ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟΣ ΡΑΓΙΑΔΟ-ΠΑΡΑΣΙΤΟ-ΦΥΓΟΣΤΡΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Περί της στρατιωτικής θητείας

Τι ντροπή να καυχεσαι ότι είσαι ανίκανος να υπηρετήσεις την πατρίδα. Ξεφτίλα! pic.twitter.com/baTX1efrIE

— Κωνσταντίνα🇬🇷🇪🇺 (@KonstantinaGr02) April 30, 2025

 

Toυ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Η θητεία στον Ελληνικό Στρατό είναι μια τιμή κολοσσιαίων διαστάσεων. Με το που φοράς τα χακί, καθίστασαι συνάδελφος και συμμαχητής του Κολοκοτρώνη, του Λεωνίδα, του Αχιλλέα, του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, του Ιωάννη Βελισσαρίου, του Φλάβιου Βελισάριου, του Αλέξανδρου Παπάγου, του Μεταξά, του Νικηφόρου Φωκά και εκατομμυρίων άλλων ημιθέων, που καταστέρωσαν το όνομα Ελλάς με την πολεμική αρετή τους.

Πάνω απ’ όλα, με το χακί γίνεσαι αδελφός του Αγνωστου Στρατιώτη, που σκοτώθηκε στο πεδίο της τιμής για να ζεις εσύ ελεύθερος.

Μπορεί μερικοί να γελούν με όσα διαβάζουν, αλλά η Ιστορία ποτέ δεν γράφτηκε από τους χάσκοντες αλλά από εκείνους που έπεσαν, μάτωσαν, αγωνίστηκαν, θυσιάστηκαν υπέρ πίστεως και πατρίδος.

Ναι, είναι σπανιότατη τιμή να είσαι Ελλην.

Και αν είχαμε κράτος κανονικό και όχι ανθελληνικό ανέκδοτο όπως είναι τώρα, ο Στρατός θα διάλεγε οπλίτες με… κάστινγκ. Δεν θα γίνονταν όλοι δεκτοί. Θα υπήρχαν αιτήσεις για κατάταξη στον Στρατό απ’ όλα τα πλάτη και τα μήκη της υδρογείου και θα γίνονταν δεκτοί μόνο οι πιο ενάρετοι, οι πιο φλογεροί ελληνολάτρες, οι πιο αυτοπειθαρχημένοι και ολοκληρωμένοι χαρακτήρες.

Τα παραπάνω, φυσικά, δεν συμβαίνουν διότι το ακριδομάνι που παρασιτεί σε βάρος του έθνους έχει απαξιώσει την ίδια την έννοια της στράτευσης, τον πατριωτισμό, την ανάγκη υπεράσπισης του τόπου, του λαού, του πολιτισμού και της πίστης μας στον Χριστό. Βρισκόμαστε σ’ ένα σημείο όπου έχουν περάσει σαν οδοστρωτήρας δεκαετίες ανθελληνισμού πάνω από την κοινωνία και την έχουν ισοπεδώσει.

Το κράτος (που συνεχίζει να συνορεύει με το χτικιό που λέγεται Τουρκία) αραιά και πού προσπαθεί να μηχανευτεί τρόπους να πείσει τους νέους να στρατευτούν. Λειψανδρία, γαρ.

Σε αυτό, στη λειψανδρία δηλαδή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε μια εμπνευσμένη ιδέα. Να θεσμοθετήσει τον «γάμο» των ομοφυλοφίλων και άπασα η Ελλάς αναμένει με αγωνία τα γεννητούρια του Βρασίδα, που τον γκάστρωσε ο Μπάμπης (ή όχι; Δεν μπορεί ακόμη να συμβεί κάτι τέτοιο;).

 Φευ, το κόλπο δεν πιάνει.

Τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια δεν γεννούν ακόμη. Και για να μην παύσει να υπάρχει το κράτος, μια και χωρίς στρατό δεν έχεις κράτος, από καιρού εις καιρόν εξαγγέλλονται μερικά μέτρα που έχουν θετικά χαρακτηριστικά.

Ενα από αυτά είναι ότι όσοι καταταγούν χωρίς αναβολή θα υπηρετούν 9 μήνες. Είναι θετικό που δημιουργείται κίνητρο για τους νέους να πάνε χωρίς αναβολές, όταν θα βρίσκονται σε ηλικία που χαρακτηρίζεται από το μάξιμουμ της ισχύος και της αντοχής ενός ανθρώπου.

Ωστόσο, το μέτρο θα έπρεπε να συνοδευτεί κι από επιπλέον τρεις νομοθετικές πρόνοιες:

1. Να μην πληρώνεις για να σου αναγνωριστεί ως συντάξιμος της στρατιωτικής θητείας. Στην Ελλάδα ο χρόνος της θητείας προσμετράται ως συντάξιμος χρόνος, εφόσον γίνει εξαγορά στον ΕΦΚΑ. Δηλαδή, αν υπηρέτησες 18 μήνες, θα πληρώσεις κάνα πεντοχίλιαρο (σε περίπτωση που η σύνταξη είναι περίπου στα 1.300 ευρώ). Αυτό είναι άδικο. Η Πολιτεία οφείλει να διορθώσει την αδικία και να αναγνωρίζει τον χρόνο της θητείας ως συντάξιμο χωρίς να πληρώνεις τα μαλλιοκέφαλά σου.

2. Αν έχεις υπηρετήσει, να έχεις επιπλέον μόρια για διορισμό στο Δημόσιο. Να μη σε θεωρεί το κράτος ίσα κι όμοια με τον κάθε λουφαδόρο ή κάθε… αντικρατιστή αντιρρησία συνείδησης που του καλαρέσει το κράτος μόνο αν είναι να πληρώνεται από εκεί.

3. Να σου πληρώνει κανονικά τα στοιχειώδη έξοδά σου. Δεν είναι δυνατόν να σε στέλνει 800 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι σου και να σου δίνει 100 ευρώ τον μήνα χαρτζιλίκι. Ας ξεκινούσε ο μισθός τουλάχιστον από 300 ευρώ.

Φυσικά, πριν και πάνω απ’ όλα πρέπει …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟΣ ΨΩΝΑΡΟ-ΓΚΟΥΡΜΕΔΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Ψωμί γιατί δεν φέρατε;»

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Κάθομαι σε μια παραλιακή ταβέρνα ή σ’ ένα ακριβό εστιατόριο ή ακόμη και σ’ ένα χαμπουργκεράδικο της προκοπής. Δεν έχει σημασία.

Έρχονται όλα. Ο κατάλογος των φαγητών, των κρασιών, τα μαχαιροπίρουνα, τα πιάτα, τα ποτήρια, το εμφιαλωμένο νερό, οι χαρτοπετσέτες. Καμιά φορά κι ένα μικρό πιατάκι με λάδι, για να αισθανθούμε ότι βρισκόμαστε κάπου μεταξύ Κυκλάδων και Τοσκάνης.

Ένα πράγμα δεν έρχεται. Το ψωμί.

Κοιτάζω δεξιά, κοιτάζω αριστερά, περιμένω λίγο και στο τέλος κάνω την ερώτηση που προδίδει την ηλικία μου περισσότερο και από το δελτίο της ταυτότητάς μου. «Ψωμί γιατί δεν φέρατε;».

Ο σερβιτόρος, συνήθως περί τα είκοσι πέντε χρόνια, με κοιτάζει με την απορία ανθρώπου που μόλις άκουσε κάποιον να ζητά τασάκι σε παιδικό σταθμό. «Πρέπει να το παραγγείλετε».

Α χα! Πρέπει να παραγγείλω το ψωμί. Και εκεί καταλαβαίνω ότι δεν άλλαξε απλώς η εστίαση. Άλλαξε μια ολόκληρη χώρα. Γιατί το ψωμί στο ελληνικό τραπέζι δεν ήταν ποτέ ακριβώς φαγητό. Ήταν η αρχή του φαγητού. Δεν το παράγγελνες, όπως δεν παράγγελνες το τραπέζι, την καρέκλα ή το τραπεζομάντιλο. Ερχόταν. Ένα πανεράκι, δυο-τρεις φέτες χωριάτικο, καμιά φορά μισή φραντζόλα κομμένη στραβά. Έπαιρνες μια γωνίτσα με το χέρι πριν ακόμη φτάσουν οι μεζέδες και κάπως έτσι άρχιζε η τελετουργία.

Μετά ερχόταν η χωριάτικη, οπότε συνέβαινε εκείνη η βάρβαρη, ανθυγιεινή, αντιευρωπαϊκή πράξη που κάποτε θεωρούσαμε κορυφαίο στάδιο του πολιτισμού μας. Βουτούσαμε το ψωμί στο λάδι. Παπάρα. Σήμερα η λέξη και μόνο μπορεί να προκαλέσει λιποθυμία σε διατροφολόγο, αυτανάφλεξη σε κατάλογο εστιατορίων Michelin.

Τώρα έχουμε μάθει άλλα. Υδατάνθρακες. Γλουτένη. Θερμίδες. Διαλειμματικές διατροφές. Κέτο. «Εγώ ψωμί δεν τρώω». Και πολύ καλά κάνει όποιος δεν θέλει. Ούτε χρειάζεται να πετιούνται κάθε βράδυ τόνοι ψωμιού επειδή κάποτε το πανεράκι ερχόταν υποχρεωτικά σε κάθε τραπέζι. Μόνο που η εποχή μας δεν αρκέστηκε στο να περιορίσει το ψωμί. Το έβγαλε τελείως από το κάδρο. Κυριολεκτικά μάλιστα.

Διότι σήμερα όλα τα πιάτα φωτογραφίζονται. Το καρπάτσιο πριν φαγωθεί. Το χταπόδι πριν κρυώσει. Το σούσι πριν αγγίξει κανείς το ξυλάκι. Η σαλάτα καδράρεται από πάνω, από πλάγια, με φως, χωρίς φως, με το ηλιοβασίλεμα πίσω. Ένα πιάτο δεν θεωρείται πλέον ότι σερβιρίστηκε, αν προηγουμένως δεν έχει περάσει από το Instagram. Πλην το πανέρι με το ψωμί όμως δεν είναι αρκετά φωτογενές, δεν έχει concept, δεν έχει story. Ένα ρημαδοψωμί είναι. Και όταν επιτέλους, ύστερα από ειδική παραγγελία, φτάσει στο τραπέζι, αρχίζει η άλλη περιπέτεια. Δεν σου φέρνουν πια ψωμί.

Σου φέρνουν συλλογή. Άσπρο, μαύρο, κόκκινο, πορτοκαλί, πολύσπορο, με λιναρόσπορο, με παπαρουνόσπορο, με προζύμι, χωρίς προζύμι, με στέβια, κριτσίνια, παξιμαδάκια, λαλάγγια και άλλα έξι είδη, που για να καταλάβεις τι τρως, πρέπει να έχεις γκόμενο τον αρχι-αρτοποιό του Apollonion.

Το παλιό ψωμί, βέβαια, δεν είχε βιογραφικό. Δεν σε ενημέρωνε από ποιο χωράφι κατάγεται ο σπόρος, αν άκουγε Μότσαρτ την ώρα που φούσκωνε το προζύμι, αν ο λιναρόσπορος συλλέχθηκε με πανσέληνο, αν ο κόλιανδρος ήρθε από τα υψίπεδα της Ιαπωνίας. Ήταν ψωμί. Το έκοβες, το μοιραζόσουν και τελείωνε η υπόθεση.

Κάποτε το ψωμί ήταν φιλοξενία. «Κάθισες στο τραπέζι μου; Πάρε ψωμί». Δεν ήταν εμπόρευμα πρώτης γραμμής· ήταν χειρονομία. Γι’ αυτό και η γλώσσα μας γέμισε από αυτό. Βγάζουμε το ψωμί μας. Τρώμε ψωμί κι αλάτι με κάποιον. Έχουμε φάει ψωμί μαζί. Δεν λέμε ότι «φάγαμε μπριζόλα μαζί». Το ψωμί ήταν ο κοινός παρονομαστής. Τώρα έγινε κωδικός στον κατάλογο. Ψωμί, 2,50 ευρώ.

Πρόσεξα και κάτι εξίσου ενδιαφέρον. Οταν…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΠΟΒΛΑΚΩΜΕΝΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Στοιχειώδης νοημοσύνη (Ζουν ανάμεσά μας και ΨΗΦΙΖΟΥΝ...)

Μου λέει ο άλλος χθες ότι θα έχουμε πρόβλημα με τους απατεώνες κ την χρήση ΑΙ κ γώ δάκρυσα από τα γέλια 🤣🤣🤣
Τι να την κάνεις την ΑΙ όταν έχουμε κόσμο που την πατάει με το "ΑΝΟΙΞΕ ΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΕΗ ΕΙΜΑΣΤΕ "
Ο εξυπνότερος λαός του κόσμου

— Ο Baudelaire των Βαλκανίων©️ (@poetic_politica) April 6, 2026

Όταν περπατάτε στον δρόμο, πάντα να θυμάστε:
Σε κάθε 10 άτομα που συναντάτε, τα 6 πίστεψαν οτι ο Λαφαζάνης θα τους σβήσει τα διακοποδάνεια με ρούβλια του Πούτιν.

— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) July 30, 2025

 

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Είσαι ηλικιωμένος και ζεις μόνος. Και μια φωνή στο τηλέφωνο σου ζητάει να μαζέψεις ό,τι χρήματα και τιμαλφή έχεις στο σπίτι και να τα βγάλεις στον κήπο μέσα σε μια πλαστική σακούλα. Εκεί, λέει, θα τα καταγράψει η εφορία, αλλιώς θα σου τα πάρει. Υπάρχει ήδη ένα drone πάνω από το σπίτι που παρακολουθεί. Μάλλον σε έχουν παρακολουθήσει για να ξέρουν ότι είσαι ηλικιωμένος και ζεις μόνος.

Το πιθανότερο είναι ότι δεν πάσχεις από άνοια. Διότι αν έπασχες από άνοια θα ήταν δύσκολο να συγκεντρώσεις τη μικρή σου περιουσία και να τη βγάλεις στον κήπο για να την καταγράψει η εφορία.

Από τι πάσχεις όμως ώστε να ακολουθήσεις τις οδηγίες της φωνής στο τηλέφωνο και, ω του θαύματος, έπειτα από λίγο να διαπιστώσεις ότι η σακούλα έχει εξαφανισθεί και παρά τις εκκλήσεις σου στον Αγιο Φανούριο δεν επανεμφανίζεται.

Διότι από κάτι πρέπει να πάσχεις για να πέσεις θύμα μιας απάτης που ακόμη και ως επεισόδιο κωμωδίας θα φαινόταν υπερβολική.

