ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Περασμένα μεγαλεία, σημερινές αυταπάτες

Macron acts like he's Napoleon Bonaparte. pic.twitter.com/snailgE359

— RadioGenoa (@RadioGenoa) April 17, 2026

 Toυ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Η Γαλλία ακόμα ζει με το ένδοξο παρελθόν της.

Η Βρετανία ζυγίζοντας πιο ρεαλιστικά την κατάσταση μετά τον Β΄ Π.Π. διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να στηρίξει οικονομικά την αυτοκρατορία της. Εφυγε από την Ελλάδα, την Παλαιστίνη, την Ινδία.

Η Γαλλία του Ντε Γκωλ το 1945 επέμενε να έχει ρόλο στη Συρία, προκαλώντας τοπικά επεισόδια και εντάσεις στις σχέσεις του στρατηγού με τον Τρούμαν και τον Τσώρτσιλ. Αμφότεροι δεν τον είχαν σε καμιά εκτίμηση. Η τελευταία απόπειρα της Βρετανίας να επιβεβαιώσει τον αυτοκρατορικό της ρόλο βούλιαξε το 1956 στα στενά του Σουέζ, σε μια κοινή στρατιωτική επιχείρηση με τη Γαλλία και το Ισραήλ που προκάλεσε την οργή του Αμερικανού προέδρου Ντουάιτ Αϊζενχάουερ.

Η Γαλλία στη συνέχεια μπορεί να εγκατέλειψε την Αλγερία, όμως ο Ντε Γκωλ δεν εγκατέλειψε το σύνδρομο του γαλλικού μεγαλείου. Απλώς το μετέθεσε εντός του ΝΑΤΟ και του ευρωπαϊκού οράματος. Ετσι, το 1958 ζήτησε από τους ΜακΜίλαν και Αϊζενχάουερ τη συγκρότηση ενός τριμερούς διευθυντηρίου εντός της ατλαντικής συμμαχίας και να υπαχθεί η Αλγερία στην περιοχή ευθύνης της συμμαχίας. Και οι δύο προτάσεις απορρίφθηκαν. Συγχρόνως ο στρατηγός άρχισε να καταθέτει δημοσίως το όραμά του για μια Ευρώπη από τον Ατλαντικό ώς τα Ουράλια, με τη Ρωσία, αλλά χωρίς τις ΗΠΑ, υπό τη γαλλική ηγεμονία. Εκτιμούσε πως το σοβιετικό καθεστώς αργά ή γρήγορα θα μεταλλασσόταν. Συνέχισε δε την ανεξάρτητη πορεία του αναγνωρίζοντας την Κίνα (1964), εξέφρασε την αντίθεσή του στην ανάμειξη των ΗΠΑ στο Βιετνάμ και στο τέλος απέσυρε τη Γαλλία από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, υποχρεώνοντας τη συμμαχία να μεταφέρει την έδρα της εκτός του γαλλικού εδάφους (1966).

Τον στρατηγό προσγείωσε ανώμαλα στην πραγματικότητα η επέμβαση των Σοβιετικών στην Τσεχοσλοβακία που διέλυσε το όραμά του για μια Ευρώπη από τον Ατλαντικό ώς τα Ουράλια. Σε αυτή την πορεία της γκωλικής μεγάλης ιδέας να μην παραλείψω να αναφέρω και την κραυγή του το 1967, κατά την επίσκεψή του στον Καναδά, «ζήτω το ελεύθερο Κεμπέκ».

Τα θυμήθηκα όλα αυτά διαβάζοντας πως ο φίλος μας ο Εμανουέλ Μακρόν θύμωσε με το Ισραήλ διότι απέκλεισε τη Γαλλία από τις συζητήσεις με την κυβέρνηση του Λιβάνου για την ειρήνευση στην περιοχή. Ζώντας ακόμη στην εποχή του συμφώνου Σάικς–Πικό φαίνεται να μην έχει αντιληφθεί ότι αυτό που μετράει σήμερα δεν είναι το ένδοξο παρελθόν, αλλά τι όπλα διαθέτουν οι ενδιαφερόμενοι σε μια περιοχή. Ποια είναι η ισχύς τους, πόσο μπορούν να πιέσουν προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση.

Και υπ’ αυτούς τους όρους…

ΔΙΕΘΝΗ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Οι δύο Αλβανίες του Εντι Ράμα

 

 

 

Γράφει ο Διονύσιος – Φρέντης Μπελέρης

Η φωτογραφία είναι βγαλμένη το 1903. Σε αυτήν απεικονίζονται 87 αγόρια, 11 κορίτσια, τρεις δάσκαλοι κι ένας ιερέας να κοιτούν βλοσυρά τον φακό. Από κάτω αναγράφεται με κεφαλαία γράμματα: ΟΙ ΜΑΘΗΤΑΙ ΤΗΣ ΕΝ ΒΟΥΝΩ ΧΙΜΑΡΑΣ ΕΛΛ. ΣΧΟΛΗΣ.

Το Βουνό είναι το χωριό της μητέρας του Αλβανού πρωθυπουργού Εντι Ράμα. Σε πρόσφατη συνέντευξή του στην εφημερίδα «Καθημερινή» (20/4/2026) ισχυρίστηκε ότι «στο Βουνό κανείς δεν μιλούσε ελληνικά».

Η φωτογραφία είναι η απάντηση.

Δυστυχώς το ίδιο σαθρά είναι και τα επιχειρήματα που ανέπτυξε ο κ. Ράμα στη συνέντευξή του.

Εκεί αναφέρθηκε εκτενώς στο περιουσιακό. Είναι το ένα από τα δύο πιο σημαντικά ζητήματα στη χώρα (το άλλο είναι η διαφθορά). Δημιουργήθηκε όταν τη δεκαετία του 1950 το κομμουνιστικό καθεστώς κρατικοποίησε όλες τις περιουσίες. Από την πτώση του κομμουνισμού έχουν περάσει 35 χρόνια. Ο Ράμα είναι 13 χρόνια στην πρωθυπουργία και η Αλβανία είναι η μοναδική πρώην κομμουνιστική χώρα σε όλη την Ευρώπη που ακόμη δεν έχει επιλύσει το ζήτημα.

Το 2020 ο κ. Ράμα ψήφισε ένα νόμο για το περιουσιακό, που ακόμη δεν έχει εφαρμόσει. Το 2024, στο πλαίσιο της ενταξιακής πορείας της χώρας, η Αλβανία δεσμεύτηκε έναντι της Ευρωπαϊκής Ενωσης να αποδώσει τίτλους ιδιοκτησίας έως το 2030. Εκτοτε δεν έχει γίνει οτιδήποτε. Αντιθέτως, ουδείς γνωρίζει πόσα ακίνητα έχουν καταγραφεί, ούτε ποιοι είναι οι νόμιμοι ιδιοκτήτες τους, καθώς οι σχετικές πληροφορίες δεν δημοσιοποιούνται από τις αρμόδιες αρχές, κατά παράβαση της ισχύουσας νομοθεσίας.

Ιδιαίτερα αποκαλυπτικά είναι τα ποσοτικά στοιχεία που αφορούν την επιστροφή των περιουσιών. Σύμφωνα με το κτηματολόγιο, η διαδικασία σε παναλβανικό επίπεδο φέρεται να έχει ολοκληρωθεί κατά 60%. Στους δήμους, όμως, όπου διαβιοί η Ελληνική Εθνική Μειονότητα, τα ποσοστά αυτά παραμένουν δραματικά χαμηλά. Δεν υπερβαίνουν το 10% στη Χειμάρρα, το 20% στο Φοινίκι και το 30% στη Δρόπολη. Γι’ αυτόν τον λόγο η αλβανική κυβέρνηση αρνείται να δημοσιοποιήσει αναλυτικά στοιχεία απόδοσης περιουσιών ανά δήμο, ιδίως για τη Χειμάρρα και εν γένει τη νότια περιοχή. Δεν θέλει να φανεί η δυσμενής διάκριση εις βάρος της Ελληνικής Μειονότητας.

