ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΙΣΛΑΜΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Νοσείν βαρέως!

To H.X. (Ηνωμένο Χαλιφάτο) δείχνει το μέλλον και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) November 5, 2026

Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ  

Η κυρία Nosheen (προφέρεται: νοσείν) Κhalid είναι γκάγκαρη Μερμιγχαμινέζα, εκλεγμένη στο Δημοτικό Συμβούλιο. 

Στο Birmingham City Council από τις 101 έδρες, τις 31 τις έχουν αλλαχουακμπάρηδες. 

Το 30% των κατοίκων της πόλης είναι στρατιώτες του Αλλάχ. Όλοι αυτοί είναι και φρηπλαστελίνιοι. 

Κατέθεσαν λοιπόν ένα ψήφισμα και καλούσαν τον Δήμο σε μποϊκοτάζ και απόσυρση επενδύσεων (όπως του συνταξιοδοτικού ταμείου West Midlands Pension Fund) από εταιρείες που συνδέονται με ισραηλινά συμφέροντα.  

Δεν το έγραψαν έτσι χοντροκομμένα βέβαια. Ζήτησαν, διπλωματικά, μια εξάμηνη επανεξέταση των επενδύσεων και των προμηθειών του δήμου, υπό το πρίσμα, και καλά, του Διεθνούς Δικαίου και των αποφάσεων του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Και επειδή όταν κάποιοι ελέγχουν το 30% ενός θεσμικού οργάνου δεν μπορείς να τους πεις "βουλώστε το και πάμε στο επόμενο θέμα", το Συμβούλιο συζήτησε σοβαρά αυτή την πρόταση και κατέληξε σε μια συμβιβαστική. 

Ενέκρινε ένα τροποποιημένο ψήφισμα που μιλάει γενικά για ethical procurement, καλώντας σε συμμόρφωση με το διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα, χωρίς όμως να κατονομάζει συγκεκριμένα το Ισραήλ ή να αποκλείει μονομερώς ισραηλινές επιχειρήσεις. 

Τι θα συνέβαινε αν περνούσε το ψήφισμα; 

Τίποτε! Οι τοπικές αρχές στο Ηνωμένο Χαλιφάτο δεσμεύονται από το δημόσιο δίκαιο περί δημοσίων συμβάσεων (Procurement Act). Δεν έχουν τη νομική εξουσία να αποκλείουν αυθαίρετα εταιρείες ή να διώχνουν επιχειρήσεις με βάση τη χώρα προέλευσης ή με πολιτικά κριτήρια. 

  Επιπλέον, ακριβώς για να μην παίρνει η τοπική αυτοδιοίκηση παράνομες αποφάσεις, υπάρχει ο θεσμός του Monitoring Officer. Είναι ο Νομικός Σύμβουλος του Δήμου που ελέγχει τη νομιμότητα των δημοτικών αποφάσεων και ενεργειών. 

Άρα, ισχύουν αυτά που γράφει η γκάγκαρη Μερμιγχαμινέζα στο βίντεο της; 

Όχι! 

Κανένας όμως fucked checker (σωστά το έγραψα) δεν μπήκε στον κόπο να ελέγξει τους ισχυρισμούς της. Αν όμως έγραφα εγώ ότι είναι ντυμένη στα μαύρα, θα το ψάχναν οι αλιτάκοι (σωστά το έγραψα) και θα μου κατέβαζαν το βίντεο με την ένδειξη ότι δεν είναι όλα εντελώς μαύρα αλλά το σακάκι είναι μπλου-μπλακ.  

Έτσι η γκάγκαρη Μερμιγχαμινέζα το έκανε το κομμάτι της. Πούλησε ισλαμική αντίσταση στη χώρα των απίστων και μαγειρεύει την επανεκλογή της, τη δικιά της και της παρέας της που βλέπετε από πίσω, που την επόμενη φορά δεν θα είναι 30 αλλά 40, 50, και είναι θέμα χρόνου να γίνουν 70 και 101. 

Υπάρχει όμως και ένα όφελος σ' αυτή την διαφημιστική προσπάθεια των αλλαχουακμπάρηδων: βλέπουμε το μέλλον μας. 

Το Ηνωμένο Χαλιφάτο είναι η Αμερική και η Ευρώπη, σε 10 με 20 χρόνια. Και το Ιράν είναι το Ηνωμένο Χαλιφάτο σε άλλα 20 χρόνια. Αμελητέα διάρκεια μπροστά στους αιώνες που προσπαθούσαν οι στρατιώτες του Αλλάχ να κατακτήσουν την Ευρώπη και δεν τα κατάφερναν.  

Ήταν χαζοί και ερχόντουσαν με το σπαθί. Έβαλαν όμως μυαλό και...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΙΣΛΑΜΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Εξηγείται αυτό;

Αμερικανιές ...... >>> Ο ΑΜΝΤΟΥΛ ΕΛ ΣΑΓΙΕΝΤ εξελέγη γερουσιαστής στις ΗΠΑ ψηφιζόμενος, λέει, κυρίως από γυναίκες !!! >>> Τον ψήφισαν αυτές που τις θεωρεί κατώτερα όντα και αναπαραγωγικές μηχανές !!! Πάμπολλα παραδείγματα καταδεικνύουν ότι μουσουλμάνος γεννημένος στην Δύση, 3ης, 5ης ή 25ης γενεάς, δεν διαφέρουν σε νοοτροπία απο τον Αχμέτ που εισέβαλε με βάρκα και σανδάλια.... >>> Η δε woke παράνοια ξανά στο προσκήνιο και ως συνήθως οι κάθε είδους γελοιότητες θα κατακλύσουν και την Ευρώπη σε αγαστή συνεργασία με την ισλαμοαριστερά .....

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) November 4, 2026

 

Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Τον αλλαχουακμπάρη, που εκλέγεται τελικά στη Γερουσία, τον ψήφισαν οι μαύροι και οι γυναίκες. 

Είναι να τραβάς τα μαλλιά σου. Οι γυναίκες θέλουν να τις εκπροσωπεί ο πιστός μιας θρησκείας που τις θεωρεί όντα όγδοης κατηγορίας, αναπαραγωγικές μηχανές, σκεύη (ανδρικής μόνο) ηδονής και εντέλλει τους κυρίους και αφέντες τους, για να τις συνετίσουν, να τις δέρνουν.
 

Εξηγείται αυτό; 

Με πολιτικά και κοινωνικά κριτήρια, όχι. Μόνο με ψυχαναλυτικά. 

Είναι η υποσυνείδητη, προαιώνια έλξη του θηλυκού προς το κυρίαρχο αρσενικό, το οποίο, η δυτική γυναίκα, αφού ευνούχισε με κάθε τρόπο τον λευκό άντρα, το φαντασιώνεται στις μπρουτάλ συμπεριφορές των σκουρόχρωμων επήλυδων; 

Ή, απλώς, ο δυτικός πολιτισμός σάπισε και...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΙΣΛΑΜΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Oι cool τύποι της αριστείας δημιούργησαν την Αμερική που σήμερα θέλουν να γκρεμίσουν οι Ισλαμο-Αριστεροί κατσαπλιάδες. Τώρα θα τρίζουν τα κόκκαλά τους!

 

By Brivael Le Pogam

O Steve Jobs, 1996, για τη Microsoft: «Το μόνο πρόβλημα με τη Microsoft είναι ότι δεν έχουν καθόλου γούστο. Δεν έχουν απολύτως κανένα γούστο».

Ο κόσμος το εξέλαβε ως μια αιχμή μεταξύ ανταγωνιστών. Στην πραγματικότητα, όμως, επρόκειτο για ένα πρίσμα μέσα από το οποίο μπορούσε κανείς να ερμηνεύσει έναν ολόκληρο πολιτισμό.

Διότι, στο τέλος της ημέρας, πολλά ζητήματα συνοψίζονται σε ένα πολύ απλό, πρωταρχικό ερώτημα: είσαι «cool» (χαρισματικός/ελκυστικός) ή όχι;

Το να είσαι «cool» δεν είναι κάτι μυστηριώδες. Σημαίνει ότι είσαι επιθυμητός από τους άλλους. Επειδή διαθέτεις ταλέντο, επειδή είσαι όμορφος, επειδή έχεις στυλ, χιούμορ, θάρρος. Επειδή ανήκεις στο κορυφαίο 5% ή 10% του τομέα σου —είτε πρόκειται για τον σωματικό, τον καλλιτεχνικό, τον πνευματικό ή τον ερωτικό τομέα.

Και η φύση δεν είναι ισοπεδωτική. Δεν στάθηκαν όλοι τυχεροί. Κάποιοι από εκείνους που δεν ευνοήθηκαν, μετέτρεψαν αυτή την έλλειψη σε μνησικακία.

Ο Nietzsche τα είχε προβλέψει όλα: όταν δεν μπορείς να είσαι ο πιο δυνατός, ο πιο όμορφος, ο πιο ευφυής, μπορείς πάντα να παρουσιάζεις τη δύναμη, την ομορφιά και την ευφυΐα ως κάτι ύποπτο. Επινοείς μια ηθική όπου η αριστεία μετατρέπεται σε αδικία. Στη συνέχεια, δημιουργείς συστήματα (κανόνες, νόρμες, επιτροπές, διαδικασίες) των οποίων ο πραγματικός σκοπός είναι να εμποδίσουν τους χαρισματικούς ανθρώπους από το να εκφραστούν.

