"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΝΕΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΑίο-ΕΛΑΣιτες-REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Η… φρασούλα που περιγράφει την Αριστερά -- Η προσφορά της Έφης

 Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

αχτσιόγλου (η) 1. αυτή που εξαιτίας της ειλικρίνειάς της δεν μπορεί να κρατήσει μυστικό
«το ξέρω ότι δεν είσαι άρρωστος και ότι κάνεις κοπάνα και ελπίζω να μην το είπες στην αχτσιόγλου την Εφη» 2. αυτή που προσποιείται αρετές που δεν έχει «αν δεν ήξερα τι αχτσιόγλου είναι μπορεί να πίστευα ότι είναι ευαίσθητη»

Στη συντρόφισσα Αχτσιόγλου η χώρα χρωστά πολλά. Όχι μόνο γιατί ως στέλεχος της κυβέρνησης της Πρώτης Φοράς Αριστεράς αγωνίστηκε ώστε οι πολίτες να μην ξεχάσουν τι σημαίνει κυβερνώσα Αριστερά, αλλά και γιατί με μια απλή φρασούλα περιέγραψε τον πυρήνα των τιμημένων αγώνων των συντρόφων.

Αυτό το
«η κανονικότητα δεν είναι ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά» έδωσε ακόμα και στους πιο αφελείς να καταλάβουν πόσο τρομακτικοί είναι στην πραγματικότητα όλοι αυτοί οι «ευαίσθητοι» και «προοδευτικοί» «δημοκράτες» (όλα σε εισαγωγικά όπως ταιριάζει στους μεγάλους της υποκριτικής).

Και ίσως είναι αυτή η προσφορά που την έκανε να πει ότι η διαδρομή της, η ευαισθησία και η συνείδησή της την οδήγησαν να παραδώσει τη βουλευτική έδρα της

Υποθέτω σε ...

 

ΝΕΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΑίο-ΕΛΑΣιτες-REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Επιτέλους ήλθαν!

 Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Η οχυρά θέσις «Νέα Αριστερά» έπεσε χθες!
 

Οι Ελασίτες την κατέλαβαν με μια γιούργια, δεν χρειάστηκε ιδιαίτερη προσπάθεια.  

Οι περισσότεροι παραδόθηκαν στην ΕΛΑΣ χωρίς να προβάλουν αντίσταση, οι υπόλοιποι πήραν τα βουνά και λένε ότι συνεχίζουν. 

Μη σας κάνει εντύπωση η εξέλιξη. Είναι παράδοση με τους Ελασίτες να ξεκινούν την εκκαθάριση του πεδίου από τους δικούς τους.  

Ούτε όμως να μας κάνει εντύπωση η ευκολία με την οποία έπεσε η Νέα Αριστερά. «Οχυρά θέσις» ήταν μόνο στα χαρτιά. Ενα προσωρινό σχήμα ευκολίας ήταν και την προσωρινότητά του πρόδιδε αμέσως το μινιμαλιστικό σήμα τους: θύμιζε ανθρωπάκι που πατάει μπανανόφλουδα και χάνει την ισορροπία του.

Εκ των αποχωρησάντων, επτά τον αριθμό συνολικά (ίσως και έξι, πραγματικά δεν έχει σημασία…), η Εφη Αχτσιόγλου αποχώρησε, παραδίδοντας και τον μισθό της, δηλαδή, αυτό που έχουμε συνηθίσει να λέμε «έδρα». 

Για όσους τυχόν δεν θυμούνται την κ. Αχτσιόγλου, είναι η θλιμμένη γροθίτσα που υψώθηκε ναζιάρικα, όταν ηττήθηκε από τον Στέφανο Κασσελάκη, στην αναμέτρηση για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Περιβόητη, άλλοτε, επειδή συνόψισε την Αριστερά σε εννέα λέξεις: «Η κανονικότητα δεν είναι ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά».  

Μετά την ήττα της από το «φαινόμενο», η κ. Αχτσιόγλου ήταν πολύ θυμωμένη με τον Αλέξη Τσίπρα και του έκανε μούτρα, επειδή πίστευε ότι εκείνος φύτεψε το Αμερικανάκι, ενώ υπό κανονικές συνθήκες η διαδοχή θα ήταν δική της.  

Τώρα που ο πρώην πρωθυπουργός αναβαπτίστηκε σε Αλέξη Καραμήτρο και μάλιστα με τον βαθμό του Αρχικαπετάνιου της ΕΛΑΣ, η κ. Αχτσιόγλου δεν έχει πρόβλημα.

Για την παραίτησή της από τον μισθό, τη λεγόμενη βουλευτική αποζημίωση στη γραφειοκρατική γλώσσα, η κ. Αχτσιόγλου είπε μόνο ότι
«είναι πράξη συνείδησης»!  

Για τον σύζυγό της, επίσης βουλευτή και πρώην υπουργό Δημήτρη Τζανακόπουλο, πράξη συνείδησης ήταν να κρατήσει τον μισθό του. Δεν τον ειρωνεύομαι, κάθε άλλο. Ηταν πράξη συνείδησης να κρατήσει τον μισθό, να το επαναλάβω, γιατί έχουμε και οικογένεια να θρέψουμε, κύριε! Εντάξει;  

Θα ήταν μάλλον πράξη υψίστης ασυνειδησίας, εφόσον μάλιστα το ζευγάρι έχει και ένα παιδί, αν έμεναν και οι δύο χωρίς μισθό.

Οσον αφορά εκείνους που έμειναν με το λάβαρο της Νέας Αριστεράς και πήραν τα βουνά, φυσικά δεν έχουν μέλλον, ούτε καν την αμυδρά ελπίδα των παραδοθέντων στους Ελασίτες. Αξίζει να παρατηρήσουμε, ωστόσο, την αντίδρασή τους. Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, συγκεκριμένα, χαρακτήρισε «ανακουφιστικό και απελευθερωτικό» αυτό που συνέβη. Από την περιγραφή που έκανε της δύσκολης συνύπαρξης με τους αποχωρήσαντες, προκύπτει μια κατάσταση μακροχρόνιας δυσκοιλιότητας, ούτως ειπείν, γεγονός που εξηγεί και την επιλογή των συγκεκριμένων επιθέτων.

Εν πάση περιπτώσει, η ανακούφιση που μας περιέγραψε ο κ. Σακελλαρίδης ήταν το αντίθετο του αισθήματος που πλάθει ο Καβάφης στο περίφημο «Περιμένοντας του βαρβάρους».  

Η συνέντευξη του με βοήθησε να καταλάβω το ιδιότυπο ψυχολογικό βάρος που περιγράφει στο ποίημα ο Καβάφης. Είναι το βάρος του βέβαιου τέλους, που αργεί τόσο πολύ να έλθει, ώστε η παράταση του χρόνου να γίνεται μαρτύριο, που κάνει το τέλος να φαντάζει σαν λύτρωση. Σαν λύτρωση, το τονίζω, γιατί υπάρχουν βάρβαροι που απλώς κλέβουν και αρπάζουν (Βησιγότθοι, Οστρογότθοι, Βάνδαλοι κ.ά.), υπάρχουν όμως βάρβαροι που παλουκώνουν (Ασσύριοι, Πάρθοι, Μογγόλοι κ.ά.). Θέλω να πω, ποτέ δεν ξέρεις με τους βαρβάρους. Στην περίπτωση, πάντως, του κ. Σακελλαρίδη, οι βάρβαροι επιτέλους ήλθαν και έφυγε από πάνω του μέγα βάρος!

