ΠΡΟΣΩΠΑ - ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Το μάθημα που μας έδωσε ο Μαζωνάκης

💔💔💔
Κρατάω στιγμές #μαζωνακης pic.twitter.com/n2TLK8Mg77

— cookies (@koukli12) September 24, 2026

 

Tης ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

-Ο έρωτας είναι απαραίτητος στην ζωή σας;

«Δεν έχω ζήσει τον μεγάλο έρωτα εγώ. Πολλά δεν έχω ζήσει. Εύχομαι από εδώ και πέρα να απολαμβάνω όσα μου συμβαίνουν».

– Δεν τα απολαμβάνετε;

«Οχι».

– Αν χτυπήσει το τηλέφωνο και είναι η μητέρα σας, θα απαντήσετε;

«Μπορεί και όχι».

Σκόρπιες ατάκες του Γιώργου Μαζωνάκη από συνεντεύξεις. Η ανάρτηση των γενεθλίων του το 2024, όπου ευχαριστούσε για τις ευχές και έσβηνε τούρτα μόνος με έναν φίλο. Ολα κομμάτια του ίδιου παζλ συνθέτουν την εικόνα που έκανε τον Γιώργο Μαζωνάκη καθολικά αγαπητό και εξηγούν τις αυθόρμητες εκδηλώσεις ανυπόκριτης λατρείας και απέραντης θλίψης.

Στην εποχή της προβεβλημένης ευτυχίας, της αψεγάδιαστης τελειότητας, των φιλοτεχνημένων εικόνων οικογενειακής θαλπωρής, ο Γιώργος Μαζωνάκης ανεπιτήδευτα έδειχνε τις ρωγμές του, τη δική του αληθινή ζωή, που έμοιαζε με εκείνη των θαυμαστών του. Ναι, έμενε σε ένα πολυτελές σπίτι, φορούσε ακριβά ρούχα, ποτέ δεν δήλωσε υποκριτικά ότι τα βγάζει δύσκολα πέρα, προσπαθώντας έτσι να εξισωθεί με το κοινό του. Η ταύτιση γινόταν αυθόρμητα, με τη γνήσια λαϊκότητά του, που ποτέ δεν επέτρεψε να ολισθήσει στον λαϊκισμό.

Τη στιγμή που το star system μανιωδώς σκηνοθετεί μια αδιάπτωτη ευτυχία και όλοι δηλώνουν «ευλογημένοι» και «ευγνώμονες» για τις τέλειες ζωές τους, ο Μαζωνάκης άφηνε να φαίνονται οι ατέλειές του. Ανέλυε τη διαφορά μοναξιάς και μοναχικότητας σε ένα περιβάλλον όπου εκπρόσωποι της σόουμπιζ περιγράφουν αδιαλείπτως το πόσο ερωτευμένοι είναι στους γάμους τους και ως μόνο οικογενειακό καβγά την επιθυμία του/της συζύγου για περισσότερα παιδιά. Ο Γιώργος Μαζωνάκης απαντούσε αυθόρμητα πως δεν έχει ζήσει μεγάλο έρωτα και πως δεν μιλά με την οικογένειά του.

Εβαζε φίλτρα στις φωτογραφίες του Instagram, αλλά ποτέ στην ζωή του, η οποία ουδέποτε αποτέλεσε καταπιεστικό πρότυπο για το κοινό.

Μας έδειξε στην πράξη πως δεν χρειάζεται να δείχνεις τέλειος για να γίνεις αγαπητός. Αντιθέτως, σάρκαζε τις αδυναμίες του, τσαλάκωνε την εικόνα του, διατηρούσε μια αντισυμβατικότητα, όχι ως επικοινωνιακή τακτική, αλλά ως ειλικρινή έκφραση της προσωπικότητάς του.

Βοηθούσε διαρκώς όσους είχαν ανάγκη, κυρίως αθόρυβα, κόντρα στη συνήθη υπερπροβολή της φιλανθρωπίας, που την καθιστά ελεημοσύνη. Το 2023, στη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου τραγούδησε στις κρατούμενες των φυλακών Κορυδαλλού, αντί να αναρτήσει κόκκινα δώρα και καρδιές. Αλλωστε, ποτέ δεν πούλησε την ερωτική του ζωή. Οταν ρωτήθηκε γιατί δεν μιλάει για τα προσωπικά του, απάντησε αυθόρμητα «δεν έχτισα την καριέρα μου με γάμους, σχέσεις και χωρισμούς». Ακόμα και ο ακούσιος εγκλεισμός του στο Δρομοκαΐτειο, δεν άλλαξε το βλέμμα του κοινού στο πρόσωπό του.

Αντίθετα, ο μιντιακός κανιβαλισμός στον οποίο με μένος κάποιοι επιδόθηκαν, προκάλεσε κύμα συμπάθειας.

Ποτέ δεν βγήκε να απαντήσει. «Δεν μου αρέσει να κρίνω και να σχολιάζω τους άλλους, ο καθένας ας κοιτά τον εαυτό του».

Ακόμα και εκείνοι που βρήκαν τον θάνατό του ως ευκαιρία να αποκτήσουν ξανά τηλεοπτικό χρόνο κατηγορώντας τον, κρύφτηκαν όταν πέρασαν τα πρώτα 24ωρα. Η κακεντρέχεια εξαϋλώθηκε από την απέραντη αγάπη του κοινού. Που τον λάτρεψε και το λάτρεψε. Η σχέση ήταν αμοιβαία και ειλικρινής. Ακόμα και τους εκατοντάδες χιλιάδες ακολούθους που είχε στα social media ποτέ δεν τους χρησιμοποίησε ως ράφι για χορηγούμενες «τοποθετήσεις προϊόντος».

Ακούγοντας στον επικήδειο την αναφορά του Μητροπολίτη Νίκαιας «ο θάνατος μας λέει να μη χάνουμε χρόνο να πούμε αμέσως ότι αγαπάμε ο ένας τον άλλο» ένιωσα μια απέραντη θλίψη.

Αραγε ο Μαζωνάκης ένιωσε, ήξερε πόσο τον αγαπούσαμε;

Ή …

 

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ο θρήνος για τον Μαζωνάκη

Ξέρετε τι είναι ένας Έλληνας να φτάσει στο Νο 35 της παγκόσμιας μουσικής σκηνής μέσω διαδικτύου, με αλληλεπίδραση που δεν έχουν πιάσει ουτε μεγαλύτερα αστέρια της παγκόσμιου μουσικού στερεωματος; Κρίμα που δεν είσαι εδώ να το δεις Γιώργο μας 🥲🥲 #ΜΑΖΩΝΑΚΗΣ pic.twitter.com/ivFFX2A67r

— Thomai Rizou (@ThomaiRizo18336) September 20, 2026

Όσο ζω μαζω 🕊️🥺❤️😍#OsoZwMazw #μαζωνακης pic.twitter.com/agScwEjb0W

— αλέξανδρος παντελιάδης (@APanteliades) September 25, 2026

 

Της Αγγελικής Σπανού

Η πένθιμη ολονυχτία στη Νίκαια τους έκανε να σαστίσουν: πολιτικούς, αναλυτές, επικοινωνιολόγους, δημοσκόπους, σχολιαστές – όσους ασχολούνται επαγγελματικά με την κατανόηση και την ερμηνεία των κοινωνικών τάσεων, με την πρόβλεψη της εκλογικής συμπεριφοράς και την καθοδήγηση υποψηφίων στην ψηφοθηρία. Δεν είχαν καταλάβει ότι αγαπήθηκε τόσο πολύ και ότι θα προκαλούσε τέτοια θλίψη ο πρόωρος θάνατός του μέσα σε ένα παραϊατρείο στο Κολωνάκι όπου κατέφυγε αναζητώντας το θαύμα που θα του επέτρεπε να σταθεί στο ύψος της περίστασης μιας συναυλίας για τα 33 του χρόνια στο τραγούδι.

Ενας νεαρός έλεγε ότι ακούει κάθε μέρα τα τραγούδια του από τότε που θυμάται τον εαυτό του, μια γιαγιά έκλαιγε για το «παιδί της νύχτας» που δεν ξέχασε ποτέ την παλιά του γειτονιά.