Κοιτάξτε την Ευρώπη.

Η Ευρώπη είχε τη δική της εποχή ακμής και γοητείας. Φλωρεντία, Βερσαλλίες, το Παρίσι της δεκαετίας του 1920, Βιέννη, οι καθεδρικοί ναοί, οι εξερευνητές, οι επιστήμονες που ρίσκαραν τη ζωή τους για μια ιδέα. Μια ήπειρος γεμάτη ανθρώπους με στυλ.

Και κατέληξε να γίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια τεράστια σχολική αίθουσα, υπό τη διεύθυνση μιας δασκάλας —της Ursula von der Leyen—, η οποία δεν αντέχει τους μαθητές που ξεχωρίζουν.

Οι τελετές τους: βαρετές.

Η επικοινωνία τους: βαρετή.

Οι θεσμοί τους: βαρετοί.

Το όραμά τους για την εκπαίδευση: εξίσωση προς τα κάτω, αξιολόγηση, επιτήρηση.

Όταν αντικρίζουν κάτι όμορφο ή κάτι που κινείται με ταχύτητα, το πρώτο τους αντανακλαστικό δεν είναι ο θαυμασμός. Είναι η επιβολή ρυθμιστικών κανόνων.

Αυτό δεν είναι τυχαίο. Ένα σύστημα που δεν μπορεί να ανεχθεί την αριστεία, παράγει αναπόφευκτα μετριότητα. Όλα γίνονται χλιαρά, γκρίζα, εναλλάξιμα. Η Ευρώπη δεν διαθέτει πλέον γούστο. Απολύτως κανένα γούστο.

Το ειρωνικό είναι ότι ο Jobs είχε ήδη αναδείξει αυτή ακριβώς την αντίθεση. Οι διαφημίσεις «Get a Mac»: από τη μία πλευρά, ο Mac — χαλαρός, με τζιν, συμπαθής. Από την άλλη, το PC — με μπεζ κοστούμι, σφιγμένος, να «κολλάει», να ζητάει συγγνώμη, να ζητάει άδεια για το παραμικρό. Όλοι το καταλάβαιναν μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα. Δεν χρειαζόταν καμία επιχειρηματολογία. Το «cool» απέναντι στο «μη cool».

Και τώρα, το πραγματικό ερώτημα: πού πήγαν οι «cool» άνθρωποι της Ευρώπης;

Έφυγαν. Εκείνοι που ρίσκαραν, οι ορμητικοί, οι αντισυμβατικοί, οι επιχειρηματίες, οι ονειροπόλοι — όλοι αυτοί μπήκαν στο καράβι. Και ίδρυσαν μια χώρα πάνω σε μια ριζοσπαστική ιδέα: το άτομο είναι κυρίαρχο, η ιδιωτική ιδιοκτησία είναι ιερή, και η επιτυχία δεν αποτελεί έγκλημα, αλλά την απόδειξη ότι δημιούργησες κάτι καλό για τους άλλους.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι, κυριολεκτικά, η χώρα που χτίστηκε από τους «cool» τύπους που έφυγαν από την Ευρώπη. Γι’ αυτό και κυριαρχούν εδώ και έναν αιώνα.

Όμως, η μνησικακία δεν πεθαίνει ποτέ. Είναι υπομονετική. Εγκαθίσταται στους θεσμούς, δεκαετία με τη δεκαετία: στα πανεπιστήμια, στον κρατικό μηχανισμό, στα τμήματα ανθρώπινου δυναμικού, στα μέσα ενημέρωσης.

Στην Αμερική, πήρε τη μορφή μιας γραφειοκρατικής, ηθικολογικής και άχαρης Αριστεράς, η οποία επιδιώκει να ρυθμίζει τα πάντα, να παρακολουθεί τα πάντα, να ελέγχει τα πάντα. Είναι σαν τον αυστηρό δάσκαλο του παλιού καιρού, απλώς με άλλη προφορά.

Και αυτή η Αριστερά βρήκε το ιδανικό εργαλείο: τον μετανάστη. Όχι τον πραγματικό μετανάστη — με τη φιλοδοξία του, την ορμή του να εργαστεί, να δημιουργήσει, να προκόψει. Αλλά τον μετανάστη ως «κατηγορία». Ως εκλογική ομάδα. Ως ένα μόνιμο «θύμα» που πρέπει να προστατευτεί, να ενισχυθεί και να διατηρηθεί σε κατάσταση εξάρτησης. Προσεγγίζει κοινότητες και θρησκείες —με το Ισλάμ σε πρώτη γραμμή— αντιμετωπίζοντάς τες ως εκλογικά μπλοκ, με αντάλλαγμα την αφοσίωσή τους.

Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς: δεν δίνουν δεκάρα για τον ίδιο τον μετανάστη.

Αν νοιάζονταν, θα του έλεγαν αυτό που είπε η Αμερική σε εκατομμύρια μετανάστες πριν από αυτόν: «Έλα, δούλεψε, δημιούργησε, πλούτισε, γίνε cool».

Αλλά δεν λένε αυτό. Λένε: «Είσαι θύμα, δεν θα τα καταφέρεις χωρίς εμάς, ψήφισέ μας».

Δεν θέλουν να πετύχει. Θέλουν να τους έχει ανάγκη.

Αυτή είναι η απόλυτη προδοσία της αμερικανικής ιδέας. Η Αμερική χτίστηκε από μετανάστες, ακριβώς επειδή ήταν οι πιο «cool» άνθρωποι απ’ όλους: εκείνοι που είχαν το κότσια να αφήσουν τα πάντα πίσω τους. Η βαρετή Αριστερά μετέτρεψε την πιο δυναμική και τολμηρή προσωπικότητα της αμερικανικής ιστορίας σε έναν πελάτη μπροστά σε ένα γκισέ κρατικής υπηρεσίας.

Σήμερα, λοιπόν, η Αμερική βρίσκεται μπροστά σε μια πολύ απλή επιλογή. Σχεδόν αισθητική.

Να γίνει Ευρώπη: μια σχολική αίθουσα, έντυπα, επιτροπές, ένας δάσκαλος και η κυριαρχία ανθρώπων χωρίς καθόλου γούστο.

Ή να παραμείνει αυτό που υποτίθεται ότι είναι: η χώρα ανθρώπων που κάνουν πράγματα με στυλ, που στέλνουν πυραύλους στον Άρη, που δημιουργούν τεχνητή νοημοσύνη, ταινίες, αυτοκρατορίες — και που…

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΙΣΛΑΜΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Ξέρουμε ποιοι νίκησαν τον Τραμπ;

 

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΚΟΥΡΑ 

Η ήττα των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές προκάλεσε ενθουσιασμό σε όσους αντιπαθούν τον Ντόναλντ Τραμπ σε Αμερική, Ευρώπη και Ελλάδα. Πόσοι όμως από εκείνους που πανηγύρισαν γνωρίζουν ποιοι ακριβώς κέρδισαν; 

Διότι πίσω από τη συνολική επικράτηση των Δημοκρατικών βρίσκεται μια σημαντική πολιτική εξέλιξη: η ενίσχυση της ριζοσπαστικής ακροαριστερής πτέρυγας του κόμματος, με πρωταγωνιστές τους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές της Αμερικής (DSA).

Ο τίτλος τους μπορεί να παραπέμπει στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, αλλά το επίσημο πρόγραμμά τους περιγράφει κάτι πολύ διαφορετικό. 

Η DSA δεν επιδιώκει απλώς υψηλότερη φορολογία ή περισσότερες κοινωνικές παροχές. 

Διακηρύσσει ως στόχο την αντικατάσταση του καπιταλισμού από μια σοσιαλιστική αταξική κοινωνία. 

Ζητά να περάσουν οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις σε δημόσια ιδιοκτησία, να καταργηθούν πλήρως η αστυνομία και οι φυλακές, να καταργηθεί η Γερουσία και να αντικατασταθούν ο πρόεδρος και το Ανώτατο Δικαστήριο από θεσμούς υποκείμενους στο Κογκρέσο. 

Στην εξωτερική πολιτική απαιτεί το κλείσιμο των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στο εξωτερικό, τη διακοπή της βοήθειας προς το Ισραήλ και τον τερματισμό των κυρώσεων σε Κούβα, Βενεζουέλα και Ιράν.  

Όλα αυτά δεν προέρχονται από δηλώσεις πολιτικών αντιπάλων τους, αλλά από την επίσημη ιστοσελίδα της οργάνωσης.

Το ενδιαφέρον είναι ότι οι θέσεις αυτές δεν περιορίζονται σε κάποιο περιθωριακό ιδεολογικό κίνημα. 

Σύμφωνα με τον εκλογικό απολογισμό που παρουσιάζει η ίδια η DSA, καταγράφει 138 νίκες στις αναμετρήσεις της Τρίτης, συμπεριλαμβανομένων εθνικών, πολιτειακών και τοπικών εκλογών. Στο Κογκρέσο, πέντε νέοι υποψήφιοι με την υποστήριξή της εξασφάλισαν έδρες, ανεβάζοντας σε επτά τους βουλευτές που υποστήριξε η οργάνωση, μαζί με τις επανεκλεγείσες Αλεξάντρια Οκάσιο Κορτές και Ρασίντα Τλάιμπ. Η DSA αξιοποιεί τις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών, συχνά εκτοπίζοντας μετριοπαθή στελέχη σε περιφέρειες όπου η τελική επικράτηση των Δημοκρατικών υποψηφίων είναι σχεδόν εξασφαλισμένη.  

