ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Προσδιορισμός της σεξουαλικής μας «ταυτότητας»

 

Ψυχο-κοινωνικό πιπεράτο του Καθηγητή Πιπερόπουλου

     Θεώρησα χρήσιμο σήμερα, και ελπίζω να σμφωνήσετεε, να χρησιμοποιήσω τον χώρο που μου παρέχει εδώ κάθε εβδομάδα ο αγαπημένος διαδικτυακός τόπος να προσεγγίσω ένα σημαντικό και επίκαιιρο ψυχοκοινωνικό θέμα και συγκεκριμένα την έννοια της σεξουαλικής μας «ταυτότητας»...

     Η «ταυτότητα» που σχετίζεται με το φύλο μας και το ρόλο που θα διαδραματίσουμε στην κοινωνία όπου θα ζήσουμε, στηρίζεται στην υποκειμενική εκτίμηση που έχουμε για τα σωματικά και ψυχοκοινωνικά μας χαρακτηριστικά.

     Ο Αμερικανός σεξολόγος Dr. Havelock Ellis έγραψε ότι «οι πανίσχυρες διαδικασίες του σεξ είναι συνυφασμένες με την υπαρξιακή οντότητα κάθε άνδρα και κάθε γυναίκας, καθώς αποτελούν θεμελιακές οργανικές λειτουργίες, που είναι ίσως συνώνυμες και με την ίδια τη διαδικασία της ζωής…». 

Η θέση του Ellis δεν σημαίνει, όμως, ότι το σεξ αποτελεί θεμελιακή ανθρώπινη ανάγκη και ο άνθρωπος αδυνατεί να επιβιώσει δίχως σεξ (στο πέρασμα των αιώνων αυτό το έχουν επιβεβαιώσει και οι  «μοναστικές» επιλογές μυριάδων ανδρών και γυναικών). Αντιθέτως, όμως, είναι σίγουρο, ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να επιβιώσει δίχως νερό, αέρα ή τροφή.

     Το παιδί μαθαίνει να ξεχωρίζει τα δύο σεξουαλικά φύλα γύρω στα 2 με 3 χρόνια της ζωής του, με τον ίδιο τρόπο που μαθαίνει ότι ένα λαστιχένιο στρογγυλό αντικείμενο που χοροπηδά όταν το χτυπάμε στο πάτωμα ή στον τοίχο το λέμε μπάλα. Σε μια κλασική έρευνα, ο Αμερικανός συνάδελφος Dr Jerome Kagan, ένα από τα πλέον διακεκριμένα μέλη της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας (στην οποία έχω και εγώ την τιμή να ανήκω ως τακτικό μέλος από την δεκαετία του 1970), ανακάλυψε ότι στην αντίληψη παιδιών του νηπιαγωγείου «ο τίγρης είναι αρσενικός, ενώ σε αντιδιαστολή το κουνελάκι είναι θηλυκό».

     Στην διαδικασία ενηλικίωσής μας προστίθενται στην αρχική αντίληψη της διαφοράς των δυο φύλων πέρα από τα σωματικά και άλλα χαρακτηριστικά ψυχοκοινωνικής φύσης.  Συνειδητοποιούμε, δηλαδή, με το πέρασμα του χρόνου, και με οπτικοακουστικές αντιλήψεις για παράδειγμα ότι οι άνδρες είναι «σκληροί», ενώ οι γυναίκες είναι «ευαίσθητες».

     Σίγουρα σε αυτό το σημείο θα με ρωτήσουν οι φίλες αναγνώστριες και φίλοι αναγνώστες «Κύριε Πιπερόπουλε πώς αποκτά ο καθένας και η καθεμιά μας την σεξουαλική μας ταυτότητα;»

     Απαντώ χωρίς καμία καθυστέρηση:

ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ο θάνατος του φλερτ στο γραφείο

 

Της Ελεάννας Βλαστού

 Σας ανακοινώνω ότι το φλερτ στις εταιρείες και στα γραφεία των δυτικών χωρών πέθανε. Για το εταιρικό περιβάλλον, που είναι ένα άλλο ολόκληρο σύμπαν, γνωρίζω ελάχιστα, αλλά απ’ όλα όσα διαβάζω συμπεραίνω, βάσιμα νομίζω, ότι το κοίταγμα, οι ερωτοτροπίες και ο ακκισμός δίπλα από τον ψύκτη εξέπνευσαν.  

