"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Παλιανθρωπιά και υπόθαλψη

 

Του ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Η υπόθεση της Marfin λειτουργεί για άλλη μια φορά σαν ξεβράκωμα ενός χώρου μίσους, κτηνωδίας, βαθιάς απανθρωπιάς, εγκωμιασμού εγκλημάτων και εγκληματιών αλλά και υπόθαλψης.

Τότε, το 2010, ήταν ο όχλος που ούρλιαζε «να καείτε», ήταν αυτοί που παρεμπόδιζαν τα οχήματα της Πυροσβεστικής να προσεγγίσουν τον χώρο του φονικού εμπρησμού.

Σε μία κανονική χώρα η Αστυνομία δεν θα είχε αφήσει να φύγει κανένας από αυτούς, θα έπρεπε να περικυκλωθούν όλοι, αυτοί που έσπασαν την τζαμαρία, έριξαν το εύφλεκτο υγρό και έβαλαν τη φωτιά, αυτοί που ήταν μαζί τους και τους ενίσχυαν ψυχικά, όσοι τους ενθάρρυναν και έβριζαν τα θύματα και όσοι επιτίθεντο στην Πυροσβεστική. Δεν έπρεπε να φύγει κανείς, ακόμη κι αν σήμαινε να μη μείνουν όρθιοι.

Επρεπε να εντοπιστούν όλοι οι φωτορεπόρτερ, συνεργεία καναλιών, οποιοσδήποτε ήταν παρών και είχε τραβήξει βίντεο και φωτογραφίες, και το υλικό να κατασχεθεί αιφνιδιαστικά με εντάλματα ερεύνης σε σπίτια και στούντιο.

Ισως να είχε εξιχνιαστεί το έγκλημα από τότε.

Ακόμη και τώρα μου προκαλεί τεράστιο θυμό πως κυκλοφορούν ελεύθεροι και βλέπουν τον ήλιο όλοι οι πιθηκάνθρωποι που έβριζαν τα θύματα, τους φώναζαν χαιρέκακα να καούν.

Είναι αφελές να πιστεύεις πως κομμούνια, αναρχικοί και συμπαθούντες που λυμαίνονται τον χώρο θα έδιναν μόνοι τους φωτογραφίες και βίντεο που θα ενοχοποιούσαν συντρόφια τους. Το μίσος τους για την Αστυνομία, το κράτος, την Πατρίδα, το μίσος τους για οποιονδήποτε δεν είναι σαν τα μούτρα τους, η αδιαφορία τους για την ανθρώπινη ζωή, όταν δεν αφορά συντρόφους τους στη συλλογική διαταραχή της αριστερίλας, είναι δεδομένα.

Πολλές φορές ξεχνάμε πως όλοι αυτοί οι σαλεμένοι παλιάνθρωποι επικροτούν, γουστάρουν πολύ τους φόνους, τους εμπρησμούς, όσα κάνουν οι ομοϊδεάτες τους.

Μπορεί και να ζηλεύουν που δεν έχουν τα κότσια να τα κάνουν αυτοί. Ενας από αυτούς τους συνοδοιπόρους φωτορεπόρτερ στηλίτευσε δημόσια, μέμφθηκε τον άλλο φωτορεπόρτερ που έδωσε χρήσιμες φωτογραφίες στην Αστυνομία!

 

Δύσκολο νους ανθρώπου να συλλάβει την αποκτήνωση που προδίδει η θέση.

Χρήσιμο λοιπόν να υπενθυμίσουμε μερικά απλά πράγματα σε μια Δημοκρατία: Το άρθρο 231 παράγραφος 4 του Π.Κ., Υπόθαλψη – Παρεμπόδιση Δικαιοσύνης, λέει: «Με τις ποινές της παραγράφου 4 τιμωρείται και όποιος πριν ή κατά τη διάρκεια έρευνας οποιασδήποτε Αρχής ή σε οποιοδήποτε στάδιο της ποινικής δίκης αποκρύπτει, καταστρέφει, αλλοιώνει, αφαιρεί, αντικαθιστά αποδεικτικά στοιχεία ή παρεμποδίζει την πρόσβαση σε αυτά ή τη χρήση τους, εφόσον η πράξη του δεν τιμωρείται βαρύτερα από άλλη διάταξη».

Οι δε ποινές που προβλέπει η προηγούμενη παράγραφος, η 3, είναι: α) με φυλάκιση τουλάχιστον ενός (1) έτους και χρηματική ποινή αν η διερευνώμενη πράξη αφορά πλημμέλημα, και β) με φυλάκιση τουλάχιστον τριών (3) ετών και χρηματική ποινή αν η διερευνώμενη πράξη αφορά κακούργημα».

Στη χώρα μας αδρανούν χρήσιμοι νόμοι, παρανόμως δεν εφαρμόζονται κατά όσων εγκωμιάζουν κακουργήματα, καλούν σε απείθεια και υπόθαλψη φονιάδων και άλλων κακοποιών.

Τώρα δε, εκτός από τη στοχοποίηση των θυμάτων, αφού πάλι συντρόφια τους είναι ανακατεμένα και αντιμετωπίζουν τον νόμο, αρχίζει η υποστήριξη δια της συνωμοσιολογίας και της αμφισβήτησης του αποδεικτικού υλικού.

Δεν γνωρίζουμε τη δικογραφία όλοι εμείς οι υπόλοιποι, που δεν είμαστε παράγοντες της δίκης. Είναι όμως απολύτως σίγουρο γενικά πως ουδείς μπορεί να συλληφθεί, να του ασκηθεί ποινική δίωξη και να προφυλακιστεί μόνο από ένα ανώνυμο e-mail που καταδικάζει.

Υπάρχει πλήθος άλλου υλικού, που θα αξιολογηθεί και κριθεί. Σε αυτό το στάδιο πάντως, με βάση το υλικό αυτό, κρίθηκε πως είναι επαρκές με βάση και όσα άλλα απαιτεί ο Νόμος για να επιβληθεί η προσωρινή κράτηση στους κατηγορουμένους. Το μούδιασμα πάντως και ο εκνευρισμός του «χώρου» είναι προφανή.

Με τα σύγχρονα μέσα θα συλληφθούν και οι «γενναίοι» που έγραψαν τα απειλητικά συνθήματα στο σπίτι της κυρίας Βολουδάκη και των παιδιών της, ώστε να δοθεί η ευκαιρία για λίγη ακόμη επαναστατική γυμναστική.

Το ποιοι είναι οι αληθινοί φασίστες, τα ολοκληρωτικά κτήνη, με ποινικό μητρώο και χωρίς ίχνος ανθρωπισμού, ηθικής, πόσο μάλλον ηθικού πλεονεκτήματος, το αποδεικνύει και η ανθρωποφαγία της ελληνόφωνης αριστερίλας σε βάρος του Θοδωρή Αθερίδη, που τόλμησε να συγχαρεί τον αρμόδιο υπουργό, τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, για το αυτονόητο.