Η ιδεολογική της πειθαρχία είναι χαρακτηριστική: για να λάβει ένας υποψήφιος την υποστήριξή της, οφείλει να δεσμευτεί στο επίσημο πρόγραμμά της και να θεωρεί τον εαυτό του «πρώτα σοσιαλιστή οργανωτή και μετά νομοθέτη». Πρόκειται για αυτούσια διατύπωση των επίσημων κριτηρίων της οργάνωσης.

Η επιρροή της, μάλιστα, υπερβαίνει κατά πολύ τους επτά βουλευτές. 

Ο Ζόραν Μαμντάνι, δήμαρχος της Νέας Υόρκης, έχει ήδη αναδειχθεί σε σημαντικό παράγοντα των εσωκομματικών συσχετισμών στους Δημοκρατικούς. Τρεις υποψήφιοι που υποστήριξε κέρδισαν τις προκριματικές των Δημοκρατικών, εκτοπίζοντας δύο εν ενεργεία βουλευτές. Ακόμη σημαντικότερη είναι η περίπτωση της Οκάσιο Κορτές, η οποία συγκαταλέγεται πλέον στα προβεβλημένα ονόματα για το προεδρικό χρίσμα του 2028, καταγράφοντας 11,8% στον πρόσφατο δημοσκοπικό μέσο όρο του RealClearPolling. Μια πολιτικός που πριν από λίγα χρόνια εξέφραζε μια μικρή μειοψηφία βρίσκεται πλέον στο κέντρο της συζήτησης για την επόμενη ηγεσία των Δημοκρατικών.

Προφανώς, δεν είναι όλοι οι Δημοκρατικοί σοσιαλιστές, ούτε κάθε ψηφοφόρος των υποψηφίων της DSA συμμερίζεται το σύνολο του προγράμματός της. Θα ήταν όμως εξίσου λανθασμένο να αγνοήσουμε την αυξανόμενη επιρροή της.

 Όσοι πανηγυρίζουν για την ήττα του Τραμπ δικαιούνται ασφαλώς να χαίρονται, αλλά αξίζει να γνωρίζουν και ποιους ενισχύει η κάλπη.  

Διότι ...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΙΣΛΑΜΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Κι αν το χθεσινοβραδινό αποτέλεσμα ήταν ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να μας συμβεί;

 

By Brivael Le Pogam 

Συνιδρυτή της γαλλικής εταιρείας τεχνητής νοημοσύνης Argil // Αυτοαποκαλείται «techno-emperor» 

 

Κι αν το χθεσινοβραδινό αποτέλεσμα ήταν ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να μας συμβεί;

Ξέρω πώς ακούγεται αυτό. Οι Δημοκρατικοί μόλις κέρδισαν τη Βουλή και τη Γερουσία. Το Τέξας «βάφτηκε» μπλε. Όλοι στη δική μας πλευρά είναι απογοητευμένοι σήμερα το πρωί.  

Αλλά ας κάνουμε ένα βήμα πίσω για να δούμε τη μεγάλη εικόνα, γιατί νομίζω ότι ίσως βιώνουμε την αρχή μιας αναγέννησης.

Η ιστορία ακολουθεί ένα μοτίβο. Όταν ένα κόμμα πετυχαίνει μια μεγάλη νίκη, συχνά μπερδεύει την ψήφο διαμαρτυρίας με μια ισχυρή λαϊκή εντολή. Και κάπου εκεί αρχίζουν τα λάθη.

1994: Οι Ρεπουμπλικάνοι σαρώνουν στο Κογκρέσο. Υπερεκτιμούν τις δυνάμεις τους, προκαλούν παράλυση της κρατικής μηχανής (shutdown) και «χαρίζουν» στον Clinton μια άνετη επανεκλογή δύο χρόνια αργότερα.

1998: Προωθούν τη διαδικασία καθαίρεσης (impeachment) κόντρα στο κοινό αίσθημα και χάνουν έδρες σε ενδιάμεσες εκλογές που θα έπρεπε να είχαν κερδίσει. Η νίκη γεννά αλαζονεία. Η αλαζονεία οδηγεί σε υπερβολές. Οι υπερβολές προκαλούν σφοδρή αντίδραση.

Κοιτάξτε τώρα σε τι κατάσταση μπαίνουν οι Δημοκρατικοί. 

Ελέγχουν το Κογκρέσο, αλλά όχι τον Λευκό Οίκο. 

Στην ουσία, δεν μπορούν να κυβερνήσουν. Μπορούν μόνο να μπλοκάρουν, να διεξάγουν έρευνες, να εκδίδουν κλητεύσεις και να επιδίδονται σε επικοινωνιακά παιχνίδια. Για δύο χρόνια, η ταυτότητά τους θα ταυτίζεται αποκλειστικά με την αντιπολίτευση. Ατελείωτες ακροάσεις. Φαντασιώσεις περί καθαίρεσης. Παιχνίδια στα όρια της παράλυσης του κράτους. «Τεστ ιδεολογικής καθαρότητας» από την ακτιβιστική πτέρυγα του κόμματος — μια πτέρυγα που νιώθει ενθαρρυμένη από μια νίκη την οποία εκλαμβάνει ως ιδεολογική, ενώ στην πραγματικότητα ήταν κυρίως ένα αντανακλαστικό των ενδιάμεσων εκλογών.

Και όλες αυτές οι κινήσεις θα γίνονται μπροστά στα μάτια των ψηφοφόρων, οι οποίοι μόλις τους έδωσαν μια ευκαιρία και τώρα θα περιμένουν αποτελέσματα.

Αυτό είναι το σκηνικό για το 2028. Όχι μια οριακή νίκη. Μια καθαρή νίκη. Λευκός Οίκος, Βουλή, Γερουσία. Πλήρης εξουσία, με σαφή λαϊκή εντολή και με φόντο δύο χρόνια υπερβολών από την πλευρά των Δημοκρατικών.

Και αυτή τη φορά, η πλήρης εξουσία πρέπει να σημαίνει κάτι διαφορετικό. Όχι απλώς την κατοχή αξιωμάτων. Αλλά τη δημιουργία.

Αυτό που χρειαζόμαστε, κατά τη γνώμη μου, είναι μια «τεχνο-δημοκρατία». Ένα κράτος που λειτουργεί όπως οι καλύτερες εταιρείες: γρήγορα, με μετρήσιμα αποτελέσματα και λογοδοσία. Ένα κράτος όπου οι δημόσιες υπηρεσίες αναδομούνται από το μηδέν, αξιοποιώντας την καλύτερη διαθέσιμη τεχνολογία. Όπου το ταλέντο και η αξία μετρούν περισσότερο από τους τίτλους σπουδών και τις γνωριμίες. Όπου σταματάμε να διαχειριζόμαστε την παρακμή και αρχίζουμε ξανά να χτίζουμε: ενέργεια, βιομηχανία, υποδομές, τεχνητή νοημοσύνη, διάστημα.

Η Δύση περνά εδώ και δεκαετίες μια κρίση εμπιστοσύνης προς τον εαυτό της. Οι θεσμοί της έχουν αποψιλωθεί, οι elites της ντρέπονται για την ιστορία της, ενώ τα πανεπιστήμιά της έχουν περιέλθει υπό τον έλεγχο μιας συμμαχίας μεταξύ της ριζοσπαστικής Αριστεράς και του πολιτικού Ισλαμισμού — μιας συμμαχίας που αντιμετωπίζει τις δυτικές αξίες ως κάτι που πρέπει να αποδομηθεί, όχι να υπερασπιστεί.

Η ελευθερία του λόγου, ο κοσμικός χαρακτήρας του κράτους, η ισότητα ενώπιον του νόμου, η ιδέα ότι ένας πολιτισμός έχει το δικαίωμα να υπάρχει και να υπερασπίζεται τον εαυτό του… τίποτα από αυτά δεν διατηρείται από μόνο του, «στον αυτόματο πιλότο».

Μια «τεχνο-δημοκρατία» είναι ο τρόπος για να ξαναχτίσουμε αυτά τα θεμέλια. Όχι μέσω της νοσταλγίας, αλλά μέσω της ικανότητας. Αποδείξτε ότι μια ελεύθερη, γεμάτη αυτοπεποίθηση και τεχνολογικά φιλόδοξη Δύση λειτουργεί καλύτερα από οποιαδήποτε εναλλακτική, και η συζήτηση τελειώνει εδώ.

Ναι, λοιπόν, η χθεσινοβραδινή εξέλιξη πόνεσε. Αλλά ίσως αυτή να είναι η παράκαμψη που θα μας οδηγήσει στον στόχο μας πιο γρήγορα. 

Αφήστε τους να κερδίσουν αυτόν τον γύρο. 

Αφήστε τους να δείξουν στη χώρα ποιοι πραγματικά είναι. 