Μετά αναρωτιόμαστε: Γιατί οι νεότεροι δεν θέλουν να πατήσουν ποτέ το πόδι τους σε γραφείο παρότι είναι μάλλον αρνητικό για την καριέρα τους; 

Γιατί προτιμούν να περιφέρονται ανά τον κόσμο, με έναν υπολογιστή υπό μάλης; 

Γιατί αποκλείουν το ενδεχόμενο διά ζώσης επικοινωνίας ή ακόμη και οπτικής επαφής με προϊστάμενο, συνεργάτη ή πελάτη; 

Γιατί κυρίως πλήττουν και αυτό αρκεί για να μην μπλέξουν στο άνυδρο περιβάλλον.

Πριν από δύο μήνες o πενηντατριάχρονος (ανύπαντρος) Μπέρναρντ Λούνι, επικεφαλής της BP στο αρχηγείο στο Λονδίνο, παραιτήθηκε από την εταιρεία στην οποία εργαζόταν από τα είκοσι ένα του. Ο λόγος της απομάκρυνσής του δεν αφορούσε στις ηγετικές επιδόσεις του στη δύσκολη μετάβαση από τα ορυκτά καύσιμα σε οικολογικότερες μορφές ενέργειας, αλλά στην ενεργή προσωπική του ζωή. Η ασάφεια ως προς το νούμερο των ρομαντικών (συναινετικών) σχέσεων που συνήψε με υφιστάμενες από τη στιγμή που έγινε διευθυντής (το 2019) ήταν η αιτία της απομάκρυνσής του. Η απόφαση ελήφθη όταν κατέφθασε η δεύτερη ανώνυμη επιστολή (από συνεργάτιδα) με παράπονα στη διοίκηση. 

Κάτι αντίστοιχο συνέβη πέρυσι στον πρόεδρο του CNN Τζεφ Ζάκερ και στον Στιβ Ιστερμπρουκ, τον επικεφαλής της Μακ Ντόναλντς το 2019, όταν αποκαλύφθηκαν σχέσεις που είχαν με συναδέλφους. Το έγκλημα δεν είναι η σύναψη, αλλά η απόκρυψη.

Σύμφωνα με τον κώδικα δεοντολογίας της BP (και άλλων μεγάλων επιχειρήσεων) η εταιρεία απαιτεί από τα αφεντικά να συμπεριφέρονται ως πρότυπα και να ασκούν την ευθυκρισία τους. Ως εκ τούτου, επιτηρεί τις ρομαντικές σχέσεις μεταξύ προσώπων εάν αυτές μπορεί να έχουν επίπτωση στην παραγωγικότητα των εργαζομένων ή εάν ο ένας είναι σε θέση να επηρεάσει την ανέλιξη ή τις μισθολογικές απολαβές του άλλου. Για να αποφευχθούν, λοιπόν, η σύγκρουση συμφερόντων και η μεροληψία, η σχέση πρέπει να δηλώνεται αρμοδίως.  

Στην Αμερική το έχουν πάει ένα βήμα παρακάτω. Ζητούν από τους υπαλλήλους να υπογράψουν «σύμφωνο αγάπης» δηλώνοντας εξαρχής τη σχέση. Αυτό για να καλυφθούν, αν προκύψουν στο μέλλον, ισχυρισμοί περί μη συναίνεσης.

Πόσο ρεαλιστικός είναι ο πουριτανισμός αυτός; 

 Το NHS, το εθνικό σύστημα υγείας, το γράφει πιο συμπαθητικά και πρακτικά «καμία στενή προσωπική εργασιακή σχέση δεν πρέπει να παρεμβαίνει στα καθήκοντα και στις ευθύνες του ιατρικού δυναμικού». Η μεροληψία προς έναν υπάλληλο δεν απαιτεί αναγκαστικά στενή σχέση, υπάρχει πάντα ως ενδεχόμενο ακόμη και διά της απλής συμπάθειας. Η αντιπαραγωγικότητα δεν χρειάζεται σαρκική υποστήριξη, επιτυγχάνεται και με την κενολογία της άπειρης φλυαρίας και το αέναο σκρολάρισμα στο Διαδίκτυο.  