Τέλειωσαν όλα; Είμαστε βέβαιοι;  

Οχι, γιατί ...

 

ΝΕΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΑίο-ΕΛΑΣιτες-REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Παραγραφές

 Toυ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Τι θα είχε γίνει αν η Εφη Αχτσιόγλου είχε δεχθεί την πρόταση του Αλέξη Τσίπρα να ηγηθεί εκείνη του ΣΥΡΙΖΑ στις δεύτερες εκλογές του 2023; 

Ποια θα ήταν η μοίρα της και η μοίρα του κόμματός της, αν είχε πάρει το ρίσκο; Αν δεν την είχε κρατήσει ο εγωισμός της αυτοσυντήρησης, όπως της καταλογίζει στα απομνημονεύματά του ο πρώην πρωθυπουργός;

Σύμφωνα με τη δική του εκδοχή, η πρόταση είχε μόνο οφέλη για την Αχτσιόγλου: Αν δεν βελτίωνε την επίδοση του κόμματος, η ευθύνη θα ήταν πάλι του Τσίπρα. Θα της είχε όμως μείνει το δαχτυλίδι. Αν τη βελτίωνε, θα πιστωνόταν εκείνη την επιτυχία.

Τελικώς, τα πιστώθηκε όλα ο Κασσελάκης, εκμεταλλευόμενος τη συντηρητική φύση της επίδοξης διαδόχου του Τσίπρα. Η Αχτσιόγλου φάνηκε να είχε πιστέψει ότι το κόμμα, που τότε βρισκόταν ακόμη στην αξιωματική αντιπολίτευση, θα της παραδιδόταν χωρίς πολύ κόπο.

Αδίκησε τον εαυτό της με το να μείνει μέσα στην ασφάλεια του προβλέψιμου – μέσα στην περίμετρο της συριζαϊκής ορθοδοξίας. Ισως πλήρωσε και την επίγνωση κάποιων από τους συντρόφους της ότι με εκείνη στην προεδρία οι ίδιοι δεν θα είχαν ρόλο στο κόμμα.

Κάπως έτσι βρέθηκε τώρα να διασπά τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ – πράξη που δεν μπορεί να κατηγορηθεί ως διασπαστική, αφού αποτελεί συνέχεια της μακράς διάλυσης που άρχισε πριν από περίπου τρία χρόνια.

Η Αχτσιόγλου και τα λίγα (πρώην) στελέχη της ΝΕΑΡ που αναδείχθηκαν επί τσιπρικής διακυβέρνησης δεν είχαν και πολλές επιλογές. Είχαν να επιλέξουν μεταξύ δύο πατερναλισμών.

Είτε το πατρονάρισμα των δογματικών που έζησαν μια ζωή στο εξωκοινοβουλευτικό περιθώριο και μάλλον νοσταλγούν την ελευθερία του.  

Είτε την αρχηγική επιβολή του Τσίπρα, που φαίνεται διατεθειμένος να τους δεχθεί στο νέο του κόμμα μόνο ως μεταμεληθέντες ασώτους.

Ο τρόπος που ο Τσίπρας έχει οργανώσει την επιστροφή του δείχνει ότι ένα κανονικό κόμμα θα του ήταν τώρα βάρος. Δεν θέλει στον σβέρκο του συνιστώσες και «ομπρέλες» πάνω από το κεφάλι του. Δεν έχει χρόνο να σπαταλήσει σε ομφαλοσκοπικές συνεδριάσεις. Θέλει πρόσωπα που θα στοιχιστούν πίσω του, σε ένα εκλογικό Blitzkrieg, που θα κατοχυρώσει στην κάλπη μια θέση στο πολιτικό σύστημα και μετά θα δει τι θα κάνει με αυτή.

Με τους σκουρλετοφίληδες στο πεζοδρόμιο ή με τον Τσίπρα στη Βουλή – έστω και σε ρόλο συντροφικού διακόσμου;

Για μια πολιτικό που μόλις έκλεισε τα 40, χωρίς να έχει ακόμη προλάβει να δικαιώσει τις προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί για το πρόσωπό της, η απάντηση στο δίλημμα δεν είναι δύσκολη.

Ο Ιούνιος του 2026 θα μπορεί να σημάνει...

 

ΝΕΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΑίο-ΕΛΑΣιτες-REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Άσε την ιδεολογία και πιάσε την καρέκλα

 Του Ηλία Ψυχογιού

ilpsychogios@gmail.com 

Τι ωραία που είναι η Αριστερά όταν ενώνεται. Ή μάλλον, όταν διασπάται για να ξαναενωθεί. Ή όταν διασπάται από αυτό που ξαναενώθηκε για να ξαναδιασπαστεί προς κάτι "καινούριο” με παλιό αρχηγό που μόλις ιδρύθηκε.  

Πραγματικά, το σενάριο είναι καταιγιστικό και δεν προλαβαίνουμε να παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις. Αν ήταν πραγματική τηλεοπτική σειρά, θα ήταν είτε οι "Οικογενειακές ιστορίες” είτε η "Εσμεράλδα”!

Τις τελευταίες μέρες γίναμε μάρτυρες ενός πολιτικού φαινομένου που θα μπορούσε να διδάσκεται στα πανεπιστήμια ως "μεταμοντέρνος κανιβαλισμός καρεκλών". 

Η Νέα Αριστερά, το κόμμα που γεννήθηκε από τη μεγάλη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, διαλύθηκε με εντυπωσιακή ταχύτητα και επτά από τους έντεκα βουλευτές της "έφτιαξαν βαλίτσες” και κατευθύνθηκαν προς τον νέο σταθμό της πολιτικής τους διαδρομής: τον Αλέξη Τσίπρα και την "Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη". Μαζί τους και εκατοντάδες στελέχη. 

Η Έφη Αχτσιόγλου μάλιστα, παραιτήθηκε ακόμα και από βουλευτής. Είναι η ίδια Έφη Αχτσιόγλου η οποία, σύμφωνα με μαρτυρίες, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστη την ήττα του 2023 "μπούκαρε” στο γραφείο του Τσίπρα μαζί με τον Δημήτρη Τζανακόπουλο και "απαίτησαν” το κόμμα.  Δεν είναι ότι τους έπιασε ξαφνικά συστολή. Απλώς βρήκαν καλύτερη πιθανότητα για καρέκλα.

Και εδώ αρχίζει η μεγάλη ειρωνεία.

Για χρόνια ολόκληρα, προτού η "κυβερνώσα αριστερά” ανέβει στην εξουσία το 2015, η Αριστερά ύψωνε το δάχτυλο. Όχι ένα απλό δάχτυλο – το δάχτυλο της ηθικής.
"Εμείς έχουμε ηθικό πλεονέκτημα”, έλεγαν. "Εμείς δεν είμαστε σαν εσάς τους διεφθαρμένους”. "Εμείς είμαστε η καθαρότητα, η αξιοπρέπεια, η πούρα ιδεολογία”. Οι άλλοι ήταν όλοι νεοφιλελεύθεροι, μνημονιακοί, γερμανοτσολιάδες, καρεκλοκένταυροι, διεφθαρμένοι.  