Μαρτυρίες ότι περνούσε από το καφενείο και ρωτούσε «τι χρειάζεσαι;», ότι βοηθούσε χωρίς να το προβάλλει, ότι μοίραζε τεράστια φιλοδωρήματα σε σερβιτόρους και ντελιβεράδες.

Αρκούν η φυσική λαϊκότητα και η κοινωνική ευαισθησία για να εξηγήσουν την τόσο μαζική συγκίνηση για έναν εκκεντρικό τραγουδιστή που δεν είχε την αύρα του έντεχνου ή την αποδοχή ενός mainstream καλλιτέχνη, που είχε γίνει είδηση, πρόσφατα, για τον εγκλεισμό του στο Δρομοκαΐτειο με εισαγγελική εντολή και για τη δικαστική διαμάχη με την οικογένειά του;

Ακόμη και τα σουξέ του δεν ήταν από αυτά που ακούγονται όλες τις ώρες της ημέρας, όπως της Μαρινέλλας, ή με στίχους που μπορούν να θεωρηθούν ποίηση, όπως κάποια του Μητροπάνου. Δεν παίζονταν σε πρωινές εκπομπές στο ραδιόφωνο ούτε ακούγονταν από τα ανοιχτά παράθυρα αυτοκινήτων και σπιτιών το μεσημέρι.

Τότε γιατί αυτός ο θρήνος για τον Μαζωνάκη;

Μια εξήγηση για την ένταση και το εύρος της λαϊκής συγκίνησης ίσως βρίσκεται στην αυθεντικότητα και στην αθωότητά του.

Ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε μια παιδικότητα που δεν κρυβόταν ούτε μέσα στις υπερβολές και στην εκζήτηση που χαρακτήριζαν την εμφάνισή του στην πίστα. Κάθε φορά που στεκόταν μπροστά σε κοινό γινόταν χωρίς καμία προσπάθεια φανερό ότι αγαπούσε αυτούς για τους οποίους τραγουδούσε, ότι έψαχνε και δεν έβρισκε υπαρξιακή ασφάλεια, ότι είναι ευάλωτος.

 

Οσοι αναρωτιούνται πώς δημιουργείται το ρεύμα που μπορεί να φέρει πολιτική ανατροπή, αναζητώντας τρόπο συναισθηματικής διέγερσης της κοινωνικής πλειοψηφίας και κινητοποίησης του φαντασιακού, έχουν ένα ενδιαφέρον εύρημα για να εμβαθύνουν την ανάλυσή τους: Η αλήθεια γίνεται αντιληπτή …

 

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Τι έδειξε η λατρεία του Μαζωνάκη;

Εφυγε ο άρχοντας 💔
Ωρες μικρές στα σκοτεινά …

Το ξέρω πως
Το μπλε στα μάτια μου δεν είναι ακρογιάλι
Λάμπω σαν φως
Μα το σκοτάδι στο σημάδι έχω βάλει…

Που λείπεις, μου 'πεσε βαρύ
Με αναμνήσεις σιγοκαίγομαι και λιώνω σαν κερί…#μαζωνακης pic.twitter.com/tQvMEXK1wY

— Nerrinaki (@Nerrinaki) September 9, 2026

 

ΓΙΩΡΓΑΡΑ ΗΣΟΥΝΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΛΑΪΚΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥΚΡΑΞΕ ΤΟΥΣ ΣΚΑΡΠΙΝΟΦΛΩΡΟΥΣ ΑΠΤΑ ΒΟΥΠΟΥ ΜΕ ΤΙΣ ΜΠΕΜΕΒΕ ΠΟΥ ΚΛΕΒΟΥΝΕ ΤΙΣ ΚΑΡΓΙΕΣ ΑΠΤΙΣ ΑΔΕΙΑΝΕΣ ΜΑΣ ΑΚΑΛΙΕΣ.
ΑΘΑΝΑΤΟΣ ΡΕ ΑΛΑΝΙ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ.
Β Ε Σ Ε Ρ Ε Μ Ο Σ pic.twitter.com/6y2yfr0IWg

— CONCLAVIOS (@Conclavios) September 11, 2026

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του Παντελή Σαββίδη

Ο αιφνίδιος θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη και η διαμάχη για τη συναυλία του Αντώνη Ρέμου μπροστά στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη Θεσσαλονίκη μοιάζουν, εκ πρώτης όψεως, δύο ασύνδετα γεγονότα.

Το πρώτο αφορά το συλλογικό πένθος για έναν δημοφιλή τραγουδιστή.

Το δεύτερο τα όρια χρήσης ενός δημόσιου μνημείου.

Συνδέονται, όμως, από ένα κοινό νήμα: τη δύναμη των συμβόλων. Οι κοινωνίες δεν κινητοποιούνται μόνο γύρω από συμφέροντα και ιδέες. Κινητοποιούνται επίσης γύρω από πρόσωπα, τραγούδια, τόπους και εικόνες στα οποία αναγνωρίζουν ένα κομμάτι του εαυτού τους.

Στην πολιτική και κοινωνική κοινωνιολογία «φαινόμενο» δεν είναι απλώς κάποιος πολύ γνωστός. Είναι ένα πρόσωπο ή γεγονός που ξεπερνά τα όρια της συνηθισμένης δημοσιότητας, κινητοποιεί μαζικά συναισθήματα και γίνεται καθρέφτης συλλογικών αναγκών.

Ο Μαζωνάκης απέκτησε αυτή τη θέση επειδή για μεγάλο μέρος του κοινού έγινε οικείο πρόσωπο, σχεδόν μέλος μιας διευρυμένης λαϊκής οικογένειας.

Προσωπικά, δεν γνώριζα αυτή τη σχέση. Όπως, υποθέτω, δεν τη γνώριζαν πολλοί από όσους δεν ανήκαν στο κοινό του. Τη συνειδητοποιήσαμε μετά τον θάνατό του, βλέποντας την έκταση της συγκίνησης και μαθαίνοντας πλευρές της προσωπικότητάς του που μας ήταν άγνωστες.

Ορισμένοι, ωστόσο, από εκείνους που τον αγαπούσαν επιτέθηκαν με μεγάλη δριμύτητα σε όσους δήλωσαν ότι δεν τον γνώριζαν, παρότι λυπήθηκαν από τον θάνατό του και συγκινήθηκαν από όσα έμαθαν αργότερα γι’ αυτόν.

Η αντίδραση είναι ίσως ανθρώπινα εξηγήσιμη, αλλά δεν είναι δικαιολογημένη. Το πένθος δεν μπορεί να μετατρέπεται σε εξέταση αυθεντικότητας ούτε η αγάπη σε απαίτηση καθολικής αναγνώρισης. Δεν είναι υποχρεωμένοι όλοι να γνωρίζουν έναν καλλιτέχνη, όσο σημαντικός και αν υπήρξε για το κοινό του. Και η λύπη δεν είναι λιγότερο ειλικρινής επειδή γεννήθηκε εκ των υστέρων.

Η λαϊκή αγρυπνία που οργανώθηκε για τον Μαζωνάκη έδειξε ότι το πένθος είχε υπερβεί τον στενό κύκλο των συγγενών και των συνεργατών του. Η λέξη «αγρυπνία» έχει ιδιαίτερο βάρος: συνδέει τη λαϊκή κουλτούρα με το θρησκευτικό τελετουργικό.

Οι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν για να μείνουν μαζί απέναντι στην απώλεια, να τραγουδήσουν, να προσευχηθούν και να μετατρέψουν το ατομικό σοκ σε κοινή εμπειρία.

Αυτό θυμίζει τη «συλλογική έξαρση» του Εμίλ Ντυρκέμ. Στις τελετές το κοινό συναίσθημα ενισχύεται επειδή βιώνεται ταυτόχρονα από πολλούς. Η συγκίνηση περνά από άνθρωπο σε άνθρωπο και το πλήθος αισθάνεται προσωρινά σαν ενιαίο σώμα. Η αγρυπνία ήταν ένας τρόπος να αποκτήσει μορφή το πένθος, σε μια εποχή κατά την οποία οι παραδοσιακοί δεσμοί έχουν αδυνατίσει και οι άνθρωποι αναζητούν νέες τελετουργίες κοινότητας.