Πώς πραγματικά όμως οροθετείται η επιθυμία; 

Ερευνα του περιοδικού Forbes δείχνει –υπολογίστε ότι προσμετράει τους ειλικρινείς– πως 75% των υπαλλήλων συνήψαν κάποια στιγμή στη ζωή τους ερωτική σχέση σε εργασιακό χώρο και τέσσερις στους πέντε κατάφεραν να την κρατήσουν κρυφή. Από αυτές τις σχέσεις το 43% κατέληξε σε γάμο.

Μια φίλη που δουλεύει σε τμήμα Ανθρώπινου Δυναμικού μού αποσαφήνισε την κατάσταση: «Δεν μπορεί κάποιος να κοιτάζει ούτε προς τα πάνω ούτε προς τα κάτω, ούτε και διαγωνίως». 

 «Δηλαδή;», τη ρώτησα. 

«Βασικά», μου απάντησε, «όπου ακούς το λεξιλόγιο εταιρικές αξίες, διαφάνεια, κώδικας δεοντολογίας, συμπεριφορές που διέπουν τις εργασιακές σχέσεις, σημαίνει ένα πράγμα: κομμένο το σεξ». 

Και μετά σχολιάσαμε το καλύτερο, σας το κράτησα για το τέλος, το κανάλι itv, με αφορμή τη σχέση ενός παρουσιαστή με μια πολύ νεότερη γυναίκα (μια γλοιώδης και νόμιμη σχέση), ζήτησε από τους υπαλλήλους στο εξής να δηλώνουν σε μια φόρμα τη «φύση των σχέσεων» που διατηρούν στον χώρο εργασίας τους. Αναφέρεται σε όλες τις σχέσεις, τις φιλικές, τις ερωτικές, ακόμη και τις πλατωνικές. Υπόσχεται εχεμύθεια στους πληροφοριοδότες και τους ενθαρρύνει να μιλήσουν σε περίπτωση που οσμιστούν μια κρυφή σχέση. Το τμήμα του ανθρώπινου δυναμικού του καναλιού πρέπει να έχει μεγάλο φόρτο εργασίας. Φανταστείτε την αμηχανία, να εργάζομαι στο μάρκετινγκ και να διατηρώ πλατωνική σχέση με κάποιον στο λογιστήριο και ποτέ να μην καταφέρω να αναβαθμίσω τη σχέση. Τι θα λέει πίσω από την πλάτη μου η αστυνομία του ανθρώπινου δυναμικού… Πέρα από τη φαιδρότητα, όλα τα παραπάνω είναι θλιβερά. Στην ουσία, με αντάλλαγμα τον χρόνο σου για ένα μισθό παραδίδεις ατόφια τα μυστικά και την προσωπική σου ζωή και απλώς επαφίεσαι στην καλή βούληση και στην εχεμύθεια του ενδυναμωμένου πλέον με εξουσία τμήματος ανθρώπινου δυναμικού.

Αντιλαμβάνομαι πλήρως την άρνηση των νεοτέρων να συνδράμουν με την παρουσία τους στο εταιρικό περιβάλλον της πρωτεύουσας. Μονάχα μειονεκτήματα συναντούν. Ρίχνουν τον μέσο όρο ηλικίας και συντηρούν, χωρίς να συντηρούνται, μια υπερβολικά ακριβή πόλη, που έχει ποινικοποιήσει ακόμη και το κοίταγμα. Καθ’ οδόν για την εργασία, αναγκάζονται να κοιτούν την οθόνη του τηλεφώνου. Παίζουν Candy Crush γιατί θέλει τόλμη η οπτική επαφή και υπάρχουν επιπτώσεις. Ο δήμαρχος του Λονδίνου, Σαντίκ Καν, έχει κάνει σαφές ότι στα ΜΜΜ «το κοίταγμα είναι παρενόχληση και δεν θα γίνεται ανεκτό». 

Οσοι βέβαια απέχουν από το γραφείο χάνουν κάτι ανεκτίμητο, ένα...

 

ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΑΝΩΜΑΛΟΠΛΗΚΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ένας λογικός άνθρωπος εξηγεί σε ένα τρανς-σούργελο βασικούς νόμους βιολογίας

Πραγματικά από τα λίγα βίντεο που είδα μέχρι τέλους. Ένας λογικός άνθρωπος εξηγεί σε ένα τρανς βασικούς νόμους βιολογίας. Κοινώς αυτά που λέμε όλοι λίγο πολύ. Δείτε το, αξίζει. https://t.co/0ZYz0mXzE1

— Ουίνστον Τσώρτσιλ (@prwinND) January 5, 2024

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Σεργουλόπουλος ή μήπως ΣΟΥΡΓΕΛΟπουλος?

