"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Checks and balances, α λα Ισλαμικά

 

Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Σε ένα ισλαμικό θεοκρατικό καθεστώς δεν χρειάζονται ούτε Συντάγματα, ούτε κοινοβούλια ούτε θεσμικά όργανα. Ο "Ανώτατος Πνευματικός Ηγέτης" παίρνει εντολές κατευθείαν από τον Αλλάχ, με τον οποίον είναι 24/7 σε ζωντανή σύνδεση. Όλα τα άλλα είναι διακοσμητικά

Δείτε λοιπόν πώς εκλέγεται ο αρχιμουλάς στο Ιράν.

Τον εκλέγει ένα σώμα 88 κληρικών που ονομάζεται Συνέλευση των Ειδικών. Μόνο κληρικών. Αν δεν είσαι κληρικός δεν κάνεις. Αλλά και κληρικός να είσαι, δεν είναι αρκετό. Είναι αναγκαία συνθήκη όχι όμως και ικανή,  διότι μπορεί να είσαι ανοιχτόμυαλος κληρικός (πάντα τηρουμένων των αναλογιών) κι αυτό είναι κίνδυνος. 

Άρα, πρέπει το καθεστώς να σιγουρευτεί ότι οι 88 εκλέκτορες είναι ό,τι πιο φανατισμένο και οπισθοδρομικό υπάρχει στην πιάτσα των μουλάδων

Για να γίνει αυτό, κάθε υποψηφιότητα κληρικού για αυτό το σώμα, πρέπει να εγκριθεί από το "Συμβούλιο των Φυλάκων". 

Το Συμβούλιο των Φυλάκων (Guardian Council / Σούρα-γιε Νεγκαμπάν) είναι 12μελές.  

Πώς γίνεται κάποιος μέλος  αυτού του σώματος; 

Τα 6 μέλη διορίζονται απευθείας από τον Ανώτατο Πνευματικό Ηγέτη! Επίσης ο Ηγέτης μπορεί να τους παύσει οποιαδήποτε στιγμή κατά τη βούλησή του. Τα άλλα 6 διορίζονται από τον Αρχηγό της Δικαστικής Εξουσίας  

Πώς γίνεται κάποιος Αρχηγός της Δικαστικής Εξουσίας; 

Διορίζεται απευθείας από τον Ανώτατο Πνευματικό Ηγέτη! Καταπληκτικό, ε;

Όταν λοιπόν με το σύστημα "μουλάς κερνάει, μουλάς πίνει" εξασφαλισθεί ότι οι υποψήφιοι για το σώμα των 88 εκλεκτόρων είναι ο ένας πιο τζιχαντιστής από τον άλλον, καλείται ο λαός να ψηφίσει ποιον χασάπη προτιμάει. 

Μιλάμε για το απαύγασμα της Δημοκρατίας και για την πιο προχωρημένη μoρφή των checks and balances. 

Έτσι θα βγει αυτός θα πάρει τη θέση του Χαμενεΐ και προφανώς  θα τον συνοδεύσει πολύ σύντομα στο πάρτι με τις 72 παρθένες. Αν το καλοσκεφτείς, δεν είναι κι άσχημα. Χύνεις πρώτα το αίμα, και μετά κάνεις το ίδιο non stop χωρίς το αίμα. 

Προβλέπω τριπλοβάρδια στο ΟΥΡΕΠΑΠΑ (Ουράνιο Εργοστάσιο Παραγωγής Παρθένων).

 

Y.Γ. Επειδή πάλι θα σπεύσουν οι ισλαμολάγνοι  αναλυτές του καναπέως, η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν δεν έγινε μόνο για τα πυρηνικά ούτε ξαφνικά τους πήρε ο πόνος για τις δημοκρατικές διαδικασίες του Ιράν.  

Έγινε για 100 άλλους λόγους και το FB δεν είναι ο κατάλληλος χώρος για τέτοιες αναλύσεις. Αλλά ΕΠΡΕΠΕ να γίνει. Και πολύ άργησε

Το Ιράν των χασαπομουλάδων ήταν μια διαρκής απειλή για ολόκληρον τον κόσμο, που αν δεν τσακιζόταν, θα γινόταν όλο και πιο απειλητικό. 

Είναι φυσικό αυτές οι εγχειρήσεις να προκαλούν γενικότερο πόνο για κάποιο διάστημα. Ευτυχώς όμως που...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Εξέγερση ή επανάσταση

 Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Οταν γράφονταν αυτές οι γραμμές, δεν γνωρίζαμε ότι λίγες ώρες μετά θα άρχιζε η επίθεση κατά του Ιράν. Τις έγραφα ακούγοντας στο ραδιόφωνο πως μετά την αποτυχία των συνομιλιών εμφανίζεται μια τελευταία «ελπίδα» συμφωνίας για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Ή, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, μια τελευταία ελπίδα το καθεστώς των αγιατολάδων να υποταχθεί στις απαιτήσεις του Τραμπ. Ελπίδα;  

Προσπαθώ να μπω στη θέση κάποιου μέσου Ιρανού. Διότι το Ιράν δεν είναι ούτε Ιράκ ούτε Λιβύη. Το Ιράν είναι ένα έθνος πανάρχαιο, του οποίου η συνοχή δεν εξαρτάται από τη θρησκεία όπως στους Αραβες γείτονές του. Ως την ημέρα εκείνη που η επανάσταση των αγιατολάδων ανέτρεψε το καθεστώς του σάχη, στο Ιράν υπήρχε μια ενεργή κοινωνία των πολιτών. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι οι Ιρανές είχαν δικαίωμα ψήφου πριν το αποκτήσουν οι Ελβετίδες. Αυτή η παράδοση χειραφέτησης φάνηκε πως διατηρεί ακόμη κάποια δικαιώματα στη ζωή με την εξέγερση των γυναικών πριν από μερικά χρόνια. Οσο για την κοινωνία των πολιτών, παρά το συστηματικό έργο εξόντωσής της από τους μουλάδες και τους Φρουρούς της Επανάστασης, φέτος απέδειξε πως μπορεί να είναι καθημαγμένη, είναι όμως ζωντανή. Είναι αυτοί που άκουσαν την παρότρυνση του Τραμπ να βγουν στους δρόμους. Σε 36.000 με 40.000 υπολογίζονται οι νεκροί αυτών των μηνών. «Δεν είναι εξέγερση. Είναι επανάσταση, μεγαλειότατε».

