Του Μιχάλη Τσιντσίνη
To 2017 ο Μακρόν ήταν 39 ετών. Τότε ενσάρκωνε ακόμη την προσδοκία ότι υπάρχει και καλός αντισυστημισμός. Η απάντηση σε ένα πολιτικό σύστημα που είχε φτάσει στα όριά του δεν ήταν η Λεπέν. Δεν ήταν η θεσμική και αξιακή του ισοπέδωση.
Ηταν ένας νέος πολιτικός που μπορούσε να μιλάει με πάθος για την Ευρώπη και τη φιλελεύθερη δημοκρατία και ταυτόχρονα μπορούσε, μόνος, να σαρώσει τα παλαιά κόμματα. Δεν του έλειπε ούτε η λογική ούτε η γοητεία.
Δέκα χρόνια μετά, ενθρονισμένος στο πολυτελές γραφείο του, φορώντας μια μαύρη γραβάτα για να αντανακλά τις σκοτεινές περιστάσεις, ο Μακρόν δεν έχει χάσει την ευφράδειά του. Εχει χάσει όμως όλα τα άλλα.
Δεν έχει χάσει την ικανότητά του να βρίσκει πάντα τα λόγια και το ύφος για να απευθυνθεί σε ένα σοκαρισμένο έθνος, που μόλις έχει δει καταστηματάρχες να στέκονται αβοήθητοι απέναντι στον όχλο, στις εισόδους των λεηλατημένων καταστημάτων τους. Ομως, τα βαριά λόγια του προέδρου φαίνεται πια να πέφτουν στο κενό, προτού συναντήσουν το δύσπιστο ακροατήριό του. Η δεκαετία του, η «εποχή» του, κατέληξε σε μια Γαλλία χαμένη.
Ο μεγαλόστομος μεταρρυθμισμός του Μακρόν απέτυχε, επειδή δεν κατάφερε να συναντήσει την κοινωνία.
Ποιος όμως έρχεται έπειτα από αυτήν την αποτυχία;
Ποια Γαλλία –και ποια Ευρώπη– υπόσχεται η Λεπέν;
Ποια Γαλλία περιγράφει, μέσα στην αμφιθυμία του για τη βία, ο Ζαν Λικ Μελανσόν;
Οι φωτιές για τους μισούς είναι μια εξέγερση που άργησε κιόλας να συμβεί. Είναι η αφύπνιση της γενιάς που αισθάνεται ότι δεν έχει καμία ελπίδα να ζήσει τη στρωτή ζωή που αξιώθηκαν οι γονείς της – με σταθερές δουλειές, καλό εισόδημα, σπίτι, αυτοκίνητο, σύνταξη.
Για τους άλλους μισούς, οι φωτιές είναι σκέτος χουλιγκανισμός με πολιτική κουκούλα, που δεν λέει τίποτε. Δεν ζητάει κανένα αύριο. Μόνο να κάψει το σήμερα.
Κι όμως, το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Το αναγνώρισε και ο πρόεδρος με τη στιβαρή του φωνή ότι πολλά από τα αιτήματα είναι θεμιτά και οι διαδηλώσεις δικαιολογημένες. Το αναγνώρισε σαν να μην είχε ο ίδιος κυβερνήσει μια δεκαετία, σαν να έπρεπε να σκαλίσει τα αποκαΐδια για να βρει ανάμεσά τους λίγο νόημα.
Ναι, τα μπάχαλα δεν έχουν νόημα.
Ομως, πριν και μετά τα μπάχαλα …