 

Η ίδια δυσμενής διάκριση υπάρχει και στο θέμα των στρατηγικών και μικρότερης κλίμακας επενδύσεων. Στα δημοσιευμένα στοιχεία με τους επενδυτές που εκδίδει η Κεντρική Επιτροπή Χωροταξίας –της οποίας προΐσταται ο ίδιος ο πρωθυπουργός Ράμα!– δεν εμφανίζεται ούτε ένα ελληνικό όνομα. Στην πραγματικότητα, όσοι πολίτες ελληνικής καταγωγής κατορθώσουν να κατοχυρώσουν τα ιδιοκτησιακά τους δικαιώματα, έχουν μία και μόνη επιλογή αξιοποίησης: την εκποίηση της περιουσίας τους.

Ο κ. Ράμα αναφέρθηκε και στην τουριστική ανάπτυξη. Είναι υπαρκτή παρά την παντελή έλλειψη υποδομών. Είναι ενδιαφέρον όμως ότι βασίζεται εξ ολοκλήρου σε εγχώρια κεφάλαια. Κανένας ξένος δεν έχει έλθει να επενδύσει στη χώρα. Επιπλέον, στις εκθέσεις των διεθνών οργανισμών αναφέρεται ότι τα κεφάλαια αυτά στο συντριπτικό τους ποσοστό δεν προέρχονται από νόμιμες οδούς. Η απουσία ξένων επενδύσεων οφείλεται τόσο στην αδυναμία ανταγωνισμού έναντι αδιαφανών κεφαλαίων όσο και στη διαφθορά. Μια τέτοιας μορφής ανάπτυξη δεν είναι βιώσιμη.

Ο κ. Ράμα στην ίδια συνέντευξή του δείχνει αλλεργία σε ορισμένες λέξεις ή καταστάσεις. Αποκαλεί συστηματικά «ελληνόφωνους» τους ελληνικής καταγωγής κατοίκους. Λέει ότι ο νυν δήμαρχος Χειμάρρας (και εκλεκτός του) Βαγγέλης Τάβος «έχει έναν Ελληνα γονέα και έναν Αλβανό γονέα». Είναι όμως γνωστό σε όλους ότι αμφότεροι οι γονείς του κ. Τάβου είναι Ελληνες. Ο ίδιος μάλιστα καπηλεύεται την ελληνική καταγωγή του προς εξυπηρέτηση της ρητορικής του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Λέει επίσης ο κ. Ράμα αναφερόμενος στο πρόσωπό μου ότι «αυτό που συνέβη στο παρελθόν με το άτομο που κατέληξε στη φυλακή αντί να υπηρετήσει ως δήμαρχος ήταν ατυχές». Επισημαίνω ότι διαθέτω όνομα και μάλιστα δύο: εκείνο που δηλώθηκε στο ληξιαρχείο κατά την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος, όταν στερούμασταν βασικά θρησκευτικά δικαιώματα, Φρέντης, και εκείνο που έλαβα μεταγενέστερα όταν βαπτίστηκα, Διονύσιος. Η φυλάκισή μου δεν ήταν «ατυχές γεγονός». Η δίωξή μου υπήρξε αποτέλεσμα συστηματικής μεθόδευσης, προσωπικώς από τον κ. Ράμα (παρεμπιπτόντως, ο εκλεκτός του εισαγγελέας που μου άσκησε τη δίωξη έχει πλέον καταδικαστεί για άλλο λόγο και βρίσκεται στη φυλακή). Σύντομα θα υπάρξει απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, η οποία θα αποτιμήσει τι συνέβη εκείνη την περίοδο.

Εν κατακλείδι έχουμε δύο διαφορετικές εικόνες για την Αλβανία.

Από τη μία είναι η εικόνα που προβάλλεται επισήμως από τον Αλβανό πρωθυπουργό.

Από την άλλη είναι εκείνη που αποτυπώνεται στις εκθέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, όπου γίνεται λόγος για παρεμβάσεις του οργανωμένου εγκλήματος στη διοίκηση του κράτους, ελλείψεις στο κράτος δικαίου, παραβιάσεις δικαιωμάτων μειονοτήτων και καθυστερήσεις στις μεταρρυθμίσεις.

Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι…

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Γιατί μισούν τη Δύση;

Το ίδιο μαγαζί...!#Σταλινισμος #Κομμουνισμος #Ναζι #Ισλαμ #StandWithIsrael pic.twitter.com/ZlPWbPiSuS

— lifestalin.com (@lifestalin_com) November 4, 2023

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Εκεχειρίες παντού. Εκεχειρία στο Ιράν, στην Ουκρανία, στον Λίβανο. Το σχέδιο του προέδρου Τραμπ για την παγκόσμια ειρήνη καλπάζει. Τόσο, που έχω αρχίσει να υποψιάζομαι ότι ανοίγει μέτωπα για να τα κλείσει μετά ο ίδιος και να πει στους ψηφοφόρους του ότι έφερε την ειρήνη.

Εκεχειρίες παντού, όμως εκεχειρίες υπό προθεσμία, εύθραυστες, έτοιμες ανά πάσα στιγμή να καταρρεύσουν. Ας μη γελιόμαστε. Κλείνουν μέτωπα, όπως απολυμαίνουν πληγές. Ομως, οι πληγές δεν θεραπεύονται. Καμία από τις εκεχειρίες δεν στηρίζεται στη λύση των προβλημάτων που προκάλεσαν τις συγκρούσεις, οι οποίες με τη σειρά τους οδήγησαν στην εκεχειρία.

Λύθηκε το θέμα των πυρηνικών του Ιράν ή η εχθρότητά του κατά του Ισραήλ; Ή μήπως η Χεζμπολάχ θα σταματήσει να πετάει ρουκέτες στο Ισραήλ;

Κάθε μέτωπο και κάθε σύγκρουση έχουν τα δικά τους χαρακτηριστικά – εδαφικά, εθνοτικά, θρησκευτικά. Ομως, δεν μπορούμε να μη βλέπουμε αυτό που βλέπουν τα μάτια μας. Σε όλα αυτά τα μέτωπα, μηδέ της Ουκρανίας εξαιρουμένης, έρχεται στην επιφάνεια ένα πολιτισμικό ρήγμα, το οποίο για να δημιουργηθεί χρειάστηκαν κάτι αιώνες Ιστορίας. Είναι το μίσος κατά της Δύσης.

Θα μου πείτε, πώς ορίζω αυτήν τη Δύση;

Δύση είναι κι ο Τραμπ, Δύση ήταν κι ο Ντε Γκωλ, δύση ήταν κι ο Χίτλερ, η Ιερά Εξέταση, το δουλεμπόριο, ο ιμπεριαλισμός, οι θρησκευτικοί πόλεμοι, αλλά και ο Διαφωτισμός και οι αγώνες για τη δημοκρατία. Κυρίως όμως η πολυφωνία, το δικαίωμα στον διάλογο και τη διαφωνία, το πνεύμα της αγοράς.

Η Δύση θεωρεί τον Χίτλερ ως εκτρωματικό δυστύχημα του πολιτισμού της. Εξω από τα σύνορά της, στη Ρωσία, ο Στάλιν αντιμετωπίζεται ως μια φυσιολογική, αναγκαία και μάλλον επιθυμητή φάση της Ιστορίας.

Οι τζιχαντιστές τρομοκράτες δεν διεκδικούν κάτι που αρνούνται να τους προσφέρουν οι δυτικές κοινωνίες. Απλώς θέλουν να τις καταστρέψουν. Το ίδιο ισχύει και για το Ιράν και το Ισραήλ.

Δύση είναι η περιέργεια για το άλλο, το διαφορετικό, για ό,τι είναι ικανό να προκαλέσει αμφιβολίες για τις στερεωμένες πεποιθήσεις.

Ενα από τα δυτικά στερεότυπα είναι ότι εμείς οι Δυτικοί δεν μπορούμε να καταλάβουμε τους άλλους πολιτισμούς, κυρίως το Ισλάμ. Δεν τους έχουμε μελετήσει αρκετά. Μάλλον περίεργο, αν μετρήσει κανείς τις χιλιάδες σελίδες που έχουν γραφτεί στις μεγάλες ευρωπαϊκές γλώσσες για το Ισλάμ και τις συγκρίνει με όσες έχουν γραφτεί στα αραβικά, για παράδειγμα, για τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό ή την ανεξιθρησκεία.

