Του Θάνου Τζήμερου
Μια από τις λίγες φορές που η χώρα λειτούργησε σοβαρά, ήταν ο διαγωνισμός για την ανέγερση του Μουσείου της Ακρόπολης. Η προκήρυξη ήταν περίπου 750 σελίδες τεχνικών προδιαγραφών. Οι 12 κορυφαίες μελετητικές ομάδες απ’ όλον τον κόσμο που είχαν προσκληθεί να συμμετάσχουν έπρεπε να παραδώσουν σχέδια έτοιμα για υλοποίηση. Εκτός από την αρχιτεκτονική πρόταση με κατόψεις, τομές, όψεις, κ.λπ. τα σχέδια έπρεπε να περιλαμβάνουν δομοστατική πρόταση, γιατί το κτήριο έπρεπε να "πατήσει" σε αρχαιολογικό χώρο χωρίς να τον καταστρέψει, ηλεκτρομηχανολογικές λύσεις (κλιματισμός, φωτισμός, συνθήκες συντήρησης αρχαιοτήτων) οπτική σχέση με την Ακρόπολη, μουσειογραφικό "αφήγημα" (πώς θα εκτίθενται τα γλυπτά, πώς θα κινείται ο επισκέπτης) και φυσικά λεπτομερές κόστος. Ευτυχώς, γιατί έτσι αποκτήσαμε επιτέλους μουσείο.
Φανταστείτε μια… πολιτική παραλλαγή του διαγωνισμού. Να μην παίρνουν μέρος αρχιτέκτονες και μηχανικοί, αλλά όποιος θέλει. Και οι προτάσεις να μην λαμβάνουν υπόψη την προκήρυξη, αλλά να είναι ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή.
Έρχεται λοιπόν η ημερομηνία υποβολής των προτάσεων και ο εκπρόσωπος της πρώτης ομάδας εμφανίζεται στην επιτροπή. Είναι κουλ, έχει τα χέρια στις τσέπες, δεν κρατάει κανέναν φάκελο, και λέει με στόμφο: "Άμα δώσετε σε μας τη δουλειά, θα σας φτιάξουμε ένα μουσείο σούπερ ουάου!".
"Κάποιο σχέδιο, έχετε να δούμε; Κάποιον προϋπολογισμό;" ρωτάει η Επιτροπή.
"Μ’ αυτά θα ασχολούμαστε; Σημασία έχει να είσαι με το γλυπτό! Εμείς στηρίζουμε τις αρχαιότητες και θα σταθούμε δίπλα τους!"
Σκάει μύτη ο δεύτερος, επίσης χωρίς σχέδια. "Δώστε τη δουλειά σε μας. Θα γίνει ένα μουσείο τζιτζί. Το καλυτερότερο. Τύφλα να ’χει το Λούβρο."
Το ίδιο κάνουν όλοι.
Τελειώνει η υποβολή των προτάσεων, χωρίς η επιτροπή να πάρει στα χέρια της ούτε ένα χαρτί, ούτε ένα σκίτσο βρε αδερφέ, για το πώς διάολο θα είναι αυτό το μουσείο.
Μάλιστα, κάποιοι διαγωνιζόμενοι ήταν ειδικές περιπτώσεις.
Μια ομάδα δήλωσε ότι, αν της ανατεθεί η δουλειά, όχι μόνο δεν θα φτιάξει μουσείο, αλλά θα γκρεμίσει και την Ακρόπολη γιατί κατασκευάστηκε από χρήματα που οι ιμπεριαλιστές Αθηναίοι έκλεψαν από τους συμμάχους τους.
Ένας άλλος είχε χειρόγραφη συστατική επιστολή από τον Ικτίνο.
Ένας τρίτος είχε γραφείο που το έκλεισε, όταν το μόνο κτίσμα που ανέλαβε, γκρεμίστηκε πριν ολοκληρωθεί. Αλλά το ξανάνοιξε πρόσφατα, ψάχνοντας καινούργιους πελάτες, και για να δικαιολογηθεί έγραψε ένα βιβλίο κατηγορώντας όλους τους παλιούς του συνεργάτες: πόσο άσχετος ήταν ο μηχανικός, πόσο κουκουρούκου ο εργοδηγός, πόσο μπουνταλάδες οι καλουπατζήδες, πόσο σκάρτο το μπετόν κ.λπ.