Οι μόδες αλλάζουν, σύντροφοι.

Η εντιμότητα, η νομιμοφροσύνη, ο πατριωτισμός, η ανθρωπιά, ο Ελληνικός Τρόπος είναι πάλι στη μόδα, όπως δυο τρεις χιλιάδες χρόνια τώρα.

Λερώσατε έναν αιώνα της Ιστορίας μας.

 Καιρός για …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Marfin: γνώριζαν και σιωπούσαν

Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο 

 Toυ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Το φωτογραφικό υλικό που πρόσφατα ήρθε στη δημοσιότητα επιβεβαιώνει αυτό που σκεφτόταν ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Πως τους δράστες του εμπρησμού τούς είδαν πολλοί άνθρωποι. Οχι ένας ή δύο περαστικοί, αλλά δεκάδες διαδηλωτές είχαν πλήρη εικόνα των όσων ξετυλίγονταν μπροστά στα μάτια τους. Ενδεχομένως κάποιοι και να αναγνώρισαν αυτούς που έσπασαν την τζαμαρία της τράπεζας και πέταξαν μέσα τις μολότοφ. Οσο καλυμμένα και να ήταν τα πρόσωπά τους, οι του αντιεξουσιαστικού χώρου και της επαναστατικής Αριστεράς γνωρίζονται μεταξύ τους.

Ως εκ τούτου προκύπτει το ερώτημα, δεδομένου πως υπήρξαν τρεις νεκροί εκείνη την ημέρα: Πώς μπόρεσαν και κράτησαν επί τόσα χρόνια αυτό το ένοχο μυστικό;

Από τι πάστα είναι φτιαγμένοι αυτοί οι άνθρωποι;

Τι ψυχικές αντοχές είχαν και σιώπησαν, ενώ κάθε χρόνο, την ίδια μέρα, έβλεπαν τη συντριβή των συγγενών των θυμάτων;

Δεν θα μιλήσω για ομερτά διότι θα αποϊδεολογικοποιήσω τη συμπεριφορά τους.

Θα μιλήσω για συντροφική ή επαναστατική αλληλεγγύη, που έχει στεγνώσει τον συναισθηματικό τους κόσμο. Για όλους αυτούς που γνώριζαν και δεν μιλούσαν, ο εμπρησμός και ο επακόλουθος τριπλός φόνος –ανάμεσα στα θύματα μία έγκυος– ήταν οι αποδεκτές παράπλευρες απώλειες του αγώνα τους εναντίον του κράτους, του κεφαλαίου και των απεργοσπαστών εκείνης της ημέρας.

Να μην ξεχνάμε τις κραυγές του όχλου που επιδοκίμαζε την επίθεση που δέχονταν οι απεργοσπάστες, όπως εν χορώ τους αποκαλούσε. Και δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τις καταγγελίες ότι ένα συγκεκριμένο μπλοκ από νεολαίους εμπόδιζε σκόπιμα την κυκλοφορία του πυροσβεστικού οχήματος, ώστε να ολοκληρωθεί το έργο των αλληλέγγυων εμπρηστών.

Εκείνη την ημέρα, μέσα στο δεδομένο εξεγερσιακό κλίμα, η τράπεζα συμβόλιζε όλα τα κακά του κόσμου. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, οι εμπρηστές-φονιάδες ήταν απλώς αγωνιστές που έπραξαν το καθήκον τους, ίσως λίγο υπερβολικά, αλλά και για αυτό, όπως έγραψαν, ευθυνόταν η εργοδοσία.

Αρα, όλοι όσοι είδαν, γνώριζαν και σιώπησαν, δεν κρατούσαν μέσα τους, επί δεκαέξι χρόνια, κάποιο «ένοχο» μυστικό. Στο κάτω κάτω, τι να πουν; Να καταδώσουν τους αγωνιστές στους μηχανισμούς της καταστολής;

Τέτοια υπέρβαση ακυρώνει ολόκληρη την ταυτότητά τους, ακυρώνει το ανήκειν και αυτό βρίσκεται πάνω από τις αντοχές τους. Αλλωστε, η συντριπτική πλειονότητά τους δεν βρέθηκε τυχαία μπροστά από τη Μarfin.

Ποινικά μπορεί να μην είναι συνένοχοι ή συνεργοί, πολιτικά όμως είναι συνυπεύθυνοι με τους δράστες, είτε είναι οι συλληφθέντες είτε κάποιοι άλλοι. Είναι γνωστό πως ενοχές και επαναστατική πάλη δεν συμβαδίζουν. Η σκληρότητα του ταξικού αγώνα που διεξάγεται στους δρόμους δεν συγχωρεί τέτοιες ευαισθησίες.

Σε ένα κομμάτι της Αριστεράς η ιδεολογική συμπόρευση, η συντροφικότητα, ανέκαθεν καθιστούσαν δυσδιάκριτα τα όρια της ηθικής με την πολιτική.

Αυτό ακριβώς υποδηλώνει το περίφημο…

 

ΝουΔο-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η Ελλάδα των "αρίστων" παραμένει έρμαιο της αριστερίλας

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του Θάνου Τζήμερου

Ένα μπλόκο αστυνομικών βλέπει ένα αυτοκίνητο που τους φαίνεται ύποπτο και κάνουν στον οδηγό σήμα να σταματήσει.

Ο οδηγός δεν υπακούει και αναπτύσσει ταχύτητα για να ξεφύγει.

Τι κάνουν στη συνέχεια οι αστυνομικοί;

Στην Ελλάδα, υπάρχουν μόνο δύο απαντήσεις:

α) τον αφήνουν να πάει στην ευχή του Θεού

β) προσπαθούν να τον σταματήσουν και να τον συλλάβουν. (Σε άλλες χώρες υπάρχει και τρίτη, που θα δούμε στη συνέχεια.)

Για όσους απαντήσατε το (α), η ανάγνωση του κειμένου σταματάει εδώ. Υποθέτω πως έχετε σκεφθεί ότι με αυτή την επιλογή η αστυνομία καταργείται. Ενδεχομένως να την θεωρείτε περιττή. Αν πιστεύετε ότι "τα σύνορα είναι χαρακιές στο σώμα του πλανήτη" δεν είναι απίθανο να θεωρείτε τους φάρους των περιπολικών σπυριά στο σώμα της κοινωνίας.

Όσοι απαντήσατε το (β) πρέπει να απαντήσετε και στα επόμενα ερωτήματα.

Τι ξέρουν οι αστυνομικοί για τον οδηγό ή και για τον πεζό, που τρέχει να ξεφύγει;

Ξέρουν αν έχει ανεβασμένη χοληστερίνη, πέτρες στο νεφρό, ψυχολογικά προβλήματα ή είναι στο φάσμα του αυτισμού;

Όχι! Ξέρουν ότι δεν θέλει να ελεγχθεί, άρα κάτι έχει να κρύψει.