Ομως, χαρακτηριστικό της συνείδησης του Δυτικού ανθρώπου είναι η ενοχή για την Ιστορία του στους αιώνες. Αισθάνεται ένοχος ακόμη και για την κατάντια όσων λαών απηλλάγησαν από την αποικιοκρατία. Ο λευκός Δυτικός Ευρωπαίος είναι ένοχος για τον ιμπεριαλισμό, για τη δουλοκτησία και την προσπάθεια επιβολής των δικών του πολιτισμικών αξιών σε άλλους πολιτισμούς. Και έχει σημασία το «Δυτικός». Κανείς δεν μιλάει για τον σοβιετικό ιμπεριαλισμό ή τη συμμετοχή των Αράβων στο δουλεμπόριο.

Ο Εντουάρντ Σαΐντ έφτιαξε ένα οικοδόμημα που λέγεται οριενταλισμός, όπου υποστηρίζει ότι η ανατολή, με τα ελαττώματά της, είναι επινόηση των Δυτικών.

Ο Σαρτρ θαύμαζε τον Στάλιν και αντιπαθούσε την γκωλική Γαλλία.

Ο Φουκό υμνούσε τους Αγιατολλάδες.

Η αλήθεια είναι ότι τα προϊόντα του φρενοκομείου εξασφάλιζαν, αν μη τι άλλο, μεγάλο κοινό την εποχή εκείνη μετά τον Μάη του ’68.

Σήμερα η επιρροή τους έχει υποχωρήσει στην πνευματική ατμόσφαιρα. Νεφελώματα άλλων καιρών που τα διέλυσε το φως της πραγματικότητας.

Σήμερα, όμως, ζούμε τη μετάφραση των λέξεων και της σκέψης σε στάση απέναντι στην πραγματικότητα. Η επίθεση κατά της Δύσης που γίνεται σε πολλά μέτωπα δεν θα ήταν δυνατή αν δεν είχε προηγηθεί η υπονόμευση της δυτικής συνείδησης. Οι πολιτισμοί πεθαίνουν είτε επειδή υποκύπτουν σε εξωτερικούς εχθρούς είτε επειδή οι ίδιοι χάνουν τη συνείδησή τους, κοινώς ξεχνούν τον λόγο της ύπαρξής τους.

Στον σημερινό δυτικό κόσμο η αυτοσυνειδησία ταυτίζεται με τον προοδευτισμό και τον δικαιωματισμό οποιουδήποτε αυτοανακηρύσσεται μειονότητα. Εξαιρούνται όσοι προσπαθούν να προστατεύσουν τον πολιτισμό μας από τον μεταναστευτικό κατακλυσμό. Οσοι μιλούν για τις παλιές αξίες που τον οικοδόμησαν, την αρχαία Ελλάδα, τη Ρώμη και τον Χριστιανισμό αντιμετωπίζονται ως γέροντες αντιδραστικοί που ζουν έξω από την εποχή τους.

Είναι κι αυτό μέρος της σύγχυσης που ταλανίζει τη δυτική παιδεία. Η ταύτιση όσων θέλουν να καταστρέψουν τη Δύση με όσους ασκούν κριτική στο προοδευτικό ρεύμα που προσπαθεί να υπερβεί τα όριά της. Και επειδή δεν ξέρει τι υπάρχει από την άλλη πλευρά, αναζητά καταφύγιο στη φαντασίωση της Ανατολής.

Ποια είναι αυτή; Ο ολοκληρωτισμός του Πούτιν ή η θεοκρατία του Ιράν;

Ζούμε σ’ έναν κόσμο που…

 

Δυτικής πολιτικώς ορθά λοβοτομημένης κοινωνίας χρησίμων ηλιθίων κωμωδία

“Italia di m....”: i figli degli immigrati ringraziano per l’accoglienza pic.twitter.com/NiHPV2dHQx

— CriminImmigr*ti (@CriminImmigratl) April 22, 2026

Όταν αλλάζει η πληθυσμιακή σύνθεση της Ευρώπης, και ομάδες ασύμβατες με τον πολιτισμό μας έχουν πολιτική και οικονομική δύναμη, ενεργοποιούνται μηχανισμοί αλλοτρίωσης σε κάθε επίπεδο της ζωής. Δείτε αυτό. Η ισλαμική ενδυμασία για 50 εκατομμύρια μουσουλμάνους της Ευρώπης είναι μια… pic.twitter.com/rAYF6j2fSA

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) April 22, 2026

Ο στρατος της Δανιας ετρεξε IQ tests στους στρατιωτες του και παρουσιασε τα αποτελεσματα βασει του πρωτου ονοματος τους.

Τα αποτελεσματα ειναι σοκαριστικα.

(δεν ειναι😂) pic.twitter.com/gBINFO0b88

— Evgenios Tzavaras 🇬🇷 (@EvgeniosTzav) April 22, 2026

Schools in Norway 1970 - 2025. What corrupt EU politicians have done to Europe will never be forgiven. pic.twitter.com/uWfAB2KlND

— RadioGenoa (@RadioGenoa) April 23, 2026

Correct on both counts!! pic.twitter.com/aIGg70qFuL

— SaltyGoat (@SaltyGoat17) April 22, 2026

Σαν σήμερα (29/4/ΧΧΧΧ)

 

1091: Ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Αλέξιος Α' ο Κομνηνός νικά του Πετσενέγκους στη μάχη στο Λεβούνιο και τους εξαφανίζει από τον ιστορικό χάρτη.

1707: Τα κοινοβούλια Αγγλίας και Σκωτίας αποφασίζουν την ένωση των περιοχών τους, σχηματίζοντας τη Μεγάλη Βρετανία.

1913: Ο σουηδός μηχανικός Γκίντιον Σούντμπακ κατασκευάζει και πατεντάρει το φερμουάρ.

1933: Η Έβερτον νικά τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 3-0 και κατακτά το Κύπελλο Αγγλίας. Στον αγώνα οι παίκτες φέρουν για πρώτη φορά νούμερα στις φανέλες τους.

1941: Ορκωμοσία για την πρώτη κατοχική κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον στρατηγό Γεώργιο Τσολάκογλου.

1999: Ο Στέφανος Μάνος ιδρύει το κόμμα «Οι Φιλελεύθεροι»

1980: Πεθαίνει ο «μετρ του σασπένς»  Άλφρεντ Χίτσκοκ

1933: Φεύγει από τη ζωή  (την ημέρα των γενεθλίων του!)  ο ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης 

 

2019  Φεύγει από τη ζωή σε ηλικία 68 ετών  ο ηθοποιός Τάκης Μόσχος, μετα απο 3μηνη μαχη  για τη ζωή του σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας λόγω  διπλού εγκεφαλικού επεισδιου
 

2020: Φεύγει από τη ζωή στα 53 του χρόνια μετά από πολύχρονη μάχη με μία σπάνια μορφή καρκίνου,  Ιρφάν Καν, ένας εκ των διασημότερων ηθοποιών του Bollywood και του Χόλιγουντ

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Οι ποινές και οι βουλευτές

« να'χει προσπαθήσει(η Κοβέσι)να καταστρέψει βουλευτές του🇬🇷κοινοβουλίου που
-έχουν ιδρώσει για να γίνουνβουλευτές
-έχουν τρέξει στα πεζοδρόμια
-έχουν σφίξει χέρια
ούτε ξέρει αυτή πόσοδύσκολο είναι»😢

Μην τον βγάζετε βουλευτή,μην τον ταλαιπωρείτε τόσο😅pic.twitter.com/MaO63EPFiy

— Αρετή Θήτα (@Aretitheta) April 18, 2026

 Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Μωρέ, τι σπαραγμός είναι αυτός για τους βουλευτές της Ν.Δ. που ακούγονται στις ηχογραφημένες συνομιλίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας να μεσολαβούν στον διοικητή του ΟΠΕΚΕΠΕ υπέρ κάποιων «αναξιοπαθούντων» αγροτών και κτηνοτρόφων;

Οι πολιτικοί, ως γνωστόν, μόνο υπέρ των αναξιοπαθούντων μεσολαβούν, ποτέ υπέρ των προυχόντων. 