Σεργουλοπουλε ο φιλος εδω λεει οτι εσυ και οι ομοιοι σου ειστε επικινδυνοι. Και νομιζω οτι θα συμφωνησω μαζι του. pic.twitter.com/EKsQgso4R7

— ❤️Σκορδοπούτσογλου❤️ (@skordo_official) December 6, 2023

 

Υπαρκτού σουργελο-ανωμαλόπληκτου ελληνισμού κωμωδία

 

 

 

ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ποιος εμπνεύστηκε, ποιος προώθησε και ποιος χρηματοδοτεί το “Drag Queen Story Hour”

Γράφει ο "ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ" με πηγές από  εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ  

 

Το “Drag Queen Story Hour”— όπου «καλλιτέχνες drag» διαβάζουν βιβλία σε παιδιά σε βιβλιοθήκες, σχολεία και βιβλιοπωλεία— ήρθε από την Αμερική, όπου σύντομα έγινε πολιτιστικό σημείο ανάφλεξης. 

 

Η Δεξιά κατήγγελλε αυτές τις παραστάσεις ως σεξουαλικές παραβάσεις κατά των παιδιών, ενώ η Αριστερά τις υπερασπίστηκε ως έκφραση LGBTQ υπερηφάνειας. 

 

Δεν άργησαν να έρθουν και οι συγκρούσεις: μαχητικές δεξιές ομάδες όπως οι Proud Boys και οι Three Percenters έχουν οργανώσει διαμαρτυρίες ενάντια σε τέτοιες εκδηλώσεις, ενώ οι antifa έσπευσαν να παρουσιαστούν ως δύναμη προστασίας των drag queens (κάποιες φορές οπλισμένοι, όπως στην κάτω φώτο).

 

 

Το Drag Queen Story Hour παρουσιάζεται ως εκδήλωση «φιλική προς την οικογένεια» (family-friendly) για την προώθηση «της ανάγνωσης, της ανοχής και της ένταξης». «Σε χώρους σαν αυτόν», γράφει ένας ιστότοπος που προωθεί τέτοιες εκδηλώσεις, «τα παιδιά μπορούν να δουν ανθρώπους που αψηφούν τους αυστηρούς περιορισμούς του φύλου και να φανταστούν έναν κόσμο όπου ο καθένας μπορεί να είναι ο αυθεντικός εαυτός του». Αλλά πολλοί γονείς, ακόμα κι αν διστάζουν να το πουν δημόσια, έχουν μια ενστικτώδη δυσπιστία για ενήλικες άνδρες με γυναικεία ρούχα που χορεύουν και εξερευνούν σεξουαλικά θέματα με τα παιδιά τους.

Ένα άτομο που εμφανίζεται ως drag queen μπορεί να φαίνεται ως μια κωμική φιγούρα, αλλά μεταφέρει ένα εντελώς σοβαρό μήνυμα: την αποδόμηση του φύλου, την ανασυγκρότηση της παιδικής σεξουαλικότητας και την ανατροπή της οικογενειακής ζωής της μεσαίας τάξης. 

Η ιδεολογία που οδηγεί αυτό το κίνημα γεννήθηκε στα μπουντρούμια του σεξ (sex dungeons) του Σαν Φρανσίσκο και επωάστηκε στην ακαδημία. Τώρα μεταδίδεται, με επίσημη κρατική υποστήριξη, σε διάφορες δημόσιες βιβλιοθήκες και σχολεία στις Ηνωμένες Πολιτείες. 

         

Ανασκάπτοντας τις απαρχές αυτής της ιδεολογίας, βλέπουμε την «queer θεωρία», να γεννιέται στον  ακαδημαϊκό χώρο το 1984 με τη δημοσίευση του δοκιμίου της Gayle S. Rubin «Thinking Sex: Notes for a Radical Theory of the Politics of Sexuality». Ξεκινώντας από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, η Ρούμπιν (φώτο), μια εβραϊκής καταγωγής λεσβία συγγραφέας και ακτιβίστρια, είχε βυθιστεί στις υποκουλτούρες του σαδομαζοχισμού, των δερμάτινων, του bondage και των οργίων στο Σαν Φρανσίσκο μέσα από BDSM (bondage, domination, sadomasochism) clubs, λογοτεχνικά clubs και συγκεντρώσεις πνευματιστών της Νέας Εποχής. Ακολουθώντας το έργο του Γάλλου θεωρητικού Michel Foucault, η Rubin, στο «Thinking Sex», προσπάθησε να συμφιλιώσει τις εμπειρίες της στον σεξουαλικό υπόκοσμο με τις ευρύτερες δυνάμεις της αμερικανικής κοινωνίας και να αποκαλύψει τη «δυναμική εξουσίας που διαμόρφωσε και κατέστειλε την ανθρώπινη σεξουαλική εμπειρία».

        

Καθώς το πρότζεκτ των queer θεωρητικών περιστρεφόταν γύρω από φαντασιώσεις αιμομιξίας και κτηνοβασίας, τα πιο επιχειρηματικά μυαλά ανάμεσά τους επέλεξαν μια διαφορετική τακτική: χρησιμοποιώντας την εμπορευματοποίηση του drag και την θετική στάση του (δυτικού) κόσμου ως προς το κίνημα για τα «δικαιώματα» των ομοφυλόφιλων και των λεσβιών ως μέσο μεταμόρφωσης των παραστάσεων drag σε εκδηλώσεις «φιλικές προς την οικογένεια» που θα μπορούσαν να μεταδώσουν μια απλοποιημένη εκδοχή της queer θεωρίας στα παιδιά. Η φιγούρα-κλειδί σε αυτή τη μετάβαση ήταν ένας "genderqueer" καθηγητής κολεγίου και drag queen ονόματι Harris Kornstein -σκηνικό όνομα Lil Miss Hot Mess- που φιλοξένησε μερικές από τις πρωτότυπες αναγνώσεις σε δημόσιες βιβλιοθήκες και έγραψε το παιδικό βιβλίο The Hips on the Drag Queen Go Swish , Swish, Swish. Ο Kornstein (φώτο) συμμετέχει στο διοικητικό συμβούλιο του "Drag Queen Story Hour", του μη κερδοσκοπικού οργανισμού που ιδρύθηκε από τη Michelle Tea το 2015 για να προωθήσει παραστάσεις "φιλικές προς την οικογένεια" drag και έκτοτε έχει επεκταθεί σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες με εκατοντάδες παραστάσεις.

                     

Το “Drag Queen Story Time” σαν «ιδέα» δημιουργήθηκε από την Αμερικανίδα αυτοπροσδιοριζόμενη ως “queer”, συγγραφέα και ‘ακτιβίστρια’ Michelle Tea (Tomasik) (φώτο) και την “RADAR Productions” του Σαν Φρανσίσκο. Η RADAR productions είναι μια εταιρεία παραγωγής της περιοχής Bay του Σαν Φρανσίσκο, όπου η αποστολή της, προσδιορίζεται, σύμφωνα με δήλωσή της, ως εξής: «Η RADAR είναι ένας οργανισμός queer λογοτεχνικών τεχνών της Bay Area που δημιουργεί και υποστηρίζει μια κοινότητα queer καλλιτεχνών μέσω της ανάθεσης, ανάπτυξης και παρουσίασης πρωτοποριακού λογοτεχνικού έργου».

Η Michelle Tea γεννήθηκε ως Michelle Tomasik, το 1971 στην Μασαχουσέτη και ζει στο Λος Άντζελες. Το 2013 έκανε πολιτικό γάμο με την Dashiell Lippman. Το 2015 ήρθε στον κόσμο το παιδί «τους». Χώρισαν το 2020. [Υπάρχουν αναφορές στο διαδίκτυο ότι η Tea είναι εβραϊκής καταγωγής, αλλά αυτό δεν προκύπτει από πουθενά, ούτε η ίδια το ισχυρίστηκε ποτέ. Εβραϊκής καταγωγής είναι η Lippman, όπως η ίδια η Tea είχε αποκαλύψει]

                                 

Η RADAR Productions χρηματοδοτείται από διάφορους οργανισμούς, όπως το Συμβούλιο Τεχνών της Καλιφόρνια (California Arts Council), οι Δημόσιες Βιβλιοθήκες του Σαν Φρανσίσκο (San Francisco Public Libraries), το Ίδρυμα Horizons (‘Horizons Foundation’) και ιδιαίτερα το Ίδρυμα Walter and Elise Haas και το Ίδρυμα Zellerbach.

