Ανέκαθεν ο πολιτικός αγώνας δεν διεξάγεται με ανταλλαγή αληθειών, σωστών επιχειρημάτων, στηριγμένων κατηγοριών, αποσπασμάτων του Ευαγγελίου και ειλικρινών φιλοφρονήσεων· ούτε καν στον Παράδεισο, αν κι εκεί κάνουν εκλογές – που δεν κάνουν, αλλιώς ο τόπος θα λέγονταν κάπως αλλιώς.
Ο συνήθης πολιτικός αγώνας γίνεται κυρίως με ψεύδη, fake news, κατασκευασμένα μεγέθη και κατηγορίες, υπερβολές, ύβρεις, συκοφαντίες, συνωμοσίες και διαστρεβλωμένα στοιχεία.
Ε, πού και πού ακούγονται και μερικές αλήθειες, αλλά είναι δύσκολο να τις διακρίνεις και, αν δεν επαληθευτούν, δεν τρέχει και τίποτε, εφόσον είναι μαθημένα τα βουνά απ’ τα χιόνια και την κατάργηση των μνημονίων με έναν νόμο και με ένα χαρτί υγείας (στο απόγειο της δόξας μιας εποχής).
Ο πολιτικός αγών ήταν πάντα ανθυγιεινός, νοσηρός, τερατολόγος, γεμάτος χολή και ρεβανσισμό, πάθος και ψεύδος, μανία και φανατισμό – άρα ό,τι λέγεται σε αυτές τις περιπτώσεις ένθεν κακείθεν είναι πάντα και εξ υπαρχής ύποπτο, ως ψεύδος ή υπερβολή, οπότε, αν δεν περάσει μια βδομάδα ως δέκα μέρες, ώστε να μιλήσει και η άλλη πλευρά, να φανεί αν είναι fake και προεκλογική παπάντζα, μην πιστεύεις και μην υιοθετείς τίποτε.
Πολύς κόσμος την έχει πατήσει και μέχρι και υπουργοί χάσανε την καρέκλα τους, γιατί έσπευσαν να υιοθετήσουν μια αστήρικτη κακοβουλία, και υπερέβαλαν κιόλας, πλειοδοτώντας την ίδια μέρα· ενώ την επομένη που αποφλοιώθηκε η απάτη, κάποιοι που επέδειξαν επιπολαιότητα και βιασύνη σαν της χήρας (κάποτε) προ του καναπέ, αναγκάστηκαν μέχρι και να παραιτηθούν.
Συνεπώς, μη σπεύδεις. Κάνε λίγο καμάτζο, περίμενε μια βδομάδα να δεις πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα και τι όντως ισχύει. Ασε που συνήθως θέλει περισσότερο καιρό, για να απογυμνωθεί η κατασκευή και το ψεύδος, αν σκεφτείς τα ξυλόλια και πόσο μας ταλαιπώρησαν, την υπόθεση Νοβάρτις, τις ιστορίες με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τόσες άλλες τεράστιες υποθέσεις που αποδείχτηκαν τελικά τζούφιες, αφού πρώτα προκάλεσαν σεισμό και ταραχή στης Κοκκινιάς τις μάντρες, λόγω της τεράστιας ευπιστίας, αλλά και κακοβουλίας που κυκλοφορεί αφορολόγητη και λέει ό,τι θέλει.
Είπαμε ότι ο γάιδαρος πετάει· ναι, προεκλογικά μπορεί να πετάξει μέχρι ένα ορισμένο ύψος, και ιδίως αν χρησιμοποιεί τα αφτιά του, ως έλικες ελικοπτέρου – αλλά κι αυτό είναι θέμα κρίσεως: υπάρχει κόσμος που πιστεύει ανέκαθεν ότι ο όνος ίπταται, και μάλιστα σε μεγάλα ύψη, εφόσον αυτό ισχυρίζεται ο καθοδηγητής ή ο εκάστοτε πνευματικός, είτε μιλάει αραμαϊκά, είτε σπούδασε ΚΟΥΤΒ (κάποτε), είτε απλώς είναι δικός μας, πιστός κι αυτός, ζαγάρι που ανακυκλώνει όσα ανεξέλεγκτα λένε οι όποιοι δικοί μας ανεξαρτήτως αξιοπιστίας – αρκεί να κάνουν έστω και πρόσκαιρο κακό στον αντίπαλο, ώστε να βγάλουμε κάπως το άχτι μας.
