"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Βανδαλισμοί: Η Γαλλία καταρρέει και κάποιοι στην Ελλάδα ζηλεύουν

Image 

 

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΣΤΑΝΑ

Δεν χρειάζεται να φταίει η ακρίβεια και το προβληματικό κοινωνικό κράτος.

Τη νύχτα της 30ής Μαΐου του 2026, με αφορμή τη νίκη της Παρί Σεν Ζερμέν στον τελικό αγώνα Champions League, ακολούθησαν βανδαλισμοί από τους 20.000 ποδοσφαιρόφιλους που μαζεύτηκαν γύρω από το Παρκ ντε Πρενς και απλώθηκαν και σε άλλα σημεία της γαλλικής πρωτεύουσας. Με αποτέλεσμα 780 συλλήψεις, 220 τραυματίες και έναν νεκρό. Για έναν τελικό και μια κατάκτηση ευρωπαϊκού κυπέλλου. Και η πόλη τι τους έφταιγε;

Ανάλογα βάρβαρα γεγονότα είχαμε το 1994, το 2006 το 2018 και το 2019 με τα περίφημα Κίτρινα Γιλέκα. Βλέπετε, ο Μάης του ’68 στοιχειώνει ακόμα τους Γάλλους και κάθε γενιά οφείλει να παίζει ένα remake. Και δεν είναι καθόλου φάρσα η επανάληψη αυτή της Ιστορίας.

Η Γαλλία βρίσκεται εδώ και χρόνια σε μια σοβαρή δημοσιονομική κρίση, με το δημόσιο χρέος να αγγίζει το 120% του ΑΕΠ και το δημοσιονομικό έλλειμα να κινείται πάνω από το 5%. Διότι έχει το προνόμιο να διαθέτει το πιο σπάταλο αλλά και αναποτελεσματικό κοινωνικό κράτος. Τα ομόλογα δανεισμού ακριβαίνουν, το μισό της χρέος είναι στα χέρια ξένων επενδυτών και ο κίνδυνος εκροής κεφαλαίων ορατός.

Η ηλικία συνταξιοδότησης ανέβηκε πρόσφατα από τα 62 στα 64 έτη! Από την άλλη, η ασθενής οικονομική ανάπτυξη (0,8%) αδυνατεί να στηρίξει το κοινωνικό κράτος. Ανισότητες, μετανάστευση, στεγαστικές επισφάλειες, μείωση της κοινωνικής κινητικότητας, πιέσεις στη μεσαία τάξη. Δηλαδή η απόλυτη χαρά κάθε ακραίου.

Η Γαλλία μόνη της βγάζει τα μάτια της. Με δυο λόγια, η Γαλλία έπαθε Ελλάδα και τώρα τρέχει. Και η οικονομική κρίση είναι ευνόητο ότι φέρνει και την πολιτική. Και τα τέρατα να σαλεύουν.

Αλλά και ποια χώρα της Ευρώπης δεν έχει προβλήματα σήμερα, μετά τη «σοφή» πολιτική της ΕΕ που οδήγησε στην πλήρη αποβιομηχάνισή της;

Αλλά φυσικά και τον πόλεμο στην Ουκρανία και την έλλειψη του φθηνού Ρωσικού καύσιμου, αλλά και τον πόλεμο στο Ιράν, που επέφερε τη σημερινή ενεργειακή κρίση.

Τα αδιέξοδα της νεολαίας, η έλλειψη προοπτικών για πολλούς, η κρίση εκπροσώπησης και άλλα αντίστοιχα υπάρχουν παντού. Δεν καταστρέφουν όμως όλοι τα δημαρχεία των πόλεών τους. Και με τα δημόσια σχολεία υπάρχουν προβλήματα, αλλά δεν βλέπω να λύνονται διά του εμπρησμού τους. Εκτός κι αν η παραλογική λέει ότι με καμένα σχολεία όλα γίνονται αμέσως καλύτερα. Λέτε στη Γαλλία να γίνονται;

Απλώς τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα είναι η ακίδα, η αφορμή για το τελετουργικό των βανδαλισμών και του προσφιλούς πλιάτσικου. Διότι μη μου πείτε ότι οι μπούκες στα κοσμηματοπωλεία ή στις πανάκριβες μπουτίκ έχουν πολιτικό περιεχόμενο.

Μαζί με τους οργισμένους αριστερούς και ισλαμοαριστερούς που διαμαρτύρονται για τη «γενοκτονία» στη Γάζα και υψώνουν χαμασίτικες σημαίες σε εμβληματικά παρισινά κτίρια, οργανώνονται και απλοί παραβατικοί, που βρίσκουν ευκαιρία για ένα καλό και ανέξοδο πλιάτσικο. Διότι το Υπουργείο Εσωτερικών της Γαλλίας πετούσε, μαζί με τον Μακρόν, χαρταετό.

Η μαζική βία στους γαλλικούς δρόμους είναι κάτι σαν τελετή ενηλικίωσης για ένα ικανό μέρος της νεολαίας. Και επαναλαμβάνεται διαχρονικά.

Από κοντά βεβαίως και οι μετανάστες κάθε γενιάς των λεγόμενων προαστίων, οι οποίοι δεν αφομοιώθηκαν ποτέ και για τους οποίους η Γαλλία άνοιξε διάπλατα τις πόρτες της και συνεχίζει να τις έχει ανοιχτές. Προς το παρόν, δεν γνωρίζουμε αν η μουσουλμανική αδελφότητα της Ευρώπης έχει κάποια οργανωμένη συμμετοχή στα γεγονότα της Γαλλίας αλλά και άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Αν τα υποκινεί, όπως ισχυρίζονται κάποιοι. Για μένα είναι πιθανότατο.

Προφανώς όμως η πλειονότητα των μουσουλμάνων μεταναστών δεν αισθάνεται τη χριστιανική Ευρώπη ως δικό της σπίτι και είναι πρόθυμη να βγει στους δρόμους και να καταστρέψει κάτι που στο φαντασιακό της είναι αλλόθρησκο και εχθρικό. Κι ας της έδωσε τροφή, δουλειά, στέγη και προστασία. Κι ας είναι δική της επιλογή η μετανάστευση στην Ευρώπη. Το πολιτικό Ισλάμ είναι βαθιά μέσα της. Και γι’ αυτό δεν έχει καμία διάθεση να αφομοιωθεί.

Η πρόσφατη απόπειρα μαζικής μετανάστευσης από τη Βόρεια Αφρική προς τη Θέουτα και τη Μελίγια λέτε να συνδέεται με τη σημερινή γαλλική έκρηξη;

Οι βανδαλισμοί φυσικά και δεν θα φέρουν ούτε δουλειές ούτε καλύτερα σχολεία ούτε οικονομική ευημερία σε κανέναν.

Θα αυγατίσουν όμως διάφορες ακραίες πολιτικές ομάδες που ποντάρουν στη βία. Όπως η Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν, που έχει αναλάβει εργολαβικά την υπεράσπιση αλλά και την πολιτική καθοδήγηση της εξέγερσης.

Η Αριστερά πανηγυρίζει βεβαίως για τις εξελίξεις, αισθανόμενη πάντοτε ωσάν τον Λένιν τον Οκτώβρη, αλλά η ακροδεξιά Λεπέν είναι πάντα εκεί και μουρμουρίζει ένα τεράστιο ευχαριστώ στους ανεγκέφαλους αριστερούς επαναστάτες.

