"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΚΒΑΝΤΙΚΑ ΑΠΟΧΑΥΝΩΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η χώρα σε αλουμινόχαρτο!

 Image

 

Της ΠΕΠΗΣ ΡΑΓΚΟΥΣΗ

Ζουν ανάμεσά μας. Είναι φίλοι μας, γνωστοί μας, άνθρωποι που συναναστρεφόμαστε στην καθημερινότητά μας. Μπορεί να είναι καλλιτέχνες, επιχειρηματίες, μορφωμένοι, κοσμοπολίτες, με οικονομική άνεση. Ή και όχι.

Η ευπιστία λειτουργεί με απολύτως δημοκρατικές διαδικασίες. Δεν αναγνωρίζει κοινωνικές τάξεις, οικονομικό ή μορφωτικό επίπεδο. Διότι δεν «φυτρώνει» εκεί που χαλαρώνει το μυαλό, αλλά όπου η ψυχή το έχει ανάγκη.  

Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν, ακόμη και μετά τον κουρνιαχτό που έχει σηκώσει η υπόθεση Μαζωνάκη, θα κατέφευγαν σε εναλλακτικές μεθόδους που θα υπόσχονταν νεότητα και ευεξία, μακράς ή και διαρκούς διάρκειας, ή θεραπεία κάποιου προβλήματος υγείας. Και θα εμπιστεύονταν την «κβαντική ιατρική», αν η παραδοσιακή δεν μπορούσε να δώσει άμεση λύση στο πρόβλημά τους. Αφού το είπε η μάνα – σύμβολο. «Δεν θα καταργήσουμε την κβαντική ιατρική, επειδή κάποιοι δεν γνωρίζουν». Κι άσε το Χάρβαρντ να κουρεύεται, που δεν κάνει σχετικά σεμινάρια. Αυτό χάνει. 

Αφού υπάρχει κβαντομηχανική, γιατί να μην υπάρχει και κβαντοϊατρική; 

 Ετσι σκεφτόμαστε, ως ο «εξυπνότερος λαός του κόσμου» που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τους κανόνες της στοιχειώδους μηχανικής – γι’ αυτό κι όταν στην πόρτα γράφει «σπρώξτε», οι περισσότεροι τραβάμε.

Το πρόβλημα εδώ δεν είναι η ελλειμματική γνώση, αλλά η αδυναμία μας να αντισταθούμε σε οτιδήποτε ακούγεται αρκετά περίπλοκο, ώστε να μοιάζει επιστημονικό, και αρκετά θαυματουργό ώστε να μας βολεύει· ή να μας ψαρώνει. Ο,τι δεν καταλαβαίνουμε, μας γοητεύει. Και αντί να ζητήσουμε περαιτέρω εξηγήσεις, του παραδινόμαστε. Βιοσυντονισμός σου λέει. Μωρέ κάτι θα είναι αυτό, είναι και σύνθετη η λέξη, κάτι ανώτερο.

Διότι οι σύγχρονοι «μάγοι» και «μάγισσες» δεν διασχίζουν τους ουρανούς καβάλα σε σκουπόξυλα.  

Είναι κομψά ντυμένοι, φοράνε ακριβά αξεσουάρ και είναι σαν να σου κλείνουν το μάτι, σαν να σου επιτρέπουν να κοιτάξεις μέσα από μία μισάνοιχτη πόρτα, σε μια επικράτεια όπου υπάρχουν όλα τα υλικά των ψευδαισθήσεων. Από την κβαντική ιατρική ως τα ξυλόλια και οι μικρές Μαρίες του Εβρου. Ή ακόμη και ο Ρονάλντο. Που σου μιλάει ελληνικά καλύτερα από τον Καραγκούνη και στο τέλος, σου ζητάει και ένα κατοστάρικο, έτσι για το καλό. Και του το δίνεις.

Στην εποχή μας, δεν έχει σημασία αυτό καθαυτό το θέμα, αλλά η τάση να πιστέψουμε ακόμη και τους κοασμούς των βατράχων. Αν δηλαδή πιστεύεις ότι καίνε τα δάση, για να βάλουν ανεμογεννήτριες, γιατί να μην πιστέψεις ότι σου έκανε βιντεοκλήση ο Ρονάλντο;

Το ένα «ταΐζει» την ιδεοληψία σου, το άλλο τη ματαιοδοξία σου.  

Αλλωστε, η έννοια της τεκμηρίωσης, ουδέποτε ήταν τόσο αντιδημοφιλής όσο σήμερα. Δεν ενδιαφέρει πλέον η αλήθεια, αλλά το ρούχο που φοράει – το πώς φαίνεται· και πώς καλλιεργεί την πεποίθηση ότι αυτό που πιστεύουν οι πολλοί είναι αληθινό.

Ξέρουμε ποιος μας παρακολουθεί, ξέρουμε γιατί έγινε το δυστύχημα στα Τέμπη, ξέρουμε πώς να μείνουμε για πάντα νέοι, ξέρουμε και τι προκαλεί και τι θεραπεύει τον καρκίνο, ξέρουμε από τι έχει ανάγκη ο Ρονάλντο, ξέρουμε και ότι το αλουμινόχαρτο προστατεύει λεφτά και κοσμήματα από τη ραδιενέργεια σε περίπτωση διαρροής ρεύματος. 

Και τώρα που το λέω...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Κβαντικός σουρεαλισμός

 Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

Στην Ελλάδα συμβαίνει κάτι καταπληκτικό και μάλλον μοναδικό.
Με αφορμή τα πιο τραγικά γεγονότα, ο δημόσιος διάλογος εκτρέπεται συχνά στον σουρεαλισμό, ενίοτε στη γραφικότητα, σχεδόν πάντα στον παραλογισμό. 

Ο θάνατος του αγαπημένου Γιώργου Μαζωνάκη από την «κβαντική γιατρό» οδήγησε την Ενωση Ελλήνων Φυσικών να εκδώσει ανακοίνωση για να βάλει τέλος στην παραδοξολογία και στην επιστημονική εκμετάλλευση τονίζοντας ότι είναι «ανυπόστατος ο όρος κβαντική ιατρική», κάνοντας λόγο για «κατάχρηση της φυσικής» και «ψευτογιατρούς».

Μετά την ανακοίνωση πως είναι «ανυπόστατος ο όρος κβαντική ιατρική» πολλοί θυμήθηκαν όσα αναφέρει στην ιστοσελίδα της η Μαρία Καρυστιανού:
«η μεγάλη μου επιθυμία να θεραπεύω χωρίς πολλά φάρμακα, με οδήγησε σε εναλλακτικές μορφές Ιατρικής, όπως η μεταβολομική, η γνωστική ομοιοπαθητική και η κβαντική ιατρική». 

Αυτά αναφέρει στην ιστοσελίδα της, όπου αυτοπροσδιορίζεται ως «ολιστική παιδίατρος». 

Το εντυπωσιακό δεν είναι πως η ίδια συνεχίζει να υπεραμύνεται του όρου «κβαντική ιατρική», αλλά ότι εκείνοι που τώρα τη λοιδορούν, είναι αυτοί που καθύβριζαν όσους τολμούσαν να της ασκήσουν για οποιονδήποτε λόγο την παραμικρή κριτική.

Ηταν Φεβρουάριος του 2025 όταν η δημοσιογράφος Σοφία Γιαννακά στοχοποιήθηκε ανηλεώς για άρθρο στο οποίο ασκούσε τεκμηριωμένη κριτική στην Καρυστιανού, σε βαθμό να της ασκηθεί λογοκρισία από το πειθαρχικό του συνδικαλιστικού οργάνου των δημοσιογράφων, το οποίο αντί να προστατεύσει την ίδια και την ελευθερία έκφρασης γνώμης, την κάλεσε σε απολογία. 

Καθόλου τυχαία βέβαια δεν ήταν η στοχοποίηση της κ. Γιαννακά, αφού στο εν λόγω άρθρο αναρωτιόταν «γιατί δεν συνέβη κάτι παρόμοιο σε άλλες τραγωδίες, όπως το Μάτι με 104 νεκρούς;

Εκεί δεν γνωρίσαμε ποτέ πραγματικά τις μάνες που έχασαν συζύγους και παιδιά. Το πένθος έμεινε προσωπική τους υπόθεση, κανείς συγγενής δεν βγήκε στον δρόμο. Ελάχιστοι παρακολούθησαν τη δίκη, που κράτησε έξι χρόνια. Ακόμη λιγότεροι γνωρίζουν ότι οι συγγενείς των θυμάτων νιώθουν αδικημένοι από τις ποινές που επιβλήθηκαν. Δεν προσκάλεσαν ωστόσο ποτέ σε συλλαλητήρια. 

Οσο όμως οι αποκαλύψεις για τα Τέμπη περιπλέκονται και οι θεωρίες συνωμοσίας συγχέονται με τα αληθινά περιστατικά, τόσο αντιλαμβανόμαστε ότι το αίτημα για δικαιοσύνη δεν είναι ακηδεμόνευτο, έχει πολιτική κατεύθυνση. Φυσικά, σκύψαμε όλοι το κεφάλι στους συγγενείς των θυμάτων. Ομως, όταν το πένθος γίνεται εργαλείο πολιτικό, τότε δικαιολογημένα πληθαίνουν οι απορίες για τα κίνητρα και τις επιδιώξεις».

Εναν χρόνο αργότερα αποκαλύφθηκαν και οι «επιδιώξεις» με την ανακοίνωση του κόμματος Καρυστιανού. Η συνταγή περιελάμβανε αντισυστημικότητα, μεταπολιτική, λαϊκισμό και επίκληση στο συναίσθημα, έλλειψη πολιτικής εμπειρίας που παρουσιαζόταν ως προτέρημα και κυρίως μετατροπή σε πολιτικό κεφάλαιο του προσωπικού και συλλογικού τραύματος. Οταν όμως άρχισε να κόβει ψήφους από άλλους αυτοπροσδιοριζόμενους αντισυστημικούς, όλα άλλαξαν. Αίφνης θυμήθηκαν τις αναφορές περί «κβαντικής ιατρικής», οι οποίες ουδόλως τους απασχολούσαν μέχρι τώρα. Κάτι παρόμοιο συνέβη και με τις περιβόητες θεωρίες περί ξυλολίου, τουλολίου και άλλες κατασκευές.

Τη στιγμή που ο Νίκος Πλακιάς, που έχασε δύο παιδιά, παρακαλούσε να μην αποπροσανατολίζεται η συζήτηση, το πολιτικό προσωπικό μετρούσε στη Βουλή χαμένα βαγόνια. 

Τώρα που οι θεωρίες κατέρρευσαν...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Σύμπτωση!

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Ο πρώην εκπρόσωπος Τύπου της «Ελπίδας», Θανάσης Αυγερινός, δημοσίευσε ένα καυστικό σχόλιο για όσους επιδεικνύουν την ευλάβειά τους με θρησκευτικές εικόνες, στο οποίο συνδέει τους σαμάνους της Καρνεάδου και τη Μαρία Καρυστιανού.

Η σύνδεση είναι εύστοχη, καθώς δεν είναι μόνο αισθητική, είναι και γεωγραφική.

Οι φωτογραφίες της κ. Καρυστιανού με τις εικόνες στο φόντο τραβήχτηκαν στο γραφείο της δικηγόρου Μαρίας Γρατσία (πρώην υποψήφιας της Νίκης), η οποία είναι το ήμισυ του κινήματος, με το άλλο μισό να είναι η ίδια η κ. Καρυστιανού. Το γραφείο της βρίσκεται απέναντι ακριβώς από το «ιατρείο» των σαμάνων, επί της Καρνεάδου.

Σημειώστε, επίσης, ότι η κ. Καρυστιανού είναι «κβαντική ιατρός», όπως και η κ. Γάκα, αν και δεν νομίζω ή, τέλος πάντων, δεν διευκρινίζεται αν και εκείνη έχει σπουδάσει Κβαντική στη Χονολουλού, όπως η κ. Γάκα.

