, πάγωμα προσλήψεων στο δημόσιο και μείωση επιδοτήσεων σε τοπικές αρχές και δημόσιους οργανισμούς. Στο πρόγραμμα της εξοικονόμησης πόρων εντάσσεται η επιβράδυνση της αναπροσαρμογής των συντάξεων και των κοινωνικών επιδομάτων σε σχέση με τον πληθωρισμό καθώς και συστηρότεροι έλεγχοι στις δαπάνες της κοινωνικής ασφάλισης και περικοπές στις αποζημιώσεις ορισμένων ιατρικών πράξεων και φαρμάκων (έχουν γίνει πολλές καταχρήσεις στον τομέα της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης). 

Από την άλλη πλευρά, για να αυξηθούν τα κρατικά έσοδα προβλέπεται επιβολή προσωρινών συμπληρωματικών φόρων στα υψηλά κέρδη πολυεθνικών ομίλων και ενεργειακών εταιρειών και στοχευμένη αύξηση της φορολογίας για τα πολύ υψηλά εισοδήματα και τις μεγάλες περιουσίες. 

Αυτές είναι πάνω-κάτω οι προθέσεις της κυβέρνησης και της προεδρίας: αλλά η έλλειψη πλειοψηφίας στην Εθνοσυνέλευση καθιστά την ψήφιση του προϋπολογισμού εξαιρετικά αβέβαιη. Εξάλλου, όπως είπα, τα μέτρα λιτότητας συναντούν σφοδρή αντίσταση από τα συνδικάτα, τους εκπαιδευτικούς και τους φοιτητές, πυροδοτώντας κύματα απεργιών και διαδηλώσεων σε όλη τη χώρα.

Το δεύτερο ζήτημα σχετίζεται με τον προϋπολογισμό για την παιδεία ο οποίος βρέθηκε στο επίκεντρο της διαμάχης. Ο προϋπολογισμός του Υπουργείου Παιδείας είναι ο μεγαλύτερος από όλους τους άλλους τομείς του γαλλικού κράτους: ξεπερνά τα 64 δισεκατομμύρια ευρώ στον τακτικό προϋπολογισμό του Υπουργείου και φτάνει τα 190 δισ. συνυπολογίζοντας τις τοπικές αυτοδιοικήσεις και τη συνολική δαπάνη εκπαίδευσης. Πάνω από το 86% των κονδυλίων διοχετεύεται σε μισθούς εκπαιδευτικών και διοικητικού προσωπικού (μαζί με στις ασφαλιστικές τους εισφορές). Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση απορροφά το μεγαλύτερο μέρος του υπολοίπου λόγω των εξειδικευμένων ειδικοτήτων και των εργαστηριακών και τεχνικών υποδομών. Δεν υπάρχει «υποχρηματοδότηση»· υπάρχει ανισορροπία στην κατανομή των κονδυλίων και ορισμένες παλιότερες σπατάλες, που, εξαιτίας των λαϊκών αντιδράσεων, δεν μπορούν να συμμαζευτούν: για παράδειγμα, η υπερτροφική κεντρική και περιφερειακή διοίκηση, ο κατακερματισμός των αρμοδιοτήτων (το κράτος πληρώνει τους εκπαιδευτικούς, αλλά οι Δήμοι, τα Διαμερίσματα και οι Περιφέρειες διαχειρίζονται τα κτίρια και το υποστηρικτικό προσωπικό), οι αμοιβές των καθηγητών βάσει των ωρών διδασκαλίας στην τάξη (π.χ. 18 ώρες εβδομαδιαίως για τους certifiés), με αποτέλεσμα οι συμπληρωματικές δραστηριότητες (διοικητικά, συνεργασίες, υποστήριξη μαθητών) να πληρώνονται ως υπερωρίες αντί να ενσωματώνονται στο βασικό ωράριο. Κανείς δεν μπορεί να αγγίξει αυτό το κατεστημένο χωρίς να καούν όλα τα λεωφορεία και οι κάδοι σπουπιδιών της Γαλλίας.

Οι σπατάλες επεκτείνονται στη διατήρηση πολύ μικρών δημοτικών σχολείων σε απομονωμένες αγροτικές περιοχές με ελάχιστους μαθητές —πράγμα που συνεπάγεται υψηλό αναλογικό κόστος ανά μαθητή για θέρμανση, συντήρηση και διοίκηση— στην έλλειψη ενεργειακής αναβάθμισης σε παλαιά ενεργοβόρα σχολικά κτίρια, στην αγορά ηλεκτρονικού εξοπλισμού που πρέπει να ανανεώνεται συνεχώς, στις διαρκείς μεταρρυθμίσεις που αχρηστεύουν σχολικά εγχειρίδια και εκπαιδευτικό υλικό κάθε λίγα χρόνια, στη διατήρηση ολιγομελών τμημάτων μαθημάτων επιλογής. Σε πολλά σχολεία, ένα τμήμα Λατινικών ή Αρχαίων Ελληνικών μπορεί να έχει μόλις 2, 3 ή 5 μαθητές —μπορεί να έχει και μόνον έναν. Αλλά ο καθηγητής αμείβεται για πλήρες διδακτικό ωράριο ή συμπληρώνει τις υποχρεωτικές του ώρες διδάσκοντας τμήματα με ελάχιστους μαθητές, ενώ την ίδια στιγμή η ίδια σχολική μονάδα μπορεί να έχει ελλείψεις ή πολυπληθή τμήματα (με 30+ μαθητές) στα υποχρεωτικό μάθημα των Γαλλικών. 

Επίσης, σε ορισμένα λύκεια υπάρχουν μόνιμοι καθηγητές Ρωσικών: αν μειωθεί το ενδιαφέρον των μαθητών για τα Ρωσικά, ο καθηγητής παραμένει στη θέση του βάσει του δημοσιοϋπαλληλικού καθεστώτος. Συχνά σχηματίζονται τμήματα Ρωσικών ή Ιταλικών με 2 ή 3 μαθητές απλώς για να συμπληρώσει ο μόνιμος καθηγητής το υποχρεωτικό του εβδομαδιαίο ωράριο (15-18 ώρες), καθώς το σύστημα δεν μπορεί να τον υποχρεώσει να διδάξει διαφορετικό αντικείμενο ή να μετακινηθεί σε άλλη πόλη. Υπάρχουν ισχυρές συνδικαλιστικές και ακαδημαϊκές πιέσεις (π.χ. από ενώσεις φιλολόγων) που θεωρούν ότι η κατάργηση των ολιγομελών τμημάτων Λατινικών ή Ελληνικών αποτελεί «πολιτιστική υποβάθμιση» και «θάνατο των ανθρωπιστικών σπουδών»: ο εν λόγω θάνατος έχει προαγγελθεί από τη δεκαετία του 1980, χωρίς έκτοτε ούτε να έχουν υποχωρήσει οι επιστήμες του ανθρώπου, ούτε να έχει παραμεριστεί το φιλολογίζον πνεύμα το οποίο τροφοδοτεί τεράστιο όγκο «μετα-αποικιακών» σπουδών, σπουδών φύλου και άλλων trendy κοινωνιολογικών, ανθρωπολογικών και καλλιτεχνικών κλάδων. Η ουσία είναι ότι για να μη μένει ένας καθηγητής ανενεργός, το σχολείο υποχρεώνεται να ανοίγει μικρές μαθητικές ομάδες, οι οποίες κοστίζουν το ίδιο σε μισθοδοσία με μια τάξη 30 ατόμων. Αν και οι πρόσφατες κυβερνήσεις προσπάθησαν να περιορίσουν το φαινόμενο μέσω της συγχώνευσης τμημάτων και της τηλε-εκπαίδευσης, τα «σχολικά τμήματα-φαντάσματα» παραμένουν ένα από τα πιο συχνά παραδείγματα που επικαλούνται όσοι ζητούν μεγαλύτερη ευελιξία στη διαχείριση του προσωπικού στην γαλλική παιδεία.  

