"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΣ ΑΧΑΡΙΣΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο Μαζωνάκης και ο Μπότσαρης

 

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ 

Υπάρχει μια παλιά λαϊκή παροιμία που λέει πως «εκεί που κρεμούσαν οι καπεταναίοι τ' άρματα, κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια».

Είναι έκφραση παλαιότερων εποχών, με τη δική της σκληρότητα. Περιγράφει όμως με ακρίβεια κάτι διαχρονικό: την παρακμή των αξιών και την αντικατάσταση του ουσιώδους από το ευτελές.

Τη θυμήθηκα διαβάζοντας πως στον Δήμο Νίκαιας – Αγίου Ιωάννη Ρέντη εξετάζεται η μετονομασία της οδού Μάρκου Μπότσαρη σε οδό Γιώργου Μαζωνάκη.

Δεν γνωρίζω αν η πρόταση θα υλοποιηθεί. Ούτε έχω κάτι εναντίον του δημοφιλούς τραγουδιστή. Είχε κατακτήσει με την αξία του μια σημαντική θέση στη σύγχρονη μαζική διασκέδαση. Γέμιζε μαγαζιά, πουλούσε εισιτήρια, είχε κοινό. Μπράβο του!

Το ζήτημα δεν είναι ο Μαζωνάκης αλλά ο Μπότσαρης.

Ο Σουλιώτης καπετάνιος σκοτώθηκε στο Κεφαλόβρυσο το 1823,  σε μια νυχτερινή επίθεση που ο ίδιος οδήγησε. Δεν άφησε επιτυχίες με χρυσούς δίσκους.

Άφησε κάτι λιγότερο εμπορεύσιμο: το παράδειγμα ότι υπάρχουν πράγματα για τα οποία αξίζει κάποιος να πεθάνει.

Τα ονόματα των δρόμων δεν είναι μόνο για διευκόλυνση και διακόσμηση. Είναι η ιστορία μιας κοινωνίας γραμμένη σε μπλε πινακίδες. Είναι το βιβλίο που διαβάζουν  περπατώντας, ακόμα και αυτοί δεν ανοίγουν ποτέ κανένα άλλο. Στο Παρίσι υπάρχει σταθμός του μετρό με το όνομά του Μπότσαρη, προς τιμήν του.

Όταν σβήνεις ένα όνομα από εκεί, δεν αλλάζεις απλώς μια διεύθυνση. Αλλάζεις τι θεωρεί μια πόλη ή μια χώρα άξιο να θυμάται.

Στην πραγματικότητα, η υπόθεση αυτή είναι σύμπτωμα μιας βαθύτερης πολιτισμικής παρακμής.

Ζούμε στην εποχή «Της ανόδου της ασημαντότητας» που έλεγε και ο Κορνήλιος Καστοριάδης. Την εποχή που η αναγνωρισιμότητα εκλαμβάνεται ως αξία και η επιτυχία στην αγορά της προσοχής ως τεκμήριο κοινωνικής σπουδαιότητας.

 

Οι influencers(παλαιότερα τους λέγαμε opinion leaders) αντικαθιστούν τους διανοούμενους.

Οι τηλεοπτικές περσόνες τους επιστήμονες.

Οι διασημότητες τους ιστορικούς πρωταγωνιστές.

Όσοι ασχολούμαστε με τις αγορές το ξέρουμε καλά αυτό το φαινόμενο. Λέγεται «φούσκα». Είναι η στιγμή που η τιμή αποσυνδέεται από την αξία, και ο όγκος των συναλλαγών θεωρείται απόδειξη ότι  αξίζει. Κάθε φορά που συμβαίνει, οι περισσότεροι πείθονται ότι «αυτή τη φορά είναι διαφορετικά».

Ποτέ δεν είναι. Στο τέλος χάνουν τα αυγά και τα πασχάλια.

Το ίδιο ισχύει και για τη συλλογική μνήμη. Τα likes είναι όγκος, όχι αξία. Η δημοφιλία είναι τιμή, όχι θεμελιώδη μεγέθη. Και οι «φούσκες», στην οικονομία όπως και στον πολιτισμό, κάποια στιγμή σκάνε. Το κόστος το πληρώνουν πάντα όσοι αγόρασαν στην κορυφή.

Θα πει κάποιος: μα αυτό είναι δημοκρατία. Ο λαός ψηφίζει με το χειροκρότημά του. Γιατί να ορίζουν οι «ελίτ» ποιος αξίζει;

Η δημοκρατία δεν απαιτεί να θεωρούμε όλους εξίσου σημαντικούς. Απαιτεί να αναγνωρίζουμε σε όλους ίσα δικαιώματα.

Η διάκριση αυτή είναι θεμελιώδης. Όποιος την παραβιάζει  χάνει και τη δυνατότητα να ξεχωρίζει τον ήρωα από τον διασκεδαστή, τον δημιουργό από τον καταναλωτή, την προσφορά από την προβολή. Και μια κοινωνία που δεν μπορεί να ξεχωρίζει, σύντομα δεν μπορεί ούτε να επιλέγει.

Η δήλωση της κοινωνίας μας  εδώ είναι σαφής: το παρελθόν μάς βαραίνει, η θυσία μάς κουράζει, η ιστορία δεν «τραβάει».

Εκεί που κρεμούσαν οι κλέφτες τ' άρματα λοιπόν, εμείς κρεμάμε τα μικρόφωνα.

Δεν φταίνε τα μικρόφωνα. Φταίμε εμείς που…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Νοεμβρίου 12, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟΣ ΞΕΝΟΜΑΝΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μας πήραν τις ταυτότητες!

 

Μας πήραν τις ταυτότητες! 
 

Toυ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Στη φωτογραφία βλέπουμε την αποτύπωση της άτακτης πολιτισμικής και ιστορικής υποχώρησής μας από το διεθνές προσκήνιο.

Από τη μια έχουμε «φιέστα» του Χάλοουιν, της αμερικανιάς με τις κολοκύθες και τα φαντάσματα και τα κεράσματα γλυκών, κι από την άλλη ένα κάλεσμα σε εκδήλωση για το Ντιβάλι, την ινδουιστική γιορτή «των Φώτων». Οποιος πάει εκεί θα χορέψει Οντίσι (ένας από τους οκτώ παραδοσιακούς χορούς της Ινδίας) και θα εισαχθεί άνευ εξετάσεων στον διαλογισμό σαχάτζα γιόγκα. Πιάσε το αβγό και κούρευτ’ το δηλαδή.

Η αφίσα με την εισαγόμενη από τας Ινδίας εορτή είναι νέτα σκέτα εθνική, ινδική. Από τα χρώματα και την αισθητική των φωτογραφιών, τα λέλουδα γύρω τριγύρω από τους μυσταγωγούς μουζικάντηδες και τη χορεύτρια, όλα φωνάζουν Ινδία.

Η χώρα είναι καθ’ όλα συμπαθής και δυνητικά σημαντικότατη σύμμαχος, η Ιστορία της λαμπρή, αλλά ο πολιτισμός και η θρησκεία της είναι εντελώς άσχετα με τον Ελληνισμό.

Με το που βλέπεις κάτι από κει, σου φαντάζει εξωτικό, μακρινό.