Και εσείς...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΙΣΛΑΜΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Η «παλιά, κανονική» Αμερική

Η Αμερικη που αγαπησαμε... https://t.co/jerUCf5ns3

— Evgenios Tzavaras 🇬🇷 (@EvgeniosTzav) November 4, 2026

 

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Κυκλοφορούσε το εξής ανέκδοτο: Οταν ο Ντόναλντ Τραμπ επέλεξε για αντιπρόεδρο τον Τζέι Ντι Βανς, ήθελε να στείλει ένα μήνυμα-προειδοποίηση προς τους επίδοξους δολοφόνους του. «Κοιτάξτε, αν σκοτώσετε εμένα, αυτός θα είναι ο πρόεδρος».

Αυτό το ανέκδοτο αποτυπώνει και το σύγχρονο δράμα των ΗΠΑ, το οποίο εκ των πραγμάτων αποτελεί δράμα και για τον πλανήτη μας. Αυτή η κατάσταση επιτείνεται καθώς και η άλλη πλευρά, οι Δημοκρατικοί, τείνουν να διολισθήσουν σε θέσεις ακραίες, επηρεασμένοι από την ενδυνάμωση της αριστερής τάσης του κόμματός τους. Λειτουργεί δηλαδή και στην προκειμένη περίπτωση το κλασικό σχήμα τα δύο άκρα να αλληλοτροφοδοτούνται. Το τελικό αποτέλεσμα, όμως, οδηγεί σε ένα πολιτικό σύστημα στο οποίο οι δύο μεγάλες παρατάξεις ακολουθούν πλήρως αποκλίνουσες πορείες.

Οι συγκλίσεις που χαρακτήριζαν την «παλιά, κανονική» Αμερική δεν υπάρχουν και το ερώτημα είναι πλέον πώς θα διαμορφωθεί η νέα Αμερική.

Με τον Βανς από τη μια μεριά και τον Σάντερς και τους πιστούς του από την άλλη;

Υπάρχουν στους Δημοκρατικούς και στους Ρεπουμπλικανούς φωνές συνεννόησης και προσέγγισης των καταστάσεων με τους κανόνες της απλής λογικής;

Υπάρχουν ισχυρές προσωπικότητες εκεί μέσα οι οποίες να αντιλαμβάνονται ότι οι διεθνείς σχέσεις, οι συμμαχίες και οι συνεργασίες είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από ένα απλό οικονομικό deal;

Ακόμη και η καταστροφική εξωτερική πολιτική των Ομπάμα – Χίλαρι Κλίντον υπάκουε σε μια λογική. Ηθελε να αναμορφώσει τα αραβικά καθεστώτα της Μέσης Ανατολής εισάγοντας τις αξίες της δυτικής δημοκρατίας.

Απέτυχε τραγικά, καθώς αποδείχθηκε ότι το δίλημμα σε αυτήν την περιοχή δεν είναι φιλελεύθερη δημοκρατία ή αυταρχισμός, αλλά κοσμικός αυταρχισμός ή ισλαμιστικό καθεστώς. Ισως αυτή η επιλογή των Ομπάμα – Κλίντον να συγκαταλέγεται στις πιο ατυχείς στιγμές της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.

Ακόμη κι έτσι, πάντως, ουδεμία σχέση έχει με τις αλλοπρόσαλλες και άνευ λογικής αποφάσεις του Ντόναλντ Τραμπ. Ξεκινώντας από την Ουκρανία και το ειδύλλιό του με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, περνώντας μέσα από την απαξίωση των συμμάχων του και καταλήγοντας στο πώς αντιμετώπισε την ιρανική απειλή. Τη μια μέρα ανακοίνωνε μια συμφωνία και την επομένη απειλούσε να εξαφανίσει το Ιράν από τον χάρτη. Μια εφ’ όλης της ύλης αποτυχία.

Και οι Δημοκρατικοί τι έκαναν όλο αυτό το διάστημα;

Μα, δεν υπήρχε ενιαία έκφραση του κόμματος, με αποτέλεσμα το πάνω χέρι να το πάρουν οι «φριπαλεστάιν», ο Ζοράν Μαμντάνι, η Οκάσιο Κορτέζ και δεν συμμαζεύεται. Τρανή απόδειξη αυτής της πορείας αποτελεί η αναμέτρηση στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών στο Μίτσιγκαν, όπου οι δύο πλευρές κατέβηκαν με τις σημαίες τους αναπεπταμένες και επικράτησε ο Αμπντούλ Ελ Σαγιέν.

Το «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα» υποδηλώνει πως η ακινησία αποτελεί τη σωτήρια λύση.

Ομως …

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΙΣΛΑΜΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: There's a party in my mind...

 

 

The Abdul El-Sayed victory party looks insane already! https://t.co/uh6Es0FAjk

— Baruch Goldstein Groyper ꑭ (@psychochud) November 4, 2026

 

 

Toυ ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Αναδημοσιεύω, γιατί είναι (εφιαλτικά) υποβλητικό σαν θέαμα – ακρόαμα. 

Και γιατί συμφωνώ με το σχόλιο του groyper…

 

 

Διεθνών made in Usa Ισλαμο-Αριστερόπληκτων Χρησίμων Ηλιθίων κωμωδία

Κανένας δεν μπορεί να εμποδίσει μια κοινωνία όταν έχει αποφασίσει να αυτοκτονήσει. #Κογκρεσο https://t.co/GkVLXgZwst

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) November 4, 2026

 

Πιστεύει στις ανοιχτές πόρτες, ο τουρλοκώλης υποψήφιος. Μόνο της χώρας. Όχι του σπιτιού του. Αυτό το φυλάν σεκιούριτι 24/7. Όμως δεν φταίει αυτός. Να κατακτήσουν τη Δύση εκ των έσω θέλουν οι αλλαχουακμπάρηδες και δεν το κρύβουν. Φταίει η Δύση που πιπιλάει την καραμέλα της ενσωμάτωσης και δεν έχει καταλάβει ότι το Ισλάμ δεν ενσωματώνεται. Δεν ενσωματώθηκε ποτέ και πουθενά. Μόνο κατακτά, υποδουλώνει και σκοτώνει.

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) November 3, 2026

πόσο μικρή μνήμη έχουν οι Αμερικάνοι

— Jim (@FtagJim) November 4, 2026

Αλλαχουακμπάρης φρηπλαστελίνιος βρίζει τη Stevens διότι δήλωσε ότι υποστηρίζει τον Αμερικανό υποψήφιο και όχι τον αλλαχουακμπάρη που σπρώχνουν η ενωμένη συμμορία CAIR-DemocRATS.

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) November 3, 2026

 

Αμερικανιές ...... >>> Ο ΑΜΝΤΟΥΛ ΕΛ ΣΑΓΙΕΝΤ εξελέγη γερουσιαστής στις ΗΠΑ ψηφιζόμενος, λέει, κυρίως από γυναίκες !!! >>> Τον ψήφισαν αυτές που τις θεωρεί κατώτερα όντα και αναπαραγωγικές μηχανές !!! Πάμπολλα παραδείγματα καταδεικνύουν ότι μουσουλμάνος γεννημένος στην Δύση, 3ης, 5ης ή 25ης γενεάς, δεν διαφέρουν σε νοοτροπία απο τον Αχμέτ που εισέβαλε με βάρκα και σανδάλια.... >>> Η δε woke παράνοια ξανά στο προσκήνιο και ως συνήθως οι κάθε είδους γελοιότητες θα κατακλύσουν και την Ευρώπη σε αγαστή συνεργασία με την ισλαμοαριστερά .....

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) November 4, 2026

 

 

Γνησιοι Αμερικανοι ενω εορταζουν τη νικη της Αριστερας στις ΗΠΑ. https://t.co/qWN0Rojmrn

— Evgenios Tzavaras 🇬🇷 (@EvgeniosTzav) November 5, 2026

Σε αλλα νεα η Ιλχαν Ομαρ στις ΗΠΑ, τερμα αριστερη, εκλεχτηκε με τους Δημοκρατικους (φυσικα) και εβγαλε τον νικητηριο λογο της στα Αφρικανικα Σομαλικα, την γλωσσα της πατριδας της Σομαλιας και οχι στα Αγγλικα της Αμερικης. Εντελως φυσιολογικα ολα αυτα για την Αριστερα. ΓΕΛΑΜΕ https://t.co/DMqeJQ1m2I

— Evgenios Tzavaras 🇬🇷 (@EvgeniosTzav) November 4, 2026

Minnesota. Somali celebration for Ilhan Omar. God save America. https://t.co/xOwBuTsWM0

— RadioGenoa (@RadioGenoa) November 4, 2026

Πρώην τζιχαντιστης -τωρα ιμάμης - εξηγεί τον λόγο που οι ισλαμιστές στη δύση ψηφίζουν αριστερούς. Είναι ακριβώς έτσι όπως τα λέει.... Ακριβώς όμως! https://t.co/4cLmJQvRdU

— Ακροκεντρώος🇬🇷 (@akrokentrwos_2) September 26, 2026

Διεθνών ελληνόφωνων Αριστερών Χρησίμων (παν) Ηλιθίων κωμωδία

Αν η τράπεζα είχε χιούμορ, δεν θα σας έκλεινε τον λογαριασμό. Θα σας άφηνε να βγάζετε 60€ την ημέρα, αφού στηθείτε ένα δίωρο στο ΑΤΜ. https://t.co/tikyK4P7Rl