Τέλος, υπάρχουν παράδοξες δαπάνες: ο γαλλικό κράτος χρηματοδοτεί ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, ορισμένα από τα οποία είναι καθολικά ενώ άλλα είναι ισλαμικά.

Πώς θα συγκρατηθούν οι δαπάνες χωρίς να θιγούν τα ιερά συμφέροντα των καθηγητών; 

Μένει μόνον ένας τρόπος: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Μαρικάρμεν: Έκανε έξωση στον Σάντσεθ --- (Η 87χρονη με ψυχή 20χρονης ως το τέλος, πήγε να σώσει το σπίτι της και κατέληξε να ρίξει την κυβέρνηση. Η περίπτωσή της είναι ένα έξοχο παράδειγμα της ετερογονίας των σκοπών στην πολιτική)

Η Μαρικαρμεν τους νίκησε όλους και έφυγε Κέρδισε την έξωση αφού στη Μαδρίτη διαδήλωναν 100 χιλ κόσμος Μετά την έξωση μεταφέρθηκε εκτάκτως στο νοσοκομείο από όλο αυτό το στρες Της ανακοίνωσαν ότι νίκησε και γυρνά σπίτι της ΔΕΝ προλαβε Πέθανε πριν λίγο στο νοσοκομειο στα 87 της https://t.co/rNfAlCULul

— Its_art_to_lie (@Its_art_to_lie) October 7, 2026

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα να ρίχνεις ολόκληρη κυβέρνηση. Είναι επίτευγμα, χωρίς υπερβολή. Δείτε μόνο πόσοι το προσπαθούν ανά την υφήλιο – τουλάχιστον εκεί όπου το πολίτευμα είναι δημοκρατικό και τους το επιτρέπει. 

Πολύ περισσότερο, όταν δεν ήταν ο σκοπός σου να ρίξεις την κυβέρνηση, ούτε στην αρχή της περιπέτειας ούτε κατά την εξέλιξή της.Δεν σου περνούσε καν από τον νου ότι ο αγώνας σου θα μπορούσε να καταλήξει σε κάτι τέτοιο.  

Αυτό όμως είδαμε να γίνεται στη Μαδρίτη, με την περίπτωση της Μαρία ντελ Κάρμεν Αμπασκάλ, πασίγνωστης πια ως Μαρικάρμεν, η οποία πέθανε την περασμένη Τετάρτη, αφού όμως είχε νικήσει. Πήγε να σώσει το σπίτι της και κατέληξε να ρίξει την κυβέρνηση του Σάντσεθ. Η περίπτωσή της είναι ένα έξοχο παράδειγμα της ετερογονίας των σκοπών στην πολιτική.

Για την ίδια γνωρίζουμε ελάχιστα ή, για να είμαι ακριβής, το εξής ένα: ήταν 87 ετών, αλλά με ψυχή εικοσάχρονης ως το τέλος. Μεγαλύτερη σημασία όμως και από την ίδια ως πρόσωπο έχει ο αγώνας που έδωσε, για να παραμείνει στο σπίτι, το οποίο η οικογένειά της νοίκιαζε επί 71 χρόνια.

Χάρη σε αυτόν τον αγώνα, η Μαρικάρμεν αναδείχθηκε πανευρωπαϊκά ως το πρόσωπο της στεγαστικής κρίσης που μαστίζει όλες τις ευρωπαϊκές μητροπόλεις. Αυτό ήταν, άλλωστε, και το δικό της μήνυμα, όπως το διατύπωσε η ίδια στην πιο τραγική στιγμή της Οδύσσειάς της, όταν οι ιδιοκτήτες του διαμερίσματος πέτυχαν την έξωσή της.

Τότε, καθώς την έβγαζαν με φορείο από την πολυκατοικία, η Μαρικάρμεν είπε στους δεκάδες δημοσιογράφους που είχαν μαζευτεί από όλη την Ισπανία ότι η ίδια μπορεί να ηττήθηκε στον αγώνα της, έδειξε όμως στους άλλους πώς να αγωνίζονται. Από εκείνη την ώρα φούντωσε το κύμα συμπαράστασης στη Μαρικάρμεν και διαμαρτυρίας προς την κυβέρνηση, που υποχρέωσε τον Πέδρο Σάντσεθ να προκηρύξει πρόωρες εκλογές για τις 29 Νοεμβρίου.

Τελικά, δεν ηττήθηκε η Μαρικάρμεν. Επέστρεψε στο διαμέρισμά της, με το ίδιο ενοίκιο. Να πάρουμε όμως το θέμα του διαμερίσματός της από την αρχή. 

Οταν ο πατέρας της ενοικίασε το διαμέρισμα το έτος 1955, ο νόμος παρείχε μεγάλο εύρος προστασίας στους μακροχρόνιους μισθωτές κατοικιών.

Οταν ο πατέρας της πέθανε, το συμβόλαιο μεταβιβάστηκε στη μητέρα και αργότερα, όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου και για τη μαμά, μεταβιβάστηκε στην ίδια. Οσο το διαμέρισμα ανήκε στον αρχικό ιδιοκτήτη του ή στους κληρονόμους του, δηλαδή σε φυσικά πρόσωπα, η ένοικος δεν είχε πρόβλημα.

Οταν όμως το διαμέρισμα αγοράστηκε από μια μεγάλη εταιρεία εκμετάλλευσης ακινήτων, οι νέοι ιδιοκτήτες αμφισβήτησαν την ισχύ του παλαιού συμφωνητικού και ζήτησαν μηνιαίο ενοίκιο 2.650 ευρώ, έναντι των 500 που πλήρωνε μέχρι τότε η Μαρικάρμεν. 

Της ήταν αδύνατο να πληρώσει τέτοιο ποσό με σύνταξη 1.350 ευρώ και από το σημείο αυτό ξεκίνησε η Οδύσσειά της στα δικαστήρια.

Ο αγώνας διήρκεσε περισσότερα από δέκα χρόνια και έφτασε μέχρι και στο ανώτατο δικαστήριο της χώρας, από το οποίο όμως η Μαρικάρμεν δεν δικαιώθηκε, επειδή της έλειπε 15% αναπηρίας. Το δικαστήριο, βλέπετε, θα επέτρεπε την ισχύ του αρχικού συμβολαίου αν η ένοικος ήταν ανάπηρη κατά 65%, αλλά η Μαρικάρμεν ήταν ανάπηρη μόνο κατά 50%.

Και πόση σημασία μπορεί να έχει το 15%, εφόσον μιλάμε για μια γυναίκα στην 9η δεκαετία της ζωής της;  

Ο παραλογισμός είναι εξοργιστικός. 

Ηταν και αυτό όμως, δηλαδή το στοιχείο του παραλόγου, που ενίσχυσε το αίσθημα της αδικίας στην κοινή γνώμη και συνέβαλε ώστε να μετασχηματιστεί σε ρεύμα διαμαρτυρίας κατά της κυβέρνησης.

Υπό την πίεση διαδηλώσεων σε δεκάδες πόλεις της χώρας, ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός της Ισπανίας έφερε στη Βουλή νομοσχέδιο για την προστασία των ενοικιαστών, το οποίο όμως την προπερασμένη Παρασκευή καταψηφίστηκε.

Την επομένη, Σάββατο, κορυφώθηκαν οι διαδηλώσεις ανά την επικράτεια, με αποκορύφωμα το συλλαλητήριο της Μαδρίτης, στο οποίο τέσσερις φάλαγγες συνέρρευσαν σε κεντρική πλατεία της ισπανικής πρωτεύουσας (σαν να ήταν μια οιονεί αναπαράσταση της πολιορκίας της Μαδρίτης στον Εμφύλιο…). Σύμφωνα με τους διοργανωτές, συμμετείχαν 500.000 άτομα, αριθμός τον οποίον η αστυνομία κατέβασε σε 70.000.  

Κάπου εκεί, πρόλαβε να χωθεί ο Χάρης Δούκας (βοηθάει ότι είναι σε βολικό μέγεθος και χωράει) για να πασάρει ένα βραβείο στον Σάντσεθ. Το γεγονός δεν επηρέασε καθόλου την έκβαση της υπόθεσης, το σημειώνω όμως επειδή πάντα σε κάθε ιστορία υπάρχει ένας Ελληνας.