Τι σχέση έχουμε με τις σαχάτζες γιόγκες και τα ντιβάλι ημείς οι Πειραιώτες κι οι Αθηναίοι, οι Χιώτες και οι Ψαριανοί, οι Θεσσαλοί και οι Μακεδόνες, οι Κρήτες και οι Αρβανίτες, οι Κυκλαδίτες και οι Αχαιοί, οι Επτανήσιοι και οι Ηπειρώτες;

Τι σχέση έχει ο μουσακάς με τα κάρι και το «Πάτερ Ημών» με τον Βίσνου κι ο χορός οντίσι με τον τσάμικο;

Μικρή έως ανύπαρκτη η σχέση.

Κι ακόμα και στην περίπτωση που θέλεις να ενημερωθείς για τον χορό οντίσι και τις σαχάτζες γιόγκες, δεν θα ήταν σκόπιμο πρώτα να έχεις μάθει δυο τρία πράγματα για τα δικά σου πολιτισμικά… προϊόντα;

Πριν σκάσεις ένα φορτηγό λεφτά για να πας Ινδία να δεις καύση νεκρών στην πόλη Βαρανάσι, δεν πρέπει να πας στη Δήλο, στους Δελφούς, στο μαντείο της Δωδώνης, στην Ακρόπολη;

Πάντως, ενώ η αφίσα για την ινδική γιορτή Ντιβάλι είναι έντιμα εθνική, η διπλανή για το Χάλοουιν είναι πιο ύπουλη. Σου κοτσάρει κι έναν αρχαίο ελληνικό ναό (που παραπέμπει σε Παρθενώνα ή ναό του Ηφαίστου στο Θησείο) πάνω σ’ έναν λόφο, με νυχτερίδες, κολοκύθες, μάγισσες πάνω σε σκούπες και χορταριασμένα μνήματα μέσα στα σκοτάδια υπό το νοσηρό κροκί φως της πανσελήνου. Βάζουν ντόπια σάλτσα στο εισαγόμενο σαπάκι οι χαλοουινιασμένοι. Και τη βάζουν επειδή έχουμε καταντήσει να αρέσει σ’ ένα κομμάτι του πληθυσμού.

Δεν χρειάζονταν οι αφίσες για να καταλάβουμε ότι με τούτα και μ’ εκείνα επιταχύνουμε τη μαϊμουδοποίηση της συμπεριφοράς μας και ταξινομούμεθα εθελουσίως στην κατηγορία της δευτεράντζας, της αντιγραφής εισερχόμενων προτύπων, ηθών, εθίμων και μοτίβων συμπεριφοράς.

Η ανοητεύουσα γλώσσα της τηλεόρασης (ακόμα και οι τίτλοι εκπομπών του κρατικού καναλιού), του διαδικτύου, των εντύπων, της διαφήμισης, της λογοτεχνίας γλείφει επιδέξια κι αδιάκοπα τον εξαμερικανισμό των Ελλήνων. Δηλώνει υποταγή σ’ όποιον το γκουβέρνο νομίζει για ισχυρό.

Με λίγα λόγια…

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Νοεμβρίου 12, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΚΠΟΥΤΑΝΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΙΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: O "ανθός" της νεολαίας μας σε "πολιτιστικό" οίστρο -- Να σας χαίρονται οι γονείς σας μπουμπούκια μου

 

Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Νοεμβρίου 12, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , ,

Υπαρκτού κηφηνο-ψωναρο-σουργελο-νεοκατσαπλιαδο-ξεφτιλαρά ελληνισμού κωμωδία

Image

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Νοεμβρίου 12, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

Ελληνόφωνων αφελληνισμένων αριστερών ανθελλήνων Χρησίμων Ηλιθίων κωμωδία

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Νοεμβρίου 12, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

Ελληνόφωνου "επώνυμου" "καλλιτεχνικού" σκουπιδαριού κωμωδία

Image
Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Νοεμβρίου 12, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , ,

Σαν σήμερα (12/11/ΧΧΧΧ)

 

333 π.Χ: Ο Μέγας Αλέξανδρος συντρίβει τους Πέρσες στην Ισσό.

1933: Δημοσιεύεται η πρώτη φωτογραφία του υποτιθέμενου τέρατος του Λοχ Νες.

1954: Κλείνει ο σταθμός υποδοχής μεταναστών στο νησί Έλις της Νέας Υόρκης.
1923: Πεθαίνει ο Ερνέστος Τσίλερ, γερμανός αρχιτέκτονας με σημαντικό έργο στην Ελλάδα, όπου σχεδίασε πάνω από 900 κτίρια.
1989: Πεθαίνει η Ντολόρες Ιμπαρούρι, γνωστότερη ως Πασιονάρια. Θρυλική μορφή του ισπανικού εμφύλιου πολέμου και του κομουνιστικού κινήματος.
2013: Φεύγει από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών μία από τις σημαντικότερες πρωταγωνίστριες του ελληνικού θεάτρου αλλά και του κινηματογράφου, η Αντιγόνη Βαλάκου  







2016: Χάνει τη μάχη για τη ζωή, σε ηλικία 62 ετών ο δημοσιογράφος και βετεράνος πολεμικός ανταποκριτής, Γιώργος Γεωργιάδης, αφού πάλεψε για πολλούς μήνες με την επάρατη νόσο 






2017: Πεθαίνει σε ηλικία 82 ετών ο δάσκαλος και ερευνητής με την αυτόνομη και ισχυρή φωνή στη μελέτη της νεότερης ελληνικής Ιστορίας,  Βασίλης Κρεμμυδάς
 
 
 
 
 

 
2020 Πεθαίνει ηθοποιός Χρήστος Αυλωνίτης  από εσωτερική αιμορραγία.- Νοσηλευόταν στο νοσοκομείο από τις 18 Οκτωβρίου, έπειτα από ατύχημα που είχε με μοτοσικλέτα
 
 
 
Πέθανε ο Βαρδής Βαρδινογιάννης σε ηλικία 91 ετών
  2024  Πέθανε σε ηλικία 91 ετών ο Βαρδής Βαρδινογιάννης.
 

 

 

 

2024 έφυγε από τη ζωή στα 80 του χρόνια ο ποιητής και στιχουργός  Μιχάλης Γκανάς
Γεννήθηκε στον Τσαμαντά Θεσπρωτίας το 1944 και έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής του σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε ως βιβλιοπώλης, ως επιμελητής τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών εκπομπών και ως κειμενογράφος. Πολλά ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από σημαντικούς Έλληνες και ξένους μουσικοσυνθέτες όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας, ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, ο Νίκος Ξυδάκης, o Ara Dinkjian και ο Μίνως Μάτσας.

Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Νοεμβρίου 12, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η «εξίσωση της Μεταπολίτευσης»

 

Uploaded Image 


Tου ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΚΤΣΑΛΗ

Υπάρχει ένα νήμα που ενώνει τις φαινομενικά ετερόκλητες υποθέσεις που συναπαρτίζουν αυτό που ο ίδιος ο πρωθυπουργός αποκαλεί -σαν απλός σχολιαστής και όχι ως ο κύριος υπεύθυνος της διαιώνισής τους- «διαχρονικές παθογένειες».

Το νήμα αυτό -στην πραγματικότητα περί τριχιάς πρόκειται- είναι μια «αριθμητική πράξη» που χαρακτηρίζει τη σχέση της κοινωνίας με το πολιτικό σύστημα και τον τρόπο που αυτό διακομματικά πολιτεύεται τις τελευταίες δεκαετίες: είναι η «εξίσωση της μεταπολίτευσης».