Μια άλλη που δεν είχε χτίσει ποτέ τίποτε, μπήκε φουριόζα και φώναζε καταγγέλλοντας την όξινη βροχή που καταστρέφει το μάρμαρο ως επονείδιστη και επαχθή.
Εμφανίστηκε και μια τελευταία. Ούτε κι αυτή ήξερε από κτήρια και το είπε στην επιτροπή, αλλά, αφού διηγήθηκε μια πολύ δυσάρεστη εμπειρία της, έβγαλε ένα χαρτί και άρχισε να διαβάζει κάτι ανάμεσα σε ευχές και σε λεύκωμα μαθήτριας 4ης Δημοτικού και να χειροκροτεί τον εαυτό της.
Ήρθαν και κάποιοι που αυτοδιαφημίστηκαν ως έμπειροι κατασκευαστές. Όμως δεν είχαν να δείξουν ούτε ένα κτήριο που να βγήκε από τα χέρια τους και να στέκεται όρθιο. Όλα, είτε την ώρα που χτιζόντουσαν είτε λίγα χρόνια μετά, είχαν σωριαστεί σε ερείπια. Και τα γραφεία τους ήταν χρεωμένα ως τον λαιμό, από κακή διαχείριση.
Σκέψου λοιπόν, μετά από όλα αυτά, να συνεδριάσει κανονικά η επιτροπή για να επιλέξει τον… καλύτερο, και κάθε μέλος της να παραθέτει τα επιχειρήματα υπέρ της προτίμησής του. "Εμένα μου άρεσε αυτός με το σούπερ ουάου" να λέει ο ένας. "Εγώ προτιμώ εκείνον με το Λούβρο. Είχε περισσότερη αυτοπεποίθηση" να λέει ο άλλος. "Εγώ ψηφίζω την τελευταία κυριούλα" να λέει ο τρίτος. "Ήταν σεμνή και τουλάχιστον παραδέχθηκε ότι είναι άσχετη."
Τι συμπέρασμα θα έβγαζες για όλους, διαγωνιζόμενους και επιτροπή;
Είναι στα καλά τους ή όχι;
Και, κυρίως, θα περίμενες, με τέτοια διαδικασία, να χτιστεί ποτέ μουσείο;
Θα ανέθετες, αγαπητέ αναγνώστη, σε κάποιον να σου φτιάξει το σπίτι ή έστω μια αποθήκη, χωρίς να είναι μηχανικός, χωρίς να σου πει το παραμικρό για το τι υλικά θα χρησιμοποιήσει και πόσο θα κοστίσει, επειδή φοράει ωραίο κοστούμι, επειδή είναι fit, επειδή είσαστε κοντοχωριανοί, επειδή ο παππούς του ήταν φίλος με τον παππού σου, επειδή έχει ωραίο χαμόγελο, ή είναι γνωστός της κουμπάρας του μπατζανάκη σου;
Η διακυβέρνηση της χώρας είναι πολύ πιο σύνθετο project από το χτίσιμο ενός σπιτιού, ακόμα και του Μουσείου της Ακρόπολης, διαφωνεί κανείς;
Γιατί δεχόμαστε ως φυσιολογική μια "διαδικασία ανάθεσης", που σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα την απορρίπταμε ως ακραία παράλογη, εγκληματικά ανεύθυνη και νομοτελειακά καταστρεπτική;
"Και τι προτείνεις;" θα ρωτήσετε.
Μολονότι θεωρώ το πολίτευμα της "Πελατειακής Παρασιτοκρατίας" το οποίο κατ’ ευφημισμό αποκαλούμε "Κοινοβουλευτική Δημοκρατία" ως απολύτως ξεπερασμένο και εντελώς ακατάλληλο για να απαντήσει στις ανάγκες διακυβέρνησης του 21ου αιώνα (το τι προτείνω σε αντικατάστασή του, θα αποτελέσει το θέμα ενός άλλου πονήματος), με την παρακάτω πρόταση, την οποία διατυπώνω από το 2012, θα κοβόταν μαχαίρι η πιο επικίνδυνη έκφανσή του, ο λαϊκισμός:
"Για να εγκριθεί η συμμετοχή ενός κόμματος στις εκλογές, θα πρέπει να έχει καταθέσει στον Άρειο Πάγο 10 τουλάχιστον νομοσχέδια, σε τελική μορφή, τα οποία δεσμεύεται να φέρει προς ψήφιση στη Βουλή τις πρώτες 100 μέρες της διακυβέρνησής του, αν σχηματίσει κυβέρνηση αυτοδυναμίας."
Δεν έχει σημασία αν το κόμμα είναι μικρό ή μεγάλο, "ιστορικό" ή πρωτοεμφανιζόμενο. Παίρνει μέρος στις εκλογές, ζητώντας το τιμόνι της χώρας. Πρέπει να αποδείξει όχι προθέσεις, αλλά ικανότητες.
Τα νομοσχέδια θα κρίνονται ως προς την τεχνική τους αρτιότητα από την Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή της Βουλής η οποία θα δημοσιοποιεί το πόρισμά της, και σε περίπτωση που επισημαίνει τεχνικές ελλείψεις ή αοριστίες θα ζητάει από τα κόμματα προσθήκες και διορθώσεις.
Όσα εμπεριέχουν οικονομικά στοιχεία θα προωθούνται στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους το οποίο θα τα προσδιορίζει με αριθμούς.
Δεν θα υπάρχει κανένας περιορισμός ως προς τη θεματολογία, ούτε ως προς την ιδεολογική κατεύθυνση. Κάθε κόμμα θα αποφασίζει ποια 10 θέματα είναι τα πιο σημαντικά για τις αλλαγές που ευαγγελίζεται, εκ των οποίων τα 6 θα τα χαρακτηρίζει "κύρια". Θα σας εξηγήσω παρακάτω γιατί.
Παράδειγμα: ανακάλυψες, μικρέ τυμπανιστή των αγορών, ότι υπάρχει πλούτος που θα φορολογήσεις και θα μοιράσεις στους φτωχούς, αλλά για κάποιον ανεξήγητο λόγο δεν τον φορολόγησες την Πρώτη Φορά Αριστερά;
Μπράβο. Πρέπει να μας πεις όμως πώς θα γίνει αυτό. Ποιους θεωρείς πλούσιους; Με ποια κριτήρια; Εισοδηματικά; Περιουσιακά; Με συνδυασμό τους; Πόσα θα τους πάρεις; Για πόσον καιρό;
Θα στρωθείς λοιπόν στη δουλειά και θα φτιάξεις ένα νομοσχέδιο που θα λέει: "επιβάλλεται πρόσθετος φόρος τόσο τοις εκατό για εισοδήματα που αποκτήθηκαν από τότε μέχρι τότε, και είναι πάνω από τόσες χιλιάδες ευρώ".
Θα συμπεριλάβεις και την περιουσία; Θα προβλέπεις μειώσεις για προστατευόμενα τέκνα, αναπηρίες, παραμεθόριες περιοχές; Εξαιρέσεις λόγω θεομηνιών, δανειακών υποχρεώσεων, επαναπατρισθέντων κ.λπ.;
Εν πάση περιπτώσει, δικό σου θέμα το τι θα γράψεις. Αλλά θα το γράψεις, με κάθε λεπτομέρεια!
Και μετά θα μας πεις τι θα κάνεις και με τις εταιρείες. Γιατί η στρακαστρούκα που πέταξες στο Χαλάνδρι δεν ήταν και πολύ διαφωτιστική: "Οι 20 πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις έχουν το 80% της συνολικής κερδοφορίας όλων των επιχειρήσεων στη χώρα. Εκεί είναι η απάντηση για το πού θα βρούμε τα λεφτά.".