Αν και δεν είμαι ψυχίατρος και με όλη τη συμπάθεια στα θύματα της νοημοσύνης τους νομίζω ότι αυτά τα περιστατικά δείχνουν πώς αρκετοί συμπολίτες μας βλέπουν τον κόσμο στον οποίον ζούμε. Σαν ένα πεδίο δράσης μεταφυσικών δυνάμεων που τις παράγει η τεχνολογία και οι οποίες ξεπερνούν τα όρια της λογικής. Οπότε ας μην απορούμε πώς μεταδίδονται με την ευκολία μολυσματικού ιού οι θεωρίες συνωμοσίας που επηρεάζουν και την κοινωνική μας και την πολιτική μας συμπεριφορά.

Οταν πιστεύεις ότι η εφορία μπορεί να σου ζητήσει να βγάλεις την περιουσία σου στον κήπο, τότε γιατί να μην πιστέψεις τον άλλον που ισχυρίζεται ότι αλληλογραφεί με τον Ιησού και έχει βρει το φάρμακο για τη φαλάκρα το οποίο αρνείται να χρησιμοποιήσει ο ίδιος;

Η άλλη απάτη, η «κλασική» κατά κάποιον τρόπο, έχει να κάνει με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη γλώσσα που μιλάμε και την έλλειψη κριτηρίων που θα μας επέτρεπε να αξιολογήσουμε αυτόν που τη χρησιμοποιεί.

Η φωνή στο τηλέφωνο σου αναγγέλλει ότι η κόρη σου έχει πέσει θύμα τροχαίου, βρίσκεται στο νοσοκομείο και θα χρειαστεί ένα αξιοσέβαστο ποσό για να μην την ακρωτηριάσουν. Για να γίνουν όλα γρήγορα μπορείς να τα αφήσεις έξω απ’ την πόρτα σου σε μια σακούλα.

Αν δεν έχεις κόρη ή αν έχεις και είναι δίπλα σου μπορείς να το διασκεδάσεις. Αν όμως λείπει;

Το πρώτο πράγμα που ρωτάς είναι σε ποιο νοσοκομείο την έχουν πάει, το όνομα του γιατρού που σου μιλάει. Κι αν τα παραβλέψεις όλ’ αυτά μάλλον θα πρέπει να αναρωτηθείς γιατί ο «γιατρός» που σου τηλεφώνησε μιλάει σαν μέλος της ευάλωτης κοινωνικής ομάδας που πουλάει καρπούζια προς ένα ευρώ το κιλό.

Προφανώς διότι θεωρείς ότι είναι φυσιολογικό ένας γιατρός να μιλάει σαν Ρομά. Λογικό όταν έχουμε ξεχάσει ότι και η καθομιλουμένη έχει κανόνες. Εξάλλου γιατρός είναι, επιστήμων άνθρωπος. Απόδειξη ότι ζητάει φακελάκι.

Χονδροειδείς απάτες διαδεδομένες σε μια κοινωνία που…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΚΑΤΣΠΛΙΑΔΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Έλληνες !!!

 

Toυ ΠΡΟΚΟΠΗ ΔΟΥΚΑ

Ελληνες. Με χρυσή αλυσιδίτσα στον λαιμό, πολλές φορές και σταυρουδάκι. Περήφανοι ορθόδοξοι, βεβαίως. Ή επαναστάτες χωρίς αιτία, με τον άνθρωπο. Ή και τα δύο.

Νέοι, μεσήλικοι – δεν έχουν διαβάσει ποτέ εφημερίδα εκτός από αθλητική. Που αποκλείεται να φέρουν μαζί τους ένα βιβλίο, ακόμα και στις πιο χαλαρωτικές στιγμές τους. Ξέρουν όμως όλα τα πρωινάδικα και μεσημεριανάδικα της τηλεόρασης – αλλά «δεν τα βλέπουν»…

Ελληνες.

Εισβάλλουν σε μια ήρεμη παραλία, που δεν έχει πολύ κόσμο, παρά τον Δεκαπενταύγουστο. Κι αμέσως διαλύουν την ηρεμία των άλλων. Φωνάζοντας από απόσταση, με εξωστρεφή αυνανιστική ευχαρίστηση. Γιατί δεν έχουν μάθει ποτέ τι σημαίνει «σεβασμός του άλλου ή του δημόσιου χώρου». Αντιθέτως, το θεωρούν και προσόν της φυλής, είναι ευχάριστοι, πλακατζήδες, «έξω καρδιά». Κανένας δεν τους έχει πει ότι περνάνε τη ζωή τους στο απόλυτο κενό, κάνοντας ανούσια χωρατά, γιατί δεν έχουν τίποτα να πουν.

Ελληνες.

Που θα παίξουν οπωσδήποτε ρακέτες, μπάλα ή οτιδήποτε άλλο «πάνω σου», ακόμα και μπροστά στην πινακίδα που το απαγορεύει. Την πιο ωραία ώρα του δειλινού, που όλα ησυχάζουν, θα σου επιβάλλουν τον «ήχο» τους, με απίστευτα «ντάμπα-ντούπα πριόνια» ή σκυλο-λαϊκά.

Που θα φέρουν το σκάφος τους ή το δαιμόνιο τζετ-σκι (ούτε ο τροχός του οδοντιάτρου τέτοιο βασανιστήριο), ακόμα και στην πιο «ακατοίκητη» παραλία, πάνω στον λουόμενο, καταπατώντας κάθε έννοια κανόνων και ασφάλειας. Που θα τους σηκωθεί η τρίχα, αν τους πεις ότι ενοχλούν. Θα βραχυκυκλώσουν ή θα θυμηθούν αυτές τις απαράδεκτες παλιές διαφημίσεις, σύμφωνα με τις οποίες όποιος ζητάει την κοινή ησυχία και απαιτεί τα δικαιώματα όλων, είναι περίεργος, ζοχάδας και «σπασίκλας νευρικός»…

Ελληνες.

Που συζητούν (στο κινητό ή όχι) φωναχτά τα προσωπικά τους προβλήματα, ενώ δίπλα ο άλλος μπορεί και να κοιμάται ή να μην μπορεί να αποφύγει την ιδιότητα του ωτακουστή.

Που κάθε τόσο διακόπτουν για να φωνάξουν «Κωστάκηηηη, έλα έξω, άσε τον θείο να κολυμπήσει μόνος του, έλα να σου πω εδώ, μη, μη, μη»… Που κανένας δεν τους έχει πει να πηγαίνουν όσο πιο κοντά γίνεται στο παιδί τους, αν θέλουν να του πουν κάτι.

Ελληνες.

Με παιδιά ακαλαίσθητα, κακομαθημένα, ανάγωγα. Που φωνάζουν συνέχεια «μαμά, κοίτα», όταν δεν γκρινιάζουν για κάτι. Με παιδιά «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση» – χωρίς καμία χάρη.

Παιδιά είναι, λες από μέσα σου, τι φταίνε;

Κοιτάς τα διπλανά του μέσου βορειο-δυτικό-κεντρο-Ευρωπαίου – καμία σχέση: Είναι ήσυχα, ευγενικά, χαριτωμένα, σεμνά και στη συντριπτική πλειονότητα κομψά. Σαν τους γονείς τους, γιατί βεβαίως αυτοί «φταίνε»…

Ελληνες.

Ισοπεδωτικοί, ακαλλιέργητοι, «ξερόλες» – «έλα μωρέ μ@#%κα, που δεν ξέρουμε τώρα». Ολα τα ξέρουν, άκοπα, κομπλεξικά, συνωμοσιολογικά. Που η αισθητική τους «σπάει κόκαλα» – ψυγείο, ταπεράκι και καρεκλίτσα, ακόμα και στην πιο παρθένα παραλία. Αναρωτιέσαι πόση προσπάθεια θέλει να διαλέξεις αυτά τα γυαλιά-μύγες, που παραπέμπουν σε βαλκάνιο νονό της νύχτας. Ή το μαγιό/παρεό/τσάντα που ξεπερνάει κάθε φαντασία κακογουστιάς (στο κάτω-κάτω διάλεξε ένα μονόχρωμο, αποκλείεται να είναι πολύ κακό). Το απεριποίητο είναι το σήμα κατατεθέν τους. Που αναρωτιέσαι πώς μπορούν και ζουν με τόσο στριφνή φάτσα.

Ελληνες.

Ακραίοι. Που κάθε δεύτερη λέξη είναι «μ@#%κας».

Που η εκφορά του λόγου τους είναι σαν να πέρδονται συνεχώς, σε ρυθμό πολυβόλου.

Που ακόμα και μπροστά στα παιδιά τους είναι τόσο χυδαίοι, που τα αποκαλούν «μωρή» και «μ@#%κω» – ακόμα και οι μανάδες…

Ελληνες.

Που ο τόπος είναι δικός τους, τους ανήκει – και το δείχνουν. Που δικαιούνται να τον κάνουν «μπορντέλο», «μπάχαλο». Που δεν διανοούνται καν ότι ένας τόπος δεν ανήκει σε κανέναν – αλλά σε όλους. Που είναι έτοιμοι να κάνουν πανωσήκωμα με αναμονές, ακόμα και αν τους χάριζαν βίλα στην Τοσκάνη. Αλλά άμα τους πεις ότι «καλύτερα να τα πάρουν όλα οι Ευρωπαίοι που θα σεβαστούν τον τόπο», θα σε κοιτάξουν με την αηδία ενός Τάσσου Παπαδόπουλου όταν του διάβαζαν το σχέδιο Αναν. Είμαστε πολύ πατριώτες, βεβαίως, βεβαίως… Ελληνες.

Που τους φταίνε όλοι, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες. Να έρθουν οι (άθλιοι) σωτήρες να τους βάλουν όλους φυλακή. Χωρίς να σκεφτούν ποτέ ότι οι ίδιοι είναι χειρότεροι. Οτι οι ίδιοι διαμορφώνουν τις επιλογές που επικρίνουν.

Που αν διαβάσουν ένα τέτοιο κείμενο νομίζουν ότι είσαι «ελιτιστής», ότι μισείς τους Ελληνες ή ότι μιλάς για γονίδια. Ούτε που τους περνάει από το μυαλό ότι μιλάς για συμπεριφορές, για την καλλιέργεια του μυαλού και της ψυχής, για την ήσσονα προσπάθεια.

Ελληνες.

Αυτοί οι…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΥΠΟΚΡΙΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μας πείραξε η Μαντόνα

Αυτοδημιούργητη.
Οικονομικά ανεξάρτητη.
Εργατική
Τελειομανής.
Διάσημη.
Αγαπάει την Ελλάδα.
Με σωστή οδοντοστοιχία.

Ότι δεν μπορούν να έχουν οι Αριστεροί...γι'αυτό κράζουν την #Μαντόνα... pic.twitter.com/xMPiuZCTFe

— Νίκος🇬🇷Σωτηρόπουλος (@NIKSOTIROPOYLOS) August 23, 2026

 

«Δεινόν το γήρας, ου γαρ έρχεται μόνον...» 

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Ω υποκρισίας απόγειο.

Η Μαντόνα πήγε στην Κέρκυρα, ζήτησε ιδιωτικότητα και ξαφνικά ένα κομμάτι της ελληνικής δημόσιας συζήτησης ανακάλυψε την εθνική αξιοπρέπεια.

Μας έπιασε ο πόνος για τους κατοίκους, τα παράθυρα, τους δρόμους, τα χωριά, την «υποταγή» στον πλούσιο τουρίστα και τη χώρα που κινδυνεύει να μετατραπεί σε σκηνικό για διάσημους επισκέπτες.

Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Την μετατροπή αυτής της χώρας σε τουριστικό σκηνικό δεν την έκανε η Μαντόνα, την κάναμε εμείς.

Εμείς γεμίσαμε τις παραλίες ξαπλώστρες μέχρι εκεί που σκάει το κύμα.

Εμείς μετατρέψαμε ολόκληρες πολυκατοικίες σε Airbnb και μετά απορήσαμε γιατί οι κάτοικοι δεν βρίσκουν σπίτι να νοικιάσουν.

Εμείς χτίζουμε θηριώδη πεντάστερα ξενοδοχεία πάνω σε ακτές, λόφους και βουνά και τα παρουσιάζουμε ως «επενδύσεις που αλλάζουν τον τόπο». Που πράγματι τον αλλάζουν, απλώς δεν είμαστε σίγουροι προς ποια κατεύθυνση.

Εμείς ανεχόμαστε τα ηχεία να βαράνε μέχρι τις έξι το πρωί, γιατί ο τουρίστας πρέπει να διασκεδάσει.

Εμείς μετατρέπουμε ταβέρνες σε beach bars, χωριά σε resort, γειτονιές σε τουριστικές ζώνες και μικρά νησιά σε απέραντα δωμάτια προς ενοικίαση. Και το κάνουμε με αξιοθαύμαστη συλλογική συνέπεια.

Εμείς είμαστε που συμβουλεύουμε τα παιδιά μας «ασχολήσου βρε με τον τουρισμό, εκεί έχει σίγουρη δουλειά».

Μια ολόκληρη χώρα στήνει όλο και περισσότερο την οικονομία, τη γη, την εργασία και την καθημερινότητά της γύρω από τον επισκέπτη. Αλλά ξαφνικά μας ενοχλεί η Μαντόνα. Επειδή θέλησε να περάσει λίγες ώρες χωρίς να έχει εκατό κινητά στραμμένα πάνω της.

Μήπως ήρθε η ώρα να σταθούμε μπροστά στον καθρέφτη μας και να αναμετρηθούμε με την υποκρισία μας;

Δεν μας πειράζει που παραχωρούμε κάθε χρόνο λίγο περισσότερο δημόσιο χώρο στον τουρισμό.

Δεν μας ενοχλεί που σε ορισμένες περιοχές οι ντόπιοι αισθάνονται ξένοι στον τόπο τους.

Δεν μας ενοχλεί που το καλοκαίρι η ζωή ολόκληρων πόλεων οργανώνεται με αποκλειστικό κριτήριο το τι βολεύει τον επισκέπτη.

Μας ενοχλεί ένα παράθυρο.

Βεβαίως, υπάρχει ένα όριο. Αν κάποια δημόσια αρχή διέταξε πράγματι κατοίκους να κλείσουν παράθυρα ή να εγκαταλείψουν δημόσιο χώρο για χάρη μιας ιδιώτισσας, τότε υπάρχει θεσμικό ζήτημα. Το κράτος ή ο δήμος δεν είναι προσωπική ασφάλεια κανενός VIP. Άλλο όμως αυτό και άλλο να μετατρέπουμε την διατύπωση μιας λογικής ανάγκης  ιδιωτικότητας ενός από τους διασημότερους ανθρώπους του κόσμου σε εθνικό δράμα.

Γιατί στο κάτω-κάτω η Μαντόνα θα φύγει. Οι αναρτήσεις της θα φέρουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες παραπάνω τουρίστες, αλλά αυτή θα φύγει.

Τα Airbnb θα μείνουν, τα ξενοδοχεία θα μείνουν, το ίδιο οι ξαπλώστρες κι οι εξαφανισμένες γειτονιές. Και ίσως κάποτε χρειαστεί να παραδεχτούμε κάτι πολύ απλό:

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΜΙΖΕΡΟ-ΚΛΑΨΟΜ##ΝΗΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Σουβλατζίδικα

Υποκειμενικά φτωχοί,
Αντικειμενικά ηλίθιοι

— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) August 18, 2026

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Κάποτε ο Έλληνας έκανε διακοπές δέκα και δεκαπέντε μέρες.

Τώρα κάνει κατά μέσο όρο πέντε μέρες, έτσι λένε τα στοιχεία.

Κάποτε στις διακοπές του, ο Έλληνας έτρωγε και το μεσημέρι και αργά το βράδυ.

Τώρα τρώει πρωινό (που πάει με την τιμή του δωματίου ή το φτιάχνει μόνος του) και μια φορά το βραδάκι, κάπου ανάμεσα στις 17:00 και 20:00.

Κάποτε ο Έλληνας γέμιζε το τραπέζι με πιάτα «για να χορταίνει το μάτι», τώρα παραγγέλνει ένα κυρίως πιάτο και μια σαλάτα.

Όσο για τον ταβερνιάρη που ταΐζει τον διακοπεύοντα Έλληνα έχει δυο επιλογές.

Η μια είναι να βρίζει τον Μητσοτάκη επειδή δεν πήγε καλά η σεζόν του κι η άλλη να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Τρίτη λύση δεν υπάρχει, όσο κι αν σκούζει στις τηλεοράσεις.

Ειλικρινά έχω βαρεθεί να τους ακούω να φωνάζουν ότι φέτος δεν πήγαν καλά. Ότι το τουρισταριό δεν είχε λεφτά στην τσέπη, ότι ο φετινός τζίρος τους ήταν πεσμένος και ότι «δεν βγαίνουν». Στο μεταξύ, τα τραπεζοκαθίσματα σε πλατείες, σοκάκια και παραλίες είναι περισσότερα κι από τα μυρμήγκια που μαζεύονται σε χωράφι όπου αλωνίζουν στάρι. Μόνο πάνω στα φουγάρα των σουβλατζίδικων δεν έχουν βάλει τραπεζάκια.

Τι διάολο, οι μισοί Έλληνες είναι ξενοδόχοι ή δωματιάδες ή rent-a-car-άδες, κι άλλοι μισοί ταβερνιάρηδες ή καφεπώληδες ή σουβενιρατζήδες;

Κι όλοι αυτοί περιμένουν από τον τουρίστα της μιας βδομάδας να τους θρέψει για έναν ολόκληρο χρόνο;  

Τι να κάνει δηλαδή ο Μητσοτάκης σήμερα ή ο αυριανός Μητσοτάκης όποιος κι αν είναι;

Να βγάλει νόμο ότι είναι υποχρεωτικό να τρώμε δυο φορές την ημέρα στις διακοπές μας;

Ή να απαγορεύσει την επίσκεψη τουριστών (ημεδαπών και αλλοδαπών) στα σούπερ μάρκετ του τόπου διακοπών τους, ώστε να τους κόβει η πείνα και να καταφεύγουν στα τζατζίκια των εστιατορίων;

Αλλάξανε τα δεδομένα πατριώτες, πάρτε το χαμπάρι. Κάποτε, ο ξένος που αγόραζε μια φέτα καρπούζι ήταν «Ευρωπαίος ξεφτίλας». Τώρα δεν υπάρχει περίπτωση να αγοράσω ολόκληρο καρπούζι, ακόμα κι αν οι καρπουζάδες αποκλείσουν επ’ αόριστον ο Σύνταγμα διότι έπεσε το εισόδημα τους.

Και μη με ρωτάτε εμένα τι είδους προσαρμογή χρειάζεται. Αυτοί είναι στην τουριστική πιάτσα, αυτοί ξέρουν. Όπως εμείς οι δημοσιογράφοι προσαρμοστήκαμε από τις τηλεοράσεις στα social media, από τις εφημερίδες στις ιστοσελίδες, και τώρα από τις ιστοσελίδες στo Chatgpt, έτσι και οι κάτοικοι των νησιών και των παραλίων θα χρειαστεί να προσαρμοστούν στην καινούρια εποχή. Κάτι άλλο πρέπει να κάνουν που μόνο αυτοί θα βρουν, πάντως όχι ν’ ανοίξουν κι άλλα σουβλατζίδικα ή αυτά τα τρισάθλια μαγαζιά που πουλάνε κινέζικο σκουπιδαριό «όλα 1 euro».

Πάντως, να ξέρουν ότι δεν υπάρχει (ούτε θα υπάρξει) Μητσοτάκης, Τσίπρας, Ανδρουλάκης ή Βελόπουλος που θα τους φέρει στην πόρτα τους καραβιές ματσωμένους Ευρωπαίους ή καλοφαγάδες Έλληνες του ’90, ώστε να βγάλουν το χρήμα που τους χρειάζεται για ολόκληρο τον χρόνο πουλώντας πιτόγυρα μόνο τον Αύγουστο.

Επίσης πέρασαν ανεπιστρεπτί οι καιροί που έκαναν λογαριασμό με μολυβάκι πάνω στο λαδωμένο τραπεζομάντηλο και εισέπρατταν μετρητά.

Άλλαξαν τα πράγματα, πατριώτες.

Για παράδειγμα, είναι δεδομένο ότι την επόμενη πενταετία, ο Έλληνας στις διακοπές του θα μετακινηθεί σε προορισμούς που δε θα είναι κοντά στη θάλασσα. Το επίπεδο των τιμών σε όλες τις παραθαλάσσιες υπηρεσίες είναι πλέον απλησίαστο για το ελληνικό πορτοφόλι, άρα είτε θα καταφύγουμε σε βουνό με πισίνα, είτε θα νοικιάζουμε σε απόσταση μιας ώρας και πάνω με το αυτοκίνητο από τις παραλίες. Να μια αλλαγή που επιβάλλει προσαρμογές στην παροχή τουριστικών υπηρεσιών.

Τα γράφω έτσι λαϊκά για να τα καταλαβαίνει ο μέσος αναγνώστης.

Αν μιλούσα σε ειδήμονες και τεχνοκράτες, θα τους παρέπεμπα απλώς στην…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΜΙΖΕΡΟ-ΚΛΑΨΟΜ##ΝΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μια "Κούβα" στη Μεσόγειο

κρύβουν τη φτώχεια τους... pic.twitter.com/k7GCoaqvkf

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) August 17, 2026

 Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΡΠΕΤΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν υπάρχει εφημερίδα ή περιοδικό ή ιστοσελίδα από αυτές που ασχολούνται με κοινωνικά θέματα, που καλοκαιριάτικα να μη μας έχει κάνει γνωστό ότι, με βάση σχετικές έρευνες, ο ένας στους δύο Ελληνες δεν έκανε ή δεν θα κάνει φέτος διακοπές. Ομολογώ ότι δεν ξέρω πώς γίνονται αυτές οι έρευνες, αλλά δεν έχω και λόγο να μην τις πιστεύω. Από την άλλη, έκανα μια άλλη έρευνα, δική μου.

