Του
Strange Attractor
Εδώ
και αρκετά χρόνια, ειδικά από εκείνα της επίπλαστης ευμάρειας και μετά, είναι
σχεδόν επιστημονικά αποδεδειγμένο πως η σημερινή
νεολαία είναι… απολιτίκ. Καμιά σχέση δηλαδή με τις προηγούμενες της μεταπολίτευσης.
Ο μέσος νέος σήμερα δεν ξέρει τι έγινε το 1967, και δεν τον
ενδιαφέρει.
Δεν θυμάται ποιος κυβέρνησε πριν από τον Μητσοτάκη, θεωρεί την
οικονομική κρίση κάτι σαν βαρετό αρχαίο event, και αντιμετωπίζει τα
ελληνοτουρκικά περίπου όπως αντιμετωπίζει την κλιματική αλλαγή, «ναι, οκ μπρό, αλλά τι ώρα ανεβαίνει
το καινούργιο βίντεο του Σνικ;»
Η
πολιτική, για τον μέσο πιτσιρικά, είναι κάτι που κάνουν κάτι μεγαλύτεροι
παππούδες στο φέσιμπουκ, ενώ η οικονομία είναι μια δυσάρεστη και εν πολλοίς
άγνωστη λέξη, που
εμφανίζεται στις ειδήσεις (όταν τις βλέπουν)
πριν από τον καιρό.
Η ακρίβεια; Κάτι που συμβαίνει όταν παραγγέλνει σουβλάκι…
Ο πληθωρισμός; Μάλλον κάποιος καινούργιος
τράπερ…
Η εγκληματικότητα; Υλικό για true crime βίντεο
στο YouTube, και reels στο ΤικΤοκ…
Τα ελληνοτουρκικά; «Σιγά μην πάω φαντάρος… έχω κάτι
ψυχολογικά…
Και όμως, υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα σε αυτή την
δυστοπική εικόνα.
Όλοι αυτοί Ψηφίζουν! Και μάλιστα, κάποιοι από
αυτούς θα ψηφίσουν για πρώτη φορά.
Για
έναν δεκαεπτάχρονο, τα οκτώ χρόνια διακυβέρνησης Μητσοτάκη δεν είναι πολιτική
περίοδος. Είναι γεωλογική εποχή…
Είναι
περίπου όσο για εμένα τον ποταπό π.χ. η δεκαετία του… ‘40.
Αν
του πεις «πριν από τον Κυριάκο ήταν ο Τσίπρας», μπορεί να σε κοιτάξει όπως
κοιτάζει ένας φοιτητής αρχαιολογίας ένα… πήλινο αγγείο.
«Α, ναι; Και τι έκανε αυτός»;
«Ήταν πρωθυπουργός»…
«Οκέι. Και τώρα τι κάνει»;
«Δεν είναι πρωθυπουργός».
«Α, οπότε έχασε… οκέι μπρό».
Η
πολιτική ανάλυση ολοκληρώθηκε. Πάμε παρακάτω…
Οι εκατοντάδες χιλιάδες νέοι ψηφοφόροι, λοιπόν, αποτελούν ένα
εκλογικό κοινό που έχει μεγαλώσει με TikTok, Instagram, YouTube, και την
πεποίθηση ότι αν ένα βίντεο διαρκεί πάνω από 40 δευτερόλεπτα, πρόκειται για
βαρετό ντοκιμαντέρ.
Ένα
σημαντικό ποσοστό αυτών πιθανότατα δεν θα πάει καν στην κάλπη. Δεν θα θεωρήσει την αποχή πολιτική
στάση. Απλώς θα έχει καλύτερα πράγματα να κάνει.
Η
δημοκρατία θα περιμένει, αλλά το πάρτι αρχίζει τα μεσάνυχτα.
Οι υπόλοιποι βέβαια θα ψηφίσουν.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον.
Γιατί ο νέος ψηφοφόρος δεν είναι υποχρεωμένος να επιλέξει με βάση
πρόγραμμα, ιδεολογία, οικονομική πολιτική, ή γεωπολιτική στρατηγική. Μπορεί
κάλλιστα να ψηφίσει με το ίδιο κριτήριο με το οποίο επιλέγει influencer… «μου βγάζει κάτι ρε συ. Γουστάρω…»
Κι εκεί εμφανίζεται ο σύγχρονος πολιτικός-Instagrammer.