Αφού ξέρεις λοιπόν την απάντηση πες την να την μάθουμε κι εμείς. Τι θα λέει ο νόμος;
Φορολογούνται οι πρώτες 20 πιο κερδοφόρες εταιρείες;
Και τι σημαίνει "πιο κερδοφόρες"; Σε απόλυτους αριθμούς ή βάσει ποσοστών;
Βέβαια, οι περισσότερες από αυτές είναι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο και έχουν εκατοντάδες χιλιάδες μικροϊδιοκτήτες μετόχους οι οποίοι περιμένουν μέρισμα και φυσικά δεν θέλουν να δουν την τιμή της μετοχής στα τάρταρα μετά το δικό σου γιουρούσι. Αλλά αυτή είναι πολιτική συζήτηση, για μετά. Τώρα θέλουμε να μας πεις το τεχνικό μέρος. Ο νόμος θα πρέπει να ορίσει πώς υπολογίζεται το "μεγάλο" κέρδος. Ως ποσοστό επί των ιδίων κεφαλαίων (ROE - Return On Equity); Επί των συνολικών κεφαλαίων (ROA - Return On Assets); Ή επί των επενδεδυμένων κεφαλαίων (ROIC, Return On Invested Capital); Ευκαιρία να μάθεις εκτός από βασικά οικονομικά και άγνωστες αγγλικές λέξεις.
Με ποιον συντελεστή θα τις φορολογήσεις; Από ποιο ποσοστό κέρδους και πάνω;
Θα φορολογήσεις και τον καφετζή που σε σχέση με τα λεφτά που έριξε στο μαγαζί έχει πολύ μεγαλύτερο ποσοστό κέρδους από τη χαλυβουργία;
Αν έπρεπε, ο κάθε χουβαρδάς με τα λεφτά των άλλων, για να έχει δικαίωμα να μιλάει, να έχει καταθέσει νομοσχέδιο στον Άρειο Πάγο, θα τις ξέραμε τις απαντήσεις. Και θα μπορούσαμε να μετρήσουμε και το κρατικό έσοδο. (Για την πρώτη χρονιά, γιατί το τι καταφέρνει μακροπρόθεσμα σε μια οικονομία η υπερφορολόγηση είναι γνωστό.) Όμως θα ξέραμε και πόσα (θεωρητικώς) χρήματα θα είχε για να μοιράσει στους φτωχούς. Διότι ένα αντίστοιχο νομοσχέδιο θα έπρεπε να ορίσει ποιοι θεωρούνται δικαιούχοι και τι θα πάρει ο καθένας.
Και θα το έστελνε ο Άρειος Πάγος στο Γενικό Λογιστήριο του κράτους, για να βλέπαμε αν τα δύο ποσά "ματσάρουν". Έτσι θα μπορούσαμε να συζητάμε για πραγματική κοστολόγηση προεκλογικών προγραμμάτων και όχι για κατά φαντασίαν κοστολόγηση ευχολογίου. Θα μπορούσαμε να πιθανολογήσουμε και πόσοι θα μείνουν στη χώρα να παράγουν, αν η φορολογία τους ξεσκίσει.
Ο νόμος που προτείνω θα απαγορεύει κάθε αναφορά σε τομείς για τους οποίους δεν έχουν κατατεθεί νομοσχέδια. Πόσα νομοσχέδια κατέθεσες; 12; Θα αναφέρεσαι σε αυτά τα 12 θέματα και μόνο! Θες να τα κάνεις 13; Θα καταθέσεις ακόμα ένα. Για να δούμε, πόσο σκαμπάζεις από νομοθεσία, πόσο στελεχιακό βάθος και πόση σοβαρότητα υπάρχει στο κόμμα, πόση επιστημονική συγκρότηση και πόση κατανόηση για τα προβλήματα της χώρας.
Να σε ορίσουμε νομοθέτη ζητάς.
Δείξε μας πώς τη φαντάζεσαι αυτή τη δουλειά.
Έτσι θα ξέραμε και τι εννοεί η κυρία που χειροκροτεί τον εαυτό της, με την "προστασία της πρώτης κατοικίας" και με την "δωρεάν πρόσβαση σε όλους στο σύστημα υγείας χωρίς αποκλεισμούς".
