"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Νέα ταπείνωση των Τούρκων από το Ισραήλ (και κλάααμααα στην Τουρκολάγνα ανθελληνικη Αριστερα...)

 Του ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Η Τουρκία πήγε να εγκαταστήσει δυνάμεις της στο Ιντλίμπ της Συρίας. Προχθες η Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία τη βομβάρδισε και την έκανε σαν δρόμο που του περνάνε καλώδια, όπως θα έλεγε ο αείμνηστος Αθηνόδωρος Προύσαλης, εάν ήτο πολεμικός ανταποκριτής.

Δεν ξέρουμε εάν και πόσα Μεμέτια πήγαν για παραβρασμένο πιλάφι και 72 αλανιάρες, διότι άρτι αφιχθείσες έπειτα από διακοπές στη Μύκονο, καταλαβαίνετε, έγινε ζημιά

Οι σύμμαχοί μας στο Τελ Αβίβ το είχαν πει εδώ και καιρό, ο ίδιος ο Νετανιάχου: «Δεν θα επιτρέψουμε σε έναν νέο εχθρό να εγκατασταθεί στα σύνορά μας». Μετά το είπαν πιο ξεκάθαρα, γιατί οι Τούρκοι είναι και μπουνταλάδες, μπας και νόμιζαν πως εννοούσε άλλους: «Δεν θα επιτρέψουμε στους Τούρκους να εγκαταστήσουν στρατιωτικές βάσεις στη Συρία».

Είχαν βομβαρδίσει και άλλες, που τις ετοίμαζαν οι Τούρκοι και έγιναν συντρίμμια, και επίσης, αφού άφησαν τον Ερντογάν να φτιάξει για τον Τζολάνι μια καινούργια Σχολή Ικάρων για τους τζιχαντιστές πιλότους της νέας Συριακής Πολεμικής Αεροπορίας, κι ας μην έχει προς το παρόν αεροπλάνα, η IAF την έκανε ωραία λακκούβα με μπάζα. Σε άλλη περίπτωση το Ισραήλ ισοπέδωσε και έκανε παλιοσίδερα μια βάση με μηχανήματα υποκλοπών, τηλεπικοινωνιών κ.λπ. των Τούρκων.

Ούτε εκεί μάθαμε πόσα γειτονόπουλα έφαγαν χώμα.  

Οι δε παλικαράδες Τούρκοι κάνουν τις πάπιες, διότι, αν παραδεχθούν πως οι Ισραηλινοί σκότωσαν Τούρκους στρατιωτικούς, θα ξεσηκωθούν οι αφιονισμένοι στην Τουρκία, που όχι μόνο είναι τζιχάντια, αλλά διαβάζουν τόσο πολύ το «Mein Kampf» του Αδόλφου, που χρόνια κάνει ρεκόρ πωλήσεων στη Μητέρα και Δασκάλα των Γενοκτονιών, την Τουρκία.

Και επειδή οι Τούρκοι είναι πολύ γενναίοι απέναντι σε αιχμαλώτους, γυναικόπαιδα, μπορούν ατρόμητα να βιάσουν ομαδικά κοριτσάκια και γριούλες, το έκαναν στην Κύπρο, όταν σιγουρεύτηκαν πως η Ελλάδα ήταν απλώς θεατής, τα κόζα αλλάζουν όταν ο αντίπαλος είναι δυνατός και δεν χαρίζει κάστανο.

Τώρα που τους καταχεριάζει το Ισραήλ, ο λαλίστατος Ερντογάν και ο Κούρδος γενίτσαρός του, ο Φιντάν, κάνουν αβγά δίκροκα

Σας το έχω γράψει: δεν αργεί η ώρα που η Τουρκία θα υποστεί μια μεγάλη ταπείνωση από το Ισραήλ. Και αυτό που έγινε προχθες ήταν ταπείνωση, όμως μιλάω για κάτι πολύ πιο μεγάλο, που δεν θα μπορούν να κρύψουν, π.χ., καταρρίψεις αεροπλάνων τους, με νεκρούς πιλότους, από όσους έχουν απομείνει στον Ερντογάν.

Δεν θα μπορούν να το κρύψουν και δεν θα μπορούν να το διαχειριστούν με ψυχραιμία και μετά θα υποστούν ακόμη μεγαλύτερη ταπείνωση, ήττα, την οποία δεν μπορεί να διαχειριστεί το ψεύτικο Εθνος των εξισλαμισθέντων, με σαθρά θεμέλια, σάπια από το αίμα των αληθινών Γενοκτονιών που έχει διαπράξει ο σουνιτικός τουρκισμός σε βάρος Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων και πλέον των Κούρδων και των Γιαζίντι, ενώ εξακολουθεί να απειλεί εμάς, την Κύπρο και το Ισραήλ.

Γι’ αυτό είναι σωστός ο δρόμος που πορευόμαστε, είναι τεράστιας αξίας η συμμαχία μας με το Ισραήλ

Ενα καλό του δίκαιου πολέμου του Ισραήλ ενάντια στους κανιβάλους της Χαμάς είναι πως αποκάλυψε τον βαθύ αντισημιτισμό της φιλότουρκης και ψυχοπαθούς αριστερίλας.

Υπενθύμιση, άλλη μία φορά μετά το 1939 και την κολεγιά τους πάνω στη σφαγμένη Πολωνία, πως κομμούνια και ναζί είναι το ίδιο μαγαζί. Να μην εκπλαγείτε εάν το Ισραήλ χτυπήσει κατακέφαλα την ισλαμοφασιστική Τουρκία, να δείτε τα συντρόφια να κάνουν πορεία αλληλεγγύης υπέρ της Μητέρας και Δασκάλας των Γενοκτονιών, τότε ενάντια σε Ελληνες, Αρμενίους και Ασσύριους, σήμερα ενάντια σε Κούρδους, Γιαζίντι, τους Χριστιανούς και Δρούζους της Συρίας, ενώ απειλεί Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ.

Θα έρθει η ώρα και ως τότε δεν πρέπει να χάσουμε την ψυχραιμία μας

Δεν θα επιλέξει ο εχθρός τον χρόνο και τον τόπο. Να οπλιστούμε ως τα δόντια, απορρίπτοντας κάθε διεκδίκηση, καταγγέλλοντας τους τραμπούκους και, αν έρθει η ώρα, δεν θα είμαστε μόνοι. Και δεν είναι 1974.

Δεν θα «διαπρέψουν» αυτήν τη φορά βιάζοντας ομαδικά κορίτσια και γριούλες, αφού σιγουρεύτηκαν για την αδράνειά μας.  

Ο,τι αποκτούμε, πρώτης γραμμής τεχνολογικά, δεν το παίρνουμε για τις παρελάσεις. 

Η Κύπρος δεν κείται μακράν. 

Για τον Κίμωνα, με τα κουπιά και τα πανιά, ήταν κοντά.  

Τώρα ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΠΑΣΟΚ-ο-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΝΩΜΑΛΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το έθνος δεν είναι κουρελού

 Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η παράταξη του Δούκα των Αθηνών πρότεινε στο δημοτικό συμβούλιο του δουκάτου του να παραχωρηθεί τάφος στο Α΄ Νεκροταφείο στη μακαρίτισσα Πάολα. 

Η παραχώρηση αιτιολογείται από το γεγονός ότι η Πάολα Ρεβενιώτη, γνωστή διεμφυλική και εκδότρια του περιοδικού «Το Κράξιμο», διακρίθηκε για την προσφορά της στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα. 

Ο κ. Κωνσταντίνου, ως εκπρόσωπος του ευαγούς ιδρύματος ΑΝΤΑΡΣΥΑ, πλειοδότησε για να μας υπενθυμίσει τις διαφορές ανάμεσα στη Σοσιαλδημοκρατία και τη γνήσια Αριστερά. Δεν φτάνει ο τάφος για να τιμηθεί η προσφορά της Πάολας. Ζήτησε να αναρτηθεί και ανδριάς της –δυστυχώς δεν υπάρχει άλλη λέξη για την περίπτωση– στην πλατεία Συντάγματος.  

Ο κανονισμός των κοιμητηρίων ορίζει ότι «δύνανται να παραχωρούνται τάφοι τριετίας τιμής ένεκεν, πρόσκαιρα ή στο διηνεκές, για να θάβονται πρόσωπα, και μόνον αυτά, με εθνική κοινωνική και πολιτική δράση που προσέφεραν μεγάλες στο Εθνος υπηρεσίες». Αυτό επεσήμανε η κ. Ελένη Παπαδοπούλου, η οποία καταψήφισε την πρόταση υποστηρίζοντας ότι η Πάολα Ρεβενιώτη μπορεί να προσέφερε πολλά στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, όμως είναι τουλάχιστον περίεργο να ταυτίζεται η έννοια του έθνους με οποιαδήποτε κοινότητα από αυτές που το αποτελούν. Σκεφθείτε πόσες κοινότητες, επαγγελματικές, οικονομικές, πολιτικές, πνευματικές, υπάρχουν και τι θα σήμαινε για το έθνος αν ταυτιζόταν με κάποιες από αυτές.  

Η συζήτηση αυτή στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας ανέδειξε ένα πρόβλημα πολύ ευρύτερο από την υπόθεση της τιμητικής φιλοξενίας της Πάολας στο κοιμητήριο. Κι αυτό το πρόβλημα είναι ότι η λέξη «έθνος» έχει χάσει τη σημασία της.