Εκείνοι;  

Αγνοί. Αριστεροί. Με όραμα.

Και μετά ήρθε η εξουσία. Και μετά ήρθαν τα μνημόνια που υπέγραψαν. Και μετά ήρθαν η καλοπέραση, τα οφίτσια, τα βουλευτικά αυτοκίνητα και οι παροχές, τα incognito ταξίδια στο Παρίσι για ραντεβού με τους Ρότσιλντ, οι σκανδαλώδεις διαγωνισμοί για τις εθνικές οδούς, τα τηλεοπτικά κανάλια που "μοιράστηκαν”. 

Το "ηθικό πλεονέκτημα” αποδείχθηκε τελικά ένα πολύ ελαστικό ύφασμα το οποίο ίσα ίσα που κάλυπτε τα επίμαχα σημεία.

Σήμερα η εικόνα είναι τραγελαφική. Στελέχη που πριν από λίγα χρόνια έβριζαν τον Τσίπρα ως "αυταρχικό” και "προδότη της Αριστεράς”, τώρα τρέχουν να προλάβουν την είσοδο στο νέο του κόμμα. Άλλοι που ίδρυσαν τη Νέα Αριστερά για να "σώσουν τις αξίες και την ιστορία του κόμματος”, διαπίστωσαν ότι οι αξίες χωράνε καλύτερα σε ένα καινούργιο βουλευτικό αυτοκίνητο. 

Και η ιδεολογία κύριε; 

Μια λεπτομέρεια. Το σημαντικό είναι να βρεθείς στη σωστή πλευρά της αίθουσας όταν ο ταξιθέτης κάνει παιχνίδι.

Η αείμνηστη Μαλβίνα Κάραλη το είχε πει πριν από χρόνια με τον πιο γλαφυρό τρόπο: "Τελικά τι είναι ο Συνασπισμός; Πέντε-έξι κώλοι που ψάχνουν για καρέκλα”.  

Δεν ήταν υπερβολή αλλά προφητεία. Και η προφητεία αυτή επαληθεύεται κάθε φορά που ο χώρος αυτός αποφασίζει να "ανανεωθεί”.

Το πιο αστείο είναι ότι όλη αυτή η κινητικότητα συνοδεύεται από τα ίδια βαθυστόχαστα κείμενα για "ενότητα της Αριστεράς”, "προοδευτικό μέτωπο” και "αντίσταση στη δεξιά”. Λες και η ενότητα είναι ζήτημα του ποιος θα καταλάβει το καλύτερο γραφείο και όχι ζήτημα ιδεών και πραγματικών αξιών. Και μόλις η πρώτη δημοσκόπηση έδειξε ότι ο Τσίπρας ανεβαίνει και έχει ρεύμα, οι καρέκλες άρχισαν να τρέμουν και οι αρχές μαζί με τις αξίες να προσαρμόζονται με ευκολία.

Όλο αυτό το θέατρο δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο, μόνο που εδώ έχει μία ιδιαίτερη γεύση. Γιατί η Αριστερά στην Ελλάδα δεν έχασε ποτέ την ικανότητά της να κηρύττει από το ηθικό βάθρο στο οποίο η ίδια είχε ανεβεί, ενώ ταυτόχρονα παζάρευε θέσεις. Και όταν το βάθρο γκρεμίζεται, αντί να αναστοχαστεί, απλώς ψάχνει για καινούργιο βάθρο - ιδανικά με θέα το Μαξίμου.

Υπάρχουν εξαιρέσεις σε όλη αυτή την κωμωδία; 

Ναι. Ο Παύλος Πολάκης, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο Νίκος Παππάς και άλλοι. Τους το αναγνωρίζω και ας έχω δεύτερες σκέψεις για τους λόγους που δεν συμπαρατάσσονται με τον Αλέξη Τσίπρα. Ίσως να αντιλαμβάνονται ότι δεν χωρούν στο κόμμα ΙΚΕ και δεν θέλουν να εξευτελιστούν. Κάτι είναι και αυτό.  

Άσε λοιπόν την ιδεολογία, σύντροφε και πιάσε την καρέκλα. Το μόνο σταθερό σε αυτό το παιχνίδι είναι η κίνηση των καθισμάτων και η βεβαιότητα ότι αύριο θα βρεθούν ξανά ορισμένοι από τους μετακινούμενες να μιλήσουν για "ηθικό πλεονέκτημα”.

Αλλά αντί για τον σεβασμό που υπήρχε στο παρελθόν, θα εισπράξουν...

 

ΝΕΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΑίο-ΕΛΑΣιτες-REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: «Αφετε τα παιδία…»

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Οφείλω να αναγνωρίσω, απ’ όλη αυτή τη φασαρία με την οποία μας απασχολεί ο ΣΥΡΙΖΑ, ότι περισσότερη εντύπωση μου έχει κάνει η παιδική αθωότητα της κ. Αχτσιόγλου.  

Υπήρξε η Ιφιγένεια της ανανέωσης που προετοίμαζε για τον εαυτό του ο κ. Τσίπρας μετά την αποχώρησή του. Θα άφηνε πίσω του τη ριζοσπαστική Αριστερά, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, θα στρεφόταν προς τη σοσιαλδημοκρατία, χωρίς βέβαια να ξέρει κανείς ποιες διεργασίες γίνονταν στη συνείδησή του και ποιες σχέσεις είχαν αυτές με την πολιτική και την ιδεολογική κατεύθυνση του χώρου. Το μόνο που ήταν γνωστό ήταν εκείνο το 17,5% της ήττας στις δεύτερες εκλογές που εξόργιζε τους συντρόφους του και υπονόμευε τη θέση του. Η φασαρία της αμφισβήτησης δεν κράτησε πολύ. Ο ίδιος παραιτήθηκε και στις εσωτερικές εκλογές που προκηρύχθηκαν για τη διαδοχή του φρόντισε να εκλεγεί ένας τύπος αγνώστων λοιπών στοιχείων, ο οποίος συμπεριφερόταν σαν ο ΣΥΡΙΖΑ να ήταν το Κλαμπ Μεντιτερανέ της Αριστεράς.  

Ως γνωστόν τον έλεγαν Κασσελάκη, ήταν παντρεμένος με άνδρα και είχε σκύλο. 

Θύμα του ήταν η κ. Αχτσιόγλου, η οποία έχασε τις εσωκομματικές εκλογές και αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ για να ιδρύσει με άλλους συντρόφους της το πραγματικό διάδοχο σχήμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς. 

Λεγόταν Νέα Αριστερά και το κακόμοιρο μας βγήκε φυματικό. Το εγχείρημα δεν ατύχησε απλώς. Hταν μια σκέτη δυστυχία να τους βλέπεις στο Κοινοβούλιο, όπου είχαν εκλεγεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τώρα λέγονταν αλλιώς.

Ωσπου ήρθε η ημέρα της επιστροφής του κ. Τσίπρα. Hταν ένας καινούργιος Τσίπρας, επιτέλους ίδιος με αυτόν που μας κυβέρνησε για πέντε χρόνια

Hταν καινούργιος γιατί είχε ξαναβρεί τον εαυτό του, που νομίζαμε πως τον είχε χάσει και τον έψαχνε πειραματιζόμενος με τα νεύρα των οπαδών του και των πρώην συντρόφων του.  