Το Ίδρυμα Walter and Elise Haas είναι μια «φιλανθρωπική» οργάνωση στην Bay Area του που ιδρύθηκε από τον Walter Haas. Ο Walter Haas είναι γιος Εβραίων Βαυαρών μεταναστών, ο οποίος παντρεύτηκε την Elise Stern, κόρη και ανιψιά των ιδρυτών της Levi Strauss Jeans. Ο Haas είναι περισσότερο γνωστός ως Πρόεδρος της Levi Strauss από το 1928-1955 και σε αυτόν πιστώνεται η διάσωση και η ανάπτυξη της επωνυμίας. Το Ίδρυμα Walter and Elise Haas εστιάζει την ενέργεια και το κεφάλαιό του σε 5 τομείς, σύμφωνα με τον ιστότοπό του, Τέχνες, Οικονομική Ασφάλεια, Εκπαίδευση, Ιουδαϊκή ζωή (Jewish Life) και Ασφάλεια Διαδικτύου. Ο ιστότοπος περιέχει ευδιάκριτα άρθρα όπως «Πώς πρέπει να είναι ο κόσμος: Εβραίοι, Κοινωνική Δικαιοσύνη και GLIDE» του ραβίνου Michael Lezak. (GLIDE είναι η ονομασία μιας φιλανθρωπικής οργάνωσης με έδρα το Σαν Φρανσίσκο που αγωνίζεται για “social justice”).

                                               

Το Ίδρυμα Zellerbach Family είναι ο άλλος φιλανθρωπικός οργανισμός της Bay Area που χρηματοδοτεί την RADAR Productions και το Drag Queen Story Hour. Οι Ζέλερμπαχ είναι μια πλούσια οικογένεια Εβραίων μεταναστών, γνωστοί για την κατοχή ενός τεράστιου ομίλου χαρτοπολτού και τεράστιων εκμεταλλεύσεων ξυλείας και γης στον Βορειοδυτικό Ειρηνικό (στην φώτο: ο Anthony Zellerbach ο ονομαζόμενος "Jewish Paper king of the American wild west").

Τους αποδίδεται η επινόηση της διπλωμένης χαρτοπετσέτας και του φακέλου με παράθυρο και αποτέλεσαν αντικείμενο αντιμονοπωλιακής έρευνας το 1958 από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ. Η εταιρεία Zellerbach ωφελήθηκε πολύ κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι ευρωπαϊκές εταιρείες χαρτιού δεν μπορούσαν να εξάγουν προϊόντα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ένα τεράστιο μέρος του λειτουργικού προϋπολογισμού του The Zellerbach Family Foundations αφιερώνεται επίσης στην ενθάρρυνση της μαζικής μετανάστευσης και της επανεγκατάστασης προσφύγων.

Το ίδρυμα Zellerbach έχει δωρίσει πάνω από 46 εκατομμύρια δολάρια μέχρι σήμερα και είναι αφιερωμένο στην «οικοδόμηση ζωντανών κοινοτήτων» υποστηρίζοντας ΜΚΟ προσφύγων, όπως το The Tahirih Justice Centre, που «βοήθησε πάνω από 25.000 θαρραλέους ανθρώπους να ξεφύγουν από τη βία από το 1997». 

 

Σκηνές από εκδηλώσεις drag που έγιναν στις Ηνωμένες Πολιτείες σε μπαρ, κλαμπ και υπαίθρια φεστιβάλ είναι σοκαριστικές: 

ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η άλλη άποψη απο μια Drag Queen (Δείτε το με προσοχή...)

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Σεξουαλική απελευθέρωση και ελληνική νεολαία

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

 

     Ξεκινώ με την απλή διαπίστωση ότι ανέκαθεν η ψυχοκοινωνική προβληματική της θεματολογίας του σεξ αποτελούσε μια συναρπαστική περίπτωση, από όποια οπτική γωνία κι αν την εξετάζαμε.