Βέβαια, δεν μπορώ να παραβλέψω το φθηνό πολιτικό κέρδος που προσπαθεί να αποκομίσει ο Δούκας των Αθηνών. Η επίδειξη προοδευτικότητας είναι πάντα προσοδοφόρα και τα αρπακτικά όρνεα δεν διστάζουν να εκμεταλλευθούν τη νεκρή διεμφυλική. Η οποία υποθέτω ότι θα γελούσε σαρκαστικά, αν κάποιος της έλεγε ότι θέλουν να την τιμήσουν για την προσφορά της στο έθνος.  

Για μία ακόμη φορά αναδείξαμε τις ικανότητές μας στην αυτογελοιοποίηση. Για φαντασθείτε κάποιος προοδευτικός υπουργός Παιδείας να θεωρούσε ότι τα «καλιαρντά» είναι διάλεκτος της ελληνικής και να διδασκόταν το έργο του μακαρίτη Ηλία Πετρόπουλου στα σχολεία. Και επειδή ήδη περιμένω τις ομοβροντίες από τους οργανωμένους στρατούς που θα με κατηγορήσουν για ομοφοβία, ας ξεκαθαρίσω ότι το πρόβλημα στην υπόθεση αυτή δεν είναι η Πάολα Ρεβενιώτη. 

Το πρόβλημα είναι το έθνος και ο τρόπος με τον οποίον το αντιλαμβανόμαστε. 

Το έθνος δεν είναι κουρελού, που το συνθέτουν διάφορες κοινότητες, όσο αξιοσέβαστες κι αν είναι.  

Το έθνος είναι πριν απ’ όλα...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΡΑΓΙΑΔΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ένας κακός γείτονας δεν θέλει υστερίες. Θέλει εξοπλισμούς και συμμαχίες (Η λανθασμένη σύγκριση μεταξύ άμυνας και υγείας)

 Image

 

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ
 

Μια από τις μεγαλύτερες ανοησίες του δημόσιου διαλόγου είναι η σύγκριση των δαπανών για την άμυνα με τις δαπάνες για την υγεία, την παιδεία, τη δασοπροστασία κ.λπ. Φυσικά, υγεία, παιδεία, δασοπροστασία κ.λπ. είναι πολύ σημαντικές, αλλά μόνο αν η χώρα υφίσταται. Και για να υφίσταται μια χώρα, πρέπει να είναι θωρακισμένη απέναντι σε αυτούς που θα προτιμούσαν να μην υφίσταται.

Κάποιες χώρες δεν έχουν τέτοιου είδους ανησυχίες. Κάποιες χώρες συνορεύουν με γείτονες που έχουν αποδεχθεί (συχνά μετά από συγκρούσεις αιώνων) τα σύνορά τους και δεν έχουν πολλούς λόγους να ξοδεύουν δισεκατομμύρια για την άμυνά τους. Η Ελλάδα δεν είναι μια τέτοια χώρα.

Η Ελλάδα έχει την ατυχία να έχει στα ανατολικά της την Τουρκία. Και πια, ακόμα και όσοι ελπίζαμε να μην είναι έτσι, το έχουμε εμπεδώσει: η Τουρκία είναι κακός γείτονας. Έχει αναθεωρητικές βλέψεις και φιλοδοξίες κυριαρχίας στην ευρύτερη περιοχή, ενώ ο Ερντογάν διεκδικεί για τον εαυτό του και τη χώρα του έναν ηγετικό ρόλο στον μουσουλμανικό κόσμο. Είναι μια πολιτική μεγαλομανής, εχθροπαθής, επιθετική και η αντίληψή της για τη συνύπαρξη είναι αντίστοιχη ενός μαφιόζου

Τα θέλει όλα δικά της και σταματά μόνο εκεί που νιώθει ότι δεν την παίρνει. Το κόμπλεξ των περασμένων μεγαλείων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν την αφήνει να ησυχάσει και να συμβιβαστεί με τις αρχές ομαλής συνύπαρξης.  

Όπως απέδειξε και στην Κύπρο, είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμη να επιτεθεί και να αρπάξει και το μόνο που μπορεί να τη σταματήσει είναι η ισχύς. Η εμπειρία δεκαετιών έχει αποδείξει ότι ακόμα κι όταν μοιάζει συνεννοήσιμη, ακόμα κι όταν παριστάνει τη φίλη, ο νους της είναι στο κακό το οποίο σε τακτά χρονικά διαστήματα απειλεί να το κάνει πράξη. Με λίγα λόγια, είναι ένας γείτονας στον οποίο δεν μπορείς να βασίζεσαι. Ένας γείτονας με τον οποίο μπορείς να συνεργάζεσαι, αρκεί να μην ξεχνάς ποτέ πως είναι έτοιμος να σου καρφώσει το μαχαίρι αν κάνεις το λάθος να του γυρίσεις την πλάτη.



Πράγμα που σημαίνει πως, σε όποια φάση κι αν είναι οι σχέσεις μας με την Τουρκία, εμείς πρέπει να εξοπλιζόμαστε. Ακόμα κι αν βρεθούμε αγκαλιά, καλό είναι να έχουμε ένα περίστροφο πάνω μας για καλό και για κακό. Η θρησκεία, η όλο και πιο έντονη σύγκρουση Ανατολής-Δύσης και το παρελθόν θα είναι πάντα τα ξερόχορτα που είναι έτοιμα να πάρουν φωτιά και η Τουρκία κυκλοφορεί συνεχώς με σπίρτα στα χέρια.

Και φυσικά, μαζί με τους εξοπλισμούς, χρειαζόμαστε και συμμαχίες. Συμμαχίες με χώρες ισχυρές, χώρες με τις οποίες δεν έχουμε να μοιράσουμε, χώρες που μπορούν να κάνουν άλλες χώρες να φοβηθούν.

Αυτό που δεν χρειαζόμαστε είναι υστερίες κάθε φορά που οι κακοί γείτονες απειλούν. Γιατί αυτό που θα τους σταματήσει από το να κάνουν τις απειλές τους πράξη δεν είναι η υστερία. Δεν είναι καν το διεθνές δίκαιο και τα ψηφίσματα.  

Είναι ...

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΤΟΥΡΚΟΦΟΒΙΚΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Η αλιεία όμηρος του casus belli και των τουρκικών πάρκων

Image 

Image 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ... 

 Tης ΚΥΡΑΣ ΑΔΑΜ

Από τη δεκαετία του 2000 μέχρι σήμερα οι Ελληνες αλιείς σε περιοχές όπως η Αλεξανδρούπολη, η Καβάλα, η Σαμοθράκη, η Κάλυμνος, οι βόρειες ακτές της Κρήτης κ.λπ. διαμαρτύρονται εντόνως και δικαίως προς πάσα κυβέρνηση «να κάνει κάτι» ώστε τα τουρκικά αλιευτικά να μην τους παρεμποδίζουν στην αλιεία στα διεθνή νερά του Αιγαίου και οι τουρκικές ακταιωροί να μην τους εκδιώχνουν και καταστρέφουν τον εξοπλισμό τους.


Μέχρι και σήμερα οι Ελληνες αλιείς έχουν αντιμετωπιστεί από όλες τις κυβερνήσεις, τα κόμματα, τους τοπικούς βουλευτές, τους τοπικούς άρχοντες, τους παράγοντες κ.λπ. με απόλυτη «κατανόηση» και υποσχέσεις για τη λύση των προβλημάτων τους, με παρηγορητικά χτυπήματα στον ώμο. Πλην όμως ουδείς έχει κάνει τίποτα το ουσιαστικό για τη λύση αυτού του προβλήματος. Και κυρίως καμιά κυβέρνηση, κανένα κόμμα, ούτε βεβαίως και η κυβέρνηση Μητσοτάκη τολμά να κατονομάσει τα πραγματικά γεγονότα όπως αυτά έχουν σήμερα και κυρίως να λάβει τις απαιτούμενες και επείγουσες αποφάσεις.

Η ωμή αλήθεια, την οποία το ελληνικό πολιτικό σύστημα συστηματικώς και τεχνηέντως αποκρύπτει από τους Ελληνες πολίτες και κυρίως από τους αλιείς, είναι ότι από το 1964 η Τουρκία διεθνώς και επισήμως έχει ορίσει 12 ν.μ. τουρκική ζώνη αλιείας στο Αιγαίο και την έχει κατοχυρώσει επισήμως και αμετακλήτως στον ΟΗΕ, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και Δίκαιο της Θάλασσας, δεδομένου ότι καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν αντέδρασε από το 1964.

Αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία έχει δικαίωμα να αλιεύει μόνο αυτή μέσα στη ζώνη αλιείας της εύρους 12 ν.μ. από τις τουρκικές ακτές, όπως και να αλιεύει ελεύθερα στα διεθνή ύδατα στο Αιγαίο μέχρι το όριο της ελληνικής ζώνης αλιείας, δεδομένου ότι δεν έχει ακόμη οριοθετηθεί ΑΟΖ Ελλάδας – Τουρκίας στο Αιγαίο, για να υπάρχουν νόμιμα κυριαρχικά δικαιώματα αλιείας επί της ΑΟΖ.