Σαμανική, ομολογουμένως, δεν ξέρω πού τη σπουδάζουν!

Να απομένουν τίποτε γριές στα Καρπάθια, σε απρόσιτα σημεία, ή κάπου στις λίμνες και τους βάλτους της Φινλανδίας; Στην Αμερική, αποκλείεται, γιατί εκεί τους έφαγαν όλους τους Ινδιάνους μαζί με τους σαμάνους τους. Υπάρχουν ακόμη κάποιοι, αλλά εξυπηρετούν τουριστικές ανάγκες, δεν κατέχουν την τέχνη, ούτε έναν απλό χορό της βροχής δεν μπορούν να κάνουν.

Εν πάση περιπτώσει, η σύμπτωση επισημάνθηκε από τις Αρχές, έτσι προσεχώς θα....

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Η κβαντική ιατρός και οι δημοσιογράφοι

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Το ότι σχεδόν κανείς δημοσιογράφος δεν αναφερόταν μέχρι πριν από λίγες μέρες στην «κβαντική ιατρική» της Μαρίας Καρυστιανού (την οποία εξακολουθεί να επικαλείται στο site της) δεν αποτελεί έκπληξη.

Ο σκοπός των περισσότερων συναδέλφων είναι να είναι αρεστοί και να ταξιδεύουν με το ρεύμα, οπότε η αναφορά σε κάτι που δεν είναι και τόσο τιμητικό για τη «Μαρία των Τεμπών» θα ήταν μια απότομη στροφή στη συνήθη επαγγελματική τους πορεία.

Τώρα που η Καρυστιανού χάνει σε δημοτικότητα και το παπατζιλίκι της «κβαντικής ιατρικής» είναι πλέον κοινός τόπος, βρίσκουν επιτέλους το θάρρος να το επισημάνουν και ακόμη και να ρωτήσουν την ίδια. Αφήνοντάς την, βέβαια, όπως συνηθίζουν με τους συνομιλητές τους, να απαντάει όπως της κάνει κέφι, γιατί πού να βρουν χρόνο για διευκρινιστικές ερωτήσεις που, όσο να ’ναι, χαλούν καρδιές και σχέσεις ανθρώπων.

Έτσι, η πρόεδρος του κόμματος «Ελπίδα για τη Μαρία να Χωθεί στη Βουλή» ρωτήθηκε για την «κβαντική ιατρική», στην οποία ισχυρίζεται ότι εξειδικεύθηκε κατά τη διάρκεια της παραμονής της στη Μεγάλη Βρετανία, κι εκείνη απάντησε με τρόπο που κάνει τη λέξη «κουτοπονηριά» να αποκτά νέο περιεχόμενο: άρχισε να μιλάει για την κβαντική φυσική και τις εφαρμογές της σε ιατρικά μηχανήματα.

Προφανώς, κανείς στη συνέχεια δεν τη ρώτησε ποιες από αυτές τις εφαρμογές χρησιμοποιεί και ποια από αυτά τα μηχανήματα έχει στο ιατρείο της (είπαμε, οι διευκρινιστικές ερωτήσεις χαλούν καρδιές), αλλά ούτε και κανείς της επισήμανε ότι, παρότι τα περισσότερα ιατρικά μηχανήματα δουλεύουν με ηλεκτρισμό, κανείς δεν έχει αυτοανακηρυχθεί «ηλεκτρικός γιατρός» (νομίζω, γιατί οι απατεώνες είναι ιδιαιτέρως δημιουργικοί και συνεχώς πρέπει να ανανεώνουν το ρεπερτόριό τους για να ψαρεύουν τα πιο «ανήσυχα» πνεύματα που ψάχνουν το καινούργιο).

Η πρόεδρος Καρυστιανού τάχα απάντησε και η ζωή συνεχίστηκε, με την πρόεδρο να επιμένει στο σάιτ της ότι έχει εκπαιδευτεί στην «κβαντική ιατρική» (όπως επίσης στη Γνωστική Ομοιοπαθητική, τη νευροανάδραση και άλλες ωραίες λέξεις) και τους δημοσιογράφους να παριστάνουν ότι έκαναν τις δύσκολες (και καλά) ερωτήσεις.

 

Τους δημοσιογράφους που, ενώ ασχολούνται εδώ και χρόνια με την Καρυστιανού, ενώ γράφουν γι’ αυτήν και παρακολουθούν κάθε της κίνηση, δεν είχαν μπει μέχρι πριν από λίγες ημέρες στον κόπο να διαβάσουν όσα γράφει για τον εαυτό της στο επαγγελματικό της site. Ή που τα είχαν διαβάσει, αλλά…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Νυχτερινοί ψεκασμοί (με τουρμπίνες)

 Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Λίγο παλιότερα, αν έγραφες κάτι αρνητικό για την κ. Καρυστιανού, επενέβαιναν οι ενάρετοι και η ηθικολογική αστυνομία και σε ράπιζαν δημοσίως με αποδοκιμασίες και με την απειλή να σε μετατρέψει σε αποσυνάγωγο και αποδιοπομπαίο.
 

Λαϊκά δικαστήρια απ’ το Lidl σε καταδίκαζαν με μελοδραματικά επιχειρήματα περί χαροκαμένης μητρός, περί Ναργκίς, και μη μου άπτου – δεν το έκαναν βέβαια, από καμιά ευαισθησία, αλλά με την ωμή, γνωστή, και βαρετή πρόθεση να πλήξουν διά της κβαντικής παιδιάτρου τον πολιτικό τους αντίπαλο. (Αυτό στο μπάσκετ λέγεται «Αλλού κοιτάμε κι αλλού βαράμε»).

Βέβαια, εμείς γράφαμε από την πρώτη στιγμή (διακριτικά), διότι ήταν καταφανής η πολιτική ανεπάρκεια και το γραφικόν του κβαντικού εγχειρήματος με τις εικόνες, τις αγιαστούρες, την ουρανόπεμπτη Γρατσία, τα αφόρητα κλισέ, και τη γερόντισσα απ’ τη Συρία που χρησμοδοτούσε στα αραμαϊκά. Οπότε και δεν εκπλαγήκαμε με ό,τι ακολούθησε, δηλαδή τη γλίστρα και τη συρρίκνωση.  

Το θέμα είναι άλλο: ότι κάνει εντύπωση ο βαθμός τύφλωσης μερικών γνωστών – ακόμα και πρώην υπουργός Εξωτερικών έβλεπε τότε την παιδίατρο ως πρωθυπουργό, κάποιοι δε, ως πρόεδρο της Δημοκρατίας, ή ως αστροναύτη. (Κόψτε κάτι, παίδες).

Βέβαια είμαστε «μια υπερουράνια πολιτεία» όπως έλεγε και ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος, οπότε όλα συγχωρούνται.  

Και η κ. υποψήφια δεν φταίει, εφόσον ο καθείς έχει το δικαίωμα, σχετικός ή όχι, να κάνει κι αυτός τον γύρο της πασαρέλας, να πιστέψει ότι θα μας σώσει, ως Καρλομάγνος, κρατώντας το φραγγέλιο της καλής αφέλειας, ή και της ματαιοδοξίας, με τη στήριξη κάποιων του Αθω και έτερων, που καταλαβαίνουνε από πολιτική, όσο η θεία Ευθαλία η αστρολόγος, από αλγόριθμους.

Το πρόβλημα λοιπόν, δεν είναι η κ. Καρυστιανού, εφόσον ο καθείς δικαιούται να εκτεθεί σε παίγνια που βαθέως αγνοεί, και με δική του ευθύνη, αλλά όλοι οι άλλοι, που σε κάθε ευκαιρία πετάγονται να μας υπαγορεύσουν τι θα γράφουμε, πώς θα το γράφουμε, πώς να σκεπτόμαστε και τι ενδεχομένως έχουμε διάθεση να ψηφίσουμε: βγαίνουνε κανονιστικά, με νταβατζιλίκι, ως αυθαίρετοι κορεκτατζήδες που αποφάσισαν ότι έχουν πάντα δίκιο και εκ φύσεως, να μας υπαγορεύσουν τι να διαλέγουμε, τι να ακούμε, πώς θα ζούμε, τι χρώμα κάλτσες θα φοράμε και αν αυτές θα είναι μερσεριζέ.

Αν οφείλουμε ανυπερθέτως να αγαπάμε τον Μαζωνάκη, να δοξάζουμε τον Ρέμο, να υμνούμε τον Παντελίδη, να ξεχάσουμε ότι μεγαλώσαμε με τον Μεγάλο Ερωτικό του Χατζιδάκι και με το Τρίτο Πρόγραμμα, με τον Μίκη, τον Σαββόπουλο και τον Μαρκόπουλο, με τον Ξυδάκη και τον Ρασούλη – ή έστω, με το Διδυμότειχο Μπλουζ, τον Γάτο τον Τούρκο και τους Κατσιμιχαίους, και βαθύτερα, με την τζαζ και το ροκ του ’60 και του ’70. Συν βέβαια και πάντα, με τον Τσιτσάνη, τον Μάρκο, και το ακατάλυτο ρεμπέτικο.

Τι να κάνουμε, αυτές είναι οι καταβολές μας – είμαστε λίγο καθυστερημένοι· ή βαθέως μολυσμένοι. 

Γιατί λοιπόν μας κανοναρχείτε περί Καρυστιανού απ’ τη μία, περί Μαζωνάκη απ’ την άλλη, περί του αν είμαστε με την Ευρώπη ή με το Τίποτε, αν ψηφίζουμε έτσι ή αλλιώς στο αυτεπίστροφο δημοψήφισμα – μέχρι και στα πειθαρχεία τραβούσανε κάποιοι τους διαφωνούντες. Από πού κι ως πού; Από πού αντλείτε το δικαίωμα; 

Και από πού την αυτοπεποίθηση, εν έτει 2026 – βέβαια είναι η εποχή της συνοικιακής γιόγκα, του Metoo, των δικαιωμάτων, του ανέσπερου Viagra και της προθανάτιας κβαντικής ευεξίας; Η εποχή της περίληψης, της συμπερίληψης, του ακατανόητου κειμένου και του εικονικού υποκειμένου – άρα;

Αρα, τότε εμφανίζονται και αγέλες καταγγελίας, ιερά τάγματα προστασίας της κ. Καρυστιανού (μέχρι που κατάλαβαν ότι είναι από άλλο ανέκδοτο), συσσωματώσεις καταλαλιάς και ινστρούχτορες του καλώς πορεύεσθαι ή, ευκαιριακά πλήθη που θέλουνε να επιβάλλουν μια και μοναδική άποψη. 

Και αν κάποιος διαφωνεί, ή έχει μιαν ελαφρώς διαφορετική ερμηνεία, ορμάνε τα λεφούσια από τα φέισμπουκ και από το γυαλί να τον κατασπαράξουν, να τον εξαλείψουν, μην και υπάρχει κάποια εξαίρεση που ενοχλεί τη γενική βεβαιότητα.

Και βέβαια, κάποιοι πιο συνετοί από μας, βλέποντας τι γίνεται, σωπαίνουνε για να μη χάσουνε κανέναν πελάτη, ή πλειοδοτούν με μεγαλοστομίες (τώρα στα γεράματα) μην και δεν φορολογήσουνε κι αυτοί από σπόντα λίγη αγάπη μέσω του θανόντος – και καλά κάνουνε οι άνθρωποι, δεν υπάρχει πολύς χρόνος πια για τη γενιά μας. 

Αλλά τελικά και σε κάθε περίπτωση, ίσως, υποθέτω, όλα αυτά τα κάπως ακατανόητα, να οφείλονται και στο ότι ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Ή με ψηφίζετε ή «άντε γεια»;

 Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

 Η δημοκρατία έχει ένα μεγάλο ελάττωμα.
Δεν εγγυάται εκ των προτέρων σε κανέναν ότι ο λαός θα αναγνωρίσει την αξία που ο ίδιος αποδίδει στον εαυτό του. Ούτε ότι θα τον καταλάβει, θα τον επιβραβεύσει ή θα τον βάλει στη Βουλή. Εγγυάται απλώς ότι στην κάλπη θα μετρηθούν ακριβοδίκαια οι ψήφοι που θα πάρει. Ως εκεί. 