Τώρα έκανε κόμμα με γραφεία και υπολογιστές και δήλωσε: «Aφετε τα παιδία και μη κωλύετε αυτά ελθείν προς με…»

Η κ. Αχτσιόγλου, η οποία για το καλό της Αριστεράς ξεχνάει τις προσωπικές της πικρίες και βλέπει τον Τσίπρα καθισμένο στο βάθρο του ηγέτη από όπου κι αν τον κοιτάξεις, όχι μόνον εγκατέλειψε τη Νέα Αριστερά, αλλά παραιτήθηκε και από βουλευτής. Ξέχασε και τον Κασσελάκη και τον Πολάκη και προτιμά να περιμένει ώσπου να καταταγεί στην ΕΛΑΣ. Καθησύχασε πάντως τις ανησυχίες μας διαβεβαιώνοντάς μας ότι δεν θα σταματήσει να ασχολείται με την ενεργό πολιτική. Δεν είναι καιρός για να μένεις σπίτι σου όταν ο Τραμπ δεν μπορεί να καταλήξει σε μια βιώσιμη συμφωνία με τους Ιρανούς. 

Η Αριστερά μάς προσφέρει γενναιόδωρα καβγάδες, παράγει φασαρία, γενικά κάνει ό,τι μπορεί για να τη θυμόμαστε. Και κρύβει επιμελώς ...

 

ΝΕΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΑίων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

ΝΕΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΑίων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία (με τη ματιά του Θοδωρή Δημητρίου)


Uploaded Image 

 Uploaded Image

 Uploaded Image

 Uploaded Image

 Uploaded Image

 

ΣΥΡΙΖΑιο-ΕΛΑΣιτων rebrand-ισμενων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία (με τη ματιά του Θοδωρή Δημητρίου)


Uploaded Image 

 

Uploaded Image 

 Uploaded Image 

 Uploaded ImageUploaded Image 

 

Uploaded Image 

 Uploaded Image

 

 

 Uploaded Image 

 

Uploaded Image 

Uploaded Image 

 

"Επίγεια σοφία" - 82 χρόνια από την ιστορική/ηρωϊκή απόβαση στην Νορμανδία

 





 
 

Σαν σήμερα (6/6/ΧΧΧΧ)

 

1822: Ο Κωνσταντίνος Κανάρης πυρπολεί την τουρκική ναυαρχίδα του Καρά Αλή στη Χίο.

1907: Η γερμανική εταιρία Henkel λανσάρει το πρώτο απορρυπαντικό με το όνομα Persil.

1933: Νέα δολοφονική απόπειρα κατά του Ελευθέριου Βενιζέλου, αυτή τη φορά στην Αθήνα, την ώρα που βρίσκεται μαζί με τη σύζυγό του Έλενα στο αυτοκίνητο.

1965: Οι Rolling Stones κυκλοφορούν τη μεγάλη επιτυχία τους «Satisfaction».

1967: Το καθεστώς των συνταγματαρχών απαγορεύει την πώληση δίσκων του Μίκη Θεοδωράκη, καθώς και την αναμετάδοση της μουσικής του.


1944: D-DAY Απόβαση στη Νορμανδια. Η αντίστροφη μέτρηση για τους Ναζί αρχίζει










2017: Πεθαίνει σε ηλικία 82 ετών,  ο Σαουδάραβας πολυεκατομμυριούχος επιχειρηματίας και έμπορος όπλων, Αντνάν Κασόγκι.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2023 Πεθαίνει ο τραγουριστής Γιάννης Φλωρινιώτης  
 
 
 
 
 
 

 Τάσος Μπιρσίμ: Στο Αποτεφρωτήριο Ριτσώνας το τελευταίο αντίο
2024  Πέθανε ο Τάσος Μπιρσίμ, ο σκηνοθέτης του Ανδρέα Παπανδρέου
Ο Τάσος Μπιρσίμ, ο προσωπικός χαρισματικός σκηνοθέτης του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου, υπήρξε διευθυντής τηλεόρασης στην ΕΡΤ στα 80s.
 

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Γιώργος Πόπορης για πρόεδρος στο ΠΑΣΟΚ

 Toυ ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Απανωτές δημοσκοπήσεις
, μετά την ανακοίνωση των νέων κομμάτων, του restomod του Τσίπρα και του ολοκαίνουργιου, ακόμη στα νάιλον είναι, με άστρωτο μοτέρ Lada, της Καρυστιανού, στέλνουν το ΠΑΣΟΚ υπό τον Νίκο Ανδρουλάκη στην τρίτη θέση και πάει με φόρα για την τέταρτη με μονοψήφιο.

Οι λόγοι πολλοί, π.χ., ο ένας είναι πως πήγε να μετατρέψει το ΠΑΣΟΚ σε πράσινο της μούχλας ΣΥΡΙΖΑ. Ο κυριότερος όμως είναι πως δεν το έχει το παιδί. Δεν μπορεί. Νούκου.  

Ο ηγέτης πρέπει να εμπνέει, να ξεσηκώνει, να είναι ένας Λοχαγός στα χαρακώματα, πριν από την έφοδο, που μέσα στον ορυμαγδό της μάχης, μιλάει στους άνδρες του και ανυπομονούν να χυμήξουν με την ξιφολόγχη.

Με τον Ανδρουλάκη αρχηγό και ο Λεωνίδας θα είχε γυρίσει στη Σπάρτη να μαζεύει ελιές. Το ξαναείπαμε, ένα λαμπατέρ με καμένη λάμπα να έβαζαν στο ΠΑΣΟΚ για πρόεδρο, καλύτερα θα τα πήγαινε. Τώρα πάνε ντουγρού για τον τοίχο, έρχεται πάλι ο Τσίπρας να το λεηλατήσει, ενώ ο Δούκας της κατουρημένης Αθήνας, αντί να κοιτάξει τα χάλια του και να ασχοληθεί με την μπίχλα του κλεινού άστεως, τρολάρει τον Ανδρουλάκη και προτείνει αυτοδιάλυση του ΠΑΣΟΚ και ένταξή του στα Τάγματα του ντεμέκ ΕΛΑΣ.

Κι επειδή η ομάδα του Ανδρουλάκη θέλει να φάει το ψωμί από ταλεντάρες κωμικούς, όπως ο Γιώργος Πόπορης και ο Αλέξανδρος Τσουβέλας, σκεφτήκανε, λέει, να διαρρεύσουν τη δημιουργία πολύ βαρβάτου αναχώματος, που θα ανακόψει τις διαρροές, ένα πολιτικό φράγμα του Ασουάν, που θα χτιστεί με τα κορμιά του Κασσελάκη και της Τζάκρη, η οποία θα επιστρέψει ως μετανοούσα Μαγδαληνή στο Κίνημα, που δεν κινείται και πολύ, κουνάει λίγο τα πόδια του στον αέρα, μέχρι να τα τεντώσει για τα καλά, μαζί με την ουρά του, κι αντίο, Γλαρέντζα.

Αμα ο άνθρωπος έχει πολιτικό ένστικτο, πιάνει πουλιά στον αέρα. Σου λέει, «τι περιμένουν οι προοδευτικές μάζες για να κατακλύσουν τις τάξεις του ΠΑΣΟΚ; Τον Στέφανο αλά μπρατσέτα με τον Τάιλερ, τη Φάρλι και την Τζάκρη πάνω στις λουμπουτέν μέσα στο όργωμα».