Ανεξαρτήτως του ακριβούς αριθμού των διαδηλωτών στη Μαδρίτη, ο Σάντσεθ δεν άντεχε περισσότερη πίεση από εκείνη που ήδη δεχόταν από τα οικονομικά σκάνδαλα στο περιβάλλον του, τη μεταναστευτική κρίση στη Θέουτα και τη σύγκρουση με τον αμερικανικό παράγοντα.

Ετσι την περασμένη Δευτέρα ανακοίνωσε την προσφυγή στις εκλογές. 

Δύο ημέρες αργότερα, η Μαρικάρμεν άφηνε την τελευταία της πνοή. 

Για τον Σάντσεθ, πάντως, θεωρείται εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι απίθανο, να επιβιώσει πολιτικά, δεδομένου ότι το κόμμα της Κεντροδεξιάς προηγείται στις μετρήσεις με 34%, το δε ακροδεξιό «Vox» καταγράφει ποσοστό 18%.

Η μεγάλη ειρωνεία εις βάρος του ισπανού πρωθυπουργού, ίσως και της Αριστεράς που οικειοποιήθηκε τον αγώνα της Μαρικάρμεν και τώρα πανηγυρίζει για τη νίκη της, είναι ότι ουσιαστικά τόσο η ιδιοκτήτρια εταιρεία του ακινήτου όσο και ο Σάντσεθ προσωπικά ηττήθηκαν από...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Γαλλία και Ισπανία, δημοκρατία του «δρόμου»

Ο άνθρωπος πίσω από τα, συνεχή τα τελευταία χρόνια, επεισόδια στην Γαλλία. Σκοπός του είναι να κάνει την χώρα σοσιαλιστική (κομμουνιστική). Και για αυτό ποντάρει στους θρησκευόμενους μετανάστες, αφού οι "λευκοί Καθολικοί εργαζόμενοι" Γάλλοι δεν θα του κάνουν ποτέ αυτήν την χάρη. https://t.co/Fl6WLjEtsy

— κυρ Παντελής (@dtri2020) October 3, 2026

 Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Αν και οι διαδηλώσεις στην Ισπανία και οι ταραχές στη Γαλλία εκτυλίσσονται σε διαφορετικές συνθήκες διακυβέρνησης και με διαφορετικές αφορμές, στρέφονται γύρω από τα ίδια παράπονα –το κόστος διαβίωσης, τους εθνικούς προϋπολογισμούς που φέρονται να μην ευνοούν το κοινωνικό κράτος– και δείχνουν παρόμοια κοινωνική δυσφορία. 

Αμφότερες οι χώρες εμφανίζουν κυβερνητική αστάθεια (όπως άλλωστε η Βρετανία, η Βουλγαρία και η Γερμανία), απουσία συναίνεσης και πολιτικό και κομματικό κατακερματισμό, που, ιδιαίτερα στη Γαλλία, έχει φτάσει στο κρίσιμο σημείο της διάλυσης του κοινωνικού συμβολαίου.

Στη Γαλλία, οι αναφλέξεις είναι εύκολες και επαναλαμβανόμενες: το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων, που ξεκίνησε το φθινόπωρο του 2018 μετά την απόφαση της προεδρίας του Εμμανουέλ Μακρόν να αυξήσει τον φόρο στα καύσιμα στο πλαίσιο της «πράσινης μετάβασης», διαδέχτηκε σειρά κινημάτων, φαινομενικά τύπου grassroots, που αναπτύχθηκαν από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συχνά με διφορούμενες διεκδικήσεις και τάση για βία στους δρόμους.

Στην πραγματικότητα, από την εποχή των Κίτρινων Γιλέκων, η γαλλική προεδρία έχασε τον έλεγχο, ενώ ενισχύθηκαν τα πολιτικά άκρα, η Εθνική Συσπείρωση και η Ανυπότακτη Γαλλία. Η Ανυπότακτη Γαλλία επηρεάζει σήμερα το 40% – 45% της νεολαίας από 15 έως 24 ετών και εμψυχώνει από τον περασμένο μήνα τους εξεγερμένους μαθητές.

Στην Ισπανία, η έξωση της 87χρονης Maricarmen Abascal μετά από απότομη αύξηση ενοικίου προκάλεσε πανεθνική κατακραυγή· είχε προηγηθεί η μαζική είσοδος, η «εισβολή», δεκάδων χιλιάδων αλαλαζόντων Μαροκινών στον ισπανικό θύλακα της Θέουτα, ένα γεγονός που κλόνισε την κυβέρνηση Σάντσεθ, η οποία, ως σοσιαλιστική και φιλόξενη, προσπάθησε να διαχειριστεί το μεταναστευτικό ζήτημα με ήπια ρητορική και χωρίς δραστικά μέτρα.

Οι διαδηλώσεις για την ακρίβεια, για το κόστος στέγασης (το οποίο φαίνεται να καταβροχθίζει το 50% – 60% του μηνιαίου εισοδήματος), καθώς και για την παράτυπη, ή ραγδαία, μετανάστευση οδήγησαν στην απώλεια της στήριξης του Σάντσεθ από τα περιφερειακά και εθνικιστικά κόμματα της Καταλονίας (Junts, ERC) και της Χώρας των Βάσκων (EH Bildu, PNV), η οποία κατέληξε στη διάλυση του Κοινοβουλίου και στην προκήρυξη πρόωρων εκλογών στις 29 Νοεμβρίου.  

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν προβάδισμα του κεντροδεξιού, «χριστιανοδημοκρατικού» Partido Popular, καθώς και κάποια κέρδη για το δεξιό Vox, ένα κόμμα με ύποπτες ακροδεξιές συναναστροφές.

Πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις φαίνονται ανίσχυρες μπροστά στις διεκδικήσεις του δρόμου. 

Ο Εμμανουέλ Μακρόν απέτυχε να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που έκρινε απαραίτητες δεδομένης της οικονομικής κατάστασης της Γαλλίας (χρέη, ελλείμματα)· ο Πέδρο Σάντσεθ αντιμετώπισε κύμα Αγανακτισμένων και πόλωση μεταξύ αριστεράς και δεξιάς τόσο για το στεγαστικό όσο και για το μεταναστευτικό πρόβλημα.

Υπενθυμίζεται ότι το κίνημα των «Αγανακτισμένων» (Indignados) είχε ξεκινήσει από το 2011 με καταλήψεις πλατειών (ιδίως της Puerta del Sol στη Μαδρίτη) και αιτήματα για «πραγματική δημοκρατία» («¡Democracia Real Ya!»), αντιμετώπιση της διαφθοράς, αναίρεση των μέτρων λιτότητας και μεταρρυθμίσεις του δικομματικού συστήματος. Ωστόσο, το τρίτο κόμμα που αναδύθηκε από τους Αγανακτισμένους, οι Podemos («Μπορούμε»), σημείωσε βραχύβια επιτυχία και τώρα η δημοτικότητά του δεν ξεπερνά το 3,5%.

Στην πραγματικότητα, αυτό που αποσυνθέτει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι ότι η δημοκρατία επέτρεψε την ανάπτυξη δυνάμεων που θέλουν και μπορούν να την καταστρέψουν: εθνικισμό, αριστερό και δεξιό εξτρεμισμό, αυταρχική και αντικοινωνική συμπεριφορά.

Η παρακμή των παραδοσιακών κεντροαριστερών κομμάτων ή η μετατόπισή τους στη σημερινή αριστερά των εθνοφυλετικών διεκδικήσεων –όπως συνέβη και στο Δημοκρατικό Κόμμα στις ΗΠΑ– συνέπεσε με την ανάδυση του μη-πολίτη που τροφοδοτείται από τα social media, τα οποία αποτελούν φυτώριο εξτρεμισμού και αποπολιτικοποίησης. 