Μπείτε λοιπόν στη θέση κάποιου απ’ αυτούς. Πώς θα αισθανόταν αν μάθαινε ότι οι ΗΠΑ συμφώνησαν με το Ιράν για το πυρηνικό του πρόγραμμα και ο πόλεμος απεφεύχθη. 

Ο πόλεμος τον οποίο κανείς δεν επιθυμεί, όμως μερικές φορές είναι απαραίτητος, όπως δήλωσε σε μια από τις σπάνιες εκδηλώσεις κοινής λογικής ο πρόεδρος Τραμπ. 

Αυτός ο Ιρανός δεν ενδιαφέρεται ποσώς για τη συμμόρφωση των αγιατολάδων στους περιορισμούς που θέλει να τους επιβάλει ο Τραμπ για τα πυρηνικά. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να απαλλαγεί από την τυραννία του θεοκρατικού καθεστώτος κι αν είναι να το πετύχει αυτό με τις βόμβες των αμερικανικών F-22, ας το πετύχει έτσι. 

Ξέρει πως το καθεστώς έχει αδυνατίσει. Δεν είναι μόνον ο πόλεμος των 12 ημερών που έγινε πέρυσι το καλοκαίρι. Δεν είναι μόνον η αποτυχία του να καταφέρει σοβαρά πλήγματα στο Ισραήλ και η αδρανοποίηση των αντιπροσώπων του, της Χαμάς και της Χεζμπολάχ. Είναι και η οικονομική κρίση που το μαστίζει, αλλά και ο φόβος των πυλώνων που το στηρίζουν. Οι ανώτεροι αξιωματικοί των Φρουρών της Επανάστασης δεν ξέρουν τι θα απογίνουν . Τα δε κατώτερα στελέχη δεν έχουν να πληρώσουν το νοίκι τους, ενώ κινδυνεύουν να κατηγορηθούν για εγκλήματα πολέμου.

Ο Ψυχρός Πόλεμος δεν έγινε θερμός διότι και οι δύο υπερδυνάμεις μιλούσαν την ίδια γλώσσα και από μιαν άποψη ήσαν δύο διαφορετικές εκδοχές του ίδιου πολιτισμού. Το Ιράν μιλάει άλλη γλώσσα από τον δυτικό κόσμο. Για τους μουλάδες δεν υπάρχουν ούτε δικαιώματα του ατόμου, ούτε ισότητα φύλων, ούτε δημοκρατία. Και το πρόβλημα δεν είναι ότι αυτό τους απομακρύνει από τον υπόλοιπο κόσμο. Το πρόβλημα είναι ότι τους φέρνει αντιμέτωπους με ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας τους στο οποίο οφείλουμε να συμπαρασταθούμε.  

Αν μη τι άλλο οφείλουμε να καταλάβουμε επιτέλους ότι η πολιτική της καταλλαγής που ακολούθησε ο Ομπάμα απέτυχε. 

Για να μην αναφερθώ στη βαριά μυωπία της προοδευτικής Δύσης, η οποία το 1979 κήρυσσε την απελευθέρωση του Ιράν από την τυραννία του σάχη και την ανάδειξη της ιδιαίτερης πολιτισμικής του ταυτότητας. Κάτι που ήταν ψέμα, αφού οι Ιρανοί δεν είναι Αραβες και την πολιτισμική τους ταυτότητα την απέκτησαν πολύ πριν υποταχθούν στο Ισλάμ.  

Αναρωτιέμαι αν θα είχε μετανιώσει ο Φουκό σήμερα γι’ αυτά που έλεγε τότε για την επανάσταση των αγιατολάδων.  

Ρητορικό το ερώτημα. Η αριστερή διανόηση δεν μετανιώνει, ούτε αλλάζει γνώμη. Και να είστε βέβαιοι πως κάποια στιγμή θα δούμε διαδήλωση μπροστά στην αμερικανική πρεσβεία. Στο όνομα της ανεξαρτησίας, εννοείται.

Αν ανατραπεί το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν, θα είναι ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα του 21ου αιώνα. Ο ισλαμικός επεκτατισμός θα δεχθεί ένα σοβαρό πλήγμα και θα απελευθερωθούν οι δημιουργικές δυνάμεις μιας κοινωνίας με βαθιές ιστορικές ρίζες. Αυτά πέρα από τις γεωστρατηγικές ανακατατάξεις στην περιοχή και την ανακούφιση του Ισραήλ από έναν εχθρό που θέλει να το αφανίσει. Το Ισραήλ που επί σάχη ήταν ένας από τους σημαντικούς συμμάχους του Ιράν.

Εδώ και μέρες ακούγαμε και διαβάζαμε για τον φόβο πολέμου στη Μέση Ανατολή. Και δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Οι αντοχές του καθεστώτος της Τεχεράνης

Γράφει ο Μάνος Καραγιάννης 

Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και Reader in International Security στο King’s College London.
 

Η κυρίαρχη δυτική οπτική για το Ιράν παραμένει σε μεγάλο βαθμό απλουστευτική, παραβλέποντας κρίσιμες ιστορικές και κοινωνικές διαστάσεις.  