Ξέρουν τι είναι αυτό;

Όχι! Θα μπορούσε αυτός που πάτησε το γκάζι να είναι ένας 15χρονος που πήρε κρυφά το αυτοκίνητο του μπαμπά, και φοβήθηκε ότι αν τον έπιαναν θα το μάθαινε ο μπαμπάς και θα του έκοβε το κινητό για μια βδομάδα. (Δεν υπάρχει, στις μέρες μας, οδυνηρότερη ποινή για 15χρονο.) Θα μπορούσε όμως να είναι δραπέτης από τις φυλακές και να λέγεται Σορίν Ματέι. Ή τρομοκράτης και να λέγεται Τσουτσουβής.

Οι αστυνομικοί δεν μπορούν να προβλέψουν το πώς θα εξελιχθεί μια καταδίωξη. Ούτε το αν οι καταδιωκόμενοι έχουν όπλα. Ούτε το αν σκοπεύουν να τα χρησιμοποιήσουν. Θα μπορούσε να είναι άοπλοι. Ή το όπλο να είναι ρέπλικα. Ή να είναι τα Καλάσνικοφ που θέρισαν τους αστυνομικούς Σκυλογιάννη και Ευαγγελινέλη στην καταδίωξη του Ρέντη, το 2011. Ξέρουν, πάντως, πως αν ο καταδιωκόμενος οδηγεί, κρατάει στα χέρια του τουλάχιστον ένα πολύ επικίνδυνο όπλο: το αυτοκίνητό του.

Και τώρα η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου: αν στην προσπάθειά του να μην συλληφθεί ο πανικόβλητος 15χρονος (για να χρησιμοποιήσω την πιο light περίπτωση) έπαιρνε σβάρνα και σκότωνε το δικό σου παιδί, ποια θα ήταν η άποψή σου για το πώς πρέπει να αντιδρούν οι αστυνομικοί, σε περίπτωση που κάποιος προσπαθεί να ξεφύγει;

Αν ήσουν η μάνα της Αμαλίας Γκινάκη, που εκείνη τη στιγμή φρόντιζε τις λεπτομέρειες του γάμου της και λίγο αργότερα θα γινόταν κομμάτια από τη χειροβομβίδα, ποια θα ήταν η άποψή σου για την εντολή, τότε, του Εισαγγελέα στους αστυνομικούς να μην πυροβολήσουν τον κατά συρροήν δραπέτη, επικίνδυνο ποινικό, Σορίν Ματέι, μολονότι τον είχαν εγκλωβίσει σε διαμέρισμα φίλης του;

Είναι εύκολο μετά την τραγωδία να βγάζουμε συμπεράσματα από την άνεση του καναπέ μας και να γινόμαστε δικαστές του πληκτρολογίου. Αν όμως ήμασταν εκεί, στο πεδίο, με ελλιπείς γνώσεις για πρόσωπα και πράγματα και ελάχιστο χρόνο στη διάθεσή μας, τι θα κάναμε, αν το αυτοκίνητο που θεωρήσαμε ύποπτο αποδεικνυόταν όντως ύποπτο και προσπαθούσε να αποφύγει τον έλεγχο;

Επειδή η απάντηση δεν είναι εύκολη, τα σοβαρά κράτη δεν την αφήνουν στο "φλου". Θεσπίζουν σοβαρούς κανόνες εμπλοκής, εκπαιδεύουν τους αστυνομικούς σ΄ αυτούς και βάζουν κάμερες στις στολές τους και στα περιπολικά, ώστε, αν κάτι πάρει δυσάρεστη τροπή, να ξέρουμε τι ακριβώς έγινε. Αυτό είναι το τρίπτυχο της σοβαρότητας στις δράσεις της αστυνομίας: πρωτόκολλα εμπλοκής, εκπαίδευση, κάμερες.

Στην Ελλάδα δεν έχουμε τίποτε από το τρία. Ας δούμε τους λόγους.

Οι κανόνες εμπλοκής καθορίζονται από τον Νόμο 3169/2003. Θεσπίστηκε μετά από καταδίκη της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (υπόθεση Μακαρατζής κατά Ελλάδας)(https://www.avgi.gr/sites/default/files/2021-11/%CE%A5%CE%A0%CE%9F%CE%98%CE%95%CE%A3%CE%97%20%CE%9C%CE%91%CE%9A%CE%91%CE%A1%CE%91%CE%A4%CE%96%CE%97.pdf). Ο προσφεύγων, άπορος θεωρητικώς, που υποστηρίχθηκε από τη γνωστή και μη εξαιρετέα Ι. Κούρτοβικ και άλλους δύο δικηγόρους, είχε σανιδώσει το γκάζι έξω από την Αμερικανική Πρεσβεία (δεν είχε συλληφθεί ακόμα η 17Ν) και είχε παρασύρει την αστυνομία σε μια τρελή καταδίωξη διαρκείας, προκαλώντας πολλά ατυχήματα.

Οι αστυνομικοί τον πυροβόλησαν στο αυτοκίνητο, τον τραυμάτισαν και τον συνέλαβαν.

Αντί να πει "ευχαριστώ" που δεν τον σκότωσαν, προσέφυγε εναντίον της αστυνομίας στα ελληνικά δικαστήρια, κατηγορώντας την για υπερβολική βία.

Τα δικαστήρια δικαίωσαν την αστυνομία. Και η υπόθεση κατέληξε στο ΕΔΔΑ, που καταδίκασε την Ελλάδα για δήθεν ανεξέλεγκτη χρήση όπλων.