Η ήττα που έρχεται θα σημάνει την οριστική διάλυση και ο Ανδρουλάκης δεν θα πεινάσει, θα είναι πολυτελές το πένθος του, το μόνο σίγουρο όμως για τη δημοκρατία, υπό την ευρεία έννοια του πολιτεύματος αλλά και για τη Νέα Δημοκρατία, είναι πως δεν είναι καλό να μην υπάρχει ένα κόμμα ανταγωνιστής, που να μη λαϊκίζει στα πάντα, να έχει κάποια στοιχεία πατριωτισμού και θεσμικής μετριοπάθειας, που στα μεγάλα, τα εθνικά να μπορεί να συμπράττει υπεύθυνα, χωρίς την ελληνοφοβία της αριστερίλας, που ευθυγραμμίζεται με τα τουρκικά συμφέροντα και θέλει να ανατινάξει τις συμμαχίες της χώρας.  

Να το πω πιο απλά.

Η έλλειψη σοβαρού αντιπάλου, που να σε ελέγχει κιόλας με τα μέσα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, σε κάνει να χαλαρώνεις, κινδυνεύεις από ιδρυματισμό της εξουσίας, και ραστώνη που οδηγεί σε λάθη που προκαλεί η έλλειψη εγρήγορσης.

Τι θα κάνουν λοιπόν στο ΠΑΣΟΚ;  

Επειδή ο Ανδρουλάκης έχει πακτωθεί στην καρέκλα, δεν φεύγει μόνος του που να τον τραβάει αρματοφορέας για Leopard A2, θα περιμένουν να πεθάνουν πολιτικά μαζί του, θα αναμένουν στωικά μαγικά κόλπα, όπως αυτά με κωμικοτραγικές προσχωρήσεις;

Η κοινή λογική λέει πως πρέπει να υποχρεώσουν τον Ανδρουλάκη σε πρόωρη συνταξιοδότηση, να του δώσουν μια τιμητική πλακέτα και ένα καλό μπουκάλι double black και να εκλέξουν άμεσα νέα ηγεσία. Χωρίς μιμήσεις της μηδενιστικής αριστεράς, να μετατραπούν πάλι σε σοβαρό θεσμικό παίκτη της πολιτικής σκηνής, με επικεφαλής κάποιον ή κάποια που θα εμπνέει, θα ανακόψει τη διαφαινόμενη λεηλασία ψηφοφόρων του από τον Τσίπρα και τους γιαλαντζί καπεταναίους του.

Αυτοί που κοιτάζουν αριστερά θα προτιμήσουν τον ορίτζιναλ μηδενιστή τυχοδιώκτη από τον «μαϊμού».  

Θα έπειθα εγώ ως οπενμπροντεράκιας φρηφρής φιλότουρκος και υπέρμαχος της LGBTQ turbo Gti 4X4 ατζέντας; 

Ούτε με σφαίρες. Εδώ που τα λέμε, τον Πόπορη να βάλει το ΠΑΣΟΚ για πρόεδρο, θα φέρει μακράν καλύτερες επιδόσεις.

Το άξιο τέκνο της Κυλλήνης έχει μεγάλο ταλέντο, χιούμορ, παράγει έργο με ευφυΐα, δεν είναι ανθρωποδιώκτης, όπως ο πολλαπλώς ατυχήσας πολιτικώς, όχι οικονομικώς, απερχόμενος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, αντιθέτως έχει ραγδαία άνοδο της δημοφιλίας του.

Οπότε εγώ την ιδέα την έριξα, στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. ΠΑΣΟΚ δεν ψηφίζω, αλλά ας τη διερευνήσουν τα αρμόδια όργανα, αν ο κ. Πόπορης είναι εύκαιρος, μπορεί ...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Προσοχή! H αριστερά παχαίνει

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Όχι δεν μιλάω μεταφορικά.

Εξ αιτίας της αριστεράς σιλουέτες θα χαλάσουν, ρούχα θα «μικρύνουν» και ζυγαριές θα κοπανηθούν με οργή. Οι σύντροφοι θα μας παχύνουν και θα το κάνουν με τους τόνους ποπ κορν που θα καταναλώσουμε παρακολουθώντας τους καυγάδες και τις κλωτσοπατινάδες τους, οι οποίες είναι πολύ απολαυστικότερες από όλων των υπόλοιπων. Βλέπετε, όταν τσακώνονται αυτοί που παριστάνουν ότι το μοναδικό τους κίνητρο είναι ένας «καλύτερος κόσμος που είναι εφικτός», δεν διστάζουν μπροστά σε τίποτα και το θέαμα-ακρόαμα είναι συνήθως επικό.

Πώς, ας πούμε, να μην αρπάξεις τα ποπ κορν για να απολαύσεις το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Documento το οποίο καταγγέλλει τον σύντροφο Μαραντζίδη ότι είναι «στη μισθοδοσία βρετανικών υπηρεσίων»;

Πώς να μην βάλεις τα γέλια στη σκέψη ότι ο καταγγελλόμενος είναι κάποιος που ξαφνικά αποφάσισε να γίνει ιεραπόστολος του τσιπρισμού, αποδεχόμενος πλήρως την τοξικότητα που τον συνοδεύει;

Πώς μετά να μην κάτσεις αναπαυτικά στον καναπέ σου για να θαυμάσεις την επίθεση στο δικαστή Ράμμο, ο οποίος υπερασπίστηκε τον Μαραντζίδη;

Πώς να μην πάρεις αγκαλιά τον κουβά με το ψημένο καλαμπόκι για να παρακολουθήσεις την αποκαθήλωση του αντιμητσοτακικού συμβόλου;

Πώς αλλιώς να παρακολουθήσεις τον πόλεμο που θυμίζει πολύ τον αντίστοιχο που έκανε η Αυριανή στον Ανδρέα (ο οποίος αφού εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο την τοξικότητα της φρικτής εφημερίδας, μετά αναγκάστηκε να δοκιμάσει και ο ίδιος το δηλητήριό της);

Και μετά, δεν θέλεις ποπ κορν για να χαρείς την προσπάθεια του συντρόφου Δούκα να σκοτώσει τον πεθαμένο, πριονίζοντας την έτσι κι αλλιώς ετοιμόρροπη καρέκλα του προέδρου Ανδρουλάκη;

Δεν είναι απολαυστική η τελευταία του προσπάθεια να διώξει τους ψηφοφόρους που δεν θέλουν η ψήφος στο ΠΑΣΟΚ να γίνει ψήφος στον Αλέκση;

Δεν γίνεται απολαυστικότερη, αν κανείς σκεφτεί ότι ο μόνος λόγος που το όνομα Δούκας μας λέει κάτι είναι η τοποθέτηση του στη θέση του υποψήφιου δημάρχου από τον ίδιο τον Ανδρουλάκη*;

Δεν χρειαζόμαστε κι εδώ ποπ κορν;

 

Και όλα αυτά είναι μόνο η αρχή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται, η Νέα Αριστερά εξαφανίζεται (δεν λέω «διαλύεται» αφού έτσι κι αλλιώς επρόκειτο για θραύσμα), η βελόνα του ΠΑΣΟΚ μετακινείται προς τα κάτω (φαίνεται δεν βοήθησε η προσχώρηση των συντρόφων Πελεγρίνη και Φανφαραντούρη) και η ιστορία έχει δείξει ότι οι σύντροφοι είναι με τους συντρόφους τους όσο αδίστακτοι είναι με τους αντιπάλους και συχνά ακόμα περισσότερο. Πράγμα που σημαίνει…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Κι όμως, το ΠΑΣΟΚ έχει ακόμα ελπίδες για την τρίτη θέση

 Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Πριν από καιρό ξεκίνησα να γράφω και να λέω πόσο ακατανόητη είναι η επιλογή του ΠΑΣΟΚ να ψαρέψει στην λίμνη της αριστεράς μαζί με πολλούς άλλους ψαράδες, αφήνοντας τον Μητσοτάκη μόνο του στην λίμνη του κέντρου
(ήταν φανερά επιλογή όλων των μεγαλοστελεχών με πιθανή εξαίρεση την Άννα τη Διαμαντοπούλου).  