— Georghy Zhukov (@GeorghyZhukov) November 4, 2026

το σωστό θα ήταν να σας μετέτρεπε τον λογαριασμό σε νόμισμα IOU https://t.co/cdYLScr6ec

— Tryfon (@Nogate_T) November 4, 2026

Αγάπες μου, μου έκλεισαν την τραπεζα https://t.co/yxnsBoabbd

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) November 4, 2026

Karma is a bitch Yanis. Ούτε εμείς είχαμε προειδοποίση όταν μας κατέστρεψες... #aekfc #OlympiacosΒC #OlympiacosFC #paofc #paobc #paok #AEKRMA #Μητσοτακης #ΝΔ #Τσιπρας #Ανδρουλακης #ΠΑΣΟΚ #ΚΚΕ #ΣΥΡΙΖΑ #ΕΛΑΣ #Βαρουφακης #Καρυστιανου #Κωνσταντοπουλου #Τεμπη #Παιδικη_χαρα #Φιρινιδης https://t.co/p0nB5h4ocC

— Σύμμαχος 🇬🇷 🇮🇱 🇺🇸 🤘 (@foufotos_gr) November 4, 2026

Ο αβροβάτης νάρκισσος,κανονικά θα έπρεπε να προαυλίζεται,πήρε μια μικρή γεύση από το κρασί που κέρασε αυτός και οι κόπροι της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ τον λαό το 2015.Απλά η διαφορά είναι πως αυτός κάνει ζωάρα,ως αριστερός της σαμπάνιας, ενώ οι πολίτες τότε συνωστίζονταν για ένα 50εύρω.

— Φαήλος Κρανιδιώτης (@failosK) November 4, 2026

Εσύ δεν ήθελες να καταρρεύσει το τραπεζικό σύστημα; Ε, ξεκίνησαν από τον λογαριασμό σου. Θεία δίκη. https://t.co/OZrs1S75nZ

— Μαντάμ Πατσουλί (@2PAzkjh6oFRW77D) November 4, 2026

«Αγάπη μου, μας έκλεισε η τράπεζα» https://t.co/RH4mGA0NLJ

— Nothingman (@Nothing04305955) November 4, 2026

Σαν σήμερα (6/11/ΧΧΧΧ)

 

1903: Η «Ορέστεια» του Αισχύλου ανεβαίνει στο Βασιλικό Θέατρο Αθηνών για πρώτη φορά στη Δημοτική. Το γεγονός προκαλεί συμπλοκές, με αποτέλεσμα να υπάρξουν και τρία θύματα. («Ορεστειακά»)

1925: Ο μυστικός πράκτορας των Βρετανών Σίντνεϊ Ράιλι εκτελείται από τη μυστική υπηρεσία της Σοβιετικής Ένωσης. Υπήρξε το πρότυπο του Ίαν Φλέμινγκ για τον Τζέιμς Μποντ.

1932: Εκλογές στη Γερμανία. Οι Εθνικοσοσιαλιστές του Χίτλερ παραμένουν πρώτο κόμμα στο Ράιχσταχ με το 33,1% των ψήφων και 196 έδρες, παρότι υφίστανται απώλειες.

1960: Ο Παναθηναϊκός δίνει τον πρώτο επίσημο αγώνα του στην Ευρώπη. Αντιμετωπίζει για το Κύπελλο Πρωταθλητριών την τσεχοσλοβακική Σπάρτακ Χράντετς και χάνει με 1-0.

1964: Με απόφαση της Βουλής τερματίζεται το μετεμφυλιακό καθεστώς. Καταργούνται το Γ' Ψήφισμα, οι εξορίες και τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων.

1861: Γεννιέται ο Τζέιμς Νάισμιθ, καναδός καθηγητής, δημιουργός της καλαθοσφαίρισης (μπάσκετ). [θαν. 28/11/1939]

1835: Πεθαίνει ο Ανρί Ντε Ρινί (Δεριγνύ), γάλλος ναύαρχος. Ήταν ο διοικητής της γαλλικής ναυτικής μοίρας στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΗΘΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ και ΕΘΝΙΚΑ ΑΝΗΘΙΚΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Ακριβή μου Φλόγα (τσογλάνια!)

 

Σήμερα απολογείται στον #ανακριτή η ντροπή της ντροπής, η επιτομή της ξεφτιλας, το μνημείο του ξεπεσμού της Ελλάδας του 2026, το όνειδος της Πιερίας. Ούτε το σάλιο από το φτυσιμο δεν αξίζει. #Παιδικη_χαρα #φιρινιδης #ΜΚΟ https://t.co/qVDzeKlKCU

— Theo (@TheoL19257258) November 5, 2026

 

Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Oσο ξετυλίγεται η φρίκη των υπανθρώπων που έπαιζαν τους φιλάνθρωπους δήθεν ενισχύοντας καρκινοπαθή παιδιά, από κάθε πόρο του σώματός μου εκβράζεται η ίδια και ίδια λέξη «Τσογλάνια! Γομάρια! Κτήνη! Βλαχαδερά του κερατά!».

Και συγχρόνως στα μάτια μου φέρνω ξανά και ξανά τα μάτια της κυρίας Μαρίας Τρυφωνίδου, του συλλόγου Φλόγα. Οπως το βλέμμα και τα λόγια της έχουν χαραχτεί στην ψυχή μου, με την ίδια πάντα ανακούφιση ότι, ναι, υπάρχουν σωστοί άνθρωποι, ευσυνείδητοι συνάνθρωποι, έντιμοι, αφιερωμένοι, φερέγγυοι.

Να διατηρήσουμε τη φλόγα εμπιστοσύνης και πίστης ότι υπάρχουν!

Αλλά επιτρέψτε μου μια μεγάλη παρένθεση πριν σας μιλήσω για τη Μαρία Τρυφωνίδου.

Οταν αποφάσισα το τηλεοπτικό μου εγχείρημα, την «Κεραία», με τη συνειδησιακή πυξίδα να είμαι-είμαστε χρήσιμοι, συνομιλώντας με ανθρώπους που αξίζει να γνωρίζουμε, βρέθηκα αντιμέτωπη με όσους πολλούς δεν είχα ποτέ φανταστεί. Χαμηλότονους, εκλεκτούς, ενεργητικούς. Κατέγραφα, κατέγραφα, είχα ζωτική ανάγκη να καταγράφω ανθρώπους και προσπάθειες. Και ποιον να πρωτοθυμηθώ! Και ποιον να μην αδικήσω ξεχνώντας τον! Ακατάστατα θα αναφέρω, δεν έχω σειρά στην καρδιά μου. Την Τζοβάνα Καμπούρη και τη συμπερίληψη, όπως δεν την είχα διανοηθεί, σε μια ολόκληρη συνοικία «Αγιος Νικόλαος» στο Γαλαξίδι. Τη Γαλιλαία και τον αγώνα της Αλίκης Τσερκέζογλου δίπλα στον Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής για την Ανακουφιστική Φροντίδα. Τη Μέριμνα και την αδιανόητη προσφορά τόσο σε παιδιά όσο και σε οικογένειες και με υπηρεσίες «χίλια χρόνια μπροστά», όπως η διαχείριση του πένθους. Το  Κέντρο Ειδικών Ατόμων «Χαρά» της Α. Μαρτίνου που όντως ραίνει χαρά και που όσα αντίκρισα ποτέ δεν θα τα ξεχάσω, αναλογιζόμενη ότι οι συγκεκριμένες περιπτώσεις νοσούντων, αν δεν ήταν εκεί… Ούτε να το σκέφτομαι, αν δεν ήταν εκεί.

Επίσης, εξαιρετικούς κρατικούς λειτουργούς… Εκεί να δείτε! Δημοσίους που δεν ξεπέφτουν στη ραστώνη του Δημοσίου αλλά αγωνίζονται για τον συνάνθρωπο. Είτε υπό την λαμπρή επίβλεψη σωστών, όπως για παράδειγμα του Γιάννου Λιβανού μαζί με όλα τα μέλη του ΚΚΠΠΑ αλλά και άλλων που ενεργούν αυτοβούλως, συνειδησιακά, ξεπερνώντας και μάχες εναντίον τους. Συνηθισμένα πράγματα! Αν ξεφύγεις από την αγέλη των «ωχαδελφιστών», θα χορτάσεις μάχες και μάχες!