Ο
γουρλομάτης, σμιλεμένος, γυμνασμένος, ανέμελος, ποδηλάτης, ορειβάτης,
κολυμβητής, λάτρης της Μαντόνα, και γενικώς άνθρωπος που μοιάζει να έχει
περάσει περισσότερο χρόνο σε personal trainer,
παρά σε πολιτική επιτροπή και ζυμώσεις.
«Είναι
ένας από εμάς», λένε
οι έφηβοι.
Φυσικά και είναι ένας από εμάς.
Απλώς
ένας από εμάς με πρωθυπουργικό γραφείο, πρωθυπουργικό αεροπλάνο, πρωθυπουργική
φρουρά, και μια αρκετά διαφορετική άποψη για το τι σημαίνει «να βγαίνει ο
μήνας», χώρια τα 50 και πάνω ακίνητά του…
Αλλά
δεν πειράζει. Είναι μαγκάκος, και βγάζει και γέλιο… σαν τον μίστερ Μπιν ένα πράγμα. Ωραίος
λέμε…
Κάνει
ποδήλατο.
Ανεβάζει
βίντεο με μαγιό.
Πηγαίνει
βουνό.
Γουστάρει
Μαντόνα.
Άρα,
λογικά, ξέρει και από… φορολογία.
Δυστυχώς, για όλες αυτές τις νέες γενιές του «ουάου, περνάμε υπέροχα», των σέλφι, των duck lips, και
της εικονικής ζωής στα σόσιαλ μύδια, η
πολιτική έχει πλέον φτάσει στο σημείο όπου το ρετουσαρισμένο six-pack του
σμιλεμένου μπορεί να λειτουργήσει ως ενδιαφέρον οικονομικό πρόγραμμα, και ένα
βιντεάκι στο ΤικΤοκ από την παραλία ως βαρυσήμαντη γεωπολιτική ανάλυση!
Και κάπου εδώ βρίσκεται το μεγάλο ατού, το «μυστικό όπλο» του
Κυριάκου… ένας ψηφοφόρος που δεν θυμάται τον προηγούμενο πρωθυπουργό, αλλά
θυμάται άριστα ποιος πολιτικός ανέβασε το πιο ωραίο βίντεο με ακριβό ποδήλατο.
Γιατί ο ανέμελος γόνος έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα απέναντι σε έναν
δεκαεπτάχρονο!
Ποιο;
Δεν χρειάζεται να τον πείσει για το
παρελθόν!!!!!!!!!!!!!
Για τον πιτσιρικά, το παρελθόν είναι ότι έγινε πριν ανοίξει TικΤοκ.
Δεν έχει προσωπική μνήμη από το 2015.
Δεν έχει βιωματική σχέση με τις προηγούμενες κυβερνήσεις.
Δεν έχει πολιτικό σημείο σύγκρισης.
Έχει απλώς έναν πρωθυπουργό που υπάρχει από τότε που θυμάται τον
εαυτό του να ψηφίζει… ε, όχι να ψηφίζει, αλλά να κάνει scroll… same shit…no?
Κι
έτσι ο Κυριάκος μπορεί να γίνει, για μια μερίδα αυτού του εκλογικού σώματος,
όχι ο πρωθυπουργός μιας ολόκληρης πολιτικής περιόδου, αλλά ο τύπος που ήταν
πάντα εκεί.
Ο
Αρχαίος των ημερών…
Και
πατερούλης, και φιλαράκος, και σοβαρός, και… μπρό!
Και
αυτό είναι τρομακτικά αποτελεσματικό.
Γιατί η άγνοια δεν είναι ουδέτερη. Είναι εκλογικό κεφάλαιο.
Όσο λιγότερο ξέρεις για το τι προηγήθηκε, τόσο πιο εύκολα
παρουσιάζεται το παρόν ως αυτονόητο.
Όσο λιγότερα συγκρίνεις, τόσο πιο εύκολα εντυπωσιάζεσαι.
Και όσο περισσότερο η πολιτική μετατρέπεται σε προσωπικό brand, τόσο
λιγότερη σημασία έχει τι έκανε ένας πολιτικός, και περισσότερη τι εικόνα
βγάζει, ειδικά προς τη νεολαία.
Βέβαια, υπάρχει μια μικρή
λεπτομέρεια:
