"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΝουΔο-γαλαζαίοι ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο κύριος τίποτας και οι Βέλγοι κερατάδες που δεν έχουν ούτε συρτάρια όπως ο Χρυσοχοϊδης!

 

Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Ιουλίου 02, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ψάχνοντας τον «κερατά»

Του ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ 

Ποιος είναι ο «κερατάς» στον οποίο αρνείται να απολογηθεί ο Δημήτρης Αβραμόπουλος; 

Οι διωκτικές αρχές που σπιλώνουν το όνομά του με ένα «άκυρο» ένταλμα σύλληψης; 

Τέτοιες ακυρότητες δεν θα έπρεπε να εμπνέουν αγριάδες· αν η υπόθεση είναι πράγματι μια «μπούρδα», αυτό θα αποδειχθεί εύκολα και οι κατηγορίες θα καταπέσουν. 

Μήπως τελικά οι κερατάδες δεν είναι οι φιλύποπτοι ευρωπαϊκοί θεσμοί, αλλά οι Ελληνες πολίτες; 

Αυτοί είναι οι αποδέκτες της είδησης – από την ψήφο τους αντλεί το κύρος και τη νομιμοποίησή του ο βουλευτής.  

Οταν η υπόληψή σου κινδυνεύει από ένα σκάνδαλο, δεν φοβάσαι τόσο αυτούς που το ανέσυραν απ’ το σκοτάδι, όσο εκείνους που το υποστασιοποιούν στο φως. 

Σημασία δεν έχει ποιος λέει ότι φταις, αλλά...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Ιουλίου 02, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΝουΔο-γαλαζαίικα "ΦΕΥΓΑΤΑ" ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Αυτανάφλεξη!

Image

oso_fainetai.jpg 

 Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Τα υλικά με τα οποία γίνεται η πολιτική είναι ευπαθή και εύφλεκτα. Εγωισμοί, φιλοδοξίες, όνειρα – όλα αυτά εύκολα παίρνουν φωτιά, ιδίως σε περιόδους με υψηλές θερμοκρασίες.  

Τέτοια ακριβώς είναι η περίπτωση του Βασίλη Φεύγα, γραμματέα Πολιτικού Σχεδιασμού της ΝΔ – μην ψαρώνετε, ο τίτλος είναι άνευ περιεχομένου.  

Ο κ. Φεύγας φιλοδοξούσε να πολιτευθεί στην εκλογική περιφέρεια όπου δεν τα είχε καταφέρει την προηγούμενη φορά, όταν είδε όμως ότι μπήκαν στο παιχνίδι δύο άλλοι, ισχυρότεροι υποψήφιοι, τότε ο κ. Φεύγας ανεφλέγη. Εστειλε λοιπόν στον Μητσοτάκη μια ανοικτή επιστολή, με την οποία του προτείνει να κάνει μια κωλοτούμπα στην πολιτική του, ανάλογου μεγέθους πολιτικά με την ιστορική κωλοτούμπα του Τσίπρα: να ακυρώσει με νέο νόμο τη νομοθεσία για τον γάμο των ομοφύλων και να πάρει πίσω τον Αντώνη Σαμαρά, δηλαδή να συμμορφωθεί με όλες τις απαιτήσεις του κ. Σαμαρά. Με άλλα λόγια, τον κάλεσε να αυτοκτονήσει πολιτικά.

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι μια τόσο τρελή πρόταση αμέσως γεννά υποψίες για την ψυχολογική ισορροπία εκείνου που τη διατυπώνει – πολύ περισσότερο επειδή ο κ. Φεύγας αυτοκαταστρέφεται.  

Δεν εννοώ μόνο το πολιτικό μέλλον του, που ούτως ή άλλως ήταν σχεδόν ανύπαρκτο, αλλά κυρίως τον ρόλο που είχε ο ίδιος – τυπικά έστω, από τη θεσμική θέση του στο κόμμα – σε όλα αυτά που τώρα τα κρίνει καταστροφικά και προτείνει να αλλάξουν. Δεν είναι μόνο δηλαδή, ότι ουσιαστικά ζητάει από τον Μητσοτάκη να παραδεχθεί ότι είναι *** (βάλτε ό,τι θέλετε). Το φωνάζει πρώτα ο ίδιος για τον εαυτό του! Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων, δηλαδή…

Για τον λόγο αυτόν επιμένω ότι η ορθή διάγνωση για την περίπτωση του κ. Φεύγα είναι η εξής: 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Ιουλίου 02, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

ΝουΔο-γαλαζαίικα "ΦΕΥΓΑΤΑ" ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Βασίλης Φεύγας: Κομποθέκλα! Στρατηγική στο τάβλι, κουκί στην κάλπη.

 Image 

Ανακαλύψτε ιδέες για 46 sarkasmos και αστεία λόγια | εξυπνάδες, σαρκαστικά ρητά, αστείες ατάκες και άλλα 

Γράφει ο Μιχάλης Τσιντσίνης

Ποιος ήταν ο Βασίλης Φεύγας πριν τον συστήσει στο μεγάλο κοινό η «επιστολή Φεύγα»; 

Τον έβρισκες κάτω από πεύκα, έρημο, να αναπέμπει το μήνυμά του, υπό τους ήχους των τζιτζικιών, προς το κοινό της Αιτωλοακαρνανίας. Ενα χρόνο τώρα, έχει γεμίσει πινέζες ο λογαριασμός του στο Ινσταγκραμ. Φεύγας στα Κλεισορρεύματα. Φεύγας στην Κομποθέκλα, στο Περδικάκι, στην Κατούνα, στο Παλιάμπελο. 

Είχε γεμίσει και «αποστάγματα ζωής», όπως είναι ο καθωσπρέπει όρος για τις αυτοματοποιημένες σπουδαιοκλισεδιές που κρεμιούνται στα δίκτυα. Φεύγας πλάτη, ανεβαίνει σκαλοπάτια και το μότο λέει «κάθε μεγάλη διαδρομή ξεκινά με το επόμενο βήμα». Φεύγας αγναντεύει τον Αμβρακικό – «Ο τόπος. Δεν τον βλέπεις μόνο. Τον κουβαλάς».

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς υπεύθυνος Στρατηγικού Σχεδιασμού και Επικοινωνίας του κυβερνώντος κόμματος, όπως ο προαλειφόμενος για υποψήφιος βουλευτής στην Αιτωλοακαρνανία. Αρκεί να έχει δουλέψει καφενειακώς τη στρατηγική στη φεύγα, για να έχει εμπεδώσει τον αδήριτο νόμο της εκλογικής επιτυχίας: Το τάβλι θέλει υπομονή και το κουκί κυνήγι.

Σε αυτό το κυνήγι, μια δημόσια επιστολή προς τον πρόεδρο του κόμματος είναι πιο αποτελεσματικό όπλο δημοσιότητας από τις καφενειακές σοφίες στα σόσιαλ μίντια. Απόδειξη, πόση προσοχή κατάφερε να δρέψει ο strategist με την επιστολή που ζητούσε από τον Μητσοτάκη να ξεψηφίσει τον νόμο για την ισότητα στον γάμο και να ξεδιαγράψει τον Αντώνη Σαμαρά.