Πρωτόκολλα… πολυτέλειας

Στην Ελλάδα τα πρωτόκολλα (ασφαλείας, λειτουργίας κ.ο.κ.) θεωρούνται και αντιμετωπίζονται σαν μια περιττή, εισαγόμενη, δυτικόφερτη πολυτέλεια: πόσες φορές έχετε ακούσει το «δεν θα μου πει εμένα κανένας πώς να κάνω τη δουλειά μου, ξέρω εγώ καλύτερα!», δηλαδή μια ήπια εκδοχή του «πάμε και όπου μας βγάλει», που τόσο ακριβά πληρώσαμε πρόσφατα.

Αποτέλεσμα αυτής της έλλειψης (ή της μη τήρησης) οποιουδήποτε εσωτερικού ελέγχου με απόδοση ευθυνών, οργανογράμματος με σαφείς αρμοδιότητες και σαφούς χρονοδιαγράμματος παράδοσης/ περάτωσης του εκάστοτε έργου είναι η εξακολουθητική υποτροπή, αλλά και η αδυναμία αποκλεισμού επανάληψης συμβάντων σαν αυτό των Τεμπών, του εργοστασίου της Βιολάντα, των έργων μετρό που οδήγησαν σε ρηγμάτωση δεκάδες πολυκατοικίες στην Κυψέλη, ακόμα και της υπόθεσης Μαζωνάκη.

Η απαξίωση των εκάστοτε πρωτοκόλλων οφείλεται με τη σειρά της στην εξίσωση της μεταπολίτευσης, ένα «ξεχειλωμένο κοινωνικό συμβόλαιο» σύμφωνα με το οποίο το Κράτος -το εκάστοτε κυβερνών κόμμα για την ακρίβεια- έρχεται σε συμφωνία με τους πολίτες στη βάση μιας ιδιοτελούς, κοντόθωρης συνδιαλλαγής: «εμείς (το Κράτος) για αμιγώς ψηφοθηρικούς λόγους θα σας διορίζουμε αθρόα/ δίνουμε επιδόματα - προνόμια/ ασκούμε πλημμελή έλεγχο σε δρόμους, πολεοδομίες κ.λπ., εσείς θα μας ψηφίζετε».

«...και επειδή σας διορίσαμε/ συνταξιοδοτήσαμε πρόωρα/ βολέψαμε πρακτικά όλους, αδυνατούμε να σας παράσχουμε την αμοιβή που θα επιθυμούσατε, οπότε αντ’ αυτού συμψηφιστικά δεν σας θέτουμε κανένα στόχο στις δημόσιες υπηρεσίες: ο καθένας ας κάνει ο, τι, όσο και όπως μπορεί και ό,τι καταλαβαίνει».

Συνέπεια αυτής της εξίσωσης είναι περιστατικά σαν αυτό της Γκράβας, όπου ουδείς «αρμόδιος» γνωρίζει την αιτία της μυστηριώδους άγνωστης οσμής που αναδύεται επί ένα μήνα (!) και δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για τις συνεπακόλουθες άπειρες χαμένες μαθητώρες, σαν εκείνο του βρέφους στην Κυψέλη, όπου οι κοινωνικές υπηρεσίες αποδείχθηκαν ανεπαρκείς στο να σώσουν τη ζωή ενός βρέφους που σαφέστατα τελούσε επαπειλούμενη επί χρόνια, την υπόθεση Μαζωνάκη, όπου επίσης ουδείς υπεύθυνος αναλαμβάνει την ευθύνη για τον έλεγχο καταλληλότητας των ιατρείων, με αποτέλεσμα ανυποψίαστοι πολίτες να θέτουν τη ζωή τους σε κίνδυνο και ενίοτε να τη χάνουν κιόλας.

Κοινός παρονομαστής όλων αυτών των υποθέσεων η αποσιώπηση των ευθυνών από την επίσημη Πολιτεία μέχρι να ξεχαστεί η υπόθεση και το «πάμε παρακάτω, η ζωή συνεχίζεται (για όσους τυχερούς επιβιώσουν, τουλάχιστον)».

Μια στραβή στη βάρδιά τους

Βλέπετε, η «εξίσωση της μεταπολίτευσης» στηρίζεται επίσης στο αξίωμα ότι οι καθ’ ύλην υπεύθυνοι της εκάστοτε τραγωδίας («στραβής στη βάρδιά τους», στη δική τους ορολογία), δηλαδή οι υπηρεσιακοί παράγοντες, τα μέλη της διακομματικής νομενκλατούρας και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι έχουν τη -δικαιολογημένη, βάσει ιστορικού, αδικαιολόγητη όμως βάσει αποτελέσματος για την κοινωνία- αίσθηση ότι είναι στο απυρόβλητο, αφού γνωρίζουν ότι επιβαίνουν σ' ένα νέφος ασυλίας που λειτουργεί αποτρεπτικά στην απόδοση οποιασδήποτε ευθύνης, οτιδήποτε και αν συμβεί.

Η λίστα αντίστοιχων περιστατικών είναι αναρίθμητη και αφορά όλες τις πτυχές της καθημερινότητας των πολιτών. Και κάπου μεταξύ των συμπληγάδων βολεμένων «ημέτερων» και ψηφοθηρών πολιτικών, μια…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Νοεμβρίου 11, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , , , , ,

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Εγκληματία, αγάπη μου!

 

 

 

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο

ΑΡΘΡΑΡΑ 

Του Θάνου Τζήμερου

Είσαι πολύ ερωτευμένος/η/ο. Αλλά σου "τα φοράει". Πόσες φορές μπορείς να την/τον/το συγχωρήσεις; Μία; Δύο; Πέντε; Δεκαπέντε;

Αν απαντήσεις "45 και βάλε", κάτι δεν πάει καλά. Μάλλον σ’ αρέσει.

45 φορές, μάθαμε ότι είχε συλληφθεί στο παρελθόν ο αρχηγός των εγκληματιών που έσπασαν τον σωλήνα αερίου στην Πλάκα με αποτέλεσμα να χάσουν από την έκρηξη τη ζωή τους έξι άνθρωποι και να γκρεμιστεί ένα σπίτι. Και οι τρεις είχαν 78 συλλήψεις στην πλάτη τους, για κλοπές, ληστείες και ναρκωτικά. 78 παραβιάσεις του πλαισίου συμβίωσης με την υπόλοιπη κοινωνία, την εφαρμογή του οποίου η Πολιτεία εγγυάται και πληρώνεται από τους φόρους μας για να το κάνει.

Όμως και οι τρεις σουλατσάριζαν ελεύθεροι. Για να συνεχίσουν τις "απιστίες" τους.

Στις πόσες συλλήψεις, τελικά, αποφασίζει η Πολιτεία ότι οι συγκεκριμένοι κατ’ επάγγελμα και κατά συρροήν εγκληματίες δεν υπάρχει περίπτωση να σωφρονιστούν και να αλλάξουν συμπεριφορά;

Ότι πρέπει να πάρουν οριστικά διαζύγιο από την υπόλοιπη κοινωνία;

Πότε νομοθέτες και δικαστές θα αρχίσουν να σκέφτονται ότι η ζωή και η περιουσία των πολιτών έχουν κι αυτές κάποια αξία και πρέπει να προστατευθούν;

Πόσο ερωτευμένο είναι όλο το σύστημα απόδοσης Δικαιοσύνης στη χώρα μας με το έγκλημα, που σκέφτεται, για τον δυνητικό δολοφόνο, "ας του δώσουμε και μια 46η ευκαιρία"; Κι αν αυτή τη φορά σκοτώσει ανθρώπους; Ε, τι να κάνουμε, παράπλευρες απώλειες!