Πώς τα έχετε σκεφθεί αυτά, δεσποσύνη;
Πήρα δάνειο για πρώτη κατοικία, να το πιστολιάσω;
Θα ορίσετε εσύ, η δικηγόρος σου κι ο… Ντοστογιέφσκι προϋποθέσεις;
Ποιες θα είναι αυτές;
Ποιος μηχανισμός θα τις ελέγχει;
Πόσο θα κοστίσει;
Πόσο θα φρακάρει τη Δικαιοσύνη;
Πώς θα εξασφαλίσετε ότι δεν θα "μαγειρεύω" τις προϋποθέσεις για να το παίζω αδύναμος ενώ στην ουσία είμαι ένας στρατηγικός κακοπληρωτής;
Και πώς θα καλυφθεί η τρύπα στο τραπεζικό σύστημα; Με έσοδα από συναυλίες;
Και τι εννοείτε λέγοντας ότι η υγεία δεν είναι εμπόρευμα και είναι δικαίωμα του καθενός; Να υποθέσω ότι όταν έρχονται ασθενείς στο ιατρείο σας δεν τους παίρνετε λεφτά;
Θα ξέραμε τι εννοούν και όλοι όσοι "προστατεύουν" και "στηρίζουν", και "στέκονται δίπλα", και "παλεύουν" και "είναι με τον άνθρωπο" και τα δίνουν όλα δωρεάν. Διότι αυτή είναι η τροφή του λαϊκισμού: ανέξοδες μπαρούφες που υπόσχονται στους πάντες τα πάντα - και τα αντίθετά τους.
Θα ξέραμε επίσης και ποιο είναι το κυβερνητικό πρόγραμμα του πρωταθλητή του λαϊκισμού: του ΚΚΕ.
Τι θα έκανε η παρέα των βαθύπλουτων προλετάριων του Περισσού, αν έπαιρνε την εξουσία;
Προφανώς οι θέσεις του ΚΚΕ που έχει "στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού – κομμουνισμού", δεν μπορούν να εφαρμοστούν στο υπάρχον Πολίτευμα και με το υπάρχον Σύνταγμα. Οπότε, αυτή η απαίτηση της κατάθεσης των νομοσχεδίων θα είχε, στην περίπτωσή του, ιδιαίτερη αξία. Θα ήταν τα "κόκκινα νομοσχέδια" του τύπου: "καταργείται το Σύνταγμα", "καταργούνται οι αστικοί νόμοι", "το Ανώτατο Όργανο της Εργατικής Εξουσίας έχει πλήρεις εξουσίες, νομοθετικές, εκτελεστικές, δικαστικές", "καταργείται η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής", "διαλύεται ο αστικός Στρατός και τα Σώματα καταστολής, και δημιουργούνται νέοι θεσμοί της σοσιαλιστικής εξουσίας, στη βάση της επαναστατικής πάλης για τη συντριβή της αντίστασης των εκμεταλλευτών και την υπεράσπιση της Επανάστασης", "επιβάλλεται εργατικός έλεγχος στα εργοστάσια, στις τράπεζες, στην αγροτική παραγωγή", και πολλά τέτοια επαναστατικά με τα οποία θα σας σηκωθεί η τρίχα αν διαβάσετε τις 22 σελίδες του… κυβερνητικού προγράμματος του ΚΚΕ;
Ή θα συμβιβαστεί με την αστική τάξη και θα φέρει ρεβιζιονιστικό και λικβινταριστικό λάιτ νομοσχέδιο π.χ. για αύξηση του κατώτατου μισθού (στις… 3.000 ευρώ);
Αλλά και σε μη οικονομικά θέματα, έχει σημασία, οι φλου, σλογκανοειδείς διακηρύξεις να έχουν την μορφή νόμου. Είσαι υπέρ της πάταξης της εγκληματικότητας;
Θα μας πεις τι σκοπεύεις να κάνεις με τον εξοπλισμό και την εκπαίδευση της αστυνομίας, τους κανόνες εμπλοκής, τις κάμερες σε στολές, σε περιπολικά και σε δημόσιους χώρους, με τη χρήση αποτρεπτικών ή και θανατηφόρων όπλων, με το δικαίωμα υπεράσπισης του ασύλου της κατοικίας, με την προφυλάκιση, την έκτιση της ποινής, τις συνθήκες κράτησης, τα ισόβια, την ποινή επί υποτροπών, την υφ’ όρον απόλυση και με ένα σωρό άλλα που δημιουργούν τη χαώδη διαφορά ανάμεσα στο κράτος ευνομίας και ευταξίας και στο νεοελληνικό μπάχαλο.
Έτσι θα κοπεί και η άγρα συντεχνιακών ψήφων.
Διότι σήμερα διάφορες ομάδες συμφερόντων, προσεγγίζουν τα κόμματα προεκλογικώς για να αποσπάσουν υποσχέσεις.