Μπορεί να προσπεράσει κανείς την ουσία (τι θα σήμαινε η αποκαθήλωση ατομικών δικαιωμάτων από την ίδια την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που μόλις τα αναγνώρισε· τι θα σήμαινε η ηθική και πολιτική αποκατάσταση ενός πρώην πρωθυπουργού που, μεταξύ άλλων, υποδείκνυε δημοσίως στον πρωθυπουργό την αποπομπή του υπουργού Εξωτερικών).  

Μπορεί να περιοριστεί κανείς μόνο στην εκλογική σκοπιμότητα:  

Θα ξανακέρδιζε η Ν.Δ. τους ψηφοφόρους εκείνους που εννοούν να την καταψηφίσουν για τον γάμο, αν επιχειρούσε άτακτη υποχώρηση; Ή μήπως θα έχανε κι εκείνους που συμφωνούσαν με την κίνηση, χωρίς να μεταπείσει με τον καιροσκοπικό ελιγμό τους δυσαρεστημένους;  

Θα απέδιδε ένα άνοιγμα στον Σαμαρά, που έχει ήδη οργανώσει το δικό του κέντρο ανοιχτής προστασίας για απόμαχους πολιτευτές; Ή θα νομιμοποιούσε απλώς τον ρεβανσισμό του;

Πέρα από τα πυροτεχνήματα προσωπικής καμπάνιας –που έχουν αρχίσει να καίνε το σοσιαλμιντιακό στερέωμα– ακούει κανείς, ιδιωτικά, τα στελέχη της Ν.Δ. να λένε ότι στο κόμμα έχουν κοστίσει όχι όσα της καταλογίζει η αντιπολίτευση, αλλά τρεις δικές της πρωτοβουλίες: Ο γάμος, η φορολόγηση των ελεύθερων επαγγελματιών και η (βεβιασμένη) αλλαγή στο σύστημα των αγροτικών επιδοτήσεων.  

Ποια, όμως, από αυτές τις όχι και τόσο δημοφιλείς πολιτικές, ήταν λάθος; 

Για ποια θα μπορούσε στα σοβαρά ένας πρωθυπουργός που...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Ιουλίου 02, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΛΑΓΟΚΕΦΑΛΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Οι λαγοκέφαλοι ως… μοχλός ανάπτυξης για κάποιους!

 

Του Strange Attractor

Επί επτά ολόκληρα χρόνια η κυβέρνηση των «αρίστων» δουλεύει νυχθημερόν μεθοδικά και συστηματικά. Για την προκοπή του τόπου. Να τα λέμε όλα…

Άλλοι λαοί χτίζουν νοσοκομεία, άλλοι φτιάχνουν δρόμους, άλλοι επενδύουν στην παιδεία.

Εμείς επιλέξαμε έναν πιο δημιουργικό δρόμο: φόροι, σκάνδαλα, μίζες, απευθείας αναθέσεις, επιδόματα, επιδοτήσεις, και ένα ατελείωτο πανηγύρι γαλάζιων ημετέρων.

Και ενώ όλοι αναρωτιούνταν τι άλλο μπορεί να πάει στραβά στη μπανανία μας, εμφανίστηκε η νέα μεγάλη απειλή για τη χώρα, οι δολοφόνοι λαγοκέφαλοι!

Με τους παρουσιαστές και πανελίστες των καναλιών, που όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν, να γίνονται τώρα ειδικοί «ιχθυολόγοι»!

Λαγοκέφαλοι λοιπόν…

Όχι, δεν πρόκειται για νέο κόμμα, που ιδρύει ο Καιρίδης (όπως διαδίδουν κάποιοι κακοπροαίρετοι) ούτε για κάποιο νέο έντεχνο συγκρότημα που ετοιμάζει συναυλία με συμμετοχή του Νταλάρα, όπως λένε οι πιο υποψιασμένοι…

Πρόκειται όμως για τα γνωστά τοξικά ψάρια που έχουν κατακλύσει τις ελληνικές θάλασσες, και απειλούν την αλιεία, το οικοσύστημα και, όπως πληροφορούμαστε τελευταία, ακόμη και τον τουρισμό! Τη βασική πηγή εισοδήματος της χώρας, που κατά τα άλλα δεν παράγει ούτε… φελλούς, αλλά πρέπει να διατηρεί και να συντηρεί δεκάδες υπουργεία, με εκατοντάδες υπουργούς, υφυπουργούς, γενικούς γραμματείς, μετακλητούς, και λοιπούς παρατρεχάμενους… 

Γιατί, λένε τα κανάλια (που ξεχάσανε την Πισπιρίγκου, τη Μουρτζούκου, τον Μίχο, κ.ά), ποιος ξένος θα έρθει να κολυμπήσει, και να πληρώσει 40 ευρώ για μια χωριάτικη (χωρίς λάδι) όταν υπάρχει ο φόβος να συναντήσει έναν λαγοκέφαλο, και να χάσει κανένα δάκτυλο;

Βέβαια, αν άντεξε ο τουρίστας τις (ρεζερβέ) ξαπλώστρες των εκατό ευρώ, τα διόδια, τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια, και την τιμή της χωριάτικης που λέγαμε, χώρια την αστακομακαρονάδα των 500 ευρώ, δύσκολα θα τρομάξει από ένα ψάρι. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας…

 

Το θέμα είναι ότι στην Ελλάδα κάθε πρόβλημα αποτελεί ταυτόχρονα και μια επιχειρηματική ευκαιρία. Είμαστε καπάτσος λαός, τι να λέμε;

Έτσι, μόλις ανακοινώθηκε ότι θα δοθούν επιδοτήσεις για κάθε λαγοκέφαλο που αλιεύεται, άρχισαν τα θαύματα.

Ξαφνικά, άνθρωποι που μέχρι χθες δήλωναν αγρότες, κτηνοτρόφοι, ή επαγγελματίες ταβλαδόροι, και αφισοκολλητές, ανακάλυψαν μια βαθιά σχέση με τη… θάλασσα, που είχαν παιδιόθεν.

Π.χ. ο φίλος μου ο  Μήτσος από τα ορεινά Γρεβενά, που δεν ξεχώριζε τον γαύρο από το σκουμπρί, και μια δυο φορές τον χρόνο κάνει μπάνιο σε πισίνα, με μπρατσάκια, δήλωσε αλιέας τρίτης γενιάς!

Ο ξάδελφός του, που έχει δει βάρκα μόνο σε καρτ ποστάλ, απέκτησε αλιευτική συνείδηση μέσα σε μία νύχτα, και ψάχνει για δίχτυα και αγκίστρια στο… Μέτσοβο!