Η λαϊκιστική και ριζοσπαστική ακροδεξιά βλέπει το δώρο που της κάνει η Αριστερά, μιας και οι προεδρικές εκλογές έρχονται μέσα στο 2027. Η χρεοκοπία του γαλλικού πολιτικού συστήματος αυξάνει την επιρροή της Λεπέν και τη μετατρέπει από έναν παρία του κομματικού συστήματος στην πιθανότερη αυριανή πρόεδρο της Γαλλίας. Ένα έργο για το οποίο τόσο ο Μακρόν όσο και ο Μελανσόν δούλεψαν σκληρά και η Λεπέν πρέπει να τους ευγνωμονεί. Και όλα αυτά στα πλαίσια της στροφής στον ακροδεξιό ριζοσπαστικό λαϊκισμό που καλπάζει ήδη στην Ευρώπη. Στην ουσία η γαλλική Αριστερά οδηγεί τους Γάλλους κυρ Παντελήδες στα νύχια της Λεπέν. Αλλά η καταστροφή και η αυτοκαταστροφή είναι στο DNA της, πώς να κάνει αλλιώς;

Υπάρχει άραγε εξαγωγή επανάστασης;

Απ’ ό,τι φαίνεται, η γαλλική σπίθα άναψε φωτιές στο Βέλγιο και στην Ιταλία. Ενώ η χρονιά που έρχεται θα είναι σίγουρα χειρότερη από οικονομική και κοινωνική άποψη, Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία και η Ελλάδα θα έχουν μέσα το 2027 εκλογές. Και στη Γερμανία το AfD ενισχύεται και αμφισβητεί το μέλλον του Φρίντριχ Μερτς στην καγκελαρία. Δηλαδή η κατάσταση είναι πολύ χειμέρια για τα θεσμικά κόμματα και ανοίγεται γήπεδο για να παίξουν μπάλα τα ριζοσπαστικά και τα ακραία. Η πολιτική καταιγίδα έρχεται και δεν ξέρω αν οι δημοκρατίες μας έχουν βρει κάποιο απάγκιο μέχρι να περάσει η μπόρα.

Στην Ελλάδα ήδη γράφονται και λέγονται διάφορα για το δίκιο των Γάλλων πυρπολητών και δεν θ’ αργήσουν οι ατάκες ακραίων πολιτικών που θα υποδαυλίζουν ανάλογα γεγονότα και στη χώρα μας.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης ξερογλείφονται, είναι αλήθεια, για ένα κάποιο μπάχαλο –μιας και κάτι τέτοιο θεωρείται γι’ αυτά δίκαιο και αυτονόητο–, που θα ξεβρακώσει την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Από την άλλη, όμως, η εγχώρια αντιπολίτευση δεν είναι Μελανσόν. Είναι αρκούντως σιγουρατζίδικη. Και καταλαβαίνει ότι γεγονότα όπως εκείνα του 2008 μάλλον θα δώσουν την αυτοδυναμία στη ΝΔ από τις πρώτες εκλογές. Είναι παράτολμο γι’ αυτήν να προκαλέσει ή να καλύψει πολιτικά τη βία και τους βανδαλισμούς με δικαιολογία την ακρίβεια ή τα κυβερνητικά σκάνδαλα, σε μια τόσο πονηρή εποχή για την ευρύτερη περιοχή μας. Και υποθέτω ότι δεν θα το κάνει. Εκτός κι αν αυτά ξεσπάσουν τελείως από τα κάτω.

Θα είναι δύσκολες για όλους οι επόμενες μέρες. Όχι μόνο για του Γάλλους.

Στα βάθη της Ανατολής αλλά και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, ο Πούτιν και ο Τραμπ λίγο πριν τηλεφωνηθούν για να πουν τα δικά τους, χαμογελούν ικανοποιημένοι.

Η Ευρώπη …

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Οκτωβρίου 26, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , , ,

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μπορεί να γίνουμε Γαλλία

 

Του ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ

Εμείς περάσαμε αυτό που περνάει σήμερα η Γαλλία πριν από περίπου 16 χρόνια. Ημασταν η πρώτη χώρα την οποία σάρωσε το αντισυστημικό τσουνάμι προτού παρασύρει τη Μεγάλη Βρετανία στο Brexit, την Αμερική στον Τραμπ και πριν χτυπήσει με καθυστέρηση τις δύο πιο σημαντικές χώρες της Ευρώπης, τη Γαλλία και τη Γερμανία.

Ρωτούν πολλοί: «Υπάρχει περίπτωση να ξαναπεράσουμε κάτι σαν αυτό που βιώνει η Γαλλία;».

Το 2026 δεν είναι ίδιο με την περίοδο 2010-15.

Οι στατιστικές απεικονίζουν μια χώρα σε ανάκαμψη, με εξαιρετικά χαμηλή ανεργία. Αν κανείς σταθεί μόνο στην οικονομία, η εικόνα είναι πολύ διαφορετική και δεν έχει σχέση με τα όσα ζήσαμε την εποχή των μνημονίων. Ενα κομμάτι του πληθυσμού, όμως, ένα σημαντικό κομμάτι, συμπιέζεται αφόρητα από την έκρηξη της ακρίβειας, το στεγαστικό πρόβλημα και την αίσθηση ότι οι ανισότητες διευρύνονται.

Η «ψυχολογία» της κοινωνίας, πάντως, δεν έχει να κάνει μόνο με την τσέπη της. Επειτα από επτά χρόνια διακυβέρνησης έχει επέλθει κούραση του εκλογικού σώματος, όπως συμβαίνει πάντοτε διαχρονικά σε όλες τις χώρες με όλες τις κυβερνήσεις που διανύουν δεύτερη θητεία. Και μπορεί να μην υπάρχει καθαρός μονομάχος που να διεκδικεί την εξουσία, αλλά αυτό λειτουργεί και ανάποδα, θυμώνει τον μέσο ψηφοφόρο που θα ήθελε να έχει μία ρεαλιστική εναλλακτική επιλογή. Οταν κάποιος νιώθει ότι δεν μπορεί να εκφραστεί στην κάλπη, δοκιμάζει και το πεζοδρόμιο, ειδικά όταν εξοργίζεται με τον ΟΠΕΚΕΠΕ ή με το πόσο απροστάτευτος νιώθει από το κράτος στα Τέμπη ή στην Γκράβα.

Ας ξαναγυρίσουμε εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε, όμως. Μπορεί μια σπίθα να ανάψει το φιτίλι μιας έκρηξης τύπου Γαλλίας;

Είναι πιθανό, γιατί…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Οκτωβρίου 26, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΛΑΓΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εμείς και η Κίμπερλι

Image

 

Image 

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Η Κίμπερλι ήταν εξ αρχής αυτό που έδειχνε. Δεν κρυβόταν, αμέσως καταλάβαινες τι συμβαίνει κάτω από την εντυπωσιακή καούκα.

Ηταν επίσης μια συμφορά σαν τις θεομηνίες, που λέμε, δηλαδή κάτι που δεν βρίσκεται υπό τον έλεγχό σου ώστε να πάρεις τα μέτρα σου για να το αποφύγεις.

Το πρόβλημα ήταν εκείνος που μας την έστειλε ως πρέσβειρα και ιδίως εμείς ή, μάλλον, εκείνοι, δηλαδή η λεγόμενη καλή κοινωνία, που έσπευσε να την αγκαλιάσει και να την αναδείξει σε κάτι παραπλήσιο με βασίλισσα.