Οπως είπε η κ. Φωτεινή Αραμπατζή, ενδιαφερόταν για έναν «πατέρα με τέσσερα παιδιά σε ένα χωριό των Σερρών που έπαιρνε κατά μέσον όρο 20.000 ευρώ τον χρόνο για να ζήσει την οικογένειά του».

Στις ηχογραφημένες συνομιλίες ακούγεται η τότε υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης να ρωτάει τον κ. Δημήτρη Μελά (πρ. πρόεδρος ΟΠΕΚΕΠΕ) σχετικώς με επικείμενο έλεγχο σε αγρότη: «Τι μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτό;». 

Μελάς: «Κοίταξε, να μην ελεγχθεί, άπαξ και του έχουν βγάλει έλεγχο είναι κραυγαλέο να το βγάλεις. Το μόνο να πάρει κάποια, αν του είναι χρήσιμο, παράταση». 

Αραμπατζή: «Του είναι (σ.σ.: χρήσιμο). Επίσης να μην του συμπεριφερθούμε άσχημα; Γίνεται;». 

Μελάς: «Ναι ναι, γίνεται».

Μετά τη δημοσιοποίηση των συνομιλιών, η κ. Αραμπατζή εξήγησε: «Τι σημαίνει να του φερθείς καλά;» (ΑΝΤ1, 8.4.2026): «Αυτός ο έλεγχος αφορά κτηνοτρόφο (…) ο οποίος έχει βάλει και τα παιδιά του στο επάγγελμα (…) Τι του λέω λοιπόν του κ. Μελά; “Γίνεται;”, είμαι υφυπουργός. Δεν λέω “εντέλλεστε”, δεν λέω “κάνε”, λέω “γίνεται να μην του συμπεριφερθούμε άσχημα;” (…) Να μην του συμπεριφερθούν αδικαιολόγητα αυστηρά (…) Τα προβατάκια που είναι στην ελεύθερη βοσκή τριγυρνάνε μέσα στα πουρνάρια, τα αυτάκια τους μπορεί να πληγωθούν, ή να είναι ατίθασα ζώα, και την ώρα που θα έρθει ο έλεγχος το πληγωμένο αυτό να μη φοράει το ενώτιο…», που είναι ένα πλαστικό ταμπελάκι που βάζουν στα ζώα για να καταπολεμηθεί η απάτη στις επιδοτήσεις.

Είναι περίεργος όλος αυτός ο χαλασμός υπέρ των «φουκαράδων βουλευτών», στον οποίο μάλιστα συμμετέχουν και πολλοί δημοσιογράφοι. Τι δεν ακούσαμε αυτές τις ημέρες! Για «τεκμήρια αθωότητας, για σπίλωση των αθώων, για τη μάχη του σταυρού που χάνουν. Μάλιστα ο νιόφερτος στη Ν.Δ. κ. Ανδρέας Λοβέρδος κατήγγειλε ότι «υπάρχουν κόμματα που ζήτησαν να τιμωρηθούν κάποιοι άνθρωποι με τη χειρότερη ποινή που είναι η παραίτηση…» υπουργών (Action24, 2.4.2026). Να θυμίσουμε ότι ο κ. Λοβέρδος έχει ταχθεί υπέρ της επαναφοράς της θανατικής ποινής. Φυσικά, όχι των υπουργών…

Είναι (στατιστικώς τουλάχιστον) σίγουρο ότι κάποιοι από τους αναφερόμενους βουλευτές στη δικογραφία θα αθωωθούν και τσάμπα ακούγεται σήμερα το όνομά τους. Βεβαίως και ισχύει το τεκμήριο αθωότητας, αλλά μόνο σε ό,τι αφορά το ποινικό μέρος της υπόθεσης και ουχί το πολιτικό. Αυτοί οι βουλευτές, ακόμη και αν είναι οι καλύτεροι άνθρωποι του κόσμου, οφείλουν να ελεγχθούν από τις δικαστικές αρχές, όπως θα ελεγχόταν κάθε πολίτης ο οποίος –έστω κατά λάθος– θα εμπλέκετο σε κάποια ποινική υπόθεση. Αλλά είναι απίστευτα υποκριτικός ο θόρυβος για την ταλαιπωρία που υφίστανται οι φουκαράδες βουλευτές, όταν έχουμε περί τους 4.000 ανθρώπους προφυλακισμένους –μέχρι και για τροχαία δυστυχήματα– περιμένοντας να δικαστούν επί δεκαοκτάμηνο.

Τώρα, αν ο πρωθυπουργός θέλει σώνει και καλά να νομοθετήσει προτεραιότητα σε κάποια δικαστική διαδικασία, αντί να εξαγγέλλει νέες πολιτικές προνομίες –«η κυβέρνηση, διά του υπουργού Δικαιοσύνης, θα αναλάβει νομοθετική πρωτοβουλία (…) ώστε να εκκαθαρίζονται κατά προτεραιότητα οι υποθέσεις που αφορούν πολιτικά πρόσωπα» (16.4.2026)–, ας σκεφθεί τον...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η «Ρουμάνα» και οι "άριστοι"

Κανονικά θα έπρεπε να την πάνε με τον αντιρατσιστικό, γι’ αυτή την ανυποστατη και χωρίς στοιχεία κατηγορία, για έναν λαό μιας ολόκληρης χώρας! 🧐pic.twitter.com/lk3sSEN5xG

— PropagandaReport 𝕏 ®️🏴‍☠️✏️🎥📻🍉 (@Prop__original) April 22, 2026

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Δεν μπορούσε να είναι Γαλλίδα; 

Δεν μπορούσε να είναι, τουλάχιστον, Φινλανδή ή Λουξεμβουργιανή; 

Αν ήταν από την παλιά ή από τη Βόρεια Ευρώπη, ο διδακτισμός της Κοβέσι θα μας ήταν πιο εύπεπτος. Θα προερχόταν από στόμα αναθρεμμένο σε ένα σύστημα που έχουμε μάθει να χρησιμοποιούμε σαν καθρέφτη της εθνικής μας αυτολύπησης.  

Ενώ τώρα, που η εισαγγελεύς είναι Ρουμάνα, γλιστρούν στα λαγούμια των στερεοτύπων τόσο εκείνοι που την αντιπολιτεύονται όσο και οι αντίπαλοί τους, που τη χρησιμοποιούν για εσωτερική αντιπολίτευση. 

Ο ένας πόλος είναι το «τι μιλάει, η Ρουμάνα, πού την έμαθε τη θεσμική ορθογραφία, στα θρανία του Τσαουσέσκου;». 

Ο άλλος πόλος, με ίση προκατάληψη, στηθοδέρνεται «πού έχουμε καταντήσει, να μας κάνει μάθημα ακόμη και η Ρουμάνα, που έχει ζήσει μόλις 36 χρόνια δημοκρατία». 

Και οι μεν και οι δε, φαντάζονται ότι ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ποιος άνοιξε στην εισαγγελέα;

Με την κάθε Λάουρα.

Οι επιθέσεις που δέχεται η Κοβέσι είναι η άλλη όψη του νομίσματος "μαντάμ Μερκελ γκόου χόουμ".
Τα εγχώρια λαμόγια επικαλούνται τον πατριωτισμό, μόνο όταν κάποιος τους χαλάει το πάρτι της ρεμούλας. pic.twitter.com/jIPtjoB1N9

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) April 24, 2026

Μέχρι χθες έλεγε πως θα καταργήσει με έναν νόμο την ευρωπαϊκή εισαγγελία.
Σήμερα στηρίζει τον θεσμό.
Long story short: έφτασε το σκατό στην κάλτσα μετά την επίσκεψη της Κοβέσι. 🥲 pic.twitter.com/PMCUBHvzim

— omg3lolz (@omg3lolz) April 23, 2026

 

Του Άρη Αλεξανδρή

Οι επιθέσεις που έχει δεχθεί και συνεχίζει να δέχεται η Λάουρα Κοβέσι από εγχώριους πολιτικούς, πότε σχετικά με την καταγωγή και το πολιτισμικό της υπόβαθρο, πότε για τη δήθεν κρυφή ατζέντα και την ψυχική της διάθεση (έχει εμμονές, λένε), έχουν ενδιαφέρον στον βαθμό που αποκαλύπτουν τον πανικό όσων πλήττονται από το ευρωπαϊκό και εθνικό αίτημα για διαφάνεια και λογοδοσία.

