Του
Ηλία Ψυχογιού
ilpsychogios@gmail.com
Βασικό
χαρακτηριστικό των επιτυχημένων πολιτικών ηγετών είναι η διορατικότητα. Να μπορούν να
διαβλέψουν με σχετική ακρίβεια μελλοντικά γεγονότα ή αν αυτό δεν είναι εφικτό,
να καταγράφουν τις εναλλακτικές εκβάσεις μίας κατάστασης ή μίας απόφασής τους. Και
τονίζω τη διορατικότητα γιατί όταν ζητάς από τους πολίτες να εμπιστευθούν στα χέρια
σου το μέλλον το δικό τους και των παιδιών τους, οφείλεις να έχεις πρώτα κάνει
την απαραίτητη τίμια ενδοσκόπηση.
Ο
Νίκος Ανδρουλάκης, και αυτό είναι λυπηρό για το ΠΑΣΟΚ και τις θυσίες που έκανε το κόμμα την
περίοδο των μνημονίων για να στηρίξει την πατρίδα, με τις τελευταίες του
ενέργειες δείχνει ότι δεν διαθέτει αυτή την αρετή.
Και,
επίσης δυστυχώς, δεν φαίνεται να έχει γύρω του και την απαραίτητη ομάδα η οποία
να μπορεί να αναλύσει τις εναλλακτικές εκβάσεις κάθε του απόφασης.
Γιατί
δεν μπορεί να μην είχε γίνει κάποια ανάλυση των επιπτώσεων της διαγραφής του
Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Κι αν είχε γίνει, εκατό τοις εκατο δεν
είχε υπολογιστεί η προσωπικότητα του ανθρώπου, δεν είχε "μετρηθεί” σωστά
το μπόι του αρκά πολιτικού. Και έτσι, αντί για μία απλώς εσωκομματική
εκκαθάριση, η διαγραφή Κωνσταντινόπουλου μετατράπηκε σε ομολογία ηγετικής
αδυναμίας, αποτυχημένα μεταμφιεσμένη σε πυγμή.
Ο
Νίκος Ανδρουλάκης εγκλωβισμένος, άγνωστο
γιατί, στη στρατηγική της αριστερής "στροφής” προκειμένου να αλιεύσει στα
χωρίς ψάρια νερά του ΣΥΡΙΖΑ, επέλεξε να καρατομήσει ένα ιστορικό στέλεχος,
υπολογίζοντας όμως χωρίς τον παράγοντα της πολιτικής
αξιοπρέπειας.
Η κίνηση του Κωνσταντινόπουλου να δηλώσει ότι θα παραδώσει τη
βουλευτική του έδρα, αφού μάλιστα θα μιλήσει στη Βουλή και θα υπερψηφίσει τον
νέο αντιπρόεδρο της Βουλής εκ μέρους ΠΑΣΟΚ, αποτέλεσε ένα πρωτοφανές ηθικό σοκ,
συνολικά για το πολιτικό σύστημα.
Εκεί που η Χαριλάου Τρικούπη ευελπιστούσε να αποκτήσει έναν
"ανεξάρτητο” βουλευτή προς λοιδορία προκειμένου να στρέφει τα βέλη της
όποτε οι δελφίνοι θα στραγγαλίζουν τον Ανδρουλάκη, εισέπραξε ένα σοκ πολιτικού
ήθους.
Ο Κωνσταντινόπουλος πέταξε την έδρα "στα μούτρα” της ηγεσίας
και της ηγετικής ομάδας, ακυρώνοντας το αφήγημα περί υπονόμευσης και
αναδεικνύοντας τον Ανδρουλάκη ως φοβικό ηγέτη που διώκει όποιον τολμά να
επισημάνει το προφανές: το χάσμα των 14-17 μονάδων από τη ΝΔ δεν είναι τυχαίο.
Τί είπε ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος στην επίμαχη
συνέντευξη που έγινε η αφορμή της διαγραφής του;
Παραθέτω
αυτολεξεί: "Υπάρχει
κάποιος που πιστεύει ότι ένας που είναι στο 13%, και ο άλλος στο 30%, μπορεί να
κάνει την ανατροπή υπό αυτές τις προϋποθέσεις που είμαστε, περίπου ένα χρόνο
πριν τις εκλογές;
Εγώ
πιστεύω ότι είναι πάρα πολύ δύσκολα τα πράγματα για το ΠΑΣΟΚ και εάν δεν γίνουν
σοβαρές αλλαγές σε πολλά επίπεδα, δεν πιστεύω ότι μπορεί να ανατραπεί η
κατάσταση.