Η Μαρία Καρυστιανού είπε ότι αν δεν καταφέρει να μπει στη Βουλή, «για μένα θα έχει τελειώσει» και θα φύγει από την Ελλάδα. 

Η λυγμιαία χροιά της φωνής της την ώρα που διατύπωνε την «απειλή» δεν ήταν παρά μια νέα, καρυστιανική παραλλαγή της διαρκούς επιστράτευσης του συναισθήματος ως πολιτικό επιχείρημα.  

Η μέντορας Γρατσία –πιο ψυχρή και υπολογίστρια– έσπευσε να μαζέψει τα ασυμμάζευτα.  

«Χαριτολογούσε», είπε, «δεν νομίζω να φύγει από τη χώρα». 

Εντάξει, μόνο που τα αστεία στην πολιτική έχουν ένα κουσούρι. Οταν τα λες μπροστά σε κάμερα, ψηφίζουν και αυτά. Διότι το «αν δεν μπω στη Βουλή θα φύγω από τη χώρα» δεν ακούγεται σαν πολιτικό επιχείρημα. Ακούγεται σαν γνώριμη σκηνή οικογενειακού τραπεζιού, «αφού μαμά και μπαμπά δεν με καταλαβαίνετε, εγώ θα φύγω από το σπίτι».  

Μόνο που εδώ το οικογενειακό τραπέζι είναι η χώρα, ο μπαμπάς και η μαμά είναι μερικά εκατομμύρια ψηφοφόροι και αυτός που απειλεί δεν είναι έφηβος. 

Οι ψηφοφόροι έχουν ένα εκνευριστικό δικαίωμα. Μπορεί να μην πειστούν. Μπορεί να θεωρήσουν ότι είσαι ειλικρινής, αλλά όχι κατάλληλος για κυβέρνηση. Μπορεί να συμφωνούν μαζί σου στα Τέμπη και να διαφωνούν μαζί σου στην οικονομία. Μπορεί να σε συμπονούν ως άνθρωπο, αλλά να μη σε ψηφίζουν ως πολιτικό. Μπορεί απλώς να προτιμήσουν κάποιον άλλον. 

Η δημοκρατία δεν είναι διαγωνισμός εσωτερικής ηθικής δικαίωσης. 

Το πραγματικά δύσκολο στην πολιτική δεν είναι να κορδώνεσαι όταν έχεις μαζί σου ένα τεράστιο κύμα κοινωνικής συμπάθειας. Είναι να αντέχεις όταν το κύμα υποχωρεί. Να χάνεις και να μένεις. Να σε απορρίπτουν και να συνεχίζεις να θεωρείς τον ψηφοφόρο ώριμο. Οχι να τον θεωρείς σοφό όταν σε επιλέγει και παραπλανημένο όταν παίρνει αποστάσεις από σένα. 

Η πολιτική, αν τη θεωρούμε σοβαρή υπόθεση, δεν γίνεται να λειτουργεί με συναισθηματικά τελεσίγραφα. 

Δεν λες σε μια χώρα «σου προσφέρω τη λύση κι αν δεν τη θέλεις, άντε γεια». 

Διότι τότε ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Η Μαρία των ψεκιών κάηκε στο φως της δημοσιότητας, εκβιάζει και απειλεί να φύγει

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ 

Σαν ηχείο με εξασθενημένη μπαταρία ακούστηκαν οι νέες καταγγελίες της Μαρίας Καρυστιανού, που ήταν γαρνιτούρα στην περίφημη δήλωσή της ότι αν το κόμμα της δεν μπει στη Βουλή θα φύγει από τη χώρα.

Ήταν ο μίζερος, παραπονεμένος, και ολίγον εκβιαστικός επίλογος ενός κινήματος που δόνησε τους δρόμους, και τώρα μοιάζει ρετάλι των ένδοξων ημερών του. «Αν δεν καταφέρουμε να μπούμε στη Βουλή και να πείσουμε τον κόσμο ότι πραγματικά οι πολίτες μπορούν να τα καταφέρουν καλύτερα, που δεν έχουν κομματική εμπειρία, αλλά έχουν την εμπειρία της ζωής και της εργασίας, τότε για μένα έχει τελειώσει», δήλωσε.

Όμως ο κόσμος δεν εγκατέλειψε το κίνημα των Τεμπών γι’ αυτά τα απλοϊκά που δηλώνει, ότι οι πολίτες που έχουν «εμπειρία ζωής και εργασίας μπορούν να τα καταφέρουν καλύτερα» από τους επαγγελματίες πολιτικούς.

Ακόμη και… ο Λένιν με την παρεξηγημένη δήλωση ότι «το κράτος μπορεί να το διοικεί και μια μαγείρισσα», έθετε ως προϋπόθεση  γι’ αυτό την μόρφωση και την εκπαίδευση. Δηλαδή πρέπει να μορφωθεί, να εκπαιδευτεί ο πολίτης που «έχει εμπειρία ζωής», για να μπορεί να διοικεί το κράτος. 

Ούτε το πλήθος του λαού, οι λαϊκιστές πολιτικοί, οι influencer των κοινωνικών δικτύων, οι «ευαίσθητοι» καλλιτέχνες που τραγουδούσαν αφιλοκερδώς ως πράξη αντίστασης στο «δολοφονικό σύστημα» (και γέμιζαν τα ταμεία του συλλόγου συγγενών), απομακρύνθηκαν επειδή η Καρυστιανού ενεπλάκη με την πολιτική δημιουργώντας κόμμα. Ούτε επειδή δήθεν εκμεταλλεύτηκε τον αγνό αγώνα όσων την πίστεψαν, και η ίδια θέλησε να τη μετασχηματίσει την παρηγορητική συμπαράσταση σε προσωπική πολιτική δύναμη.

Μια χαρά θα αποδέχονταν τη δημιουργία κόμματος και αρκετοί θα συστρατεύονταν μαζί της εάν εξέπεμπε αριστερά συνθήματα. Και ακόμη πολλοί περισσότεροι θα ψήφιζαν ένα αριστερό κόμμα, στου οποίου το ψηφοδέλτιο Επικρατείας θα ηγείτο η Μαρία Καρυστιανού.

Αναντίρρητα η κινητήριος δύναμη των κινητοποιήσεων ήταν η Αριστερά των πολλών εκδοχών, που πίστεψε ότι με την αξιοποίηση του φρικτού δυστυχήματος θα έδινε το συντριπτικό χτύπημα «στο καθεστώς» Μητσοτάκη.

 

Όμως η επένδυση πήγε στράφι αφού η Μαρία βρισκόταν σε αντίστροφο πολιτικό και υπαρξιακό σύμπαν. Σοκ π.χ. αποτέλεσαν οι δηλώσεις της για τις εκτρώσεις. Αμφισβητούσε όχι μόνο τις απόψεις της Αριστεράς, αλλά ενός ευρύτερου συνόλου που έχει επαφή με την σύγχρονη εποχή. Συνόλου που ξεκινούσε από τους αριστερούς, διαπερνούσε τους σοσιαλδημοκράτες (που τις νομοθέτησαν άλλωστε), αποτελούσαν αυτονόητο δικαίωμα για τους φιλελεύθερους και γίνονταν αποδεκτές ακόμη και από  μετριοπαθείς ψηφοφόρους της ΝΔ.

Παρομοίως σόκαρε τους ζηλωτές της η στάση της  στο μεταναστευτικό, όταν για το ναυάγιο της Χίου με τους 15 νεκρούς τον Φεβρουάριο του 2026, έκανε λόγο για «παράνομες εισβολές». Η  Αριστερά στρεψόδικα το διάβασε ως «παράνομοι εισβολείς».

Καπάκι ήρθαν και οι αφελείς δηλώσεις στα εθνικά, όταν απαίτησε από τον Μητσοτάκη να ασκήσει βέτο στις συζητήσεις Τραμπ- Ερντογάν για την προμήθεια των  F-35. Κάτι  φυσικά αδύνατο, καθώς δεν υφίσταται δυνατότητα άσκησης βέτου  σε διμερείς σχέσεις άλλων κρατών.

Όμως τα κοινωνικά ήταν που πάγωσαν τον «πυκνωτή»  της Αριστεράς, που εξέπεμπε συναίσθημα στον λαό υπέρ χαροκαμένης μάνας.

Η ίδια δεν κατανόησε ότι η συσπείρωση και αφοσίωση στο πρόσωπό της δεν ήταν απόρροια της – όντως – χαρισματικής επικοινωνιακής ευχέρειας με την οποία είναι προικισμένη. Ήταν δάνειο από την Αριστερά που της οργάνωνε τα συλλαλητήρια και την έσερνε στις Βρυξέλλες για αντικυβερνητική προπαγάνδα. 

Και επειδή υπάρχει η ένσταση ότι δεν έχει τέτοια δύναμη η αριστερά, δεν αναφερόμαστε στη δύναμή της, αλλά στην έφεση που έχει να ποντάρει στο λαϊκό συναίσθημα, εκμεταλλευόμενη ένα τραγικό γεγονός, με στοιχειώδεις οργανωτικές δυνάμεις.

Το ότι απέτυχε, οφείλεται στο ότι η Καρυστιανού είχε απόψεις εκ διαμέτρου αντίθετες από την Αριστερά, και επίσης στο ότι υπερεκτίμησε τον εαυτό της. Σαν τα λεπιδόπτερα που έλκονται από το φως, πλησίασε πολύ το φως της δημοσιότητας, έδειξε το κενό της και έκαψε τα φτερά της.

Ας μη νομίζουμε πάντως ότι η καταρρέουσα δημοσκοπική της απήχηση οφείλεται στην ωριμότητα του λαού που αποτίναξε το μύθο των ξυλολίων.

Τόλμησε ο  Νίκος Πλακιάς με τις δυο νεκρές κόρες και την ανιψιά, να μιλήσει για ζημιά που έγινε στην κοινωνία με τις θεωρίες περί ξυλολίων (ενώ ο ίδιος και δύο άλλες οικογένειες δίνουν μάχη για να φανούν οι πραγματικοί υπεύθυνοι), και από κάτω ένας οχετός  αμαθών και εμπαθών τον έβριζε, τον κατηγορούσε, και τον προκαλούσε (ναι,  δεν ρωτούσε, τον προκαλούσε) να τους απαντήσει ότι αφού δεν υπήρχε ξυλόλιο πως δημιουργήθηκε η πυρόσφαιρα.

Πάντως η Μαρία…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Η αποδόμηση της κβαντικής Καρυστιανικής παπατζικής

 

Υπαρκτού ξυλολιοκίνητου κβαντικού Καρυστιανισμού κωμωδία

 Image

Σαν σήμερα (28/9/ΧΧΧΧ)

 

1916: Εθνικός διχασμός προ των πυλών. Η Ελλάδα βρίσκεται με δύο αντίπαλες κυβερνήσεις, η μία στη Θεσσαλονίκη υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο και η άλλη στην Αθήνα υπό την επιρροή του βασιλιά Κωνσταντίνου. Αιτία, η διχογνωμία Βενιζέλου και Κωνσταντίνου για το αν η χώρα έπρεπε να συνταχθεί ή όχι με τις δυνάμεις της Αντάντ κατά τη διάρκεια του Α' Παγκόσμιου Πολέμου.

2000: Ο Κώστας Κεντέρης κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στον τελικό των 200 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, με χρόνο 20.09 

1934: Γεννιέται η Μπριζίτ Μπαρντο

1875: Πεθαίνει ο Αλεξέι Τολστόι, ρώσος ποιητής.


1956: Πεθαίνει ογερμανικής καταγωγής αμερικανός επιχειρηματίας Γουίλιαμ Μπόινγκ, ιδρυτής της εταιρίας αεροναυπηγικής «Boeing».