Πράγματι, οι ενοχλημένοι από τη δραστηριότητα της Κοβέσι τη διευκολύνουν άθελά τους, τουλάχιστον ως προς το επικοινωνιακό της κομμάτι· η κατήφειά τους προδίδει τον φόβο τους και ενισχύει τις χειρότερες υποψίες των πολιτών: όποιος δυσαρεστείται από μια έρευνα επιβεβαιώνει την ανάγκη διεξαγωγής της.

Πέρα όμως από τον παραπολιτικό τους θόρυβο, οι επιθέσεις αυτές είναι αδιάφορες. Δεν έχει σημασία αν συμπαθεί κανείς ή όχι την επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Σημασία έχει ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία κάνει μια δουλειά που δεν θα χρειαζόταν να γίνει (τουλάχιστον όχι σε αυτό το εύρος και με αυτή την ένταση) αν το κράτος λειτουργούσε ορθά. Επομένως, οι βουλευτές της Ν.Δ. που δεν σταματούν να εκφράζουν δημοσίως την αποδοκιμασία τους για τον «μπαμπούλα» Κοβέσι, ας τα βάλουν καλύτερα με τον εαυτό τους. Η εισαγγελέας είναι εδώ όχι από βίτσιο, αλλά επειδή εκείνοι έκαναν τη δουλειά τους πλημμελώς.

Η Ευρωπαία εισαγγελέας έχει μάλλον καταλάβει ότι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, εκτός από νομικό, έχει δημιουργήσει και μείζον κοινωνικοπολιτικό θέμα: σε μια χώρα με παράδοση στον διχασμό και στην πολιτική αστάθεια, φαινόμενα που αναδεικνύουν την αναξιοπιστία του κράτους διευρύνουν το χάσμα μεταξύ πολιτών και εξουσίας.

Αυτό όμως σημαίνει πως τέτοια φαινόμενα χρήζουν πολύ προσεκτικής διαχείρισης, για να μην οδηγήσουν σε εκτεταμένη κοινωνική διάλυση.

Υπό αυτήν την έννοια, κι εφόσον η Λάουρα Κοβέσι αποφάσισε να επισκεφθεί τη χώρα για να μιλήσει δημοσίως σε μια πλατφόρμα όχι άμεσα συνδεδεμένη με τον θεσμικό της ρόλο, όπως είναι το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, ίσως θα ήταν φρόνιμο να αποφύγει τις πολιτικές κρίσεις και να περιοριστεί στις νομικές.

Για ποιο λόγο έκρινε σκόπιμο η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας να μιλήσει για την πολιτική κουλτούρα της χώρας;

Πώς συνδέεται η διερεύνηση πιθανών εγκλημάτων με την προσωπική της άποψη για τη νοοτροπία των Ελλήνων πολιτών ή με γλαφυρές μεταφορές για το πώς βγάζουμε «τη βρώμα» από το σπίτι μας;

Η ανάλυση της Κοβέσι για την ελληνική πραγματικότητα δεν είναι εσφαλμένη, μοιάζει όμως με πολιτική τοποθέτηση άνευ σχετικής νομιμοποίησης. «Εχεις ένα πρόβλημα; Κάνε τη δουλειά σου!» είπε η εισαγγελέας μιλώντας για το χρέος πολιτικών και εισαγγελέων να εκτελούν τα καθήκοντά τους απρόσκοπτα. Είναι άραγε τα «εθνεγερτικά» διαγγέλματα μέρος της δουλειάς της;

Υπάρχει και η άλλη άποψη, βέβαια. Μια χώρα τόσο βαθιά βουτηγμένη στη διαπλοκή όσο η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να απαιτεί θεσμικές αβρότητες από εκείνους που καταπιάνονται με τον άθλο της κάθαρσής της.

Είναι η Κοβέσι αυταρχική;

Υπερβαίνει τα όρια της ιδιότητάς της;

Μπορεί. Σε τι φάση όμως θα βρισκόταν η επεξεργασία του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ χωρίς την «απειλητική» παρουσία της;

Θα μιλούσαμε σήμερα για σκάνδαλο;

Θα γνωρίζαμε ότι συνέβη;

Αν η Ελλάδα το 2026 χρειάζεται την Κοβέσι για να καταστείλει τη διασπάθιση του ευρωπαϊκού χρήματος και να καταπολεμήσει τη συστημική της διαφθορά, τότε η Κοβέσι τής αξίζει με όλα τα πιθανά στραβά της. Η κατάσταση δεν σηκώνει οδυρμούς, λοιπόν, αλλά ούτε και πανηγυρισμούς.

Κάποιοι άλλωστε από εκείνους που σήμερα επαινούν την Ευρωπαία εισαγγελέα για το σθένος της, πριν από λίγα χρόνια…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ : Η διαφθορά ως κανονικότητα και η ιδιωτικοποίηση της εξωτερικής πολιτικής

Σας έπεισαν πως η κλοπή δημοσίου χρήματος είναι ρουσφέτι; pic.twitter.com/F3jMOrSczo

— d.j. kriss 🍉 (@_djkriss_) April 8, 2026

 

Toυ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Η Λάουρα Κοβέσι στους Δελφούς περιέγραψε με ακρίβεια τη χώρα. Και γι’ αυτό προκάλεσε τόση αμηχανία και τόσες αντιδράσεις. Όσα είπε ήταν η εύστοχη δημόσια αποτίμηση από την επικεφαλής ενός ευρωπαϊκού θεσμού για μια υπόθεση που αγγίζει τον πυρήνα του ελληνικού κράτους: τη σχέση εξουσίας, πελατείας και δημόσιου χρήματος.

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι ένα ακόμη σκάνδαλο επιδοτήσεων.

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχει μιλήσει για έρευνα οργανωμένου σχήματος απάτης με αγροτικά κονδύλια και δημόσιους λειτουργούς του Οργανισμού, ενώ ζήτησε την άρση ασυλίας βουλευτών ώστε να ερευνηθούν πράξεις που αφορούν, μεταξύ άλλων, απιστία, ηλεκτρονική απάτη και ψευδή βεβαίωση προς απόκτηση παράνομου οφέλους.

Η Βουλή ψήφισε την άρση ασυλίας 13 βουλευτών που εμπλέκονται στην έρευνα για τις ευρωπαϊκές αγροτικές επιδοτήσεις. Αυτό είναι θεσμική κρίση.

Η Κοβέσι είπε το αυτονόητο όταν ρωτήθηκε για το επιχείρημα ότι οι βουλευτές απλώς μετέφεραν αιτήματα πολιτών. Είπε ότι η διαφθορά, η κατάχρηση εξουσίας, η απάτη και το εμπόριο επιρροής είναι εγκλήματα και στην ελληνική νομοθεσία και δεν μπορούν να παρουσιαστούν ως μέρος της «δουλειάς» ενός πολιτικού.

Αυτό το αυτονόητο δεν είναι και τόσο αυτονόητο σε μια χώρα με γενετικές παθογένειες, παθογένειες που κουβαλά από δημιουργίας της. Και ορισμένοι βουλευτές και άλλοι κυβερνητικοί παράγοντες το επιβεβαίωσαν με τις αντιδράσεις τους.

Η Ελλάδα δείχνει μια χώρα σε προνεωτερική περίοδο. Όταν η κυβερνητική πλευρά παρουσιάζει τη μεσολάβηση του βουλευτή μεταξύ ψηφοφόρου και κρατικού θεσμού ως φυσιολογική λειτουργία, στην ουσία περιγράφει όχι δυτική δημοκρατία αλλά πελατειακή διαμεσολάβηση. Στο σύγχρονο κράτος ο πολίτης δεν χρειάζεται κομματικό κλειδί για να ανοίξει την πόρτα της διοίκησης. Δεν χρειάζεται βουλευτή για την επιδότηση, υπουργικό γραφείο για την άδεια, κομματικό παράγοντα για την επιτάχυνση του φακέλου.