Δεν εννοώ την κυβέρνηση ή γενικότερα την πολιτική τάξη της χώρας, γιατί αυτοί είχαν πολύ περιορισμένες δυνατότητες αντίδρασης. Οι ΗΠΑ είναι υπερδύναμη, από την οποία εξαρτώμεθα, και συμβαίνει να έχει στο τιμόνι έναν τρελό, από τον οποίο όλος ο κόσμος περιμένει πότε θα απαλλαγεί. (Εξαιρούνται Ρωσία, Κίνα, Ιράν και γενικώς ο λεγόμενος άξονας του κακού, που έχει βρει στο πρόσωπο του Ντόναλντ Τραμπ αυτό που δεν τολμούσε να ονειρευτεί.)

Επιπλέον, οι γεωπολιτικές ισορροπίες είναι στα όριά τους, καθώς ο Τραμπ θαυμάζει τον Ερντογάν, αλλά οι ΗΠΑ είναι εδώ και καιρό σε περίοδο τεταμένων σχέσεων με την Τουρκία, η οποία βρίσκεται σε τροχιά σύγκρουσης με το Ισραήλ, που είναι σύμμαχος τόσο ημών όσο και των ΗΠΑ.

Μέσα στο κουβάρι αυτό, λοιπόν, δεν πας να μπλέξεις με την Κίμπερλι. Βολεύεσαι μαζί της όπως μπορείς και, αν σου πετάξει καμιά χοντράδα, π.χ., ότι οι ΗΠΑ μπορούν να ανατρέψουν την κυβέρνηση (λέμε τώρα…), το αγνοείς σαν να μην ειπώθηκε.

Κι αν η χοντράδα αυτή διαρρεύσει στον διεθνή Τύπο και σε ρωτήσουν, ας πούμε, από τη «Wall Street Journal» (λέμε πάλι…), εσύ τι κάνεις;

Το διαψεύδεις κατηγορηματικά και έκδηλα ενοχλημένος. Μα τι είναι αυτά που λέτε! Πώς είναι δυνατόν! Και άλλα τέτοια. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να δείξεις την ικανοποίησή σου. Φτάνει ότι τη νιώθεις.

Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση στάθηκε τυχερή με το σκάνδαλο που προκάλεσε απομάκρυνση της Κίμπερλι από την πρεσβεία. Απαλλάχθηκε από έναν εντελώς ακατάλληλο, διεφθαρμένο και επικίνδυνο διαμεσολαβητή στις σχέσεις με τις ΗΠΑ.

Το δράμα θα ήταν αν ο Τραμπ επέμενε να την κρατήσει στην πρεσβεία, γιατί στην περίπτωση αυτή η κυβέρνηση θα ήταν υποχρεωμένη να υποστεί τον εξευτελισμό.

Οπως ήρθαν τα πράγματα όμως, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ευνοήθηκε – τόσο, ώστε με δυσκολία αντιστέκομαι στον πειρασμό της υποψίας μήπως σχετίζεται κάπως με το αρχικό δημοσίευμα της «WSJ», από το οποίο ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για την αποπομπή της. Ο καθένας, εξάλλου, μπορούσε να δει πόσο εκτεθειμένη ήταν. Δεν χρειαζόταν να βάλεις να την παρακολουθούν, που λέει ο λόγος. Αρκεί να διάβαζες τις κοσμικές στήλες στα ΜΜΕ και καταλάβαινες την κατάσταση.

Το όνειδος είναι η προθυμία με την οποία την υιοθέτησε η καλή κοινωνία και έτρεχε από πίσω της. Εν μέρει αναπόφευκτο φαινόμενο, αφού η πρέσβειρα το φώναζε ότι «we are open for business». Συνεπώς, όποιος απέβλεπε σε κάποιου είδους εύνοια από την πλευρά των Αμερικανών την πλεύριζε κατευθείαν, αντιλαμβανόμενος ότι μαζί της θα συνεννοηθεί.

Βέβαια, ο όρος με τον οποίο αναφέρομαι στην εγχώρια (και πρόσκαιρη) αυλή της Κίμπερλι είναι καταχρηστικός και μάλλον σαρκαστικός.

Διότι…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Οκτωβρίου 26, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΛΑΓΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κίμπερλι Γκίλφοϊλ: Ηταν αυτό που έδειχνε

Image

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Η κορυφαία στιγμή της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ ήταν σε προεκλογική ομιλία υπέρ της υποψηφιότητας Τραμπ το 2020 και, ευτυχώς, έχει καταγραφεί για την αιωνιότητα σε βίντεο. Εκεί τη βλέπουμε να υπόσχεται στους ψηφοφόρους, με τον πιο θεατρικό τρόπο της και τη φωνή στεντόρεια, τα καλύτερα που έρχονται (the best is yet to come). Το σχετικό κλιπάκι διαδόθηκε ταχύτατα και το βρίσκεις αμέσως στο Διαδίκτυο, εξαιτίας της κωμικής αντίθεσης μεταξύ της θελκτικής υπόσχεσης και της απολύτως τρομακτικής εκφοράς της, που ακυρώνει την όποια ελκυστικότητα μπορεί να έχει.

Εν μέρει δικαιώθηκε, γιατί οι καλύτερες μέρες ήρθαν για την οικογένεια Τραμπ, χάρη στην επανεκλογή του ως προέδρου των ΗΠΑ.

Ηρθαν και για την ίδια όμως, παρότι το 2024 ήταν η χρονιά που χώρισε από τον μεγάλο γιο του Τραμπ, με τον οποίον ήταν αρραβωνιασμένη και διατηρούσε σχέση 6 ετών. Ανταμείφθηκε, όμως, με τη μεγάλη ευκαιρία να ξεκινήσει μια τρίτη καριέρα στον ενεργειακό τομέα ως πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αθήνα.

Την τίναξε στον αέρα η ίδια, όμως, με τη βιασύνη που τη χαρακτηρίζει πάντα, ένα είδος ανυπομονησίας στο οποίο διαισθάνεσαι την απελπισία που κρύβει στο βάθος. Διακρίνεται αυτό το χαρακτηριστικό στο σχήμα της επαγγελματικής καριέρας και της προσωπικής ζωής. Δικηγόρος, εισαγγελέας, μοντέλο εσωρούχων, τηλεσχολιάστρια, συγγραφέας («Πώς να είστε ο καλύτερος δικηγόρος του εαυτού σας» και το παιδικό «Η πριγκίπισσα και το κουτάβι της»), μέχρι την περασμένη Τετάρτη ήταν και πρεσβευτής στην Αθήνα.

Η προσωπική ζωή της περιλαμβάνει σύντομους γάμους και σχέσεις πάντα με επιτυχημένους και λίαν ευκατάστατους κυρίους, εκ των οποίων τουλάχιστον δύο είναι εγνωσμένοι ηλίθιοι.

Ο πρώτος γάμος της ήταν με τον σημερινό κυβερνήτη της Καλιφόρνιας, Γκάβιν Νιούσαμ, όταν ήταν δήμαρχος του Σαν Φρανσίσκο. Το γεγονός ότι καλύπτει τέτοιο πολιτικό εύρος, από τον Νιούσαμ μέχρι το Ντον Τζούνιορ, σημαίνει ότι είναι συμπεριληπτική στην επιλογή συντρόφων, εφόσον μπορούν να της προσφέρουν τη δυνατότητα της κοινωνικής ανέλιξης. Η κατεύθυνση αλλάζει κατά τις συνθήκες, όμως, η στόχευση είναι σταθερή: φήμη, εξουσία, χρήμα.