Άλλος, που μέχρι χθες κυνηγούσε επιδοτήσεις για ελιές (και μπανάνες) που δεν υπήρχαν, τώρα ορκίζεται ότι από παιδί είχε όνειρο να γίνει ψαράς, και μάλιστα ανοικτής θαλάσσης. «Θέλω να ψαρεύω τόνους ανοιχτά της Λιβύης», λέει στους έκθαμβους συγχωριανούς του σε καφενείο της ορεινής Γορτυνίας!

Οι γνωστές γαλάζιες ακρίδες λοιπόν, δεν αφήνουν τίποτα να πέσει κάτω. Αν χρειαστεί, θα δηλώσουν μούτσοι αλιευτικού, δύτες, ωκεανογράφοι, θαλάσσιοι βιολόγοι, ακόμη και εκπαιδευτές δελφινιών, αρκεί να υπάρχει πρόγραμμα, επιδότηση, κονδύλι, και… η κατάλληλη σφραγίδα.

Οι λαγοκέφαλοι, άλλωστε, έχουν ένα σοβαρό μειονέκτημα: δεν ψηφίζουν.

Οι επιδοτούμενοι, αντιθέτως, ψηφίζουν κανονικά, και οι Φερράρι τους πληρώνουν και τέλη κυκλοφορίας συμβάλλοντας στην οικονομία.

Και κάπως έτσι, το ψάρι μετατρέπεται σε… αναπτυξιακό εργαλείο, και η «απειλή» σε… μασαμπούκα!

Ήδη, σε κάποιες περιοχές κυκλοφορεί η φήμη ότι σύντομα θα υπάρχουν περισσότεροι (δηλωμένοι και επιδοτούμενοι) ψαράδες από λαγοκέφαλους. Θα βλέπεις στη μαρίνα εκατοντάδες ανθρώπους με ναυτικές τραγιάσκες, γαλότσες, νιτσεράδες, και καλάμια, έτοιμους να σώσουν το έθνος από την εισβολή του τοξικού ψαριού, φυσικά με το αζημίωτο.

Η χώρα έχει μια μοναδική ικανότητα να μετατρέπει κάθε κρίση σε μηχανισμό επιδοτήσεων, και σε ευκαιρία για επιτήδειους.

 

Ας μην ξεχνάμε πως οι πιο παλιοί  πλούσιοι της Ελλάδος πλούτισαν επί… κατοχής! Τυχαίο;

Είχαμε επιδοτήσεις για χωράφια, για μπανάνες, για κάνναβη, για γίδια, για αναδασώσεις, για ανεμογεννήτριες, για ενεργειακές αναβαθμίσεις, για ψηφιακούς μετασχηματισμούς, για άγονες γραμμές, για τους Γερμανούς ιδιοκτήτες των αεροδρομίων που «επλήγησαν» από τον κόβιντ, για αδέσποτα, για ΜΚΟ, και για ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους…

Γιατί λοιπόν να λείψουν οι λαγοκέφαλοι;

Αν συνεχιστεί έτσι η κατάσταση, δεν αποκλείεται να δούμε και νέες ειδικότητες.

Πιστοποιημένος κυνηγός λαγοκέφαλων, σύμβουλος διαχείρισης λαγοκέφαλων, ειδικός στρατηγικής αντιμετώπισης λαγοκέφαλων, ψυχολόγος λαγοκέφαλων, παρατασιούχος συμβασιούχος κυνηγός λαγοκέφαλων, ενεργειακός θεραπευτής θυμάτων λαγοκέφαλου, κ.ο.κ

Και, φυσικά, θα συσταθεί και κάποια «τριμελής» επιτροπή (από καμιά εικοσαριά κομματικούς «ειδήμονες») παρακολούθησης του φαινομένου με ημερήσια αποζημίωση, και μπόλικα υπηρεσιακά ταξίδια στα νησιά μας (μόνο καλοκαίρι) με εκτός έδρας αποζημιώσεις…

Το πραγματικά εντυπωσιακό είναι ότι η χώρα επί «αρίστων» μοιάζει να…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Ιουλίου 02, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΛΑΓΟΚΕΦΑΛΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ο λαγοκέφαλος και η κόμπρα

 

Γράφει ο Αλέξανδρος Σκούρας

Η είδηση ότι το κράτος «επικήρυξε» τον λαγοκέφαλο με 5,33 ευρώ το κιλό ακούγεται, με την πρώτη ματιά, σαν μια καθαρή πράξη πρακτικής λογικής. Έχουμε ένα ξενικό είδος που δημιουργεί πρόβλημα στο θαλάσσιο οικοσύστημα και στο εισόδημα των αλιέων. Έχουμε ψαράδες που βρίσκονται ήδη αντιμέτωποι με αυξημένο κόστος, παράνομες πρακτικές και περιορισμούς. Άρα, λέει η πολιτεία, ας πληρώσουμε τους επαγγελματίες για να βγάλουν τον λαγοκέφαλο από τη θάλασσα. Το μέτρο θα εφαρμοστεί πιλοτικά σε Κρήτη και Νότιο Αιγαίο, αποκλειστικά από επαγγελματίες αλιείς, με αξιοποίηση ευρωπαϊκών πόρων.

Όποιος όμως έχει μάθει να σκέφτεται με όρους κινήτρων οφείλει να σηκώσει το φρύδι του. Όχι επειδή το πρόβλημα είναι φανταστικό. Είναι απολύτως πραγματικό. Ούτε επειδή οι ψαράδες δεν χρειάζονται στήριξη. Τη χρειάζονται. Το ερώτημα είναι αν η πολιτική που σχεδιάζουμε μειώνει το πρόβλημα ή αν, άθελά της, δημιουργεί μια νέα μικρή αγορά γύρω από τη διαιώνισή του.

Εδώ μπαίνει η ιστορία της κόμπρας:

Κατά την περίφημη οικονομική παραβολή, οι βρετανικές αρχές στο αποικιακό Δελχί ανησυχούσαν για τον αριθμό των δηλητηριωδών φιδιών και αποφάσισαν να πληρώνουν αμοιβή για κάθε νεκρή κόμπρα. Στην αρχή, το μέτρο φάνηκε να δουλεύει. Πολλές κόμπρες θανατώθηκαν και παραδόθηκαν στις αρχές. Ύστερα όμως κάποιοι κατάλαβαν ότι μπορούσαν να βγάλουν χρήματα όχι κυνηγώντας κόμπρες, αλλά εκτρέφοντάς τες. Όταν το κράτος αντιλήφθηκε την απάτη και ακύρωσε το πρόγραμμα, οι εκτροφείς απελευθέρωσαν τις άχρηστες πλέον κόμπρες. Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με την παραβολή, ήταν ότι το Δελχί κατέληξε με περισσότερες κόμπρες από όσες υπήρχαν στην αρχή. Ο όρος διαδόθηκε από τον οικονομολόγο Horst Siebert ως παράδειγμα λανθασμένων κινήτρων στην οικονομική πολιτική.