Όπου αυτά θεωρούνται «κανονικότητα», το κράτος δεν υπηρετεί τον πολίτη· τον εκπαιδεύει στην εξάρτηση. Η Ελλάδα είναι αρνητικό παράδειγμα ενός τέτοιου κράτους.

Γι’ αυτό και η διαφθορά στην Ελλάδα είναι και εκτεταμένη και επιχειρείται να παρουσιασθεί ως κανονικότητα.

Τα διεθνή δεδομένα δεν επιτρέπουν αυταπάτες. Στο Δείκτη Αντίληψης Διαφθοράς 2025 της Transparency International η Ελλάδα καταγράφεται με 50/100 και στην 56η θέση παγκοσμίως.  Στο Δείκτη Κράτους Δικαίου 2025 του World Justice Project η Ελλάδα βρίσκεται 48η σε 143 χώρες και 29η σε 31 στην ευρωπαϊκή/βορειοαμερικανική περιφέρεια. Και στο πεδίο της ελευθερίας του Τύπου, οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα μιλούν για «συστημική κρίση» από το 2021. Αυτά τα δεδομένα σημαίνουν εξάρτηση και αδιαφάνεια.

Το ίδιο μοτίβο φαίνεται και στην εξωτερική πολιτική. Η διπλωματική υπηρεσία του υπουργείου Εξωτερικών έχει αντικατασταθεί, ουσιαστικά, εδώ και καιρό από την πληθώρα συμβούλων του εκάστοτε υπουργού. Ο υπουργός δεν κινείται θεσμικά, αλλά με βάση τις κυβερνητικές εξαρτήσεις, σε βαθμό τέτοιο που να παρουσιάζει στοιχεία ιδιωτικοποίησης της εξωτερικής πολιτικής.

Η Διακήρυξη των Δελφών για τα Δυτικά Βαλκάνια είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Βαλκάνιοι υπουργοί και ο Έλληνας ΥΠΕΞ Γιώργος Γεραπετρίτης υπέγραψαν Διακήρυξη στους Δελφούς που επαναβεβαιώνει την ευρωπαϊκή προοπτική της περιοχής όχι στο πλαίσιο μιας θεσμοθετημένης κρατικής λειτουργίας αλλά ενός ιδιωτικού φόρουμ.

Δεν είναι το φόρουμ το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι η υποκατάσταση. Άλλο η δημόσια διπλωματία και άλλο η κρατική πολιτική που μοιάζει να περνά μέσα από συνεδριακά δίκτυα, χορηγούς και κύκλους πρόσβασης. Η εξωτερική πολιτική είναι κρατική λειτουργία, όχι ιδιωτική επίδειξη.

Η Ατζέντα της Θεσσαλονίκης, η οποία επιχειρείται να αντικατασταθεί, δεν ήταν τυχαία ονομασία. Η πόλη είναι η φυσική πύλη της Ελλάδας προς τα Βαλκάνια: λιμάνι, πανεπιστήμια, ιστορική μνήμη, γεωγραφία, ενδοχώρα. Όταν η Θεσσαλονίκη μνημονεύεται μόνο ως παρελθόν και όχι ως ενεργό θεσμικό κέντρο, η χώρα χάνει εργαλείο επιρροής.

Η Κοβέσι, λοιπόν, δεν είπε κάτι που δεν γνωρίζαμε.

Μας αφαίρεσε το άλλοθι ότι δεν γνωρίζαμε.

Το ερώτημα είναι …

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Η αριστεία ως πολιτικό εργαλείο

Πρόεδρε συνέχισε. Ο πάτος των γαλάζιων τσάτσων έχει χώρο! pic.twitter.com/UnMtpsG1Fd

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) April 25, 2026

Δεν είναι κακό να παραδεχτείτε
ότι σας δούλεψε χοντρά ο Κυριάκος.#με_τον_Κυριάκο pic.twitter.com/0go4VJ1sBf

— Πάνος Συνοδινός (@SinodinosP) April 25, 2026

 Γράφει ο Κωστής Καρπόζηλος
Επίκουρος καθηγητής Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

«Επειδή δεν είμαι τεμπέλης, όπως οι αριστεροί, έκανα και άλλες δουλειές». Ο Μακάριος Λαζαρίδης θα μπορούσε να πει το ίδιο πράγμα –στην προσπάθειά του να μεταθέσει τη συζήτηση από τον παράνομο διορισμό του στο πόσο πολυάσχολος ήταν– δίχως να αντιδιαστείλει την περίπτωσή του με αυτήν των «αριστερών». 

Η επιλογή του δεν ήταν ολίσθημα.  

Αντιθέτως, εγγράφεται σε ένα σχήμα που έχει διαποτίσει τη σκέψη και τον λόγο της κυβερνητικής παράταξης: ότι εκπροσωπεί μια δυναμική Ελλάδα που τρέχει, μορφώνεται και δουλεύει στην ελεύθερη αγορά, σε αντίθεση με την Αριστερά που είναι καθηλωμένη στην τεμπελιά, στην ημιμάθεια και στους αργούς δημοσιοϋπαλληλικούς ρυθμούς.

Η κατασκευή αυτής της διαιρετικής τομής έχει μακρά ιστορία. Ανάγεται στην πρόσληψη της Αριστεράς ως δύναμης που βρίσκεται στον αντίποδα της προόδου.  

Υπάρχει όμως μια διαφορά. Στο παρελθόν, η Αριστερά ταυτιζόταν με μια διαβρωτική ιδεολογία που με την υπονομευτική της δράση οδηγούσε στον μαρασμό του έθνους. Σήμερα, παραπέμπει σε παράσιτο. Στη σύγχρονη εκδοχή, το «πρόβλημα» δεν είναι η δράση της, αλλά η οκνηρία της. Οκνηρία που οδηγεί στη μετριότητα. 

Η Νέα Δημοκρατία επιχείρησε, και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε, να εμφανίσει ως δική της αρετή το αντίθετο της μετριότητας: την αριστεία. Η λέξη διαπότισε τον πολιτικό λόγο της κυβέρνησης ως ένα ρητορικό ρεφλέξ –και φλεξάρισμα που θα έλεγαν και οι νεότεροι από εμάς– για τη συγκρότηση της αυτονόητης διάκρισης: εμείς οι δουλευταράδες και εσείς οι τεμπελχανάδες. Οι σημαιοφόροι και οι κοπανατζήδες της τάξης.

Το σχήμα έμοιαζε να παράγει πολιτικά αποτελέσματα μέχρι που αναμετρήθηκε με τα –προφανή– όριά του. Δεν είναι συμπτωματικό ότι ο πρωθυπουργός έχει καιρό να αναφερθεί στην αριστεία – αν δεν κάνω λάθος, η τελευταία ομιλία του επί του θέματος ήταν το μακρινό πλέον 2022. Και ο λόγος είναι απλός. Η υπόσχεση και επίκληση της αριστείας διαψεύστηκε.  

Θυμίζω ενδεικτικά:  

Το πρόγραμμα Trust your Stars όπου η ερευνητική κοινότητα ήρθε αντιμέτωπη με ένα πανηγύρι αδιαφάνειας· την αναμονή της Σορβόννης και την άφιξη της «Σορβόννης», που εντέλει ούτε καν αδειοδοτήθηκε· τις περιπτώσεις τύπου Λαζαρίδη όπου οι πρωταγωνιστές αρχικά εμφανίζονται ως απόλυτοι κριτές των άλλων –το δεξιό «ηθικό πλεονέκτημα»– και πολύ σύντομα αποσύρονται βιαστικά από τη σκηνή με το ταπεινωτικό στίγμα της εξαπάτησης.

Η «αριστεία», λοιπόν, ως πολιτικό εργαλείο πιθανότατα μας τελείωσε. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τελείωσε η βαθύτερη συζήτηση που ανέδειξε. Η αριστεία προβλήθηκε από την ελληνική Δεξιά ως η απάντηση στις καταστροφικές συνέπειες του εκδημοκρατισμού της Μεταπολίτευσης: της «εξίσωσης προς τα κάτω» που ταυτίζεται με τις μεταρρυθμιστικές τομές του πρώιμου ΠΑΣΟΚ και την περίφημη ηγεμονία της Αριστεράς. 