Οι ελληνικές κυβερνήσεις μέχρι και τη σημερινή του Κ. Μητσοτάκη έχουν αφήσει στην τύχη της την ελληνική ζώνη αλιείας στο Αιγαίο και την έχουν περιορίσει μόνο μέχρι τα 6 ν.μ. των ελληνικών χωρικών υδάτων, αφήνοντας την υπόλοιπη διεθνή θάλασσα ελεύθερη προς αλιεία από τον οποιονδήποτε, συμπεριλαμβανόμενης και της Τουρκίας.

Αυτό σημαίνει ότι τα τουρκικά αλιευτικά μπορούν ελεύθερα να ψαρεύουν και έξω από τη ζώνη αλιείας τους στο Αιγαίο στα 12 ν.μ., ενώ τα ελληνικά αλιευτικά μπορούν να ψαρεύουν μόνα τους μόνο μέσα στα 6 ν.μ. της ελληνικής ζώνης αλιείας και μαζί με τον οποιονδήποτε στη διεθνή θάλασσα του Αιγαίου.

Περιττό ακόμα να αναφερθεί ότι ο τουρκικός αλιευτικός στόλος είναι εκσυγχρονισμένος με μεγαλύτερα πλοία και εξοπλισμό, συχνά και παράνομες μεθόδους αλιείας. 

Η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη πλήρως την κατοχυρωμένη επισήμως και αμετακλήτως στον ΟΗΕ ζώνη αλιείας της στα 12 ν.μ. από τις τουρκικές ακτές από το 1964, εξέδωσε τις προηγούμενες ημέρες και Προεδρικό Διάταγμα για τα δύο θαλάσσια πάρκα στο βόρειο Αιγαίο και την περιοχή Καστελόριζου, εκμεταλλευόμενη ακριβώς τη ζώνη αλιείας της στα 12 ν.μ. από τις τουρκικές ακτές, που ταυτίζονται με τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα. Επισημαίνεται ότι ζώνη αλιείας και θαλάσσια πάρκα δεν έχουν καμιά σχέση με την ΑΟΖ και τα κυριαρχικά δικαιώματα αλιείας επ’ αυτής.

Αλλά ούτε και τώρα η προκλητική αυτή τουρκική κίνηση στάθηκε ικανή να ξυπνήσει την κυβέρνηση Μητσοτάκη αλλά και το σύνολο της αντιπολίτευσης να προχωρήσουν από κοινού στη μία και μόνη εθνική κίνηση και απόφαση που θα αποκαθιστούσε τα πράγματα στην ανισόρροπη κατάσταση στο Αιγαίο που επιδιώκει η Τουρκία:

Να αποφασίσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, με τη σύμφωνη γνώμη και θέση ολόκληρης της αντιπολίτευσης, την επέκταση της ελληνικής ζώνης αλιείας στο Αιγαίο στα 12 ν.μ. από τις ελληνικές ακτές. Με την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι δεν θα υπάρχει σε ορισμένα σημεία επικάλυψη της τουρκικής ζώνης αλιείας από την ελληνική, γεγονός που θα ήταν παράνομο με βάση το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας.

Αποτελεί εθνικό όνειδος για μια ναυτική χώρα όπως η Ελλάδα να περιορίζει ασφυκτικά δεκαετίες ολόκληρες τη ζώνη αλιείας της μόνο μέσα στα ελληνικά χωρικά ύδατα των 6 ν.μ. και να μην την επεκτείνει, όπως έχει κάθε δικαίωμα, είτε στα 12 ν.μ. από τις ακτές είτε και σε ακόμα μεγαλύτερο εύρος δεκάδων και πλέον ναυτικών μιλίων, εκεί όπου μπορεί και έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει, όπως π.χ. περιμετρικά της Κρήτης, στη Σκύρο, στον Αη Στράτη, στην Εύβοια, στη Θάσο στο Ιόνιο ακόμα και νότια της Ρόδου και στο Καστελόριζο.

Τα παραδείγματα χωρών είναι πολλά τα οποία έχουν αναρτηθεί στους επίσημους πίνακες του ΟΗΕ και δεν έχουν αμφισβητηθεί, όπως Βουλγαρία 12 ν.μ., Ρουμανία 12 ν.μ., Συρία 12 ν.μ., Καμερούν 50 ν.μ., Ιράν 50 ν.μ., Μαδαγασκάρη και Γκαμπόν 100 ν.μ., σύμφωνα με τους επίσημους πίνακες του ΟΗΕ έκδοσης 1992.

Ο ουσιαστικός και μόνος λόγος για τον οποίο καμιά ελληνική κυβέρνηση και η σημερινή του Κ. Μητσοτάκη δεν έχουν τολμήσει να αποδώσουν στην Ελλάδα μια «αξιοπρεπή» ελληνική ζώνη αλιείας στο Αιγαίο είναι ότι φοβούνται.  

Κατά έναν περίεργο λόγο όλοι οι ιθύνοντες έχουν μπερδέψει το εύρος των 6 ν.μ. χωρικών υδάτων με το πολύ μεγαλύτερο εύρος της ζώνης αλιείας, πέραν των χωρικών υδάτων, που δικαιούται να έχει η χώρα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις μέχρι και τη σημερινή καθιστούν μόνες τους και με δική τους ευθύνη την ελληνική ζώνη αλιείας όμηρο του τουρκικού casus belli για την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο πέραν των 6 ν.μ.

Αυτή την ωμή αλήθεια ουδείς κατονομάζει στην Ελλάδα του σήμερα και του χθες. Και όλοι ψάχνουν να βρουν αντιπολιτευτικές κορόνες περί προάσπισης κυριαρχικών δικαιωμάτων επί της ελληνικής ΑΟΖ-φάντασμα, που δεν υπάρχει και δεν έχει σχεδιαστεί και τούτο γιατί δεν υπάρχει οριοθετημένη ΑΟΖ στο Αιγαίο ύστερα από συμφωνία Ελλάδας – Τουρκίας, ώστε να προκύψουν κυριαρχικά δικαιώματα επί της αλιείας και κατ’ επέκταση και των θαλάσσιων πάρκων.

Οσο για την κυβέρνηση Μητσοτάκη...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΤΟΥΡΚΟΦΟΒΙΚΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Τα πάρκα του σουλτάνου και η τακτική των "αρίστων" για την αποτροπή της «στραβής»

Image 

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ 

 «Η Αθήνα αιφνιδιάζεται». Και ποτέ δεν κουράζεται να «αιφνιδιάζεται» από την Τουρκία. Αυτός ο εμπεδωμένος ανθρωπομορφισμός για τις διμερείς σχέσεις –όπου τα κράτη πάντοτε εμφανίζονται να έχουν συναισθήματα, να «προκαλούν» και να «ταπεινώνονται», να θυμώνουν και να φοβούνται– συσκοτίζει το ιστορικό και γεωπολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο η Ελλάδα καλείται να συμβιώσει με τον ισχυρότερο γείτονά της. Ως «αιφνιδιασμός» εμφανίζεται έτσι η δυνατότητα της Τουρκίας να πολιτεύεται πάντα με το μισό πόδι εντός του δυτικού πλαισίου και το ενάμισι στο επίπεδο που διαμορφώνεται από τον ιδεασμό της περιφερειακής υπερδύναμης.

Σε αυτό το επίπεδο, τίποτε δεν είναι κυριολεκτικά «απρόβλεπτο». Κάθε «εκτός πλαισίου» κίνηση –που αψηφά όχι μόνο το διεθνές δίκαιο, αλλά και τις πολιτικές συντεταγμένες που προσδιορίζουν το στίγμα κάθε άλλης χώρας του ΝΑΤΟ– είναι αναμενόμενα «απρόβλεπτη».

Ετσι και με τον «αιφνιδιασμό» για τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα. Μήπως δεν τα περιμέναμε; 

Μήπως τα πάρκα που θεσπίστηκαν τώρα δεν είχαν χαραχθεί ακριβώς έναν χρόνο πριν από το τουρκικό «Κέντρο Ερευνας για το Δίκαιο της Θάλασσας»; 

Μήπως υπήρχε στην Αθήνα καμία ψευδαίσθηση ότι η ελληνική αυτοσυγκράτηση να κρατήσει τα δικά της πάρκα εντός των χωρικών υδάτων συνιστούσε εχέγγυο αμοιβαιότητας; 

Δεν είχε, άραγε, εδώ και πολύ καιρό φανεί ότι η πολιτική της αναβολής –«συμφωνούμε ότι διαφωνούμε και αναζητούμε συγκλίσεις στα ζητήματα χαμηλής πολιτικής»– είχε εξαντλήσει τη δυναμική της;

Στα δύο χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από το επεισόδιο της Κάσου, που δεν επιτρεπόταν να ονομάζεται επεισόδιο, τα ελληνοτουρκικά έχουν μπει στην τροχιά μιας υποτροπής. Αυτή η τροχιά δεν επιχειρήθηκε να ανατραπεί και για εσωτερικούς πολιτικούς λόγους. Η πίεση προς την κυβέρνηση δεν προέρχεται από την (κανονική) αντιπολίτευση, αλλά από συνιστώσες της κυβερνώσας παράταξης που έχουν επιλέξει ως πεδίο ανάπτυξης της εσωτερικής στρατηγικής τους τις σχέσεις με την Τουρκία.