Εκανε όμως και προβλέψεις που δικαιώθηκαν απολύτως, όχι μόνο εν μέρει. Οπως, λ.χ., όταν  προειδοποιεί συνομιλητή της, με γραπτό μήνυμα στο κινητό του, να επικοινωνούν μέσω Signal, γιατί «θα μου κοστίσει την πρεσβεία μου», όπως έγραψε. Και είχε δίκιο: της κόστισε την πρεσβεία. Το πρόσωπο αυτό είναι ένας επιχειρηματίας (συνεταίρος σε αλυσίδα με πιτσαρίες) από το Κεντάκι και πρώην δικηγόρος (του έχουν αφαιρέσει την άδεια), ονόματι Ερικ Ντίτερς. Είναι επίσης ακτιβιστής του MAGA και χρηματοδότης της προεκλογικής εκστρατείας του Τραμπ. Αυτός είχε αναπτύξει σχέση συνεργασίας με την Κίμπερλι, την οποία πλήρωνε αδρά με 100.000 δολάρια κάθε φορά για να μιλάει σε ένα «Φεστιβάλ Ελευθερίας», που ξεκίνησε να διοργανώνει ο Ντίτερς την περίοδο της πανδημίας, με τη σκοπιμότητα να προκαλεί τις Αρχές που είχαν επιβάλει λοκντάουν.

Για τον Ντίτερς καταλαβαίνεις αμέσως ότι είναι ένας επικίνδυνος και εμφανώς ημίτρελος άνθρωπος. Αυτός, λοιπόν, πλήρωνε την Κίμπερλι με το πρόσχημα των ομιλιών, προκειμένου εκείνη με τις γνωριμίες και τις επαφές της να προωθήσει δικαστική υπόθεση ενδιαφέροντος του Ντίτερς – αυτά, σημειωτέον, τα λέει ο ίδιος.

Επί έναν χρόνο, η Κίμπερλι του έταζε διάφορα, πάντα όμως χωρίς αποτέλεσμα, ώσπου ο Ντίτερς άρχισε να θυμώνει. Η σπίθα που τον έκανε να εκραγεί ήταν το πιεστικό αίτημα της Κίμπερλι να εξοφλήσει για λογαριασμό της χρέος εκατό χιλιάδων στην πιστωτική κάρτα της, την περίοδο που ετοιμαζόταν για την ακρόαση στο Κογκρέσο.

Η κρίσιμη λεπτομέρεια αφορά τον τρόπο με τον οποίο η υπόθεση έφθασε στον Τύπο, γιατί αυτό έδωσε την αφορμή για συνωμοσιολογία, δεδομένου ότι η Κίμπερλι δεν ήταν στέλεχος πρώτης γραμμής, αλλά μια πρώην αρραβωνιαστικιά στην κρίσιμη μέση ηλικία, την οποία τακτοποίησαν σε μια πρεσβεία, για χάρη του παρελθόντος. Ο Ντίτερς έφτιαξε ολόκληρο φάκελο με την υπόθεσή του τον οποίο έστειλε σε διάφορους παραλήπτες στον Λευκό Οίκο, από τους οποίους ζητούσε απάντηση, για να μην καταφύγει στον Τύπο.

Οταν πέρασε η προθεσμία χωρίς να λάβει απάντηση, προώθησε τον φάκελο (και 90 τυπωμένες σελίδες με μηνύματα) στη «Wall Street Journal», προφανώς επειδή είχε προηγηθεί αρνητικό δημοσίευμα για εκείνη στην ίδια εφημερίδα.

Τα μηνύματα σοκάρουν, όχι μόνο για τον συναλλακτικό χαρακτήρα της σχέσης, αλλά και για τη γλώσσα που χρησιμοποιεί η τέως πρεσβευτής: όποια λέξη δέχεται επιθετικό προσδιορισμό τής κολλάει μπροστά ένα «fucking».

Η περίπτωσή της θυμίζει εκείνη της πρώην υπουργού Εσωτερικής Ασφαλείας, Κρίστι Νόεμ, που επίσης αποπέμφθηκε επειδή έκανε μπίζνες πίσω από την πλάτη του προέδρου. (Αγόρασε από χρηματοδότη της εκστρατείας της  δύο-τρία αεροπλάνα για το υπουργείο της, τα οποία δεν χρειάζονται). Και δεν υπάρχει τίποτε άλλο που να απεχθάνεται περισσότερο ο Τραμπ όσο να πλουτίζει κάποιος πίσω από την πλάτη του. Αυτό είναι ένα προνόμιο μόνο για τον ίδιο, την οικογένειά του και τους συμπαίκτες του στο γκολφ.

Ασφαλώς ξέρει πολλά για την οικογένεια στην οποία δεν κατάφερε τελικά να τρυπώσει, είναι φανερό όμως ότι δεν τη φοβούνται, διαφορετικά δεν θα την απέλυε ο Τραμπ και μάλιστα τόσο εξευτελιστικά. Δεν θα απέκλεια να υπέγραψε κάποιο δεσμευτικό έγγραφο, όταν τη χώρισε ο Ντον Τζούνιορ.

Δεν υπάρχει λόγος, πάντως, εμείς να την κακίζουμε.

Σε ένα επίπεδο τουλάχιστον υπήρξε ...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Οκτωβρίου 26, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΛΑΓΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Έχει φίλους!

Image 

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Αν πιστέψουμε την «Daily Mail», η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ έχει ταμπουρωθεί, που λέει ο λόγος, στην πρεσβευτική κατοικία, με τον σκοπό να εξαντλήσει την προθεσμία που της έχει δοθεί από το υπουργείο Εξωτερικών της χώρας της.

Το ότι αποφεύγει να επιστρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν εκπλήσσει, γιατί το αμάρτημά της είναι άκρως ντροπιαστικό. Γι’ αυτό, εξάλλου, απομακρύνθηκε αμέσως από τη θέση της, ενώ ο Τραμπ παρίστανε ότι δεν την ξέρει.

Θα είναι αφόρητο λοιπόν να κινείται στους ίδιους κοινωνικούς κύκλους. Ξέρει ότι θα καλεί και θα της απαντάει πάντα ο τηλεφωνητής. Αφήστε δε ότι είναι αδύνατο να περάσει απαρατήρητη, που σημαίνει ότι δεν θα μπορεί να κυκλοφορήσει πουθενά. Εκτός, βέβαια, αν αλλάξει κόμμωση.

Νομίζω όμως ότι πιθανότερο είναι να την προσλάβει ο Τραμπ για τη θέση της εκπροσώπου Τύπου του Λευκού Οίκου, που άδειασε προσφάτως, παρά να αλλάξει κόμμωση η Κίμπερλι.

Οπότε, ακόμη και αν η «Daily Mail» έχει βγάλει τον ισχυρισμό από το κεφάλι της, ακούγεται λογικό αυτό που έγραψε  ότι, δηλαδή, η Κίμπερλι σκοπεύει για ένα διάστημα να μείνει εδώ, στην Ελλάδα. Καλή σκέψη. Αλλωστε έχει κάνει τόσο πολλούς φίλους εδώ.

Δεν φαντάζομαι να προλάβαμε να ξεχάσουμε πόσο θερμά άνοιξαν την αγκαλιά τους διάφοροι επιφανείς για να την υποδεχθούν. Είμαι βέβαιος, λοιπόν, ότι τώρα όλοι αυτοί είναι στο πλευρό της. Ελπίζω να φροντίζουν ώστε να μην της λείπουν ποτέ παγάκια.