Στη βάση αυτού του εγκληματικού "έρωτα" βρίσκεται μία θεωρητική διαστροφή και πολλά δικονομικά "δώρα" προς την παραβατικότητα. Οι πράξεις για τις οποίες συλλαμβάνονταν οι τρεις δολοφόνοι διώκονται σε βαθμό πλημμελήματος. Για τα πλημμελήματα, ο νόμος γενικά δεν προβλέπει προφυλάκιση, και οι δικαστές τους άφηναν ελεύθερους. Όταν, τελικά, οι υποθέσεις έφταναν στο ακροατήριο, οι ποινές είτε αναστέλλονταν είτε μετατρέπονταν σε χρηματικές.

Υπάρχει και η πατέντα συνένωσης των υποθέσεων και το πλαφόν των 8 ετών εκτιτέας ποινής για πλημμελήματα. (Με τον ν. 5090/2024 πήγε στα 10 έτη.) Ακόμα και 50 κλοπές να είχε κάνει κάποιος, δεν μπορούσε να φάει περισσότερα από 8 χρόνια αθροιστικά. Στην πράξη, με την υφ’ όρον απόλυση και τα μεροκάματα στη φυλακή, σε 18 μήνες ήταν έξω. Μπορεί και νωρίτερα, γιατί η φιλόστοργη Πολιτεία ψηφίζει συχνά πυκνά "ευεργετικές διατάξεις αποσυμφόρησης των σωφρονιστικών καταστημάτων". Ευεργετικές για τους εγκληματίες. Καταδικαστικές για όλους τους άλλους.

Αυτή είναι η δικονομική διαστροφή.

Υπάρχει όμως και η θεωρητική, που είναι πολύ πιο σοβαρή, διότι διατρέχει ολόκληρη τη φιλοσοφία του νομικού μας συστήματος.

Στη νομοθεσία μας ένα έγκλημα τιμωρείται ανάλογα με τη ζημιά που προκαλεί και όχι με την ηθική του απαξία. Η κλοπή €20.000 από ένα πολυκατάστημα θεωρείται πιο σημαντική από την κλοπή €2.000 από μια φτωχή γριούλα. Όμως αυτά τα €2.000 μπορεί να είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου για τη γιαγιά, ένα αποκούμπι που αν της το πάρεις την αφήνεις ξεκρέμαστη, αντιμέτωπη με το φάσμα της πείνας.

Η κλοπή καλωδίων από υποδομές, όπως από τα συστήματα ασφάλειας των σιδηροδρόμων, αντιμετωπιζόταν ως κλοπή υλικού και τιμωρούνταν ανάλογα με την αξία του χαλκού, μολονότι μπορούσε να προκαλέσει πολύνεκρα δυστυχήματα. (Μην ξεχνάμε ότι από μια τέτοια κλοπή ξεκίνησε το ντόμινο των λαθών που οδήγησε στην τραγωδία των Τεμπών.)

Το να εισπράττει κάποιος χρήματα από έρανο για καρκινοπαθή παιδιά, για να κάνει ντόλτσε βίτα και να τα παίζει στον τζόγο, είναι αδιανόητα ανήθικη πράξη, για την οποία ούτε η ποινή του θανάτου είναι αρκετή. Θα αντιμετωπιστεί όμως ως οικονομικό αδίκημα. (Κι "ευτυχώς" που έφαγε εκατομμύρια και θα δικασθεί για κακούργημα. Αν το υπεξαιρεθέν ποσό ήταν κάτω από €120.000 θα δικαζόταν για πλημμέλημα.)

Αν πυρπολήσει κάποιος ένα σπίτι με τους ενοίκους μέσα και οι άνθρωποι, έστω και με βαριά εγκαύματα, σωθούν, τιμωρείται για απόπειρα ανθρωποκτονίας, μολονότι η διάσωσή τους ήταν θέμα τύχης και συμπτώσεων.

Αυτή η δυσαρμονία ανάμεσα στην ηθική απαξία μιας πράξης και στην ποινική της μεταχείριση είναι το αποτέλεσμα μιας μεταρρύθμισης, που ξεκίνησε με τις καλύτερες προθέσεις στην Ευρώπη του 18ου αιώνα, για να προστατεύσει τον πολίτη από την κρατική αυθαιρεσία και τη θρησκευτική μισαλλοδοξία, αλλά κατέληξε νομική, φιλοσοφική και πολιτική διαστροφή.

Πριν από αυτή, έγκλημα και αμαρτία ταυτίζονταν. Ο δικαστής λειτουργούσε ως εκπρόσωπος του Θεού ή του Ηγεμόνα, με αποστολή να τιμωρήσει τη "μοχθηρή ψυχή", τη βλασφημία, την αγνωμοσύνη και τον ηθικό ξεπεσμό. Όμως, επειδή η "ηθική απαξία" ήταν υποκειμενική και απροσδιόριστη, οι ποινές ήταν απρόβλεπτες και συχνά εξοντωτικές.

Με τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό (Μπεκαρία, Καντ, Φόιερμπαχ, Μπίρνμπαουμ, Λιστ), Δίκαιο και Ηθική διαχωρίζονται. Το κράτος δεν είναι αστυνόμος αρετής. Διασφαλίζει απλώς τους όρους της κοινωνικής συνύπαρξης. Και για να επέμβει, πρέπει να προσβάλλεται "έννομο αγαθό": η ζωή, η σωματική ακεραιότητα, η ιδιοκτησία, η δημόσια ασφάλεια. Η κακή πρόθεση, η αναλγησία, η χυδαιότητα, η εγκληματική αδιαφορία, όσο δεν προκαλούν μετρήσιμη βλάβη ή συγκεκριμένο κίνδυνο, μένουν εκτός ποινικού ενδιαφέροντος.

Δεν είναι χωρίς βάση όλο αυτό. Η ηθική είναι ρευστή. Αν ο δικαστής έκρινε την "ηθική απαξία", η ποινή θα εξαρτιόταν από το προσωπικό αξιακό του σύστημα. Για να υπάρχει ασφάλεια δικαίου, ο νόμος ορίζει αντικειμενικά όρια: τα €120.000 ευρώ π.χ. διαχωρίζουν το πλημμέλημα από το κακούργημα στην κλοπή και στην απάτη. Παρότι η κλοπή των €2.000 από μια γιαγιά που παίρνει σύνταξη ΟΓΑ είναι τεράστιο πλήγμα, ο νόμος αντιμετωπίζει την ιδιοκτησία με ενιαία κριτήρια, ώστε να μην μετατραπεί η δίκη σε σόου κοινωνικής πρόνοιας ή ταξικής ευαισθησίας.