Τα περιθώρια δράσης της πολιτικής έναντι της Αγκυρας περιορίστηκαν έτσι σε υψηλούς συμβολισμούς –και ακριβούς εξοπλισμούς– χωρίς να υπάρχει πολιτικό κεφάλαιο για να αναληφθούν πρωτοβουλίες απευθείας προς την άλλη πλευρά.  

Η Ελλάδα επιχειρεί να περιορίσει την Τουρκία μέσω τρίτων, σε μια συγκυρία κατά την οποία οι «τρίτοι» είναι είτε απορροφημένοι σε άλλα μέτωπα (Ευρώπη, Ισραήλ) είτε μεταλλαγμένοι (Αμερική). Ο πραγματικά απρόβλεπτος παράγοντας είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η βολονταριστική ασυναρτησία που εκδηλώνουν οι εκπρόσωποί τους στην περιοχή.

Η Ελλάδα μπαίνει σε μια περίοδο εννεάμηνης πολιτικής επισφάλειας. Κάθε κίνηση στο εξωτερικό μέτωπο δεν μπορεί παρά να επιχειρείται με γνώμονα τον προεκλογικό της αντίκτυπο εντός.  

Η τακτική της αποτροπής της «στραβής» ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΤΟΥΡΚΟΦΟΒΙΚΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Θαλάσσια πάρκα

Image 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Οι ιδιορρυθμίες του κράτους,
για να το θέσω επιεικώς. Αυτός νόμιζα ότι ήταν ο λόγος, για τον οποίο είχαμε καθυστερήσει τη θέσπιση των θαλάσσιων πάρκων στα ελληνικά χωρικά ύδατα και χρειάστηκε η απειλή των ευρωπαϊκών κυρώσεων για να τα βάλουμε μπροστά.

Βλέπετε, οι πόροι είναι εκ των πραγμάτων πεπερασμένοι, ενώ οι προτεραιότητες όπως πάντα είναι άπειρες και ολοένα προστίθενται καινούργιες. (Και μόνο το ότι χρησιμοποιούμε πληθυντικό αριθμό σε μια λέξη που θα έπρεπε να έχει μόνο ενικό, αφού η προτεραιότητα δεν μπορεί παρά να είναι μόνο μία, είναι ενδεικτικό της σύγχυσης μέσα στην οποία λειτουργεί το κράτος). Αλλωστε, για να μην κρυβόμαστε από τον εαυτό μας, αφορούσαν ένα θέμα που γενικώς δεν μας ενδιαφέρει ιδιαιτέρως.

Τα θαλάσσια πάρκα επινοήθηκαν από την Ευρωπαϊκή Ενωση για τον σκοπό της προστασίας του περιβάλλοντος, η οποία στην Ελλάδα δεν είναι προτεραιότητα, παρότι συγκαταλέγεται στις «προτεραιότητες». Βέβαια, γίνεται πολύς λόγος γι’ αυτήν από τους πολιτικούς και τους ψηφοφόρους, θεσπίζονται μάλιστα νόμοι και κανονισμοί πολύ αυστηροί για την προστασία του περιβάλλοντος. Την αληθινή προτεραιότητα, όμως, θα τη δείτε στον ρυθμό με τον οποίο χτίζονται οι Κυκλάδες.

Αυτό πίστευα ότι εξηγούσε την ολιγωρία της χώρας μας στο συγκεκριμένο ζήτημα. Αυτό, έλεγα, ήταν πίσω από την καθυστέρηση. 

Η εκτίμησή μου όμως, μολονότι λογική, ήταν εσφαλμένη. Το κατάλαβα, βλέποντας τις αντιδράσεις του πολιτικού κόσμου από την αντίστοιχη κίνηση της Τουρκίας. Καταλαβαίνω, λοιπόν, ότι ο λόγος που καθυστερούσαμε ήταν επειδή οι γείτονες θα απαντούσαν και με το παραπάνω. Και αυτό έκαναν, έναν χρόνο ακριβώς μετά τα δικά μας θαλάσσια πάρκα, ανακοίνωσαν τα δικά τους, που φυσικά εκτείνονται μέσα στα δικά μας, αφού ο σκοπός τους είναι προσχηματικός. 

Από εδώ και πέρα λοιπόν ξεκινούν τα δύσκολα, καθώς περιμένουμε να δούμε κατά πόσον το εννοούν αυτό που ανακοίνωσαν, αλλά και πώς σκοπεύουν να το εφαρμόσουν, ενώ πριν από τα θαλάσσια πάρκα είχαμε την ησυχία μας και τα ήρεμα νερά.  

Τι θα κάνουμε, λ.χ., αν η Τουρκία αποφασίσει να προστατεύσει το «θαλάσσιο περιβάλλον» με κανονιοφόρους και μάλιστα εντός ελληνικών χωρικών υδάτων;

Πόλεμος αποκλείεται – αν σας πέρασε από το μυαλό ξεχάστε το. Διότι από κάπου θα ακούσατε ότι η Τουρκία, μαζί με τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν, υπέγραψαν συμφωνία αμοιβαίας αμυντικής υποστήριξης, στην οποία λέγεται ότι θα προσχωρήσει εν ευθέτω χρόνω και η Αίγυπτος. Δεν πρόκειται για ένα ΝΑΤΟ των Σουνιτών, όπως το αποκαλούν αρκετοί, όμως δεν αποκλείεται να εξελιχθεί σε κάτι παρεμφερές, αφού το μόνο που έχει γίνει γνωστό για το περιεχόμενο της συμφωνίας μέχρι τώρα είναι ότι περιλαμβάνει τη δική τους εκδοχή του άρθρου 5 του ΝΑΤΟ, που ορίζει ότι επίθεση εις βάρος ενός μέλους της συμμαχίας θεωρείται ως επίθεση εναντίον όλων. Ας τιθασεύσουμε λοιπόν την παλικαριά μας, γιατί δεν μας παίρνει. Εκτός βέβαια αν θέλουμε να επεκτείνουμε την κρίση του Μεσανατολικού και στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, έτσι για ποικιλία.

Επομένως, τι μένει; 

Το ασφαλές παραμύθι της Ευρώπης – ασφαλές, επειδή δεν υπάρχει περίπτωση να πραγματοποιηθεί. Το παραμύθι, δηλαδή, ότι εμείς κάτι θα κάνουμε και η ΕΕ θα πάρει πάνω της το ζήτημα και θα το τακτοποιήσει υπέρ των προαιώνιων και απαράγραπτων ελληνικών δικαίων.  

Δυστυχώς, ποτέ δεν προσδιορίζεται τι είναι αυτό που...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικου μεμετόπληκτου Ραγιαδο-Κουλο-χανείου κωμωδία

Image

 Image

Image 

 

ΝουΔο-γαλαζαίικου αριστεροφοβικού ρατσιστο-καθαρματόπληκτου Κουλο-χανείου κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαίικου λαθρομαχμουταρόπληκτου αφελληνισμένου Κουλο-χανείου κωμωδία

Σαν σήμερα (23/8/ΧΧΧΧ)

 

1617: Ο πρώτος δρόμος μονής κατεύθυνσης δημιουργείται στο Λονδίνο.
1793: Η επαναστατική Γαλλία εισάγει για πρώτη φορά την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, καλώντας στα όπλα όλους του Γάλλους, ηλικίας 18 έως 25 ετών.
1982: Η Εθνική Αντίσταση αναγνωρίζεται με νόμο (Ν. 1285) που έφερε στη Βουλή η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου.
1912: Γεννιέται ο Τζιν Κέλι, αμερικανός χορευτής και τραγουδιστής.
1926: Πεθαίνει ο Ροντόλφο Βαλεντίνο, κατά κόσμον Ροντόλφο Αλφόνσο Ραφαέλο Πιέτρο Φιλιμπέρτο Γκουλιέλμι ντι Βαλεντίνα Ντ' Αντογουόλα, ιταλός ηθοποιός και είδωλο του βωβού κινηματογράφου.





2014: Πεθαίνει στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη, πλήρης ημερών (107 ετων !!!) , πλήρης ιδεών, φρονημάτων, οραμάτων, προσφοράς, πλήρης έρωτα και γνώσης και συνείδησης και παραγωγής ο καθηγητής Εμμανουήλ Κριαράς - η γηραιότερη εν ζωή (μέχρι τον θάναντό του) προσωπικότητα της χώρας.


2016: Aφησε την τελευταία του πνοή, λίγες μέρες μετά τα 80ά του γενέθλια,   ένας από τους πιο εμβληματικούς ζεν πρεμιέ του ελληνικού κινηματογράφου, ο Ανδρέας Μπάρκουλης.



23/8/2019 Πεθαίνει μετά από μάχη με τον καρκίνο, η  ηθοποιός Ελισάβετ Ναζλίδου     Γνωστή Πόντια, είχε έντονη παρουσία στις θεατρικές σκηνές, κυρίως με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος με το οποίο συνεργάστηκε για 15 χρόνια.
 