Δεν ήμουν ο μόνος και δεν ήταν ιδιαιτέρα δύσκολο για οποιονδήποτε να δει το προφανές. Αυτό, που δεν μπορούσαν να δουν τα μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ και μερικοί φανατίλες, που καλό είναι να μην τους ρωτάς ούτε τι ώρα είναι ακόμα κι αν φορούν ρολόι.

Τα αποτελέσματα της πέρα από κάθε λογική επιλογής δεν φάνηκαν τώρα που το ΠΑΣΟΚ παλεύει για την τρίτη θέση με το κόμμα της κβαντικής ιατρού. Φαίνονται εδώ και χρόνια που το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί όχι να απειλήσει αλλά ούτε καν να μικρύνει την απόσταση του από την κυβέρνηση.  

Προφανώς φταίει η προσωπική ανεπάρκεια του προέδρου που οι σύντροφοι επέλεξαν (δύσκολο να σε εμπνεύσει ως ηγέτης κάποιος που μιλάει μόνο με κομματικά κλισέ και το μόνο που φαίνεται να κατέχει με επάρκεια είναι η λειτουργία των κομματικών μηχανισμών) αλλά κι αυτή θα μπορούσε κάπως να ξεπεραστεί με μια πολιτική στοιχειωδώς λογική. Με μια πολιτική που θα καθιστούσε το ΠΑΣΟΚ εναλλακτική διακυβέρνησης και όχι κόμμα διαμαρτυρίας και γκρίνιας, που συναγωνίζεται με τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά (και τώρα και με την ΕΛΑΣ) για το ποιος απεχθάνεται περισσότερο τον Μητσοτάκη.

Το να είσαι το μοναδικό κόμμα που μπορεί να απειλήσει τη Νέα τη Δημοκρατία (λόγω κοινών συνόρων στο κέντρο), το να είσαι το μοναδικό κόμμα που μπορείς να γοητεύσεις ένα μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων του Μητσοτάκη και να στοχεύεις στο πολύ πιο περιορισμένο και μάλλον εχθρικό απέναντι σου κοινό του ΣΥΡΙΖΑ, θέλει μια πολύ ιδιαίτερη μορφή αδυναμίας αντίληψης της πραγματικότητας.  

Εκτός φυσικά αν η αυτοκαταστροφική πολιτική του ΠΑΣΟΚ είναι μια συνειδητή επιλογή στελεχών, που καταλαβαίνουν ότι μια διεύρυνση της απήχησης του κόμματος θα προσέλκυε πιο ικανά στελέχη και θα υποβάθμιζε τους ίδιους στη φυσική τους θέση: του παιδιού για τους καφέδες.

Σε κάθε περίπτωση, το ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να απελπίζεται. Οι εκλογές δεν γίνονται αύριο και υπάρχει χρόνος να γλιτώσει την ολοσχερή καταστροφή. 

Είμαι σίγουρος ότι αν οι σύντροφοι δουλέψουν σκληρά μπορούν, έστω και με μια ψήφο, να κατακτήσουν την τρίτη θέση και να αφήσουν πίσω τους τη κβαντική ιατρό.  

Για παραπάνω...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Τρίτο κόμμα, έστω με μια ψήφο διαφορά

 

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Ο Α. Τσίπρας ξέρει τι κάνει, γιατί έχει μια ξεκάθαρη στρατηγική. Φτιάχνει ένα κόμμα στο οποίο δε θα ακούγεται δεύτερη φωνή.

Τράβηξε τα πάνδεινα από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και στη συνέχεια από τις περσόνες της αριστερής τάσης. Τώρα ζητά γη και ύδωρ από παλιές συντρόφισσες και παλιούς συντρόφους που θέλουν να ενταχθούν στην «ΕΛΑΣ». Τους θέλει όλους ταπεινωμένους να παραδοθούν άνευ όρων. Και αφού συμβεί αυτό, τότε και μόνον τότε θα αποφασίσει ποιους θα δεχθεί στο κόμμα του.

Η τακτική του για την κατάκτηση της δεύτερης θέσης είναι σαφής.

Σε πρώτη φάση, πλήρης ρευστοποίηση των κομμάτων της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Δεν θέλει να μείνει ούτε μια κουκίδα που να σταθεί εμπόδιο στον σχεδιασμό του.

Δεν είναι εύκολο, όμως αποδεικνύεται λιγότερο δύσκολο απ΄όσο φαινόταν στην αρχή. Τα στελέχη παραδίνονται άνευ μάχης, αναξιοπρεπώς και ταπεινωμένα.

Και μετά;

Και μετά θα στραφεί προς ΠΑΣΟΚ μεριά.

Εκεί μέσα έχει έναν σύμμαχο. Τον Χάρη Δούκα. Ο Α. Τσίπρας τον θέλει μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Διαγραμμένος του είναι άχρηστος, καθώς θα εκπροσωπεί μόνον τον εαυτό του.

Στο ΠΑΣΟΚ ο Α. Τσίπρας θα κάνει επίθεση φιλίας για επιμέρους συνεργασίες. Αυτή η τακτική απέδωσε στις εκλογές του Μαΐου 2012, όταν έκανε ανάλογες κινήσεις προς τις ηγεσίες της ΔΗΜΑΡ και του ΚΚΕ οι οποίες όμως τις απέρριψαν. Ο Τσίπρας θα προτείνει, ο Δούκας θα επικροτεί και θα πιέζει και ο Ανδρουλάκης θα τρέχει και δε θα φτάνει. Να το θυμηθείτε αυτό.

Σήμερα, βλέποντας πόσο εύκολα ακούμπησε το 15% η «ΕΛΑΣ», είναι λογικό να ανεβάσει τον πήχη πάνω από το 17.5% του 2023. Και φαίνεται πως το έχει το άλμα. Και από την άλλη τη μεριά το ΠΑΣΟΚ έχει εγκλωβιστεί στο «υποκλοπάτο» -- άγνωστο τίνων τους στόχους υπηρετεί -- μια πολιτική που έχει τα χαρακτηριστικά της ψύχωσης.

Ο άλλος παίζει μπάλα στη μεγάλη κατηγορία και το ΠΑΣΟΚ σε ερασιτεχνική. Υπέστη συντριβή με τα Τέμπη, με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, με τη στρατηγική του πρώτου κόμματος με μια ψήφο διαφορά και τώρα έχει φτάσει στο σημείο να διεκδικεί την 3η θέση, έστω με μια ψήφο διαφορά από την Καρυστιανού.