Η κρίση στη Γαλλία και στην Ισπανία αντικατοπτρίζει τη μετάβαση από την αντιπροσωπευτική δημοκρατία σε μια δημοκρατία του δρόμου και των δικτύων, η οποία στερείται αντιπροσώπευσης, άρα ικανότητας διαπραγμάτευσης γύρω από το κοινωνικό συμβόλαιο.

Έτσι, οι περισσότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ασχολούνται με τη διαχείριση κρίσεων ξανά και ξανά· τα κοινοβούλια αδυνατούν να νομοθετήσουν και η εκτελεστική εξουσία αδυνατεί να πάρει αποφάσεις και να τις υλοποιήσει.  

Η άκρα αριστερά και η άκρα δεξιά το γλεντάνε· αλλά, αν και όταν τους δοθεί η ευκαιρία να κυβερνήσουν, δεν θα αργήσουν να διαπιστώσουν ότι...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η Γαλλία έπαθε Βαρουφάκη

Jean Luc Melenchon, Bally Bagayoko, Mathilde Panot—Islam's doormats—are responsible for the chaos in France. Round them up and let them rot in prison. https://t.co/17cMntU5RI

— RadioGenoa (@RadioGenoa) October 4, 2026

 

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

Τα νέα από τη Γαλλία δεν είναι καλά.

Η οικονομία της μοιάζει να πηγαίνει απ’ το κακό στο χειρότερο. Το έλλειμμα θα φτάσει το 5%, κι αυτό μόνο αν περάσει τελικά ο προϋπολογισμός που σχεδιάζει η κυβέρνηση. Με τις σημερινές πολιτικές, το χρέος υπολογίζεται να φτάσει στο 131% του ΑΕΠ στο τέλος της δεκαετίας. Συνεπώς θα είναι μεγαλύτερο από το ελληνικό! Ήδη σήμερα είναι στο 119% του ΑΕΠ, πίσω μόνο από την Ελλάδα και την Ιταλία. Όσο για το περίφημο σπρεντ στα γαλλικά ομόλογα, έχει ξεπεράσει το ελληνικό. Ποιος θα το ’λεγε.

Η εξέλιξη αυτή δεν θα ’πρεπε, βεβαίως, να μας εκπλήσσει. Εδώ και καιρό η Γαλλία δίνει την εικόνα μιας δυσλειτουργικής κοινωνίας, όπου κάθε μεταρρύθμιση μοιάζει αδύνατη. Χαρακτηριστικές είναι οι αντιδράσεις που προκάλεσε η προσπάθεια να αυξηθεί η ηλικία συνταξιοδότησης από τα 62 στα 64 χρόνια – κάτι που ισχύει στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης. Ο σχετικός νόμος πέρασε με μεγάλη δυσκολία, προκάλεσε σοβαρές κινητοποιήσεις των εργαζομένων, μόνο και μόνο για να παγώσει ως το 2028.

Τα πράγματα, όμως, γίνονται ακόμα πιο δύσκολα λόγω του ότι ο Μακρόν έχει χάσει την πλειοψηφία στη Βουλή. Ο πρωθυπουργός Σεμπαστιάν Λεκορνού ηγείται μιας κυβέρνησης μειοψηφίας κι ακόμα και το σχετικά ήπιο πρόγραμμα λιτότητας που εισηγείται προκαλεί αντιδράσεις. Προβλέπει περικοπές δαπανών 54 δισεκατομμυρίων ευρώ, χωρίς τις οποίες το έλλειμμα, σύμφωνα με την κυβέρνηση, υπολογίζεται να φτάσει στο 6,5%. Κάπως έτσι η οικονομία θα μπει σε μη βιώσιμη πορεία.

Παραδόξως οι εξελίξεις αυτές βάζουν δύσκολα στη Λεπέν και το κόμμα της.

Οι υποσχέσεις της πως δεν θα θίξει τις συντάξεις και την πρόνοια ακούγονται όλο και περισσότερο ανεδαφικές. Προτείνει να τεθεί όριο 3% στο δημόσιο έλλειμμα, κάτι τέτοιο ωστόσο προϋποθέτει ότι θα προχωρήσει σε περικοπές δαπανών 140 δισεκατομμυρίων, χωρίς να μπορεί να εξηγήσει από πού θα προέλθουν.

Για καλή της τύχη, υπάρχει ο Μελανσόν, ο οποίος προτείνει τη διαγραφή του γαλλικού χρέους που διακρατεί η Κεντρική Τράπεζα. Το σχέδιό του έχει βρει υποστηρικτές μεταξύ ορισμένων οικονομολόγων, ανάμεσά τους και ο Ματιέ Πιγκάς, ο οποίος βοήθησε την Ελλάδα την περίοδο της κρίσης. Έχει προκαλέσει, ωστόσο, μεγάλες αντιδράσεις. Η πιο αιχμηρή κριτική ήταν από τον Ολιβιέ Μπλανσάρ, πρώην επικεφαλής οικονομολόγο του ΔΝΤ, ο οποίος ουσιαστικά το χαρακτήρισε μια τρύπα στο νερό.

Οικονομικά δεν θα προσφέρει κάτι, καθώς όσα θα κερδίσει ο προϋπολογισμός από τη μη πληρωμή τόκων θα χαθούν, διότι θα σταματήσουν να αποδίδονται τα κέρδη των ομολόγων από την Τράπεζα στο κράτος. Με άλλα λόγια, ακόμα κι αν πέσει το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, θα χρειαστεί να γίνουν οι ίδιες περικοπές για να μπουν τα δημόσια οικονομικά σε βιώσιμη πορεία.

Φυσικά ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι πολιτικός.

Αν η Γαλλία προχωρήσει στη διαγραφή, κατά τη συνταγή Βαρουφάκη, θα ξεσπάσει εμφύλιος στην Ένωση, αφού μια τέτοια ενέργεια θα ήταν παράνομη, παραβιάζοντας μια βασική αρχή του ευρώ, ότι δηλαδή η Κεντρική Τράπεζα δεν μπορεί  να χρηματοδοτεί ένα κράτος μέλος. Η Γερμανία και οι χώρες του Βορρά θα εξεγείρονταν. Για την ώρα πάντως η Ανυπότακτη Γαλλία υποστηρίζει ότι η διαγραφή θα γίνει σε συνεννόηση με την Τράπεζα.

Σε εμφύλιο όμως μπορεί να οδηγήσει και...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Εργατικό Κόμμα, Πράσινοι και η μουσουλμανική ψήφος

Οικολόγοι αχαχαχαχαχα

— Miltiadis Benakis 🇬🇷🇺🇦🇺🇸🇮🇱 (@BenakisM) October 9, 2026

 

Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Ολοκληρώθηκε το συνέδριο των Βρετανών Πρασίνων (Αγγλίας, Ουαλίας), που έγινε στις 2-4 Οκτωβρίου στο Μπράιτον με κεντρικά θέματα την αύξηση της φορολογίας στα υψηλά εισοδήματα, το στεγαστικό πρόβλημα (που φαίνεται να αφορά πλέον ολόκληρη την Ευρώπη) και την απαγόρευση των ενεργοβόρων κέντρων δεδομένων.

Οι Πράσινοι της Σκοτίας θα πραγματοποιήσουν ξεχωριστό συνέδριο στις 24 και 25 Οκτωβρίου 2026 στο Ίνβερνες. Εντός του Οκτωβρίου, ο επικεφαλής (από τις 2 Σεπτεμβρίου 2025) του κόμματος, Zack Polanski, αναμένεται να αντικαταστήσει τον Keir Starmer, που έχει αποσυρθεί από την πολιτική, στις τοπικές, αναπληρωματικές εκλογές στην περιφέρεια Holborn and St Pancras του Λονδίνου.

Στην κεντρική του ομιλία, ο Polanski πρότεινε την επιβολή τριετούς έκτακτου πλαφόν στα ιδιωτικά ενοίκια: καμία αύξηση ενοικίου δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τον πληθωρισμό, την αύξηση των μισθών ή το 2% (όποιο είναι το χαμηλότερο). Επίσης, ζήτησε ένα μακροπρόθεσμο σύστημα «Fair Rents Guarantee» για την προστασία των ενοικιαστών.