Ευεργέτες που μένουν στη σκιά από σοφία και φιλοσοφία, όπως η κυρία Φωτεινέλλη Κρητικού που δώρισε ολόκληρο κτίριο σε καρκινοπαθή παιδιά αλλά και ξενώνα σε καρκινοπαθείς γυναίκες. Ή ο πατέρας Κλήμης Πυρουνάκης, ιερωμένος ουσίας, μαζί με τον κύριο Μπάιμπα, που έδωσε όλη την περιουσία του θανόντος αδελφού του για την επανένταξη και επαγγελματική αποκατάσταση των αποφυλακισμένων γυναικών. Λαμπρές μονάδες που σήκωσαν βάρος αναντίστοιχο θνητού ανθρώπου, όπως η Νατάσσα Μποζίνη που στάθηκε στο πλευρό του Θύμιου Μπουγά, του ανθρώπου με τη μάσκα… Πού να θυμάστε! Η Βούλα Κολιοπούλου και η Μαρίνα Καλασούντα που έβαλαν σκοπό τη διάδοση της δωρεάς οργάνων. Και βέβαια, το Ιδρυμα Ωνάση στον ύψιστο σκοπό της Μεταμόσχευσης Οργάνων. Τι κολοσσιαίας σημασίας δωρεά, ακόμα μια, του Ιδρύματος Ωνάση! Ο π. Πρόδρομος και ο Δρ. Κωνσταντίνος Μαυραντώνης ιεραπόστολοι στην Αφρική. Η Δήμητρα Γιάννου στο πλευρό πενήντα ανάδοχων οικογενειών, το θαύμα της Χαλκίδας, όπως μου το εξήγησαν, «Δηλαδή αδειάσαμε μια Δομή!».

Θα κλείσω με το «Ελπίδα» γιατί χωράει και τις τύψεις μου, έστω και αν τις αποκατέστησα, καθώς δεν είχα αξιολογήσει το μέγεθος της προσφοράς ζωής της εκλιπούσας Μαριάννας Βαρδινογιάννη μέχρι που το επισκέφτηκα και συνομίλησα με γονείς και παιδιά και μαζί της.

Ποιον να πρωτοθυμηθώ! Και πόσους ακόμα, δόξα τω Θεώ, μου μέλλει να γνωρίσω! Αφού ξέρω ότι υπάρχουν! Υπάρχουν! Αλλά… Αλλά…

Ξεκίνησα το κείμενό μου αναφέροντας το όνομα της Μαρίας Τρυφωνίδου του συλλόγου Φλόγα.

Την έχω στην καρδιά μου. Αυτή τη γυναίκα τη δοσμένη, την απλή, την ξεστόλιστη, την αποτελεσματική, την αγόγγυστα εργατική.

Οταν της αναγγέλθηκε ο καρκίνος της κόρης της Αλεξάνδρας αναζήτησε παρηγοριά, αγάπη, ζεστασιά στη Φλόγα, έναν σύλλογο γονέων με παιδιά που νοσούσαν από καρκίνο, με έτος ιδρύσεως 1982.

Ηταν το 1984 και ο σύλλογος δεν είχε ούτε γραφεία.

Η Αλεξάνδρα της ήταν τεσσάρων ετών. Επί δυο χρόνια είχαν αγώνα. Εφτασαν μέχρι εξωτερικό. Αλλα χρόνια! Τώρα πια η χώρα μας έχει να προσφέρει άριστες υπηρεσίες και ίαση κατά 95%. Εκεί, στον Καναδά, ακούστε κάτι καρμικό… Στην τηλεόραση έδειχνε το τηλέφωνο ενός συλλόγου για καρκινοπαθή παιδιά. Η κορούλα τους κατόρθωσε και αντέγραψε, αν και δεν είχε δυνατότητα γραφής ξένης γλώσσας, τόσο το νούμερο όσο και τα γράμματα και προέτρεψε τους γονείς της «Βοηθήστε αυτά τα παιδιά».

Η Αλεξάνδρα δεν τα κατάφερε να ζήσει. Ωστόσο η μάνα της την έχει στο πλευρό της φροντίζοντας καρκινοπαθή παιδιά και τις οικογένειές τους από το 1986 που ανέλαβε τον Σύλλογο.

Τρεις χιλιάδες οικογένειες έχουν λάβει και πόσες ακόμα θα λαμβάνουν τη ζωτική ευεργεσία του Ξενώνα και ούτε ξέρω πόσων υπηρεσιών!

«Είναι αυτό που μου εξασφαλίζει την Αλεξάνδρα μου. Είναι στην καθημερινότητά μου, δίπλα μου. Οπως αναλώνω χρόνο για τον γιo μου, έτσι με αυτόν τον τρόπο αναλώνω και με την κόρη μου».

Υποκλίνομαι μέχρι το χώμα. Η κυρία Τρυφωνίδου δεν λαμβάνει καμία χρηματοδότηση από το κράτος. «Ακόμα και για μια δωρεά που κάναμε, έναν αξονικό τομογράφο, πληρώσαμε, κυρία Βιτάλη, και ΦΠΑ».

Η κυρία Τρυφωνίδου είναι μια και μοναδική «Θεωρώ ότι είμαι ο πιο ακριβοπληρωμένος άνθρωπος. Εχει πληρωθεί ο εθελοντισμός μου με χίλιους τρόπους»…

Μία και μοναδική αλλά είναι και πολλοί! Πάρα πολλοί! Σας το διαβεβαιώνω.

Υπάρχουν, υπάρχουν, αναγνώστες μου, τέτοιοι συνάνθρωποι!

Ας …

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Το σημείο μηδέν της ηθικής

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Δεν είναι οι μόνοι και σίγουρα δεν αποτελούν εξαίρεση. Αναφέρομαι στο όνειρο ζωής που είχαν κατασκευάσει για τον εαυτό τους. Είναι η κυρίαρχη εικόνα της επιτυχίας. Ακριβά αυτοκίνητα ώστε να μην περνάς απαρατήρητος, σουίτες, πρώτο τραπέζι πίστα, τεράστιοι λογαριασμοί, όλο το ρεπερτόριο της ελληναράδικης δόξας.

Πρώτο χαρακτηριστικό, ο επαρχιωτισμός: τους ενδιέφερε να επιδεικνύουν την επιτυχία τους στο χωριό τους. Έξω από εδώ δεν θα τους καταλάβαιναν, γιατί δεν θα τους ήξεραν από μικρούς για να δουν τι έχουν καταφέρει.

Υπάρχει ψυχολογικό άλλοθι;

Ναι, ζουν σε έναν κόσμο όπου την επιτυχία τη μετράει ο πλούτος.

Και το κυριότερο, η κοινωνία αυτή είναι δημοκρατική. Σου έχει μάθει ότι αυτός ο πλούτος σού ανήκει δικαιωματικά. Κι αφού τον έχουν άλλοι, γιατί να μη βρεις τον τρόπο να τον αποκτήσεις κι εσύ;

Δεν σου λείπει ούτε το μυαλό, ούτε το θράσος, ούτε η εργατικότητα, ούτε η επινοητικότητα.

Δεν έχεις παρά να δοκιμάσεις.

Θα μου πείτε ότι αυτή είναι η αρχή της επιχειρηματικότητας. Χωρίς αυτούς τους θαρραλέους, οι κοινωνίες θα έμεναν στάσιμες.

Δεν ξέρω αν τα σκέφτηκαν όλ’ αυτά οι δύο νέοι όταν ίδρυσαν τη φιλανθρωπική τους ΜΚΟ – είδος επιχείρησης που δεν είναι επιχείρηση αλλά λειτουργεί ως επιχείρηση. Ή αν απλώς ο ένας από τους δύο είπε μια ωραία πρωία «εύρηκα» και έτσι ξεκίνησε η πορεία τους για να πιάσουν την καλή.

Με τη ΜΚΟ τους θα έκαναν εράνους για να βοηθήσουν οικογένειες που έχουν άρρωστα παιδιά. Τι πιο ανθρώπινο, τι ευγενέστερο, τι πιο ΜΚΟ. Και ποιος θα τολμήσει να αρνηθεί την οικονομική βοήθεια σ’ ένα παιδί που πάσχει από καρκίνο και οι γονείς του δεν έχουν τα χρήματα για τη θεραπεία;

Μόνο που τα χρήματα δεν έφταναν όλα στον προορισμό τους και οι δύο νεαροί επιχειρηματίες φρόντιζαν να επιδεικνύουν τους τρόπους που είχαν βρει για να τα αξιοποιήσουν.

Από τον καταιγισμό των υποθέσεων με τις πίτσες, τους φούρνους και το εμπόριο λευκής σαρκός η αλήθεια είναι ότι μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση η εκμετάλλευση του πόνου των μικρών παιδιών και των δικών τους.

Υπάρχουν ηθικές διαβαθμίσεις στο έγκλημα;

Ναι, υπάρχουν.

Άλλο να κλέβεις την εφορία και άλλο να κλέβεις όσους προσφέρθηκαν να δώσουν χρήματα για να βοηθήσουν άρρωστα παιδιά.

Το σημείο μηδέν της ηθικής. Δεν μιλάμε για ανήθικη πράξη. Μιλάμε για απουσία ηθικής, για αδυναμία διάκρισης ανάμεσα στο ανήθικο και το ηθικό.

Θυμάστε τον «Τρίτο άνθρωπο» του Γκράχαμ Γκριν, όπου ο πρωταγωνιστής στη Βιέννη –ο Ορσον Γουέλς στην ταινία– αμέσως μετά τον πόλεμο προμηθεύει τα νοσοκομεία με νοθευμένη πενικιλίνη που χορηγείται στα άρρωστα παιδιά;

Η εκμετάλλευση της ανθρώπινης απελπισίας είναι…

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ και ΕΘΝΙΚΑ ΗΛΙΘΙΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Κακούργα κοινωνία

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Είναι από αυτά που τα βλέπεις και σου φεύγει η περούκα, που λέει ο λόγος.