     Θα συνεχίσω υπογραμμίζοντας την αλήθεια ότι στις τελευταίες 3 – 4 δεκαετίες το θέμα του σεξ ήρθε στην επιφάνεια της συλλογικής συνείδησης των Ελλήνων με τόση ένταση και με τέτοια ταχύτητα, ώστε να επισκιάσει για τη σημερινή νεολαία το γεγονός ότι μόλις «χθες» το θέμα ήταν ένα ισχυρό ταμπού, αντικείμενο μόνο για πολύ προσωπικές συζητήσεις και εκμυστηρεύσεις, που οι περισσότεροι το αγγίζαμε αραιά και πού σε συλλογικό επίπεδο μέσα από την αντισηπτικά ουδέτερη μέθοδο των «σόκιν ανεκδότων», και του «Μπλακ χιούμορ».

     Σήμερα, όλοι πια αγγίζουμε τη θεματολογία του σεξ σε διαπροσωπικό επίπεδο παρέας ή φίλων, ανοικτά, όπως φυσικά το βλέπουμε και στα έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Μετά την είσοδο στον 21ο αιώνα και την παγκόσμια εξάπλωση του διαδικτύου βιώνουμε απίστευτο σε όγκο υλικό πορνογραφικού υλικού.

     Στην Πατρίδα μας, στην Ευρώπη και σε ολάκερη την υφήλιο τα τελευταία χρόνια ακούμε συχνά τόσο σε χώρους εργασίας και αναψυχής όσο και σε πανεπιστημιακές αίθουσες τα ίδια θεμελιακά ερωτήματα που σχετίζονται με το πώς και γιατί συντελέστηκε αυτή η σημαντική αλλαγή στη δημοσιοποίηση της θεματολογίας του σεξ, στη στάση και τη νοοτροπία μας.

     Το γεγονός ότι μέχρι τον καιρό που η γενιά των σημερινών γονέων βρισκόταν εκεί που βρίσκονται σήμερα τα εγγόνια μας, τα δυνατά ταμπού περιφρουρούσαν τη θεματολογία του σεξ έχοντας περιχαρακώσει κάθε τι σχετικό ερμητικά κλεισμένο κάτω από την ετικέτα του «βρώμικου» στο ατομικό και συλλογικό μας υποσυνείδητο δεν σημαίνει αυτόχρημα ότι η πρόσφατη απελευθέρωση είναι αναμφίβολα και κατηγορηματικά… καταστροφική!

     Για τους σημερινούς νέους και νέες υπάρχουν δύο διαστάσεις στο όλο θέμα της από-ευαισθητοποίησης των σεξουαλικών ταμπού και συγκεκριμένα:

[α] η διάσταση της λεκτικής ή φραστικής απελευθέρωσης και

[β] η διάσταση της πραγματικής απελευθέρωσης.

     Με άλλα λόγια, συχνά έχει προκύψει από επίσημες όσο και ανεπίσημες ή άτυπες έρευνες με νέους και νέες, που ακόμη σπουδάζουν σε Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα ή πρόσφατα έχουν βγει στην αγορά εργασίας, ότι είναι ευδιάκριτοι στις παρέες τους εκείνοι και εκείνες που ενώ «μιλάνε» απελευθερωμένα λειτουργούν με ουσιαστικά και καθοριστικά ταμπού και δεσμεύσεις και, αντίστροφα, οι άλλοι που, ενώ πρεσβεύουν συντηρητικές θέσεις, ενεργοποιούνται πολύ φιλελεύθερα μόλις εκλείψουν οι εκλαμβανόμενοι ως «αντικειμενικοί» έλεγχοι της συμπεριφοράς τους.

     Σίγουρα ιδιαίτερες δυσκολίες στην όλη αντιμετώπιση της σεξουαλικής θεματολογίας αντιμετωπίζει η γενιά όσων σήμερα είναι γονείς εφήβων, ακριβώς επειδή η τρέχουσα πραγματικότητα βρίσκεται σε κραυγαλέα αντίφαση με τα όσα εμείς οι σημερινοί παππούδες και γιαγιάδες είχαμε διδαχθεί από τους γονείς μας, από άλλους ψυχοκοινωνικούς φορείς και τα τότε ελάχιστα, σχεδόν αποκλειστικά, έντυπης μορφής ΜΜΕ.