Η αναπληρώτρια επικεφαλής των Πρασίνων, Rachel Millward, πρότεινε την άμεση εθνικοποίηση προβληματικών ιδιωτικών εταιρειών ύδρευσης (όπως η Thames Water και η South East Water) χωρίς την καταβολή αποζημίωσης στους μετόχους, ασκώντας δριμεία κριτική στην κυβέρνηση των Εργατικών για τη διαχείριση των υποδομών και των λυμάτων. Επίσης, στο συνέδριο εγκρίθηκε ψήφισμα που χαρακτηρίζει τον Σιωνισμό μορφή ρατσισμού, δηλώνει στήριξη στο κίνημα BDS (Boycott, Divestment, Sanctions) κατά του Ισραήλ και απαιτεί επιβολή εμπάργκο όπλων.

Σε όλη τη διάρκεια των εργασιών, η ηγεσία των Πρασίνων τοποθετήθηκε ως η βασική αριστερή-προοδευτική εναλλακτική απέναντι στην κυβέρνηση των Εργατικών, η οποία διστάζει να φορολογήσει τον μεγάλο πλούτο, να επιστρέψει τις δημόσιες υπηρεσίες στο κράτος και να εφαρμόσει αυστηρή περιβαλλοντική πολιτική χωρίς υποχωρήσεις στα ορυκτά καύσιμα.

 

Ο Zack Polanski και η άνοδος των Βρετανών Πρασίνων

 

Η προσωπικότητα του Zack Polanski δίνει πολλές πληροφορίες για την εξέλιξη της βρετανικής αριστεράς, η οποία, σε συνεργασία με την τροτσκιστική πτέρυγα του Jeremy Corbyn και τις μουσουλμανικές και ισλαμιστικές κοινότητες, παραμέρισε τον Keir Starmer από την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος και από την πρωθυπουργία. Ο Polanski, πρώην αναπληρωτής επικεφαλής από το 2022, ο οποίος εξελέγη με συντριπτική πλειοψηφία 85% των ψήφων (20.411 έναντι 3.705 των αντιπάλων του, Adrian Ramsay και Ellie Chowns), σε πλατφόρμα «οικο-λαϊκισμού», γεννήθηκε ως David Paulden σε μια γειτονιά του Σόλφορντ με έντονο εβραϊκό χαρακτήρα και άλλαξε το όνομά του σε ηλικία 18 ετών για να τονίσει την εβραϊκή του καταγωγή.

Είναι γκέι και βίγκαν. Από τη στιγμή της εκλογής του, τα μέλη του κόμματος φαίνεται ότι αυξήθηκαν από περίπου 68.500 σε πάνω από 190.000, ενώ οι δημοσκοπήσεις του Ιουλίου 2026 του αποδίδουν δημοτικότητα γύρω στο 11-13%. Οι σημερινοί Πράσινοι παίζουν τον ρόλο που έπαιζε κάποτε το Κόμμα των Φιλελεύθερων Δημοκρατών, το οποίο, αν και διατηρεί παρόμοιο ποσοστό, φαίνεται να ανήκει σ’ έναν κόσμο οριστικά χαμένο.

Το κόμμα των Πρασίνων, που ιδρύθηκε ως PEOPLE (1972), μετονομάστηκε Ecology Party (1975) και στη συνέχεια Green Party (1985), κατέχει σήμερα 5 έδρες στο Κοινοβούλιο. Μετά τη νίκη στην αναπληρωματική εκλογή του Φεβρουαρίου 2026 στην περιφέρεια Gorton and Denton, όπου εξελέγη η Hannah Spencer με ποσοστό άνω του 40% και πλειοψηφία άνω των 4.000 ψήφων, οι Πράσινοι εμφανίζουν εντυπωσιακή άνοδο στην τοπική αυτοδιοίκηση: το ρεκόρ των 859 συμβούλων στις τοπικές εκλογές του Μαΐου 2025 ακολούθησε σημαντική αύξηση το 2026· σύμφωνα με διάφορες καταγραφές, από περίπου 900 συμβούλους, διαθέτει τώρα πάνω από 1.300.

Εντούτοις, οι θέσεις του Polanski θεωρούνται ριζοσπαστικές: κάνει λόγο για αποχώρηση από το ΝΑΤΟ (ιδιαίτερα εξαιτίας της διοίκησης του Ντόναλντ), προτείνει επανεξέταση και ενδεχόμενη απομάκρυνση των αμερικανικών βάσεων, αύξηση της φορολόγησης του πλούτου, εθνικοποίηση των επιχειρήσεων ύδατος και ενέργειας, ενίσχυση των δικαιωμάτων των ενοικιαστών, αναλογική εκπροσώπηση και αμέριστη στήριξη στους Παλαιστινίους ως θύματα γενοκτονίας. Αν και η πρόταση για απομάκρυνση αμερικανικών βάσεων και επανεξέταση της συμμετοχής στο ΝΑΤΟ χρονολογείται από παλαιότερα, οι νεότεροι ψηφοφόροι την αντιλαμβάνονται ως καινοτομία: έτσι την παρουσιάζει η άκρα αριστερά στα social media.

 

Οι ριζοσπαστικές θέσεις των Βρετανών Πρασίνων

 

Τώρα που ο Andy Burnham εξελέγη επικεφαλής του Εργατικού Κόμματος χωρίς αντίπαλο και ανέλαβε πρωθυπουργός, οι Πράσινοι έχουν περισσότερες πιθανότητες να συμμετάσχουν στην κεντρική διοίκηση, φέρνοντας μαζί τους όλη τη woke ατζέντα και τα αιτήματα της περιβόητης «μουσουλμανικής ψήφου». Ο ίδιος ο Burnham έχει μακρά πείρα σαγήνης των μουσουλμανικών κοινοτήτων ως δήμαρχος του Μείζονος Mάντσεστερ, όπου, σύμφωνα με την απογραφή του 2021, περίπου το 22,3% των κατοίκων είναι μουσουλμάνοι — το γεγονός έχει μεγαλύτερη σημασία απ’ όση δείχνει με πρώτη ανάγνωση. Ταυτοχρόνως, στους κόλπους των Πρασίνων, στο πλαίσιο της παράδοξης συμμαχίας «Ουράνιο τόξο-Ημισέληνος», υπάρχει μεγάλος αριθμός μουσουλμάνων.

Η παραδοξότητα πήρε νομική μορφή με την υπόθεση του Shahrar Ali, πρώην αναπληρωτή επικεφαλής (2014-2016), ο οποίος, όταν το 2022 απομακρύνθηκε από στελεχική θέση, ισχυρίστηκε ότι η αιτία ήταν οι αντιρρήσεις του για τη woke πολιτική φύλου του κόμματος και άσκησε αγωγή για διάκριση βάσει «φιλοσοφικής πεποίθησης». Το 2024 το δικαστήριο τον δικαίωσε: του αναγνώρισε το δικαίωμα να μην πιστεύει στη διάκριση βιολογικού-κοινωνικού φύλου, έκρινε τη διαδικασία αντιδεοντολογική και του επιδίκασε 9.100 λίρες για ηθική βλάβη, καθώς και επιπλέον περίπου 90.000 λίρες για τα δικαστικά έξοδα. Οι Πράσινοι διέγραψαν τον Ali· οποιαδήποτε μελλοντική του επανένταξη προϋποθέτει ανάκληση αναρτήσεων και «σεμινάρια επιμόρφωσης». Το ερώτημα τι δουλειά έχουν ευσεβείς μουσουλμάνοι σε κόμμα του οποίου ο ηγέτης είναι γκέι και βίγκαν και όπου συνιστά προτεραιότητα η εκπροσώπηση τρανς ατόμων παραμένει αναπάντητο. Πάντως, από την πλευρά του, ο Ali τάσσεται υπέρ της διατήρησης μονοφυλικών χώρων ως «μέτρο ασφαλείας για τις γυναίκες και τα κορίτσια».