Δεν χρειάζεται να πιστέψει κανείς κάθε λεπτομέρεια της ιστορίας για να καταλάβει το μάθημα. Το κράτος σπάνια πληρώνει μόνο για αυτό που νομίζει ότι πληρώνει. Όταν πληρώνει ανά κιλό λαγοκέφαλου, δεν αγοράζει απλώς οικολογική αποκατάσταση. Αγοράζει ανθρώπινη συμπεριφορά. Και οι άνθρωποι αντιδρούν στα κίνητρα.

Μπορεί να υπάρξει υπερδήλωση ποσοτήτων.

Μπορεί να υπάρξει μεταφορά αλιευμάτων από άλλες περιοχές.

Μπορεί η αλιευτική προσπάθεια να στραφεί προς εκεί όπου υπάρχει επιδότηση και όχι εκεί όπου υπάρχει μεγαλύτερη οικολογική ή καταναλωτική ανάγκη.

Μπορεί ένα προσωρινό μέτρο να αποκτήσει τους γνωστούς ελληνικούς προστάτες του και να ζητά κάθε χρόνο παράταση, αύξηση και διεύρυνση. Έτσι γεννιούνται οι πελατείες. Όχι πάντα από διαφθορά. Συχνά από κακό σχεδιασμό.

Αν το πρόγραμμα θέλει να αποφύγει το cobra effect, πρέπει να στηθεί σαν σοβαρή πολιτική και όχι σαν επικοινωνιακή επικήρυξη.

Χρειάζεται αυστηρή γεωγραφική στόχευση, ανεξάρτητη πιστοποίηση, ανώτατο προϋπολογισμό, ημερομηνία λήξης και μετρήσιμο στόχο.

Πόσους λαγοκέφαλους έχουμε σήμερα;

Πού βρίσκονται;

Πόση μείωση επιδιώκουμε;

Ποιος θα ελέγξει ότι το μέτρο μειώνει τον πληθυσμό και δεν δημιουργεί απλώς εισόδημα από την ύπαρξή του;

Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι να καταδικάσουμε το μέτρο πριν εφαρμοστεί. Είναι να απαιτήσουμε σοβαρότητα πριν μονιμοποιηθεί.

Αν η πολιτεία ξέρει τι μετρά, ποιον πληρώνει, για ποιο αποτέλεσμα πληρώνει και πότε σταματά να πληρώνει, τότε η επικήρυξη του λαγοκέφαλου μπορεί να γίνει ένα χρήσιμο εργαλείο διαχείρισης.

Αν όμως …

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Ιουλίου 02, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Το αδίστακτο κοράκι του πόνου

 

 
 
 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

«Εν αρχή / ήν ο Λόγος, / φως / εκ φωτός, / που ταξιδεύοντας στο άπειρο  / διάλεξε αμετάκλητα το Αιγαίο /και από τον κόρφο του / στέλνει ακένωτο το μήνυμα / της άρρητης ζωής / στο Σύμπαν / μέσ’ από ένα κοχύλι μισάνοιχτο, / ίδιο ο Λόγος / που από τα χείλη του / η Αλήθεια ξεπηδάει / και ανοίγεται στην Πλάση, / μεταλαβιά / ίζημα των Αχράντων Μυστηρίων. / Φως / των καιρών ανέσπερο / θάλλει στα κύματα του Αιγαίου, / εκεί όπου κίνησε η μεγάλη εκστρατεία / για να λευτερωθούν απ’ τα δεσμά / η Γνώση και η Σοφία». (Λόγος, από την ποιητική συλλογή «Σταλακτίτες σε τέσσερις στροφές» του Προκοπίου Παυλόπουλου, εκδόσεις Gutenberg).

 

Καταλαβαίνω ότι είναι βαρύ να ξεκινάς έτσι το Σάββατο – σκεφτείτε όμως κι εμένα που διάβασα και τα 163 ποιήματα του βιβλίου. (Σε δόσεις, εννοείται, αν και δεν έχω πρόβλημα πίεσης…)

Πάντως, ήταν απαραίτητο να το υποστείτε και εσείς, ώστε να έχετε μια ιδέα για τι μιλάμε. Να γίνει σαφές, κατ’ αρχάς, ότι οι «Σταλακτίτες», αντίθετα προς τις προσδοκίες ενός μέρους του κοινού, δεν είναι «party book».

Δεν προσφέρεται, δηλαδή, ως ανάγνωσμα για να σπάσουμε πλάκα με τους φίλους μας, όταν αράζουμε στο σαλόνι μετά το δείπνο. Είναι κάτι πολύ χειρότερο: είναι η ειλικρινής καταγραφή της ποιητικής φωνής του κ. Παυλόπουλου.

Η ανάγνωση του έργου είναι μια καταβύθιση στον εσωτερικό κόσμο του κ. Παυλόπουλου, ο οποίος είναι όπως τον φαντάζεσθε: βαρύς, βυθισμένος στη μεταφυσική αγωνία της σωτηρίας, τυλιγμένος σε μια αύρα μυστικισμού.

Με κυρίαρχο στην ποίησή του το αίσθημα μιας ναρκισσιστικής μελαγχολίας, που σε κουράζει γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι για τον ποιητή η μιζέρια είναι αυτοσκοπός, επειδή υποτίθεται ότι αυτή είναι η ενδεδειγμένη διάθεση του «σοβαρού διανοούμενου».

Το δεύτερο πρόβλημα που θα συναντήσει ο τολμηρός εξερευνητής στον κόσμο του κ. Παυλόπουλου είναι η αίσθηση της πλησμονής από την υπερβολή του στόμφου. Ιδού ένα παράδειγμα: «Το αδίστακτο κοράκι του πόνου / κάθε που νυχτώνει / έρχεται και τρώει με βουλιμία / τα σπλάχνα της παλιάς ελπίδας / την ανυπόμονη καρδιά της προσδοκίας». Μπουκώνεις. Οχι άλλο κάρβουνο!

Η ποίηση του κ. Παυλόπουλου μοιάζει με τη μαγειρική που προσπαθεί να πετύχει τη νοστιμιά με την υπερβολή στην ποσότητα των υλικών της συνταγής. Μαγειρεύει με περισσότερο βούτυρο, με πιο πολύ αλάτι, βάζει μέσα ό,τι μυρωδικά βρίσκει στο ντουλάπι (ακόμη και αν η ημερομηνία λήξης έχει περάσει…), πιστεύοντας ότι η ποσότητα θα καλύψει την απουσία τέχνης. «Η ποσότητα είναι μιας μορφής ποιότητα», έλεγε ο Στάλιν, αναφερόμενος στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και είχε δίκιο. Ο κ. Παυλόπουλος νομίζει ότι το ίδιο ισχύει και με την τέχνη.

Συνολικά, το πρόβλημα δεν είναι ότι ο ποιητής δεν έχει ικανότητες· είναι μάλλον ότι δεν έχει ταλέντο.