Η επανάσταση του 1979 ανέτρεψε τη μοναρχία μέσω μιας ευρείας κοινωνικής συμμαχίας που περιλάμβανε κοσμικούς εθνικιστές, μαρξιστικές και ισλαμοαριστερές οργανώσεις, τον σιιτικό κλήρο και ισχυρά εργατικά συνδικάτα.  

Τελικά ο αγιατολάχ Χομεϊνί κατόρθωσε να επιβάλει ένα σύστημα διακυβέρνησης που έχει στον πυρήνα του την έννοια της επιτροπείας του νομικού – θεολόγου (velayat-e faqih). Η πολιτική εξουσία πρέπει να ασκείται από έναν ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη, ο οποίος λειτουργεί ως θεματοφύλακας της επανάστασης και της ισλαμικής νομιμότητας. Ο Χομεϊνί όμως ενσωμάτωσε στο νέο πολιτειακό οικοδόμημα και μερικά ρεπουμπλικανικά στοιχεία, θεσμοθετώντας την άμεση εκλογή προέδρου και τη λειτουργία κοινοβουλίου. 

Για τρεις δεκαετίες, η ιρανική ηγεσία δεν αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα στο εσωτερικό της χώρας.

Εντούτοις, η πολιτική νομιμοποίηση του συστήματος εξουσίας έχει μειωθεί σημαντικά. Οι μαζικές διαδηλώσεις των τελευταίων ετών καταδεικνύουν το μέγεθος της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Η ένταση των κινητοποιήσεων και η διεύρυνση της κοινωνικής τους βάσης, με συμμετοχή ομάδων που παραδοσιακά δεν αμφισβητούσαν δημόσια το καθεστώς (π.χ. οι «μπαζάρις», δηλαδή οι μικροέμποροι), υποδηλώνουν μια κρίση αντιπροσώπευσης.

Σε κάθε περίπτωση, η αμερικανο-ισραηλινή επέμβαση δεν είναι πιθανόν να οδηγήσει στην ανατροπή της ιρανικής πολιτικής τάξης για τουλάχιστον τέσσερις λόγους.

Πρώτον, η Τεχεράνη έχει αποδείξει επανειλημμένως την ανθεκτικότητά της σε εξωτερικές επεμβάσεις και πιέσεις. Η σημερινή ηγετική ομάδα απαρτίζεται από ανθρώπους που έχουν πολεμήσει στα νιάτα τους στον αιματηρό πόλεμο Ιράν – Ιράκ. Δεν πρόκειται να παραδώσουν την εξουσία χωρίς αντίσταση μέχρις εσχάτων. Αυτή είναι μια εκτίμηση που συμμερίζονται σχεδόν όλοι οι αξιόπιστοι ξένοι αναλυτές. Αν κάποιος δεν έχει πλέον τίποτα να χάσει, τείνει να συμπεριφέρεται με τρόπους που υπερβαίνουν τις συνήθεις ορθολογικές στρατηγικές κόστους – οφέλους.

Δεύτερον, η πρόσφατη ιστορία των δυτικών επεμβάσεων στην ευρύτερη περιοχή καταδεικνύει μια αδήριτη πραγματικότητα. Η αποκλειστική χρήση αεροπορικής ισχύος δεν επαρκεί για την ανατροπή αυταρχικών καθεστώτων. Δεν κατέστη εφικτό στο Αφγανιστάν (2001), στο Ιράκ (2003), στη Λιβύη (2011) και δεν πρόκειται να συμβεί ούτε στην περίπτωση του Ιράν. Το ενδεχόμενο μαζικών χερσαίων επιχειρήσεων θα πρέπει να αποκλειστεί, λόγω των μεγάλων ορεινών όγκων και του μεγέθους της ιρανικής επικράτειας.

Τρίτον, αν γενικευτεί η αμερικανο-ισραηλινή επίθεση είναι πολύ πιθανόν να προκαλέσει δυσανάλογο αριθμό θυμάτων. Στη χώρα υπάρχει μεγάλη παράδοση αντιαμερικανισμού από τη δεκαετία του 1950, όταν αμερικανικές και βρετανικές μυστικές υπηρεσίες οργάνωσαν πραξικόπημα εναντίον του δημοκρατικά εκλεγμένου πρωθυπουργού Μοσαντέκ. Κανείς δεν είναι σε θέση να προβλέψει με βεβαιότητα πώς θα αντιδράσει η ιρανική κοινωνία απέναντι στο ενδεχόμενο μιας πλήρους κρατικής κατάρρευσης. Το πάθημα του Ιράκ δεν πρέπει να ξεχαστεί τόσο εύκολα.

Τέταρτον, η στρατιωτική εκστρατεία με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος απαιτεί, για να είναι επιχειρησιακά βιώσιμη, την υποστήριξη ορισμένων γειτονικών κρατών. Στη σημερινή συγκυρία, καμία χώρα της Μέσης Ανατολής (πλην Ισραήλ) δεν φαίνεται διατεθειμένη να εμπλακεί σε μια παρατεταμένη σύγκρουση με το Ιράν. Μια ασύμμετρη αντίδραση της Τεχεράνης μπορεί να προκαλέσει περιφερειακή αποσταθεροποίηση και να οδηγήσει σε απρόβλεπτες εξελίξεις. Εξάλλου, οι ιρανικές δυνάμεις διαθέτουν τα μέσα για να κλείσουν τα Στενά του Ορμούζ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την τιμή του πετρελαίου.