Ο δε Αργυρός θα είναι …

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Οκτωβρίου 26, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

Ελληνόφωνου "καλλιτεχνικού" σκουπιδαριού κωμωδία

 

Image 

 

 

 

Image 

 

Image 

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Οκτωβρίου 26, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

Υπαρκτού ξεφτιλισμένου Λαζοπουλισμού κωμωδία

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Οκτωβρίου 26, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , ,

Σαν σήμερα (26/10/ΧΧΧΧ)

 

740: Ισχυρός σεισμός πλήττει την Κωνσταντινούπολη. Πολλοί νεκροί και μεγάλες καταστροφές.

1863: Ιδρύεται η Ένωση Ποδοσφαίρου της Αγγλίας και τίθενται οι πρώτοι κανονισμοί του αθλήματος.

1912: Ο ελληνικός στρατός απελευθερώνει τη Θεσσαλονίκη απ' τους Οθωμανούς.

1929: Εγκαινιάζεται από τον Ελευθέριο Βενιζέλο το φράγμα του Μαραθώνα. Με τον περιορισμό των υδάτων δημιουργείται μια λίμνη, από την οποία υδρεύονται η Αθήνα και ο Πειραιάς.

1795: Γεννιέται ο Νικόλαος (Χαλκιόπουλος) Μάντζαρος, κερκυραίος μουσουργός, ο συνθέτης του «Εθνικού Ύμνου». [θαν. 12/4/1872]

1879: Γεννιέται ο Λέων Μπρονστάιν, γνωστότερος ως Τρότσκι, από τις ηγετικές μορφές της Οκτωβριανής Επανάστασης. [θαν. 21/8/1940]

1947: Γεννιέται η Χίλαρι Ρόνταμ Κλίντον, αμερικανίδα γερουσιαστής και μελλοντική Πρόεδρος των ΗΠΑ.

1957: Πεθαίνει ο έλληνας λογοτέχνης Νίκος Καζαντζάκης



2017: Στα 91 του χρόνια έφυγε από τη ζωή ο στρατηγός Νίκος Γρυλλάκης, στενός συνεργάτης και σύμβουλος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Το όνομα του στρατηγού βρέθηκε στο στόχαστρο με το σκάνδαλο των υποκλοπών (1988-1991.Ο ίδιος είχε κατηγορηθεί για παρασκηνιακές διαβουλεύσεις και μυστικές αποστολές στα Σκόπια την περίοδο 1990-‘93 που σχετίζονταν με το θέμα του ονόματος της ΠΓΔΜ.
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Οκτωβρίου 26, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΙΣΛΑΜΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Τον λογαριασμό στη Δημοκρατία, παρακαλώ

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Να, λοιπόν, που πιάνουμε ξανά το παλιό και αγαπημένο μας παιχνιδάκι, με αφορμή τα γεγονότα στη Γαλλία: Ποιος είναι πράγματι κατά της βίας και ποιος είναι υπέρ, αλλά μας το κρύβει;

Χρόνια ολόκληρα έχουμε ασκηθεί σε αυτό το παιχνίδι, είμαστε πια σε επίπεδο πρωταθλητισμού. Και τουλάχιστον, τούτη τη φορά, δεν ασκούμεθα στο σπορ εις βάρος του εαυτού μας, όπως την εποχή της κρίσης. Παρακολουθούμε από ασφαλή απόσταση (γιατί πέφτουν και μολότοφ) τους Γάλλους να αυτοκαταστρέφονται και εμείς σχολιάζουμε και τσακωνόμαστε μεταξύ μας για δικό τους λογαριασμό.

Το βασικό ερώτημα, γύρω από το οποίο παίζεται το παιχνίδι, είναι πώς διαχωρίζεται η διαμαρτυρία από την εγκληματικότητα που τη συνοδεύει.

Εχεις δύο τύπους οργής που εκφράζονται και οι οποίες είναι εξίσου αυθεντικές, πλην διαφορετικές.

Εχεις την οργή εκείνων που διαμαρτύρονται, επειδή το κράτος δεν αυξάνει τις δαπάνες του (ένα κράτος, σημειωτέον, που τρέχει ελλειμματικούς προϋπολογισμούς επί μισό αιώνα…), έχεις και την οργή των περιθωριακών, που απλώς θέλουν να εκδικηθούν τους άλλους που ζουν καλύτερα. Δεν είναι μάλιστα ομοιογενείς αυτοί οι δύο κόσμοι.

Στη μία πλευρά αθροίζονται μαθητές, φοιτητές, αγρότες, χαμηλόμισθοι που διαμαρτύρονται για το αυξανόμενο κόστος της ζωής.

Στην άλλη, μαζεύονται εξτρεμιστές, επαγγελματίες κακοποιοί, ψυχοπαθείς, οπαδοί του Ροβεσπιέρου και ό,τι άλλο βάζει ο νους σας. Οσον αφορά, δε, τους μετανάστες ή τους απογόνους τους, αυτοί βρίσκονται σκορπισμένοι και στις δύο πλευρές.

Πώς διαχωρίζεις, λοιπόν, αυτά τα δύο;

Την απάντηση μας τη δίνει το βίντεο που έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση διεθνώς, με τη διαδηλώτρια που εκλιπαρεί τους βάνδαλους να σταματήσουν τη λεηλασία σε ένα μικρό μαγαζί: Δεν γίνεται να τα διαχωρίσεις, όπως δεν γίνεται να σταματήσεις τους βανδάλους με εκκλήσεις στον ανθρωπισμό τους. Θεωρητικά, μπορούμε να πούμε πολλά και διάφορα, στην πράξη όμως δεν γίνεται να τα διαχωρίσεις, εκτός αν το κράτος μπορεί να διαθέτει έναν αστυνομικό για τον καθένα που κατεβαίνει στον δρόμο για να διαμαρτυρηθεί.

 

Θα μπορούσαμε, επίσης, να έχουμε ένα σύστημα παρακολούθησης των δημόσιων χώρων μέσω καμερών, όπως έχουν στην Κίνα. Αλλά η Κίνα είναι αστυνομικό κράτος και, παρότι η δικτατορία τους είναι κομμουνιστική, δεν νομίζω να συμφωνούν με την ιδέα όσοι υπερασπίζονται το δικαίωμα στη διαμαρτυρία. Και αφού δεν μπορούμε να τα ξεχωρίσουμε, το ζήτημα καταλήγει στο δίλημμα μεταξύ δύο αγαθών:

Tο δικαίωμα στη διαμαρτυρία και το δικαίωμα στην ασφάλεια. Εννοείται ότι θα θέλαμε και τα δύο, πρέπει όμως να διαλέξουμε γιατί δεν υπάρχει χώρος και για τα δύο.

Εδώ το πρόβλημα είναι ότι, εφόσον τα πράγματα φτάσουν σε αυτό το σημείο, δεν μένει καθόλου χώρος για τη μετριοπάθεια και τον διάλογο, δεν μένει χώρος για αυτό που ονομάζουμε κέντρο του πολιτικού φάσματος.

Οταν η επιλογή μεταξύ ασφάλειας και ελεύθερης έκφρασης γίνεται δίλημμα, εκείνη που πληρώνει τον λογαριασμό στο τέλος είναι η Δημοκρατία.

Τέτοιου τύπου συνθήκες οδήγησαν τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης στο τέλος της και επέτρεψαν την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία.