 
 

2020 Πεθαίνει στη ΜΕΘ του Αττικόν από πνευμονολογικό πρόβλημα σε ηλικία 79 ετών  ο Γιάννης Πουλόπουλος, ένας από τους μεγαλύτερους ερμηνευτές της ελληνικής μουσικής και απόλυτα ταυτισμένος με το Νέο Κύμα
 
 
 
2021
Άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 62 ετών μετά από σκληρή μάχη με τον καρκίνο ο Brian Travers, σαξοφωνίστας και ιδρυτικό μέλος του διάσημου βρετανικού συγκροτήματος UB40

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΟΥΛΟΧΑΝΕΙΟ: Όταν η ασφάλεια πτήσεων πετάει… αετό!

Του Strange Attractor

Τρεις νεκροί στη Σίφνο. Δύο νεκροί στην Ψάθα.


Και λίγο νωρίτερα (τον Ιούνιο, αν θυμάμαι καλά) ένα ακόμη ελικόπτερο που έπεσε στη λίμνη Αώου, ευτυχώς χωρίς ανθρώπινες απώλειες.

Μέσα σε λίγους μήνες, η Ελλάδα έχει βρεθεί αντιμέτωπη με μια αλληλουχία σοβαρών περιστατικών, που αφορούν ελικόπτερα.

Συν ένα φαιδρό περιστατικό, όπου ο ιδιοκτήτης του ήθελε να κάνει μπάνιο όπου του καπνίσει, προσγειώνοντάς το δίπλα σε λουόμενους.

Όλα αυτά μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα δεν είναι κάτι που μια σοβαρή πολιτεία (λέμε τώρα) μπορεί να αντιμετωπίζει ως «κακή συγκυρία».

Ειδικά σε μια μικρή σχετικά χώρα με περιορισμένο αριθμό ελικοπτέρων.

Είναι λόγος για συναγερμό, έλεγχο, εγρήγορση, και κυρίως δύσκολες ερωτήσεις.

Και η πιο πρόσφατη πτώση ελικοπτέρου, με νεκρούς τον χειριστή κι ένα ζευγάρι νιόπαντρων Βρετανών, που έγινε πρώτη είδηση πανευρωπαϊκά, κάνει αυτές τις ερωτήσεις ακόμη πιο επιτακτικές.

Τρία περιστατικά. Διαφορετικές συνθήκες. Διαφορετικά ελικόπτερα, και διαφορετικές επιχειρήσεις.

Άρα, δεν μπορεί κανείς σοβαρά να ισχυριστεί ότι υπάρχει μία κοινή αιτία. 

Μπορεί όμως να απαιτήσει κάτι απολύτως αυτονόητο. Ποιο;

Να ελεγχθεί αν το σύστημα εποπτείας (χα χα χα ) κάνει σωστά τη δουλειά του.

Τα αίτια των δυστυχημάτων πρέπει να τα αποκαλύψει η έρευνα, και όχι οι πολιτικές σκοπιμότητες, και οι επικοινωνιακέ ανάγκες. Όμως άλλο αυτό και άλλο η υποχρέωση της Πολιτείας να εξετάσει αν το σύστημα πρόληψης λειτουργεί όπως πρέπει.

Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Διότι εδώ μπαίνει στο κάδρο η «μεταρρύθμιση» του 2020.


Με τον νόμο 4757/2020 του Κ. Κ. του Αχ. (εκείνου των Τεμπών),  δημιουργήθηκε η Αρχή Πολιτικής Αεροπορίας (ΑΠΑ), ως ανεξάρτητη διοικητική αρχή, με αρμοδιότητες πιστοποίησης και εποπτείας της πολιτικής αεροπορίας, ενώ διαχωρίστηκαν οι ρόλοι της ΑΠΑ από την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας.

Ο νόμος ανέθεσε στην ΑΠΑ την πιστοποίηση, την εποπτεία, και τους ελέγχους της πολιτικής αεροπορίας, καταργώντας τις κρατικές ελεγκτικές αρχές της ΥΠΑ στα αεροδρόμια, η οποία διατήρησε μόνο τον έλεγχο εναέριας κυκλοφορίας (παροχή υπηρεσιών).

Η ΑΠΑ άρχισε να λειτουργεί το 2022, οπότε και σταμάτησε να διενεργείται κάθε είδους έλεγχος των αεροπορικών δραστηριοτήτων στα αεροδρόμια της χώρας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Στα χαρτιά, η μεταρρύθμιση μπορεί να περιγράφεται ως «σύγχρονο ευρωπαϊκό μοντέλο». 

Στην πράξη, όμως, υπήρξε μια κρίσιμη αλλαγή, την οποία ο κόσμος (στην πλειοψηφία του) δεν γνωρίζει, ταξιδεύοντας αμέριμνα…

Η μόνιμη επιτόπια παρουσία των κρατικών αεροπορικών αρχών στα αεροδρόμια καταργήθηκε!!!!!!

Κάτι που δεν συμβαίνει ούτε στο προπύργιο του νεοφιλελευθερισμού, την Αμερική, όπου η εκεί ΥΠΑ, η FAA υπάρχει παντού!

Κοινοβουλευτικές ερωτήσεις έχουν θέσει πολλές φορές ακριβώς αυτό το ζήτημα, επισημαίνοντας ότι ο πραγματικός, επιτόπιος και 24ωρος έλεγχος μετατράπηκε σε έλεγχο εκ του μακρόθεν από την Αθήνα.. με τηλεπάθεια.

Με τον τότε αρμόδιο υπουργό (Κ.Κ. του Αχ.) να απαντάει με ύφος, ότι «οι έλεγχοι γίνονται με… ραντάρ»! Μιλάμε για ξεφτέρι, όχι αστεία.

Αυτή όμως η εκ του μακρόθεν «εποπτεία» είναι επαρκής για μια χώρα με εκατοντάδες αεροπορικές δραστηριότητες, δεκάδες αεροδρόμια, πεδία προσγείωσης, ελικοδρόμια, χιλιάδες πτήσεις, και εποχική τερατώδη έκρηξη της εναέριας κυκλοφορίας;

Η ίδια η ΑΠΑ, που έχει έδρα στην Αθήνα, αναφέρει ότι τα γραφεία της λειτουργούν Δευτέρα έως Παρασκευή, και ότι το ωράριο εξυπηρέτησης κοινού είναι 09:00–15:00.

Άρα, πως ελέγχει όλα όσα συμβαίνουν στα αεροδρόμια 24/7, και 365 μέρες το χρόνο; Με τα ραντάρ του Καραμανλή;

Το ζήτημα δεν είναι αστείο. Η αεροπορική ασφάλεια δεν είναι λογιστικός έλεγχος, και δεν είναι ένας φάκελος που ανοίγει στις εννέα το πρωί και κλείνει στις τρεις το μεσημέρι…

Γιατί άλλο να βρίσκεται ο ελέγχων κρατικός υπάλληλος στο αεροδρόμιο, να βλέπει, να ακούει, να ελέγχει, και να παρεμβαίνει, και άλλο να βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, περιμένοντας αναφορές, έγγραφα, και e-mail, κατόπιν εορτής, κι αφού το όλο θέμα έχει ήδη γίνει είδηση στα ΜΜΕ (και να’ ναι και καθημερινή εργάσιμη).

Και υπάρχει ακόμη ένα ζήτημα που δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από το χαλί: η στελέχωση.

Όταν μιλάμε για ασφάλεια πτήσεων, δεν χωρούν κομματικές εξυπηρετήσεις, «δικοί μας άνθρωποι», φυτευτοί και μετακλητοί χωρίς το απαιτούμενο τεχνικό υπόβαθρο, ή την απαιτούμενη εμπειρία.

Τέτοιοι κυρίως στελεχώνουν την ΑΠΑ… δυστυχώς.

Η κυβέρνηση, λοιπόν, δεν χρειάζεται να περιμένει το επόμενο δυστύχημα για να κάνει μια αυτονόητη επανεξέταση του νόμου 4757/2020.

Χρειάζεται να απαντήσει καθαρά.

Γιατί έπαψαν να υπάρχουν κρατικοί επιθεωρητές στα αεροδρόμια;

Γιατί δεν γίνονται επιτόπιοι έλεγχοι, γιατί πλέον δεν διαπιστώνονται οι όποιες παραβάσεις, και γιατί δεν πέφτουν πλέον πρόστιμα στους χρήστες (αερ. εταιρίες, εταιρίες εξυπηρέτησης, κλπ;) που καθημερινά παραβιάζουν κανόνες και νομοθεσία;

Ποιοι ευνοούνται από αυτό το καθεστώς «αυτορρύθμισης» στα αεροδρόμια;

Μήπως οι ιδιώτες που λειτουργούν τα 15 μεγαλύτερα εξ αυτών (ανεξέλεγκτα); Χμ;

Μήπως οι δυο μόνο εναπομείνασες (κρητικές, τυχαίο;) αεροπορικές εταιρίες;

Σε τι εξυπηρετεί αυτό το «μπάχαλο» το δημόσιο συμφέρον;


Η ασφάλεια των πτήσεων δεν μπορεί να είναι «γραφειακή υπόθεση».

Όταν ένα ελικόπτερο απογειώνεται, δεν απογειώνεται μαζί του και η ευθύνη του κράτους.