Καταληκτικά, η ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Χρειάζονται και οι βόμβες

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Σωστά το λέει ο Ρεζά Παχλαβί, ο εξόριστος γιος του τελευταίου σάχη: «Οι δικτατορίες πέφτουν όταν τις ανατρέπουν οι λαοί και όταν οι πολίτες, οι εργαζόμενοι, οι τεχνοκράτες, οι αρχές ασφαλείας παύουν να τις στηρίζουν». Σε αυτό συμφωνεί με τον πατέρα του, ο οποίος το 1978 υποχώρησε χωρίς να προβάλει καμία αντίσταση κάτω από την πίεση των διαδηλώσεων.

Είναι γνωστό ότι η εισήγηση των υπουργών του τελευταίου σάχη ήταν να καταστείλει με βία τις διαδηλώσεις, εκείνος όμως τους απάντησε ότι δεν ήθελε να γίνει αυτό που τον κατηγορούσαν οι διαδηλωτές και δεν ήταν.

Δολοφόνος δεν ήταν. Εφυγε λοιπόν για το εξωτερικό, αρχικά για παρατεταμένες διακοπές, που μετά έγιναν εξορία και η συνέχεια είναι γνωστή.

Αυτή ήταν η καλύτερη στιγμή του μακαρίτη σάχη, ότι απέφυγε δηλαδή την αιματοχυσία. Ηταν ρηχός, ματαιόδοξος, ανόητος, αλλά δεν ήταν δολοφόνος.

Ηταν όμως και η χειρότερη στιγμή του, γιατί άνοιξε τον δρόμο για την εγκαθίδρυση μιας θεοκρατικής δικτατορίας, που έχει αποδείξει συχνά ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα με τις αιματοχυσίες. Στις πρόσφατες διαδηλώσεις κατά του καθεστώτος, που ξεκίνησαν στα τέλη Δεκεμβρίου και συνεχίστηκαν τον Ιανουάριο, υπολογίζεται (από πηγές που εμπιστεύεται η βρετανική «Guardian» ώστε να δημοσιεύει τους υπολογισμούς τους) ότι μόνο κατά το διήμερο 8-9 Ιανουαρίου το καθεστώς σκότωσε 30.000 ανθρώπους.

Αν αυτό το εξωφρενικό νούμερο ευσταθεί, τότε το Ιράν σπάει το ρεκόρ των Ες-Ες, που υφίσταται από το 1941, όταν δολοφόνησαν 35.000 Εβραίους στο φαράγγι του Μπαμπιγιάρ, έξω από το Κίεβο. Οι ναζί χρειάστηκαν τέσσερεις ημέρες για να ολοκληρώσουν τη σφαγή, οι μουλάδες υπολείπονται μεν κατά τι σε αριθμό θυμάτων, αλλά τους καθάρισαν μέσα σε δύο ημέρες.

Οι μουλάδες της Τεχεράνης δεν είναι χαλβάδες.

Είναι αδίστακτα καθάρματα και εκείνο που τους κάνει περισσότερο επικίνδυνους είναι πως ξέρουν ότι, σε περίπτωση πτώσης του καθεστώτος τους, ο κόσμος θα τους κυνηγάει στους δρόμους για τους παλουκώσει – και τα μακριά τους φορέματα δεν βολεύουν για τρέξιμο.

Η τρέχουσα εξέγερση (γιατί ακόμη δεν έχει καταπνιγεί τελείως) γίνεται για τους ίδιους λόγους που εξεγέρθηκε ο κόσμος κατά της μοναρχίας πριν από περίπου μισό αιώνα: οικονομία, βιοτικό επίπεδο, διαφθορά της εξουσίας.

Είναι φανερό, όμως, ότι δεν φτάνει μόνο ο λαός και οι θυσίες του. Στις πόσες χιλιάδες νεκρών, δηλαδή, θα αναγνωρίσει την ήττα του το θεοκρατικό καθεστώς, στις 50, στις 100, στις 200;

Για τον λόγο αυτόν, χρειάζονται και οι βόμβες. Ο σκοπός του στρατιωτικού πλήγματος, στην προκειμένη περίπτωση, δεν είναι μόνο η εξουδετέρωση των οπλικών συστημάτων με τα οποία το Ιράν απειλεί την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, αλλά επίσης η αποδυνάμωση και η αποσταθεροποίηση του καθεστώτος.

Ομως, το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα.

Αφενός, είναι γεωγραφικά τεράστιο – το γειτονικό Ιράκ, έτσι όπως βλέπεις τον χάρτη, χωράει 3-4 φορές μέσα στην έκταση που καλύπτει το Ιράν. Το μόνο που χρειάζονται οι μουλάδες είναι να φάνε το ξύλο της αρκούδας, με υπομονή και εγκαρτέρηση, αλλά στο τέλος του πολέμου να έχει επιβιώσει το καθεστώς. Αν επιβιώσουν και εξακολουθούν να ελέγχουν με σιδηρά πυγμή την κοινωνία, σιγά σιγά θα ξεκινήσουν πάλι τα ίδια.

Με άλλα λόγια, μόνο χρόνο κερδίζει η Δύση από ένα χτύπημα ανάλογο εκείνων του πρόσφατου παρελθόντος, όπως στον λεγόμενο Πόλεμο των Δώδεκα Ημερών. Πόσο να κρατήσει αυτό, 20 μέρες, 30, άντε 40;

Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι...

 

Διεθνών ισλαμοκαθαρμάτων κωμωδία

Ισλαμοκαθαρματολάγνων χρησίμων ηλιθίων κωμωδία

ΣΥΡΙΖΑίου ισλαμο-μουλαδολάγνου rebrand-ισμένου εθνικού σουργελοξεφτιλαρά κωμωδία

Ελληνόφωνης ισλαμοκαθαρματολάγνας ξεφτιλισμένης Αριστεράς κωμωδία

 


 

Ελληνόφωνου διεθνούς ψωναρο-βιζ1τ@ρ10υ κωμωδία

Ελληνόφωνου "δημοσιογραφικού" σκουπιδαριού κωμωδία

Σαν σήμερα (2/3/ΧΧΧΧ)

 

1836: Το Τέξας αποσπάται από το Μεξικό και ενσωματώνεται στις ΗΠΑ.