Ο ναζισμός έδειξε τι συμβαίνει όταν το Δίκαιο βασίζεται στην εκάστοτε ηθική: οι ναζί τιμωρούσαν ανθρώπους όχι για τις πράξεις τους, αλλά επειδή ήταν "επικίνδυνοι για την κοινότητα" ή "ηθικά εκφυλισμένοι". Οπότε, μετά τον Β' ΠΠ, η ευρωπαϊκή έννομη τάξη θωρακίστηκε πίσω από την αυστηρή απαίτηση της "αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος" και της ζημιάς που προκλήθηκε.

Δεν κάηκαν οι ένοικοι από τον εμπρησμό επειδή εκείνη την ώρα έπιασε νεροποντή κι έσβησε τη φωτιά; Μικρότερη ποινή.

Κάηκαν; Μεγαλύτερη ποινή.

Η ηθική μπαίνει επικουρικά, στο στάδιο της επιμέτρησης. Ο νομοθέτης ορίζει ένα εύρος ποινών. Ο δικαστής αξιολογεί τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της πράξης, την ύπαρξη "ταπεινών αιτίων" ή "ιδιαίτερης σκληρότητας" και τιμωρεί ανάλογα, εντός του προβλεπόμενου εύρους. Όμως, αν ένας άνθρωπος κλέψει για 45η φορά ένα αντικείμενο αξίας €50, η πράξη του εξακολουθεί να θεωρείται κλοπή ευτελούς αξίας. Το να μπει στη φυλακή για πολλά χρόνια, ως επαγγελματίας κλέφτης, θεωρείται δυσανάλογη προσβολή της προσωπικότητάς του!

Η πρόσφατη μεταρρύθμιση του ΠΚ προσπάθησε να διορθώσει εν μέρει αυτή τη νομική παράνοια.

Έκανε τα εγκλήματα διακινδύνευσης (άρθρο 291 ΠΚ για συγκοινωνίες, άρθρο 270 ΠΚ για εμπρησμό/έκρηξη) κακουργήματα με απειλή έως και ισόβιας κάθειρξης, όχι πλέον λόγω της αξίας του κλεμμένου μετάλλου, αλλά λόγω του κινδύνου να χαθούν ανθρώπινες ζωές. Άφησε όμως ανέγγιχτη την υποτροπή. Το σύστημα Δικαιοσύνης εξακολουθεί να βαυκαλίζεται με τη φενάκη του σωφρονισμού: "Ας έκλεψε 45 φορές. Κατά βάθος είναι καλός άνθρωπος και φταίμε εμείς που δεν καταφέραμε να του το βγάλουμε αυτό προς τα έξω."

Ε, λοιπόν, αυτός ο αυτοκαταστροφικός έρωτας της Πολιτείας προς την παραβατικότητα πρέπει να τελειώσει. Η επιμονή του νομοθέτη στο ότι η 45η κλοπή είναι νομικά ταυτόσημη με την 1η είναι δογματική τύφλωση.

Στην 1η κλοπή υπάρχει το ενδεχόμενο της ανάγκης, της παραπλάνησης ή μιας στιγμιαίας απερισκεψίας. Ο σωφρονισμός μπορεί να έχει νόημα. Στην 45η φορά έχουμε έναν καθ’ έξιν εγκληματία που έχει την παρανομία ως βιοπορισμό. Η βλάβη από την 45η κλοπή δεν είναι μόνο τα λίγα ευρώ του υλικού. Είναι η καταστροφή της κοινωνικής εμπιστοσύνης, η αίσθηση ότι ο νόμος είναι ανίσχυρος, η εμπέδωση της συλλογικής ανασφάλειας.

Η έλλειψη ασφάλειας γεννά τέρατα. Όταν το κράτος αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες του, περιφρουρώντας την καθημερινότητα των πολιτών, δημιουργεί κενό νομιμότητας. Οι πολίτες στρέφονται σε εξωθεσμικές λύσεις.

Το καθεστώς της γενικευμένης ατιμωρησίας είναι λίπασμα για την έξαρση του εγκλήματος αλλά και για την άνοδο ολοκληρωτικών μορφωμάτων, που εργαλειοποιούν τον φόβο "πουλώντας προστασία", είναι στρωμένο χαλί για τάγματα εφόδου, για περιπολίες "αγανακτισμένων", για πρακτικές αυτοδικίας. Το Κράτος Δικαίου, στο όνομα ενός διεστραμμένου "ανθρωπισμού", οδηγεί την κοινωνία στην προνεωτερική εποχή, της προσωπικής εκδίκησης και του νόμου της ζούγκλας.

Ποιος πληρώνει το κόστος της επιείκειας;

Όταν η Πολιτεία επικαλείται τον υπερπληθυσμό των φυλακών ή το κόστος συντήρησης των εγκλείστων για να ψηφίζει αποσυμφορητικούς νόμους, στέλνει τον λογαριασμό στους αθώους πολίτες, συχνά με το ακριβότερο δυνατό τίμημα: τη ζωή τους. Βλέπεις, το να είναι στις φυλακές οι επαγγελματίες ληστές, καταδικασμένοι σε ισόβια, κοστίζει, ενώ ο θάνατος έξι πολιτών είναι μια στιγμιαία εξωτερική απώλεια που δεν επιβαρύνει τα κρατικά ταμεία.

Μόνο που την "αναλογικότητα" την επικαλείται το σύστημα επιλεκτικά και υποκριτικά.

Πόσο αναλογικό ήταν το πρόστιμο των €270.000 σ΄αυτόν που άφησε 2 γάτες με τα 7 γατιά τους (μαζί με το σπιτάκι τους και δύο ταψάκια φαγητό) λίγα μέτρα μακριά από το σπίτι του, για να μπορεί να τα φροντίζει, γιατί δεν χωρούσαν στα 30 τετραγωνικά που έμενε;

Ποια ήταν η βλάβη που υπέστη ποιος;

Πόσο αναλογική ήταν η ποινή του ενός έτους φυλάκισης χωρίς αναστολή που επιβλήθηκε (και οδηγήθηκε στη φυλακή) σε 67χρονο πάμφτωχο καρκινοπαθή, με γυναίκα κατάκοιτη, επειδή στην αυλή του χωριού του έσφαξε μια κατσίκα, όπως γίνεται στα χωριά εδώ και χιλιάδες χρόνια, για να ταΐσει τα ορφανά εγγόνια του, καθώς έχει χάσει και τα δύο παιδιά του;

Πόσο αναλογικό είναι το επιτόκιο 8,76% για χρέη προς το Δημόσιο, όταν το ίδιο έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές 3,88 δισεκατομμύρια ευρώ (Σεπτέμβριος 2026) που θα τα πληρώσει, όταν τα πληρώσει, άτοκα;

Το κράτος είναι πρόστυχο. Ξεχνάει την αναλογικότητα για πράξεις που δεν είναι καν παραπτώματα και θεωρήθηκαν ως τέτοια για ψηφοθηρικούς λόγους, αλλά την επικαλείται μαζί με μια ξεχειλωμένη όσο δεν παίρνει άλλο "επιείκεια", μόνο όταν πρόκειται για σεσημασμένους υπότροπους εγκληματίες του Ποινικού Δικαίου!

Κι όμως: η αυξημένη ποινή σε περίπτωση υποτροπής είναι αναλογικότατη, σε σχέση με την απειλή που συνιστά για την κοινωνία ο επαγγελματίας παραβατικός.