Εψαξα να βρω κάπου ένα αξιοπρεπές ξενοδοχείο για ένα τριήμερο τον Σεπτέμβριο. Για τα τέλη Αυγούστου, σε οτιδήποτε μοιάζει λίγο καλοκαιρινός προορισμός, το ήξερα ότι δεν θα υπήρχε τίποτα διαθέσιμο: δεν ξέρω τι ρεκόρ καταγράφηκαν αυτή τη χρονιά σε αφίξεις κ.τ.λ., αλλά υποθέτω πως πολλά από τα νησιά (αλλά και τα ωραία μέρη της ηπειρωτικής Ελλάδας) είναι γεμάτα εξαιτίας του στρατού των ξένων επισκεπτών που καλοκαιριάτικα μας καταλαμβάνει ως χώρα.

Πίστευα ότι με δεδομένο ότι ο ένας στους δύο Ελληνες δεν πάει φέτος διακοπές, τον Σεπτέμβριο θα υπήρχε υπερπροσφορά δωματίων και ανάλογων παροχών: αμ δε! Και όταν κάτι βρίσκεις, το βρίσκεις σε τιμές Αυγούστου. Και πάντα υπάρχει κάποιος κύριος με τον οποίο μιλάς που μοιάζει να απολογείται για την τιμή του καταλύματος και δηλώνει με ένα είδος ακατανόητης (από εμένα…) ενοχής ότι η τουριστική περίοδος πήρε παράταση. Πράγμα που ισχύει. Τα τελευταία είκοσι και βάλε χρόνια τουλάχιστον. Αλλά ας μη χαθούμε: το θέμα είναι ότι και φέτος ένας στους δύο Ελληνες δεν πήγε διακοπές.

Θυμάμαι εκείνη τη θεωρία για τις δύο Ελλάδες που κυκλοφορούσε χρόνια πριν. Δεν ξέρω ποιος είχε πρωτοχρησιμοποιήσει αυτό το σκάρφισμα, αλλά ήταν πολύ της μόδας. Το έλεγαν όταν ήθελαν να κάνουν διακρίσεις ανάμεσα σε μια Ελλάδα που παράγει και μια Ελλάδα που δεν κάνει τίποτα, αλλά και ανάμεσα σε μια Ελλάδα που αντιστέκεται και κατεβαίνει στους δρόμους και μια Ελλάδα που βαριέται, όπως και σε μια Ελλάδα που έχει επίπεδο και προβληματίζεται και μια Ελλάδα που την ενδιαφέρει μόνο η καλοπέραση  κ.ο.κ.

Γενικά, ήταν μια θεωρία που χρησιμοποιούσαν όσοι ήθελαν να δείξουν ότι είναι μέλη μιας καλής (στη λογική τους…) Ελλάδας και δεν ανήκουν σε μιαν άλλη – το περιεχόμενο και την υπόσταση του «καλού» έδιναν οι ίδιοι, γι’ αυτό και άλλαζε κατά περίσταση. Στην περίπτωση των Ελλήνων που πάνε και των Ελλήνων που δεν πάνε διακοπές, η διάκριση ανάμεσα στις δύο Ελλάδες είναι μάλλον απλούστερη.

Αλλά ισχύει; 

Πολύ αμφιβάλλω. Αλλιώς τον Σεπτέμβριο δεν θα ήταν όλα γεμάτα: ο στρατός των ξένων επισκεπτών συνήθως, στο μεγαλύτερο μέρος του, τρέπεται σε φυγή. Χωρίς έλληνες τουρίστες θα υπήρχαν και προσφορές και ευκαιρίες.

Τι πιστεύω; 

Οτι υπάρχουν στην προκειμένη περίπτωση περισσότερες από δύο Ελλάδες – θέλω να πω πως δεν μου προκύπτει ότι ο ένας στους δύο Ελληνες δεν πάει διακοπές: απλώς υπάρχουν πολλοί (πάρα πολλοί…) που δεν θεωρούν διακοπές αυτό που κάνουν, διότι στο μυαλό τους διακοπές ήταν κάτι που έκαναν παλαιότερα.

Υπάρχουν, για παράδειγμα, αυτοί που έχουν ένα ωραίο βολικό εξοχικό έξω από μια μεγάλη πόλη και που σε αυτό μετακομίζουν τη θερινή σεζόν. Μπορεί αυτό να είναι στη Νέα Μάκρη ή στον Κάλαμο ή στον Αγιο Ανδρέα – αν μιλάμε για κόσμο που ζει στην Αθήνα – ή στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής – αν μιλάμε για Θεσσαλονικείς, που ξέρουν ότι σαν τη Χαλκιδική δεν έχει πουθενά.

Ολοι αυτοί, επειδή νιώθουν ότι συνεχίζουν να ζουν στο σπίτι τους (απλώς το σπίτι είναι διαφορετικό από αυτό του χειμώνα), δηλώνουν σε όσους ρωτούν στις έρευνες ότι δεν θα πάνε διακοπές και από μία άποψη έχουν δίκιο: δεν θα βρεθούν σε κάποιο ξενοδοχείο, δεν θα πάρουν αεροπλάνα ή βαπόρια όπως παλαιότερα, δεν θα μετακινηθούν από αυτό το οποίο στο μυαλό τους είναι η βάση τους.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με πολλούς οι οποίοι μετά τα χρόνια της κρίσης ανακάλυψαν το παλιό εκείνο σπίτι του παππού και της γιαγιάς που η μαμά και ο μπαμπάς το διατήρησαν. Είναι σε κάποιο απομακρυσμένο χωριό της ελληνικής υπαίθρου, μπορεί να έχει ή να μην έχει κοντά μια παραλία (σπανίως οργανωμένη), συνήθως δεν έχει νυχτερινή ζωή αν εξαιρέσεις το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου σε κάποια εκκλησία της Παναγίας.

Και για αυτούς όλο ετούτο δεν λέγεται διακοπές: δεν έχει τίποτε το glamorous ώστε να το περιγράφεις χειμωνιάτικα όπως εκείνο το ταξίδι που έκανες κάποτε στην Αστυπάλαια. 

Υπάρχουν επίσης και κάποιοι άλλοι – πολλοί – που τα τελευταία χρόνια έχουν ανακαλύψει τη χαρά τού τριημέρου. Φεύγουν για κοντινούς προορισμούς ήδη από τον Ιούλιο.

Είναι ο λόγος που κάθε Παρασκευή απόγευμα πήζει ο Κηφισός μέχρι την έξοδο για την Αττική Οδό ή τη Λαμία και την Κόρινθο. Αν δεν φύγουν με αυτοκίνητο, παίρνουν ένα πλοίο και πάνε κάπου κοντά: Κυριακή βράδυ, σε κάθε περίπτωση, είναι πίσω.

Με τη βεβαιότητα ότι όλο αυτό που κάνουν δεν είναι διακοπές, διότι δεν έχει διάρκεια. Φυσικά και έχουν δίκιο. Αλλά αν έχουν πάει πέντε τριήμερα μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου, έχουν αποδράσει από την πόλη για πάνω από δέκα ημέρες. Χωρίς να κάνουν διακοπές.