1913: Ο ελληνικός στρατός απελευθερώνει τη Σάμο.


1935: Kινηματογραφικό  ντεμπούτο για τον Πόρκι Πινγκ
1939: Γεννιέται ο δημοσιογράφος Κώστας Καββαθάς









2019  Χάνει τη μάχη  με τον καρκίνο σε ηλικία 59 ετών ο πολυβραβευμένος Έλληνας φωτορεπόρτερ του Reuters  Γιάννης Μπεχράκης 






2019 Πεθαίνει σε ηλικία 89 ετών,  η ηθοποιός Πόπη Παπαδάκη.

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟ-ΡΟΥΤΣΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μαρία των Ψεκών: Sic transit gloria mundi

 Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Αυτή τη φράση μου θύμισε η χθεσινή εικόνα της κυρίας Καρυστιανού στην κεντρική συγκέντρωση για την επέτειο της τραγωδίας των Τεμπών. 

Απομονωμένη, δεν την άφησαν να μιλήσει στους συγκεντρωμένους, διαπληκτίστηκε με κάποιους συγγενείς των θυμάτων.

Πού πήγαν τα περσινά μεγαλεία, όταν ηγείτο ενός «κινήματος» εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών σε όλη την Ελλάδα; Τότε που κάθε της κίνηση την κατέγραφαν εκατοντάδες κάμερες, ενώ την πλαισίωναν στελέχη της Αριστεράς, επαναστατικής και συμβιβασμένης.  

Ήταν η «μάνα των Τεμπών».  

Αυτή η πτώση είχε και τις παράπλευρες συνέπειές της. Οι χθεσινές συγκεντρώσεις ήταν μεν μαζικές, αλλά ουδεμία σχέση είχαν με τις περσινές. Υστερούσαν δραματικά σε όγκο και έδιναν πιο πολύ την εικόνα—αν κρίνω από τα πανό—συγκεντρώσεων της συνολικής Αριστεράς. 

Οι 200 συγκεντρώσεις του 2025, την ίδια ώρα και την ίδια μέρα σε όλη την Ελλάδα, είχαν καταθορυβήσει την κυβέρνηση. Αλλά από τότε έγιναν πολλά και το πουλόβερ της εξαπάτησης των πολλών από τους λίγους κατεργάρηδες άρχισε να ξηλώνεται.  

Στη χθεσινή εικόνα των συγκεντρώσεων συνέβαλε πρωτίστως η κυρία Μ. Καρυστιανού με τις πολιτικές φιλοδοξίες της. Ένας κόσμος απογοητεύτηκε και δε θέλησε να γίνει νεροκουβαλητής στη νέα της καριέρα. Όμως ο βασικότερος λόγος της φετινής περιορισμένης συμμετοχής, σε σχέση με πέρσι, οφειλόταν στο γεγονός πως η υπόθεση του εύφλεκτου υλικού που μεταφερόταν παράνομα, κατέρρευσε. Και αυτή η κατάρρευση επικυρώθηκε όταν οι συγγενείς των θυμάτων, προχθές αγκάλιασαν τη μητέρα του μηχανοδηγού της εμπορικής αμαξοστοιχίας τον οποίον αντιμετώπιζαν μέχρι πρότινος ως λαθρέμπορο. Να υπενθυμίσω πως την μητέρα του, την κυρία Βούλγαρη, πριν από ενάμισι χρόνο, δεν την επέτρεψαν να παραστεί σε εκδήλωση των συγγενών των θυμάτων.  

Και όπως έχει γραφτεί εξαντλητικά, όταν δεν υπάρχει παράνομο εύφλεκτο υλικό δεν υπάρχει και καμιά συγκάλυψη.  

Σήμερα αυτή η εκδοχή δεν υποστηρίζεται από κανένα σοβαρό άνθρωπο. Αυτό που μένει, αλλά κατά περίεργο τρόπο ουδείς από τους άμεσα ενδιαφερόμενους αναφέρεται, είναι οι εγκληματικές ευθύνες του σταθμάρχη, ο οποίος μαζί με τους άλλους δύο συναδέρφους του βρίσκεται έξω από το κεντρικό κάδρο των υπευθύνων.  

 

Προφανώς η ανάδειξη των ευθυνών του, ως της αποκλειστικής αιτίας της τραγωδίας, δεν βόλεψε όσους σχεδίασαν να την πολιτικοποιήσουν.  

Σήμερα, τρία χρόνια μετά, το θέμα στις διαστάσεις που προσπάθησαν να του δώσουν ομάδα συγγενών και οι δικηγόροι τους, απασχολεί ένα μέρος της αντιπολίτευσης, δεξιάς και αριστερής. Είναι αυτοί που συγκεντρώθηκαν χθες σε 100 πόλεις της Ελλάδας, όπως λένε.  

Ευτυχώς στην πατρίδα μας τη δικαιοσύνη την αποδίδουν ακόμα οι δικαστές και όχι το πεζοδρόμιο. Σε λίγες μέρες θα αρχίσει η δίκη για την τραγωδία και εκεί θα μάθουμε άπαντες τι έκρυβε η δικογραφία και τι επεδίωκαν να αποκρύψουν κάποιοι δικηγόροι.  