Πάντως, αυτό που έχει να δώσει στον αναγνώστη της ποίησής του είναι…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Ιουλίου 02, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΝουΔο-γαλαζαίων εθνικών σουργελο-ξεφτιλαράδων κωμωδία

Image 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Ιουλίου 02, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

Σαν σήμερα (2/7/ΧΧΧΧ)

 

963: Ο Νικηφόρος Φωκάς ανακηρύσσεται αυτοκράτορας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

1839: Τίθεται ο θεμέλιος λίθος του Οθώνειου πανεπιστημίου της Αθήνας, μετέπειτα Εθνικού και Καποδιστριακού.

1916: Αρχίζει το πρώτο «Κόπα Αμέρικα», το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου των χωρών της Νοτίου Αμερικής.

1956: Οι Άγγλοι καταδικάζουν σε θάνατο στη Λευκωσία τους νεαρούς αγωνιστές της ΕΟΚΑ Ιωάννη Πατάτσο, Ανδρέα Ζάκο και Χαρίλαο Μιχαήλ. Θα εκτελεστούν λίγες μερες αργότερα στις 9 Αυγούστου...

1966: Ο Φρανκ Σινάτρα ανεβαίνει στο Νο1 του αμερικάνικου πίνακα επιτυχιών με το τραγούδι «Strangers in the night».

1994: Ο αμυντικός της Εθνικής Κολομβίας, Αντρέ Εσκομπάρ, δολοφονείται από αγνώστους, που του χρέωσαν την αποτυχία της ομάδας στο Μουντιάλ των ΗΠΑ.

1904: Γεννιέται ο Ζαν Ρενέ Λακόστ, γάλλος τενίστας και σχεδιαστής της γνωστής φίρμας ρούχων με σήμα το κροκοδειλάκι.

1939: Γεννιέται ο Αλέκος Παναγούλης, ήρωας της αντίστασης κατά της χούντας των συνταγματαρχών.

1778: Πεθαίνει ο φιλόσοφος Ζαν Ζακ Ρουσό






 
2016: Πεθαίνει σε ηλικία 77 ετών ο σκηνοθέτης της πολεμικής ταινίας "Ο Ελαφοκυνηγός", Μάικλ Τσιμίνο. . Ο 77χρονος Μάικλ Τσιμίνο, που έβαλε την σκηνοθετική υπογραφή του σε συνολικά 8 ταινίες, είχε μια καριέρα γεμάτη σκαμπανεβάσματα.
2016: Φευγει από τη ζωή σε ηλικία 88 ετών ο «αγγελιοφόρος της ανθρωπότητας» Ελί Βιζέλ, ο βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης συγγραφέας που επέζησε του Ολοκαυτώματος και καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του εργάστηκε για να μεταδώσει το μήνυμα της ειρήνης.
 
 
2017: Πεθαίνει  ο εφοπλιστής και ιδρυτής και ιδιοκτήτης του τηλεοπτικού σταθμού ANTENNA Μίνως Κυριακού.
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Πέμπτη, Ιουλίου 02, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Tο παραπάνω 500άρικο και ο "εξυπνότερος" λαός του κόσμου

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Δείτε πως έχει το πράγμα. Όσο καιρό το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ τάιζαν τον ελληνικό λαό με δανεικό χρήμα και με διορισμούς στο δημόσιο, εκείνος ψήφιζε υπερηφάνως τα δυο κόμματα. Όταν η πολιτική των δανεικών οδήγησε στην χρεωκοπία, ο λαός στράφηκε στον Αλέξη που του ‘λεγε όσα ήθελε ν’ ακούσει:  «Δεν φταις εσύ, θα σου δώσω πίσω το χρήμα που έχασες κι ακόμα περισσότερο.» 

Όταν ο Αλέξης τα ‘κανε μαντάρα, πηγαίνοντας μας αρχικά ως την άκρη του γκρεμού κι ύστερα ξεπουπουλιάζοντας μας, ο λαός έτρεξε μαζικά στον Μητσοτάκη και του φώναξε «σώσε με».

Τώρα που το πράγμα ισορρόπησε και εξομαλύνθηκε, μόλις νιώσαμε ασφαλείς, θα διαολοστείλουμε τον Μητσοτάκη και θα ξαναστραφούμε σε κείνον που πάλι μας υπόσχεται ότι θα μας ταΐσει με χρυσά κουτάλια.

Αυτή είναι η προδιαγεγραμμένη πορεία μας, μην αμφιβάλετε. Ενδεχομένως να την γλυτώσουμε στις επόμενες εκλογές, αλλά οι ράγες του τραίνου μας προς τα κει είναι στρωμένες. Μην βαυκαλίζεστε.

Οπότε ασχοληθείτε με τον Αλέξη που είναι ο επικίνδυνος κι αφήστε την Καρυστιανού να μαραζώσει μόνη της. Μην ασχολείστε μαζί της, έτσι κι αλλιώς για τον Τσίπρα δούλεψε. Του ‘φτιαξε ένα τσούρμο συνωμοσιολόγους και αντισυστημικούς, που σιγά-σιγά κατευθύνονται προς την ΕΛΑΣ επειδή θεωρούν τον ηγέτη της ικανότερο απ’ όλους να τα ξανακάνει μαντάρα. Να διώξει τον Κούλη. Μετά, όλοι τούτοι κάπου θα ξαναβρούν να φωλιάσουν όταν ο Αλέξης τους βρωμίσει για δεύτερη φορά, επειδή δεν θα τους δώσει εκείνα που τους υποσχέθηκε.

Και μην εκπλήττεστε που η RealPoll έδειξε την ΕΛΑΣ στο 21,4%, ο «πάντα προδομένος» λαός μας θα προτιμά αιωνίως αυτόν που του υπόσχεται άκοπο χρήμα από κείνον που του λέει να προκόψει δουλεύοντας. Στο τέλος-τέλος, κακώς θεωρούσαμε σκαλοπάτι του Αλέξη το 17,8%, στις πρώτες εκλογές του ’23 πήρε 20,07%.

Στο μεταξύ, ο καταφερτζής αποτολμά το αδιανόητο. Μαζεύει γύρω του κανονικές και συστημικές φάτσες, τις οποίες βάζει να παριστάνουν τους αντισυστημικούς και τους αριστερόστροφους. Ετοιμάζει ήδη την επόμενη κωλοτούμπα του.

Δείτε την σκιώδη κυβέρνηση του και θα καταλάβετε. Οι μισοί είναι επιχειρηματίες. Δεν μπορεί ένας επιχειρηματίας που έχει δουλέψει στην πιάτσα, να μην καταλαβαίνει ότι τα κότερα, τα μερίσματα και οι καταθέσεις φεύγουν μ’ ένα κλικ στο πληκτρολόγιο του laptop, μόλις υποψιαστούν ότι μια κυβέρνηση θα τους βάλει άγαρμπα στο στόχαστρο.