Η ανάγνωση αυτή εστιάζει στη μυθολογία του «δημοκρατικού πέντε» προκειμένου να εξαλείψει από τη μεταπολιτευτική εξίσωση την καθοριστική παράμετρο: τις πολιτικές για την άμβλυνση των πολλαπλών ανισοτήτων και διακρίσεων που έως τότε καθιστούσαν θεσμούς και λειτουργίες του κράτους αποκλειστικό προνόμιο των ήδη προνομιούχων. Και αυτός ο μετασχηματισμός –με όλα τα στραβά του– είχε θετικό αποτέλεσμα: αποδέσμευσε την αριστεία από ένα σύστημα κληροδοτημένων ή εξαγορασμένων προνομίων.

Η συζήτηση αυτή προφανώς δεν αφορά πρωτίστως το παρελθόν. Αφορά πρωτίστως το παρόν που καθορίζεται από την πεποίθηση ότι η ανισότητα συνιστά τη φυσική τάξη των πραγμάτων. 

Η «αριστεία» δεν είναι ουδέτερη έννοια, αλλά μηχανισμός εμπέδωσης των προνομίων εκείνων που ήδη βρίσκονται εντός του κάστρου της ασφάλειας και την εξακοντίζουν ως αποδεικτική της υπεροχής τους προς όσους βρίσκονται εκτός αυτού. Η επιτυχία παρουσιάζεται ως ατομική αρετή, ενώ οι όροι που την καθιστούν δυνατή –η ταξική καταγωγή, οι δικτυώσεις, η πρόσβαση σε πόρους– αποσιωπώνται.  

Αν στον 19o αιώνα οι φτωχοί άξιζαν να είναι φτωχοί γιατί ήταν νωθροί, στον 21o αιώνα ζούμε σε μια συνθήκη εξατομικευμένου άγχους γιατί ποτέ δεν προσπαθούμε «αρκετά». Ξεχνώντας ότι η όποια «αρκετή» προσπάθεια δεν είναι ποτέ πραγματικά «αρκετή» σε μια στιγμή όπου τα τείχη του κάστρου υψώνονται όλο και περισσότερο.

Και εδώ εντοπίζεται ο πυρήνας της πολιτικής διαφωνίας.

 Η Αριστερά εμφανίστηκε στο ιστορικό προσκήνιο ως η δύναμη που είχε ως στόχο την άλωση του «κάστρου». Και η ανανέωσή της τα τελευταία χρόνια –στον βαθμό που αυτή υπάρχει– ήρθε μέσα από την πρόταση για σκληρές αναδιανεμητικές πολιτικές που αμφισβητούν ευθέως τα προνόμια κάθε είδους.  

Την ίδια στιγμή, η Δεξιά καλλιεργεί την εντύπωση ότι όσοι χαρακτηρίζονται άριστοι είναι περίπου ανέγγιχτοι – σαν η επιτυχία τους να τους απαλλάσσει από κάθε ουσιαστική υποχρέωση στην κοινωνία, όπως η ουσιαστική φορολόγηση. 

Αν λοιπόν η Αριστερά θέλει να διακριθεί μέσα στον ηθικοπλαστικό λόγο για την «αριστεία» δεν μπορεί μόνο να καταγγέλλει τις –εμφανείς– κυβερνητικές ανακολουθίες, αλλά να...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικιο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Μαυροκορδάτοι και Κολοκοτρωναίοι

Αιχμές Οικονόμου για Σκέρτσο: «Δεν έχει επαρκή επαφή με την πραγματικότητα» https://t.co/iijVtTnlWw

— Πεν Νταλαούρα (@ntalaoura) April 21, 2026

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Οσο και αν προσπαθήσετε να καταλάβετε γιατί ενόχλησε τόσο πολύ ορισμένους βουλευτές της ΝΔ ο Άκης Σκέρτσος, με την πρόσφατη ανάρτησή του περί ρουσφετιών, δεν υπάρχει περίπτωση να το βρείτε. Δεν θα βρείτε, θέλω να πω, κάτι το μεμπτό στο κείμενό του με αφορμή το αίσχος του ΟΠΕΚΕΠΕ. Δεν κατηγορεί τους βουλευτές, που αναφέρονται στις δικογραφίες της κ. Κοβέσι, ότι εξαπάτησαν και έκλεψαν.

Ο κ. Σκέρτσος λέει, γενικώς και θεωρητικώς, το αυτονόητο: ότι υπάρχει μια διάκριση, ανάμεσα στην παρέμβαση που γίνεται μέσα στο πλαίσιο και τους κανόνες λειτουργίας του συστήματος και στην εκμετάλλευση του συστήματος, που γίνεται προς ίδιον όφελος και εις βάρος τρίτων. Λέει, δηλαδή, ο άνθρωπος ότι είναι άλλο να διορθώνεις μια αδικία και άλλο να διαπράττεις μια αδικία.

Να πάρουμε συγκεκριμένα το παράδειγμα των δικαιολογητικών που κατέθεταν οι παραγωγοί για τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις.

Αλλο είναι να προωθείς εκπροθέσμως στον οργανισμό τα ακριβή στοιχεία των ψηφοφόρων σου, επειδή ο λογιστής τους αρρώστησε με καρκίνο και είναι τελείως διαφορετικό να σπρώχνεις δικαιολογητικά με ψευδή και ανακριβή στοιχεία, από τα οποία κάποιοι αλιτήριοι θα κονομήσουν εις βάρος των έντιμων.

Στην πρώτη περίπτωση, βοηθάς· στη δεύτερη, το λιγότερο που κάνεις είναι ότι, ακουσίως ή μη, βοηθάς σε μια απάτη.

Παρ’ όλα αυτά, η λογική δεν βοήθησε τον κ. Σκέρτσο να γλιτώσει την κατακραυγή – άλλωστε η λογική έχει γενικώς περιορισμένο ρόλο στην πολιτική.

Ο υπουργός Επικρατείας τα άκουσε επειδή μίλησε. Αλλος λόγος δεν υπάρχει.

Τους εκνευρίζει, επειδή αυτός δεν εκλέγεται και μπορεί αφ’ υψηλού να κρίνει εκείνους που υφίστανται την ταπείνωση της συλλογής σταυρών.

Ποτέ δεν τον δέχτηκαν, κυρίως λόγω της πολιτικής προέλευσής του από τη λεγόμενη Σημιτική Κεντροαριστερά. Δεν τον θεωρούν ούτε καν «μουσαφίρη», όπως οι ακραίοι της λαϊκής Δεξιάς τον Μητσοτάκη.

Τον βλέπουν περίπου σαν καταληψία, σαν αποσκευή του Μητσοτάκη, που θα φύγει μαζί του και ως τότε δεν πρέπει να μιλάει. (Εκτός, βέβαια, αν πρόκειται για ρουσφέτια από το τηλέφωνο – καλά ρουσφέτια, εννοείται, όχι κακά…) Δυσκολεύονται να συνεννοηθούν μαζί του, γιατί δεν μιλάνε την ίδια γλώσσα.

Του καταλογίζουν υπερβολικό ρασιοναλισμό και μια ακαμψία σε ζήτημα ηθικής, που την περιγράφουν ως προτεσταντική. Είναι «πολύ Ευρωπαίος στο άουτλουκ» (έτσι ακριβώς το άκουσα από συνομιλητή μου, ορκίζομαι) για να μπορεί να καταλάβει την ελληνική πραγματικότητα.

Με απλά λόγια, ο Σκέρτσος είναι πολύ Μαυροκορδάτος για τα γούστα των κατά τόπους Κολοκοτρωναίων.

Αυτή όμως είναι η δουλειά του κ. Σκέρτσου, ξέρετε. Ο λόγος που τον έχει δίπλα του ο Μητσοτάκης είναι για να ακούει τη συγκεκριμένη πλευρά των πραγμάτων, την ευρωπαϊκή και ρασιοναλιστική, ώστε να την εξισορροπεί με την επιεικώς άχαρη πραγματικότητα και τις πιέσεις της.