Στο άρθρο μου "Την τρίτη φορά την έβαψες"   προτείνω την εφαρμογή και στη χώρα μας του αμερικανικού three strikes law, σε δύο κλίμακες: στα τρία "πλημμελήματα", αν στρέφονται κατά της ζωής και της περιουσίας, ποινή 15 χρόνια "ακατέβατα", και στα τρία κακουργήματα, ισόβια, με ελάχιστη έκτιση τα 25 χρόνια. (Κάπως έτσι εφαρμόζεται ο νόμος στην Καλιφόρνια, εγκεκριμένος, το 2012, με δημοψήφισμα από το 69,3% των πολιτών.)

Πρέπει επιτέλους η Πολιτεία να πει στον παραβατικό: "Σου δώσαμε μια ευκαιρία, σου δώσαμε και δεύτερη. Δεν θα σου δώσουμε άλλη. Δεν μας ενδιαφέρει αν σωφρονιστείς ή όχι. Μας ενδιαφέρει να είναι ασφαλείς οι υπόλοιποι και να μην κινδυνεύουν να ανατιναχτούν ανάβοντας το φως. Ξέρεις και ξέρουμε ότι η τρίτη φορά που σε πιάσαμε να κλέβεις δεν ήταν η τρίτη φορά που έκλεψες. Υπήρξαν και πολλές άλλες που δεν σε πήραμε χαμπάρι. Να λες κι ευχαριστώ που σε ανεχτήκαμε μέχρις εδώ. Μπες τώρα μέσα για 15 χρόνια, για να σκεφτείς αν ήταν καλό το επάγγελμα που διάλεξες".

Το έχω ξαναπεί: όσο το έγκλημα είναι αποδοτικό ως επαγγελματικός προσανατολισμός, κάποιοι θα το προτιμούν.

Εκτός από τις ΗΠΑ, και πολλές ευρωπαϊκές χώρες έχουν αυστηρές διατάξεις για τους υπότροπους. Γερμανία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Σκανδιναβικές χώρες, Ολλανδία, Ελβετία έχουν θεσμοθετήσει ειδικούς μηχανισμούς για την αντιμετώπιση των κατ' εξακολούθηση επικίνδυνων παραβατών. O δράστης δεν αφήνεται ελεύθερος μόλις εκτίσει την ποινή, αλλά η επικινδυνότητά του ελέγχεται από ειδικούς (που δεν χρηματίζονται…) σε τακτά χρονικά διαστήματα και η κράτησή του μπορεί να παραταθεί για όσο διάστημα κριθεί αναγκαίο, ακόμη και για όλη του τη ζωή, στη φυλακή ή σε ειδικές κλινικές υψηλής ασφάλειας, χωρίς αυτό να θεωρείται τυπικά "ποινή ισοβίων", αλλά προστατευτικό μέτρο για την κοινωνία.

Το σύστημα διαρκούς φύλαξης της Ελβετίας (Ordentliche & Lebenslange Verwahrung) εφαρμόζεται με νόμο που προέκυψε από πρωτοβουλία πολιτών και εγκρίθηκε με δημοψήφισμα το 2004. Η ιστορία του έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, διότι δείχνει τι σημαίνει στην πράξη άμεση δημοκρατία και διότι κατέδειξε το πόσα έτη φωτός (ή μήπως σκότους;) απέχει η ευρωπαϊκή νομική νομενκλατούρα, αποχαυνωμένη από τις ομφαλοσκοπικές θεωρητικές περικοκλάδες της και βυθισμένη στην ασφάλεια των προστατευμένων γραφείων της, από το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Νομίζω ότι αξίζει να την παρακολουθήσουμε.

Η σπίθα που πυροδότησε τη μεταρρύθμιση ήταν η άγρια δολοφονία του 20χρονου προσκόπου Pasquale Brumann σε δασική περιοχή, στις 30 Οκτωβρίου 1993. Είχε μαχαιρωθεί στον λαιμό και βρέθηκε θαμμένος γυμνός στο δάσος. Δράστης ήταν ο Erich Hauert, με βαρύτατο ποινικό παρελθόν: είχε καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη για δέκα βιασμούς και δύο δολοφονίες με σεξουαλικό κίνητρο: μιας 26χρονης το 1982 και μιας 72χρονης, το 1983. Οι ψυχιατρικές πραγματογνωμοσύνες τον είχαν χαρακτηρίσει ως "εξαιρετικά επικίνδυνο". Το Ελβετικό σύστημα όμως ήταν ψυχοπονιάρικο, σαν το δικό μας, και ο Hauert το εκμεταλλεύτηκε. Έδειξε καλή διαγωγή στη φυλακή και άρχισε να παίρνει άδειες. Σε μια από αυτές σκότωσε τον Brumann. Τον Σεπτέμβριο του 1996, καταδικάστηκε ξανά σε ισόβια.

Η μητέρα του θύματος, Jeannette Brumann, ξεκίνησε τον αγώνα. Πρώτα ενήγαγε το Καντόνι της Ζυρίχης, οι υπηρεσίες του οποίου χορήγησαν την άδεια, φτάνοντας μέχρι το Ομοσπονδιακό Ανώτατο Δικαστήριο της Ελβετίας. Το Καντόνι αρχικά αρνήθηκε οποιαδήποτε νομική ευθύνη. Ωστόσο, τον Απρίλιο του 1997, υπό το βάρος των αποδείξεων και της δημόσιας κατακραυγής, αποδέχθηκε τους ισχυρισμούς της οικογένειας για "ηθικούς λόγους" και κατέβαλε στην οικογένεια Brumann αποζημίωση περίπου ενός εκατομμυρίου ελβετικών φράγκων.

Την ίδια εποχή, ένας άλλος εγκληματίας με βαρύ ιστορικό σεξουαλικών επιθέσεων και κακοποιήσεων κυκλοφορούσε ελεύθερος διότι ήταν "καλό παιδί" στη φυλακή και βρισκόταν θεωρητικά υπό ψυχοθεραπευτική παρακολούθηση. Όμως βίασε με εξαιρετική αγριότητα ένα κοριτσάκι 10 ετών το οποίο γλύτωσε οριακά τον θάνατο.

Η ελβετική κοινωνία είχε ήδη νωπές μνήμες από τον τρόμο της δεκαετίας του 1980, όταν 11 παιδιά είχαν δολοφονηθεί από κάποιον που είχε εκτίσει την ποινή του για δολοφονία ενός 10χρονου, το 1971, και κυκλοφορούσε ελεύθερος.

Το ποτήρι είχε ξεχειλίσει. Η μάνα και η νονά της 10χρονης, Anita Chaaban και Doris Vetsch, συνάντησαν τη Jeannette Brumann, και οι τρεις γυναίκες ξεκίνησαν έναν τιτάνιο αγώνα για την αλλαγή του νομικού πλαισίου. Στην Ελβετία οι πολίτες μπορούν να αλλάξουν τους νόμους ακόμα και το Σύνταγμα, με θεσμικό τρόπο. Είχαν απέναντί τους όλη τη μπουρδολογία του νομικού κόσμου, των βουλευτών και της κυβέρνησης. Τα "επιχειρήματά" τους γνωστά: ανθρωπισμός μπλα-μπλα, επιείκεια μπλα-μπλα, ανθρώπινα δικαιώματα μπλα-μπλα-μπλα.