Το "δήθεν" δεν το λέω εγώ, αλλά 3 μειοψηφήσαντες δικαστές του ΕΔΔΑ οι οποίοι επισημαίνουν: "Η παρούσα υπόθεση αφορά µια επικίνδυνη καταδίωξη από την αστυνοµία στο κέντρο της Αθήνας. Ήταν επικίνδυνη διότι οι αστυνοµικοί χρειάστηκε να πυροβολήσουν κατά του προσφεύγοντος, αλλά και επειδή, προτού αρχίσουν να πυροβολούν, ο προσφεύγων είχε διαφύγει µε το αυτοκίνητό του από αρκετά µπλόκα της αστυνοµίας, συγκρουστεί µε αρκετά άλλα οχήµατα και τραυµατίσει δύο οδηγούς µε αποτέλεσµα να υποστεί ο ένας κάταγµα του αυχένος. Εποµένως, δεν αρκεί απλώς να διακηρυχθεί ότι το δικαίωµα στη ζωή είναι θεµελιώδες. Το πρόβληµα είναι τίνος η ζωή, και πώς µπορεί να προστατευθεί η ζωή των διαφόρων ατόµων που διέτρεξαν κίνδυνο. Σύµφωνα µε τη νοµολογία του ∆ικαστηρίου µας, το Κράτος µπορεί να έχει θετική υποχρέωση να προστατεύει τη ζωή των ατόµων από τις ενέργειες τρίτων. Συγκεκριµένα, αυτό µπορεί να σηµαίνει ότι οι αστυνοµικοί όφειλαν να προστατεύσουν τη ζωή των πεζών, των οδηγών και των συναδέλφων τους από τις ενέργειες του προσφεύγοντος. (…) Στην παρούσα υπόθεση, η πλειοψηφία του ∆ικαστηρίου επικαλείται ορισµένες από τις διαπιστώσεις του ελληνικού δικαστηρίου, οι οποίες πράγµατι δεν φαίνονται καθόλου αυθαίρετες. ∆ιαπιστώνει ότι η αστυνοµία εύλογα έκρινε ότι υπήρχε ανάγκη προσφυγής στη χρήση όπλων. ∆εν βλέπουμε κανέναν λόγο για την εξαγωγή διαφορετικού συµπεράσµατος."

Ο Νόμος 3169/2003 είναι ένα κείμενο τερατώδους ανοησίας. Μνημείο ασάφειας, εμποτισμένος με την ιστορική αντιπάθεια της αριστεράς για την αστυνομία, φοβικός ως προς τον ρόλο του κράτους, γραμμένος στο πόδι, με ακραία ανευθυνότητα, σε άθλια πασοκικά Ελληνικά.

Παράδειγμα: επιτρέπει τον εκφοβιστικό πυροβολισμό, στον αέρα ή σε αντικείμενα, "εφόσον έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε να μην πληγεί άνθρωπος από αστοχία ή εξοστρακισμό του βλήματος". Η σφαίρα στον αέρα μπορεί πέφτοντας να χτυπήσει άνθρωπο, ενώ σε αντικείμενα μπορεί να εξοστρακισθεί. Πώς μπορούν να… ληφθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα;

Πυροβολισμός εξουδετέρωσης (που μπορεί να τραυματίσει ή να σκοτώσει τον παράνομο) επιτρέπεται "για την απόκρουση επίθεσης ενωμένης (sic) με επικείμενο κίνδυνο θανάτου ανθρώπου ή βαριάς σωματικής βλάβης ανθρώπου". Κινείται λοιπόν εναντίον του αστυνομικού ένα ντερέκι άοπλο που είναι εξπέρ στις πολεμικές τέχνες και μπορεί με μια καρατιά Dim Mak να τον στείλει στα θυμαράκια. Τι κάνει ο αστυνομικός; Είναι αυτή η επίθεση… ενωμένη με επικείμενο κίνδυνο θανάτου;

Απαγορεύεται επίσης εναντίον ανηλίκου που δεν έχει συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας του. Πώς θα το ξέρει αυτό ο αστυνομικός; Θα ζητάει ταυτότητα πριν πυροβολήσει;

Απαγορεύεται και "εναντίον ενόπλου πλήθους, εφόσον υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να πληγούν άοπλοι". Οι άοπλοι ανήκουν στο… ένοπλο πλήθος ή είναι θεατές της συμπλοκής; Δηλαδή, έχει ο αστυνομικός απέναντί του μια συμμορία 5 ληστών, εκ των οποίων οι 3 κρατούν καλάσνικωφ. Οι άλλοι δύο μπορεί να είναι άοπλοι. Πυροβολεί ή όχι;

Ο νόμος ζητάει από τους αστυνομικούς να γίνουν και συνταγματολόγοι καθώς το άρθρο 3, παράγραφος 9 λέει το εξής απίθανο, με καταγωγή τη… Νυρεμβέργη: "Αντισυνταγματική ή προδήλως παράνομη διαταγή ανωτέρου για χρήση πυροβόλου όπλου δεν αίρει τον άδικο χαρακτήρα της πράξης του αστυνομικού." Ποιος κρίνει το "προδήλως"; Θα είναι, λοιπόν, οι αστυνομικοί ακροβολισμένοι με τους ένοπλους εγκληματίες απέναντι και θα πιάνουν κουβεντούλα: "Πυροβολήστε" θα λέει ο ανώτερος. "Αρνούμαι" θα λέει ο αστυνομικός διότι "σύμφωνα με το άρθρο τάδε, παράγραφος τάδε του Συντάγματος…" Γελοιότητες. Η φράση πονηρά αποφεύγει να διευκρινίσει αν ο αστυνομικός μπορεί να αρνηθεί την εκτέλεση της εντολής, καθώς, αν είναι προδήλως αντισυνταγματική ή παράνομη και την εκτελέσει, μπορεί να βρεθεί προφυλακισμένος.

Κοντολογίς: ο νόμος στέλνει τους αστυνομικούς ως πρόβατα επί σφαγήν, έρμαια στις ορέξεις κάθε εγκληματία. Στην πράξη, επιτρέπει τη χρήση όπλου, μόνο όταν ο παραβατικός πυροβολήσει πρώτος! Οι αστυνομικοί θα απαντήσουν, αν επιζήσουν. Αν σκοτωθούν, ε, τι να κάνουμε, αυτή είναι η δουλειά τους.

Ο νόμος αφήνει και έναν αστείο παράθυρο, για να χρησιμοποιήσει το όπλο πρώτος ο αστυνομικός (αφού εξαντληθούν όλα τα ηπιότερα μέσα, όπως… παραινέσεις και προτροπές!): για πρόληψη τέλεσης εγκλήματος που θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινη ζωή. Ποιος και πώς μπορεί να το προβλέψει αυτό;

Φανταστείτε οι αστυνομικοί να πυροβολούσαν τον Σορίν Ματέι, να τους τραβολογούσαν στο δικαστήριο και στην αυστηρή ερώτηση του δικαστή "Γιατί το κάνατε, αφού ήταν εγκλωβισμένος σε διαμέρισμα και η αστυνομία είχε αποκλείσει την περιοχή;" κάποιος να απαντούσε: "Γιατί θα μπορούσε να διαφύγει από τον φωταγωγό, να σκαρφαλώσει στον πάνω όροφο, να μπει σε ένα άλλο διαμέρισμα, να κρατήσει ως ομήρους τους ενοίκους του, να διαμελίσει με χειροβομβίδα μια κοπέλα και να τραυματίσει 5 αστυνομικούς". Θα έλεγε, επιτιμητικά, ο δικαστής: "Μεγάλη φαντασία έχετε, κύριε. Αυτά ούτε στο Χόλιγουντ δεν γίνονται."

Εκεί που ο νόμος είναι ξεκάθαρος (άρθρο 3, παρ. 6) είναι όταν ο ύποπτος τρέπεται σε φυγή (με πόδια ή με όχημα): ο πυροβολισμός απαγορεύεται. Εκτός, λέει, "αν υπάρχει άμεσος κίνδυνος για τη ζωή τρίτου". Κατά την κρίση ποιου;

Το να οδηγεί κάποιος σαν τρελός σε στενοσόκακα ή στο αντίθετο ρεύμα, συνιστά "άμεσο κίνδυνο"; Ναι, θα πει ο αστυνομικός. Όχι, θα πει ένας δικαστής. Ναι, θα πει ένας άλλος. Ποιος, τελικά, πρέπει να είναι ο κριτής;

Προφανώς δεν μπορεί να είναι μόνο ο αστυνομικός. Αυτό θα σήμαινε ότι αν, λόγω απειρίας, πανικού ή κακής εκτίμησης, πυροβολούσε έναν άοπλο πολίτη επειδή "νόμιζε" ότι κινδυνεύει, θα αθωωνόταν αυτόματα, αφού η "κρίση" του θα ήταν το μόνο κριτήριο. Δεν μπορεί να είναι ούτε μόνο ο δικαστής, που δεν ήταν παρών, δεν ξέρει τι ακριβώς συνέβη και δεν ξέρουμε ποιες ιδεοληψίες κουβαλάει. Γι’ αυτό, τα σοβαρά κράτη χρησιμοποιούν μια άλλη, πολύ συγκεκριμένη νομική ορολογία.

Στο αμερικανικό δίκαιο, ο αστυνομικός μπορεί να χρησιμοποιήσει θανάσιμη βία αν έχει εύλογη πεποίθηση (reasonable belief) ότι απειλείται η ζωή του ή η ζωή άλλων. Το δικαστήριο εξετάζει την κατάσταση από την οπτική γωνία ενός λογικού και έμπειρου αστυνομικού στο σημείο του συμβάντος και όχι με την άνεση της εκ των υστέρων ανάλυσης του τυπολάτρη χαρτογιακά και του λαϊκιστή δημοσιογράφου.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το κριτήριο γίνεται ακόμα πιο υποκειμενικό. Αναγνωρίζοντας ότι ο αστυνομικός πρέπει να πάρει αποφάσεις σε κλάσμα του δευτερολέπτου από τις οποίες εξαρτάται και η δική του ζωή, το δικαστήριο εξετάζει αν η πεποίθησή του ότι κινδύνευε ήταν ειλικρινής (honestly held belief), ακόμα και αν αποδειχθεί εκ των υστέρων ότι ήταν λανθασμένη (π.χ. αν ο ύποπτος κρατούσε ψεύτικο όπλο).

Στις σοβαρές χώρες, ο γενικός νόμος συνοδεύεται από ογκώδη εγχειρίδια SOPs (Standard Operating Procedures), τα οποία λένε στον αστυνομικό ακριβώς τι να κάνει, π.χ. "Αν το αυτοκίνητο εγκλωβιστεί και ο οδηγός βάλει όπισθεν προς το μέρος σου με ταχύτητα Χ, θεωρείται άμεση απειλή και μπορείς να πυροβολήσεις. Αν το αυτοκίνητο που προσπαθεί να ξεφύγει από το μπλόκο, συγκρουσθεί με το περιπολικό πλαγιομετωπικά, όπως φαίνεται στο σχέδιο Α, μπορείς να πυροβολήσεις. Αν συγκρουσθεί, όπως φαίνεται στο σχέδιο Β, δεν μπορείς".

Αυτά τα SOPs βασίστηκαν σε λεπτομερείς μελέτες παρόμοιων περιστατικών. Διότι, ναι μεν ο αστυνομικός μπορεί να χρησιμοποιήσει όπλο, αλλά δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα εξαλείψει τον κίνδυνο και δεν θα τον μεγαλώσει. Αν τραυματίσει σοβαρά ή σκοτώσει τον οδηγό, το αυτοκίνητο θα συνεχίσει την πορεία του ακυβέρνητο. Αν πετύχει τα λάστιχα και σκάσουν, το αυτοκίνητο θα ανατραπεί ή θα εκτραπεί. Και στις δύο περιπτώσεις, η πιθανότητα να πέσει σε μια στάση λεωφορείου, σε πεζούς, να καρφωθεί σε βιτρίνα καταστήματος ή να τρακάρει με άλλο όχημα είναι πολύ μεγάλη. Στις ΗΠΑ, όπου οι καταδιώξεις μέχρι τη δεκαετία του 1980 ήταν καθημερινό φαινόμενο, οι στατιστικές σοκάρουν: το 30% με 40% των ανθρώπων που σκοτώνονται ή τραυματίζονται σε καταδιώξεις υψηλής ταχύτητας είναι πεζοί, οδηγοί άλλων οχημάτων ή οι ίδιοι οι αστυνομικοί. Ακόμα και σήμερα, που αρκετές Πολιτείες έχουν υιοθετήσει σύγχρονα μέσα, καταγράφονται κατά μέσο όρο 350 με 400 θάνατοι ετησίως από αστυνομικές καταδιώξεις. Από αυτούς, σταθερά πάνω από 100 άτομα κάθε χρόνο είναι απλοί πολίτες που έτυχε να βρεθούν στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή. Οι ασφαλιστικές εταιρείες, οι δήμοι και το κράτος υποχρεώνονται να πληρώνουν εκατομμύρια σε αποζημιώσεις, ενώ η κοινή γνώμη εξοργίζεται όταν ένα 10χρονο παιδί σκοτώνεται σε μια διάβαση επειδή η αστυνομία καταδιώκει έναν κλέφτη αυτοκινήτου. Πολλές από αυτές τις περιπτώσεις ανυποψίαστων θυμάτων προβάλλει ο εξειδικευμένος, μη κερδοσκοπικός οργανισμός που δημιουργήθηκε από θύματα και αστυνομικούς, ο PursuitSAFETY, (https://pursuitsafety.org/) και πιέζει για τη μείωση των καταδιώξεων.

Μα, αυτό δεν θα αποθρασύνει τους παραβατικούς;

Αν ξέρεις ότι θα πυροβοληθείς, δεν θα προσπαθήσεις να ξεφύγεις, λέει η λογική. Στην πράξη όμως, η εγκληματολογία των ΗΠΑ διαπίστωσε το αντίθετο, για τους σκληρούς κακοποιούς. Όταν κάποιος μεταφέρει ναρκωτικά, όπλα, έχει διαπράξει ανθρωποκτονία ή είναι δραπέτης, ξέρει ότι αν τον πιάσουν "την έβαψε". Θα πυροβολήσει πρώτος ή θα ρισκάρει και τη ζωή του για να ξεφύγει οδηγώντας. Η καταδίωξη συχνά μετατρέπεται σε ανοιχτή μάχη μέσα στον αστικό ιστό, αυξάνοντας δραματικά τις πιθανότητες να σκοτωθούν αστυνομικοί ή περαστικοί.

Για να το αλλάξουν αυτό στις ΗΠΑ, κάθισαν και μελέτησαν με κάθε λεπτομέρεια πόσες πιθανότητες κινδύνου έχει κάθε περίπτωση καταδίωξης, ώστε να συντάξουν σαφή SOPs, και επινόησαν άλλες μεθόδους ακινητοποίησης του αυτοκινήτου, αξιοποιώντας την τεχνολογία, με πολύ μικρότερη πιθανότητα κινδύνου. Σε αρκετές Πολιτείες, αντί η αστυνομία να εμπλέκεται σε χαοτικές, αυθόρμητες καταδιώξεις στον δρόμο, η στρατηγική έχει αλλάξει. Αν ο ύποπτος διαφύγει, η αστυνομία τον παρακολουθεί με την τεχνολογία: κάμερες, στίγμα κινητών, ελικόπτερα (και τώρα drones) επιστρατεύονται, ώστε η σύλληψη να γίνει σε ελεγχόμενο περιβάλλον, με συντριπτική υπεροπλία της αστυνομίας.

Φυσικά, εκμεταλλεύονται κάθε σχετική εφεύρεση. Τα "βέλη GPS" (StarChase) που εκτοξεύονται από το περιπολικό, κολλούν στο αυτοκίνητο που καταδιώκεται χωρίς να το αντιληφθεί ο ύποπτος και δίνουν συνεχές στίγμα. Το κέντρο επιχειρήσεων βλέπει το όχημα live στον χάρτη. Τα περιπολικά σβήνουν φάρους και σειρήνες και σταματούν το κυνηγητό. Ο ύποπτος, νομίζοντας ότι ξέφυγε, παύει να οδηγεί επικίνδυνα. Η αστυνομία απλώς τον ακολουθεί από τις οθόνες και τον συλλαμβάνει αθόρυβα όταν παρκάρει.

Οι Λωρίδες Καρφιών (Spike Strips) έχουν εκσυγχρονισθεί. Πλέον δεν τις πετάει ο αστυνομικός στον δρόμο χειροκίνητα μπροστά από το επελαύνον όχημα (μια επικίνδυνη διαδικασία που έχει κοστίσει τη ζωή σε πολλούς αστυνομικούς) αλλά βρίσκονται σε ένα βαλιτσάκι που τοποθετείται στην άκρη του δρόμου και λειτουργεί με τηλεχειριστήριο. Μόλις το ύποπτο όχημα περάσει, η λωρίδα μαζεύεται αυτόματα για να μην πάθουν ζημιά τα επόμενα αυτοκίνητα. Τα "καρφιά" έχουν αντικατασταθεί από κούφιους σωλήνες τεφλόν, που δεν προκαλούν "έκρηξη" του ελαστικού, αλλά σφηνώνουν στο λάστιχο και το ξεφουσκώνουν ελεγχόμενα μέσα σε 10-15 δευτερόλεπτα, επιβραδύνοντας το όχημα μέχρι να μείνει με τις ζάντες.

Το Δίχτυ Οχημάτων (Grappler Police Bumper) που εκτοξεύεται σαν λάσο από το περιπολικό πιάνει τους πίσω τροχούς του αυτοκινήτου του υπόπτου, μπλοκάροντας εντελώς την κίνησή τους, και το δένει με το περιπολικό.

Τα drones με θερμικές κάμερες υψηλής ευκρίνειας και AI "κλειδώνουν" πάνω στον ύποπτο και τον καταγράφουν συνεχώς από ψηλά. Τα περιπολικά απλώς στήνουν μπλόκα στις εξόδους της περιοχής, περιμένοντάς τον να πέσει πάνω τους.

Για τα σύγχρονα αυτοκίνητα, έχουν αναπτυχθεί τα EMP/RF Devices. Εκπέμπουν ραδιοκύματα υψηλής ισχύος ή ηλεκτρομαγνητικό παλμό στοχευμένα προς το καταδιωκόμενο όχημα, που "καίνε" ακαριαία τον εγκέφαλο και τα ηλεκτρονικά συστήματα του αυτοκινήτου. Ο κινητήρας σβήνει αμέσως και το όχημα ακινητοποιείται χωρίς καμία άλλη προσπάθεια.

Το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ χρηματοδότησε μελέτη (https://nij.ojp.gov/library/publications/case-study-gps-tracking-tool-designed-aid-police-vehicle-pursuits) για το σύστημα StarChase, που αξιολόγησε τη χρήση του στα αστυνομικά τμήματα που το υιοθέτησαν πρώτα, όπως της Virginia Beach και του Arizona Department of Public Safety. Η μελέτη κατέγραψε ότι το ποσοστό εγκλωβισμού και σύλληψης των οχημάτων που "σημαδεύτηκαν" με το GPS έφτασε το 80%, ενώ το πιο κρίσιμο στοιχείο ήταν ότι το 100% αυτών των συμβάντων ολοκληρώθηκε χωρίς κανέναν τραυματισμό ή θάνατο αστυνομικού, υπόπτου ή πολίτη. Επιπλέον, ανακτήθηκαν κλεμμένα οχήματα και περιουσιακά στοιχεία αξίας εκατομμυρίων δολαρίων, χωρίς να σπάσει ούτε ένας καθρέφτης.

Για να καταλάβουμε τη διαφορά, αξίζει να δούμε τι συνέβη εκεί που η αστυνομία επέμενε στο παραδοσιακό μοντέλο. Στο Μιλγουόκι του Ουισκόνσιν, τη δεύτερη (μετά το Ντιτρόιτ) φτωχότερη μεγάλη πόλη των ΗΠΑ, με 40% μαύρο πληθυσμό και υψηλά επίπεδα εγκληματικότητας, η αστυνομία εφάρμοζε "επιθετική" πολιτική, επιτρέποντας στους αστυνομικούς να καταδιώκουν ελεύθερα ακόμα και όποιον οδηγούσε επικίνδυνα. Μέσα στο 2025, η πόλη κατέγραψε 970 καταδιώξεις (περίπου 3 την ημέρα), (https://www.wuwm.com/rise-in-police-chase-deaths-divides-local-leaders-on-policy-change) εκ των οποίων το ένα τρίτο κατέληξε σε σφοδρά τροχαία ατυχήματα. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσουν τη ζωή τους 9 άνθρωποι εκ των οποίων οι 6 ήταν αθώοι τρίτοι (περαστικοί ή οδηγοί άλλων ΙΧ). Η τραγωδία αυτή ανάγκασε το Δημοτικό Συμβούλιο και την ηγεσία της αστυνομίας να αλλάξουν εσπευσμένα το πρωτόκολλο, επιβάλλοντας πλέον την εγκατάσταση συστημάτων StarChase και τη χρήση drones σε όλα τα αστυνομικά τμήματα της πόλης για να σταματήσει το μακελειό.

Εμείς ακόμα δεν έχουμε βάλει κρατικές κάμερες στους δημόσιους χώρους και ερευνούμε τα εγκλήματα ζητώντας (παράνομο) υλικό από περιοίκους, ακόμα συζητούμε για το αν οι κάμερες στις στολές των αστυνομικών παραβιάζουν τα προσωπικά δεδομένα του εγκληματία και με ποιον τρόπο θα πρέπει να τον προειδοποιεί ο αστυνομικός ότι τον καταγράφει, για να γίνει αποδεκτό από το δικαστήριο το αποδεικτικό υλικό! Φυσικά η εκπαίδευση, ειδικά στη διαχείριση κρίσιμων περιστατικών, είναι ανύπαρκτη. Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, διότι πώς να εκπαιδευθείς σε ασαφείς κανόνες;

Θα αναρωτιέστε: τόσοι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ, που κάποιοι έχουν μετεκπαιδευθεί στις ΗΠΑ ή σε σοβαρές χώρες της Ευρώπης, τόσοι πολιτικοί που έχουν ζήσει εκεί και έχουν δει τον τρόπο λειτουργίας της αστυνομίας, δεν έμαθαν, ας πούμε, τι είναι τα SOPs; Δεν σκέφτηκαν ότι πρέπει να τα εφαρμόσουμε κι εμείς;

Φυσικά και σκέφτηκαν. Το σαθρό νομικό και επιχειρησιακό πλαίσιο της λειτουργίας της ΕΛ.ΑΣ. δεν οφείλεται σε άγνοια.

Οφείλεται σε…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Ομορφιές!!! (Να μην μαλώνετε. Να είστε αγαπημένοι!!!)

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Νεοταξική προπαγάνδα από τα… Lidl

 

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Εμείς οι Ελληνες είμεθα ρατσισταί και δεν εξοικειωνόμαστε εύκολα ούτε με την αγαθήν εξέλιξη του εξισλαμισμού της πατρίδος μας, ούτε με ονόματα όπως το εύηχον Μπεσκατούλ, ούτε με γυναίκες που φορούν χιτζάμπ.

Ομως, πού και πού μας πιάνουν τύψεις συνειδήσεως και προθυμοποιούμεθα να μάθουμε πώς προφέρεται το Μπεσκατούλ και τοιουτοτρόπως να διευκολύνουμε και τον εξισλαμισμό.

Αυτό είναι το συμπέρασμα που βγάζει κάθε αμέριμνος θεατής παρακολουθώντας ένα σποτ των Lidl που τιτλοφορείται «Ισότητα στην Πράξη – Φυλετικές Διακρίσεις».*

Το σενάριο, γλυκερά μελό, θα μπορούσε να έχει βγει και από την ΚΛΑΚ Φιλμς (αν είχε περάσει στην ιδιοκτησία του Τζορτζ Σόρος).

Εκεί, προϊσταμένη ομάδας υπαλλήλων παρουσιάζει μια νέα συνεργάτιδα της επιχειρήσεως και λέγει:

«Να καλωσορίσουμε το νέο μέλος της ομάδας που ξεκίνησε σήμερα. Θέλεις να μας πεις λίγα λόγια για σένα, να σε γνωρίσουν καλύτερα οι συνάδελφοι;»

Η φέρελπις νεαρά χαιρετίζει την ομήγυρη: «Καλημέρα. Χαίρομαι πολύ που ξεκινάω σήμερα μαζί σας. Ονομάζομαι Μπεσκατούλ Μουταχαρή»

Απαντες οι… ιθαγενείς στραβώνουν βλέποντας τη νέα συνάδελφο με το νικάμπ και ακούγοντας το όνομά της

 

Τη ρωτά μία κυρία: «Συγγνώμη. Πώς είπαμε ότι σε λένε;»

«Μπεσκατούλ» απαντά η ισλαμίστρια κόρη.

Ετερη υπάλληλος, σ’ ένα όργιο δυσανεξίας στην ενσωμάτωση, αποπειράται να σβήσει τα ίχνη του πολιτισμικού πλούτου που θα εισφέρει στα Lidl και γενικότερα στην πατρίδα μας η Μπεσκατούλ. Της κάνει μια δόλια πρόταση: «Ε, δεν έχεις κάποιο υποκοριστικό; Μήπως να σε λέμε Μπέκι;»

Συνεταίρος στην εθνοκάθαρση, η προϊσταμένη: «Ναι, καλύτερα για ευκολία. Εντάξει, Μπέκι;» λέει και γελά

Η ευσεβής νεαρά προσπαθεί να αντισταθεί, αλλά όχι και πολύ σθεναρά. Ενεκα η ρημάδα η ανάγκη για το μεροκάματο: «Αν το πείτε μια δυο φορές είναι πιο εύκολο, αλλά εντάξει, άμα βολεύει καλύτερα…».

Ομως, στο τέλος νικάνε οι καλοί.

Οι τύψεις που φτερούγιζαν θορυβωδώς επί ώρες πάνω από την κεφαλή τής μέχρι πρότινος ακροδεξιάς υπαλλήλου, έκαναν τη δουλειά τους.

Η λαϊκίστρια νεοναζί συμμορφώνεται απότομα με τον καλοσυνάτο νεοταξικό σχεδιασμό. Ερχεται με χαρτί και τετράδιο και λέγει στην Μπεσκατούλ για το όνομά της: «Συγγνώμη, θα μου το γράψεις; Θα το μάθω κάποια στιγμή, πού θα πάει».

Και το πιο αστείο στους τίτλους τέλους: «Το όνομά μας δεν είναι αστείο. Είναι η ιστορία μας» μας διδάσκουν τα Lidl .

Το όνομα της Μπεσκατούλ είναι σοβαρότατο θέμα για τα Lidl.

Εμείς το όνομα της Μακεδονίας έπρεπε να το χαρίσουμε στους Σκοπιανούς. Δεν ήταν, καθώς φαίνεται, η ιστορία μας.

Και κάτι για το τέλος:

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Γιατί είστε ρατσιστές ρε Ελληναράδες; Ξεστραβωθείτε. Ισλαμοποιηθήτε. Με την ευγενική χορηγία της LIDL

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟΛΑΓΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Κοιτάξτε τι τροπολογίες περνάνε τα μεσάνυχτα οι απατεώνες της woke κυβέρνησης Κούλη

 

ΝουΔο-γαλαζαίικου λαθρομαχμουταρόπληκτου αφελληνισμένου Κουλο-χανείου κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαίων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΗΣ εθνικής παρακμής κωμωδία

 

 

 

 


 


 
 
 

 

 

 

 
 

Σαν σήμερα (24/7/ΧΧΧΧ)

 

1923: Υπογράφεται η Συνθήκη της Λοζάννης, που καθορίζει τα ελληνοτουρκικά σύνορα: Στη στεριά, ο μέσος ρους του ποταμού Έβρου. Στη θάλασσα, αποδίδεται στην Ελλάδα κάθε νησί, νησίδα και βραχονησίδα που βρίσκεται πέρα από τα τρία μίλια από τις μικρασιατικές ακτές, εκτός από την Ίμβρο και την Τένεδο.

1935: Το πρώτο ευχετήριο τηλεγράφημα αποστέλλεται στη Βρετανία.

1974: Στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, χιλιάδες λαού υποδέχονται στις 2 π.μ. τον Κωνσταντίνο Καραμανλή που φτάνει από το Παρίσι. Στις 4:15 π.μ. ορκίζεται πρωθυπουργός μπροστά στο στρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκη.

1982: Καταργείται στην Ελλάδα η ποινική δίωξη της μοιχείας.

1783: Γεννιέται ο Σιμόν ντε Μπολιβάρ, «απελευθερωτής» των κατοίκων της Λατινικής Αμερικής και οραματιστής των Ηνωμένων Πολιτειών της Νότιας Αμερικής.

1936: Γεννιέται ο Ανδρέας Μπάρκουλης.

1879: Πεθαίνει ο ποιητής Αριστοτέλης Βαλαωρίτης.

1980: Πεθαίνει ο άγγλος ηθοποιός Πίτερ Σέλερς

 

 

2025 Αφήνει την τελευταία του πνοή σε ηλικία 71 ετών ο Χαλκ Χόγκαν, ενας από τους πιο εμβληματικούς αστέρες στην ιστορία του επαγγελματικού wrestling.  σε ηλικία 71 ετών, βυθίζοντας στη θλίψη εκατομμύρια θαυμαστές σε ολόκληρο τον κόσμο.


ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Οποιος βιάζεται…

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Είτε μας αρέσει είτε όχι, τη διάκριση μεταξύ του νόμιμου και του ηθικού τη γνωρίζουμε από την υπόθεση του Γιώργου Βουλγαράκη το 2008, στο απόγειο της ένδοξης Εποχής της Αστακομακαρονάδας.

Αν είναι σωστό ή όχι να υφίσταται η συγκεκριμένη διάκριση στη συνείδηση του πολίτη, αυτό είναι ένα ζήτημα που το αφήνουμε για τους φιλοσόφους.

Στην πρακτική πολιτική όμως, η διάκριση είναι υπαρκτή και αυτό αρκεί. Για να το πω μεταφορικά, δεν ενδιαφέρει αν η νάρκη κατά προσωπικού είναι ένα φρικτό και ύπουλο όπλο, ούτε ποιος παλιάνθρωπος την τοποθέτησε· αυτό που αρκεί είναι να μην την πατήσεις. Αυτός είναι ο κανόνας.

Και ο Νικόλας Φαραντούρης, κινούμενος όπως πάντα με φόρα και ενθουσιασμό, με το βλέμμα μονίμως στραμμένο ψηλά στους στόχους του, πάτησε τη νάρκη και μάλιστα του πήρε και μερικές μέρες, ώσπου να το συνειδητοποιήσει.

Είναι προφανές ότι η σύζυγος του κ. Φαραντούρη έχει τα τυπικά προσόντα για την επίζηλη απόσπαση στις Βρυξέλλες. Να δεχτώ, επίσης, ότι ο σύζυγός της ουδεμία εμπλοκή είχε στην επιλογή της. Ομως τα καθέκαστα της υπόθεσης δεν μετράνε, από την ώρα που η απόσπαση κρίνεται δημοσίως, ως μία πράξη εκτός των ορίων της ηθικής. Το πρόβλημα, βλέπετε, είναι ότι κανείς δεν μπορεί να πείσει τους καχύποπτους ότι ο Φαραντούρης (που έχει παντού μόνο φίλους) δεν ψιθύρισε μια κουβέντα στο κατάλληλο αφτί. Κι ας μην την έχει πει ποτέ αυτή την κουβέντα – η υποψία αρκεί.

Και τότε τι θα ήταν ηθικό, αναρωτιέμαι. Μήπως η γυναίκα του Φαραντούρη θα έπρεπε να θέσει σε εκκρεμότητα τις επαγγελματικές φιλοδοξίες της, επειδή ο σύζυγος είναι ευρωβουλευτής;

Το βρίσκετε ηλίθιο;

Κι εγώ το ίδιο! Δυστυχώς όμως έτσι είναι στο πολίτευμα που ονομάζουμε Δημοκρατία: ό,τι προκαλεί το πλήθος (plebs, plebis κ.λπ.) θεωρείται ανήθικο. Από την αρχαιότητα, την Αθήνα και τη Ρώμη, μέχρι σήμερα. Αυτό είναι και δεν αλλάζει, εφόσον οι πολλοί έχουν την εξουσία.

Η έννοια του ηθικού είναι, λοιπόν, ρευστή και μεταβαλλόμενη, καθώς εξαρτάται πάντα από τις διαθέσεις του κόσμου και την ατζέντα των καιρών.

Ενας πολιτευόμενος δεν μπορεί να την αγνοεί, ιδίως δε κάποιος που πολιτεύεται καταβάλλοντας τόσο μεγάλη προσπάθεια, για να αρέσει.

Για τον λόγο αυτόν προκαλεί εντύπωση πως πάτησε τη νάρκη ο κ. Φαραντούρης, και μάλιστα όταν ακόμη δεν έχει στεγνώσει η μελάνη της μεταγραφής του. Γιατί οπωσδήποτε συμβάλλει και αυτό στην καχυποψία περί το πρόσωπό του.

Από τον τρόπο με τον οποίο τον είδαμε να αιωρείται σαν μελισσούλα πάνω από το ένα λουλουδάκι μετά το άλλο, μέχρι να βυθιστεί στο νέκταρ του ΠΑΣΟΚ, έγινε αντιληπτό ότι ο κ. Φαραντούρης υπολογίζει καλά το συμφέρον του και το επιδιώκει αδίστακτα. Δεν προκάλεσε κατάπληξη επομένως, ότι ανάμεσα στην οικογένειά του και το κόμμα του αυτός προτίμησε την οικογένειά του.

Αυτό ακριβώς υπαινίχθηκε ο Μιχάλης Κατρίνης με τη διακριτικά επικριτική δήλωσή του για το θέμα. Αν ήμουν στη θέση του, την οικογένειά μου θα διάλεγα κι εγώ, αλλά δεν είμαι πολιτικός.

Ο κ. Φαραντούρης έχει μπει με φόρα στην πολιτική αρένα, πρέπει όμως να ελέγξει την ιλιγγιώδη ταχύτητα με την οποία κινείται, γιατί …