Γενικώς, το τι είναι διακοπές είναι μια μεγάλη συζήτηση. Αν π.χ. έχεις μείνει στην Αθήνα και τα οικονομικά σου σού επιτρέπουν να περνάς κάποιες ώρες στις κοντινές παραλίες (που δεν είναι και λίγες πλέον και μπορεί να είναι άλλες ακριβές και οργανωμένες και άλλες απλά προσβάσιμες), τυπικά δεν κάνεις διακοπές: στην πραγματικότητα, είσαι ένας τύπος που έχει κάμποσα λεφτά για ξόδεμα και που κάποιος λόγος σε υποχρεώνει να μη φύγεις από την πρωτεύουσα – ελπίζω ο λόγος να είναι καλός.

Φοβάμαι πως θα καταλήξω στην υπερβολή και θα φθάσω να δημιουργήσω την εντύπωση πως όλοι τελικά κάνουν διακοπές. 

Δεν θέλω να κάνω αυτό το λάθος. Προφανώς και είναι πάρα πολλοί αυτοί που δεν έχουν κάνει διακοπές και φέτος. Γιατί η ακρίβεια δεν το επιτρέπει, γιατί δεν τους περισσεύουν χρήματα ούτε για το υπέρογκο κόστος μετακινήσεων ή γιατί είναι μόνοι ή έχουν δουλειά καλοκαιριάτικα ή δεν έχουν κέφι.

Αλλά αν όλοι αυτοί αποτελούν το 50% της χώρας τότε...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Μετά την επίσκεψη...

pic.twitter.com/eTgspvJ7aD

— ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (@Knight_lately) August 10, 2026

Του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου

 

Διαβάσαμε κάτι σαν Δελτίο Τύπου για την επίσκεψη του κου Παπαδάκου και της Διοικήτριας του Νοσοκομείου της Αμαλιάδας στην 6^η ΥΠΕ.

Προσπαθήσαμε να καταλάβουμε σημαίνει όλο αυτό.

Ο κος Παπαδάκος λέει προτίθεται να βοηθήσει στον εξοπλισμό και στην αναβάθμιση του Νοσοκομείου.

Θα μπορούσε βέβαια να δηλώσει αυτήν του την πρόθεση στην Διοικήτρια η οποία με την σειρά της θα ενημέρωνε τους αρμοδίους.

Αλλά όπως και να το κάνουμε είναι αλλιώς να συναντηθείς κατ ευθείαν με τον Διοικητή της 6^ης ΥΠΕ.

Και να βγάλεις και φωτογραφίες.

Τελικά κατά πως διαβάσαμε δόθηκαν εκατέρωθεν υποσχέσεις και ο κος Διοικητής τις προθέσεις του κου Παπαδάκου θα τις μεταφέρει χαρτί και καλαμάρι στον κο Υπουργό που θα τον συναντήσει προσεχώς.

Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα.

Και από δίπλα αυτόπτης μάρτυρας για όλα αυτά η κα Διοικήτρια.

Τελικά κατά πως φαίνεται το Νοσοκομείο της Αμαλιάδας έχει πάρει φόρα και δεν κρατιέται πλέον με τίποτα.

Μετα το Ογκολογικό που μπαίνει στην τελική ευθεία κοντά μια δεκαετία τώρα μπαίνει στην τελική ευθεία και η λειτουργία του νέου Αθλητιατρικού Κέντρου.

Και προχωρούν λέει με γρήγορους ρυθμούς οι διαδικασίες για την αγορά Αρθροσκοπίου και Βρογχοσκοπίου.

Βέβαια για το Βρογχοσκόπιο θα χρειαστεί να υπάρχει στον Νοσοκομείο επεμβατικός Πνευμονολόγος πού τώρα δεν έχει ούτε καν Παθολόγο.

Λεπτομέρειες ….

Αλλά και αυτό θα το λύσουμε προσεχώς. 

Πλέον όλων τούτων θα γίνει και Μονάδα Ημερήσιας Νοσηλείας η οποία σε πρώτη φάση θα είναι για απλά και μεσαία περιστατικά …

Μη τα θέλουμε και όλα δικά μας.

Σιγά σιγά θα διαχειρίζεται και σοβαρά …

Όλα θέλουν τον χρόνο τους.

Υπομονή χρειάζεται.

Μην είμαστε και πλεονέχτες.

Εμείς τι να πούμε με όλα αυτά.

Σαν πολίτες αξίζουμε καλύτερης μεταχείρισης.

Μπορεί όμως και να μην την αξίζουμε με δεδομένη την αδιαφορία που δείχνουμε και τις πολιτικές επιλογές που κάνουμε.

Τελικα ο καθένας από μας έχει...

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: O λόγος (ΠΑΛΙ) για την Ογκολογική της Αμαλιάδας

pic.twitter.com/5UBvsFwe3z

— ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (@Knight_lately) August 14, 2026

 Του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου

 

Θα λέγαμε ότι το θέμα έχει κουράσει αν δεν ήταν τόσο σοβαρό.

Πρόσφατα επανήλθε στην επικαιρότητα με νέες υποσχέσεις από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας και τοπικούς παράγοντες.

Να πούμε λοιπόν σε  όσους φοβούνται μη και γίνει πολιτικό marketing για ένα τόσο σοβαρό θέμα να τους πληροφορήσουμε ότι αυτό γίνεται τουλάχιστον από το 2020 και μετά.

Φωτογραφίσεις υποσχέσεις και πάλι φωτογραφίες και πάλι υποσχέσεις.

Αν αυτό δεν είναι πολιτικό marketing τι είναι ??

Είναι βαρετό να πούμε πάλι τα ίδια και να ξαναβάλουμε και κάποιες χαμογελαστές φωτογραφίες της κας Αυγερινόπουλου που κατά πώς φαίνεται είχε πάρει εργολαβικά το θέμα ….

Να ξαναπούμε για όσους δεν το καταλαβαίνουν ότι είναι τουλάχιστον ντροπή να παίζουμε με το πόνο αυτών τον ανθρώπων.

Και για το πρακτικό του θέματος.

Δεν έχουμε να ψάξουμε τίποτα

Δεν θα εφεύρουμε εμείς τον τροχό.

Μια Ογκολογική κλινική πρέπει να πληροί κάποιες προϋποθέσεις και κάποιες προδιαγραφές.

Τελεία και  παύλα.

Είναι συγκεκριμένες και για ευνόητους λόγους δεν χωρούν εκπτώσεις…..

Το να γίνει λοιπόν μια Ογκολογική κλινική στην Ηλεία είναι καθαρά θέμα πολιτικής βούλησης που μέχρι αυτήν την στιγμή δεν έχει υπάρξει .

Όλα τα άλλα είναι...

 

Υπαρκτού κηφηνο-σουργελο-ψωναρο-κατσαπλιαδο-ξεφτιλαρά ελληνισμού κωμωδία

 

Νεοέλλην είναι αυτός που χώνει τη γόπα στην άμμο, κ μετά λέει στον διπλανό του πως το φιλότιμο είναι αμετάφραστο.