Σε αυτό το πλαίσιο αποκτά νόημα και η σχέση του τραγουδιστή με το Άγιον Όρος. Ο Μαζωνάκης είχε επισκεφθεί τον Άθω και, σε μία από τις επισκέψεις του, εμφανίστηκε να μαγειρεύει στην κουζίνα μονής. Δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε τη βαθύτερη πίστη ενός ανθρώπου από δημόσιες εικόνες. Μπορούμε, όμως, να παρατηρήσουμε ένα ευρύτερο μοτίβο: καλλιτέχνες της νυχτερινής διασκέδασης προσφεύγουν συχνά στο Άγιον Όρος ή σε άλλα θρησκευτικά καταφύγια. Υπήρξαν ακόμη και περιπτώσεις ανθρώπων του θεάματος που έγιναν μοναχοί.

Ο κόσμος της πίστας χαρακτηρίζεται από έκθεση, θόρυβο, χειροκρότημα και διαρκή επιβεβαίωση. Το μοναστήρι αντιπροσωπεύει τη σιωπή, την ανωνυμία, την πειθαρχία και την απομάκρυνση από το βλέμμα του κοινού. Για τον διάσημο καλλιτέχνη μπορεί να λειτουργεί ως προσωρινή έξοδος από τον ρόλο που είναι υποχρεωμένος να παίζει. Πρόκειται για έναν μεταιχμιακό χώρο —όπως θα έλεγε ο ανθρωπολόγος Βίκτορ Τέρνερ— όπου η συνηθισμένη κοινωνική ταυτότητα αναστέλλεται και ο άνθρωπος αναζητεί επανασύνδεση με κάτι βαθύτερο.

Η λαϊκή αγρυπνία και η αναφορά στο Άγιον Όρος συναντώνται έτσι στο ίδιο σημείο. Αποκαλύπτουν ότι το λαϊκό τραγούδι στην Ελλάδα δεν είναι μόνο βιομηχανία ψυχαγωγίας. Ακουμπά τη θρησκευτικότητα, το μοιρολόι, την εξομολόγηση και την ανάγκη λύτρωσης. Ο λαϊκός τραγουδιστής γίνεται φορέας ενός δημόσιου πόνου: τραγουδά όσα το κοινό δυσκολεύεται να πει με δικά του λόγια.

 

Υπάρχει και ιστορικό βάθος σε αυτή τη λειτουργία. Στην αρχαία τραγωδία η πόλη συγκεντρωνόταν για να δει επί σκηνής τον πόνο, την ύβρη και την απώλεια. Όταν ο Φρύνιχος παρουσίασε τη «Μιλήτου Άλωσιν», οι Αθηναίοι ξέσπασαν σε κλάματα, επειδή τους υπενθύμισε την πρόσφατη καταστροφή της συγγενικής Μιλήτου από τους Πέρσες — μια συμφορά που αισθάνονταν και ως δική τους. Χωρίς να εξισώνουμε το λαϊκό τραγούδι με την αρχαία τραγωδία, αναγνωρίζουμε μια κοινή κοινωνική λειτουργία: η σκηνή μετατρέπει τον ιδιωτικό πόνο σε κοινό βίωμα.

Τα μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα μεγέθυναν ασφαλώς το φαινόμενο. Αυτό δεν σημαίνει ότι το πένθος ήταν κατασκευασμένο. Πιο σωστά θα μιλούσαμε για «μεσοποιημένο συλλογικό πένθος»: αυθεντικό συναίσθημα, το οποίο τα μέσα συγκεντρώνουν, οργανώνουν και κάποτε εμπορευματοποιούν. Χρειάζεται να ξεχωρίζουμε την κοινότητα που θρηνεί από τη βιομηχανία που μετατρέπει τον θρήνο σε αδιάκοπο τηλεοπτικό περιεχόμενο.

Η συναυλία του Αντώνη Ρέμου, τώρα, μπροστά στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου έθεσε ένα διαφορετικό ερώτημα: πρέπει τα μνημεία να μένουν «στη ναφθαλίνη» ή να συμμετέχουν στη ζωντανή πόλη;

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι η απαγόρευση κάθε σύγχρονης δραστηριότητας. Τα μνημεία που αποκόπτονται από την καθημερινότητα κινδυνεύουν να γίνουν αόρατα από υπερβολικό σεβασμό.

Άλλο, όμως, μια εκδήλωση δίπλα σε ένα μνημείο και άλλο η μετατροπή του σε σκηνικό εξάρτημα. Η αρχική εγκατάσταση περιέβαλλε το άγαλμα και το ενέτασσε οπτικά στη σκηνογραφία. Μετά τις αντιδράσεις, το στήσιμο άλλαξε. Ένα αυτοτελές έργο τέχνης και ισχυρό ιστορικό σύμβολο κινδύνευε να γίνει φόντο εμπορικού θεάματος.

Οι πολιτιστικές εκδηλώσεις μπορούν να συνομιλούν με τα μνημεία, αρκεί να προστατεύουν την υλική τους ακεραιότητα και να διατηρούν την ορατότητα και την αισθητική τους αυτονομία. Ο δημόσιος χώρος ανήκει στη ζωντανή κοινωνία, αλλά δεν είναι διαθέσιμος χωρίς όρους σε κάθε εμπορική χρήση.

Ο Μαζωνάκης έγινε, μεταφορικά, ένα μνημείο χωρίς μάρμαρο, μέσα από τη φωνή και τη στάση του  και τις μνήμες που επένδυσε σε αυτήν το κοινό.

Το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου είναι υλικό μνημείο, αλλά και η δική του δύναμη πηγάζει από τα συναισθήματα που κινητοποιεί.

Και στις δύο περιπτώσεις...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΟΛΙΣΤΙΚΟ-ΚΒΑΝΤΙΚΑ ΑΠΟΧΑΥΝΩΜΕΝΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι συμβουλές των παλαιοτέρων

 

 

Του ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ 

Η συλλογική μας αγωνία για να ζούμε περισσότερο και «καλύτερα» χρειάζεται βαθιά ανάλυση προκειμένου να εξηγηθεί. Διάβαζα πρόσφατα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο μιας Ελληνοαμερικανίδας δημοσιογράφου που ειδικεύεται στην ευζωία και στη μακροζωία. Αφού αναφέρθηκε στις νέες τεχνολογίες, στα διάφορα καινούργια τεστ και σε όλα τα συναφή, έκανε μία παρένθεση και θυμήθηκε τις συμβουλές της Ελληνίδας γιαγιάς της. Ακούγονταν οικείες: λιγότερο άγχος, να τρως απλά και υγιεινά, να περνάς καλά γύρω από ένα τραπέζι με τους φίλους σου, να απολαμβάνεις πιο πολύ τη φύση.

Βεβαίως, η ζωή των περισσότερων ανθρώπων είναι πολύ πιο περίπλοκη σήμερα. Η πίεση της καθημερινότητας και τα ωράρια αφήνουν ελάχιστα περιθώρια για να ακολουθήσουμε τις δοκιμασμένες συνταγές. 

Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι κολλημένοι στο κινητό τους, ακόμη και όταν αυτό τους είναι εντελώς άχρηστο.  

Το delivery, που έχει ενσωματωθεί πλήρως πλέον στο λεξιλογιό μας, είναι η εύκολη και συνήθως όχι υγιεινή λύση για οικογένειες ή εργένηδες που δεν έχουν χρόνο να μαγειρέψουν. Η παλιά καλή συνήθεια να κάθεται όλη η οικογένεια γύρω από ένα τραπέζι και να μοιράζεται εμπειρίες, σκέψεις και το φαγητό έχει εκλείψει.

Ολο και περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι η απάντηση σε αυτόν τον νέο τρόπο ζωής μπορεί να δοθεί μέσα από βοηθήματα και διάφορες καινοτόμους θεραπείες. Πολλά από αυτά έχουν αξία όταν έχουν τη σφραγίδα ενός έγκυρου καθηγητή ή ερευνητικού κέντρου. Θέλει μεγάλη προσπάθεια και προσοχή, φυσικά, γιατί στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης βομβαρδιζόμαστε από ανοησίες και μάρκετινγκ που στηρίζονται σε πολύ ψαγμένους αλγορίθμους.