 Ενα παρόμοιο δίλημμα έκανε τους αστούς της Γερμανίας να υποστηρίξουν τον «βοημό δεκανέα», όπως τον έλεγε περιφρονητικά ο Χίντενμπουργκ.

Και, όπως είδα, η Μαρίν Λε Πεν παρενέβη και αυτή με διάγγελμα, εξίσου προεδρικό στο ύφος με εκείνο του Μακρόν. Καταλαβαίνει ότι τα ερείπια θα τη βοηθήσουν να σκαρφαλώσει στην προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας.

Δεν θέλω να σας τρομάξω ή, μάλλον, ας είμαι ειλικρινής, θέλω να μοιραστώ μαζί σας τον δικό μου τρόμο.

Οπως έχουν τώρα τα πράγματα…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Κυριακή, Οκτωβρίου 25, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΙΣΛΑΜΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Η εξέγερση του κοινού νου

 

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Υπάρχει η εξέγερση που βρίσκεται στο φαντασιακό της αριστερής ιντελιγκέντσιας. Βερμπαλισμοί, επικολυρικές εκφράσεις με την ακαδημαϊκή αυθεντία, ένα μίγμα νεομαρξισμού και ρομαντισμού με αριστερό πρόσημο. Τους διαβάζεις και στο τέλος αναρωτιέσαι «τι θέλει να μας πει ετούτος;».

Ανέκαθεν η εξέγερση μαγνήτιζε την Αριστερά. Από την κομμούνα του Παρισιού ως τον Μάη του 1968. Βεβαίως, οι άλλες εξεγέρσεις, όπως αυτή των ναυτών της Κρονστάνδης το 1921 απέναντι στους μπολσεβίκους ή η εξέγερση των Ούγγρων του 1956, δεν προσφέρονται για τέτοιους είδους αναλύσεις. Οι εξεγερμένοι βρέθηκαν στη λάθος πλευρά της Ιστορίας.

Τώρα, μετά τα όσα έγιναν στο Παρίσι και σε άλλες γαλλικές πόλεις - αναφέρομαι στους βανδαλισμούς και στο πλιάτσικο - η αριστερή ιντελιγκέντσια θυμήθηκε πως η Γαλλία κουβαλά ιστορικά την «κουλτούρα της εξέγερσης». Και έτσι νομίζει ότι κλείνει τους λογαριασμούς της με τη βαρβαρότητα των όσων είδαμε να ξετυλίγονται στις οθόνες των τηλεοράσεων και κυρίως στο Διαδίκτυο.

Πράγματι, θα ήταν πολύ άβολη η κουβέντα αν προσπαθούσαμε να ανιχνεύσουμε το πολιτικό υποκείμενο της εξέγερσης, καθώς μόνον αυθόρμητη δεν ήταν. Κλιμακώθηκε μεθοδευμένα επί τρεις εβδομάδες, με στόχο την κορύφωση στη συμβολική ημερομηνία της 17ης Οκτωβρίου.* Και ενδεχομένως να υπάρξει και συνέχεια, αν η γαλλική κυβέρνηση συνεχίσει να κρατά τον ρόλο του παρατηρητή.

Σε ανάλογες οριακές καταστάσεις συμβαίνει και μια άλλη εξέγερση την οποία ουδείς μπουρδολόγος αριστερός διανοούμενος μπορεί να την προσεγγίσει, καθώς εκφεύγει των νοητικών εργαλείων με τα οποία προσεγγίζει τα γεγονότα. Είναι η εξέγερση του κοινού νου. Όλων αυτών που αντιδρούν στη θέα των βανδαλισμών και των λεηλασιών. Όλων αυτών οι οποίοι αγωνίστηκαν να φτιάξουν μια επιχείρηση και βλέπουν πως στο επόμενο κύμα επέλασης των πλιατσικολόγων μπορεί και αυτοί να είναι τα θύματα τους. Και αντιδρούν όπως αντιδρούν. Ισοπεδωτικά, διότι οριακή κατάσταση σημαίνει πως γίνονται δυσδιάκριτοι οι ενδιάμεσοι χρωματισμοί και κυριαρχεί το μαύρο - άσπρο.

Ενώ ο Μάης του 1968 βρισκόταν στην κορύφωσή του και ο Ντε Γκολ είχε καταφύγει σε μια νατοϊκή βάση στην Ομοσπονδιακή Γερμανία, οι γκολικοί δήμαρχοι κατέβασαν στους δρόμους ένα εκατομμύριο Παριζιάνους για να στηρίξουν τη Γαλλική Δημοκρατία. Μετά από λίγες μέρες ο Ντε Γκολ προκήρυξε εκλογές στις οποίες και σάρωσε.

Τότε όμως υπήρχε ένα συγκροτημένο πολιτικό υποκείμενο που προάσπιζε την αστική Δημοκρατία.

Σήμερα ο κοινός νους γνωρίζει τι δε θέλει. Δε θέλει τη βαρβαρότητα. Προσπαθεί να ανιχνεύσει αυτό που θέλει, σε μια διαδικασία επώδυνη.

Μέχρι στιγμής καταγράφεται σε όλες τις πόλεις που κτυπήθηκαν από τους κατσαπλιάδες η διάθεση των Γάλλων πολιτών όχι απλώς να καθαρίσουν τους δρόμους τους, αλλά να περιφρουρήσουν και την ομαλότητα της καθημερινότητάς τους. Είναι αυτοί που η εγχώρια αριστερή ιντελιγκέντσια αποκαλεί περιφρονητικά «κυρ - Παντελήδες».

Αλλά οι περισσότεροι από αυτούς τους «διανοητές»…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Κυριακή, Οκτωβρίου 25, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΙΣΛΑΜΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Αδύναμες εξουσίες

 

Toυ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Στο Διαδίκτυο κυκλοφορεί ένα σκίτσο που δείχνει τον Μακρόν, με τη χλαμύδα του Νέρωνα, να παρακολουθεί το Παρίσι να καίγεται.

Kάτω από αυτό το σκίτσο ένας σχολιαστής έγραψε πως «όντως η λύση των δύο κρατών είναι η μόνη βιώσιμη λύση. Αλλά για τη Γαλλία».

Το πρόβλημα σε τέτοιας εκτάσεως βαρβαρότητες και καταστροφές δεν βρίσκεται στους δράστες. Αυτοί κάνουν τη δουλειά τους. Ούτε στους ηθικούς αυτουργούς. Αυτοί καλύπτονται από πολλά δίκτυα προστασίας.

Το αποκλειστικό πρόβλημα βρίσκεται στην εκτελεστική εξουσία και στο πώς αντιμετωπίζει όλους αυτούς που λεηλατούν, πυρπολούν, ξυλοκοπούν. Αν δηλαδή πρώτον: έχει επίγνωση της ισχύος της και δεύτερον: αν είναι διατεθειμένη να κάνει χρήση της.

Τον αντίλογο τον γνωρίζω και είναι τετριμμένος. Τα κοινωνικά αιτήματα δεν αντιμετωπίζονται με καταστολή.

Μας τα είπαν κι άλλοι, τον Δεκέμβριο του 2008 στην Αθήνα, τότε που δεν υπήρχε κανένα κοινωνικό αίτημα παρά μόνον η βούληση για καταστροφές και λεηλασίες. Και τα όσα βλέπουμε να γίνονται στο Παρίσι και σε άλλες γαλλικές πόλεις έχουν ξεφύγει εντελώς από το στάδιο της κοινωνικής διαμαρτυρίας και έχουν εισέλθει στη φαιοκόκκινη ζώνη των λεηλασιών και της τυφλής και ανεξέλεγκτης βίας.