2003: Πεθαίνει ο ελληνικής καταγωγής αμερικανός σκηνοθέτης Ελία Καζάν (Ηλίας Καζαντζόγλου)







2016: Πεθαίνει σε ηλικία 93 ετών έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο ο βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης  πρώην πρόεδρος του Ισραήλ Σιμόν Πέρες 
 
 
 
 
 
 

2023 Πέθανε σε ηλικία 82 ετών ο ηθοποιός σερ Μάικλ Γκάμπον (sir Michael Gambon), γνωστός στο ευρύ κοινό για τον ρόλο του διευθυντή του Hogwarts, Άλμπους Ντάμπλντορ, στις ταινίες του «Χάρι Πότερ» (από τον «Αιχμάλωτο του Αζκαμπάν» και έπειτα).

 

 


28/9/2024  Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 88 ετών ο θρύλος της κάντρι Κρις Κριστόφερσον

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ -- ΔΥΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ: Οι μεταφραστές της woke ορθοδοξίας

Image

 

 

Toυ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΚΟΥΡΑ 

Η τελευταία έκθεση του FIRE για την ελευθερία του λόγου στα αμερικανικά πανεπιστήμια αξίζει να διαβαστεί και στην Ελλάδα.

Το FIRE είναι μια αμερικανική μη κερδοσκοπική οργάνωση που υπερασπίζεται την ελευθερία του λόγου και της σκέψης, με ιδιαίτερη παρουσία στην ανώτατη εκπαίδευση.

Η φετινή του έρευνα, σε συνεργασία με το College Pulse, βασίστηκε στις απαντήσεις σχεδόν 63.000 φοιτητών από 262 πανεπιστήμια.

Τα ευρήματα είναι ανησυχητικά. Από τα 261 πανεπιστήμια που τελικά κατατάχθηκαν, 121 βρέθηκαν κάτω από τη βάση και μόλις 24 πάνω από το μέτριο. Περισσότεροι από δύο στους τρεις φοιτητές θεωρούν αποδεκτό, έστω σε ορισμένες περιπτώσεις, να εμποδίζεται ένας ομιλητής με φωνές, ενώ το 30% θεωρεί αποδεκτή ακόμη και τη χρήση βίας για να σταματήσει μια ομιλία.

Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η αυτολογοκρισία. Το 62% δηλώνει ότι αυτολογοκρίνεται στις συζητήσεις μέσα στην τάξη τουλάχιστον μία ή δύο φορές τον μήνα, ενώ το 27% το κάνει τουλάχιστον μερικές φορές την εβδομάδα. Στις συζητήσεις με καθηγητές, το 60% δηλώνει ότι αυτολογοκρίνεται τουλάχιστον μία ή δύο φορές τον μήνα. Αν ο φοιτητής μαθαίνει ότι πριν μιλήσει πρέπει να υπολογίσει το κοινωνικό ή επαγγελματικό κόστος της γνώμης του, κάτι έχει πάει στραβά στον χώρο όπου οι ιδέες οφείλουν να συγκρούονται ελεύθερα.

Αυτό είναι το πρώτο μάθημα. Η λογοκρισία δεν έχει μόνιμο ιδιοκτήτη. Μόλις δεχθούμε ότι κάποιες απόψεις είναι τόσο επιβλαβείς ώστε πρέπει να αποκλείονται, απομένει μόνο το ερώτημα ποιος θα αποφασίζει ποιες είναι αυτές. Σήμερα μπορεί να φιμώνεται ένας συντηρητικός. Αύριο ένας αριστερός καθηγητής. Το πρόβλημα δεν είναι ποιος κρατά το ψαλίδι, αλλά ότι αποδεχθήκαμε πως κάποιος πρέπει να το κρατά.

Υπάρχει σήμερα και ένας επιπλέον λόγος να μας ενδιαφέρει τι συμβαίνει στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, η επιρροή τους στον υπόλοιπο πλανήτη γίνεται ακόμη εντονότερη. Τα ιδρύματα αυτά δεν εκπαιδεύουν μόνο πολιτικούς, δημοσιογράφους, επιχειρηματίες και ακαδημαϊκούς. Παράγουν μεγάλο μέρος της έρευνας, της ορολογίας και των ιδεών που διαμορφώνουν την τεχνολογική οικονομία και, άμεσα ή έμμεσα, τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης που χρησιμοποιούμε όλοι. Οι πολιτισμικοί κανόνες που επικρατούν εκεί αποκτούν πλέον πολύ μεγαλύτερη δυνατότητα εξαγωγής.

 

Η ελληνική διάσταση βρίσκεται ακριβώς εδώ.

Η θέση αυτής της στήλης για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών υπήρξε σταθερή: ήταν ζήτημα ισονομίας και σωστά θεσμοθετήθηκε. Άλλο όμως η ίση προστασία του νόμου και άλλο η απαίτηση ιδεολογικής συμμόρφωσης. Η αμερικανική εμπειρία δείχνει πόσο εύκολα μια δικαιωματική ατζέντα μπορεί να μετακινηθεί από το «κανείς δεν πρέπει να υφίσταται διακρίσεις» στο «κανείς δεν δικαιούται να διαφωνεί με τις κυρίαρχες αντιλήψεις περί ταυτότητας, μειονότητας, ανισότητας κλπ.». Εκεί αλλάζει το ζήτημα. Δεν μιλάμε πλέον για ισονομία, αλλά για το ποιος επιτρέπεται να μιλά, με ποιες λέξεις και με ποιο κόστος.

Το πρόβλημα με τους εγχώριους μεταφραστές της woke ορθοδοξίας δεν είναι ότι εισάγουν ιδέες από την Αμερική. Οι ιδέες πρέπει να ταξιδεύουν.

Ο πνευματικός επαρχιωτισμός αρχίζει όταν εισάγουμε μαζί με τις ιδέες και το κύρος τους, αλλά όχι την κριτική αποτίμηση των αποτελεσμάτων τους. Όταν αντιγράφουμε τη γλώσσα της «ασφάλειας», της «βλάβης», της «συμπερίληψης», της προστασίας από την προσβολή ή τη «μικρο-επιθετικότητα», ενώ βλέπουμε ήδη τις συνέπειες αυτής της λογικής, δεν εισάγουμε πρόοδο. Εισάγουμε ένα πείραμα αφού έχουν εμφανιστεί οι παρενέργειές του.

Ο κλασικός φιλελευθερισμός προτείνει κάτι δυσκολότερο: ίσους κανόνες και ελευθερία ακόμη και για εκείνον που θεωρούμε ότι κάνει λάθος. Αυτή είναι η πραγματική δοκιμασία της ανεκτικότητας. Όχι αν υπερασπίζεσαι εκείνον που συμφωνεί μαζί σου, αλλά αν υπερασπίζεσαι την ελευθερία εκείνου που θέλεις να αποστομώσεις.

Η αμερικανική εμπειρία μάς προσφέρει μια προειδοποίηση.

Θα ήταν κρίμα να χρειαστεί να…

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΜΕΓΑΛΟΙ ΗΓΕΤΕΣ (ΜΕ ΒΑΡΒΑΤΟΥΣ ΔΙΔΥΜΟΥΣ ΑΔΕΝΕΣ) - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ : Η παρακμή δεν είναι πεπρωμένο -- Ο Αργεντίνος Havier Milei παραδίδει μαθήματα στους ξεφτιλισμενους γραφειοκράτες της παρηκμασμένης Ε.Ε.

Image

 

Toυ Αλέξανδρου Σκούρα

Ο Χαβιέρ Μιλέι ανέβηκε αυτή την εβδομάδα στο βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ και μίλησε με το γνώριμο, έντονο ύφος του για την πορεία της Αργεντινής, τον ρόλο των διεθνών οργανισμών και τις προκλήσεις που φέρνει η Τεχνητή Νοημοσύνη.

Πέρα όμως από το ύφος και τις επιμέρους πολιτικές αναφορές, υπήρχε μια ιδέα που αξίζει πολύ μεγαλύτερη προσοχή στην Ευρώπη: η παρακμή δεν είναι πεπρωμένο. Είναι αποτέλεσμα αποφάσεων, και αν μια πορεία επιλέχθηκε, μπορεί επίσης να αλλάξει.

Η φράση ακούγεται σχεδόν κοινότοπη, αλλά δεν είναι.

Για χρόνια συνηθίσαμε να μιλάμε για χαμηλή ανάπτυξη, ελλείμματα, πληθωρισμό, γραφειοκρατία και θεσμική αδράνεια σαν να πρόκειται περίπου για φυσικά φαινόμενα. Τα καταγγέλλουμε, τα διαχειριζόμαστε και στο τέλος συμβιβαζόμαστε μαζί τους.

Η Αργεντινή αποτελεί ένα ενδιαφέρον τεστ αυτής της νοοτροπίας. Όταν ο Μιλέι ανέλαβε στα τέλη του 2023, ο πληθωρισμός ξεπερνούσε το 200%, η οικονομία συρρικνωνόταν και η φτώχεια είχε ξεπεράσει το 50%. Σήμερα ο πληθωρισμός κινείται κοντά στο 30%, η χώρα έχει καταγράψει δύο συνεχόμενα χρόνια πρωτογενών πλεονασμάτων και η φτώχεια έχει υποχωρήσει σημαντικά. Το ΔΝΤ καταγράφει επίσης μεταρρυθμίσεις στο εμπόριο και στην αγορά εργασίας, αλλά προειδοποιεί ότι η σταθεροποίηση παραμένει εύθραυστη και η προσπάθεια κάθε άλλο παρά έχει ολοκληρωθεί.

Αυτό έχει σημασία ανεξάρτητα από το τι πιστεύει κανείς για τον ίδιο τον Μιλέι.

Για δεκαετίες η πολιτική συζήτηση στην Αργεντινή αφορούσε κυρίως τη διαχείριση της παρακμής. Πώς θα μοιραστεί ό,τι απέμεινε, όχι πώς θα δημιουργηθεί ξανά περισσότερος πλούτος. Και εδώ βρίσκεται ίσως το περισσότερο ευρωπαϊκό σημείο ολόκληρης της ομιλίας του. Και εμείς συζητάμε αδιάκοπα για τη διανομή. Ποιος θα πάρει την επιδότηση, ποια ομάδα θα προστατευθεί, ποιο εισόδημα θα ενισχυθεί, ποιο νέο πρόβλημα θα αντιμετωπιστεί με έναν ακόμη κανόνα. Πολύ λιγότερο συζητάμε για το πώς θα αυξηθούν η παραγωγικότητα, οι επενδύσεις και τελικά ο πλούτος που έχουμε να μοιράσουμε.

 

Το ίδιο ερώτημα εμφανίζεται σήμερα στην Τεχνητή Νοημοσύνη.

Ο Μιλέι την παρομοίασε με το εργοστάσιο καρφιτσών του Άνταμ Σμιθ, δηλαδή με μια νέα μηχανή τεράστιας αύξησης της παραγωγικότητας. Η κυβέρνησή του δηλώνει ότι θέλει να αποφύγει την προληπτική ρύθμιση και να δημιουργήσει ευνοϊκό περιβάλλον για επενδύσεις και πειραματισμό.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει επιλέξει διαφορετική προσέγγιση. Ο AI Act δημιουργεί ένα ενιαίο ρυθμιστικό πλαίσιο με υποχρεώσεις που διαφοροποιούνται ανάλογα με τον κίνδυνο κάθε εφαρμογής, ενώ η ίδια η Επιτροπή έχει ήδη προχωρήσει σε απλοποιήσεις ώστε να περιορίσει τα βάρη για επιχειρήσεις και να διευκολύνει την καινοτομία.

Οι κίνδυνοι της Τεχνητής Νοημοσύνης είναι υπαρκτοί και κανείς σοβαρός δεν υποστηρίζει ότι δεν χρειάζονται κανόνες. Το πραγματικό ερώτημα είναι πότε η προστασία από μια συγκεκριμένη βλάβη μετατρέπεται σε προληπτικό περιορισμό μιας καινοτομίας επειδή φοβόμαστε τι ίσως προκαλέσει.

Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η ουσία του ευρύτερου επιχειρήματος του Μιλέι. Οι θεσμοί και τα κίνητρα έχουν συνέπειες. Η στασιμότητα δεν πέφτει από τον ουρανό, αλλά ούτε και η ανάπτυξη. Οι κοινωνίες επιλέγουν κανόνες που άλλοτε διευκολύνουν την παραγωγή, την επένδυση και την καινοτομία και άλλοτε τις καθιστούν δυσκολότερες.

Δεν γνωρίζουμε ακόμη ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα της μεγάλης αλλαγής πορείας που επιχειρεί η Αργεντινή.

Γνωρίζουμε όμως …

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΜΕΓΑΛΟΙ ΗΓΕΤΕΣ (ΜΕ ΒΑΡΒΑΤΟΥΣ ΔΙΔΥΜΟΥΣ ΑΔΕΝΕΣ) - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο Αργεντίνος Javier Milei με 100 κιλά @ρχίδι@ λέει την αλήθεια για την κατάντια του ξεφτιλισμένου ΟΗΕ

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΜΕΓΑΛΟΙ ΗΓΕΤΕΣ (ΜΕ ΒΑΡΒΑΤΟΥΣ ΔΙΔΥΜΟΥΣ ΑΔΕΝΕΣ) - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Οι Ισραηλινοί σύμμαχοί μας και οι ελληνόφωνοι τουρκολάγνοι σταλινο-φλοτίλες

 Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Πολλοί συμπολίτες μας με αγνά προοδευτικά αισθήματα υποθέτω ότι μετά τα όσα συνέβησαν στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ θα έχουν καταληφθεί από αμηχανία. Για ποιον να διαδηλώσουν και ποιον να καταγγείλουν. 

Η απάντηση προχθές ήταν εύκολη. Θα διαδήλωναν για μία ακόμη φορά υπέρ της Παλαιστίνης για να καταγγείλουν για μία ακόμη φορά το «γενοκτόνο» Ισραήλ. Επί τη ευκαιρία, θα μπορούσαν να καταγγείλουν και την ελληνική αντιπροσωπεία η οποία δεν ακολούθησε όσους, μόλις πήρε τον λόγο να μιλήσει ο Νετανιάχου, αποχώρησαν από την αίθουσα. Υπόθεση ρουτίνας. Από την οποία δεν τους ξεβόλεψε μεν ο Ταγίπ Ερντογάν όταν απέδωσε στο Ισραήλ «γενοκτόνες» προθέσεις, κοινώς ανέλαβε τον ρόλο του πολιτικού εκπροσώπου τους στη διεθνή πολιτική. Εξάλλου, το οξύμωρο πέρασε μάλλον απαρατήρητο, παρ’ ημίν τουλάχιστον.  

Αντιθέτως, δεν πέρασε απαρατήρητη η ομιλία του Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Αυτός, εκτός των άλλων, κατήγγειλε τον αυταρχικό αντίπαλό του για τις απειλές που απευθύνει κατά της Ελλάδας και για τη συνεχιζόμενη κατοχή της Βόρειας Κύπρου.  

Πώς να αντιδράσουν τώρα οι άνθρωποι; 

Να υπερασπιστούν τον Νετανιάχου που επιτίθεται κατά του Ερντογάν; 

Ή μήπως να διαδηλώσουν στην πρεσβεία του Ισραήλ για να βροντοφωνάξουν ότι ο Νετανιάχου θέλησε να νοθεύσει τα αγνά αντισημιτικά αισθήματα των Ελλήνων και καλά θα κάνει να σταματήσει να μας υπερασπίζεται;

Ο Νετανιάχου εκφώνησε ένα λόγο που, για πολλούς, απευθύνεται περισσότερο στο εσωτερικό του Ισραήλ και λιγότερο στη διεθνή κοινότητα. Eχει να αντιμετωπίσει εκλογές και αν τις χάσει κινδυνεύει με φυλάκιση. 

Oσο κι αν το ξεχνάμε, το Ισραήλ είναι δημοκρατία που συγκρούεται, από την ημέρα της ίδρυσής του, με απολυταρχικά καθεστώτα.  

Αυτή είναι η μία πλευρά του νομίσματος. 

Η άλλη, αυτή που μας αφορά περισσότερο, είναι ότι ο Νετανιάχου έφερε στο προσκήνιο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ τα λεγόμενα «εθνικά μας θέματα», τις διαφορές μας με την Τουρκία και το Κυπριακό. Κι αυτό δεν έγινε από κάποιον από τους παραδοσιακούς εταίρους μας, κυρίως τους Ευρωπαίους. Και ακόμη και σήμερα, ένα σοβαρό ποσοστό των Ελλήνων θεωρεί πως το δίκαιο είναι με το μέρος των εχθρών του Ισραήλ που θέλουν να το εξαφανίσουν από τον χάρτη. 

Δεν είναι μόνον οι αργόσχολοι ακτιβιστές των λιμανιών που εμποδίζουν την αποβίβαση των Ισραηλινών τουριστών. 

Είναι και μια σιωπηρή πλειοψηφία η οποία, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, διακατέχεται από υποσυνείδητο αντισημιτισμό.  

Αυτοί δεν πρόκειται να καταλάβουν ποτέ ότι...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΜΕΓΑΛΟΙ ΗΓΕΤΕΣ (ΜΕ ΒΑΡΒΑΤΟΥΣ ΔΙΔΥΜΟΥΣ ΑΔΕΝΕΣ) - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ : Ο Μπίμπι είπε όσα θέλαμε να ακούσουμε

 

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ζοράν Μαμντάνι, όταν διαπίστωσε πως ούτε η Θεώνη Κουφονικολάκου της ΕΛΑΣ κατόρθωσε να συλλάβει τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου, εγκατέλειψε και αυτός τη δική του προσπάθεια. Σου λέει, εδώ ολόκληρη ΕΛΑΣ δεν το μπόρεσε, ποιος είμαι εγώ που θα το καταφέρω! 

Κάπως έτσι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός έφθασε στην έδρα του ΟΗΕ και μίλησε στη Γενική Συνέλευση. 

Νομίζω ότι όσα είπε ικανοποίησαν τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων, πλην των γνωστών «Λακεδαιμονίων». Αλλά αυτοί προτιμούν να ακούν τον Ταγίπ Ερντογάν να μιλάει για την κατάληψη της Ιερουσαλήμ.

Ο Νετανιάχου είπε για την Τουρκία αυτά που δεν τολμάει να πει από το βήμα του ΟΗΕ ουδείς Ευρωπαίος ηγέτης, καθώς όλοι τη βλέπουν σαν ένα μεγάλο μαγαζί. Αδιαφορούν για τα ανθρώπινα δικαιώματα που καταπατούνται, για τους φυλακισμένους ηγέτες της αντιπολίτευσης, για την κατοχή της Κύπρου, τις συνεχείς απειλές κατά της Ελλάδας, για το πώς αντιμετωπίζουν οι τουρκικές κυβερνήσεις τους Κούρδους.  

Ολα αυτά τα ανέφερε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός. 

Προφανώς δεν τα είπε απευθυνόμενος στους αντιπροσώπους που εγκατέλειψαν την αίθουσα όταν μιλούσε. Ούτε στους Ευρωπαίους ηγέτες. Τα είπε απευθυνόμενος στους αρμούς της αμερικανικής εξουσίας, στις πολιτικές, διπλωματικές και στρατιωτικές ελίτ, που επηρεάζουν τα κέντρα λήψης των αποφάσεων.

Αυτά ακριβώς τα κέντρα επιχείρησε να επηρεάσει και ο «πολύς» Τομ Μπάρακ, ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αγκυρα. Καλή η προσπάθειά του, αλλά μάλλον απέτυχε. Και το πολυπόθητο τετ α τετ του Ταγίπ Ερντογάν με τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ δεν μπόρεσε να το κλείσει και ο ίδιος αναγνώρισε τις δυσκολίες που παρουσιάζει η αγορά των F-35 από την Τουρκία. Συνεπώς, στο ματς Νετανιάχου – Μπάρακ, σημειώσατε 1.

Εδώ να υπογραμμίσω πως η σχέση της πατρίδας μας με το Ισραήλ έχει υπερβεί το δόγμα «ο εχθρός του εχθρού μου φίλος μου», καθώς έχει επεκταθεί και στον οικονομικό τομέα με πολλούς και διάφορους τρόπους, με προεξάρχοντα αυτόν της αμυντικής βιομηχανίας και των εξοπλισμών. Αυτό ακριβώς ενοχλεί τους εξ Ανατολών γείτονές μας, οι οποίοι ...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΜΕΓΑΛΟΙ ΗΓΕΤΕΣ (ΜΕ ΒΑΡΒΑΤΟΥΣ ΔΙΔΥΜΟΥΣ ΑΔΕΝΕΣ) - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η συγκλονιστική ομιλία-δυναμίτης του Πρωθυπουργού Benjamin Netanyahu στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ (24/9/2026)

 

 

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο 

Κύριε Πρόεδρε,

Πριν ξεκινήσω, μια σύντομη ανακοίνωση:

Αν υπάρχουν κι άλλοι ηθικά δειλοί που δεν έχουν αποχωρήσει ακόμη από αυτή την αίθουσα, παρακαλώ να το κάνουν τώρα.

Σας ευχαριστώ πολύ.

 

 

Κυρίες και κύριοι,

Πριν από δεκατέσσερα χρόνια, στάθηκα σε αυτό το βήμα και χάραξα μια κόκκινη γραμμή.

Δεσμεύτηκα να εμποδίσω τη δολοφονική δικτατορία του Ιράν να αναπτύξει ατομικές βόμβες, πυρηνικά όπλα που στόχευαν στην καταστροφή του Ισραήλ, πυρηνικά όπλα που θα μπορούσαν να απειλήσουν ολόκληρο τον κόσμο.

Αυτό ακριβώς κάναμε.

Τώρα, επιτρέψτε μου να πω κάτι που ίσως σας εκπλήξει.

Η καταστροφή των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν ήταν δύσκολη υπόθεση. Ήταν εξαιρετικά δύσκολο να γίνει. Όμως, για μένα, ήταν μία από τις ευκολότερες αποφάσεις που κλήθηκα ποτέ να λάβω ως πρωθυπουργός. Διότι, αν δεν το είχαμε κάνει, θα ήμασταν όλοι νεκροί.

Θέλετε να ακούσετε την απόλυτη ειρωνεία;

 

Υπερασπιζόμενο τον εαυτό του, το Ισραήλ υπερασπίζεται επίσης πολλές από τις χώρες των οποίων οι αντιπρόσωποι μόλις αποχώρησαν από αυτή την αίθουσα!

Μάλιστα, θέλω να γνωρίζετε ότι πολλοί από τους ηγέτες τους μάς ευχαριστούν κατ’ ιδίαν που εξουδετερώσαμε τα πυρηνικά του Ιράν.

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πιο εξωφρενική υποκρισία, κι όμως, ακριβώς αυτό συμβαίνει.

Δεν είναι η πρώτη φορά που βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την απειλή του αφανισμού.

Στις 5 Ιουνίου 1967, το Ισραήλ ήταν περικυκλωμένο από εχθρούς που ορκίζονταν ανοιχτά να μας καταστρέψουν.

Τότε δεν βρισκόμασταν στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια, την καρδιά της ιστορικής πατρίδας του εβραϊκού λαού. Δεν βρισκόμασταν στη Γάζα. Δεν βρισκόμασταν στα Υψίπεδα του Golan.

Και, κύριε Ασάρα, οφείλετε να γνωρίζετε ότι οι Εβραίοι βρίσκονται στα Υψίπεδα του Golan από την εποχή του Μωυσή. Μπορείτε να το διαβάσετε στη Βίβλο.