Όμως 194.390 πολίτες υπέγραψαν το αίτημα για δημοψήφισμα. Και στις 8 Φεβρουαρίου 2004, η οργή της κοινωνίας, με ποσοστό 56,2%, επέβαλε ως άρθρο του Ομοσπονδιακού Συντάγματος της Ελβετίας τη διά βίου φύλαξη για εξαιρετικά επικίνδυνους δράστες, εγκαθιδρύοντας ένα από τα πιο ασφαλή νομικά πλαίσια στην Ευρώπη:

- Σεξουαλικοί και βίαιοι δράστες που χαρακτηρίζονται στις ιατροδικαστικές & ψυχιατρικές εκθέσεις ως "εξαιρετικά επικίνδυνοι" και "ανεπίδεκτοι θεραπείας" παραμένουν έγκλειστοι μέχρι το τέλος της ζωής τους. (Μα, θα πει ο ανθρωπιστής με τον βιασμό του άλλου, πώς ξέρουμε ότι δεν θα θεραπευθούν; Γιατί, ξέραμε ότι είχαν θεραπευθεί όσοι έπαιρναν αβέρτα άδειες; Ούτε το ένα το ξέρουμε ούτε το άλλο. Προκρίνουμε όμως την ασφάλεια του πολίτη, από τη λίμπιντο του ποινικού. Είναι τόσο απλό!)

- Οποιαδήποτε πρόωρη αποφυλάκιση, απόλυση υπό όρους ή χορήγηση αδειών εξόδου αποκλείεται. Νέες εκθέσεις και επανεξέταση της υπόθεσης επιτρέπονται μόνο εάν προκύψουν νέα επιστημονικά δεδομένα που αποδεικνύουν ότι ο κρατούμενος μπορεί να θεραπευτεί. Όλες οι σχετικές γνωματεύσεις πρέπει να συντάσσονται υποχρεωτικά από τουλάχιστον δύο ανεξάρτητους και έμπειρους ειδικούς.

- Και το πιο ωραίο: εάν ένας κρατούμενος αφεθεί ελεύθερος και υποπέσει εκ νέου σε αδίκημα, η κρατική Αρχή που πήρε την απόφαση αποφυλάκισης φέρει πλήρη νομική ευθύνη, ποινική και αστική!

Ο νόμος είχε εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Έδωσε τέλος στην αφέλεια του "σωφρονισμού πάση θυσία". Η Ελβετία εγκατέλειψε το δόγμα ότι κάθε εγκληματίας μπορεί να θεραπευτεί με ψυχοθεραπεία, στοργή και προδέρμ. Το βάρος μετατοπίστηκε οριστικά από το "δικαίωμα του κρατούμενου στην επανένταξη" στο "δικαίωμα του πολίτη στην προστασία της ζωής του".

Οι επιθέσεις υπότροπων κόπηκαν "μαχαίρι". Βεβαίως κόπηκαν οι άδειες και τα σουλάτσα των εγκληματιών. Δεν θα έπρεπε;

 

Αν υπήρχε αυτή η πρόβλεψη στην ελληνική νομοθεσία, θα είχαν δραπετεύσει οι βαρβάτοι ποινικοί του υποκόσμου που πήραν άδεια και δεν ξαναγύρισαν;

 Αν μπορούσαμε να ψηφίσουμε σε δημοψήφισμα για το "δικαίωμα" ενός "κυνηγού χαλκού", είτε ανήκει στη γνωστή φυλή των "ευπαθών και ευάλωτων" είτε είναι Μονεγάσκος, να κλέβει εσαεί ή, με την 3η καταδίκη, να πάει σούμπιτος στο σύρμα και να βγει από κει μετά από 15 χρόνια (με δύο επιλογές: ή κανονική δουλειά ή στην επόμενη σύλληψη ισόβια, ισοβίως ισόβια à l’Américaine) ποιο λέτε θα ήταν το αποτέλεσμα;

Η Δικαιοσύνη δεν έγινε για να περνάει καλά ο παραβατικός, αλλά…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Νοεμβρίου 11, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Πανεπιστήμια: Ανοχύρωτες πολιτείες (Όλο το κόλπο είναι να μη δημιουργηθεί αναστάτωση στους χώρους των ΑΕΙ και ειδικά παραμονές εκλογών)

 

 

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΣΤΑΝΑ

Μα καλά χρειάζονται τα πανεπιστήμιά μας οχύρωση;

Και βέβαια χρειάζονται αν κρίνουμε από τα πρόσφατα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην πανεπιστημιούπολη του Ζωγράφου. Όπου 50 περίπου άτομα με ρόπαλα, τσεκούρια και μολότοφ επιτέθηκαν σε φοιτητές του Μαθηματικού τμήματος του ΕΚΠΑ την ώρα που έκαναν συνέλευση σε αμφιθέατρο της σχολής. Αποτέλεσμα, 3 τραυματίες που μεταφέρθηκαν με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στο νοσοκομείο.  Μια καλά σχεδιασμένη καταδρομική επίθεση που διήρκεσε 10 λεπτά και είχε στόχο φοιτητές μιας συγκεκριμένης παράταξης της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς (ΑΡΑΣ). Επιδρομείς ως συνήθως οι γνωστοί - άγνωστοι του αναρχικού χώρου. Υπάρχει βεβαίως και προϊστορία αφού υπήρξαν και παλιότερα ανάλογες επιθέσεις στο ΕΜΠ και στο ΑΠΘ.

Συλλήψεις;

Καμία. Η αστυνομία ως συνήθως έφτασε κατόπιν εορτής και απλώς κατέγραψε τα γεγονότα.

Που συμβαίνουν όλα αυτά;

Μα μόνο στην Ελλάδα. Τη μοναδική χώρα του κόσμου όπου πολυάνθρωποι και ευαίσθητοι χώροι, όπως τα campus των πανεπιστημίων, με σοβαρή προϊστορία βίαιων και αιματηρών γεγονότων παραμένουν χωρίς την παραμικρή προστασία. Χώροι οι οποίοι θα έπρεπε να αστυνομεύονται στοιχειωδώς λόγω και της ιστορίας τους. Και όχι μόνο για να προφυλάξουν τους φοιτητές τους από τις αψιμαχίες μεταξύ πολιτικών παρατάξεων. Αλλά και την πανεπιστημιακή περιουσία.

Αν εισέλθουν κλέφτες και πάρουν όχι μόνο πορτοφόλια αλλά και πανάκριβα μηχανήματα ποιος θα τους συλλάβει;

Τα ελληνικά όμως πανεπιστήμια είναι χώροι υπεράνω του νόμου. Είναι μια κακώς εννοούμενη «Ελεύθερη Ελλάδα» όπου η ανομία και η αυθαιρεσία είναι ο νόμος.

Το γεγονός αυτό ήταν μια έμμεση απάντηση στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη ο οποίος στην πρόσφατη συνέντευξη του στη ΔΕΘ παραδέχθηκε ότι ένα σοβαρό λάθος της κυβέρνησής του ήταν η θεσμοθέτηση της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας. Και γι’ αυτό το διόρθωσε καταργώντας την πριν καν εγκατασταθεί, όπως καυχήθηκε.