Είναι σαν τον δούλο (με τη ρωμαϊκή έννοια του όρου, δεν το εννοώ προσβλητικά) που στέκεται και αυτός στο άρμα, πίσω από τον νικηφόρο στρατηγό, για να του θυμίζει ότι είναι θνητός και ότι η επίγεια δόξα παρέρχεται.

Ο κ. Σκέρτσος δεν είναι βέβαια το μέτρο της αλήθειας. Οσοι όμως υποστηρίζουν ότι το ρουσφέτι είναι αναγκαιότητα, που την επιβάλλει η μορφή της πραγματικότητας, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί ιστορικά,  εν μέρει έχουν δίκιο.

Το πρόβλημά τους είναι ότι δεν έχουν ούτε το θάρρος, αλλά ούτε και τη γλώσσα για να υποστηρίξουν το δίκιο της θέσης τους. Θαυμάστε, λ.χ., τον αξιοθρήνητο τρόπο με τον οποίο ο πρώην υπουργός Γιάννης Οικονόμου επέκρινε τον κ. Σκέρτσο: «Αισθάνομαι πως αυτός που τα λέει αυτά δεν έχει επαρκή επαφή με τη ζώσα και δρώσα πραγματικότητα. Δεν κατανοεί πώς σφυρηλατείται και πώς οικοδομείται ο δεσμός ενός πολίτη με τον πολιτικό οργανισμό».

Είναι τέτοιος ο στόμφος του λόγου του, ώστε φαντάζεσαι ότι ακούς και τύμπανα να χτυπούν ρυθμικά στο βάθος. Δεν καταλαβαίνεις τι υπερασπίζεται, γιατί αυτό που θέλει να πει το πνίγει στη σάλτσα και μάλιστα του χειρότερου είδους – κέτσαπ.

Δεν πλησιάζει καν αυτό που θέλει να πει. Το περιτριγυρίζει μόνο από απόσταση και όποιος κατάλαβε.

Προσωπικά, το βρίσκω τραγικό. Το θεωρώ ως…

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Ιθαγενείς και ετερόχθονες

❗Βγήκαν τα μαχαίρια στη ΝΔ: Ο Βορίδης καρφώνει Σκέρτσο και τον συμβουλεύει «να μην κάνει κριτική αφ’ υψηλού»#ingr #news #ΝΔ #Βοριδης pic.twitter.com/z8ii7868Ch

— in.gr/news (@in_gr) April 23, 2026

Γράφει ο  Μιχάλης Τσιντσίνης


Ποιος είσαι εσύ; 

Ποιος είσαι και μιλάς; 

Τι ένσημα έχεις; 

 Περίπου έτσι απευθύνονται οι βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας στους άκαπνους τεχνοκράτες της. 

Ο Μάκης Βορίδης, λαλίστατος ανάμεσα στους θιγομένους, το είπε πιο παραστατικά. Μπορούμε, είπε, να μιλάμε όσοι «τριβόμαστε» χρόνια με τους πολίτες – οι «λασπωμένοι» στην «αρένα», οι «μπαρουτοκαπνισμένοι», οι «τραυματισμένοι». Δεν μπορούν να κάνουν αφ’ υψηλού κριτική όσοι δεν έχουν τη σωματική σχέση με την πολιτική, που με αλγολαγνικό λυρισμό περιγράφει ο Μάκης, ο λαοτρίβης.

Αυτή η αντιπαράθεση περιγράφεται συχνά με όρους κομματικού πατριωτισμού. Οι παλαιοί, ιθαγενείς Νεοδημοκράτες αντιτίθενται στους πολιτικούς μετανάστες – τους «ποταμίσιους» και τους πασοκογενείς. Μπορεί, όντως, να διεγείρονται και τέτοια αγελαία αντανακλαστικά κομματικής συσπείρωσης. 

Αν όμως το ζήτημα εδώ είναι ο πληγωμένος κομματικός πατριωτισμός, τότε πώς γίνεται οι πιο ηχηροί του εκπρόσωποι να είναι και ο Αδωνις και ο Βορίδης; 

Πώς γίνεται εξ ονόματος του νεοδημοκρατικού σοβινισμού, να ομιλούν δύο μετανάστες;

Φυσικά και γίνεται. Οι αφομοιωμένοι, οι «πρώην» ξένοι, αναπτύσσουν συχνά πιο επιθετική ταυτότητα από τους γηγενείς. Οι εξελληνισμένοι Αλβανοί εκφράζονται συχνά με αηδία για τους «μαύρους» που «μαζεύτηκαν εδώ».

Ομως, αυτή η περιγραφή που παρομοιάζει το κυβερνών κόμμα με περιχαρακωμένη επικράτεια δεν αποδίδει την πραγματικότητα του εσωτερικού πλουραλισμού του. Βυθίζονται κάποιοι στη στατιστική της «δημογραφίας» του κυβερνητικού σχήματος: μετράνε στους 21 υπουργούς εννιά εξωκοινοβουλευτικούς. Πάνω από 40% του πολιτικού προσωπικού που στελεχώνει –και απολαμβάνει– τη νεοδημοκρατική εξουσία, δεν έχει αξιωθεί του λασποβαπτίσματος, το οποίο απαιτεί ως πράξη πολιτογράφησης ο Βορίδης.

Δεν μετράνε σωστά. Αν έριχναν στη λίστα μια δεύτερη ματιά, θα διαπίστωναν ότι τα πράγματα είναι «χειρότερα»: από τους 12 κοινοβουλευτικούς υπουργούς οι πέντε (Πιερρακάκης, Ζαχαράκη, Μιχαηλίδου, Χρυσοχοΐδης, Θεοδωρικάκος) κρατούσαν χαρτοφυλάκια και στην πρώτη τετραετία της Ν.Δ., χωρίς να έχουν εκλεγεί με σταυρό. Ηταν «διορισμένοι» από τον πρωθυπουργό, και, χωρίς να έχουν διατρέξει όλες τις βαθμίδες της κομματικής επετηρίδας, μπόρεσαν να εξαργυρώσουν στην κάλπη την αναγνωρισιμότητα και την ισχύ που τους είχε εξασφαλίσει ο διορισμός τους. Αρα, από τους 21, οι 14 μπορούν να κατηγορηθούν ότι ανελίχθηκαν άνευ πολλής τριβής.

Ε, και; 

Πώς πρέπει να ανανεώσει το κόμμα μια νέα ηγεσία που έχει αναδειχθεί με απευθείας εκλογή από τον λαό; 

Πρέπει να περιμένει ότι θα εμφανιστούν νέοι, αδοκίμαστοι στην πολιτική, για να βάλουν υποψηφιότητα στις τοπικές οργανώσεις του κόμματος; 

Πρέπει να περιμένει τα βιογραφικά που θα σταλούν στο γραμματοκιβώτιο της Πειραιώς;

Τα πειράματα αυτά δοκιμάστηκαν και απέτυχαν. Κανένας «κανονικός» νέος, με βιογραφικό ανταγωνιστικό στην αγορά, δεν θα επέλεγε εύκολα να μπει στον κόσμο της πολιτικής, χωρίς άνωθεν ενθάρρυνση.  

Γιατί; 

Διότι, όπως αποδεικνύει η αγανάκτηση των «γαλάζιων» βουλευτών, η πολιτική εξακολουθεί να λειτουργεί ως κλειστό επάγγελμα. Οσοι έχουν επενδύσει σε αυτό όλη τους τη ζωή, όσοι δεν έμαθαν άλλον κόσμο από εκείνον του κομματικού οικοσυστήματος, είναι φυσικό να συσπειρώνονται απέναντι στους outsiders.

Το πρόβλημα του «κλειστού» πολιτικού συστήματος είναι και το πρόβλημα της χώρας, που παραμένει απωθητική για όσους θέλουν να ανταγωνιστούν μόνο με τα προσόντα τους. Το να θέλεις να μπεις στην πολιτική είναι σαν να είσαι νέος επιστήμονας και να θέλεις να μπεις να διδάξεις σε ελληνικό πανεπιστήμιο…

Το ακόμη πιο καταθλιπτικό, είναι...

 

ΝουΔο-γαλαζαίων "αρίστων" εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία (Με τη ματιά του Θοδωρή Δημητρίου)