Εκείνη την εποχή, λίγο πριν από τον Πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967, δεν βρισκόμασταν σε κανένα από αυτά τα μέρη. Καταλαμβάναμε μια ελάχιστη λωρίδα γης —όπως συμβαίνει και σήμερα— η οποία αντιστοιχεί περίπου στο ένα τρίτο του ενός τοις εκατό της έκτασης ολόκληρου του αραβικού κόσμου.

Κι όμως, κατηγορούν το Ισραήλ για αποικιοκρατία. Τι είδους αποικιοκρατία…

Και ποιοι μας κατηγορούν;

Ανάμεσά τους βρίσκονται άνθρωποι στη Βρετανία και τη Γαλλία. Για όνομα του Θεού, αυτοί επινόησαν τον όρο. Οι αποικίες τους εκτείνονταν σε όλη την υφήλιο.

Αποικιοκρατία… Ας είμαστε σοβαροί… Άλλο ένα ψέμα.

Κι όμως, εκείνη την εποχή, σε αυτό το μικροσκοπικό κομμάτι γης —χωρίς Δυτική Όχθη, χωρίς Γάζα, χωρίς Υψίπεδα του Golan— διακυβευόταν η ίδια η επιβίωση αυτού του μοναδικού εβραϊκού κράτους, διότι περί αυτού πρόκειται στη συγκεκριμένη σύγκρουση. Δεν πρόκειται για εδάφη, αλλά για την ύπαρξη εβραϊκού κράτους, ανεξαρτήτως συνόρων. Κι όμως, τότε απειλούμασταν με αφανισμό από τρεις αραβικούς στρατούς που ετοιμάζονταν να εισβάλουν στη χώρα μας.

 

Ξέρετε τι έκαναν οι Ισραηλινοί εκείνη την εποχή;

Άνοιγαν ομαδικούς τάφους, προετοιμαζόμενοι για χιλιάδες θύματα. Προετοιμαζόμενοι να θάψουν τους νεκρούς μας.

Τότε, ήμουν μαθητής λυκείου στη Philadelphia της Pennsylvania.. Πέντε μέρες πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, επέστρεψα αεροπορικώς στο Ισραήλ.

Βρήκα μια χώρα σε κατάσταση συσκότισης. Το Ισραήλ προετοιμαζόταν για το χτύπημα.

Επέστρεψα για να δω τον αδελφό μου, τον Jonathan, Yoni.

Ήταν 21 ετών, αξιωματικός των αλεξιπτωτιστών. Και, όπως και ο υπόλοιπος στρατός, η μονάδα του είχε ήδη επιστρατευτεί. Πήγα να τον βρω. Μου είπαν ότι οι αλεξιπτωτιστές βρίσκονταν σε στρατόπεδα μέσα στους οπωρώνες, στους πορτοκαλεώνες γύρω από τη Ράμλε. Πήγα λοιπόν εκεί και ρώτησα μερικούς στρατιώτες: «Ξέρετε πού είναι ο Yoni Netanyahu;»

«Όχι». «Όχι».

Τότε κάποιος είπε: «Α, εννοείς τον νεαρό; Ναι, είναι στον διπλανό πορτοκαλεώνα».

Πήγα εκεί και ξαφνικά, στο τέλος μιας μεγάλης σειράς δέντρων, είδα τον αδελφό μου. Έμεινε εμβρόντητος όταν με είδε.

«Bibi», είπε, «τι κάνεις εδώ;»

Τρέξαμε και αγκαλιαστήκαμε.

Πάνω από ένα φλιτζάνι πρόχειρο στρατιωτικό καφέ, του έκανα την ερώτηση που είχα στο μυαλό μου — την ερώτηση που απασχολούσε τους πάντες.

«Λοιπόν, Yoni,», είπα, «τι πρόκειται να συμβεί;»

Σταμάτησε για λίγο. Και μετά είπε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

«Θα νικήσουμε», είπε. «Δεν έχουμε άλλη επιλογή».

Θυμάμαι εκείνα τα λόγια σαν να ήταν χθες. Θα νικήσουμε. Δεν έχουμε άλλη επιλογή.

Και τελικά νικήσαμε.

 

Εννέα χρόνια αργότερα, Παλαιστίνιοι τρομοκράτες κατέλαβαν ένα επιβατικό αεροπλάνο με προορισμό το Ισραήλ. Το οδήγησαν στο Entebbe, Uganda.

Όπως οι Ναζί, οι τρομοκράτες ξεχώρισαν τους Εβραίους επιβάτες — άνδρες, γυναίκες, παιδιά, βρέφη. Απείλησαν να τους σκοτώσουν όλους αν το Ισραήλ δεν απελευθέρωνε Παλαιστίνιους τρομοκράτες.

Και τότε, στις 4 Ιουλίου 1976 —την επέτειο των διακοσίων ετών από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών—, σε μία από τις πιο δραματικές αποστολές διάσωσης της σύγχρονης εποχής, ο Yoni οδήγησε τους γενναίους στρατιώτες του στην καρδιά της Αφρικής.

Ως εκ θαύματος, διέσωσαν 103 Εβραίους ομήρους και τους έφεραν όλους πίσω στην πατρίδα, τον καθένα από αυτούς.

Ο αδελφός μου, ο διοικητής της ομάδας εφόδου, ήταν ο μόνος στρατιώτης που σκοτώθηκε σε αυτή την αποστολή.

Θέλω να ευχαριστήσω ξανά την Uganda ​​που πρόσφατα ύψωσε ένα άγαλμα του Yoni στο σημείο όπου έπεσε.

Φίλοι μου,

Τα λόγια του Yoni παραμένουν εξίσου αληθινά σήμερα όσο ήταν και πριν από περισσότερο από μισό αιώνα.

Θα νικήσουμε. Δεν έχουμε άλλη επιλογή.

Πουθενά αυτό δεν αποδείχθηκε πιο ξεκάθαρα απ’ ό,τι στις 7 Οκτωβρίου 2023 — την πιο σκοτεινή ημέρα στην ιστορία του Ισραήλ.

Εκείνη τη φρικτή μέρα, χιλιάδες Παλαιστίνιοι τρομοκράτες εισέβαλαν στο Ισραήλ από τη Γάζα.

Θέλω να γνωρίζετε ότι εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε ούτε ένας Ισραηλινός στη Γάζα. Ούτε πολίτης, ούτε στρατιώτης.

Ούτε ένας!

Δεν είχε καμία απολύτως σημασία.

Οι τρομοκράτες της Hamas διέπραξαν τη χειρότερη σφαγή Εβραίων μετά το Ολοκαύτωμα. Πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι πυροβολώντας Ισραηλινούς πολίτες εξ επαφής. Το έκαναν με διαβολική ικανοποίηση. Με σαδιστική χαρά μετέδιδαν ζωντανά τις δολοφονίες τους.

Και ποιους δολοφόνησαν;

Τους ίδιους τους Ισραηλινούς —τους γείτονές τους— που τους έδιναν δουλειά, που παραλάμβαναν Παλαιστίνια παιδιά στα σύνορα της Γάζας και τα μετέφεραν σε ισραηλινά νοσοκομεία για θεραπεία κατά του καρκίνου, και στη συνέχεια τα επέστρεφαν πίσω.

Μπορείτε να φανταστείτε τέτοια κτηνωδία;

Αυτά τα τέρατα της Hamas έσφαξαν επιζώντες του Ολοκαυτώματος. Έκαψαν μωρά ζωντανά μπροστά στα μάτια των γονιών τους. Αποκεφάλισαν τους άνδρες μας. Βίασαν βάναυσα τις γυναίκες μας και μετά τις δολοφόνησαν.

Συνολικά, έσφαξαν 1.200 Ισραηλινούς εκείνη την ημέρα.

Θέλω να σας δώσω μια εικόνα του τι σημαίνει αυτό για μια χώρα 10 εκατομμυρίων κατοίκων. Κατ’ αναλογία, αυτό ισοδυναμεί με 40.000 αθώους Αμερικανούς που σφάζονται σε λιγότερο από 24 ώρες. Πρόκειται για 16 φορές την 11η Σεπτεμβρίου. Δεκαέξι επιθέσεις τύπου 11ης Σεπτεμβρίου που συνέβησαν όχι πολύ μακριά από εδώ.

Σε εκείνη την πιο σκοτεινή ημέρα, οι εχθροί μας περίμεναν ότι θα καταρρέαμε.

Λοιπόν, δεν καταρρεύσαμε. Αντιθέτως, σηκωθήκαμε και πολεμήσαμε σαν λιοντάρια.

Τα τελευταία τρία χρόνια, οι ηρωικοί στρατιώτες μας πολεμούν μέρα νύχτα σε έναν πόλεμο επτά μετώπων!

Γνωρίζετε κάποια άλλη χώρα, στο μέγεθος του New Jersey, που να είναι ικανή να διεξάγει πόλεμο σε επτά μέτωπα; Και μάλιστα για τρία χρόνια;

Επτά μέτωπα: Hamas, Hezbollah, Houthis, Ιράν, πολιτοφυλακές στο Ιράκ, πολιτοφυλακές στη Συρία, Παλαιστίνιοι τρομοκράτες στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια. Όλοι τους στράφηκαν εναντίον μας για να μας αφανίσουν από προσώπου γης. Απέτυχαν.

Γιατί αντί να καταρρεύσουμε, καταφέραμε καίρια πλήγματα σε όλους τους.

Μαζί με τους σπουδαίους Αμερικανούς φίλους μας, συντρίψαμε τον στρατό, το ναυτικό, την αεροπορία και τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν.

Το Ισραήλ χτύπησε αλύπητα τη Hamas. Ισοπεδώσαμε τη Hezbollah.

Θυμάστε τους βομβητές;

Λοιπόν, μπορώ να σας πω το εξής: η Hezbollah σίγουρα τους θυμάται.

Μαντέψτε τι απέγινε το μεγαλύτερο μέρος του τεράστιου οπλοστασίου της Hezbollah —των 150.000 βαλλιστικών πυραύλων και ρουκετών— που ήταν όλα στραμμένα εναντίον των αμάχων μας;

Εξαφανίστηκαν.

Οι ηγέτες της Hezbollah — νεκροί.

Το ηθικό τους — κατεστραμμένο.

Οι αρχιτρομοκράτες, οι χειρότεροι μαζικοί δολοφόνοι στον πλανήτη —που δεν σκότωναν μόνο Ισραηλινούς, αλλά και Αμερικανούς, Βρετανούς και πολίτες δεκάδων άλλων χωρών— ο  Khamenei, Dief, Sinwar, Haniyeh and Nasrallah, καθώς και χιλιάδες άλλοι τρομοκράτες που επιδίωκαν την καταστροφή μας… κι αυτοί έχουν εξουδετερωθεί.

Οι εναπομείναντες τρομοκράτες προσπαθούν απεγνωσμένα να ανασυνταχθούν. Κάθε μέρα επιχειρούν να δολοφονήσουν τον λαό μας. Και συγκεκριμένα, προσπαθούν να δολοφονήσουν τον λαό μας στην ιστορική μας πατρίδα, στην Ιουδαία. Παρεμπιπτόντως, από εκεί προέρχεται και η λέξη «Εβραίος» (Jew). Ιουδαία — αυτή είναι η γη μας. Επιχειρούν να μας δολοφονήσουν· σημειώνονται χιλιάδες απόπειρες ετησίως κατά οικογενειών, ειρηνικών οικογενειών που κινούνται στους δρόμους. Πυροβολούν εγκύους, πυροβολούν ολόκληρες οικογένειες. Φυσικά, τίποτα από αυτά δεν προβάλλεται στον διεθνή Τύπο ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τίποτα απολύτως. Αυτό που προβάλλουν είναι μια χούφτα νεαρών παραβατικών —περίπου 150 άτομα— που πετούν πέτρες, κόβουν ελαιόδεντρα και ενίοτε βάζουν φωτιές. Δεν το ανέχομαι αυτό. Δεν πρόκειται να ανεχτώ την αυτοδικία. Είμαστε κράτος δικαίου. Γι’ αυτό και κινητοποιήσαμε τη Shin Bet εναντίον τους. Όμως αυτό το αποκαλούν «βία των εποίκων».

Και ποιος είναι ο αριθμός των θυμάτων ετησίως;

Ίσως δύο ή τρία. Σε όλο το διάστημα που γίνεται λόγος για αυτό το θέμα, ίσως δύο ή τρεις νεκροί. Σε σύγκριση με τις χιλιάδες τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον των ειρηνικών εποίκων, ανθρώπων έντιμων και νομοταγών. Τι διαστρέβλωση. Πρόκειται για εμμονή.

Ακούω αυτή τη συζήτηση εδώ; Ηγέτες κρατών μιλούν σοβαρά γι’ αυτό. Και το λένε με τέτοια έμφαση: «Δεν μπορούμε να ανεχτούμε τη βία των εποίκων». Δεν ξέρετε για τι πράγμα μιλάτε.

Και ακούστε, πριν από δύο ημέρες… το λέω αυτό στον συνάδελφό μου, τον  Emmanuel Macron. Πριν από δύο ή τρεις ημέρες, ο Γάλλος πολίτης Netanel Shukrun, πατέρας έξι παιδιών, πυροβολήθηκε θανάσιμα ενώ επισκεπτόταν μια πηγή μαζί με τον 16χρονο γιο του. Ένας τρομοκράτης της Ηamas, στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια, τον πυροβόλησε εξ επαφής. Τα τελευταία του λόγια ήταν: «Φύγε, φύγε γιε μου. Σώσε τον εαυτό σου».

Αυτό συνέβη πριν από τρεις ημέρες.

Πριν από δύο ημέρες, στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια, ο έφεδρος αξιωματικός και στρατιώτης Neria Leiter χτυπήθηκε και τραυματίστηκε σοβαρά από Παλαιστίνιο τρομοκράτη. Αυτή τη στιγμή δίνει μάχη για τη ζωή του σε νοσοκομείο της Ιερουσαλήμ.

Επισκέφθηκα την οικογένεια λίγο πριν επιβιβαστώ στο αεροπλάνο για να έρθω εδώ.

 

Ο Neri ,  πατέρας τεσσάρων παιδιών, είναι γιος του Yechiel Leiter, του εξαιρετικού πρεσβευτή μας στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Πριν από τρία χρόνια, ο μεγαλύτερος γιος του Yechiel, o Moshe,—επίσης πατέρας έξι παιδιών— σκοτώθηκε ενώ εξουδετέρωνε παγιδευμένο κτίριο στη Γάζα.

Yechiel, αδελφέ μου, ο πόνος σου είναι αμέτρητος.

Ολόκληρος ο λαός του Ισραήλ, καθώς και πολλοί εκτός Ισραήλ, προσεύχονται για τη ζωή του Neria .

Όμως, παρά τον πόνο και την αγωνία, δεν υποχωρούμε.

Σε μια πρόσφατη ανάρτησή του, πριν δεχθεί την επίθεση, ο Neria έγραψε τα εξής: «Δεν έχουμε άλλη πατρίδα. Είναι προνόμιο να την υπερασπιζόμαστε».

Στον Neria και σε όλους τους ήρωες του Ισραήλ, δίνω έναν ιερό όρκο:

Η θυσία σας δεν θα πάει χαμένη. Θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε το κράτος μας. Θα συνεχίσουμε ώσπου να νικήσουμε. Διότι δεν έχουμε άλλη επιλογή.

Σε αυτή τη μάχη ενάντια στους βαρβάρους, δεν είχαμε μεγαλύτερο σύμμαχο από τον Πρόεδρο Τrump.

Τον ευχαριστώ για τη θαρραλέα ηγεσία του.

Αντιμετώπισε με τόλμη έναν τεράστιο κίνδυνο για την Αμερική, το Ισραήλ και τον κόσμο.

Πριν από δεκαετίες, κατάλαβε ότι αν αφήνονταν ανεξέλεγκτοι, οι φανατικοί ayatollahs που φωνάζουν «Θάνατος στην Αμερική! Θάνατος στο Ισραήλ!» θα υλοποιούσαν τελικά τις παράφρονες φαντασιώσεις τους.

Έτσι, το Ισραήλ και η Αμερική έδρασαν από κοινού, όχι μόνο για να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας, αλλά για να σώσουμε τον πολιτισμό.

Γενναίοι Αμερικανοί πιλότοι, στο πλευρό γενναίων Ισραηλινών πιλότων, εκτέλεσαν κοινές αποστολές στους αιθέρες του Ιράν.

Η Αμερική και το Ισραήλ συνεργάστηκαν επίσης για να φέρουν πίσω τους εναπομείναντες ομήρους μας.

Τους φέραμε πίσω όλους, μέχρι και τον τελευταίο.

Αναρωτιέστε γιατί νικάμε;

Ο Yoni το έθεσε απλά: Δεν έχουμε άλλη επιλογή.

Σε όλη τη διάρκεια αυτού του μακροχρόνιου πολέμου, ο στόχος μας δεν κλονίστηκε ποτέ: Να νικήσουμε!

Να νικήσουμε με ακλόνητη αποφασιστικότητα. Να νικήσουμε με ακατάβλητο θάρρος.

Διότι αυτό είναι το Ισραήλ. Ένα έθνος που αγωνίζεται για ένα κοινό μέλλον.

Αριστεροί και δεξιοί. Νέοι και ηλικιωμένοι. Θρησκευόμενοι και κοσμικοί.

Έχουμε τις διαφορές μας;

Φυσικά και τις έχουμε. Ποιος δεν τις έχει;

Όμως, στις κρίσιμες στιγμές —εκείνες τις στιγμές που καθορίζουν τη μοίρα μας— στεκόμαστε ενωμένοι, διότι αυτό που μας ενώνει είναι πολύ πιο ισχυρό: η ιστορία μας, οι αξίες μας, το θάρρος μας.

Το θάρρος του γενναίου λαού μας, που άντεξε τη βροχή των 1.000 τεράστιων βαλλιστικών πυραύλων που εξαπέλυσε το Ιράν εναντίον των πόλεων και των πολιτών μας.

Κυρίες και κύριοι,

Βρίσκεστε εδώ, στην αίθουσα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Γνωρίζετε τι θα προκαλούσε ένας πύραυλος βάρους ενός τόνου —μόνο ένας, ένας πύραυλος ενός τόνου— αν έπληττε αυτό το κτίριο;

Θα ισοπέδωνε ολόκληρο το συγκρότημα. Στην πραγματικότητα, δύο τέτοιοι πύραυλοι θα αφάνιζαν τον ΟΗΕ.

Μπορείτε, λοιπόν, να φανταστείτε —να σκεφτείτε— χίλιους γιγαντιαίους πυραύλους να πέφτουν από τον ουρανό στις πόλεις σας, στα σπίτια σας.

Χαιρετίζω το θάρρος του λαού του Ισραήλ. Χαιρετίζω το θάρρος των γενναίων στρατιωτών μας — Εβραίων, Χριστιανών, Δρούζων, Μουσουλμάνων. Του πιο ηθικού στρατού στον κόσμο, των IDF.

Εδώ και τρία χρόνια, μάχονται ηρωικά σε έναν πόλεμο επτά μετώπων.

Υπάρχει, όμως, και ένα όγδοο μέτωπο σε αυτόν τον πόλεμο. Είναι ο πόλεμος για την αλήθεια.

Διεξάγεται στα μέσα ενημέρωσης όλου του κόσμου και, με τον πιο ύπουλο τρόπο, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Αρκετές ξένες χώρες έχουν δαπανήσει αμύθητα ποσά για να διαδώσουν ψέματα σχετικά με τη χώρα μου.

Η πρώτη που το έπραξε ήταν το Qatar.

 

Πριν από δεκαετίες, άρχισε να χρηματοδοτεί μαζικά αμερικανικά πανεπιστήμια και τοξικά μέσα ενημέρωσης, όπως το Al Jazeera. Το ίδιο έπραξαν και στην Ευρώπη, παρεμπιπτόντως.

Ο στόχος τους ήταν σαφής: να κάνουν πλύση εγκεφάλου σε νέους ανθρώπους ώστε να μισούν το Ισραήλ, την Αμερική και τη Δύση.

Πρόκειται για το ίδιο Qatar που φιλοξενεί τους σφαγείς της Hamas, υπεύθυνους για τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου.

Η πιο πρόσφατη χώρα που μετατράπηκε σε φορέα μαζικής διάδοσης αντισημιτικών ψεμάτων είναι η Τουρκία.

Ο Εrdogan είναι ένας τύραννος που επίσης φιλοξενεί τους ηγέτες της τρομοκρατικής οργάνωσης Hamas.

Έχει δολοφονήσει χιλιάδες Κούρδους αμάχους. Αρνείται τη γενοκτονία των Αρμενίων. Φυλακίζει δημοσιογράφους και ηγέτες της αντιπολίτευσης. Μάλιστα, πιστεύω ότι κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ σε αυτόν τον τομέα – και ο ανταγωνισμός είναι σκληρός. Αλλά θεωρώ ότι είναι ο νούμερο ένα.

Κατέχει παράνομα τη Βόρεια Κύπρο, κράτος-μέλος της ΕΕ, και παραβιάζει συστηματικά τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ.

Τώρα επιδιώκει να καταλάβει τη Συρία.

Αυτό δεν προκαλεί έκπληξη, καθώς ζητά την καταστροφή του Ισραήλ σχεδόν καθημερινά. Δηλώνει ότι θα γίνει ο κυρίαρχος της Ιερουσαλήμ.

Όχι, κύριε. Δεν θα τα καταφέρετε. Αυτή είναι η χώρα μας, η πόλη μας, η αιώνια πρωτεύουσά μας.

Οι τύραννοι σε όλο τον κόσμο επιδιώκουν να μας απειλήσουν, προσπαθούν να κλονίσουν την αποφασιστικότητά μας με την εκστρατεία ψεμάτων τους.

Όμως, τελικά, όπως και στο στρατιωτικό πεδίο της μάχης, ο εβραϊκός λαός θα επικρατήσει.

Θα χρειαστεί χρόνος. Θα χρειαστεί χρόνος για να νικηθούν τα ψέματα. Θα χρειαστεί χρόνος για να αναγνωρίσει ο κόσμος αυτό που είναι τόσο προφανές: ότι η Hamas χρησιμοποίησε Παλαιστίνιους αμάχους ως ανθρώπινες ασπίδες. Ότι χρησιμοποίησε νοσοκομεία, σχολεία και τεμένη ως κέντρα διοίκησης τρομοκρατικών επιχειρήσεων. Ότι έκλεψε μεγάλο μέρος των τροφίμων που επιτρέπαμε να εισέλθουν στη Γάζα.

 

Ενώ η Hamas έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να κρατήσει τους Παλαιστίνιους αμάχους εκτεθειμένους στον κίνδυνο –συχνά υπό την απειλή όπλου– το Ισραήλ έκανε τα πάντα για να τους απομακρύνει από τον κίνδυνο.

Στείλαμε εκατομμύρια γραπτά μηνύματα προειδοποιώντας τους αμάχους να εγκαταλείψουν τις εμπόλεμες ζώνες. Πραγματοποιήσαμε εκατομμύρια τηλεφωνικές κλήσεις. Ρίξαμε εκατομμύρια φυλλάδια.

Θέλω να σας θέσω μερικές ερωτήσεις.

Ποιο καθεστώς που διαπράττει γενοκτονία χορηγεί ένα εκατομμύριο εμβόλια κατά της πολιομυελίτιδας στον πληθυσμό του εχθρού;

Ποιο καθεστώς που διαπράττει γενοκτονία επιτρέπει τη διανομή δύο εκατομμυρίων τόνων τροφίμων στη Γάζα; Πρόκειται για έναν τόνο ανά άτομο.

Η κατηγορία κατά του Ισραήλ για γενοκτονία αποτελεί το μεγαλύτερο ψέμα του αιώνα.

Αν θέλετε να μάθετε πόσο μεγάλο είναι αυτό το ψέμα, αν θέλετε να καταλάβετε πόσο παράλογο είναι, ακούστε τον Συνταγματαρχή John Spencer. Είναι επικεφαλής του τμήματος μελετών Αστικού Πολέμου στο West Point. Θεωρείται ο κορυφαίος ειδικός παγκοσμίως στον αστικό πόλεμο.

Νομίζω ότι είναι μαζί μας σήμερα.

Ο Συνταγματάρχης Spencer έχει μελετήσει κάθε αστικό πόλεμο από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή, από την αρχαία Ελλάδα μέχρι τη Μοσούλη και τη Γάζα.

Ιδού τι λέει ο Συνταγματάρχης Spencer: «Το Ισραήλ έχει κάνει περισσότερα για την αποτροπή απωλειών αμάχων στον πόλεμο από οποιονδήποτε άλλον στρατό στην ιστορία».

Έχουμε λάβει αναρίθμητα μέτρα για την προστασία του άμαχου πληθυσμού. Είναι αυτό γενοκτονία;

Δεν είναι. Είναι το αντίθετο της γενοκτονίας.

Επομένως, σε όλους εκείνους που διαδίδουν αυτά τα ψέματα για τη χώρα μου και για τους γενναίους στρατιώτες μας —είτε κάθονται σε αυτή την αίθουσα είτε στο γραφείο του αντισημίτη δημάρχου της Νέας Υόρκης— λέω το εξής:

Ντροπή σας.

Ντροπή σας που διαστρεβλώνετε τα γεγονότα.

Ντροπή σας που αντιστρέφετε τους ρόλους θύματος και θύτη.

Ντροπή σας που φτύνετε την αλήθεια κατάμουτρα.

 

Κύριε Mamdani,

Από τότε που εκλεγήκατε δήμαρχος αυτής της πόλης, πολλοί Εβραίοι δεν αισθάνονται πλέον ασφαλείς στη Νέα Υόρκη. Μου μιλούν. Μου το λένε. Αυτή δεν είναι η πόλη που θυμόμαστε. Άλλαξε τόσο γρήγορα.

Δεν είναι παράξενο.

Επαινέσατε εγκληματίες που καταδικάστηκαν για την υποστήριξη της Ηamas.

Θεωρείτε φίλους σας ανθρώπους όπως ο Hassan Piker, ο οποίος είπε ότι η Αμερική άξιζε την 11η Σεπτεμβρίου. Η Αμερική άξιζε την 11η Σεπτεμβρίου. Τι είδους φίλους έχετε…

Προσκαλείτε στο σπίτι σας έναν Παλαιστίνιο δημοσιογράφο, ο οποίος βιντεοσκόπησε τρομοκράτες της Hama να ξυλοκοπούν και να βασανίζουν Ισραηλινούς ομήρους, και αργότερα παραδέχτηκε ότι αρνήθηκε να δημοσιεύσει τα βίντεο για να προστατεύσει —το μαντέψατε— τους τρομοκράτες!

Η σύζυγός σας έκανε «like» σε μια ανάρτηση που εξυμνούσε τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου. Έκανε «like» και σε μια άλλη ανάρτηση που έλεγε ότι το Tel Aviv δεν θα έπρεπε να υπάρχει.

Αρνηθήκατε να καταδικάσετε οτιδήποτε από αυτά.

Κατηγορείτε ψευδώς και επανειλημμένα το Ισραήλ για γενοκτονία.

Κύριε Mamdani, προσπαθήσατε να με εμποδίσετε να έρθω εδώ, προσπαθήσατε να με φιμώσετε. Δεν μπορείτε να με φιμώσετε. Δεν μπορείτε να φιμώσετε την αλήθεια.

Και η απλή αλήθεια είναι αυτή: Το Ισραήλ δεν διέπραξε γενοκτονία. Το Ισραήλ απέτρεψε μια γενοκτονία.

Και αυτό ακριβώς θα μας έκαναν οι φίλοι του κ. Mamdani από τη Ηamas, αν δεν τους είχαμε σταματήσει. Θα μας είχαν εξοντώσει όλους, μέχρι τον τελευταίο.

Τα ψέματα που διαδίδετε εσείς και άλλοι αντισημίτες για τους Εβραίους και το εβραϊκό κράτος έχουν πραγματικές συνέπειες.

Στη Νέα Υόρκη, Εβραίοι δέχονται απειλές καθ’ οδόν προς τη συναγωγή. Εβραίοι έχουν μαχαιρωθεί στους δρόμους. Οι Εβραίοι δαιμονοποιούνται. Γίνονται στόχος απλώς και μόνο επειδή είναι Εβραίοι.

 

Εβραίοι έχουν δολοφονηθεί στο Sydney, Manchester, Montreal, Boulder Colorado.

Έχουν δεχτεί επιθέσεις στο Los Angeles, London, Paris, Berlin, Washington DC.

Οι αντισημίτες όλου του κόσμου θέλουν να τρομοκρατήσουν τον λαό μας.

Έχω νέα γι’ αυτούς: Οι μέρες που οι Εβραίοι ήταν ανυπεράσπιστα θύματα που οδηγούνταν στη σφαγή, αυτές οι μέρες έχουν περάσει ανεπιστρεπτί!

Σήμερα έχουμε κράτος. Σήμερα έχουμε στρατό. Σήμερα έχουμε έναν λαό έτοιμο και πρόθυμο να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Γι’ αυτό, σήμερα έχω ένα μήνυμα για τους Εβραίους σε όλο τον κόσμο:

Υψώστε το κεφάλι σας. Νιώστε περήφανοι. Νιώστε σίγουροι. Μην αφήνετε να σας εκφοβίσουν. Υψώστε το ανάστημά σας.

Και για όλους τους άλλους που θέλουν να υπερασπιστούν την αλήθεια και τη δικαιοσύνη: ενωθείτε μαζί μας και ορθώστε το ανάστημά σας απέναντι στους βαρβάρους που απειλούν τον κοινό μας πολιτισμό.

Όμως οφείλω να είμαι ειλικρινής μαζί σας. Δεν ορθώνουν όλοι το ανάστημά τους. Το είδαμε αυτό. Διότι, σε αντίθεση με το Ισραήλ, υπάρχουν κάποιοι —και μάλιστα το τελευταίο διάστημα, ειδικά στη Δυτική Ευρώπη— που επέλεξαν να μην αντιδράσουν.

Οι ηγέτες αυτών των χωρών επέλεξαν να υποκύψουν στα αντισημιτικά πλήθη. Επέλεξαν την αδυναμία. Επέλεξαν τον κατευνασμό.

Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τη θλιβερή αλήθεια που έχουμε μπροστά μας.

Πολλοί στον ελεύθερο κόσμο φοβούνται να υπερασπιστούν την ελευθερία.

Τους ρωτώ: τι επιφυλάσσει για εσάς αυτό το μέλλον, αυτή η συμπεριφορά, αυτός ο κόσμος;

Η αδελφότητα των δημοκρατιών ή η Μουσουλμανική Αδελφότητα-Muslim Brotherhood?;

Πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να αντιληφθείτε ότι αυτοί οι φανατικοί jihadists στραγγαλίζουν τις θαλάσσιες οδούς σας, τον ενεργειακό σας εφοδιασμό, την οικονομική σας αρτηρία ζωής;

Σας διαβεβαιώ, κυρίες και κύριοι, ότι εμείς στο Ισραήλ δεν περιμένουμε τους άλλους να ξυπνήσουν από τον ηθικό τους λήθαργο.

Προχωράμε μπροστά. Κατακτούμε το μέλλον. Πρωτοπορούμε σε εκπληκτικές εξελίξεις στους τομείς της υγείας, της γεωργίας, της τεχνητής νοημοσύνης —ή μάλλον της «ανώτερης νοημοσύνης». Και προσφέρουμε αυτές τις καταπληκτικές καινοτομίες σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Το Ισραήλ δεν υπήρξε ποτέ ισχυρότερο.

Εμείς δεν φοβόμαστε, αλλά θα σας πω ποιοι φοβούνται.

Οι τύραννοι της Τεχεράνης. Αυτοί φοβούνται.

Ξέρετε τι φοβούνται περισσότερο;

Τον ίδιο τους τον λαό. Τον γενναίο ιρανικό λαό, που έχει θυσιάσει τόσα πολλά για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.

Το ιρανικό καθεστώς φοβάται ιδιαίτερα όταν ο λαός του έχει αυτό στα χέρια του. Πρόκειται για μια συσκευή επικοινωνίας, το Starlink, που επιτρέπει στους ανθρώπους να έχουν πρόσβαση στην αλήθεια, να κάνουν επιλογές και να ασκούν την ελευθερία σκέψης και την ελευθερία του λόγου.

Γι’ αυτό το ιρανικό καθεστώς δαπανά δισεκατομμύρια δολάρια για τη λογοκρισία του Διαδικτύου.

Κύριε Πρόεδρε, θα αφήσω αυτή τη συσκευή σε εσάς, ώστε να μπορέσετε να τη δώσετε στην ιρανική αντιπροσωπεία· έτσι, όταν αναπόφευκτα αυτομολήσουν, θα μπορούν και εκείνοι να αφηγηθούν ελεύθερα την ιστορία τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Απευθυνόμενος στους διαδηλωτές που βρίσκονται έξω και στα υποκριτικά μέλη της αντιπροσωπείας που αποχώρησαν από την αίθουσα, ρωτώ: Πού ήσασταν όταν οι Ιρανοί τύραννοι έσφαζαν και ακρωτηρίαζαν δεκάδες χιλιάδες άοπλους Ιρανούς πολίτες; Όταν έσφαζαν και ακρωτηρίαζαν χιλιάδες από τον ίδιο τους τον λαό; Πού ήσασταν;

Οργανώσατε μαζικές συγκεντρώσεις;

Απεργίες πείνας;

Διαδηλώσατε έξω από την ιρανική αντιπροσωπεία στον ΟΗΕ;

Υψώσατε τη φωνή σας, για την ακρίβεια, υπέρ των Χριστιανών που διώκονται στο Ιράν και σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή;

Όχι, δεν το κάνατε αυτό. Διότι είστε ψευτο-υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Όσον αφορά τους Χριστιανούς, γνωρίζετε ότι ο αριθμός τους μειώνεται δραματικά παντού στη Μέση Ανατολή, όπου υφίστανται διώξεις και κατατρεγμό, εκτός από ένα μέρος: τη χώρα μου,  το Ισραήλ, όπου η χριστιανική κοινότητα αναπτύσσεται, ακμάζει και σημειώνει επιτυχίες.

 

Στην πραγματικότητα, δεν διαμαρτυρηθήκατε όταν αποχωρήσαμε από τη Βηθλεέμ. Όταν βρισκόταν υπό τον έλεγχό μας, ο πληθυσμός της ήταν κατά 80-90% χριστιανικός, και την παραδώσαμε στην Παλαιστινιακή Αρχή. Σήμερα, το ποσοστό των μουσουλμάνων ανέρχεται στο 80-90%. Οι χριστιανοί εκδιώχθηκαν.

Διαμαρτυρηθήκατε γι’ αυτό;

Μιλήσατε γι’ αυτό;

Τίποτα. Απολύτως τίποτα.

Και δεν είπατε τίποτα για το Ιράν μόλις τώρα. Δεν είπατε τίποτα για το Ιράν.

Όμως, θέλω να σας μεταφέρω τα καλά νέα.

Παρά τη σιωπή σας, παρά την υποκρισία σας, είναι θέμα χρόνου να συμβεί κάτι απίστευτο στο Ιράν. Η δύναμη του λαού θα υπερισχύσει εκείνων που κατέχουν την εξουσία.

Θέλω να ακούσετε προσεκτικά τα λόγια μου:

Μια μέρα —και ίσως αυτή η μέρα να μην αργεί— …