Υπάρχουν όμως και οι παραδοσιακές, δοκιμασμένες απαντήσεις που μπορεί να σας δώσουν οι «παλιοί», που ζούσαν χωρίς την αγωνία να φτάσουν τα 100. Πολλοί τα έφτασαν ή κοντεύουν να τα φτάσουν, άλλωστε, ακριβώς γιατί η παράδοση και ο κοινός νους τους προφύλαξαν από άσκοπες περιπέτειες.  

Σε αντίθεση με όλους εκείνους τους ισχυρούς και πλούσιους που ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΟΛΙΣΤΙΚΟ-ΚΒΑΝΤΙΚΑ ΑΠΟΧΑΥΝΩΜΕΝΟΣ ΨΩΝΑΡΟΚΑΤΣΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πλάσματα ! - Πώς πιάνεται στη σαγήνη της δεισιδαιμονίας η ελίτ;

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ 

Το αίμα από παλιά το νόμιζαν «μεστόν του μελαγχολικού χυμού». Επρεπε ενίοτε να το αφήνεις να ρέει εκτός του σώματος και να καθαρίζεται. Η αφαίμαξη είχε και τη σημασία μιας κυριολεκτικής κάθαρσης.

Πόσο πρωτόγονο ακούγεται αυτό; 

Πολύ πρωτόγονο για να το πιστεύουν και να το πληρώνουν αδρά επιφανή άτομα με πεφωτισμένα μυαλά. Θα πας, θα σου αλλάξουν το πλάσμα και θα βγεις καινούργιος. Κι όσο το αίμα σου θα αλλάζει, θα σε σκέπει από τις εικόνες στους τοίχους το βλέμμα των αγίων. Μαζί με το μηχάνημα της βιοτεχνολογίας, θα δουλεύει πάνω σου και η υπέρκοσμη αύρα.

Πολλοί ξαφνιάζονται για την επιτυχία που είχε στην «καλή κοινωνία» ο γιατρός της Καρνεάδου και όσοι, μαζί με εκείνον, δραστηριοποιούνται ακόμη στην αγορά της αντιγήρανσης και της ευεξίας.  

Πώς πέφτουν στη σαγήνη τέτοιων ψευδαισθήσεων άνθρωποι σύγχρονοι και υποψιασμένοι, με εύκολη πρόσβαση στην πιο εξειδικευμένη πληροφορία; 

Πώς πιάνεται όμηρος της δεισιδαιμονίας η ελίτ;

Τέτοιο παράδοξο, φυσικά, δεν υπάρχει. Απέναντι στον φόβο της φθοράς, όλες οι διανοητικές μας άμυνες παθαίνουν αφλογιστία. Το εισόδημα δεν προστατεύει από την απατηλή πίστη ότι η φθορά μπορεί να αναχαιτιστεί.

Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Ο «επιτυχημένος» είναι πιο επιρρεπής στο να εγείρει μια αξίωση ελέγχου της φθοράς. Πιο επιρρεπής να δει τον εαυτό του και το σώμα του σαν ένα πρότζεκτ, το οποίο δεν πρέπει να αφεθεί στον χρόνο και να «αποτύχει».  

Η ιδεολογία της ατομικής επιτυχίας επεκτείνεται και στο σώμα: Αν το σώμα σου δεν είναι εύρωστο, φταις εσύ που δεν το φρόντισες, εσύ που δεν είσαι σε θέση να αξιοποιήσεις όσα σου δίνει η επιστήμη για να μείνεις νέος και σφριγηλός.

Αφού μπορείς να είσαι αδύνατος, αφού μπορείς να είσαι fit, αφού μπορείς πια να δείχνεις νέος, με φυτεμένο μαλλί και τανυσμένο δέρμα, γιατί να συμβιβαστείς με έναν γερασμένο εαυτό; 

 Οπως το είχε διατυπώσει και ο αρμόδιος για την Υγεία υπουργός, όταν υπερασπίστηκε το δικό του πρότζεκτ προσωπικής αναστήλωσης: «Γιατί να θες να δείχνεις κακομοίρης;».

Οποιος δεν έχει τους πόρους για να χρησιμοποιήσει τα όπλα της επιστήμης, της ψευδοεπιστήμης και της κοσμετολογίας και να αντισταθεί στη μοίρα του είναι κακομοίρης.

Οι άλλοι, που πιστεύουν ότι έχουν τη δύναμη να χακάρουν το μέλλον τους, συγκεντρώνονται σε εναλλακτικά ιατρεία, κέντρα εξατομικευμένης διατροφής, λέσχες άσκησης και ευεξίας.

Η αξία αυτών των αστικών σανατορίων δεν εξαντλείται μόνο στις υπηρεσίες αυτοβελτίωσης. Σε αυτά τα ιατρεία και αυτά τα γυμναστήρια, τα επίλεκτα μέλη αλληλοαναγνωρίζονται κοινωνικά και αλληλοεπιβεβαιώνουν το status τους. 

Είναι ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΟΛΙΣΤΙΚΟ-ΚΒΑΝΤΙΚΑ ΑΠΟΧΑΥΝΩΜΕΝΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο «ενήλικος» πολίτης

Αν κάποιοι θα έπρεπε να εγκλειστούν κάπου για όλα αυτά το "κβαντικά" "ολιστικά" και λοιπά κομπογιαννίτικα, αυτοί δεν είναι οι ίδιοι, μα οι πελάτες τους.
Και όχι σε φυλακή, σε ψυχιατρείο...

— Thanos Dimou (@AthanDim) September 16, 2026

 

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Η υπόθεση Μαζωνάκη (που λόγω υψηλής τηλεθέασης συνεχίζεται ακάθεκτη) ξανάφερε στην επιφάνεια μια παλιά και βολική ελληνική συζήτηση. Μέχρι πού φτάνει η ευθύνη του κράτους και από πού αρχίζει η δική μας;

Διότι εσχάτως έχουμε αποκτήσει μια περίεργη αντίληψη για τη ζωή. Κάθε φορά που κάτι πάει στραβά, κάπου πρέπει να υπάρχει ένας υπουργός, ένας ελεγκτικός μηχανισμός, μια υπηρεσία, ένας νόμος ή έστω ένας θυρωρός που δεν έκανε καλά τη δουλειά του. Εμείς πάντως αποκλείεται να φταίμε. Εμείς απλώς βρεθήκαμε εκεί.

Προσωπικά, έχω μια μάλλον παλιομοδίτικη άποψη. Πιστεύω στην προσωπική ευθύνη. Όχι επειδή θεωρώ ότι το κράτος πρέπει να σηκώσει τα χέρια και να πει «βγάλτε τα πέρα μόνοι σας», αλλά επειδή θεωρώ τον πολίτη ενήλικο. Κι ένας ενήλικος άνθρωπος έχει όχι μόνο δικαιώματα, αλλά και την υποχρέωση να σκέφτεται, να ρωτάει, να αμφιβάλλει, να προσέχει και ενίοτε να λέει όχι.

Γι’ αυτό άλλωστε έχουμε δημόσια δωρεάν παιδεία. Δεν πληρώνουμε σχολεία, δασκάλους και πανεπιστήμια, μόνο για να ξέρουμε πότε έγινε η μάχη του Μαραθώνα. Τα πληρώνουμε και για να βγαίνει από το σχολείο ένας άνθρωπος που μπορεί στοιχειωδώς να κρίνει τι του λένε, ποιος του το λέει και αν αυτό που ακούει στέκει.

Φυσικά, υπάρχουν όρια. Δεν μπορεί ο ασθενής να ελέγχει αν το μηχάνημα ενός ιατρείου έχει πιστοποίηση, ούτε ο πελάτης μιας ταβέρνας να μπαίνει στην κουζίνα με μικροσκόπιο για να εξετάζει το κρέας. Εκεί υπάρχει το κράτος. Για να θέτει κανόνες, να πιστοποιεί, να ελέγχει και να τιμωρεί. Αν δεν το κάνει, έχει ευθύνη.