Και όταν πέφτει, δεν αρκεί να εμφανίζονται εκ των υστέρων (από Δευτέρα θα το δούμε, είπε η ΑΠΑ στην περίπτωση της Μήλου), επιτροπές, πορίσματα, «ειδικοί», και δηλώσεις… συλλυπητηρίων.

Η ασφάλεια των πτήσεων κρίνεται πριν από την πτήση. Όχι μετά την τραγωδία.

Η κυβέρνηση λοιπόν, έχει πλέον έναν πολύ απλό δρόμο: να ανοίξει τον φάκελο της αεροπορικής εποπτείας.

Και αν το μοντέλο που θεσπίστηκε το 2020 αποδεικνύεται ανεπαρκές στην πράξη, τότε η κυβέρνηση οφείλει να το αλλάξει. Χθες κιόλας…

Να εξασφαλίσει δυνατότητα ελέγχων σε πραγματικό χρόνο, και όχι μόνο διοικητική εποπτεία «εκ του μακρόθεν», από την Αθήνα.

Ακόμη και αν αυτό σημαίνει επιστροφή στη μόνιμη, και επιτόπια κρατική εποπτεία στα αεροδρόμια και στα ελικοδρόμια, που ίσχυε ως το 2022.

Γιατί σε θέματα ανθρώπινης ζωής, το κράτος δεν δικαιούται να λειτουργεί με ωράριο γραφείου, πώς να το κάνουμε;

Γιατί το κράτος δεν πρέπει να περιμένει το μαύρο κουτί, ή το ΟΡΕΝ και τον ΣΚΑΙ, για να μάθει τι έγινε, και το αστυνομικό τμήμα… Μήλου για το τι πήγε στραβά.

Η πραγματική ασφάλεια δεν μετριέται από το πόσο καλά ερευνούμε ένα δυστύχημα. 

Μετριέται από...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Το παραμύθι των "μεταρρυθμίσεων"

 Του Γιώργου Κράλογλου

Ας βρει η κυβέρνηση το κουράγιο και την πολιτική τόλμη να καλύψει τα κενά της οικονομικής πολιτικής και ας τα πει μεταρρυθμίσεις.
Δεν χάθηκε ο κόσμος...

Από πού να ξεκινήσουμε και πού να σταματήσουμε αυτό το παραμύθι της πολιτικής προπαγάνδας για τις μεταρρυθμίσεις.

Τις δήθεν μεταρρυθμίσεις που μας τρέχουν (στα λόγια), σε απίθανους κόσμους... με απίθανα οράματα.

Φορολογικό σύστημα: Ένα άθλιο σύστημα καθαρά εισπρακτικό χωρίς ίχνος επιβράβευσης των συνεπών και σωστών φορολογούμενων κάθε κατηγορίας (της επιχειρηματικής κυρίως) το οποίο έχουμε το πολιτικό θράσος, εδώ και μια 20ετία, να το χαρακτηρίζουμε και αναπτυξιακό...

Μετά μιλάμε για φοροδιαφυγή. Και δεν εννοούμε την "επαγγελματική” φοροδιαφυγή. Αλλά τη άλλη. Των "παραθύρων” του συστήματος.

Δεν θα σας κουράσουμε με αναφορές στα συν αλλά και στα πλην. Θα πούμε όμως ένα πράγμα. Θέλει ή δεν θέλει συμπλήρωμα στα κενά, τα τεράστια κενά του, το σύστημα φορολόγησης της χώρας αν επιμένουμε να το λέμε αναπτυξιακό και όχι αποκλειστικά εισπρακτικό; 

Εάν η κυβέρνηση έχει την πρόθεση να καλύψει τα κενά του συστήματος για ποια μεταρρύθμιση μιλάμε; Την πιθανή τόλμη να κάνουμε αυτό που πολιτικά αποφεύγαμε (για λόγους σκοπιμότητας) τις κάποιες 10ετίες; 

Ασφαλιστικές εισφορές: Έχουμε ή δεν έχουμε χάσει τον μπούσουλα και σε αυτό το σύστημα που το παλεύουμε μια 15ετία τουλάχιστον, αλλά σαν αποτέλεσμα το κάναμε χειρότερο από τότε που το ξεκινήσαμε; 

Είναι λοιπόν μεταρρύθμιση η όποια μείωση των εισφορών και μάλιστα τόσο "γενναία” που να φιλοδοξεί να κατακτήσει την πρωτιά εκείνων των παροχών που θα ακούσουμε από τα μπαλκόνια της ΔΕΘ σε 2 εβδομάδες;

Εάν η κυβέρνηση (το λέμε ξανά) έχει την πρόθεση να καλύψει τα κενά του συστήματος για ποία μεταρρύθμιση μιλάμε; Την πιθανή τόλμη να κάνουμε αυτό που πολιτικά αποφεύγαμε (για  σκοπιμότητες) κάποιες 10ετίες; 

Αδειοδοτήσεις: Είμαστε με τα καλά μας; Ψάχνουμε για επενδυτές (ακόμη και για μονάδες με φουγάρα...) στη βιομηχανία, τη βιοτεχνία αλλά και τον τουρισμό  από το 2000 (βεβαίως μετά το κυνήγι που τους κάναμε από το 1980) αλλά δεν έχουμε τι να πούμε όταν μας κολλάνε στον τοίχο με την παρατήρηση "...φτιάξτε σύστημα αδειοδότησης ώστε να μην ανακατεύεται και ο κάθε καφενόβιος που εξυπηρετεί συμφέροντα του ανταγωνιστή, ανατρέποντας την κάθε επένδυση και μετά καλέστε μας...”.

Εάν η κυβέρνηση (το επαναλαμβάνουμε) έχει την πρόθεση να καλύψει τα κενά του συστήματος για ποία μεταρρύθμιση μιλάμε; Την πιθανή τόλμη να κάνουμε αυτό που πολιτικά αποφεύγαμε (για σκοπιμότητες) κάποιες 10ετίες; 

Χωροταξικό: Ποιο χωροταξικό της χώρας μας, από την Αττική μέχρι Ταίναρο και Έβρο, είναι αυτό που λειτουργεί στα βουνά μας, στις πλαγιές, μας, στα λιμάνια, τους οικισμούς και τους δρόμους, ώστε να δικαιολογεί την ένταξη του στις μεταρρυθμίσεις;

Τεράστιο το...

 

ΝουΔο-γαλαζαίκο ΞΕΦΡΑΓΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Τα γυαλιά και η νομιμότητα

Image 

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ 

Οι νόμοι για τη βιντεοσκόπηση σε δημόσιους χώρους είναι εξαιρετικώς περιοριστικοί. Η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα προειδοποιεί όσους κατέχουν κάμερες επιτήρησης ότι «απαγορεύεται να λαμβάνετε εικόνα από εξωτερικό δημόσιο χώρο (π.χ. δρόμο ή πεζοδρόμιο), καθώς και από γειτονικά κτίρια».

Τότε –θα αναρωτηθεί κάποιος– πώς γίνεται κάθε φορά που υπάρχει ένα τροχαίο ή παραβατική ενέργεια να βλέπουμε στα δελτία ειδήσεων «το συγκλονιστικό βίντεο»; 

Είναι απλό. Ο νόμος για τα προσωπικά δεδομένα είναι από εκείνους που ψηφίζονται για να μην τους εφαρμόζουμε. Στην περίπτωση δε των ιδιωτικών καμερών, η κατάσταση εξελίχθηκε σε φαρσοκωμωδία. Η παρανομία επί της ουσίας διαφημίζεται στην τηλεόραση ως «το βίντεο που κόβει την ανάσα»

Το χειρότερο: η αστυνομία ψάχνει τους παρανόμους όχι για να επιβάλει τον νόμο, αλλά για να μοιραστεί τα κλοπιμαία, τις παράνομες αλλά πολύτιμες για την εξιχνίαση των υποθέσεων καταγραφές.

Βεβαίως, η δρακόντεια ευρωπαϊκή νομοθεσία προσκρούει στη λογική και στην πραγματικότητα. Η εξάπλωση των (φθηνών πλέον) ιδιωτικών καμερών κάνει αδύνατη την εφαρμογή του νόμου. Επιπλέον, έχουμε γράψει πολλάκις για τον παραλογισμό να θεωρούνται «ιδιωτικές υποθέσεις» όσα συμβαίνουν σε δημόσιους χώρους. Αλλά οι Ρωμαίοι θα έλεγαν «absurdus lex sed lex»: παράλογος νόμος, αλλά νόμος

Δεν μπορεί υπουργοί να διαφημίζουν την παραβίαση του –έστω δρακόντειου, έστω παράλογου– νόμου για τη βιντεοσκόπηση σε δημόσιο χώρο, διότι λέει «η εταιρεία προσέθεσε ένα λαμπάκι σε ευκρινές σημείο και, όταν ο χρήστης καταγράφει, αυτό ανάβει» (Αδωνις Γεωργιάδης, Χ, 30.7.2026).  

Σάμπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου –που τόσο επικρίνει ο κ. Γεωργιάδης– κρυφά βιντεοσκοπεί;  

Σηκώνει το κινητό σε δημόσια θέα. Αυτό είναι το δικό της «κόκκινο λαμπάκι».