Χρησιμοποιώ την περούκα για τη μεταφορά, επειδή ένα καπέλο φεύγει εύκολα με τον αέρα, ενώ οι περούκες, υποθέτω, κάπως στερεώνονται στο δέρμα, ακριβώς για να μη φεύγουν λόγω ανωτέρας βίας – που μπορεί να είναι από ένα απότομο ρεύμα αέρα μέχρι και μια σφαλιάρα. Μόνο σε περίπτωση συμπλοκής εκ του συστάδην, που περιλαμβάνει μαλλιοτραβήγματα, η σύγχρονη περούκα δεν κρατάει και φεύγει. Γι’ αυτό λέω ότι η κατάπληξη που σου προκαλεί είναι τέτοια, ώστε σου φεύγει η περούκα. Με μόνη εξαίρεση, ενδεχομένως, εκείνες του 17ου αιώνα, που ήταν τύπου αφάνας με κάτι από φλοκάτη, για να σας δώσω να καταλάβετε, και πρέπει να είχαν υπολογίσιμο βάρος.

Αιτία της κατάπληξης είναι το σημείωμα που άφησε στους αστυνομικούς (σύμφωνα με το «Πρώτο Θέμα») ο αρχηγός του εγκληματικού κυκλώματος, που δρούσε πίσω από τη βιτρίνα του Χωριάτικου. «Με κυνηγάτε εδώ και τρία χρόνια», γράφει, «αλλά στο τέλος, όταν θα φύγει ο Χρυσοχοΐδης, θα μου γυαλίζετε τα παπούτσια. Καλή αντάμωση».

Τέτοια επίδειξη θράσους φανερώνει πόσο ασφαλής και προστατευμένος αισθανόταν, ώστε να αφήνει πίσω ένα περιπαικτικό, πλην ενοχοποιητικό, σημείωμα. Ηταν σίγουρος ότι θα προλάβαινε να διαφύγει και, επίσης, ότι η αστυνομία, μετά την αποτυχία να τον συλλάβει, δεν θα έδινε ποτέ στη δημοσιότητα το περιπαικτικό σημείωμα.

Τον πρόλαβαν, όμως, και τι να πει;

Τον… Ή μάλλον δεν υπάρχει λόγος να το πω εγώ, φανταστείτε να το λέει η Θεοδώρα Τζάκρη, που χρησιμοποιεί συχνά τη συγκεκριμένη έκφραση.

Φυσικά, το σημείωμα φανερώνει και ναρκισσισμό: δεν του αρκούσε του κυρίου αυτού να είναι μαφιόζος, ήθελε να ποζάρει κιόλας ως «ωραίος τύπος».

Το πραγματικό αστείο, όμως, ήταν εις βάρος του, δηλαδή η αξιοθρήνητη προσπάθεια εκ των υστέρων, για να δικαιολογήσει το σημείωμα. «Για τον Χρυσοχοΐδη έχω την εντύπωση ότι είναι άτεγκτος, απροσπέλαστος, έντιμος υπουργός, ο οποίος όμως με έχει στοχοποιήσει και γι’ αυτό θέλω να φύγει». Αυτή ήταν η απάντηση που έδωσε στον δικηγόρο του, όταν εκείνος τον ρώτησε για το σημείωμα.

 

 

Μπορεί ένας άνθρωπος, ο οποίος κατηγορείται με στοιχεία και αποδείξεις ότι είχε στήσει ένα κύκλωμα παράνομων δραστηριοτήτων, να είναι συγχρόνως τόσο βλάκας;

Τόσο βλάκας, δηλαδή, ώστε, από τη μια, να πλέκει το εγκώμιο του Χρυσοχοΐδη και, από την άλλη, να του καταλογίζει προκατάληψη εις βάρος του.

Είναι σούπερ υπουργός, αλλά με μένα είναι πολύ κακός· δεν είναι άδικο;

Και αυτός θύμα, δηλαδή!

Η θυματοποίηση είναι πια η βιομηχανία της εποχής: όλοι είναι θύματα, με πρώτους και καλύτερους τους θύτες…

Αναρωτιέμαι λοιπόν, με την αφορμή αυτή, μήπως θα πρέπει κάποτε να προοδεύσουμε ως κοινωνία και να αναγνωρίσουμε μαφιόζους, συμμορίες εκβιαστών, μαστροπούς και γενικώς όλο αυτό τον κόσμο που ονομάζουμε «οργανωμένο έγκλημα», ως ευαίσθητη κοινωνική ομάδα (ΕΚΟ), κατ’ αναλογία προς τους Ρομά;

Θα μπορούσαμε μάλιστα να θεσπίσουμε τον…

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η χώρα των καμπούρηδων

Το ένα σκάνδαλο πίσω από το άλλο..Φίλιππος Καμπούρης, μπάσκετ, pizza fan, χωριάτικο, ΜΚΟ.. φοροδιαφυγή, στημένοι αγώνες, εξαπάτηση δημοσίου, εκμετάλλευση παιδιών με σοβαρά προβλήματα υγείας και ΠΟΛΛΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ευρώ.. #pizzafan #χωριατικο #μπασκετ #μκο #καμπουρης https://t.co/MRFJcp8faf

— Stefanos Max (@stefanosmax) November 2, 2026

 

Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Eίσαι ο Γιώργος Καπουτζίδης. Γράφεις σενάριο για σειρά. Απλωσες στον πάγκο εργασίας όλα τα υλικά για να φτιάξεις τον κεντρικό χαρακτήρα. Μόλις τελειώσεις το πρώτο χέρι βλέπεις μπροστά σου ένα δημοσιογράφο της trash τηλεόρασης. Οι καλεσμένοι του είναι σαν να το έσκασαν από κόμικ. Και ο ίδιος κολλάει στο χέρι του κέρματα των δύο ευρώ για να αποδείξει ότι το εμβόλιο δημιουργεί μαγνητικά πεδία στο σώμα.

Εντάξει, καλός είναι. Αλλωστε στήνεις κωμωδία.

Θέλεις όμως να τραβήξεις το αστείο στα άκρα. Παίρνεις μέτρα στον χαρακτήρα και του ράβεις κοστούμι πολιτικού αρχηγού. Ξεφεύγεις, αλλά λες ότι θα το πας μέχρι τέλους. Του δένεις στον λαιμό κόκκινη λαμέ γραβάτα. Και τον βάζεις στο κέντρο μιας πίστας, να σαλιώνει το δάχτυλο και να μετράει κατοστάρικα. Γιατί κάνει και δουλειές της νύχτας.

Τώρα πρέπει να του δώσεις όνομα. «Καμπούρης», σου ψιθυρίζει η έμπνευση.

Γελάς. Σου αρέσει, αλλά το βρίσκεις ακραίο. Κάνεις δυο βήματα πίσω και βλέπεις τον χαρακτήρα που έφτιαξες. Μπα, όχι. Είναι υπερβολικός. Μαζεύεις τα χαρτιά, φτιάχνεις μια μπάλα και ευστοχείς σε τρίποντο στο καλάθι των αχρήστων. Κωμωδία γράφεις, όχι επιθεώρηση.

Ομως η ζωή είναι πιο τολμηρή από τον Καπουτζίδη. Ο Φίλιππος Καμπούρης υπάρχει. Είναι εκεί έξω ή, πιο σωστά, εκεί μέσα. Αλλά και στις τεράστιες αφίσες που μας θυμίζουν ότι είναι πρόεδρος του ΛΑΟΣ, ενός κόμματος που συμμετείχε στη διακυβέρνηση του τόπου και ανέδειξε λαμπρούς αστέρες του πολιτικού γαλαξία.

Τον βλέπεις στα βίντεο που είναι σπαρμένα στο δίκτυο. Να συνομιλεί με τον «εθνικό σταρ» και να μας συστήνει τον «μίστερ εθνικά μπούτια».

Εχει αφήσει αποτύπωμα στο πολιτιστικό μας ιδίωμα, όπως λέει και ο δικηγόρος Δημητρακόπουλος για τα τραγούδια του Καρβέλα. Γιατί ο Φίλιππος Καμπούρης κατέχει έναν από τους βασικούς κανόνες της επιτυχίας. Δεν πειράζει αν σε παίρνουν στην πλάκα, αρκεί να σε παίρνουν χαμπάρι. Και αυτό το έχουν επιβεβαιώσει διά της ψήφου τους 39.000 συμπολίτες μας που του προσέφεραν δύο έδρες στην Περιφέρεια Αττικής.

Και να τώρα ο χαρακτήρας μας, που ξεκίνησε για κωμωδία, κινδυνεύει να βρεθεί στο «Prison Break». Αντιμετωπίζει βαρύτατες κατηγορίες.

Επρεπε να ελεγχθεί και για μερικές από τις φωνές που έβγαλε στις πίστες, αλλά, δυστυχώς, δεν υπάρχει ακόμη Εισαγγελία Αισθητικής.

Αρνείται τις κατηγορίες και καταγγέλλει σκευωρία.

Προσπαθώ να αποφασίσω αν ο Καμπούρης είναι εξαίρεση ή, απλώς, ένας κανόνας που κάπου στράβωσε. Τείνω προς τον κανόνα.

Το συναντάς συχνά, έστω και με μικρές παραλλαγές.