Επίσης δεν γίνεται να μην καταλαβαίνουν τι σημαίνει «αύξηση του μισθολογικού κόστους» για μια επιχείρηση ή για ένα κράτος. Ότι δεν γίνεται να αυξήσεις 500 ευρώ τον μισθό ενός εργαζόμενου (των γιατροί του ΕΣΥ ας πούμε, που τους το υποσχέθηκε ο Τσίπρας), στηριγμένος σε κάποιο έκτακτο έσοδο (πχ φορολογία στα σκάφη αναψυχής).

Ο αυξημένος μισθός θα τρέχει και όταν ο σκάφος θα χει σηκώσει σημαία Τουρκίας ή Κροατίας, πλην τότε από πού θα αντληθεί το παραπάνω 500άρικο;

Άρα αύξηση θα κάνεις όταν αποκτήσεις κάποιο μόνιμο έσοδο.

Τα ξέρουν, δεν μπορεί. Οπότε, είτε κοροϊδεύουν εμάς, είτε κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους.

Δεν εκπλήσσομαι, η χώρα παρήγαγε πάντα περισσότερους πολιτικούς απατεώνες απ’ όσους μπορεί να καταναλώσει. Το θέμα είναι ότι …

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Ιουλίου 01, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η… αμνησία κοστίζει!

 

Toυ ΠΕΤΡΟΥ ΛΑΖΟΥ

Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή παρουσιάζεται περίπου σαν επανεκκίνηση. Νέο κόμμα, νέα πρόσωπα, νέο ύφος, νέα αρχή.

Όλα νέα, δηλαδή, εκτός από τις ιδέες, τις πρακτικές και την αντίληψη για την οικονομία. Εκεί, όπως φαίνεται, το 2015 παραμένει απολύτως επίκαιρο.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι ένας πρώην πρωθυπουργός επιστρέφει. Στη Δημοκρατία όλοι έχουν δικαίωμα να επιστρέψουν, να παρουσιάσουν τις (ανανεωμένες ή ολότελα νέες) θέσεις τους, να ξαναζητήσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών και να κριθούν.

Το πρόβλημα είναι ότι επιστρέφει σαν να μην έχει συμβεί τίποτε. Λες και το πρώτο επτάμηνο του 2015 ήταν απλά μια ατυχής παρεξήγηση, μια άσχημη στιγμή ή ακόμη χειρότερα, μια ηρωική σύγκρουση που απλώς δεν ολοκληρώθηκε σωστά.

Η άποψη ότι τις τράπεζες "τις έκλεισαν οι Ευρωπαίοι" και ότι θα έπρεπε να τις είχε κλείσει πρώτη η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, δεν είναι απλώς ένα ακόμη λεκτικό ολίσθημα. Είναι ολόκληρη πολιτική σχολή σκέψης, συμπυκνωμένη σε μία φράση. Η πεποίθηση ότι η ρευστότητα, οι καταθέσεις, οι επιχειρήσεις και η εμπιστοσύνη μπορούν να χρησιμοποιούνται σαν διαπραγματευτικά πιόνια, επειδή κάποιος θεωρεί πως παίζει σκάκι με την Ευρώπη.

Μόνο που οι τράπεζες δεν κλείνουν σε κάποιο θεωρητικό οικονομικό εργαστήριο. Κλείνουν στην πραγματική ζωή. Στα ταμεία των επιχειρήσεων, στις εισαγωγές πρώτων υλών, στους μισθούς, στις συντάξεις, στα ΑΤΜ και στην αγωνία του πολίτη που δεν γνωρίζει αν την επόμενη ημέρα θα μπορεί να χρησιμοποιήσει τα δικά του χρήματα. Και φυσικά οι Ευρωπαίοι δεν ξύπνησαν ένα πρωί με λουκέτα στα χέρια. Είχαν προηγηθεί μήνες άγονης διαπραγμάτευσης, φυγή καταθέσεων, εξάντληση ρευστότητας, σύγκρουση χωρίς σχέδιο και ένα δημοψήφισμα που ανακοινώθηκε χωρίς να έχει εξασφαλιστεί τι ακριβώς θα συνέβαινε μετά.

Η απόφαση της ΕΚΤ ήταν το τελευταίο ντόμινο. Όχι αυτό που προκάλεσε όλα τα προηγούμενα.

Χειρότερο όμως είναι το γεγονός ότι, έντεκα χρόνια αργότερα, δεν φαίνεται να υπάρχει ουσιαστική κατανόηση των αιτιών που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία. Διότι η κρίση δεν γεννήθηκε ούτε στις Βρυξέλλες ούτε στο Βερολίνο. Χτίστηκε επί δεκαετίες στην Ελλάδα. Με ελλείμματα, υπερδανεισμό, πελατειακό κράτος, ανύπαρκτη ανταγωνιστικότητα, χαμηλή παραγωγικότητα, φοροδιαφυγή, αδύναμους θεσμούς και μια οικονομία που κατανάλωνε συστηματικά περισσότερα απ’ όσα παρήγαγε.

Βεβαίως είχαν ευθύνες οι δανειστές, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Αλλά αυτό δεν απαλλάσσει κανέναν από τις δικές του. Και το νέο πολιτικό εγχείρημα δεν δείχνει να θέλει να τις αναλάβει. Προτιμά τη γνωστή, εύπεπτη ιστορία του αθώου λαού, της κακής Ευρώπης και των ξένων που επιβουλεύονται τη χώρα. Πολύ βολικό. Κυρίως για όσους δεν θέλουν να κοιταχτούν στον καθρέφτη.

Η ίδια νοοτροπία εμφανίστηκε ήδη στην πρώτη "κόντρα παροχών" με το ΠΑΣΟΚ για τα εισιτήρια των μέσων μαζικής μεταφοράς. Το ΠΑΣΟΚ πρότεινε δωρεάν μετακινήσεις για τους νέους έως 24 ετών. Η απάντηση ήταν δωρεάν μετακινήσεις για όλους, πλην των τουριστών. Ο ένας δίνει, ο άλλος δίνει περισσότερα και κανείς δεν εξηγεί σοβαρά ποιος θα πληρώσει. Η γνωστή ελληνική πολιτική γενναιοδωρία, πάντα με το πορτοφόλι κάποιου άλλου.

Κι όλα αυτά με νέα πρόσωπα στην πρώτη γραμμή. Κάτι όμορφο και σωστό. Αλλά η ανανέωση δεν μετριέται με ηλικίες, βιογραφικά και φωτογραφίες. Μετριέται με το αν εγκαταλείπονται οι βλακώδεις ιδέες, οι αυταπάτες και οι πρακτικές που κατέστρεψαν τη χώρα. Μέχρι στιγμής, δεν βλέπουμε κάτι τέτοιο. Βλέπουμε την ίδια λογική, απλώς πιο προσεκτικά συσκευασμένη.

Το ανησυχητικότερο είναι ότι οι μετρήσεις καταγράφουν ήδη σημαντική αποδοχή. Ένα μέρος της κοινωνίας συμπεριφέρεται σαν να μην υπήρξαν capital controls, κλειστές τράπεζες, νέα ανακεφαλαιοποίηση, ύφεση, τρίτο μνημόνιο και χρόνια πρόσθετης επιτήρησης, που διαφορετικά δεν θα ήταν αναγκαία. Η συγχώρεση είναι δικαίωμα. Η πολιτική αμνησία όμως είναι πολυτέλεια που η Ελλάδα δεν αντέχει.