Οποιος πιστεύει πως μπορεί να συζητήσει με τις ορδές των πλιατσικολόγων για καλύτερες σχολικές αίθουσες και για καλύτερη παιδεία είτε μας δουλεύει είτε ζει σε ένα δικό του σύμπαν.

Ο Εμανουέλ Μακρόν με το διάγγελμά του απλώς περιέγραψε μια κατάσταση και μάλιστα με τρόπο κοινότοπο. Εμφανίστηκε ως ακόμη ένας σχολιαστής των γεγονότων, τη στιγμή που οι δυνάμεις ασφαλείας μετρούν πάνω από χίλιους τραυματίες.

Η κλασική ερώτηση είναι: και τι ήθελες να κάνει; Να βγάλει τον στρατό στους δρόμους;

Απάντηση: οτιδήποτε για να προστατεύσει τις ζωές και τις περιουσίες των Γάλλων πολιτών εντός του συνταγματικού πλαισίου και των κειμένων νόμων.

 

Στις δημοκρατίες πάντα θα υπάρχουν πολιτικά υποκείμενα και συλλογικότητες που θα επιδιώκουν την κοινωνική αναταραχή με βίαιες μεθόδους. Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει, καθώς η ύπαρξη αυτών των πολιτικών υποκειμένων αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της δημοκρατίας. Ομως το πολίτευμά μας έχει και τις γραμμές άμυνάς του τις οποίες έχει ορίσει πρωτίστως το Σύνταγμα. Συνεπώς, η εκτελεστική εξουσία, με την πολιτική νομιμοποίηση που διαθέτει, είναι ταγμένη να υπερασπίζεται τη νομιμότητα.

Είναι αυτονόητο πως σε έκρυθμες – συγκρουσιακές καταστάσεις μια αδύναμη και άβουλη εξουσία δίνει χώρο στους ολετήρες της κοινωνικής συνοχής και ηρεμίας. Το ζήσαμε στην πατρίδα μας τον Δεκέμβριο του 2008, όταν λεηλατήθηκαν οι περιουσίες των κυρ Παντελήδων και πυρπολήθηκαν δεκάδες κτίρια, με την εκτελεστική εξουσία κοιμωμένη.

Στη Γαλλία υπάρχει ένα γενικότερο κοινωνικό μείγμα εκρηκτικό. Αυτή η κατάσταση όμως…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Κυριακή, Οκτωβρίου 25, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΙΣΛΑΜΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Εμανουελ Μακρόν: Μπάχαλα

Σάλος από την άσεμνη φωτογραφία με τον Μακρόν - iefimerida.gr

 

Του Μιχάλη Τσιντσίνη

To 2017 ο Μακρόν ήταν 39 ετών. Τότε ενσάρκωνε ακόμη την προσδοκία ότι υπάρχει και καλός αντισυστημισμός. Η απάντηση σε ένα πολιτικό σύστημα που είχε φτάσει στα όριά του δεν ήταν η Λεπέν. Δεν ήταν η θεσμική και αξιακή του ισοπέδωση.

Ηταν ένας νέος πολιτικός που μπορούσε να μιλάει με πάθος για την Ευρώπη και τη φιλελεύθερη δημοκρατία και ταυτόχρονα μπορούσε, μόνος, να σαρώσει τα παλαιά κόμματα. Δεν του έλειπε ούτε η λογική ούτε η γοητεία.

Δέκα χρόνια μετά, ενθρονισμένος στο πολυτελές γραφείο του, φορώντας μια μαύρη γραβάτα για να αντανακλά τις σκοτεινές περιστάσεις, ο Μακρόν δεν έχει χάσει την ευφράδειά του. Εχει χάσει όμως όλα τα άλλα.

Δεν έχει χάσει την ικανότητά του να βρίσκει πάντα τα λόγια και το ύφος για να απευθυνθεί σε ένα σοκαρισμένο έθνος, που μόλις έχει δει καταστηματάρχες να στέκονται αβοήθητοι απέναντι στον όχλο, στις εισόδους των λεηλατημένων καταστημάτων τους. Ομως, τα βαριά λόγια του προέδρου φαίνεται πια να πέφτουν στο κενό, προτού συναντήσουν το δύσπιστο ακροατήριό του. Η δεκαετία του, η «εποχή» του, κατέληξε σε μια Γαλλία χαμένη.

Ο μεγαλόστομος μεταρρυθμισμός του Μακρόν απέτυχε, επειδή δεν κατάφερε να συναντήσει την κοινωνία.

Ποιος όμως έρχεται έπειτα από αυτήν την αποτυχία;

Ποια Γαλλία –και ποια Ευρώπη– υπόσχεται η Λεπέν;

Ποια Γαλλία περιγράφει, μέσα στην αμφιθυμία του για τη βία, ο Ζαν Λικ Μελανσόν;

Οι φωτιές για τους μισούς είναι μια εξέγερση που άργησε κιόλας να συμβεί. Είναι η αφύπνιση της γενιάς που αισθάνεται ότι δεν έχει καμία ελπίδα να ζήσει τη στρωτή ζωή που αξιώθηκαν οι γονείς της – με σταθερές δουλειές, καλό εισόδημα, σπίτι, αυτοκίνητο, σύνταξη.

Για τους άλλους μισούς, οι φωτιές είναι σκέτος χουλιγκανισμός με πολιτική κουκούλα, που δεν λέει τίποτε. Δεν ζητάει κανένα αύριο. Μόνο να κάψει το σήμερα.

Κι όμως, το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Το αναγνώρισε και ο πρόεδρος με τη στιβαρή του φωνή ότι πολλά από τα αιτήματα είναι θεμιτά και οι διαδηλώσεις δικαιολογημένες. Το αναγνώρισε σαν να μην είχε ο ίδιος κυβερνήσει μια δεκαετία, σαν να έπρεπε να σκαλίσει τα αποκαΐδια για να βρει ανάμεσά τους λίγο νόημα.

Ναι, τα μπάχαλα δεν έχουν νόημα.

Ομως, πριν και μετά τα μπάχαλα …

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Κυριακή, Οκτωβρίου 25, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΙΣΛΑΜΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Ολοι εναντίον όλων

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Εδώ που τα λέμε η Γαλλία δεν ζει κάτι πρωτοφανές. Να θυμίσω τη μεγάλη εξέγερση των προαστίων το 2005 και την αναστάτωση που προκάλεσαν τα «Κίτρινα Γιλέκα», η οποία και αντιμετωπίσθηκε με τα μέτρα εγκλεισμού που επέβαλε η COVID-19.

Ο Μελανσόν, θαυμαστής του Ροβεσπιέρου και της γκιλοτίνας, χαρακτήρισε αυτό που συμβαίνει λίγο ώς πολύ έκφραση της γαλλικής ψυχής. «Γάλλοι είμαστε, κάθε τόσο πρέπει να ξεσηκωνόμαστε για κάτι». Δεν το είπε έτσι ακριβώς. Ομως ο Μελανσόν, ο μόνος πολιτικός ηγέτης που υπερασπίζεται τους ταραχοποιούς, από τη μια θέλει να εισπράξει την υπεραξία του χάους, από την άλλη δεν θέλει να τρομάξει τη μετριοπαθή Αριστερά.

Παρ’ όλα αυτά, όμως, κάθε έκρηξη έχει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της.