Ζούμε στη χώρα όπου η παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών θεωρείται συνήθης και από πολλούς αναγκαία. Παρακολουθούνται υπουργοί, στρατηγοί, επιχειρηματίες κ.λπ. αλλά η Δικαιοσύνη –στον ανώτατο βαθμό!– δεν έχει την περιέργεια να μάθει ποιοι το έκαναν, πόσο δε μάλλον να επιβάλει τη νομιμότητα.  

Εχουμε πρώην υπουργούς που διαλαλούν την αδιαφορία τους για τον νόμο. «Σκοτίστηκα» που με παρακολουθούσαν, είπε ο νομικός, και μάλιστα πανεπιστημιακός, Ανδρέας Λοβέρδος. «Δεν είχα και τίποτα να κρύψω, να είμαι σαφής» (ΣΚΑΪ, 8.5.2026).

«Γιούργια, λοιπόν, στον ταβά με τα (παράνομα) κουλούρια» και μετά ας κάνουμε μια ημερίδα με θέμα
«Γιατί οι νόμοι δεν εφαρμόζονται στην Ελλάδα;»

 Και να μην ξεχάσει ο κ. Γιώργος Φλωρίδης...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΞΕΦΡΑΓΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Όταν η αστυνομία του Μιχαλάκη της φυσικής απόχρωσης δεν διώκει αλλά εξευτελίζεται

 Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Αν υπάρχει μια πραγματικά ευάλωτη κοινωνική ομάδα στην Ελλάδα, αυτή αποτελείται από συμπολίτες που έρχονται αντιμέτωποι με τις συμμορίες των παραβατικών που ανενόχλητοι δρουν σε όλη την επικράτεια.
 

Είναι τα θύματά τους αλλά και οι διώκτες τους. Οι διώκτες που δεν διώκουν και που, για άλλη μια φορά, εξευτελίστηκαν στη Γαστούνη.

Στη συγκεκριμένη πόλη της Πελοποννήσου, πριν από κάτι μήνες, Ρομά είχαν ξυλοφορτώσει έναν συμπολίτη περιπτερά που είχε το θράσος να μη θέλει να τον κλέβουν (ο άνθρωπος παράτησε το περίπτερό του και πήγε ν’ ανοίξει άλλη επιχείρηση, η οποία, όλως περιέργως, πήρε φωτιά).  

Στην ίδια πόλη, τον Δεκαπενταύγουστο, Ρομά μπούκαραν σε αστυνομικό τμήμα, απελευθέρωσαν έναν ομόφυλό τους που είχε πιαστεί να οδηγεί αυτοκίνητο που είχε χρησιμοποιηθεί σε απάτες κι έριξαν και μερικές σφαλιάρες στους αστυνομικούς

Φαίνεται ότι, δυστυχώς, οι συγκεκριμένοι αστυνομικοί δεν έδειξαν την πρόνοια των συναδέλφων τους που παρακολούθησαν τον ξυλοδαρμό του περιπτερά από απόσταση ασφαλείας.

Το μεγάλο ζήτημα εδώ δεν είναι η άνεση με την οποία οι Ρομά μπούκαραν στο τμήμα και σφαλιάρισαν αστυνομικούς. 

Το μεγάλο ζήτημα είναι η άνεση με την οποία σκέφτηκαν να το κάνουν. Είναι το ότι έχουν αντιληφθεί πως από την κυβέρνηση τους έχει παραχωρηθεί ένα καθεστώς ασυλίας, το οποίο τους δίνει τη δυνατότητα να κατεβάζουν τα βρακιά των αστυνομικών όποτε τους κάνει κέφι.  

Και το πιο μεγάλο ζήτημα απ’ όλα είναι το πόσο αδιάφορη είναι η κυβέρνηση για την καθημερινότητα των πολιτών, βασικό κομμάτι της οποίας είναι η ασφάλειά τους.

Είναι τόσο αδιάφορο το κυβερνητικό κόμμα γι’ αυτή την καθημερινότητα, που, όταν χτες, σε εκπομπή του ΣΚΑΪ, η εκπρόσωπος Σδούγκου κλήθηκε να σχολιάσει το θέμα (το οποίο έπαιζε πολύ ψηλά όλο το προηγούμενο 24ωρο σε δελτία ειδήσεων και σάιτ), δήλωσε πλήρη άγνοια. Κι όταν ενημερώθηκε, ζήτησε «να τηρηθεί ο νόμος», αφού το ρήμα «επιβληθεί» δεν περιλαμβάνεται στο λεξιλόγιο των φοβισμένων νεοδημοκρατών.

Των νεοδημοκρατών που φαίνεται να ικανοποιούνται με μια αστυνομία που γίνεται σάκος του μποξ για κάθε παραβατικό και αργά ή γρήγορα θα οδηγηθεί σε μια λευκή απεργία που θα εξασφαλίζει στα στελέχη της και τη σωματική τους ακεραιότητα και την απουσία μπλεξιμάτων. Γιατί όλοι ξέρουμε τι μπλεξίματα θα είχαν οι αστυνομικοί σε περίπτωση που έκαναν ό,τι γίνεται σε ευνομούμενες χώρες όταν έχουμε εισβολή σε αστυνομικό τμήμα.

Πολύ σωστά, τα, απροστάτευτα από την κυβέρνηση, όργανα της τάξης προτιμούν να είναι ξεβράκωτοι παρά δαρμένοι και μπλεγμένοι (ή έστω λίγο δαρμένοι)

Μόνο που...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΓΥΦΤΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΞΕΦΡΑΓΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Το πείραμα της Γαστούνης

Image 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Η Γαστούνη ζει ιστορικές στιγμές. Εκεί δοκιμάζεται η προσπάθεια ένταξης στην κοινωνία μας της γνωστής ευάλωτης κοινωνικής ομάδας.  

Τα όσα συμβαίνουν φαίνεται ότι αποτελούν μέρος ενός κοινωνικού πειράματος, που έχουν εκπονήσει ειδικοί επιστήμονες

Τον περασμένο Φεβρουάριο, καμιά δεκαπενταριά από τους ευάλωτους συμπολίτες μας είχαν καταστρέψει το περίπτερο ενός συμπολίτη μας ο οποίος, αν και δεν εμφάνιζε συμπτώματα ευάλωτης συμπεριφοράς, είχε καταλήξει στο νοσοκομείο. Αιτία του επεισοδίου ήταν ότι ο ιδιοκτήτης του περιπτέρου είχε ζητήσει από ευάλωτο να του επιστρέψει ένα πακέτο τσιγάρα το οποίο είχε αφαιρέσει.  

Το πείραμα εθεωρήθη επιτυχές. Οι επιστήμονες απεφάνθησαν ότι πρέπει να γίνουν στους καταυλισμούς εντατικές εκστρατείες κατά του καπνίσματος, η δε Αστυνομία, έπειτα από σαρωτικές έρευνες, ανεκάλυψε ορισμένους που οδηγούσαν χωρίς δίπλωμα και μερικούς που έκλεβαν ηλεκτρικό ρεύμα. Απεφασίσθη ότι πρέπει να γίνουν εντατικά σεμινάρια οδήγησης και να τους παραχωρηθεί δωρεάν ρεύμα. Αγνοείται η τύχη των ευάλωτων που συμμετείχαν στο πείραμα, μάλλον για λόγους προστασίας των προσωπικών δεδομένων.

Τις προάλλες το πείραμα πέρασε σε επόμενο στάδιο

Πέντε μέλη της ευάλωτης κοινωνικής ομάδας εισέβαλαν στο αστυνομικό τμήμα της ιστορικής πόλης όπου και απελευθέρωσαν ομόφυλό τους, ο οποίος είχε προσαχθεί για απάτη.  

Οι αστυνομικοί έδειξαν τη δέουσα κατανόηση που όλοι οφείλουμε στους ευάλωτους συμπολίτες μας και, αντί να κάνουν χρήση των όπλων που τους έχει διαθέσει η πολιτεία για να προστατεύουν τη δημόσια τάξη, προσπάθησαν να συνετίσουν τους εισβολείς, οι οποίοι συμφώνησαν μαζί τους, πήραν τον ομόφυλό τους και εξαφανίστηκαν. 

Η αντίδραση της Εισαγγελίας ήταν άμεση. Επειτα από ενδελεχή έρευνα απεφάσισε ότι οι αστυνομικοί δεν φέρουν ευθύνη για την αποχώρηση του ευάλωτου, αφού δεν είχε συλληφθεί. Είχε απλώς προσαχθεί. 

Οφείλουμε να συγχαρούμε τους αστυνομικούς, οι οποίοι αντιμετώπισαν τους ευάλωτους με εντυπωσιακή ψυχραιμία και απέφυγαν να τους προκαλέσουν. Πρόκληση που ενδεχομένως θα έθετε σε κίνδυνο την επιτυχία του πειράματος ένταξης της ευάλωτης ομάδας στην κοινωνία μας

Μη θεωρήσετε ότι η Αστυνομία παρέμεινε αδρανής. Ελέγχθησαν 104 άτομα, 46 οχήματα και 22 οικίες, προσήχθησαν 19 άτομα και συνελήφθησαν 18, τα 14 για ρευματοκλοπή και τα τέσσερα για στέρηση δελτίου ταυτότητας.  