Υπάρχει, λοιπόν, κόσμος προδιατεθειμένος να πιστέψει οτιδήποτε εξωφρενικό και τερατώδες, αρκεί να είναι κατά του αντιπάλου, ακόμα κι αν φαίνεται ότι είναι σαθρό και γελοίο, ότι είναι αστήρικτο και έωλο και θα καταπέσει – δεν έχει σημασία.
Η απόγνωση και το πάθος να καταφέρουμε κι εμείς ένα χτύπημα, κι ας είναι και ατζαμίδικο και μάταιο, μας οδηγεί, από ένα σημείο και πέρα, ακόμα και σε κατασκευές-μπούμεραγκ και σε κατηγορίες που τις πληρώνει τελικά εκείνος που τις εκσφενδονίζει. Μικρή σημασία. Από ένα σημείο και πέρα, η απελπισία σε οδηγεί στο να λες και να εγκολπώνεσαι πράγματα, εξωφρενικά, και να σπεύδεις να πιστεύεις οτιδήποτε επιπόλαιο σε παρηγορεί και τότε το να εκτεθείς είναι το λιγότερο. Διότι μπορεί να σε σύρουνε και στα δικαστήρια, διότι ο οδυνηρός δημόσιος λόγος πια πληρώνεται, αν δεν ξέρεις τις ντρίπλες, τις διαγραμμίσεις και τα όρια του γηπέδου.
Σε περιπτώσεις έντασης δε, μπορεί να την πατήσουμε όλοι – βλέπεις ακόμα και έμπειρους και συγκρατημένους ανθρώπους που γνωρίζουν το μυστικό (περίμενε μια βδομάδα, να δεις τι γίνεται) να πατούν την αγκινάρα λόγω κακών συμβούλων ή εξαιτίας μιας τρομοκρατημένης αυλής. Ειδικά οι ηγέτες οφείλουν να τηρούν το χρονοδιάγραμμα των λίγων ημερών πριν μιλήσουν – όσοι βιάστηκαν στο παρελθόν να πάρουν θέση, φάνηκαν επιπόλαιοι κι ελαφρολαϊκοί, παρασυρόμενοι και από μη έμπειρους και από αγχώδεις τύπους που δεν διδάσκονται απ’ το παρελθόν.
Στις προεκλογικές περιόδους και όχι μόνον, ο πολιτικός αγώνας γίνεται όλο και λιγότερο έντιμος και χωρίς κανόνες, σχεδόν – συν τον λαϊκισμό που πάντα κάνει νέα καριέρα σε τέτοιες περιόδους όπου μετρούν πιο πολύ οι μεταμφιέσεις και το δήθεν. Αλλά και πολλοί άνθρωποι (ιδίως οι ζηλωτές και οι βαρεμένοι) γίνονται πιο ευάλωτοι στην τερατολογία, τη συκοφαντία και την πλειοδοσία.
Φτηνό εισιτήριο στις δημόσιες συγκοινωνίες ήδη υπόσχεται ο ένας, γενική τζαμπαρία ο άλλος, και ο επόμενος ίσως υποσχεθεί και αεροπλανικά ταξίδια στην κούτρα.
Τρακαδόροι, ετοιμαστείτε για δωρεάν πτήσεις στις Σεϋχέλλες και ξενοδοχεία πέντε αστέρων στο τζαμπέ (με ημιδιατροφή).
Και ποιος θα πληρώνει το μάρμαρο;
Οι άλλοι, οι πλούσιοι. Λες να είναι τόσο κορόιδα αυτοί, ενώ ήδη, όντας πιο ξύπνιοι, έγιναν πιο πλούσιοι από εμάς;
Γι’ αυτό, μη σπεύδεις· περίμενε, λίγο. Κοίτα να δεις πώς εξελίσσεται η κατάσταση. Κατέβα απ’ τ’ άλογο.
Σε μια βδομάδα συνήθως…