Το 2005 τη νεολαία των προαστίων που ξεσηκώθηκε αποτελούσαν παιδιά μεταναστών, ακόμη και δεύτερης γενιάς, που αισθάνονταν αποκλεισμένα από την κοινωνική ζωή. Λες και η αποικιοκρατία δεν είχε τελειώσει. Απλώς είχε μεταφερθεί από τις γενέτειρές τους στο Παρίσι.

Τα «Κίτρινα Γιλέκα» είχαν σαφή κοινωνικά χαρακτηριστικά. Ηταν τα χαμηλά στρώματα της μεσαίας τάξης που διεκδικούσαν τη χαμένη ποιότητα της ζωής τους.

Το πρόβλημα με το 2026 είναι πως η μάζα είναι ετερόκλητη. Δεν έχει κοινωνική συνοχή, κατά συνέπεια δεν μπορεί να διατυπώσει συγκεκριμένα αιτήματα ούτε να διεκδικήσει ορατούς στόχους. Αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Γαλλία μοιάζει με τον σπασμό μιας νευροπαθούς κοινωνίας. Και όταν μιλάμε για γαλλική κοινωνία, εννοούμε την ευρωπαϊκή κοινωνία.

Τι ζητούν οι μαθητές;

Σεβασμό στις υποσχέσεις που τους έδωσαν οι γονείς τους. Δεν θα κοπιάσετε υπέρ το δέον κι όταν τελειώσετε τις σπουδές σας θα βρείτε μια δουλειά που να σας ταιριάζει. Ολοι πια μπορούν να μπουν στο πανεπιστήμιο, απλώς όταν με το καλό έρθει η ώρα για να βγουν συνωστίζονται στην ουρά για να βρουν δουλειά που να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις τους. Αν δεν τη βρίσκουν, θεωρούν ότι κάποιος τους κλέβει το μέλλον τους, όπως τους προειδοποιούν οι καθ’ έξιν αριστεροί δάσκαλοί τους.

Τι ζητούν τα «Κίτρινα Γιλέκα»;

Φθηνότερη βενζίνη κατ’ αρχάς και μετά βλέπουμε.

Τι ζητούν όσοι διαδηλώνουν με παλαιστινιακές ή μαροκινές σημαίες δίπλα στους μαθητές και στα «Κίτρινα Γιλέκα»;

Ζητούν την αναγνώριση της δικής τους ταυτότητας από μια δημοκρατία η οποία υπάρχει επειδή αναγνωρίζει μόνο τη δημοκρατική ταυτότητα.

Υπάρχουν κι αυτοί που λιμπίζονται τις βιτρίνες με τα ρολόγια ή τα γυαλιά ηλίου. Κι ένα πλήθος ζαλισμένο από την ακρίβεια, ένας πληθυσμός που πάσχει από κατάθλιψη, με μια πολιτική τάξη που παραλύει μπροστά στην ιδέα ότι τις εκλογές μάλλον θα τις κερδίσει ο θηλυκός Σατανάς της δημοκρατίας.

Το προχθεσινό διάγγελμα του Μακρόν ήταν σαν μάθημα καλής συμπεριφοράς. Επιβεβαίωσε την αμηχανία της πολιτικής εξουσίας.

Και μια κοινωνία χωρίς πολιτική εξουσία οδηγείται…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Κυριακή, Οκτωβρίου 25, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΙΣΛΑΜΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Γαλλία: Η ανωμαλία της Δημοκρατίας

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Κυρία στα πρόθυρα νευρικής κρίσης σχολιάζει στη γαλλική τηλεόραση αυτό που της φαίνεται αδιανόητο. «Αντί να υποχωρούν οι διαδηλωτές μπροστά στους αστυνομικούς, υποχωρούσαν οι αστυνομικοί».

Η εικόνα παρ’ ημίν δεν είναι απλώς οικεία. Είναι ο κανόνας της διαμαρτυρίας όταν την αναλαμβάνουν οι επαγγελματίες της βίας. Το δε αντίθετο θεωρείται ως απρόκλητη επίδειξη αστυνομικής βίας και επισύρει πειθαρχικές διώξεις.

Στη Γαλλία όμως τα έθιμα είναι διαφορετικά. Εκεί είθισται η αστυνομία να επιτίθεται σε όσους καίνε, καταστρέφουν ή λεηλατούν.

Φαίνεται όμως ότι αυτή τη φορά τα έθιμα αλλοιώθηκαν. Εκπρόσωπος των αστυνομικών δηλώνει ότι τους άφησαν άοπλους, χωρίς κροτίδες και δακρυγόνα, ότι οι πυροσβέστες δεν μπορούσαν να πλησιάσουν, με αποτέλεσμα χίλιοι συνάδελφοί τους να καταλήξουν τραυματισμένοι στο νοσοκομείο.

Τα γράφω αυτά όχι για να εκφράσω τη χαιρεκακία μου απέναντι στους φίλους Γάλλους που, όταν τα παλιόπαιδα κατέστρεφαν το κέντρο της Αθήνας, είχαν απελευθερώσει την επαναστατική τους αδρεναλίνη για να αφουγκραστούν τη φωνή των νέων. Αλλά για να αναδείξω μια πτυχή αυτού που συμβαίνει σήμερα στη Γαλλία και όχι μόνον. Η αδυναμία της αστυνομίας να αντιμετωπίσει τις καταστροφές είναι το σύμπτωμα μιας φοβισμένης πολιτείας απέναντι στην κοινωνία την οποία υποτίθεται καλείται να προστατεύσει. Ένας φοβισμένος κρατικός μηχανισμός είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, επικίνδυνος από έναν διαλυμένο κρατικό μηχανισμό.

Με έναν πρόεδρο ο οποίος κοιτάει το ημερολόγιο περιμένοντας την ημέρα που θα απαλλαγεί από το βάρος των καθηκόντων του και μια αντιπολίτευση η οποία προτείνει δύο Γαλλίες όπου η μία ακυρώνει την άλλη, η πολιτική κρίση που προκάλεσε ο Μακρόν με τις άτυχες εκλογές έχει μετατραπεί σε κρίση της πολιτικής.

Η πολιτική έχει χάσει την αξιοπιστία της.

Πόσοι πιστεύουν ότι μπορούν μερικές πολιτικές κινήσεις να λύσουν την οικονομική δυσανεξία της μεσαίας τάξης;

Και από ποιον;

Η Λεπέν μπορεί να προστατεύσει τα σύνορα από τη νέα μετανάστευση, όμως δεν μπορεί να αποκαταστήσει την κοινωνική συνοχή της περίφημης πολυπολιτισμικής κοινωνίας. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Πούτιν μπορεί να παρεμβαίνει στην πολιτική ζωή της ισχυρότερης ευρωπαϊκής χώρας. Ακόμη κι αν πρόκειται για παρανοϊκή θεωρία συνωμοσίας, κάτι σημαίνει για την ψυχολογική κατάσταση της δημόσιας ζωής.

Αλήθεια, πώς αισθάνονται τα πλήθη όταν ξέρουν ότι η εναλλακτική στον Μακρόν φέρνει τη Γαλλία κοντά στον Πούτιν;

Και πώς αισθάνονται όταν βρίσκονται δίπλα στις παλαιστινιακές σημαίες και στις συμμορίες που έκαψαν το ιστορικό δημαρχείο της Λιμόζ;

Στη Γαλλία αναδεικνύεται η ανωμαλία της ευρωπαϊκής δημοκρατίας.

Και η πολιτική μετριότητα δίνει και…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Κυριακή, Οκτωβρίου 25, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)