Κανένας δεν ζήτησε από το ΠΑΣΟΚ να γίνει δεκανίκι της κυβέρνησης, το μόνο που έπρεπε να κάνει ήταν να παραγάγει πολιτική. Και παραγωγή πολιτικής σημαίνει προτάσεις, συναινέσεις, αντιπαραθέσεις, συγκρούσεις με σαφείς κανόνες.

Η στείρα αντιπολίτευση και ένας ανόητος και κυρίως ανεξήγητος αντισυστημισμός, αποδείχθηκαν βούτυρο στο ψωμί του Τσίπρα, καθώς αυτόν τον ρόλο τον παίζει καλύτερα από τον Ν. Ανδρουλάκη.

Ακούγοντας το πρωί στη Δημόσια Τηλεόραση τον εκπρόσωπο Τύπου του ΠΑΣΟΚ να ισχυρίζεται πως ο μοναδικός τρόπος να φύγει ο Μητσοτάκης είναι να έρθει το Κίνημα πρώτο κόμμα, σκέφτηκα πόσο καλότυχος άνθρωπος είναι ο Κυριάκος. Να είσαι τριτοτέταρτο κόμμα και ...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Πανικός!

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Μαντάρα έχει γίνει το ΠΑΣΟΚ εξαιτίας του Καπετάν Καραμήτρου.

Μέχρι τώρα, το βάρος του ονόματος «ΠΑΣΟΚ» στη μαρκίζα εξισορροπούσε – ίσως μάλιστα κάποιες φορές να αντιστάθμιζε κιόλας – το έλλειμμα προσωπικότητας στην ηγεσία. Η έλευση του Καραμήτρου στη σκηνή τίναξε στον αέρα αυτή την ισορροπία και οι Πασόκοι ξαφνικά συνειδητοποιούν ότι έχουν εγκλωβιστεί σε μια μίμηση, η οποία πρέπει τώρα να αναμετρηθεί με το αυθεντικό. Και το ακόμη χειρότερο;

Πρέπει να τα βγάλουν πέρα με τον Χάρη Δούκα.

Πώς λοιπόν να μην επικρατεί πανικός;

Και δεν χρειάζεται να μας το πει κάποιος από μέσα για να το καταλάβουμε. Τον πανικό αποκαλύπτει η σπουδή με την οποία κατηγόρησαν αβάσιμα την εταιρεία μετρήσεων, που πρώτη κατέγραψε τις επιπτώσεις από την κάθοδο των Ελασιτών στις πόλεις (μιλώ για κάθοδο, επειδή ως Ελασίτες ήταν στα βουνά…). Μερικές ημέρες αργότερα, όμως, ήρθαν και οι μετρήσεις των άλλων εταιρειών για να επιβεβαιώσουν τη ζημία.

Ωστόσο, η ζημία που καταγράφεται για το ΠΑΣΟΚ δεν είναι απαραιτήτως μόνιμη. Πάντα τα νέα κόμματα συγκεντρώνουν ενδιαφέρον, σχεδόν ενθουσιασμό, στην αρχή. Είναι ο κανόνας αυτός, όπως όταν ανοίγει ένα νέο ψαγμένο εστιατόριο και γίνεται σούσουρο στους κοσμικούς – με τη διαφορά, βέβαια, ότι ένα εστιατόριο ταΐζει 100-200 άτομα, ας πούμε, ενώ ένα κόμμα ταΐζει εκατοντάδες χιλιάδες.

Επίσης, επικεφαλής του νέου κόμματος είναι ο Αλέξης Καραμήτρος. Παραμένει το ίδιο ανεπαρκής και ιδεοληπτικός, παρά την αλλαγή συσκευασίας.

Οπως είδαμε μάλιστα, ξεκίνησε με γενικόλογες αρλούμπες (π.χ., ζωή με αξιοπρέπεια), που αρέσουν σε όλους και δεν κοστίζουν τίποτα σε εκείνον που τις υπόσχεται. Ας περιμένουμε να δούμε το περιεχόμενο που θα τους δώσει ο Καπετάνιος και τις πολιτικές με τις οποίες θα τις κάνει πράξη και τότε βλέπουμε τι ποσοστά θα καταγράψει στις μετρήσεις.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι πρόωρες μετρήσεις δεν έχουν χρησιμότητα. Κάθε άλλο. Εχουν, και μάλιστα μεγάλη – ειδικά για το ΠΑΣΟΚ.

Ο λόγος είναι ότι το υψηλό ποσοστό που καταγράφουν για τον Καπετάνιο και η συνακόλουθη αποσυσπείρωση στο ΠΑΣΟΚ, δείχνουν πόσο λίγο και συγχρόνως πόσο βαρύ και άχαρο είναι το σημερινό ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, σε βαθμό ώστε οι ψηφοφόροι του να είναι έτοιμοι να λακίσουν για οτιδήποτε φαντάζει εκ πρώτης όψεως λίγο πιο ελκυστικό. Αυτή είναι η δυσάρεστη αλήθεια, γι’ αυτό και θύμωσαν τόσο πολύ με τις δημοσκοπήσεις στο ΠΑΣΟΚ.

Κατά τα λοιπά, «ΠΑΣΟΚ, ωραία χρόνια», που θα έλεγε κι η Αννα Διαμαντοπούλου.

Δυστυχώς. Για όλους μας, διότι μια σοβαρή αντιπολίτευση είναι ό,τι χρειαζόμαστε περισσότερο. Ιδίως ενόψει ενός πολύ επικίνδυνου καλοκαιριού στο Αιγαίο…

ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗ

Ας μείνω για λίγο ακόμη στο ΠΑΣΟΚ, γιατί έχω να καταγγείλω στην ηγεσία και τους αρμοδίους κάτι ανοίκειο και απρεπές:

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο Ζήκος πέταξε τον Ευρωβοσκό έξω από την αίθουσα του θρόνου

Του ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΙΔΗ 

 Το ΠΑΣΟΚ του «ναι» μετατράπηκε σε ΣΥΡΙΖΑ του «όχι», την ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας φλερτάρει με τον … Δημοκρατικό Καπιταλισμό με άρωμα Άρη Βελουχιώτη! Τα ύστερα του κόσμου! Αν ήταν ενεργοί οι Monty Python’s θα ξαναέγραφαν από την αρχή το «υπέροχοι ληστές και τα κουλουβάχατα της ιστορίας».  

Η κατάσταση θυμίζει κανονικό τσίρκο. Δεν ξέρουμε αν θα κόψει εισιτήρια. Ο μεγάλος κίνδυνος των επόμενων εκλογών είναι να καθίσει ο κόσμος σπίτι του. Και τότε ίσως δούμε το Μεγάλο Κόμμα της Μόσχας να διεκδικεί με αξιώσεις την δεύτερη θέση.

Στο ΠΑΣΟΚ θα έπρεπε κανονικά να πανηγυρίζουν για την 4η θέση. Με τη στάση που κρατούν απέναντι στον δικό τους κόσμο, είναι πιθανόν να κατρακυλήσουν ακόμη περισσότερο. Είναι εντυπωσιακό πώς τους έχει παρασύρει ο Αλέξης Τσίπρας στα θολά νερά της αριστεράς. Εκεί που οι ΠΑΣΠίτες του Νίκου Ανδρουλάκη δεν έχουν πιθανότητες επιβίωσης. Δεν έχουν παρά να ζητήσουν την άποψη του Στέφανου Κασσελάκη. Ή έστω της κας Τζάκρη. Ή ακόμη και της κας Κασιμάτη. 

