Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ
Στην
ευρωπαϊκή χώρα που γέννησε τον ναζισμό, αποθέωσε τον σοβινισμό και θεμελίωσε
τον ρατσισμό σε επιστημονικό επίπεδο, το να μιλάς για… ακροδεξιούς είναι λίγο
σχετικό, για να μην πω γελοίο.
Γνωστό
στους παροικούντες είναι ότι η μεταπολεμική Γερμανία ουδέποτε αποναζιστικοποίηθηκε, γιατί οι Αμερικανοί προτίμησαν να
κάνουν τα στραβά μάτια στρέφοντας εξ ολοκλήρου την προσοχή τους στη σοβιετική
απειλή. Καραμπινάτοι πρώην ναζί κατέκτησαν ξανά δημόσιες θέσεις και αξιώματα
στη «Δυτική Γερμανία» του Αντενάουερ, αποκτώντας προσβάσεις σε ολόκληρο το
κοινοβουλευτικό φάσμα εκείνης της εποχής.
Τα
τρία κόμματα που αποτελούν και σήμερα μαζί με τους Πράσινους τον βασικό κορμό
του λεγόμενου συστημικού τόξου,
δηλαδή οι Χριστιανοδημοκράτες και οι Χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας, οι
Σοσιαλδημοκράτες και, φυσικά, οι Ελεύθεροι Δημοκράτες φιλοξένησαν στις
τάξεις τους περίοπτα μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος και των Ες-Ες. Απλώς
φρόντιζαν επιμελώς να αποκρύπτουν το παρελθόν τους, αν και σε κάποιες λίγες
περιπτώσεις (Χανς Γκλόμπκε, Καρλ Σίλερ, Ερνστ Ακενμπαχ), το μητρώο ήταν τόσο…
βεβαρημένο, που δεν μπορούσε να καθαρογραφεί.
Πρακτικά
η ναζιστική αντίληψη επιβολής και κυριαρχίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο ποτέ δεν
πέθανε στη Γερμανία.
Απλώς
προσαρμόστηκε στα νέα δεδομένα και μετουσιώθηκε στην οικονομική ηγεμονία των
ημερών μας μέσω του γραφειοκρατικού τέρατος των Βρυξελλών, το οποίο με τη σειρά του αρχίζει να
παρεμβαίνει στην καθημερινή ζωή των Ευρωπαίων πολιτών με μία μορφή
ολοκληρωτικής εξουσίας που παραπέμπει σε soft εκδοχή ναζισμού.
Αρα,
λοιπόν, και με αφορμή τον συντριπτικό εκλογικό θρίαμβο της Εναλλακτικής για τη
Γερμανία (ΑfD) στην Σαξονία, καλό είναι βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους: Νεοναζί, κρυφοναζί και πάσης φύσεως «νοσταλγοί» ολοκληρωτικών
μοντέλων υπάρχουν σε όλα τα γερμανικά κόμματα, όπως και στην ίδια τη διοικητική
δομή του γερμανικού κράτους.
Το… αβγό του φιδιού δεν μονοπωλείται στις
τάξεις του «ακροδεξιού» AfD, όπως αρέσκονται να το αποκαλούν στο σύνολό τους τα
«φιλοευρωπαϊκά» μέσα ενημέρωσης.
Ακροδεξιοί… ξε-ακροδεξιοί, οι πολιτικοί του AfD σήμερα εκφράζουν την
πατριωτική φωνή της λογικής σε τουλάχιστον δύο μεγάλα θέματα που καίνε την Ευρώπη συνολικότερα:
Τη
ρωσοουκρανική διένεξη και τη λαθρομετανάστευση.
Προσθέστε
σε αυτά και την αυξανόμενη επιφύλαξη για τον ρόλο της Γερμανίας στην Ενωμένη
Ευρώπη ή τις νοσταλγικές αναφορές στο γερμανικό μάρκο και θα καταλάβετε γιατί στους διαδρόμους του Μπερλεμόν
που φιλοξενεί τα γραφεία της Κομισιόν ακούγονται τις ώρες αυτές κραυγούλες
υστερίας.
Ο Ορμπαν, η Μελόνι, ακόμα και η Λεπέν ανήκουν
στην κατηγορία των «διαχειρίσιμων πονοκεφάλων», αλλά τούτοι εδώ είναι ικανοί να
ξηλώσουν το πουλόβερ για τα καλά. Γερμανοί έστησαν το οικοδόμημα
της Ε.Ε. και Γερμανοί είναι σε θέση να το διαλύσουν…
Η
σκέψη μπορεί σήμερα ακόμη να φτιάχνει το κέφι του Τραμπ, αλλά έχει προκαλέσει
πανικό στα κέντρα εξουσίας της παγκοσμιοποίησης που αίφνης βλέπει το αφήγημα της
ενσωμάτωσης, της συμπερίληψης, της διαφορετικότητας αλλά ταυτόχρονα και της
ρατσιστικής εχθροπάθειας εις βάρος των Ρώσων να κλυδωνίζεται επικίνδυνα.
Το
διακύβευμα είναι τεράστιο, γι’ αυτό στην αρχή έπεσαν ακόμη και σκέψεις για
ολική απαγόρευση της πολιτικής δραστηριότητας του AfD με την επίκληση (εδώ
γελάμε…) του ναζιστικού κινδύνου.
Αλλά
ήταν πλέον αργά. Τα μεγέθη δεν επέτρεπαν τέτοιου είδους «αγαρμπιές» στη
Γερμανία, γιατί θα γινόταν σεισμός.
Στην
πορεία, και πάντα με στόχο την ανάσχεση του ρεύματος του ΑfD που φαινόταν να
έρχεται σαν σίφουνας, έπεσαν κι άλλες ωραίες ιδέες. Να το
εμφανίσουν ως… συνεργαζόμενο με τον εχθρό!
Φιλορώσους Γερμανούς ναζί έχετε ξανακούσει;
Τους εφηύρε το πολιτικό σύστημα του
Βερολίνου, φυτεύοντας και ένα drone από το Temu, που «εξουδετέρωσε»… ήρωας
φορτηγατζής στη Λειψία.
Ρωσική απειλή προ των πυλών κραύγασαν εν χορώ τα σκύβαλα των Βρυξελλών, μεταξύ
των οποίων και ο δικός μας Μωυσής, αλλά ούτε και αυτό το κόλπο έπιασε. Οι
ψηφοφόροι της Ανατολικής Γερμανίας, παρότι στο παρελθόν έζησαν σοβιετική
κατοχή, δεν μάσησαν στα παραμύθια. Οι φιλορώσοι… ακροδεξιοί απέσπασαν μία
πρωτοφανή νίκη στο κρατίδιο και έπεται συνέχεια.
Στην
πράξη, η πλατφόρμα «τέρμα στη στήριξη του διεφθαρμένου Ζελένσκι, αποκατάσταση
στρατηγικής ισορροπίας με τη Μόσχα και άμεση απέλαση των λαθρομεταναστών που
κουβάλησε στη Γερμανία (και στην υπόλοιπη Ευρώπη) η Μέρκελ» αποτελεί την
ελάχιστη πατριωτική συνισταμένη. Γι’ αυτό ακούγεται «λογική» στους απλούς
λαϊκούς ψηφοφόρους που δεν έχουν καμία όρεξη να επιδοτούν με τους φόρους τους
τον… πολύτεκνο Μωχάμεντ και να βλέπουν τους Γερμανούς ολιγάρχες-βιομηχάνους
(τους πραγματικούς ναζί που είχαν στηρίξει και την άνοδο του Χίτλερ στην
εξουσία) να θησαυρίζουν από την παραγωγή όπλων για την άμυνα σε ανύπαρκτους
εχθρούς. Τις ίδιες ακριβώς θέσεις πρεσβεύει παραδόξως και το μικρό αριστερό
κόμμα της Σάρα Βάγκενκνεχτ, προς το οποίο οι τάχα μου…ακροδεξιοί έχουν τείνει
χείρα φιλίας.
Από τη μία, λοιπόν, έχουμε τους φιλελεύθερους, προοδευτικούς,
ευρωπαϊστές, μεταρρυθμιστές ή όπως αλλιώς θέλετε να βαφτίσετε τα ευρω-λαμόγια
του εθνομηδενισμού και, από την άλλη, υπάρχουν οι «ακροδεξιοί» ή αριστεροί
πατριώτες που αγωνίζονται να περισώσουν ό,τι έχει απομείνει από τις πατρίδες
τους.
Η νίκη του AfD είναι χωρίς αμφιβολία νίκη όλων των ελεύθερων
Ευρωπαίων, αφετηρία και πρόκριμα για…
απαλλαγή από το «τέρας των
Βρυξελλών»
και ελπίδα για αποτροπή του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου στον οποίο μας σέρνουν
ολοταχώς τα κέντρα της παγκόσμιας εξουσίας.
ΥΓ.:
Με ρωτούν κάποιοι φίλοι για τη στάση του AfD απέναντι στην Ελλάδα με αφορμή ότι
κάποια στελέχη του λοξοκοιτούν προς την Τουρκία και τα Κατεχόμενα.
Η απάντηση είναι δυστυχώς ότι οι Γερμανοί, ανεξαρτήτως κόμματος,
είναι πρωτίστως Γερμανοί.
Πέρα από τη θεωρητική λατρεία για την αρχαία Ελλάδα,
την αγάπη για τις ελληνικές παραλίες, τη ρετσίνα και το ούζο, συμπάθεια για
το ελληνικό γένος δεν έχουν, με την εξαίρεση κάποιων λίγων αριστερών που
μετουσιώνουν τα ενοχικά τους σύνδρομα από την Κατοχή σε ρητορικές εκδηλώσεις
συμπάθειας.
Οι Γερμανοί του AfD κοιτούν πρωτίστως να σώσουν την πατρίδα τους (σώζοντας δευτερευόντως και
την Ευρώπη), αλλά δεν είναι εκείνοι που θα μας απλώσουν στοργικό χέρι ή, πολύ
περισσότερο, θα μας δώσουν τις αποζημιώσεις, ας μην έχουμε αυταπάτες. Η στάση τους απέναντι στην Ελλάδα
θα εξαρτηθεί από το αν απέναντί τους βρουν κυβέρνηση με στοιχειώδη αίσθηση
εθνικής αξιοπρέπειας, κάτι που δυστυχώς σήμερα δεν υφίσταται…
Η
αξία των «συμβολαίων ασφάλειας»
Αλέξης
Παπαχελάς
Η
Ελλάδα αναζητάει, εδώ και δεκαετίες, στην παγκόσμια «ασφαλιστική αγορά» ένα
«συμβόλαιο» προστασίας έναντι της Τουρκίας. Είναι πολύ περίεργο το πώς μια
τόσο υπερήφανη χώρα, η οποία συγκινείτο από
το «Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες», πάσχει ακόμη από το σύνδρομο της
εξάρτησης.
Το
βασικό «συμβόλαιο» που θεωρούσαμε ότι μπορούσαμε να εξασφαλίσουμε αφορούσε τις
ΗΠΑ. Αγοράζαμε
αμερικανικό πολεμικό υλικό και επιδιώκαμε την παροχή στρατιωτικών διευκολύνσεων
και βάσεων με την προσδοκία ότι στα δύσκολα με την Τουρκία η Ουάσιγκτον θα ήταν
εκεί.
Πράγματι,
οι ΗΠΑ παρενέβησαν σε ορισμένες κρίσιμες στιγμές, κρατώντας πάντοτε ίσες
αποστάσεις, λειτουργώντας σαν πυροσβέστες σε μια κρίσιμη γωνιά της Δυτικής
Συμμαχίας.
Απογοητευόμασταν και ενίοτε θυμώναμε, όπως συνηθίζουμε, γιατί θεωρούσαμε ότι
είχαμε δίκιο και οι ΗΠΑ έπρεπε να σταθούν στο πλευρό μας. Είχαμε, όμως, τη
βεβαιότητα ότι, τουλάχιστον, το στιβαρό χέρι της Αμερικής θα παρενέβαινε σε μια
κρίση για να συγκρατήσει την Αγκυρα.
Αυτές οι ημιβεβαιότητες έχουν πεθάνει στην εποχή μας, καθώς κανείς δεν ξέρει τι
ακριβώς είναι η Δυτική Συμμαχία, ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο στον Λευκό Οίκο
και τι θα απαντήσει.
Ψωνίσαμε
και γαλλικό «συμβόλαιο ασφάλειας» ήδη από την εποχή του Ζισκάρ. Είναι συνήθως ακριβό, γιατί συνοδεύεται
από μεγάλο όγκο εξοπλιστικών παραγγελιών. Συνοδεύεται, βεβαίως, και από
φραστικές δεσμεύσεις ή στρατηγικές χειρονομίες, όπως ήταν η παρουσία του
προέδρου Μακρόν και πολεμικών σκαφών στην Κύπρο. Το γαλλικό «συμβόλαιο»
σίγουρα δεν έχει τη δυνητική ισχύ του αμερικανικού και δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ
στην πράξη, ακόμη. Το πρόβλημα σε αυτή την
περίπτωση είναι ότι ο ηγέτης πίσω από το «συμβόλαιο» θα είναι ένας βετεράνος,
συνταξιούχος πολιτικός σε λίγους μήνες.
Τελευταία
γίνεται πολύς λόγος για το ισραηλινό «συμβόλαιο». Αυτό σίγουρα θα μπορούσε να έχει νόημα
εάν μεταφραζόταν σε απτές κινήσεις υποστήριξης της Ελλάδας σε μια κρίση. Δεν
είναι φθηνό, αλλά προσφέρει πολλά σε συνέργειες και την εκπαίδευση των δικών
μας υπηρεσιών και Ενόπλων Δυνάμεων σε έναν άλλο τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας.
Ερχεται, όμως, με μια προειδοποίηση πίσω από
κλειστές πόρτες, που λέει ρητά ότι «στη γειτονιά μας, αλλά και στον
κόσμο γενικότερα, κανείς δεν πολεμάει τον πόλεμο κάποιου άλλου».
Στον κόσμο που ζούμε, καμία χώρα δεν ασφαλίζει κάποιαν άλλη, με
ελάχιστες εξαιρέσεις. Είδαμε, άλλωστε, τι πέρασε η Ουκρανία όταν άλλαξε η ηγεσία
στην Ουάσιγκτον.
Καλό
είναι να διατηρούμε τις σχέσεις που έχουμε και να «ψωνίζουμε» υποστήριξη από
παντού. Αρκεί να μην έχουμε ψευδαισθήσεις και να θυμόμαστε ότι, αν
δεν είμαστε αρκετά στιβαροί και ισχυροί από μόνοι μας, τα «ασφαλιστικά
συμβόλαια προστασίας» μικρή αξία έχουν.
Ασε που …