Άλλο όμως αυτό κι άλλο να απαιτούμε από το κράτος να μας προστατεύει από κάθε κακή επιλογή που κάνουμε οι ίδιοι. Από το τι τρώμε, τι πίνουμε, πού επενδύουμε, ποιον εμπιστευόμαστε, τι θεραπεία διαλέγουμε, πώς οδηγούμε στον δρόμο, μέχρι το αν φοράμε καπέλο στον ήλιο.

Γιατί κάποια στιγμή το «κράτος που προστατεύει» μετατρέπεται σε κράτος-μπαμπά. Και το κράτος-μπαμπάς έχει ένα σοβαρό ελάττωμα. Για να μας φροντίζει σαν παιδιά, πρέπει προηγουμένως να μας θεωρεί παιδιά.

Δεν γίνεται όμως να απαιτούμε ταυτόχρονα απόλυτη ελευθερία στις επιλογές μας και απόλυτη απαλλαγή από τις συνέπειές τους. «Εγώ αποφασίζω», αλλά αν η απόφαση βγει στραβή «πού ήταν το κράτος;». Και τα δύο μαζί δεν χωράνε εύκολα.

 

Το κράτος οφείλει να μας προστατεύει από τον απατεώνα.

Δεν είναι βέβαιο ότι οφείλει να μας προστατεύει και από τον εαυτό μας.

Διότι …

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΞΕΦΡΑΓΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ο βολικός φερετζές της «ατομικής ευθύνης»

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Να ξεκινήσω λέγοντας ότι πιστεύω στην αξία της ατομικής ευθύνης. Οι πολίτες δεν πρέπει να νοιώθουν σαν πεντάχρονα που πάντα χρειάζονται κάποιον να τους κρατάει από το χεράκι για να τους περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο. Πράγμα που σημαίνει ότι λυπάμαι περισσότερο έναν συμπολίτη που χωρίς να το περιμένει, πέφτει θύμα ενός κακοποιού που του «χιμάει» για να τον ληστέψει, παρά έναν συμπολίτη που τα σκάει σε έναν γιατρό που του έχει υποσχεθεί ισόβια νεότητα.

Οι πολίτες πρέπει και να είναι και να αισθάνονται υπεύθυνοι για τις επιλογές τους. Αλλά αυτό χωρίς να καθίστανται ανεύθυνες οι ελεγκτικές και διωκτικές αρχές.

Ειδικά στις υπηρεσίες υγείας και σε αντίθεση με τους «άνοιξε θεία από τον ΔΕΔΔΗΕ είμαστε» ή τους «υπνοθεραπευτές» ή τους «αστρολόγους», υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά που ονομάζεται «Ιατρικοί Σύλλογοι».

Είναι οι «επιστημονικοί» σύλλογοι που με την επιστημονική τους αυθεντία αδειοδοτούν τα ιδιωτικά ιατρεία. Είναι δηλαδή αυτοί που βάζουν σε κάθε ιατρείο τη σφραγίδα την οποία βλέποντας την ο πολίτης καταλαβαίνει ότι επισκέπτεται κανονικό και επαρκή επιστημονικά γιατρό και όχι κομπογιαννίτη.

Όπως φαίνεται όμως ο Ιατρικός σύλλογος μοιράζει τις άδειες με τον ίδιο τρόπο που μοιράζονται τα κουφέτα σε γάμους και βαφτίσια και με την ίδια επιπολαιότητα κάνει και τους ελέγχους τους οποίους οι πολίτες (αναγκαστικά αφού οι ίδιοι δεν έχουν ιατρικές γνώσεις) εμπιστεύονται.

Θα μου πείτε, μα είναι δυνατόν κανείς να εμπιστεύεται ένα όργανο του οποίου επικεφαλής εκλέγεται ο Γιώργης ο Πατούλης;

Και θα έχετε δίκιο. Αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση μιλάμε για επιστήμη και το ποιο ιατρείο είναι της προκοπής και ποιο όχι, δεν μπορεί να το απαντήσει ο καθένας από μας. Ακόμα και για τις απάτες της εναλλακτικής ιατρικής, κάποιος λιγότερο καχύποπτος μπορεί να σκεφτεί ότι από τη στιγμή που κοτζάμ Ιατρικός Σύλλογος τους δίνει άδεια λειτουργίας, δεν μπορεί να είναι και εντελώς απάτη.

Παρόλα αυτά ακούω και στην περίπτωση των ιατρικών υπηρεσιών κυβερνητικά στελέχη να χρησιμοποιούν την «ατομική ευθύνη» ως φερετζέ που καλύπτει την τυπική. Και κάπως εκνευρίζομαι όταν επικαλούνται την «ατομική ευθύνη», λες και η επίσκεψη σε ένα ιατρείο που λειτουργεί με την άδεια του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών είναι το ίδιο με το να γκαζώνεις ανάποδα σε μονόδρομο.

Λες και …

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ογκολογική Ηλείας άλλο ένα επεισόδιο στο σήριαλ...

pic.twitter.com/AXpaFzYmZS

— ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (@Knight_lately) September 16, 2026

pic.twitter.com/QTPzoXA9eT

— ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (@Knight_lately) September 11, 2026

 Του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου

 

Η ιστορία λέει επαναλαμβάνεται.

Άλλοτε σαν φάρσα και άλλοτε σαν τραγωδία.

Η περίπτωση της Ογκολογικής στην Ηλεία διεκδικεί την πρωτοτυπία να είναι ταυτόχρονα και φάρσα και τραγωδία.

Εκεί την κατάντησαν οι πολιτικοί μας από την στιγμή που ξεδιάντροπα εργαλειοποίησαν ένα τόσο σοβαρό θέμα για να πάρουν κάποια ψηφαλάκια από τους καρκινοπαθείς και τις οικογένειες τους.

Τι να πούμε.

Άνθρωποι που παίζουν με την αγωνία των καρκινοπαθών είναι ικανοί για τα πάντα.

Και η αλήθεια είναι ότι είναι ικανοί.

Τι άλλο να πούμε που δεν έχει ξαναειπωθεί τα τελευταία σχεδόν δέκα χρόνια.

Γεμίσαμε με υποσχέσεις και φωτογραφίες.

Υπουργοί, βουλευτές, πολιτευτές ποζάρουν αθώοι και γελαστοί,

Ναι γελαστοί όταν αναφέρονται στις χημειοθεραπείες κάποιων συνανθρώπων μας.

Στην ουσία αυτοί γελαστοί και εμείς γελασμένοι.

Αυτή δυστυχώς είναι η κατάσταση.

Το σήριαλ έχει παιχτεί σε πολλές συνέχειες.

Τελευταία την σκυτάλη την πήρε το Παράρτημα Ηλείας της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας στην Ηλεία.

Εδώ η αλήθεια είναι ότι προσπαθούν να δείξουν μια πιο συστηματική προσέγγιση στο θέμα μπας και πείσουν τους αρμοδίους να κάνουν επιτέλους κάτι.

Πήγαν λέει στον Υπουργό με στοιχεία.

Συγκεκριμένα κατέθεσαν αναλυτικά στοιχεία για τις χιλιομετρικές αποστάσεις και τους πραγματικούς χρόνους μετακίνησης των κατοίκων της Ηλείας προς τις δομές όπου σήμερα εξυπηρετούνται ογκολογικοί ασθενείς.

Η αλήθεια είναι ότι αυτό από μόνο του είναι ένα πολύ σοβαρό στοιχείο που μάλλον δεν θα το είχε υπ όψη του ο κος Υπουργός

Που να ξέρει ο Υπουργός πχ την απόσταση Λάλα – Πάτρα…..

Τώρα που το έμαθε είναι σίγουρο ότι θα το λάβει σοβαρά υπ όψη.

Επίσης κοινοποίησαν στον Υπουργό τη πρόθεση του κου Παπαδάκου να δωρίσει τον εξοπλισμό.

Και αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό.

Αλλά μάλλον δεν ξέρουν ότι το πιο σημαντικό από πλευράς ΚΑΙ κόστους είναι το προσωπικό που θα επανδρώσει την μονάδα της χημειοθεραπείας.

Ο κος Παπαδάκος θα δωρίσει τον εξοπλισμό δεν είναι όμως στην αρμοδιότητα του να φέρει γιατρούς και νοσηλευτές.

Μην τρελαθούμε τελείως.