 Ρωτάνε αν τρίβει τα χέρια του ο Κυριάκος Μητσοτάκης; 

Γεννάνε και τα κοκόρια του!

Τα «έχουμε» με το ΠΑΣΟΚ διότι ο Νίκος Ανδρουλάκης διέσπασε συνειδητά τον πόλο του «ναι». Το αστείο της υπόθεσης, αν μπορεί να υπάρχει κάποιο αστείο σε μια υπόθεση πολιτικής αυτοχειρίας, είναι ότι αν υπήρχε τρόπος να επιστρέψει κανείς στο παρελθόν, ο κ. Ανδρουλάκης θα ψήφιζε «όχι» και ο κ. Τσίπρας «ναι»!

Τι θα κάνει τελικά το ΠΑΣΟΚ; 

Μοιραία θα σβήσει. Αν ο Αλέξης Τσίπρας τους κερδίσει στις εκλογές, θα ξεκαθαρίσει πλήρως το τοπίο στην κεντροαριστερά. Το ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορεί να επιζήσει στην γειτονιά του Αλέξη Τσίπρα και ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν θα μπορεί να επιστρέψει στον χώρο του Κέντρου, επειδή αυτός θα έχει πλέον καταληφθεί πλήρως από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.  

Τι άλλο απομένει; 

Πόσο μάλλον όταν οι πιθανότητες κυβερνησιμότητας στο 2029 – 2030 θα είναι μεγαλύτερες με τον … κεντροαριστερό Αλέξη Τσίπρα, παρά με τον … Συριζαίο Νίκο Ανδρουλάκη.  

Κι όλα αυτά ήταν απολύτως προβλέψιμα. Εξελίσσονται όπως ακριβώς είχαν προβλεφθεί.  

Αλλά η αγωνία του ΠΑΣΟΚ ήταν τότε άλλη. Είχε επενδύσει στα ξυλόλια και στα χαμένα βαγόνια και έπρεπε να προστατεύσει τις επιλογές του.

Θα ανεχτούν οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ την επιστροφή των ασώτων; 

Τη διαγραφή του παρελθόντος και της συγκυβέρνησης με τον Σαμαρά.  

Οι δημοσκοπήσεις μας λένε πως όχι. 

Αλλά στην Χαριλάου Τρικούπη έχουν πάψει εδώ και καιρό να ακούν. Οπότε τους φταίνε οι μαντατοφόροι, δηλαδή οι δημοσκόποι.

Για κάθε κεντρώο αυτή η εξέλιξη είναι δυσάρεστη. Το κεντρώο ΠΑΣΟΚ δεν χρειαζότανε για δεκανίκι στη ΝΔ, αλλά για την συγκρότηση του άλλου πόλου του συστήματος.  

Το ΠΑΣΟΚ αποχώρησε από την αίθουσα του «ναι» και...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Κατσαπλιάδων πειράματα

 Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Πρώην πρωθυπουργός επανέρχεται λιγότερο από τρία χρόνια μετά την απόσυρσή του από την πολιτική.  

Είχε συντριβεί με 17,8%. 

Οι δημοσκοπήσεις τού δίνουν στη φαντεζί επανεκκίνησή του γύρω στο 15%

 Είναι άραγε αυτό επιτυχία; 

Ερχεται ο Τσίπρας με φόρα;

Αυτή η πρώιμη επίδοση της επανέκδοσης του Τσίπρα, η χαμηλότερη της συντριβής, σχολιάζεται σαν θριαμβευτικό come-back. Γιατί;  

Επειδή λειτουργεί αυτομάτως η σύγκριση με την υπόλοιπη αντιπολίτευση – και ιδίως το ΠΑΣΟΚ

Από τον Ιούνιο του 2023, όλο το γήπεδο ήταν του ΠΑΣΟΚ. Ο ΣΥΡΙΖΑ απασχολούσε στην αρχή την επικαιρότητα μόνο με τους σπασμούς της ιλαροτραγικής του διάλυσης. Το κόμμα που από εύνοια της τύχης βρέθηκε στην αξιωματική αντιπολίτευση, δεν κατάφερε να εδραιωθεί εκεί. Και ποιος φταίει γι’ αυτό; 

 Τα media. Τα συμφέροντα. Οι δημοσκόποι. Οι υπονομευτές.

Πρώτος στη σκιώδη λίστα των υπονομευτών τοποθετείται ο δήμαρχος Αθηναίων, που πίστεψε ότι μπορούσε να ηγηθεί του ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν τα κατάφερε. Γραμμή πάντως δεν άλλαξε. Τόσο πριν όσο και μετά την ήττα του στην εσωκομματική αναμέτρηση, ο Δούκας υποστήριζε μια επανάληψη του «πειράματος της Αθήνας» στον στίβο της κεντρικής πολιτικής. Θεωρώντας ότι η δική του επικράτηση στον δήμο ήταν προϊόν ενός αντιδεξιού μετώπου ΠΑΣΟΚ με ΣΥΡΙΖΑ, δεν κουράστηκε να υποστηρίζει τη σύγκλιση των χώρων. Δεν κουράστηκε κυρίως να αφορίζει την άποψη ότι το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να συμβάλει σε κυβερνητική διέξοδο, ακόμη κι αν χρειαζόταν να συνεργαστεί με τη Ν.Δ., θέτοντας τους δικούς του όρους.

Το ένα σκέλος της στρατηγικής Δούκα –«όχι» στη Ν.Δ.– θεσπίστηκε ως καταστατική επιλογή στο πρόσφατο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Η δική του επιμονή εκμαίευσε την «κανονιστική» κομματική δέσμευση.  

Το δεύτερο σκέλος, που ο δήμαρχος διατυπώνει τώρα, καλώντας τη Χαριλάου Τρικούπη να σκεφτεί και να προετοιμάσει μια μετεκλογική συνεργασία με το κόμμα Τσίπρα, δεν είναι άραγε η λογική συνέχεια του συνεδριακού ψηφίσματος;

Οχι, θα πουν οι προεδρικοί. Το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα αυτόνομο, αμόλυντο, απρόσιτο – και περιφρουρεί την ύπαρξή του με έναν αέναο διμέτωπο αγώνα, μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες και να γίνει το ίδιο ξανά αυτοδύναμο.

Στη Χαριλάου Τρικούπη ασχολούνται τώρα με τον χρονισμό της δήλωσης Δούκα και τα κίνητρά του. Αναζητούνται πάλι τα ίχνη μιας συμπαιγνίας, ενώ είναι παλιά και ορατή η στρατηγική σύγχυση του κόμματος, που ούτε στον πολυκομματικό ανταγωνισμό της αντικυβερνητικής διαμαρτυρίας μπορεί να ξεχωρίσει, ούτε το νεοδημοκρατικό μονοπώλιο της «κυβερνησιμότητας» φάνηκε ικανό να αμφισβητήσει.

Φταίνε τα πρόσωπα; 

Φταίει ο Δούκας, που στην εσωκομματική κάλπη έχασε το κόμμα και στο συνέδριο έμεινε χωρίς εσωκομματικά ερείσματα; 

Μπορεί να φταίει ο...