Επιμύθιον: 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΡΟΥΤΣΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αφισοκολλητές

 Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν θυμάμαι αν πέρυσι είχα δει αφίσες που προσκαλούσαν στο συλλαλητήριο για τα Τέμπη

Φέτος στις κολόνες στους δρόμους του κέντρου της Αθήνας είχαν την τιμητική τους. Οπως αυτές που σε παλαιότερους καιρούς, και όχι μόνον, διαφήμιζαν τις προεκλογικές συγκεντρώσεις και υποτίθεται ότι τώρα έχουν απαγορευθεί για να αποφεύγεται η αφισορύπανση. Ας μην ξεχνάμε ότι στα χρόνια της Μεταπολίτευσης η θέση του αφισοκολλητή ήταν επαγγελματικά κατοχυρωμένη και αποτελούσε το πρώτο βήμα για όσους επιθυμούσαν να σταδιοδρομήσουν στην πολιτική. 

Οχι, μην ανησυχείτε, δεν πρόκειται να σας απασχολήσω καταγγέλλοντας την αφισορύπανση. Είμαι βέβαιος ότι ο Δούκας των Αθηνών ήδη καταστρώνει με το επιτελείο του το σχέδιο της αποκαθήλωσης, το οποίο θα εφαρμοσθεί, υποθέτω, μετά το πέρας της εκδήλωσης, από αύριο που λένε. 

Εκείνο που φρονώ ότι πρέπει να μας ενδιαφέρει στην όλη υπόθεση είναι ότι οι αφίσες αυτές σηματοδοτούν τη μεταστροφή του ύφους του συλλαλητηρίου μέσα στη χρονιά που πέρασε.  

Πέρυσι κανείς δεν είχε προβλέψει ούτε το μέγεθος ούτε την ορμή του συλλαλητηρίου. Ηταν ένα βουβό ρεύμα που παρέσυρε όχι μόνον την οργή για το δυστύχημα και τον θάνατο τόσων ανθρώπων, αλλά και ένα μεγάλο μέρος από τα υλικά της κοινωνικής δυσαρέσκειας για την κυβέρνηση. Το απρόβλεπτο του μεγέθους και της ορμής δεν χωρούσε σε καμία αφίσα και κανένα σύνθημα δεν ήταν ικανό για να το εκφράσει. Η κ. Καρυστιανού, δίπλα στην κ. Κωνσταντοπούλου ακόμη πέρυσι τέτοια εποχή, ήταν το σύμβολο αυτής της δυσαρέσκειας με την οποία εύκολα μπορούσε να ταυτισθεί κανείς, ειδικά επειδή ήταν εκτός πολιτικής. Και το περυσινό συλλαλητήριο για τα Τέμπη εξέφραζε και τη δυσπιστία της κοινωνίας μας απέναντι στην πολιτική της εκπροσώπηση. Σημάδεψε τη φθορά της κυβέρνησης, όμως δεν βοήθησε καμιά αντιπολίτευση να θεραπεύσει την καχεξία της.

Επιμένω στην αφίσα.  

Διότι εκτός από τις αφηρημένες υπογραφές που υιοθετούν την πρόσκληση, η εκτύπωση και η διανομή μιας αφίσας προϋποθέτει μια στοιχειώδη οργάνωση. Και είναι αυτή η υποψία της οργάνωσης, η οποία εμφανίζεται χωρίς να αποκαλυφθεί ότι εντάσσει το  συλλαλητήριο στην κοινοτοπία της διαμαρτυρίας 

Θα ωφεληθεί η απόδοση δικαιοσύνης στη δίκη, η οποία θα αρχίσει εντός των ημερών; 

Αμφίβολο

Απλώς πολύ φοβάμαι ότι κι αυτή η μέρα θα έρθει να προστεθεί στη συλλογή μνημοσύνων της δημοκρατίας μας, που με την επανάληψη θαμπώνουν τη μνήμη και απομακρύνονται από την πραγματική αιτία που δημιούργησε την ανάγκη τους.  

Ολα αυτά τα γράφω πριν από το  συλλαλητήριο. Προσπαθώντας να καταλάβω αν μια τέτοια εκδήλωση γίνεται για να τιμήσει το πραγματικό πένθος για τα θύματα ή για να...

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΓΥΦΤΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η κανονικότητα των Ρομά

 Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Σαφέστατη η ανακοίνωση για την καταστροφή των καλωδίων στη γραμμή τηλεδιοίκησης του σιδηροδρόμου κοντά στη Θεσσαλονίκη.  

Στην υπόθεση δεν εμπλέκονται Ρομά. Ούτως ή άλλως δεν πρόκειται για κλοπή, όπως συνηθίζει η ευάλωτη κοινωνική ομάδα. Κάποιοι κατέστρεψαν τα καλώδια προκειμένου να δημιουργήσουν πρόβλημα. Σαμποτάζ λέγεται στην κοινή μας γλώσσα

Ποιοι είναι αυτοί και αν το έκαναν επειδή ήθελαν να προκαλέσουν δεύτερα Τέμπη, ας ελπίσουμε ότι κάποια μέρα θα φανεί

Προς το παρόν κρατώ τη σαφήνεια της ανακοίνωσης και την καθαρότητα της διατύπωσης.  