Τα κόμματα, για να μη χάσουν πελάτες, "δεσμεύονται" πως θα ικανοποιήσουν τα αιτήματά τους, που τα θεωρούν συλλήβδην δίκαια. Με τον ίδιο τρόπο "δεσμεύονται" και στην αντίπαλη, επαγγελματικά ή ιδεολογικά, ομάδα. Ναι στις εταιρείες αιολικής ενέργειας, ναι στα ιχθυοτροφεία, ναι και στους τοπικούς συλλόγους που δεν θέλουν τίποτε από αυτά.
Όχι, λεβέντες! Θα στρώσετε τον πισινό σας κάτω και θα μετρήσετε το συνολικό συμφέρον της κοινωνίας - ή το κομματικό το δικό σας, δεν σας εμποδίζει κανένας. Αλλά από αυτή τη διαδικασία θα διαπιστώσετε ότι πολιτική είναι η διαχείριση πόρων σε ανεπάρκεια. Ποτέ δεν φτάνουν για όλους. Για να δούμε πόσο δίκαιοι είσαστε στη μοιρασιά: ευθυνών και δικαιωμάτων. Με αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο οι προεκλογικές συζητήσεις θα αποκτήσουν ουσία, αλλά θα απαλλαγούμε και από δεκάδες γραφικούς που ιδρύουν κόμμα, λίγες μέρες πριν τις εκλογές και γράφουν στο πρόγραμμά τους τις πιο απίθανες ανοησίες.
Γιατί όμως κανένα κόμμα εξουσίας μέχρι σήμερα δεν έχει φέρει τέτοιο νομοθετικό πλαίσιο;
Διότι θα υποχρεωνόταν και το ίδιο να μην ψαρεύει ψήφους σε θολά νερά με χαμόγελα και υποσχέσεις. Θα υποχρεωνόταν να διατυπώνει συγκεκριμένες λύσεις που θα ήταν ταυτόχρονα και δεσμευτικές στην εφαρμογή τους. Τις πρώτες 100 μέρες. Όχι σε "βάθος τετραετίας"!
Και τι θα συμβεί αν δεν το κάνουν;
Γράφω τις προτάσεις μου και τις θέτω σε… δημόσια διαβούλευση! Αν ζούσαμε στην Ελβετία θα ξεκινούσα συλλογή υπογραφών για να περάσει αυτό το νομοσχέδιο υποχρεωτικά από τη Βουλή – να ένας εξαιρετικός θεσμός των "κουτόφραγκων" που θα έπρεπε να μπει στο υπό αναθεώρηση Σύνταγμα.
- Εάν το κυβερνών κόμμα φέρει λιγότερα νομοσχέδια προς ψήφιση, στις πρώτες 100 ημέρες, από όσα κατέθεσε στον Άρειο Πάγο, του επιβάλλεται πρόστιμο 200.000 ευρώ ανά νομοσχέδιο, με την προϋπόθεση ότι τουλάχιστον τα 6 κύρια νομοσχέδιά του θα ψηφισθούν.
- Εάν από τα 10 νομοσχέδια ψηφισθούν μόνο τα 5, ο ΠτΔ παύει την κυβέρνηση, προκηρύσσονται ξανά εκλογές και το κόστος διενέργειάς τους καταλογίζεται στο κόμμα που τις προκάλεσε με την ανεπάρκειά του.
- Σε κυβέρνηση συνασπισμού, θα πρέπει τα κόμματα που συμμετέχουν να αποδέχονται, το καθένα, τα "κύρια" νομοσχέδια των άλλων. Έτσι θα αποφευχθούν ευκαιριακές συμμαχίες με μοναδικό στόχο τη νομή της εξουσίας και του κρατικού κορβανά. Ο χρόνος εφαρμογής τους θα παρατείνεται κατά 10 ημέρες ανά νομοσχέδιο, πέραν των πρώτων 10.
- Τα κόμματα απαγορεύεται να συμμετέχουν σε δημόσιες συζητήσεις για θέματα που δεν περιλαμβάνονται στα κατατεθέντα νομοσχέδια. Σε περίπτωση που συμβεί αυτό, τιμωρούνται για κάθε παράβαση με πρόστιμο 10.000 ευρώ το κόμμα και 5.000 ευρώ ο εκπρόσωπος που παρέβη την απαγόρευση. Το πρόστιμο θα βεβαιώνεται με διαπιστωτική πράξη του Αρείου Πάγου, μετά από αναφορά οποιουδήποτε φυσικού ή νομικού προσώπου, που θα συνοδεύεται από αποδεικτικό υλικό. Από το πρόστιμο, τα 1000 ευρώ δίδονται ως αμοιβή σε όποιον πρώτος επεσήμανε την παράβαση.