Οι επιτυχίες της αστυνομικής εκστρατείας ήταν τέτοιες και τόσες, που...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΝΥΠΟΛΗΠΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Το ανυπόληπτο υπουργείο Παιδείας

Γονείς και εκπαιδευτικοί θα πραγματοποιήσουν συγκέντρωση αύριο Δευτέρα έξω  από το υπουργείο Παιδείας - ertnews.gr 

κωλόμπαρο - SLANG.gr 

 

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

 Το μόνο βέβαιο είναι ότι κάτι δεν πάει καλά. Εκείνο που δεν έχω καταλάβει είναι τι δεν πάει καλά. 

Πριν από σχεδόν δύο χρόνια επί υπουργίας Κυριάκου Πιερρακάκη ανακοινώθηκε ότι στην Ελλάδα θα λειτουργήσουν μη κρατικά πανεπιστήμια. Το υπουργείο Παιδείας ανέλαβε την ευθύνη να συγκροτήσει μια Ανεξάρτητη Αρχή η οποία θα όριζε και θα ήλεγχε τους όρους λειτουργίας τους. Τέσσερα ιδρύματα αδειοδοτήθηκαν και άρχισαν να λειτουργούν εγγράφοντας φοιτητές. 

Οπως τα τέσσερα κανάλια που, βάσει των οδηγιών του ινστιτούτου-φαντάσματος της Φλωρεντίας, είχε αδειοδοτήσει ο κ. Παππάς επί ΣΥΡΙΖΑ έτσι και στην περίπτωση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ο αριθμός τέσσερα αποδείχθηκε μοιραίος. Γιατί ενώ όλα έδειχναν ότι έχουν πάρει τον δρόμο τους, το ΣτΕ απεφάνθη, εγκαίρως ως συνήθως, ότι τα τρία από τα τέσσερα ιδρύματα δεν πληρούν τους όρους λειτουργίας. Εξαιρείται το παράρτημα του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.  

Οι δικαστικοί λειτουργοί δεν ήθελαν να στενοχωρήσουν τους αδελφούς Κυπρίους εν μέσω θερινών διακοπών. 

Οι υπόλοιποι μπορούν να τρέχουν. Οι επενδυτές, οι διδάσκοντες και οι φοιτητές οι οποίοι, ξαφνικά, βρίσκονται ξεκρέμαστοι.  

Μη με ρωτήσετε ποια είναι τα επιχειρήματα της απόφασης. Διαβάζοντάς τα στη χθεσινή «Κ» δεν τα κατάλαβα και για να είμαι ειλικρινής δεν με ενδιαφέρει να τα καταλάβω. Φίλος μου είπε ότι, εκτός των άλλων, τους προσάπτουν ότι δεν υπάρχει πρόσβαση για ΑμεΑ. Αλήθεια σε πόσα δημόσια πανεπιστήμια υπάρχουν τέτοιες εγκαταστάσεις; 

Προφανώς το ΣτΕ θεωρεί ότι δεν έκανε καλά τη δουλειά της η ανεξάρτητη αρχή, κατά συνέπεια όλη η ευθύνη ανήκει στο υπουργείο το οποίο και οφείλει να δώσει τη λύση σε μια υπόθεση που αποδεικνύει για μία ακόμη φορά πως η Ελλάδα αλλάζει για να μείνει ίδια.

Ανυποληψία είναι η λέξη που μου έρχεται στο μυαλό. Το ανυπόληπτο ελληνικό Δημόσιο που προσκαλεί επενδυτές για να τους παγιδεύσει στη σαδιστική του τυπολατρία. 

Το ανυπόληπτο υπουργείο Παιδείας που αδιαφορεί παντελώς για όσους φοιτητές έχουν επενδύσει το μέλλον τους στα ιδρύματα. Και αυτό το ανυπόληπτο υπουργείο έχει το θράσος να περιμένει να έρθει να επενδύσουν στην Ελλάδα το Χάρβαρντ ή η Σορβόννη, οι οποίοι φαντάζομαι ότι μετά το πάθημα όσων δοκίμασαν την κρυφή γοητεία της χώρας μας και της νομοθεσίας της μόλις ακούν το όνομα «Ελλάδα» θα γελούν με την καρδιά τους. 

Κάτι είναι κι αυτό. Ο,τι είχαμε να προσφέρουμε από σοφία το εξαντλήσαμε από αρχαιοτάτων χρόνων, τουλάχιστον ας τους διασκεδάσουμε με τα καμώματά μας. 

Η λειτουργία των μη κρατικών πανεπιστημίων ήταν από τους πυλώνες της κυβερνητικής πολιτικής. Η αδυναμία της να την υλοποιήσει αναδεικνύει...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΝΥΠΟΛΗΠΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Αφάνειες -- Η αξιοπιστία μιας μεταρρύθμισης που άργησε 40 χρόνια στην Ελλάδα 2.0 των "αρίστων" του Κούλη.

Uploaded Image


Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ 

Δέκα ημέρες μετά την ορκωμοσία της, η κυβέρνηση Μητσοτάκη το τόσο μακρινό – τόσο κοντινό καλοκαίρι του 2019 καταργούσε το πανεπιστημιακό άσυλο. Η νέα εξουσία ερχόταν δρομαία για να σηματοδοτήσει ότι θα απελευθέρωνε την ανωτάτη εκπαίδευση από τα δεσμά του συντηρητισμού της μεταπολιτευτικής Αριστεράς. Οι σχολές θα επέστρεφαν στη σιωπηρή πλειοψηφία των φοιτητών τους.

Το δεύτερο ορόσημο, εξίσου συνυφασμένο με την ταυτότητα της μητσοτακικής διακυβέρνησης, ήταν το άνοιγμα των ΑΕΙ, με τη διάνοιξη μιας νομοθετικής παρακαμπτηρίου για την υπέρβαση της συνταγματικής απαγόρευσης του άρθρου 16. Το εγχείρημα του νόμου Πιερρακάκη ολοκληρώθηκε πολύ πιο ανώδυνα απ’ ό,τι είχε προβλεφθεί. Το ταμπού των μη κρατικών πανεπιστημίων ήταν έτοιμο να σπάσει.

Η κυβέρνηση επειγόταν να θέσει τον νόμο σε εφαρμογή για να δείξει –και να δρέψει– άμεσα αποτελέσματα.  

Για τη γλίσχρη πρώτη «σοδειά» των ανωτάτων παραρτημάτων, όπου δεν εμφανίστηκαν ούτε το Χάρβαρντ ούτε η (κανονική) Σορβόννη, αλλά παλαιά «μαγαζιά» της μεταλυκειακής αγοράς σε συνεταιρισμό με ξένα ΑΕΙ, οι εμπνευστές του νόμου είχαν έτοιμη την απάντηση: «Περιμένετε», έλεγαν. «Δεν μπορούμε να προσελκύσουμε μεγάλες επενδύσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, προτού ξεκαθαρίσει το τοπίο. Προτού διαλυθεί η ανασφάλεια δικαίου»

Ο νόμος –και οι επινοητικοί ορισμοί του για τα υβριδικά νομικά πρόσωπα πανεπιστημιακής εκπαίδευσης (ΝΠΠΕ)– κρίθηκε συνταγματικός

Η κυβερνητική βιασύνη έγινε ακόμη εντονότερη για να αρχίσουν τα νέα ιδρύματα να υποδέχονται τα παιδιά της μεσαίας τάξης – που είχαν ως μόνη εναλλακτική των Πανελληνίων το εξωτερικό.

Τώρα που το Συμβούλιο της Επικρατείας εντόπισε διοικητικές πλημμέλειες οι οποίες οδήγησαν στην ακύρωση των αδειών τριών ΝΠΠΕ, η κυβέρνηση οχυρώνεται στη θέση ότι ο νόμος εξακολουθεί να στέκει. Ομολογεί έτσι ότι η ίδια απέτυχε να εφαρμόσει τον δικό της νόμο, και μάλιστα κατά το μέρος που αφορά την πιστοποίηση των προγραμμάτων σπουδών με ορθά «ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια».  

Πού οφείλεται αυτή η ομολογημένη αποτυχία; 

Αφησε η νέα υπουργός την τύχη της μεταρρύθμισης στη γραφειοκρατία – στην Εθνική Αρχή Ανωτάτης Εκπαίδευσης, που είναι επιφορτισμένη με την πιστοποίηση; 

Επρεπε η αφανής Σοφία Ζαχαράκη να είχε επιδείξει τον ακτιβισμό του προκατόχου της – που μέχρι και σεμινάρια παρα-συνταγματικού δικαίου παρέδιδε, όταν εισηγείτο τον νόμο; 

 Η απάντηση που ακούει κανείς παρασκηνιακά είναι ότι φταίει η Αρχή, η οποία όμως συγκροτήθηκε με ευθύνη της κυβέρνησης. Και η οποία, λένε, διαμαρτυρόταν ότι επωμιζόταν βαρύ διοικητικό φόρτο, χωρίς ανάλογους πόρους.

Κάπως έτσι οι ίδιοι οι εφαρμοστές του νόμου προκάλεσαν την «ανασφάλεια δικαίου», που στην αρχή επικαλούνταν ως άλλοθι.  

Το βραχυκύκλωμα δεν απειλεί μόνο την κυβέρνηση με μια πολιτική ήττα – που θα πλήξει προεκλογικά τις προσδοκίες χιλιάδων οικογενειών. 

Απειλεί ...