Δεν πρόκειται για Ρομά. Διότι η κανονικότητα θέλει οτιδήποτε έχει να κάνει με κλοπή χαλκού σε οποιαδήποτε μορφή να αφορά ομάδες Ρομά. Μέρος της κανονικότητας και το πρόβλημα που αντιμετώπισε εκείνος ο ιδιοκτήτης περιπτέρου στη Γαστούνη. Για πολλοστή φορά έπιασε κάποιο μέλος της ευάλωτης κοινωνικής ομάδας να κλέβει ένα πακέτο τσιγάρα από το μαγαζί του. Αυτή τη φορά αντέδρασε και, αν δεν κάνω λάθος, τον κυνήγησε και πήρε πίσω το πακέτο. Εντός ολίγου τον επισκέφθηκε μια ομάδα ευάλωτων συμπολιτών μας οι οποίοι φαίνεται ότι τον έκαναν τουλούμι στο ξύλο και μετέτρεψαν το κατάστημά του σε οικοδομή. Σημειωτέον ότι το κατάστημα βρίσκεται στο κέντρο της Γαστούνης και τη στιγμή εκείνη δίπλα στο επεισόδιο βρισκόταν περιπολικό της αστυνομίας το οποίο παρακολούθησε το συμβάν. Το οποίο συμβάν έγινε μέρα μεσημέρι, την ώρα που η ζωή ακολουθεί την κανονικότητά της. 

Το αποτέλεσμα είναι ότι ο ιδιοκτήτης του καταστήματος αποφάσισε να μετακομίσει, να αλλάξει πόλη. Είναι κι αυτός ένας τρόπος για να εντάξουμε την ευάλωτη ομάδα στην κοινωνική μας ζωή. Να σηκωθούμε να φύγουμε ώστε να μη μας ενοχλούν με τα ιδιαίτερα ήθη και έθιμά τους. Οπως αποδεικνύεται, οποιαδήποτε άλλη λύση έχει αποτύχει.

Εχουν κι αυτοί τα δίκια τους. Δεν λέω. Σε νόμιμη παρακολούθηση τηλεφωνικής συνομιλίας μεταξύ δύο γυναικών, η μία έλεγε στην άλλη ότι η ζωή στο Ζεφύρι έχει γίνει πολύ δύσκολη. Οχι, δεν κατέρρευσε η τιμή του χαλκού. Απλώς λείπουν οι άνδρες, αφού οι περισσότεροι είναι στη φυλακή. Τους αντικαθιστούν τα παιδιά τους. Χαρακτηριστικό κι αυτό της κανονικότητας της συμβίωσής μας με τους Ρομά. 

Οπως οι αριθμοί που παραθέτει ο κ. Χρυσοχοΐδης: το συντριπτικό ποσοστό της παραβατικότητας στην Αττική προέρχεται από τους Ρομά. Η κανονικότητά τους είναι η παραβατικότητα. 

Εχει μονιμοποιηθεί και έχει νομιμοποιηθεί με δεκαετίες αδιαφορίας και ψευδαισθήσεων, με δεκαετίες ατιμωρησίας και δήθεν προοδευτικών πειραματισμών που...

 

ΝουΔο-ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι επισκέψεις του Άδωνι στα νοσοκομεία

 

 

 

Του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου

 

Ο Υπουργός της Υγείας ξύπνησε ένα πρωί και είπε να δει πως είναι η κατάσταση στο Βασίλειο του δηλαδή στο ΕΣΥ.

Ήθελε να έχει μια επαφή με τον λαό του τον οποίον πάντα υπεραγαπά όπως άλλωστε τον υπεραγαπά και αυτός.

Αμοιβαία τα αισθήματα.

Πήρε λοιπόν σβάρνα τα Νοσοκομεία αυτός και η κουστωδία του….

Τα αποτελέσματα πολύ καλά.

Τι καλά άριστα και κάτι παραπάνω.

Κατά την δήλωση του ίδιου του Υπουργού στους δέκα οι οκτώ λέει τον υποδέχονται ενθουσιασμένοι με λουλούδια και τον επευφημούν και οι δυο, κάποιοι εγκάθετοι, κομμουνιστές, ακροαριστεροί και προβοκάτορες τον αποδοκιμάζουν.

Καθόλου άσχημο σαν ποσοστό και θα έπρεπε ο Υπουργός μας να ήταν  πολύ ευχαριστημένος. 

Αλλά αυτές τις έστω και περιθωριακές αποδοκιμασίες δεν τις υποφέρει.

Δεν μπορεί να έχεις κάνει τόσα πολλά για το ΕΣΥ  και να υπάρχουν αυτοί οι δύο και να σου χαλάνε την διάθεση.

Είναι κρίμα και άδικο και δεν το θέλει ούτε ο θεός ούτε ο διάολος.

Αυτό είναι που κάνει έξαλλο τον Υπουργό μας.

Και πρέπει να παραδεχτούμε γενικά ότι σαν πολιτικός είναι χαμηλών τόνων και γι αυτό δεν είχε πρόβλημα όταν έκανε τα σουλάτσα του από κόμμα σε κόμμα μέχρι να φτάσει τώρα να θυσιάζεται για τον Μητσοτάκη που κάποτε είχε καταχεριάσει οικογενειακώς….

Αλλά αυτήν την μετριοπάθεια του και αυτήν την γαλατική του ευγένεια δεν μπορεί κάποιοι να την εκμεταλλεύονται και εκεί είναι που τον πιάνει το παράπονο και λέει και καμιά κουβέντα παραπάνω.

Γιατί ότι λέει είναι παράπονο δεν είναι σε καμμιά περίπτωση υστερία όπως μερικοί αντιπολιτευόμενοι διατείνονται.

Να είμαστε δίκαιοι.

Και ευκαιρίας δοθείσης άρχισαν οι βαθυστόχαστες αναλύσεις στα ΜΜΕ για την κατάσταση στο ΕΣΥ.

Τόσοι διορίστηκαν, τόσα τμήματα είναι κλειστά, τόσες κενές οργανικές θέσεις.

Και ο χορός καλά κρατεί.

Αυτά όμως είναι λεπτομέρειες.

Όλο το πρόβλημα είναι αλλού.

Τα ερωτήματα είναι άλλα και κατά κει θέλουν να στρέψουν την συζήτηση οι Κυβερνητικοί.