Έλα όμως που το λάθος δεν ήταν η θεσμοθέτηση αλλά η κατάργηση. Εκ του αποτελέσματος πάντοτε.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Σύμφωνα με το νόμο 5224/2025 τα ΑΕΙ κατάρτησαν και επικαιροποίησαν τα σχέδια ασφάλειας τους μέχρι το τέλος του 2025 για να αξιολογηθούν από το Κέντρο Μελετών Ασφαλείας του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. 16 μήνες μετά την ψήφιση του νόμου αναμένεται η προκήρυξη του διαγωνισμού για την αγορά και εγκατάσταση συστημάτων ασφαλείας. Τα περιβόητα τουρνικέ στις εισόδους και οι κάμερες. Και η διαδικασία αναμένεται ιδιαιτέρως χρονοβόρα. Πότε θα γίνουν όλα αυτά; Ποτέ!

Η ουσία είναι ότι μέχρι τις εκλογές δεν θα έχει γίνει τίποτα για την ασφάλεια των πανεπιστημίων.

Παρεμπιπτόντως να αναφέρω ότι κάμερες υπήρχαν, απλώς τις κατέστρεψαν. Σε αχανή campus που δεν αστυνομεύονται και μένουν αφύλακτα ακόμα και τη νύκτα, το μόνο εύκολο είναι να καταστρέψεις μια κάμερα. Ή και να κάψεις το αυτοκίνητο ενός καθηγητή με τις επιστημονικές έρευνες του οποίου σχετικά με το «ξυλόλιο των Τεμπών» διαφωνείς.  Μετά μπορείς να κάνεις ότι επιθυμείς σε ένα τελείως ανυπεράσπιστο πλην όμως ευαίσθητο και πολυδάπανο χώρο. Ατιμωρητί φυσικά. Λεφτά υπάρχουν  άφθονα για να προφυλάξουν το πολιτικό κόστος της κυβερνώσας παράταξης.

Όλο το κόλπο είναι να μη δημιουργηθεί αναστάτωση στους χώρους των ΑΕΙ και ειδικά παραμονές εκλογών. Διότι θα υπάρξουν αντιδράσεις από τις αριστερές παρατάξεις που θεωρούν χαφιεδισμό την ύπαρξη καμερών και  «χούντα» κάθε μέτρο ασφάλειας της ζωής και της περιουσίας φοιτητών, εκπαιδευτικού και διοικητικού προσωπικού. 

Αλλά και για μικρότερες παραβάσεις τις οποίες μπορούν να βεβαιώσουν οι κλητήρες και οι υπηρεσίες security που υπάρχουν, ποια πανεπιστημιακή αρχή θα τολμήσει να επιβάλει κυρώσεις;

Αφού τελείως φυσιολογικά φοβούνται για την ασφάλεια και τη ζωή τους. Διότι τα γραφεία τους και τα αυτοκίνητα τους είναι τελείως ανυπεράσπιστα. Και η τύχη του πρύτανη της ΑΣΟΕΕ, Δημήτρη Μπουραντώνη θα τους στοιχειώνει όλους και για πάντα.

Ή μήπως υπέστη κάποια σοβαρή συνέπεια κανείς από αυτούς που βανδάλισαν τόσο τον ίδιο και το γραφείο του; Σε δημόσια θέα μάλιστα.

 

Και τι θα έκαναν οι κάμερες, πριν τις σπάσουν;

Θα κατέγραφαν το όποιο βίαιο γεγονός όπως αυτό στο Μαθηματικό του ΕΚΠΑ και αμέσως θα κινητοποιούνταν η Πανεπιστημιακή Αστυνομία. Δηλαδή αυτή που ήταν λάθος και καταργήθηκε.

Αλλά και οι άπλοι αστυνομικοί, όσο εκπαιδευμένοι και αν είναι, Μπρους Λι δεν είναι. Οπότε πως θα σταματούσαν τους επιδρομείς που δούλευαν τουλάχιστον με τσεκούρι, στειλιάρι και βόμβες μολότοφ; 

Απλώς θα έτρωγαν το ξύλο της αρκούδας μέχρι να επέμβουν οι αστυνομικές μονάδες που θα ήταν ακροβολισμένες εκτός του campus ακριβώς για να προστατεύουν τους άοπλους και δύσμοιρους συναδέλφους των.

Φαντάζει αστείο αλλά δεν είναι. Αυτό ήταν το σχέδιο.

Και δεν είναι αστείο διότι αυτός είναι ο λόγος που δεν εγκαταστάθηκαν άοπλοι αστυνομικοί εντός των ΑΕΙ. Υπήρξαν αντιδράσεις από την Αστυνομία, αφού θα έπρεπε επί μονίμου βάσεως να υπάρχουν κανονικοί αστυνομικοί απέξω ώστε να συνδράμουν τους άοπλους «αστυνομικούς» που θα ήταν μέσα. Ωστόσο η παρουσία τους και μόνο θα απέτρεπε τα απλά, καθημερινά φαινόμενα βίας που συμβαίνουν στα «ελεύθερα» ελληνικά πανεπιστήμια.  Σε ζόρικες καταστάσεις θα αναλάμβανε το «ιππικό».

Η πολιτική διάσταση του θέματος αφορά καθαρά την κυβέρνηση. Και ιδιαίτερα τις φοβίες της. Πιο βαθιά, την ψυχή της καρδερίνας. Η οποία επέλεξε και μάλιστα στρατηγικά στη δεύτερη τετραετία της να μην κάνει καμιά σοβαρή επέμβαση στο χώρο όχι μόνο της ανώτατης, αλλά της εκπαίδευσης γενικώς.

Ούτε ο νόμος 4009/2011, ο περίφημος νόμος Διαμαντοπούλου, για τη δομή και λειτουργία των ΑΕΙ, επανήλθε παρά τις παλαιότερες εξαγγελίες της κυβερνώσας παράταξης.

Ούτε αναιρέθηκε με κάποιο τρόπο η μετατροπή των ΑΤΕΙ σε ΑΕΙ που σήμανε την καταστροφή της τεχνολογικής εκπαίδευσης.

Ούτε η αξιολόγηση σχολικών μονάδων και εκπαιδευτικών απέκτησε ποτέ σοβαρό και ουσιαστικό χαρακτήρα.

Ούτε φυσικά προχώρησε η υπόθεση του Εθνικού Απολυτηρίου που αποτελούσε προγραμματική δέσμευση της τρέχουσας κυβέρνησης.

Για να μην σχολιάσουμε ότι τα απολυτήρια είναι όλα Λίαν Καλώς και Άριστα και οι μετεξεταστέοι «καταργήθηκαν».

Το μόνο που ευτυχώς έγινε ήταν η έκδοση των νέων σχολικών βιβλίων για την εφαρμογή των νέων προγραμμάτων σπουδών στη σχολική εκπαίδευση. Και μάλιστα  όχι όλων, αφού προς το παρόν λείπουν αυτά της Β´ και Γ´ Λυκείου. Τα οποία νέα προγράμματα θα εφαρμόσει η επόμενη κυβέρνηση αφού τα βιβλία θα φτάσουν στα σχολεία το Σεπτέμβριο του 2027 και αν… Με άγνωστη κυβέρνηση και άγνωστο υπουργό Παιδείας.

Με δυο λόγια, η κυβέρνηση της ΝΔ απέφυγε οποιαδήποτε μεταρρύθμιση στην Εκπαίδευση, οπότε είναι τελείως λογικό που απέφυγε να προστατεύσει τα ΑΕΙ από τους παντός είδους βάνδαλους.

Και η αιτία είναι φυσικά …

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Νοεμβρίου 11, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , , ,
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)