- Νομοσχέδια μπορούν να κατατίθενται οποιαδήποτε χρονική στιγμή, ανεξαρτήτως του αν είμαστε σε προεκλογική περίοδο ή όχι, μέχρι 10 μέρες πριν τις εκλογές. Η Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή της Βουλής οφείλει να γνωμοδοτεί για την τεχνική τους αρτιότητα, μέσα σε 10 μέρες από την κατάθεσή τους. Ο χρόνος αυτός γίνεται 5 μέρες, σε προεκλογική περίοδο.
- Από την υποχρέωση κατάθεσης νομοσχεδίων εξαιρείται το κυβερνών κόμμα, εάν διαθέτει αυτοδυναμία, για το οποίο η δέσμευση ισχύει αντίστροφα και διαρκεί ένα έτος: εάν δεν καταθέσει κανένα νομοσχέδιο στον Άρειο Πάγο, δεν θα μπορεί, το πρώτο έτος διακυβέρνησης να φέρει προς ψήφιση κανένα νομοσχέδιο. Στις δημόσιες συζητήσεις θα μπορεί μόνο να υπερασπίζεται το κυβερνητικό έργο, χωρίς να υπόσχεται αλλαγές ή βελτιώσεις νόμων. Θα μπορεί να το κάνει μόνον εάν τις έχει καταθέσει με μορφή νομοσχεδίου στον Άρειο Πάγο.
Φαντάζεστε τι θα είχαμε αποφύγει εάν ο Τσίπρας (και ο προηγηθείς Σαμαράς εν Ζαππείω) εξηγούσε πώς η χώρα θα κάλυπτε τις δανειακές της υποχρεώσεις χωρίς τη δανειακή σύμβαση;
Τι θα έλεγε αυτό το περιώνυμο ένα άρθρο του ενός νόμου με το οποίο ο μικρός τυμπανιστής των αγορών θα έσκιζε το μνημόνιο, και θα μας έβγαζε από την κρίση, φεσωμένους ως τα μπούνια;
Αν το διαβόητο "πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης" έπρεπε να μεταφρασθεί σε νομοσχέδια, θα έβγαινε ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα το 2015;
Θα έπαιρνε ο ομαδάρχης των "αρίστων" το ποσοστό του 2019, αν κατέγραφε σε νομοσχέδιο ποιες θα ήταν τελικά οι αρμοδιότητες της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας;
Θα έπαιρνε το ποσοστό του 2023, αν το "κύριο" νομοσχέδιο που θα κατέθετε στον Άρειο Πάγο ήταν το πώς ο Μήτσος θα γίνει μανούλα;
Οι πολίτες είναι οι αναθέτοντες. Και οι πληρώνοντες, βεβαίως βεβαίως.
Οι πολιτικοί είναι αυτοί που θέλουν να αναλάβουν το έργο. Θες να χτίσεις το σπίτι μου, πολιτικέ μου, μηχανικέ μου;
Θα μου δείξεις μέχρι και το σχέδιο για τα κάγκελα. Αλλιώς δεν την παίρνεις τη δουλειά.
Κάθε φορά που μιλάω για δομικές μεταρρυθμίσεις, ξεπετάγονται οι κομματικοί καλοθελητές, τα παπαγαλάκια της ελώδους στασιμότητας, και επισείουν το φόβητρο της γενικευμένης ταραχής, των εκτρόπων, των πρωτοφανών απαγορεύσεων που φαντάζονται ότι θα πρέπει να επιβληθούν και των κατασταλτικών μέτρων που θα πρέπει να ληφθούν, για να καταλήξουν στο κλασικό νεοελληνικό συμπέρασμα: "αυτά δεν γίνονται".
Γίνονται και παραγίνονται, χωρίς να συγκρουσθείς με κανέναν και χωρίς να ακουστεί "κιχ"!
Αρκεί να…