Ειδικά σήμερα, σε μια παγκόσμια οικονομία γεμάτη πολέμους, γεωπολιτικές αναταράξεις, αβεβαιότητα και διαρκή αναζήτηση ασφαλών επενδυτικών προορισμών. Η χώρα χρειάστηκε χρόνια για να ξανακερδίσει μέρος της αξιοπιστίας της. Δεν έχει κανένα περιθώριο να ξαναδοκιμάσει τις ίδιες πολιτικές, με άλλο όνομα και άλλο λογότυπο.

Οι αγορές δεν ψηφίζουν και δεν απονέμουν ιστορικό δίκαιο. Απλώς τιμολογούν τον κίνδυνο. Και όταν μυρίζονται επιστροφή σε δημοσιονομικούς πειραματισμούς και πολιτική αστάθεια, στέλνουν τον λογαριασμό αμέσως, συνήθως στους ίδιους που πίστεψαν τις υποσχέσεις.

Η Ελλάδα πλήρωσε πολύ ακριβά για να μάθει ότι η πραγματικότητα δεν υποχωρεί μπροστά στα συνθήματα, ότι οι ζουρνάδες είναι βουβοί μπροστά στον ορθολογισμό. Το ζήτημα είναι…

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Ιουλίου 01, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο νιος είν’ έντιμος, πατέρα! -- Η πολιτική ως αρραβώνας εξουσίας και η κάλπη της μνήμης

 

Της ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΜΠΙΝΑΖΗ

Στον τίτλο διασκευάζω μία από τις πιο αναγνωρίσιμες ατάκες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Προέρχεται από την ταινία «Η νεράιδα και το παλικάρι», με τη θρυλική σκηνή όπου η ευτραφής Ευαγγελία Σαμιωτάκη ως Λενιώ προσπαθεί να πείσει τον πατέρα της στη διαπραγμάτευση της προίκας για τα προσόντα του υποψήφιου γαμπρού, τον οποίο υποδύεται ο ζεν πρεμιέ Δημήτρης Παπαμιχαήλ.

Ουδεμία σχέση η πολιτική με τα συνοικέσια και τον γάμο. Η εξουσία στη δημοκρατία ευτυχώς είναι πιο κοντά σε έναν αρραβώνα σύντομης θητείας. Αλλά όπως στις ανθρώπινες σχέσεις, έτσι και στην πολιτική, η δοκιμή μπορεί να δώσει τα δείγματα του πώς μπορεί να κυλήσει ένας γάμος, σε περίπτωση που πεις το «ναι».

Βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο. Αυτό φαίνεται από τις κινήσεις των τελευταίων εβδομάδων, από τις περιοδείες των πολιτικών στην επαρχία, από τις μεταγραφές που ξεπερνούν αυτές των ποδοσφαιρικών ομάδων και από την περιρρέουσα ένταση της πολιτικής αντιπαράθεσης. Ακόμη κι αν ο πρωθυπουργός επιμένει ότι οι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη του 2027, ο πολιτικός χρόνος κυλά πολύ πιο γρήγορα από τον ημερολογιακό.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο βασικός αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Αυτό που έχουν κοινό οι δύο δημοσκοπικά ισχυρότεροι διεκδικητές της πρωθυπουργίας είναι ότι έχουν ήδη κυβερνήσει τη χώρα. Και η επικοινωνιακή ομάδα του κ. Αλέξη Τσίπρα έχει επιλέξει το αφήγημα από νωρίς: ο νιος είν’ έντιμος!

Κάθε υποψήφιος πρωθυπουργός επιχειρεί να αναδείξει εκείνα τα χαρακτηριστικά που πιστεύει ότι θα του δώσουν προβάδισμα στο θυμικό και στη λογική των ψηφοφόρων.

Είναι όμως η εντιμότητα, από μόνη της, αρκετή για να οδηγήσει έναν πολίτη στην κάλπη;

Ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ έγραφε πως καμία κληρονομιά δεν είναι τόσο πολύτιμη όσο η εντιμότητα.

Ένας συμπατριώτης του, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, δυόμισι αιώνες αργότερα διαπίστωνε πως «Οι άνθρωποι σκοντάφτουν πού και πού πάνω στην αλήθεια, αλλά οι περισσότεροι σηκώνονται και συνεχίζουν σαν να μη συνέβη τίποτα», ερμηνεύοντας με τη λεπτή του ειρωνεία την ανθρώπινη φύση.

Επικοινωνιακά είναι λογικό να προβάλλεται η εντιμότητα ως βασικό πλεονέκτημα, ιδιαίτερα μετά τις υποθέσεις που τραυμάτισαν την εικόνα της κυβέρνησης τα τελευταία χρόνια. Μπορεί όμως από μόνη της να δημιουργήσει την πεποίθηση ότι ένας πολιτικός μπορεί να εξασφαλίσει αποτελεσματική διακυβέρνηση σε ένα σύνθετο γεωπολιτικό και οικονομικό περιβάλλον;

Οι εντυπώσεις και οι εικασίες που κυκλοφορούν σε παρέες για το αντίπαλο κόμμα δεν ταυτίζονται πάντα με τη δικαστική πραγματικότητα.

Σήμερα η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με σοβαρές καταγγελίες και υποθέσεις που ερευνώνται από τις ελληνικές και ευρωπαϊκές αρχές, γεγονός που έχει επηρεάσει την εικόνα της στην κοινή γνώμη. Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις που να τεκμηριώνουν προσωπικό χρηματισμό του πρωθυπουργού ή οργανωμένο προσωπικό πλουτισμό της κυβέρνησης.

Αντίστοιχα, ούτε κατά την περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε τέτοια δικαστική διαπίστωση για τον Αλέξη Τσίπρα.

Αυτό όμως δεν απαλλάσσει καμία κυβέρνηση από την πολιτική ευθύνη ούτε αναιρεί το δικαίωμα των πολιτών να αξιολογούν τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η εξουσία.

Αφήνουμε τους δημοσιογράφους και τη Δικαιοσύνη να κάνουν τη δουλειά τους. Αυτό που έχει ενδιαφέρον πριν μπούμε στην κάλπη είναι να σκεφτούμε αν αρκεί η εντιμότητα για να παραδώσουμε σε κάποιον τα κλειδιά της χώρας.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ένας νέος πολιτικός που ζητά να κριθεί για τις προθέσεις του. Έχει ήδη κυβερνήσει. Οι πολίτες θυμούνται τη διαπραγμάτευση του 2015, τις σχέσεις με τους Ευρωπαίους εταίρους, τη Συμφωνία των Πρεσπών, την υψηλή φορολογική επιβάρυνση της μεσαίας τάξης που αποτέλεσε βασικό σημείο κριτικής της αντιπολίτευσης, τις επιλογές στην εκπαίδευση και συνολικά τις προτεραιότητες της κυβέρνησής του.