Και κει που εμείς περιμένουμε τον Υπουργό να δούμε τι θα κάνει  υπήρξε μια καταλυτική παρέμβαση από τον κο Διοικητή του Νοσοκομείου του Πύργου

Μας είπε λοιπόν ότι στον σχεδιασμό που προτείνεται θα υπάρχει μονάδα χημειοθεραπείας στην Αμαλιάδα και μονάδα Νοσηλείας στον Πύργο.

Για να το κάνουμε λιανά η χημειοθεραπεία θα γίνεται στην Αμαλιάδα και αν προκύψει κάποιο πρόβλημα που θα χρήζει Νοσηλείας με ασθενοφόρο που θα είναι stand by ο ασθενής θα μεταφέρεται στον Πύργο.

Τόσο απλά ….

Μπορεί αυτή η πατέντα να είναι Παγκόσμια πρωτοτυπία και μπράβο σε όποιον την σκέφτηκε.

Με αυτόν το σχεδιασμό γίνεται κάτι μαγικό.

Εκεί που χρειαζόμαστε κάποιους Ογκολόγους στην Αμαλιάδα για να γίνεται η χημειοθεραπεία θα θέλουμε και κάποιους άλλους Ογκολόγους στο Νοσοκομείο του Πύργου για να κάνουν την Νοσηλεία όποτε και αν χρειαστεί .

Ο σοφός λαός λέει.

Του φτωχού το σκοινί μονο δεν φτάνει διπλό φτάνει και περισσεύει.

Τα λόγια είναι περιττά.

Φαίνεται ότι ο κύριος Διοικητής έχει μπει για τα καλά στο πετσί του ρόλου του όσον αφορά την διαχείριση των ηλίθιων τοπικισμών του Νομού μας.

Είπε αντί να κάνουμε κάτι στην Αμαλιάδα και να διαμαρτύρονται στον Πύργο και τούμπλαλιν θα κάνουμε μια προσπάθεια να γίνει και εδώ και εκεί για να είναι όλοι ικανοποιημένοι.

Και όλα καλά και όλα ωραία.

Από την άλλη ίσως σκέφτηκε έναν τρόπο να αναστηθεί το Νοσοκομείο της Αμαλιάδας …..

Αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν είναι αυτός ο ευκολότερος τρόπος από την στιγμή που αυτό το «Νοσοκομείο» δεν έχει καν Παθολογική κλινική.

Τι μπορούμε να περιμένουμε στην συνεχεία ????

Είναι πολύ πιθανόν να βρουν μια αίθουσα να βάλουν δυο-τρία κρεβάτια και να κάνουν πανηγυρικά εγκαίνια με παρόντες την Πολιτική και θρησκευτική ηγεσία του Νομού μας.

Το έχουμε ξαναδεί το έργο

Βέβαια το να γίνουν τα εγκαίνια δεν σημαίνει απολύτως τίποτα

Γνωστό αυτό

Στην Αμαλιάδα έχουμε χάσει τον λογαριασμό πόσα εγκαίνια έχουν γίνει στην νέα πτέρυγα και ακόμη δεν λειτουργεί ….

Αν βέβαια προλάβουν να κάνουν τα εγκαίνια πριν τις εκλογές τόσο το καλύτερο.

Τώρα όσον αφορά την τύχη των καρκινοπαθών του Νομού μας ...

 

Ελληνόφωνων "επιφανών" σουργελο-ψωναρο-ξεφτιλαράδων κωμωδία

Δεν έχει λοιπόν καμία δικαιολογία για τα τραγούδια του. pic.twitter.com/2SbLggpTbp

— Αλήτμπιρό (@Local_Bureau) September 19, 2026

 

Ψηφιστε τον μεγαλυτερο ψευτη.
Ελευθερα.
Γραψτε την αποψη σας στα σχολια. pic.twitter.com/u0R8ImkmA1

— Evgenios Tzavaras 🇬🇷 (@EvgeniosTzav) September 19, 2026

 

Έλεγε ο Πλάτων μλκιες;; pic.twitter.com/VbGfReEvZj

— Εθνική Ομάδα Μιμιδίων (@EOM_memes) September 23, 2026

 

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ:
LIVE Η επίσκεψη Αντώναρου στον υπνοθεραπευτή. Στην προηγούμενη ζωή του ήταν γυμνοσάλιαγκας... pic.twitter.com/BlyDKVESJ5

— oldschoolfileles (@oldfileles) September 24, 2026

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: Το ΠΜΣ «Διακυβέρνηση και Δημόσιες Πολιτικές» του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, δέχεται αιτήσεις για το ακαδ. έτος 2026-2027 για τις τελευταίες διαθέσιμες θέσεις.

  

ΣΧΟΛΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ

ΤΜΗΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

ΠΜΣ «ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ»

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Πρόσκληση υποβολής αιτήσεων ακαδ. έτους 2026-2027 | Έως 30/09/2026 (για τις τελευταίες διαθέσιμες θέσεις).

Το ΠΜΣ «Διακυβέρνηση και Δημόσιες Πολιτικές» του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, δέχεται αιτήσεις για το ακαδ. έτος 2026-2027 για τις τελευταίες διαθέσιμες θέσεις.

Αντικείμενο του ΠΜΣ είναι η ανάπτυξη γνώσεων και ερευνητικών δεξιοτήτων σχετικά με τους θεσμούς, τις διαδικασίες, τους στόχους και τα αποτελέσματα των σύγχρονων μορφών διακυβέρνησης και δημόσιων πολιτικών με έμφαση στον ευρωπαϊκό χώρο, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και σε κράτη και οικονομίες με αυξημένη βαρύτητα στις ευρωπαϊκές και διεθνείς εξελίξεις. Το πρόγραμμα σπουδών περιλαμβάνει ένα εύρος μαθημάτων στα πεδία των Κοινωνικών Επιστημών και των Ανθρωπιστικών Σπουδών και θεμελιώνεται κυρίως στους επιστημονικούς κλάδους της Πολιτικής Επιστήμης και της Διοικητικής Επιστήμης εν γένει. Ειδικότερα, αναπτύσσονται ζητήματα αιχμής και χρησιμοποιούνται υψηλού επιπέδου διδακτικές μέθοδοι και εργαλεία γνώσης στα πεδία των Ευρωπαϊκών Σπουδών, της Ανάλυσης Δημόσιων Πολιτικών, των Διεθνών Σχέσεων και του Δικαίου. Οι φοιτητές/ήτριες αποκτούν θεωρητική κατάρτιση και, ταυτόχρονα, εξοικείωση με εμπειρικά δεδομένα με γνώμονα την ανάπτυξη γνώσεων και δεξιοτήτων αναντικατάστατων για την επιδίωξη μίας δυναμικής επαγγελματικής σταδιοδρομίας.

Χαρακτηριστικά του Προγράμματος:

·       Εξ αποστάσεως: Το πρόγραμμα υλοποιείται εξ αποστάσεως, προσφέροντας τη δυνατότητα φοίτησης από οποιοδήποτε μέρος.

·       Διάρκεια: Έχει διάρκεια 12 μήνες (παρακολούθηση μαθημάτων κατά τη χειμερινή και εαρινή περίοδο και εκπόνηση διπλωματικής εργασίας το καλοκαίρι).

·       Πιστωτικές Μονάδες: 75 ECTS.

·       Τίτλος Σπουδών: Δίπλωμα Μεταπτυχιακών Σπουδών (Δ.Μ.Σ.) στη Διακυβέρνηση και τις Δημόσιες Πολιτικές.

·       Πιστοποίηση ΕΘΑΑΕ: Το ΠΜΣ έχει πιστοποιηθεί από την Εθνική Αρχή Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΕΘΑΑΕ), σύμφωνα με τα προβλεπόμενα πρότυπα ποιότητας για τα Προγράμματα Μεταπτυχιακών Σπουδών. Η πιστοποίηση επιβεβαιώνει την πλήρη συμμόρφωση του προγράμματος με τις αρχές, τα κριτήρια και τις διαδικασίες διασφάλισης ποιότητας της ανώτατης εκπαίδευσης.