Έχει λέει δικαίωμα να πάει ο Υπουργός να δει τα Νοσοκομεία για τα οποία και είναι υπεύθυνος?

----Να δει πως λειτουργούν

----Να μάθει από πρώτο χέρι τα προβλήματα

----Να δώσει επιτόπου λύσεις

Εκεί είναι το πρόβλημα και εκεί επικεντρώνονται οι συζητήσεις από τους Κυβερνητικούς και λίαν αμερόληπτους δημοσιογράφους.

Γιατί λέει ο Υπουργός καλή τη πίστη πάει να ενημερωθεί και κάποιοι αχαρακτήριστοι δεν τον αφήνουν.

Και όλα αυτά λέγονται την εποχή που και ο τελευταίος υπάλληλος του Υπουργείου μπορεί να πατήσει ένα κουμπί και να δει αν το Νοσοκομείο της Άνω Τζουτζουλίτσας λειτουργεί και πως λειτουργεί.

Δεν είναι ανάγκη να πάει κάποιος επι τόπου για να δει

----ότι κάποιες κλινικές είναι κλειστές χρόνια τώρα

----ότι σε κάποια τμήματα υπάρχει ένα γιατρός και ως εκ τούτου δεν μπορεί να γίνουν καν εφημερίες

----ότι κάποιες ειδικότητες απουσιάζουν παντελώς

----ότι δεν υπάρχει ασθενοφόρο

----ότι δεν γίνονται Νοσηλείες λόγω έλλειψης προσωπικού 

Αυτά και τόσα αλλά μπορεί κάποιος να τα δει από το γραφείο του με το πάτημα ενός κουμπιού.

Δεν είναι ανάγκη ολόκληρος Υπουργός να πηγαίνει επι τόπου και να υφίσταται την βάσανο των δυο στους δέκα που καθ όσον είναι αγνώμονες και βαλτοί θα τον αποδοκιμάσουν και θα τον συγχύσουν από το πουθενά.

Και δεν είναι ανάγκην να απασχολεί και τους κρανοφόρους

Άστους αυτούς να κάνουν την δουλειά που προόρισται να κάνουν

Κράτα τους σε ετοιμότητα γιατί όλο και κάποιες διαδηλώσεις και τσαμπουκάδες θα γίνουν σε άλλους τομείς του Δημοσίου βίου από ομοϊδεάτες αυτών των δυο.

Με αλλά λόγια αυτές οι επισκέψεις του Υπουργού στα Νοσοκομεία  δεν έχουν σε καμμιά περίπτωση ενημερωτικό χαρακτήρα.

Μη κοροϊδεύομαστε .

Εντάσσονται στο γενικότερο προπαγανδιστικό μηχανισμό της Κυβέρνησης που από την μια θέλει να αλλάξει την ατζέντα και από την άλλη να μπουν μπροστά αυτοί που έχουν την πιο τσιριχτή και την πιο δυνατή φωνή για να καλύψουν όποιον άλλον τολμά να έχει αντίθετη άποψη.

Είδαν ότι η Βούλτεψη δεν αρκεί από μόνη της παρ όλες τις φιλότιμες προσπάθειες που καταβάλει. 

Με αυτήν την λογική μη μας κάνουν εντύπωση όλα αυτά που βλέπουμε στην τηλεόραση στις περιβόητες πολιτικές εκπομπές.

Μην απορούμε για τους κρανοφόρους που συνόδευσαν τον Υπουργό μας στην επίσκεψη του στο Κρατικό της Νίκαιας. 

Και βέβαια αν δεχτούμε τα ουρλιαχτά τις τσιρίδες και τους κρανοφόρους δεν έχει νόημα να κάνουμε θέμα για κάποιον γιατρό που του έβαλαν χειροπέδες.

Το ερώτημά είναι τι δουλειά είχε αυτός εκεί να αποδοκιμάζει τον Υπουργό μας. 

Να ήταν στο ιατρείο του.

Εκεί είναι η δουλειά του και γι αυτήν πληρώνεται.

Ας αφήσει του άλλους να καλοδέχονται τον Υπουργό και να του πετάνε γαρδένιες.

Από ότι μάθαμε ο Υπουργός δεν προτίθεται να κάνει πίσω.

Θα συνεχίζει λέει τις επισκέψεις τους σε δομές της Υγείας ανά την Ελλάδα.

Αλίμονο.

Από την στιγμή που ο στόχος έχει επιτευχθεί και η συνταγή λειτουργεί δεν υπάρχει λόγος να την αλλάξει.

Βέβαια αν τα πράγματα ζορίσουν μην απορήσουμε αν δούμε και ασθενείς με χειροπέδες αν κάποια στιγμή και  αυτοί αποφασίσουν να βγουν στην  υποδοχή του Υπουργού χωρίς λουλούδια όμως….

Για πώς να το κάνουμε όλο αυτό που γίνεται δεν γίνεται για τους υγιείς.

Γίνεται για τους ασθενείς.

Μην ακούτε αυτούς που λένε ότι γίνεται για άγρα ψήφων και δημιουργία εντυπώσεων.

Υπουργός και Πρωθυπουργός κοιμούνται και ξυπνούν και όλο το μέλημα τους  είναι οι ασθενείς και πως θα κάνουν πιο εύκολη την ζωής τους.

Γι αυτούς κάνουν ότι κάνουν και είναι βέβαιο ότι θα είχαν κάνει πολύ περισσότερα αν δεν τους εμπόδιζαν αυτοί οι δυο στους δέκα.

Αυτά τα εμπόδια προσπαθεί ο Υπουργός μας να απομονώσει και είναι σίγουρο ότι αργά η γρήγορα θα τα καταφέρει.

Και κάποια στιγμή πρέπει επιτέλους να τεθεί το καυτό ερώτημα: