Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ
Υπάρχουν πολλά παραμύθια για μεγάλα παιδιά.
Ο σοσιαλισμός που δεν εφαρμόστηκε σωστά (πουθενά όμως), το αόρατο χέρι της αγοράς που όλα τα διορθώνει, τα τσιπάκια στα εμβόλια, τα φάρμακα για τον καρκίνο που υπάρχουν όλα αλλά τα κρατάνε κρυφά, το αριστερό ηθικό πλεονέκτημα, οι Έλληνες ως αδικημένος λαός, η δωρεάν παιδεία/υγεία/μεταφορές και πολλά πολλά άλλα που σίγουρα θα σας έρχονται στο μυαλό…
Τα έχετε ακούσει και θα συνεχίσετε να τ' ακούτε γιατί, παρότι κατασκευές της φαντασίας, είναι πολύ βολικές όχι μόνο γι' αυτούς που τα διηγούνται αλλά και γι' αυτούς που τα ακούν. Είναι βολικό να σκέφτεσαι ότι είσαι αδικημένος, είναι βολικό να υιοθετείς μια ιδεολογία που σε απαλλάσσει από τη βάσανο της σκέψης, είναι βολικό να έχεις α πριόρι δίκιο κι όταν έχεις άδικο να μη φταις κοκ.
Τις τελευταίες ημέρες στα βολικά αυτά παραμύθια έχει προστεθεί και το παραμύθι του 1% των Ελλήνων που αν φορολογηθεί θα ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Είναι το παραμύθι της ΕΛΑΣ (του Αλέκση, όχι του Μιχαλή), το οποίο είμαι σίγουρος ότι σύντομα θα υιοθετηθεί από τους μίμους στο ΠΑΣΟΚ και σιγά σιγά θα περάσει στο συλλογικό μας ασυνείδητο, που για πάντα θα κλαίγεται για αυτό το 1% το οποίο ζει σε βάρος μας ενώ θα μπορούσε να μας σώσει όλους.
Για αρχή να πω ότι αυτό το 1% δεν αποτελείται μόνο από κροίσους, πολύ πλούσιους και απλώς πλούσιους.
Αποτελείται και από μισθωτούς που έχουν καταφέρει να φτάσουν σε έναν καλό μισθό και μικρομεσαίους επιχειρηματίες.
Από τα περίπου 6.700.000 φορολογικές δηλώσεις φυσικών προσώπων στην χώρα μας το 1% είναι 67.000.
Τα φυσικά πρόσωπα αρχίζουν από τους περίφημους 1499 που δηλώνουν πάνω από 900.000 (και στους οποίους στην αρχική εκδοχή του παραμυθιού θα μπει «πατριωτικός φόρος») και φτάνουν μέχρι συμπολίτες που δηλώνουν ετήσιο εισόδημα 80.000 ευρώ, που είναι πολύ καλά λεφτά αλλά πλούσιο δεν σε κάνουν σώνει και καλά.
Άρα δεν είναι μόνο οι «υπερπλούσιοι» ή οι απλοί πλούσιοι που έχουν βάλει στο στόχαστρο τους ο Αλέκσης με τη Θεώνη, αλλά είναι και αυτοί που μπορεί να μην έχουν φτιάξει καμιά φοβερή περιουσία, αλλά έχουν καταφέρει να ζουν άνετα.
Και το παραμύθι συνεχίζεται με τη δράση «αυτοί πρέπει να συνεισφέρουν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο».
Τη λέω παραμύθι γιατί αυτοί ήδη συνεισφέρουν πολύ περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο. Υπερπροσφέρουν θα έλεγα αν υπέκυπτα στη μόδα του «υπέρ» μπροστά από κάθε λέξη. Πιο συγκεκριμένα προσφέρουν το 24% των φόρων.
Το ξαναλέω για να εμπεδωθεί: το 1% δίνει το 24%. Και πολύ καλά κάνει. Αυτοί που βγάζουν τα περισσότερα πρέπει να προσφέρουν τα περισσότερα. Και το κάνουν.
Κι αν θέλετε ένα ακόμα πιο ενδιαφέρον στοιχείο να σας πω ότι μέχρι 20.000 ετήσιο εισόδημα δηλώνει το 75% των συμπολιτών, οι οποίοι προσφέρουν το 19% του κοινού ταμείου με το υπόλοιπο 25% (αυτό που δηλώνει πάνω από 20.000 ετήσιο εισόδημα) να προσφέρει το 81%.
Όλα αυτά τα γράφω για να δείξω το πόσο μεγάλο παραμύθι είναι αυτό των λίγων που προσφέρουν λίγα και των πολλών που προσφέρουν πολλά.
Στην πραγματικότητα, στο φορολογικό μας σύστημα οι λίγοι προσφέρουν πολλά και οι πολλοί, λίγα.
Και αυτό που κυρίως χρειάζεται για να γίνει πιο δίκαιο το σύστημα είναι ...