Πρόσκληση και αίτηση:

·       Προθεσμία υποβολής: 30 Σεπτεμβρίου 2026 (για τις τελευταίες διαθέσιμες θέσεις)

·       Πρόσκληση (αναλυτικά): https://governance.pedis.uop.gr/?p=1606

·       Υποβολή ηλεκτρονικής αίτησης: https://econtent.pedis.uop.gr/forms/index.php/312249

Πληροφορίες:

Ιστοσελίδα ΠΜΣ: https://governance.pedis.uop.gr/

Δ/νση:  Αριστοτέλους 1 & Λ. Αθηνών, 1^ος όροφος, Κόρινθος

Τηλ. 2741040040

e-mail: pms-pedis@uop.gr   

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: Ένας φάρος πίστης και πολιτισμού: Νέα εκκλησιαστική χρονιά στο Πνευματικό Κέντρο «Άγιος Φώτιος»

 

 

Με ένα πλούσιο και πολυσχιδές πρόγραμμα ξεκινά για τη νέα εκκλησιαστική χρονιά η λειτουργία του Πνευματικού Κέντρου «Άγιος Φώτιος» της Ιεράς Μητροπόλεως Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος, ενός χώρου που αποτελεί σημείο αναφοράς για την ποιμαντική, πολιτιστική και λατρευτική ζωή της τοπικής Εκκλησίας.

Πλήρως ανακαινισμένο και σύγχρονα οργανωμένο, το Πνευματικό Κέντρο ανοίγει και το φετινό εκκλησιαστικό έτος  πόρτες του σε παιδιά, νέους, οικογένειες και ανθρώπους κάθε ηλικίας, προσφέροντας ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων που συνδυάζουν την πνευματική καλλιέργεια με την τέχνη, την εκπαίδευση και τον πολιτισμό.

Στους χώρους του φιλοξενούνται, μεταξύ άλλων, μαθήματα Βυζαντινής Αγιογραφίας, Εργαστήρι Καλλιτεχνικής Φωτογραφίας, Εργαστήριο Δημιουργικής  Γραφής. Επίσης, λειτουργούν Κινηματογραφική Ομάδα, Θεατρική Ομάδα, Χορωδίες, Τμήμα Θεάτρου Σκιών, Τμήμα Αρχαίων Ελληνικών, Κατηχητικές και Φοιτητικές-Νεανικές Συνάξεις, Σεμινάριο Επιμόρφωσης Ιεροπαίδων και Αναγνωστών, καθώς και εσπερινές ομιλίες, διαλέξεις και πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Παράλληλα με τις καλλιτεχνικές, εκπαιδευτικές και πολιτιστικές δράσεις, το Πνευματικό Κέντρο αποτελεί έναν ζωντανό χώρο λατρείας, προσευχής και πνευματικής οικοδομής. Κάθε Σάββατο πρωί τελείται η Θεία Λειτουργία, ενώ καθημερινά τελείται το Απόδειπνο (βραδινή προσευχή), προσφέροντας στους πιστούς τη δυνατότητα να συμμετέχουν στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας και να βρίσκουν έναν σταθερό τόπο προσευχής, επικοινωνίας και πνευματικής αναζήτησης.

Ιδιαίτερη θέση στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα έχουν και οι πνευματικές ομιλίες που πραγματοποιούνται κάθε Τετάρτη απόγευμα, οι οποίες αποτελούν ευκαιρία ουσιαστικού προβληματισμού, πνευματικής καλλιέργειας και προσέγγισης της Ορθόδοξης πίστης και ζωής.

Η πολυσχιδής αυτή δραστηριότητα αποτυπώνει την ιδιαίτερη σημασία που αποδίδει η Ιερά Μητρόπολη στη δημιουργία ενός χώρου όπου η πίστη συναντά τη γνώση, η παράδοση τον σύγχρονο πολιτισμό και η εκκλησιαστική ζωή την καθημερινότητα της κοινωνίας.

Η λειτουργία και η διαρκής αναβάθμιση του Πνευματικού Κέντρου «Άγιος Φώτιος» εντάσσονται στη γενικότερη ποιμαντική αντίληψη και το όραμα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος κ. Γεωργίου για μια Εκκλησία εξωστρεφή, δημιουργική και ανοιχτή στον άνθρωπο και στις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας.

Με ιδιαίτερη έμφαση στη νεολαία, στην παιδεία, στον πολιτισμό και στην αξιοποίηση σύγχρονων μορφών έκφρασης και επικοινωνίας, ο Σεβασμιώτατος ενθαρρύνει πρωτοβουλίες που φέρνουν την Εκκλησία πιο κοντά στους ανθρώπους και, ιδιαίτερα, στη νέα γενιά. Η προσέγγιση αυτή αποτυπώνεται έμπρακτα στη λειτουργία του Πνευματικού Κέντρου, το οποίο δεν περιορίζεται σε έναν παραδοσιακό ρόλο, αλλά εξελίσσεται σε έναν σύγχρονο χώρο συνάντησης, δημιουργίας, διαλόγου και συμμετοχής. Έναν χώρο όπου η Ορθόδοξη παράδοση συνυπάρχει δημιουργικά με την τέχνη και τον πολιτισμό, όπου η πνευματικότητα συναντά την εκπαίδευση και όπου άνθρωποι κάθε ηλικίας μπορούν να εκφραστούν, να δημιουργήσουν, να μάθουν και να συναντηθούν.

Το Πνευματικό Κέντρο αποτελεί, έτσι, έναν φάρο πίστης, πολιτισμού και δημιουργίας στην καρδιά της τοπικής κοινωνίας, με σταθερή παρουσία και ουσιαστική συμβολή στην πνευματική και πολιτιστική ζωή του τόπου.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το πρόγραμμα των δραστηριοτήτων, τις εγγραφές και τη λειτουργία των επιμέρους τμημάτων, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να...

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: Η Πιερία ταξιδεύει ψηφιακά στις Κάτω Χώρες. Σημαντική απήχηση της καμπάνιας του Τουριστικού Οργανισμού της Πιερίας (Π.Ο.Τ.Α.Π.)

 

 

Με σημαντική απήχηση ολοκληρώθηκε η ψηφιακή καμπάνια προβολής της Πιερίας  στην αγορά των Κάτω Χωρών, που υλοποίησε ο Πιερικός Οργανισμός Τουριστικής Ανάπτυξης και Προβολής (Π.Ο.Τ.Α.Π.) σε συνεργασία με τη διεθνή ταξιδιωτική πλατφόρμα «HolidayPirates».

Στόχος της καμπάνιας ήταν η ενίσχυση της αναγνωρισιμότητας του προορισμού «Olympus Riviera» και η δημιουργία έμπνευσης στο ολλανδικό και βελγικό ταξιδιωτικό κοινό, μέσα από σύγχρονο και ελκυστικό περιεχόμενο που ανέδειξε το φυσικό τοπίο, τον πολιτισμό και τις ξεχωριστές εμπειρίες που προσφέρει η Πιερία.

Σύμφωνα με την τελική έκθεση αξιολόγησης της «HolidayPirates», η καμπάνια που δημιουργήθηκε ειδικά για τον προορισμό «Olympus Riviera» δημιούργησε περισσότερες από 242.000 συνολικές προβολές.

Ιδιαίτερα υψηλή απήχηση σημείωσε το Reel με το οπτικοακουστικό υλικό της Πιερίας, το οποίο δημοσιεύθηκε σε Facebook και Instagram. Η συγκεκριμένη δημοσίευση συγκέντρωσε συνολικά 67.645 προβολές και εκατοντάδες επισκέψεις προς την ιστοσελίδα του Πιερικού Οργανισμού Τουριστικής Ανάπτυξης και Προβολής «Olympusrivieragreece.gr», αποτελώντας ένα από τα πιο επιτυχημένα στοιχεία της καμπάνιας.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της καμπάνιας, η Πιερία είχε ισχυρή και συνεχή παρουσία, τόσο μέσω της προβολής του λογοτύπου όσο και μέσα από φωτογραφικό και βίντεο υλικό του προορισμού.

Η καμπάνια πραγματοποιήθηκε σε μια ιδιαίτερα σημαντική συγκυρία για την Πιερία, καθώς η περιοχή του Ολύμπου, με τη μοναδική οικολογική και γεωλογική της αξία και τον ισχυρό συμβολισμό της ως «βουνό των θεών», βρίσκεται ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος μετά την αναγνώρισή της από την UNESCO.