Είναι οι άνθρωποι που γνωρίζουν ότι  η δημοσιότητα γεννάει οικειότητα και ανοίγει δρόμους, τρύπες και παράθυρα. Και αν τα καταφέρεις, πληρώνει καλά. Από το τηλεοπτικό πλατό στο πολιτικό βήμα και από εκεί στη νύχτα. Σαν να είναι δωμάτια του ίδιου σπιτιού.

Τι είναι, άλλωστε, αυτή η χώρα;

Ο τόπος που…

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΓΥΦΤΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η «πολιτική ορθότητα» σκοτώνει

Ποιοί έκλεψαν χαλκοσωλήνα φυσικού αερίου, προκάλεσαν την έκρηξη στην Πλάκα και δολοφόνησαν τόσους ανθρώπους; 1. Αβορίγγινες; 2. Βουσμάνοι; 3. Σάμι; 4. Γύφτοι; 5. Οτεντότοι;

— Φαήλος Κρανιδιώτης (@failosK) October 30, 2026

"Και τι θα κανουμε; Θα τους κλεισουμε μέσα με ισόβια επειδή τους έπιασαν 50 φορές να κλέβουν;" είναι η ερώτηση και η μόνη λογική απάντηση είναι: Ναι. Αμα τους έχουν πιάσει 50 φορές να κλέβουν δεν υπάρχει κανένας λόγος να κυκλοφορούν ελέυθεροι.

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) October 30, 2026

 

Toυ ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Τι είναι αυτοί που μπούκαραν στο νεοκλασικό στην Πλάκα, έκοψαν τον χαλκοσωλήνα του φυσικού αερίου για να τον βουτήξουν, προκαλώντας διαρροή αερίου και τη φοβερή έκρηξη που σκότωσε έξι ανθρώπους, τουτέστιν φονιάδες με τουλάχιστον ενδεχόμενο δόλο;

Μάθαμε πόσες δεκάδες φορές έχουν απασχολήσει, κοινώς τους έχουν μπουζουριάσει, για κλοπές μετάλλων, ληστείες, ναρκωτικά, σωματικές βλάβες, αλλά τι ράτσα είναι;

Αβορίγινες, Μαορί, Οτεντότοι, Σάμι;

Μην είναι Βουσμάνοι, Βάσκοι, Γιακούτιοι;

«Κλέφτες χαλκού», διαβάζω.

Πείτε το, μη φοβάστε, Γύφτοι. Δεν δαγκώνει η αλήθεια, μη φοβάστε την πραγματικότητα.

Υπάρχουν Γύφτοι μορφωμένοι, λίγοι, αλλά υπάρχουν. Υπάρχουν με καλές και νόμιμες δουλειές, π.χ. στο λιανικό εμπόριο, που δεν λεηλατούν τη χώρα, δεν βγάζουν στο κλαρί της παρανομίας τα παιδιά τους, δεν τραμπουκίζουν δασκάλους για να πάρουν τη βεβαίωση για το επίδομα, δεν τραμπουκίζουν γιατρούς και νοσηλευτές.

Υπάρχουν Γύφτοι που ξέφυγαν από την υποκουλτούρα του περιθωρίου και της παραβατικότητας, όμως η συνολική πραγματικότητα, την οποία μας έτριψε στα μούτρα η έκρηξη στην Πλάκα, είναι αμείλικτη. Η φυλή τους υπερεκπροσωπείται στις κλοπές, ειδικά των μετάλλων είναι σχεδόν «μονοπώλιο».

Δεν το λέω εγώ, το λένε τα στοιχεία της Αστυνομίας για το έγκλημα και, αν έχετε αμφιβολία, πηγαίνετε στα ποινικά ακροατήρια, εκ του Συντάγματος είναι ελεύθερη η είσοδος, και θα δείτε τους Ρομά, όπως βάφτισε τους Γύφτους η «πολιτική ορθότητα», να κάνουν παρέλαση. Αν ξέρετε σωφρονιστικό υπάλληλο, ρωτήστε να σας πουν πόσοι από τους κρατούμενους είναι επίσης Ρομά/Γύφτοι. Υπερεκπροσωπούνται και κει.

Λοιπόν, καλά παίξαμε με τις λέξεις, το έχει χούι η αριστερίλα. Βαφτίζει τα προβλήματα αλλιώς, σαν να τα ξορκίζει, τα μπουκώνει αναλύσεις αγαπησιάρικες και επιδόματα, ενώ τα προβλήματα μόνο χειροτερεύουν. Στο υπουργείο Δικαιοσύνης είναι τρεις σοβαροί και εργατικοί άνθρωποι, ο Γιώργος Φλωρίδης, ο υφυπουργός του Γιάννης Μπούγας και ο γ. γραμματέας Πέλοψ Λάσκος με τους συνεργάτες τους.

 

Ο Ποινικός Κώδικας αυστηροποιήθηκε, είχε μαλλιάσει η γλώσσα μου, η ατιμωρησία των πλημμελημάτων τελείωσε, πλέον υπάρχει για ποινή άνω του έτους και εκτιτέα. Δεν μπορούν πλέον να έχουν εκατό δικογραφίες για κλοπές να τρέχουν, να παίρνουν αναστολές και, όταν χάσουν τις προϋποθέσεις της αναστολής λόγω ποινικού μητρώου, να κάνουν συγχωνεύσεις και να εξαγοράζουν τις ποινές με τη λεία νέων κλοπών ή εμπορίας ναρκωτικών κ.λπ.

Τιμωρούνται, επιτέλους. Ομως τα γεγονότα αποδεικνύουν πως πρέπει να κάνουμε και άλλα πράγματα.

Το είχα γράψει εδώ. Το ίδιο πρόβλημα είχαν και στη Γαλλία και είχαν μαζευτεί και από τη Ρουμανία ακόμη και λεηλατούσαν χαλκό. Τι έκαναν οι Γάλλοι; Κάνανε την πάπια, τους μπούκωσαν επιδόματα;

Οχι.

Αυτά που βουτάνε, προτομές, καντήλια και σταυρούς από νεκροταφεία, καπάκια υπονόμων και ομβρίων, για να σκοτωθούν κι άλλοι πέφτοντας στις τρύπες, ή καλώδια, ράγες, μετασχηματιστές της ΔΕΗ, τι τα κάνουν;

Τα πουλάνε σε μαντράδες.

Εφτιαξαν λοιπόν μητρώο όσων αγοράζουν σκραπ μέταλλα, απαγόρευσαν κάθε συναλλαγή τους με μετρητά, μόνο μέσω τράπεζας, υποχρεωτικά κάμερες στις επιχειρήσεις αυτές και μητρώο εισερχόμενων υλικών. Και φυσικά αυστηρός έλεγχος.

Εμείς εδώ ορθότατα αυστηροποιούμε τις ποινές, όμως πρέπει να χτυπήσουμε αυτούς που τα κονομάνε πιο χοντρά, τους μαντράδες που βάζουν τους λεηλάτες να αλωνίζουν τη χώρα ξηλώνοντας ό,τι βρουν μπροστά τους, αδιαφορώντας αν κάνουν ζημιά χιλιάδων ευρώ για να βγάλουν δυο κατοστάρικα, αν θα μείνουν ολόκληρα χωριά χωρίς ρεύμα, αν θα ξηλώσουν πομόνες, γονατίζοντας αγρότες ή αν θα πεθάνουν αθώοι άνθρωποι, κάτι το οποίο οι κακοποιοί αυτοί αποδέχονται και δεν τους νοιάζει.

Λοιπόν, ας το κάνουμε όπως η Γαλλία, να μην μπορούν να πουλήσουν τα κλοπιμαία, να ελέγχονται αυστηρά και οι μαντράδες – ηθικοί αυτουργοί και κλεπταποδόχοι και κυρίως να τους ταράξουμε στη νομιμότητα κόβοντας όλα τα ημίτρελα επιδόματα.

Δεν πας τα παιδιά σου σχολείο;

Φυλακή και τα παιδιά στην Πρόνοια, όχι επίδομα.

Τα χρησιμοποιείς για να κλέβουν και να μοιράζουν πρέζα;

Φυλακή και σ’ τα παίρνει η Πρόνοια.

Κυκλοφορείς ανασφάλιστος, χωρίς πινακίδες;

Φυλακή και κατάσχεση το αυτοκίνητο.

Σπάσιμο όλων των γκέτο, παντού. Να βλέπουν αστυφύλακα οι κακοποιοί και να παθαίνουν ακράτεια. Ετσι θα προστατευτούν και τα παιδιά τους, που δεν διάλεξαν πού θα γεννηθούν και από ποιους.

Η «πολιτική ορθότητα» τελικά σκοτώνει κιόλας, αδέρφια.

Υπάρχει βέβαια και η άλλη επιλογή, να τους αλλάξουμε πάλι όνομα, να τους μπουκώσουμε κι άλλα επιδόματα, να λογοκρίνουμε και να φυλακίζουμε όποιους λένε το αληθινό όνομά τους και τολμούν να φωνάζουν την αλήθεια, να λέμε πως φταίνε ο φασισμός, ο ιμπεριαλισμός, η πατριαρχία, το Ισραήλ κ.λπ. και, όταν ρίξουν και τους κίονες του Παρθενώνα για να πάρουν το μολύβι, ε, τότε…