Όπως θυμούνται και τις επιλογές της σημερινής κυβέρνησης, τα θετικά της αλλά και τις υποθέσεις που έχουν τραυματίσει την αξιοπιστία της.

Η κάλπη, επομένως, δεν θα συγκρίνει δύο άγνωστους πολιτικούς.

Θα συγκρίνει δύο διαφορετικές εμπειρίες διακυβέρνησης.

 

Γι’ αυτό και στις δημοσκοπήσεις δεν αναζητείται ο «εντιμότερος» πολιτικός. Αναζητείται ο καταλληλότερος πρωθυπουργός.

Η εντιμότητα είναι απαραίτητη προϋπόθεση. Δεν είναι όμως κυβερνητικό πρόγραμμα. Οι πολίτες δεν ψηφίζουν μόνο χαρακτήρα. Ψηφίζουν κρίση, αποτελεσματικότητα, σχέδιο, πρόσωπα και την ικανότητα να παίρνονται δύσκολες αποφάσεις σε δύσκολες εποχές.

Το ερώτημα δεν είναι αν ο νιος είναι έντιμος.

Είναι …

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Ιουλίου 01, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Επέτειος: Κλειστές τράπεζες… (Εκείνη η σιωπή)

https://www.protagon.gr/wp-content/uploads/2026/06/CAPITAL_CONTROL.jpg

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Εντεκα χρόνια πριν. Πέρασαν έντεκα χρόνια!

Το συλλογικό τραύμα μας.

Συλλογικό;

Ηταν, άραγε, τέτοιο για όλους;

«Εκλεισαν οι τράπεζες». Μάρμαρο.

«Δηλαδή;» ένα «δηλαδή» που βούιζε στο αφτί σαν ενοχλητικό κουνούπι μια νύχτα. Και μπαίναμε σε νύχτα αλλά ήταν τέτοιας δύναμης η σφαλιάρα, που ήθελες ώρα να εννοήσεις, όχι να συνειδητοποιήσεις.

Σάμπως το είχαμε ξαναζήσει; Τι να σήμαινε αυτό;

Μάρμαρο. Πάγος.

Και μετά;

Ενας ξεσήκωνε τον άλλον «Τρέχουμε στα ATM».

Ουρές.

Οι πιο σιωπηλές ουρές που έχω στηθεί στη ζωή μου. Μια σιωπή που έκοβε, σαν ξυράφι στο χέρι. Απονα αποτελεσματικά. Βλέπεις το αίμα και μετά αντιλαμβάνεσαι τη ζημιά. Εκείνη η σιωπή έχει στοιχειώσει μέσα μου. Ο πιο φωνακλάδικος λαός, ο λαός που αν αργήσεις την εκκίνηση σε φανάρι, θα τινάξει τον αέρα στο κορνάρισμα… Παρέμενε για ώρες ανατριχιαστικά αμίλητος, ενδοσκοπικά σιωπηλός. Αρκετοί, ως ενώπιον, πια, των ευθυνών τους. Στο σημείο που η ζωή σου λέει στο αυτί: «Game is over, φιλαράκο» ή αλλιώς «Επαιξες κι έχασες», ακόμα καλύτερα «Υπάρχουν και συνέπειες».

Οι παρορμητικοί, οι εκρηκτικοί, οι ανάλαφροι ψήφου, οι «δεν βαριέσαι!», οι «Και τι έχω να χάσω;». Οι αδούλευτοι. Οι Ζορμπάδες οικονομίας. Οι περισσότεροι διατρανώνοντας «Οχι».

Μα ήταν και οι άλλοι. Αυτούς θα τιμώ αιώνια. Αυτούς, βαθιά θα συμπονάω, με συμπόνια διαρκείας. Που είχαν αίσθηση, που είχαν αντίληψη, που ένας εσωτερικός συναγερμός τους χτυπούσε για χρόνια, ότι στραβά αρμενίζαμε και ότι τα «πάρτι», κάποτε, αιματηρά τελειώνουν. Αυτοί που είχαν να χάσουν…

29 Ιουνίου 2015. Πρώτη ημέρα εφαρμογής των capiltal controls στην Ελλάδα – πλαφόν ανάληψης, ευρώ εξήντα. (Nikos Libertas / SOOC)

Οχι στεγνά ιδιοτελώς, αλλά μέσα από μια διαδικασία, συνεπούς, ευσυνείδητης πορείας, κυρίως στον ιδιωτικό τομέα, μα κατ’ εξαίρεση και στον δημόσιο, με εργασία και δημιουργία, ήτοι ως χρήσιμα γρανάζια μηχανής-κοινωνίας, που ιδιωτεύει παράγει, εμπορεύεται, προσφέρει δουλειά και ευκαιρία και λαμβάνει αντιστοίχως δουλειά και ευκαιρία, που πληρώνει φόρους, κατανοεί στοιχειώδεις κανόνες οικονομίας, που ψάχνει την Ιστορία και έχει τη βεβαιότητα ότι η Γη γυρίζει.

 Οι τού «Ναι». Αυτούς βαθιά θα συμπονώ και θα τιμώ.

Γιατί;

Επειδή η σιωπή των πρώτων ενείχε τσαντίλα. Ενείχε συναισθήματα παιδιού που του σταμάτησαν το παιχνίδι. Ηταν ένας θυμός, μόνο, επιφάνειας. Ανεπεξέργαστος εσαεί. Αμελέτητος. Ασοφος, Ασπούδαστος.

Ενώ των δε ενείχε βαθύ πόνο. Καθαρό. Εν τω βάθει και συγκινητική υπομονή για τον συμπολίτη που δεν είχε αντίληψη. Στοιχεία κατανόησης ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι, ούτε και ίδια σκεφτόμαστε. Είχε στοιχεία γονιού, που ευεργετεί, επιτρέποντας -περιμένοντας- το παιδί του να ωριμάσει μέσα από την ωμότητα της αλήθειας, όπως συν τω χρόνω, θα του παρουσιαστεί (αν έχει μάτια να τη δει) αλλά και την πληρωμή των συνεπειών κάθε πράξης του.

Αυτό το κομμάτι κοινωνίας τιμώ και θα τιμώ αιώνια.

Είναι οι ίδιοι που μετρήθηκαν ως 38%. Δεν είναι και λίγοι!

Είναι, όμως και οι ίδιοι, που άκουσαν με τα αυτιά τους τον Αλέξη Τσίπρα να δηλώνει: «Το λάθος που αναγνωρίζω είναι ότι δεν έκλεισα νωρίτερα τις τράπεζες». Και τον παρακολουθούν να εμφανίζεται απαστράπτων ως νέος αστέρας!

Πώς να μην τους συμπονώ;

Πώς να μη μας συμπονώ;

Οχι για την επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα, αλλά για…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τετάρτη, Ιουλίου 01, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , , ,
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)