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) August 16, 2026

Η Παραδεισος υπαρχει γιατι ο Θεος δε γουσταρει να πληρωνει διαφημισεις.
Φιλια σ'οσους ποσταρισαν απατητα μερη για να κανουν εντυπωση και εισεπραξαν την επισκεψη σ'αυτα ανθρωπων που δεν ειχαν καμμια σχεση με τη Φυση,παρα μονο τα μεσα και τη συμπεριφορα για να τη μαγαρισουν. pic.twitter.com/4Sm2HLDLME

— Τhomas Shelby (@tassos4162) August 21, 2026

Ένα κόμμα που θα έκανε θραύση στην χώρα μας είναι το "Δώσε κι εμένα μπάρμπα"

— Thanos Dimou (@AthanDim) August 21, 2026

Σε αυτές τις περιπτώσεις είμαστε με το τσουνάμι / ξαφνικό κύμα / πλημμυρίδα.
Δεν χωράνε οπαδικά. https://t.co/HYP5ZLdnCV

— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) August 19, 2026

Σοβαρά τώρα, πηγαίνουν "ινφλουένσερ" σε εστιατόρια κ απαιτούν έκπτωση, επειδή τάχα τους "ανέβασαν" το μαγαζί;
Δεν μου κάνει εντύπωση, δεδομένου του εκτσογλανισμού της κοινωνίας, αλλά θα ήθελα πολύ να μάθω, αν έστω κ ένας ιδιοκτήτης τους πέταξε έξω.

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) August 16, 2026

Πήγανε οι άλλοι και έκαναν κατάληψη στην ΠΑΕ επειδή πουλήθηκε ένας παίχτης. Το μισό νεύρο να είχαμε απέναντι σε αυτούς που ξεπουλανε κομμάτι κομμάτι την πατρίδα μας, θα ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα για όλους μας. θλιψη#Konstadelias

— Εθνική Ομάδα Μιμιδίων (@EOM_memes) August 17, 2026

Έφεραν κλαρκ με παλέτες πιάτα σε πανηγύρι στη Ζάκυνθο και τα έσπασαν στην πίστα, δείτε εικόνες και βίντεο https://t.co/F45UUCPi0I

Η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει κι όποιος δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει...

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) August 17, 2026

Το πρόβλημα είναι ότι αντιμετωπίζουν τον ελληνάρα με με δυτικούς όρους, ενώ αυτό που αντιλαμβάνεται ο ίδιος είναι πρακτικές ασιατικών κρατών. pic.twitter.com/28aoBJNtyr

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) August 19, 2026

Πλίιζ κουίκλι...

Αυτό φωνάζουν σε κάθε στάση οι ροδίτες οδηγοί λεωφορείων.
Πείτε μου σε ποια υποκατηγορία του ζωικού βασιλείου να τους εντάξω, διότι προσωπικά αδυνατώ.

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) August 18, 2026

Ελληνόφωνου "δημοσιογραφικού" σκουπιδαριού κωμωδία

#ΧΑΟΣ_ΔΑΓΚΩΤΟ pic.twitter.com/TUMcIZXIRi

— Billy Idiot (@BillyIdiot2) August 22, 2026

Κάρτα σίτισης 10 ευρώ και έξτρα παροχές.#ΧΑΟΣ_ΔΑΓΚΩΤΟ pic.twitter.com/lX2KZ3zC80

— Billy Idiot (@BillyIdiot2) August 21, 2026

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΕΛΛΑΔΑ! Νούμερα Ενα !
Ενδεικτικό του τι παραμύθι έχετε να φάτε! Αλλη ... Ποιότητα! Ακόμη δεν ξεκίνησαν, άρχισαν το δούλεμα: μας βγάζουν επιδεικτικά τη γλώσσα. Σας λένε πως θα πορευτούν. Μην τους καταναλώσετε ρε! Αποκτήστε λίγη αξιοπρέπεια. pic.twitter.com/GmqgaAERKd

— Διονύσης Παντής (@pantislawoffice) August 20, 2026

#ΧΑΟΣ_ΔΑΓΚΩΤΟ pic.twitter.com/nNHlBwXE9x

— Billy Idiot (@BillyIdiot2) August 21, 2026

#ΧΑΟΣ_ΔΑΓΚΩΤΟ pic.twitter.com/D5zBV00f8X

— Billy Idiot (@BillyIdiot2) August 21, 2026

Πριν λίγες μέρες ποσταρε ευτυχισμενες φωτογραφιες απο την οικογενεια της με τον Μπρατσαρα τον Άντρα της, και σημερα διελυσε τον Γαμο της με κληση Αστυνομιας επειδη ο συζυγος της, υψωσε την φωνη του.
Και φλεξαρει στις θερινες φωτος και σωμα.
Εκανε παιδι, και->διαζυγιο.

Τα γνωστα. pic.twitter.com/mpcnhHTJrb

— Evgenios Tzavaras 🇬🇷 (@EvgeniosTzav) August 24, 2026

Πακιστανός. Λεπτομέρεια που δεν χωράει στον τίτλο του μέσου που του χάρισαν τα χρέη… pic.twitter.com/UuQE9YtaeG

— Vasilis Tsiartas (@VasilisTsiartas) August 24, 2026

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: «Κατασκήνωση στην πόλη» στην Ιερά Μητρόπολη Κίτρους

 

 

 

Την Δευτέρα 24 Αυγούστου ολοκληρώθηκε με την μετακατασκηνωτική συνάντηση κατασκηνωτών και στελεχών, το φετινό πρόγραμμα «Κατασκήνωση στην πόλη». 

Για έβδομη συνεχόμενη χρονιά υπό την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος κ. Γεωργίου συμμετείχαν περί τα 280 παιδιά και νέοι, στο ημερήσιο πρόγραμμα διάρκειας μίας εβδομάδας.  Το πρόγραμμα φιλοξενήθηκε στην περιοχή Προσήλιο Σβορώνου, όπου λειτουργούν οι φιλανθρωπικές εγκαταστάσεις των ιδρυμάτων της Ιεράς Μητροπόλεως.

Κατά τη διάρκεια της συναντήσεως τελέσθηκε στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Κατερίνης Ιερά Παράκληση ενώπιον του Ιερού Λειψάνου της Πολιούχου Αγίας Αικατερίνης. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε καταληκτήρια γιορτή στον αύλειο χώρο του 2^ου Δημοτικού από ομάδες κατασκηνωτών και στελεχών.

Ο Σεβασμιώτατος κ. Γεώργιος απευθυνόμενος προς τα παιδιά τόνισε την αξία της κατήχησης και το πνευματικό θεμέλιο το οποίο κανείς βάζει στη ζωή του όταν από μικρή ηλικία συμμετέχει στα κατηχητικά και στη ζωή της Εκκλησίας. Προέτρεψε δε ενόψει της έναρξης του νέου εκκλησιαστικού έτους τη συμμετοχή των παιδιών στις Κατηχητικές Συνάξεις. Τέλος ευχαρίστησε τους υπεύθυνους ιερείς, τους αρχηγούς και όλα τα μέλη του Γραφείου Νεότητος που συμμετείχαν εθελοντικά ως ομαδάρχες και στελέχη σε όλες τις κατασκηνωτικές περιόδους, καθώς και τον Διευθυντή του 2^ου Δημοτικού Σχολείου Κατερίνης κ. Νικόλαο Ναχόπουλο για την παραχώρηση του αύλειου χώρου.

Με αισθήματα πνευματικών αναμνήσεων από τις κατασκηνωτικές περιόδους και τη χαρά του ανταμώματος ξανά, ολοκληρώθηκε η μετακατασκηνωτική συνάντηση, δίνοντας ραντεβού το επόμενο καλοκαίρι.