Το παράδοξο συνεχίζεται: συν-αντιπρόεδρος του κόμματος (από τον Σεπτέμβριο του 2025, μαζί με τη Rachel Millward) είναι ο επίσης μουσουλμάνος Mothin Ali (μπαγκλαντεσιανικής καταγωγής, γεννημένος στο Σέφιλντ), ο οποίος παραδίδει μαθήματα σε ισλαμικό φροντιστήριο, συχνάζει στο τζαμί, χαιρέτησε εκλογική του νίκη φωνάζοντας «Αλλάχου Ακμπάρ» και διαμαρτύρεται για την «ισλαμοφοβία». Εξυπακούεται ότι οι Πράσινοι έχουν εντάξει στο πρόγραμμά τους την καταπολέμηση του εν λόγω αδικήματος· στο εσωτερικό τους δρα επισήμως το δίκτυο Muslim Greens, με στόχο την προώθηση της εκπροσώπησης των μουσουλμάνων, τον διαθρησκειακό διάλογο, την περιβαλλοντική δράση στις κοινότητες, τη στήριξη των Παλαιστινίων και την καταγγελία του Ισραήλ ως γενοκτονικού κράτους με απαρτχάιντ. Έτσι, στις εκλογές του 2024 (και έκτοτε) οι Πράσινοι ωφελήθηκαν αισθητά από την κινητοποίηση μερίδας του μουσουλμανικού εκλογικού σώματος, που προωθούσε υποψηφίους με φιλοπαλαιστινιακή, πολυπολιτισμική και συχνά αντιεβραϊκή ή αντισημιτική στάση. Αλλά, παρά τις εκλογικές επιτυχίες, οι αναλυτές επισημαίνουν την εύθραυστη συνύπαρξη των δικαιωματιστών (κυρίως των LGBTQ+) με τους κοινωνικά υπερσυντηρητικούς μουσουλμάνους, οι οποίοι έχουν ξεχωριστό πολιτικό όραμα και διαφωνούν με το υπόλοιπο κοινωνικό σώμα ακόμα και για το περιεχόμενο της διδακτικής ύλης στα σχολεία.

 

Οι Βρετανοί Πράσινοι και το μουσουλμανικό εκλογικό σώμα

 

Η πολιτική επιρροή της επονομαζόμενης Muslim Vote (TMV) αποτελεί κρίσιμο παράγοντα στη δυναμική τόσο των Εργατικών όσο και των Πρασίνων.

Η TMV, που εμφανίστηκε δυναμικά ως σύνθημα πριν από τις γενικές εκλογές του 2024, είναι ο συντονιστικός μηχανισμός που κατευθύνει το μουσουλμανικό εκλογικό σώμα προς υποψηφίους ικανούς να τιμωρήσουν το Εργατικό Κόμμα, για την όχι και τόσο έντονη στάση του στο ζήτημα της Γάζας, καθώς και για την «περιοριστική» πολιτική του στο ζήτημα των συνόρων. Αν και, ιστορικά, οι Βρετανοί μουσουλμάνοι στήριζαν το Εργατικό Κόμμα σε ποσοστά 70-85%, μετά τον Οκτώβριο του 2023 και τις αρχικές δηλώσεις του Starmer, η στήριξη μειώθηκε: στις γενικές εκλογές του 2024, στις 21 περιφέρειες όπου οι μουσουλμάνοι υπερβαίνουν το 30% του πληθυσμού, το ποσοστό των Εργατικών υποχώρησε κατά περίπου 29 ποσοστιαίες μονάδες (από 65% σε 36%), ενώ εξελέγησαν 4 ανεξάρτητοι φιλοπαλαιστίνιοι βουλευτές με στήριξη της TMV. Στις τοπικές εκλογές του 2026 εξελέγησαν πάνω από 570 υποψήφιοι που προωθούσαν κοινοτικές μουσουλμανικές διεκδικήσεις και αντι-ισραηλινή ρητορική (πολλοί εξ αυτών συνδεδεμένοι με την TMV), εκ των οποίων περίπου 350 είχαν κατέβει με το κόμμα των Πρασίνων. Το αποτέλεσμα ήταν ένα ακόμα ρεκόρ 467 μουσουλμάνων, με τους Πράσινους και τους ανεξάρτητους να αποσπούν μεγάλο μερίδιο από τα παραδοσιακά προπύργια των Εργατικών σε αστικές περιοχές.

Με λίγα λόγια, καθώς οι σχέσεις του Εργατικού Κόμματος με τις μουσουλμανικές κοινότητες έχουν ψυχρανθεί, το κενό καλύπτουν οι Πράσινοι. Παρά τις μεταγενέστερες προσπάθειες αποκατάστασης της εμπιστοσύνης των μουσουλμάνων στους Εργατικούς —αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους το 2025, απολογίες για «άστοχες δηλώσεις» υπό τη νέα ηγεσία του Andy Burnham—, ιδίως οι νεότεροι μουσουλμάνοι έχουν στραφεί προς τους Πράσινους, γυρίζοντας την πλάτη στους Εργατικούς. Σύμφωνα με τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις, το ποσοστό των μουσουλμάνων που ψηφίζουν Labour κυμαίνεται πλέον περίπου στο 30-44% (ανάλογα με την έρευνα), ενώ σημαντικό ποσοστό δηλώνει πρόθυμο να ψηφίσει Πράσινους ή ανεξάρτητους φιλοπαλαιστίνιους υποψηφίους «για να τιμωρήσει το κόμμα».

Οργανώσεις όπως η Muslim Association of Britain και άλλες ομάδες με ισλαμιστικές καταβολές έχουν συγκροτήσει οργανωμένη εκλογική δύναμη, ενισχύοντας την παρουσία των Πρασίνων σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης μουσουλμάνων. Στην πραγματικότητα, οι μουσουλμάνοι χρησιμοποιούν τους Πράσινους, οι οποίοι, από την πλευρά τους, χτίζουν όλο και περισσότερες γέφυρες με μεταναστευτικές κοινότητες που δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για την πρασινο-σοσιαλιστική προοπτική (την επονομαζόμενη «Καρπούζι»)· αυτό που τις ενδιαφέρει είναι η ευρύτερη ορατότητά τους και ο ολοένα σπουδαιότερος πολιτικός και κοινωνικός τους ρόλος. Το επιχείρημα για την ένταξή τους στους Πράσινους δεν είναι η έγνοια για το περιβάλλον ή η «αριστερή» πολιτική, αλλά οι δράσεις «κατά των διακρίσεων».

Στη Βρετανία δρουν πολλές ισλαμιστικές ομάδες, όπως η διεθνής Μουσουλμανική Αδελφότητα (τα μέλη της οποίας παρακολουθούνται από τις υπηρεσίες ασφαλείας), ενώ άλλες, όπως η Hizb ut-Tahrir, έχουν απαγορευτεί ως τρομοκρατικές. Το πρόβλημα δεν είναι αποκλειστικά η ισλαμιστική τρομοκρατία, αλλά η κοινωνικά διχαστική ισλαμιστική παρουσία, η οποία έχει αποκτήσει προπύργια που επεκτείνονται μέσω του προσηλυτισμού και της κοινωνικής πίεσης: για παράδειγμα, στο Dewsbury του δυτικού Γιόρκσαϊρ, το Markazi Masjid (ευρωπαϊκό κέντρο της Tablighi Jamaat) διαθέτει ισχυρή οργανωτική υποδομή· ομοίως, στο Ανατολικό Λονδίνο (ιδίως στα Tower Hamlets) δρουν δίκτυα γύρω από τοπικά τζαμιά· το δε Islamic Forum of Europe αποτελεί εστία κοινοτικής-πολιτικής ισχύος. Προστίθενται οι ισλαμιστικές οργανώσεις στις πανεπιστημιουπόλεις και στα αστικά κέντρα με πολυπληθείς μουσουλμανικούς θύλακες (Μπέρμιγχαμ, Μπράντφορντ, Σέφηλντ, Λέστερ, Ληντς, Λιούτον). Τίποτα απ’ αυτά δεν φαίνεται αλλόκοτο στα μάτια των οπαδών των Πρασίνων, οι οποίοι καταγράφουν άνοδο σε όλες αυτές τις περιοχές με μουσουλμανικές κοινότητες, συμπεριλαμβανομένου του Μπρίστολ, του ανατολικού Isle of Wight και του βόρειου Herefordshire.