Το
ξέρουμε όλοι αυτό και με όποιο στέλεχος συζητήσετε του ΠΑΣΟΚ εκτός κάμερας θα
σας αναφέρουν αυτά που λένε όλοι”.
Και
μετά κάρφωσε το "καρφί στο φέρετρο”: "Εάν
το ΠΑΣΟΚ ήταν στο 20% δεν θα μπαίναμε σε συζήτηση για τον Πελεγρίνη”.
Συνεπώς,
η επιλογή του Κωνσταντινόπουλου ως εύκολου στόχου, αναδεικνύει την αδυναμία του
Ανδρουλάκη να αναμετρηθεί τόσο με τους πραγματικούς πόλους της εσωκομματικής
αμφισβήτησης όσο και με τους αληθινούς λόγους της δημοσκοπικής δυστοκίας.
Πρώτος
και καλύτερος, ο δήμαρχος Αθηναίων, Χάρης Δούκας. Η πρότασή του
για δεσμευτικό ψήφισμα στο συνέδριο κατά οποιασδήποτε συνεργασίας με τη ΝΔ
αποτελεί ευθεία υποκατάσταση της ηγετικότητας Ανδρουλάκη. Γιατί δεν διαγράφεται ο Δούκας;
Δεύτερος,
ο Παύλος Γερουλάνος, ο οποίος παρά τις δημόσιες
αιχμές για τη "βελόνα” που παραμένει ακίνητη, παραμένει στο απυρόβλητο.
Τέλος,
η Άννα Διαμαντοπούλου, την οποία η ηγεσία, παρότι
πολύ θα το ήθελε, δεν τολμά να την αγγίξει, γιατί γνωρίζει ότι μια
τέτοια κίνηση θα σφραγίσει την οριστική φυγή των κεντρογενών ψηφοφόρων προς τον
Κυριάκο Μητσοτάκη.
Συνεπώς, αντί να αντιμετωπίσει αυτούς που τον αμφισβητούν
ανοιχτά και ξεκάθαρα, ο καθένας με διαφορετικό πολιτικό πρόσημο, ο
Ανδρουλάκης επέλεξε έναν υποτίθεται εύκολο εχθρό, μόνο και μόνο για να δει
τους υποψηφίους που πρόσκεινται στον Κωνσταντινόπουλο να σαρώνουν στις εκλογές
συνέδρων της 15ης Μαρτίου, ιδίως στην Αρκαδία.
Σε
πρόσφατο άρθρο μου, είχα τονίσει ότι αυτός που θα
προσπαθήσει να νικήσει τον Μητσοτάκη
πρέπει να διαθέτει χαρακτηριστικά που ο Ανδρουλάκης συστηματικά αποφεύγει.
Το βασικότερο από αυτά;
Παραθέτω
επίσης αυτολεξεί: "Ο νέος υποψήφιος ηγέτης δεν πρέπει να υπόσχεται την ανατροπή
των πάντων, αλλά τη σωστότερη λειτουργία των πάντων. Οι παγκόσμιες βεβαιότητες
πέθαναν και οι σταθερές καταρρέουν. Οι εναλλακτικές λύσεις έχουν πάψει να είναι
μόνο ζήτημα ιδεολογίας, αλλά μετατράπηκαν κυρίως σε ζήτημα αξιοπιστίας. Άρα η
πολιτική αλλαγή θα προέλθει μόνο από κάποιον που θα πείσει ότι μπορεί να
κυβερνήσει με την ίδια ή μεγαλύτερη σοβαρότητα και αποτελεσματικότητα από
σήμερα. Συνεπώς, ο πολιτικός αρχηγός που θα νικήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν θα
είναι ένας ιδεολογικός αντίποδας, αλλά ένας αποτελεσματικότερος αντίπαλος.”
Δείχνει τέτοια χαρακτηριστικά ο Νίκος
Ανδρουλάκης;
Μάλλον
δύσκολα. Είναι
εξαιρετικός στις εσωκομματικές διαδικασίες, αλλά η εμμονική στροφή προς τα
αριστερά (είπαμε, η λίμνη της αριστεράς δεν έχει ψάρια για το πράσινο
αγκίστρι) και η ατέρμονη ομφαλοσκόπηση
δεν οδηγούν στο Μαξίμου, αλλά στη συμπληρωματική σχέση με το παλαιό
κατεστημένο της αριστεράς.
Ο κίνδυνος για τον Νίκο Ανδρουλάκη είναι πλέον ορατός και ονομάζεται
"σύνδρομο Φώτη Κουβέλη”:
Aντί για πρωθυπουργός,
κινδυνεύει να καταλήξει…