Η διεθνής αναγνωρισιμότητα του Ολύμπου λειτουργεί ως σημαντικό πλεονέκτημα για ολόκληρη την Πιερίας, ενισχύοντας τη δυνατότητα του προορισμού να προσεγγίσει ταξιδιώτες που αναζητούν έναν προορισμό με συνδυασμό φύσης, πολιτισμού, ιστορίας, θάλασσας και αυθεντικών εμπειριών.

Η παρουσία της Πιερίας στα ψηφιακά κανάλια της «HolidayPirates» επέτρεψε στον προορισμό να έρθει σε επαφή με ένα ευρύ ταξιδιωτικό κοινό στις Κάτω Χώρες, μέσα από σύγχρονες μορφές ψηφιακής επικοινωνίας και περιεχόμενο προσαρμοσμένο στη συμπεριφορά και τα ενδιαφέροντα των ταξιδιωτών.

Η συνεργασία του Π.Ο.Τ.Α.Π. με τη «HolidayPirates» εντάσσεται στη...

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: Η Πιερία γίνεται πεδίο δράσης και βιωματικών εμπειριών με το 3ο Olympus Adrenaline & Nature Festival στις 3 και 4 Οκτωβρίου

Η Πιερία χτυπά στον ρυθμό της φύσης, της περιπέτειας και της μουσικής, το Σάββατο 3 και την Κυριακή 4 Οκτωβρίου καθώς το 3ο Olympus Adrenaline & Nature Festival επιστρέφει, προσκαλώντας κατοίκους και επισκέπτες να γνωρίσουν τον Όλυμπο και την παρολύμπια περιοχή μέσα από ένα πλούσιο πρόγραμμα βιωματικών δράσεων και αυθεντικών εμπειριών.

Το αναλυτικό πρόγραμμα του 3ου Olympus Adrenaline & Nature Festival είναι πλέον διαθέσιμο, δίνοντας τη δυνατότητα σε όλους να επιλέξουν τις δράσεις που τους ενδιαφέρουν και να εξασφαλίσουν έγκαιρα τη συμμετοχή τους, καθώς σε αρκετές από αυτές οι θέσεις είναι περιορισμένες.

Από τον Όλυμπο έως την παρολύμπια περιοχή, το φεστιβάλ αναδεικνύει έναν διαφορετικό τρόπο να γνωρίσουμε την Πιερία: μέσα από την κίνηση, την εξερεύνηση, τη φύση, τον πολιτισμό και τη γαστρονομία.

Πεζοπορικές και outdoor δραστηριότητες, αθλητικές εμπειρίες, δράσεις στη φύση, πολιτιστικές διαδρομές, γαστρονομία και βιωματικές εμπειρίες συνθέτουν ένα πολυθεματικό πρόγραμμα που αναδεικνύει στην πράξη τις δυνατότητες της Πιερίας στις θεματικές μορφές τουρισμού.

Ο Όλυμπος και το μοναδικό φυσικό του περιβάλλον, τα μονοπάτια και τα δάση, οι οικισμοί, οι πολιτιστικοί πόροι, η γαστρονομική παράδοση και το παραθαλάσσιο μέτωπο της Πιερίας γίνονται το σκηνικό ενός φεστιβάλ που απευθύνεται σε όσους αναζητούν κάτι περισσότερο από μια απλή επίσκεψη.

Ξεχωριστή είναι η τελετή Έναρξης του 3ου Olympus Adrenaline & Nature Festival, η οποία θα πραγματοποιηθεί με τη συμμετοχή του ηλεκτρικού κουαρτέτου εγχόρδων «Fortissimo», το Σάββατο 3 Οκτωβρίου και ώρα 7μ.μ. στο Δημοτικό Πάρκο Λιτοχώρου,  προσδίδοντας στην έναρξη έναν ιδιαίτερο καλλιτεχνικό χαρακτήρα. Την τελετή παρουσιάζει ο καταξιωμένος δημοσιογράφος Χρήστος Νέζος.

Η μουσική συναντά τη φύση και το μοναδικό τοπίο του Ολύμπου, δημιουργώντας μια ξεχωριστή εμπειρία που συνδέει τον πολιτισμό με το φυσικό περιβάλλον και σηματοδοτεί την έναρξη ενός φεστιβάλ αφιερωμένου στην περιπέτεια, τη φύση και τη βιωματική εμπειρία. 

Το 3^ο Olympus Adrenaline & Nature Festival αποτελεί μια οργανωμένη προσπάθεια προβολής της Πιερίας ως προορισμού που μπορεί να προσφέρει εμπειρίες καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου και διοργανώνεται από την Περιφερειακή Ενότητα Πιερίας, τον Πιερικό Οργανισμό Τουριστικής Ανάπτυξης και Προβολής (Π.Ο.Τ.Α.Π.) τον Δήμο Δίου-Ολύμπου και το Επιμελητήριο Πιερίας και τελεί υπό την αιγίδα του Ε.Ο.Τ.. Την επιμέλεια της διοργάνωσης έχει η «Open Ways Events & Travel». Μέσα από τις δράσεις του, αναδεικνύονται θεματικές μορφές τουρισμού όπως ο περιπατητικός και ορεινός τουρισμός, ο τουρισμός φύσης, ο αθλητικός και outdoor τουρισμός, ο πολιτιστικός και ο γαστρονομικός τουρισμός, δημιουργώντας νέες αφορμές για επίσκεψη και γνωριμία με έναν τόπο που διαθέτει ένα μοναδικό φυσικό και πολιτιστικό κεφάλαιο.

Για λίγες ημέρες, η  Πιερία μετατρέπεται σε ένα μεγάλο πεδίο δράσης, εξερεύνησης και εμπειρίας. Γιατί η Πιερία δεν είναι μόνο ένας προορισμός που επισκέπτεσαι. Είναι ένας τόπος που περπατάς, εξερευνάς, ακούς, γεύεσαι και ζεις.

Το πλήρες πρόγραμμα του 3ου Olympus Adrenaline & Nature Festival είναι διαθέσιμο  και περιλαμβάνει μια σειρά από δράσεις και εμπειρίες σε διαφορετικά σημεία του Ολύμπου και της παρολύμπιας περιοχής.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να διαβάσουν αναλυτικά το πρόγραμμα και να επιλέξουν τις δράσεις που τους ενδιαφέρουν, πραγματοποιώντας έγκαιρα την κράτησή τους, καθώς σε αρκετές δραστηριότητες ο αριθμός των συμμετεχόντων είναι περιορισμένος.

 

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ:  

Σαν σήμερα (26/9/ΧΧΧΧ)

 

1905: Ο  Άλμπερτ Αϊνστάιν δημοσιεύει την ειδική θεωρία της σχετικότητας.

1941: Ο Σούπερμαν κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο, στην ομώνυμη ταινία κινουμένων σχεδίων.

1957: Κάνει πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ το West Side Story, ένα από τα κορυφαία μιούζικαλ όλων των εποχών.

1969: Οι Beatles κυκλοφορούν το δίσκο τους «Abbey Road».

2000: Το επιβατηγό πλοίο «Εξπρές Σαμινα» βυθίζεται στ' ανοιχτά της Πάρου, με συνέπεια να χάσουν τη ζωή τους 80 άτομα.

1902: Πεθαίνει ο Λιβάι Στρος, γερμανός ράφτης, εφευρέτης και κατασκευαστής των ρούχων τζιν.

1989: Δολοφονείται ο Παύλος Μπακογιάννης από την τρομοκρατική οργάνωση «17 Νοέμβρη».

 

 

 

 

2019: Πέθανε σε ηλικία 87 ετών ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Ζακ Σιράκ

 

 

 

 

 

 

 

2024 Πέθανε σε ηλικία 76 ετών ο ηθοποιός Τζον Άστον, ο οποίος έμεινε γνωστός για τον ρόλο του ως αστυνομικός από την σειρά ταινιών «Ο μπάτσος του Μπέβερλι Χιλς».
Ο γνωστός ηθοποιός εμφανίστηκε σε περισσότερες από 200 κινηματογραφικές, τηλεοπτικές και θεατρικές παραγωγές.