Η ιστορία της ισλαμοαριστεράς είναι παλιά στη Βρετανία, όπως είναι στην υπόλοιπη Ευρώπη· αυτό που ίσως εκπλήσσει στη βρετανική περίπτωση είναι η διαρκής ιδεολογική της εδραίωση με δεξαμενές σκέψης, με μικρότερα κόμματα όπως το σοσιαλιστικό, ευρωσκεπτικιστικό Respect, με παρατηρητήρια που αστυνομεύουν τον αντι-ισλαμιστικό λόγο και με ΜΚΟ που κάνουν ακριβώς το ίδιο. Το αποτέλεσμα είναι…

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Διαδήλωση (ναυαγίων) στο Αγκίστρι

Όταν ένας Ιρανός υπερασπίζεται την πατρίδα του είναι πατρίδα. Όταν ένας Έλληνας υπερασπίζεται την Ελλάδα είναι φασίστας. Και μετά απορούν γιατί ο κόσμος τους έχει στο φτύσιμο

— d.deligiannis (@ddeligiann78142) April 8, 2026

Αν δεις ναυάγιο στην ξηρά,
έχει ψηφίσει αριστερά.pic.twitter.com/Kf8KRldztb

— Αλήτμπιρό (@Local_Bureau) March 29, 2026

 

Toυ Ανδρέα Δρυμιώτη

Το καταλαβαίνω. Ο τίτλος μοιάζει σουρεαλιστικός. Τι μπορεί να συμβαίνει στο μικρό νησάκι Αγκίστρι, με τους 1.266 κατοίκους, ώστε να γίνει κάποια διαδήλωση;

Δύσκολο να το μαντέψετε.

Αντιγράφω από την «Κ» της 14ης Αυγούστου 2026, από τη στήλη «Διατάσεις» του Αρη Αλεξανδρή με τίτλο «Ο στόχος είναι ένας»: «Αύγουστος, καύσωνας, ακινησία. Εποχή αδειών, διακοπών, θεσμοθετημένης ραστώνης. Ακόμα και όσα λειτουργούν, υπολειτουργούν μέχρι τον Σεπτέμβριο. Τι είναι αυτό που μια τέτοια εποχή δίνει κίνητρο για τον σχεδιασμό “ημέρας οργής” με αντιισραηλινές διαδηλώσεις σε 36 τοποθεσίες στην Ελλάδα. Τι κάνει αυτούς που παραθερίζουν στο Αγκίστρι ή οπουδήποτε αλλού να κατέβουν με παλαιστινιακές σημαίες και όλα τα ακτιβιστικά παραφερνάλια για να διαδηλώσουν εκεί όπου, ως διά μαγείας, παραθερίζουν και τουρίστες από το Ισραήλ; […]».

Και όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί παρακάτω «[…] Οι Παλαιστίνιοι δεν βλέπουν τη “δράση” στο Αγκίστρι, ούτε τους αφορά ιδιαίτερα. Ποιοι την εισπράττουν; Ποιοι καθίστανται μάρτυρες της παράστασης; Οι Ισραηλινοί που βρίσκονται εκεί. Αυτοί είναι το κοινό-στόχος. Οι αντιπολεμικές δράσεις είναι στην πραγματικότητα οιονεί πολεμικές, ένα έμμεσο πογκρόμ εις βάρος Ισραηλινών, βασισμένο στη φαντασίωση πως κάθε Ισραηλινός (ή ακόμα και Εβραίος) αποτελεί και ένα μικρό άβαταρ του Νετανιάχου, άρα και ένα δοχείο δίκαιης οργής όσων πιστεύουν ότι νομιμοποιούνται να μετουσιώνουν την οργή τους σε “δράση” και τελικά δίωξη. […]».

Διάλεξα αυτή τη γλαφυρή περιγραφή του Αρη Αλεξανδρή, για να αναδείξω ένα φαινόμενο που συνεχώς διογκώνεται τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα. Την προηγούμενη μέρα (13/8/2026) είδαμε στην τηλεόραση τον προπηλακισμό ενός ηλικιωμένου Εβραίου τουρίστα από ένα νεαρό, στα σκαλιά της πλατείας Συντάγματος, μπροστά στη Βουλή. Καμία δράση από την αστυνομία. Δεν γνωρίζω αν αναζητείται ο νεαρός ο οποίος φαίνεται ολοκάθαρα στο video.

 

Ο σουρεαλισμός καλά κρατεί.

Η Ρένα Δούρου, αρχηγός κόμματος υπό εξαφάνιση, στις 9 Αυγούστου 2026 έγραψε: «Και φέτος το καλοκαίρι, εδώ στην Νάξο, για να βροντοφωνάξουμε το αυτονόητο: Λευτεριά στην Παλαιστίνη!».

Η ανάρτηση συνοδευόταν από βίντεο από τη συγκέντρωση, όπου εμφανίζεται και το σύνθημα «ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΙΣΡΑΗΛ – ΛΕΥΤΕΡΙΑ στην ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ!».

Ελάτε όμως να δούμε και μια άλλη ιστορία.

Το Crown Iris είναι κρουαζιερόπλοιο ισραηλινών συμφερόντων. Στις 5 Ιουνίου 2026 έφτασε στη Σύρο και πραγματοποιήθηκαν έντονες διαμαρτυρίες. Τον Ιούλιο υπήρξαν νέες κινητοποιήσεις και περιορισμοί/απαγορεύσεις συγκεντρώσεων από το Λιμεναρχείο. Στις 16 Αυγούστου 2026 ακυρώθηκε προγραμματισμένη προσέγγισή του στη Σύρο και στις 19 Αυγούστου 2026 το Δημοτικό Λιμενικό Ταμείο Σύρου ανακοίνωσε ότι ακυρώθηκε και η τελευταία προγραμματισμένη άφιξη, που είχε μετατεθεί για τις 21 Αυγούστου 2026. Ποιος ζημιώθηκε;

Οι κάτοικοι της Σύρου.

Στην Κύπρο έχουμε μια παροιμία που αποτυπώνει την κατάσταση: «Θυμός του χωριάτη, ζημιά του πουγκιού του». Είναι ευνόητο ότι η έννοια του χωριάτη στην παροιμία είναι συνυφασμένη με την έννοια του αμόρφωτου.

Αυτά είναι μόνο τρία περιστατικά, από τα πολλά που συμβαίνουν σε όλη την Ελλάδα με στόχο τους Ισραηλινούς επισκέπτες της χώρας μας. Και ειλικρινά διερωτώμαι τι μας έχει προσφέρει η Παλαιστίνη και τι κακό μας έχει κάνει το Ισραήλ, ώστε εμείς οι ακραιφνείς πατριώτες να έχουμε αυτή τη συμπεριφορά. Και γιατί δεν μας λένε απολύτως τίποτα σχετικά με τα γεγονότα που προκάλεσαν την εισβολή του Ισραήλ στην Παλαιστίνη. Να σας τα θυμίσω:

Στις 7 Οκτωβρίου 2023, το μουσικό φεστιβάλ Nova, μια υπαίθρια εκδήλωση ηλεκτρονικής μουσικής κοντά στο κιμπούτς Ρεΐμ, στο νότιο Ισραήλ, μετατράπηκε σε σκηνή μιας από τις πιο θανατηφόρες επιθέσεις της ημέρας. Χιλιάδες νέοι άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί για να διασκεδάσουν και να παρακολουθήσουν τη μουσική εκδήλωση, όταν, νωρίς το πρωί, άρχισαν να ακούγονται σειρήνες και να εκτοξεύονται ρουκέτες από τη Γάζα. Στο πλαίσιο της μεγάλης επίθεσης που εξαπέλυσε η Χαμάς και άλλες παλαιστινιακές ένοπλες ομάδες στο νότιο Ισραήλ, ένοπλοι εισέβαλαν στην περιοχή του φεστιβάλ. Πολλοί παρευρισκόμενοι προσπάθησαν να διαφύγουν με αυτοκίνητα, ενώ άλλοι έτρεξαν προς τα χωράφια και κρύφτηκαν σε θάμνους, ορύγματα και άλλες κρυψώνες. Σύμφωνα με έρευνα της Επιτροπής του ΟΗΕ, τουλάχιστον 364 άτομα που συμμετείχαν στο φεστιβάλ σκοτώθηκαν, ενώ περίπου 40 άνθρωποι μεταφέρθηκαν ως όμηροι στη Γάζα.

 

Η επίθεση προκάλεσε βαθύ σοκ στο Ισραήλ και διεθνώς. Οι μαρτυρίες επιζώντων περιέγραψαν σκηνές πανικού, καθώς άνθρωποι προσπαθούσαν επί ώρες να κρυφτούν ή να βρουν ασφαλή οδό διαφυγής. Ο ΟΗΕ έχει επίσης καταγράψει στοιχεία για σεξουαλική βία κατά τη διάρκεια της επίθεσης.

Η σφαγή στο Nova αποτέλεσε μέρος της ευρύτερης επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου, κατά την οποία σκοτώθηκαν περίπου 1.200 άνθρωποι στο Ισραήλ και εκατοντάδες άνθρωποι απήχθησαν και οδηγήθηκαν στη Γάζα.

Τα γεγονότα εκείνης της ημέρας αποτέλεσαν την αφετηρία του πολέμου Ισραήλ – Χαμάς που ακολούθησε και προκάλεσαν τεράστιες ανθρώπινες και πολιτικές συνέπειες στην περιοχή.

Η Αριστερά υποστηρίζει ότι από το 1974 στήριζε τον Αραφάτ και η σημερινή κατάσταση είναι απλά η συνέχεια αυτής της στήριξης.

Σκόπιμα θύμισα τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου 2023. Οι Ισραηλινοί απάντησαν αμέσως με αεροπορικούς βομβαρδισμούς. Η μεγάλη χερσαία επίθεση ξεκίνησε στις 27 Οκτωβρίου. Μήπως, μεταξύ 7 και 27 Οκτωβρίου 2026, είδατε εσείς καμία διαδήλωση στο Αγκίστρι ή στη Νάξο ή αλλού με αίτημα: «λευτεριά στους ομήρους»;

Εγώ δεν θυμάμαι να έγινε καμία. Βλέπετε, λοιπόν, γιατί εμείς εδώ στην Ελλάδα δεν είμαστε με τον Ανθρωπο, όπως ισχυρίζονται αριστεροί, αλλά είμαστε εναντίον του Ισραήλ.

Κάπως έτσι και ο μέγας kolotoumpas μας είχε δηλώσει: «Και τι κακό έχουν οι μολότοφ; Εξαρτάται σε ποια μεριά είσαι όταν πέφτουν οι μολότοφ. Εκεί που τις ρίχνουν ή εκεί που πέφτουν;». Δηλαδή, όταν επιτίθενται οι Ισραηλινοί είμαστε με τους Παλαιστίνιους. Οταν όμως επιτίθενται οι Παλαιστίνιοι πάλι είμαστε με τους Παλαιστίνιους!

Ζήτησα από το ChatGPT να μου απαριθμήσει τις τρομοκρατικές επιθέσεις που έγιναν στην Ελλάδα από παλαιστινιακές οργανώσεις. Βρήκε 13 δράσεις.

Μια από αυτές αφορά το City of Poros – 11 Ιουλίου 1988. Αυτή είναι η πλέον πολύνεκρη επίθεση παλαιστινιακής τρομοκρατικής οργάνωσης στην Ελλάδα. Το ελληνικό κρουαζιερόπλοιο City of Poros βρισκόταν στον Σαρωνικό όταν ένοπλοι άνοιξαν πυρ εναντίον των επιβατών με αυτόματα όπλα και χειροβομβίδες. Την ίδια ημέρα είχε εκραγεί πρόωρα παγιδευμένο αυτοκίνητο σε προβλήτα, σκοτώνοντας δύο από τους τρομοκράτες. Συνολικά ο απολογισμός ήταν 11 νεκροί και περίπου 98 τραυματίες, αν και οι αριθμοί διαφέρουν ελαφρά στις σύγχρονες πηγές. Η επίθεση αποδόθηκε στην Abu Nidal Organization.

 

Η πλέον πολύνεκρη ενέργεια αφορά την πτήση 841 της TWA στις 8 Σεπτεμβρίου 1974, που εκτελούσε τη διαδρομή Τελ Αβίβ – Αθήνα – Ρώμη – Νέα Υόρκη. Η βόμβα που τοποθετήθηκε στην Αθήνα εξερράγη πάνω από το Ιόνιο, σκοτώνοντας 88 ανθρώπους.

Ναι, ακριβώς αυτούς στηρίζουμε.

Μπορείτε να μου βρείτε ένα λογικό επιχείρημα;

Εγώ δεν μπορώ.

Πάμε όμως και στις συμμαχίες.

Τους Παλαιστίνιους και τη Χαμάς τους στηρίζει η Τουρκία. Ο μόνος σύμμαχός μας στην περιοχή είναι το Ισραήλ, που είναι ορκισμένος εχθρός της Τουρκίας, λόγω της εμπλοκής της με τη Χαμάς. Αλήθεια, πόσο πατριωτικό είναι να στηρίζουμε τους Παλαιστίνιους και να προπηλακίζουμε τους Ισραηλινούς τουρίστες;

Αλλά δεν είπαμε ποιοι τους στηρίζουν. Οι «πατριώτες» αριστεροί της Ελλάδας.

Το γιατί ποτέ μου δεν το κατάλαβα. Λένε ότι παραδοσιακά η Αριστερά από το 1974 στήριζε τον Αραφάτ και η σημερινή κατάσταση είναι απλά η συνέχεια αυτής της στήριξης.

Δεν μου φαίνεται και πολύ πειστική εξήγηση. Από τότε έχουν αλλάξει πάρα πολλά, τόσο στο Ισραήλ όσο και στην Παλαιστίνη. Το κυριότερο είναι ότι στην εξίσωση δεν μπαίνει η γενεσιουργός αιτία της σημερινής κατάστασης: Η απροκάλυπτη επίθεση της 7ης Οκτωβρίου 2023. Οποιος ηλίθιος τρομοκράτης της Χαμάς την σχεδίασε, πρέπει να καταδικαστεί λόγω βλακείας.

Αφού αναφέρθηκα στον Αραφάτ, να θυμίσω ότι η κόρη του είναι δισεκατομμυριούχος και ζει στο Λονδίνο. Ακόμα φαίνεται ότι τα πολλά χρήματα που δόθηκαν στους Παλαιστίνιους, κατέληξαν στη Χαμάς η οποία τα μετέτρεψε σε οπλισμό και τούνελ.

 

Γράφοντας το σημερινό σημεωμα μου πέρασε από το μυαλό μια περίεργη σκέψη που θέλω να την μοιραστώ μαζί σας. Διαμαρτυρόμαστε και προπηλακίζουμε Ισραηλινούς τουρίστες που έρχονται στην Ελλάδα, επειδή το Ισραήλ εισέβαλε στην Παλαιστίνη. Σωστά; Ολόσωστα. Εμείς είμαστε με τον άνθρωπο!

Τώρα, απαντήστε στην ακόλουθη ερώτηση: Γιατί υποδεχόμαστε με ανοικτές αγκάλες και διευκολύνσεις τους Τούρκους που έχουν εισβάλει και καταλάβει τη μισή Κύπρο από το 1974;

Δεν στέκει στη λογική αυτή η συμπεριφορά. Αρα, πρέπει να αναζητηθούν άλλες εξηγήσεις.

Θα το πω γνωρίζοντας προκαταβολικά τις αντιδράσεις. Κάπου βρήκα αυτή την ανάρτηση, αλλά ομολογώ ότι δεν θυμάμαι ποιος το είπε:

«Το μυαλό του ανθρώπου…