     Στο μεταξύ, βέβαια, οι σημερινοί νέοι και οι νέες έχουν και αυτοί προσβάσεις στα σύγχρονα ΜΜΕ, έρχονται εντελώς ανοιχτά σε διαπροσωπική επαφή, ερωτεύονται και, όταν το αποφασίσουν, κάνουν και έρωτα, συζητούν τα θέματά τους και με τον «άνθρωπό» τους αλλά και μεταξύ τους στις παρέες όπου συμμετέχουν αγόρια και κορίτσια και όταν ένας «δεσμός» αποτύχει προχωρούν στον επόμενο χωρίς να αποκρύπτουν «το παρελθόν» τους απόν ή την παρόντα ερωτικό σύντροφο, όπως κατά κανόνα γινόταν «χθες» με τους γονείς τους και ιδιαίτερα στην δικιά μας εποχή των παππούδων και γιαγιάδων τους…

     Στην Αμερική, μισό αιώνα πριν, μετά τις πρώτες δεκαετίες της μεταπολεμικής περιόδου οι έρευνες του Dr Kinsey και των συνεργατών του, στη Γερμανία οι έρευνες του Kohle και στη συνέχεια πάλι στην Αμερική οι εργαστηριακά τεκμηριωμένες έρευνες της ψυχοφυσιολογίας της σεξουαλικής συμπεριφοράς των Dr Masters και Dr. Johnson βοήθησαν ώστε η θεματολογία του σεξ να βγει από τα σκοτεινά χρονοντούλαπα του συλλογικού υποσυνείδητου των λαών, και να απευαισθητοποιηθούν τα διάφορα ταμπού.

     Έτσι ξεκίνησε, σε παγκόσμια κλίμακα, ένας φαινομενικά ατέλειωτος διάλογος ανάμεσα σε επιστήμονες και κοινή γνώμη για τις ανθρώπινες σεξουαλικές ορμές και συνήθειες, για τα σεξουαλικά προβλήματα των ανδρών και των γυναικών, καθώς και των ζευγαριών, για θέματα σεξουαλικής ενημέρωσης και διαπαιδαγώγησης της νεολαίας και άλλα συναφή.

     Όλη αυτή η δυναμική διεργασία θεωρείται από πολλούς ως μέθοδος απαραίτητη για την ομαλή προσωπική εξέλιξη των παιδιών μας προς την ωριμότητα και την υπεύθυνη διαχείριση των σεξουαλικών τους αναγκών, ενώ από άλλους ως «χειροπιαστή απόδειξη» της κοινωνικής διαφθοράς, της κατάπτωσης των ηθών και διαγραφής των εθίμων και της αποσύνθεσης του ψυχοκοινωνικού μας συστήματος!…

     Όπως και αν το δούμε το θέμα, όμως, ένα θεμελιακό πρόβλημα στενά συνυφασμένο με την πορεία της αποκαλούμενης σεξουαλικής απελευθέρωσης είναι και η εδραίωση στην κοινή γνώμη της εντύπωσης ότι η νεολαία μας ζει, λειτουργεί και επιδίδεται ασυγκράτητα σε έναν έντονο, απρόσωπο και αχαλίνωτο «παν-σεξουαλισμό!..»

     Σίγουρα η κοινή γνώμη αναρωτιέται εάν και η ελληνική κοινωνία πέρασε, περνάει ή θα περάσει αυτό το στάδιο του παν-σεξουαλισμού που παρατηρήθηκε σε άλλες κοινωνίες στην Ευρώπη, στη Βόρεια Αμερική, στην Αυστραλία και αλλού.

     Η σημερινή μου θέση, τεκμηριωμένη από έρευνες με νέους και νέες διαφόρων κοινωνικό-οικονομικών επιπέδων και μόρφωσης, χωρίς να εμπεριέχει στοιχεία δογματικά καθολικής εφαρμογής, είναι η παρακάτω:

ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Η απενοχοποίηση του ανώμαλου

 

Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

«Μα, γίνονταν αυτά παλιά; Τι έχει συμβεί; Πώς άλλαξε έτσι ο κόσμος;» ακούω συχνά να αναρωτιούνται πολλοί, ενώ παρακολουθούν τις ειδήσεις εμβρόντητοι.  

Θα μου επιστέψετε να σας πω ή να σας θυμίσω ότι γίνονταν τόσα κι άλλα τόσα. Αυτό που σίγουρα έχει αλλάξει στις μέρες μας είναι ότι, μέσω του Διαδικτύου, δυστυχώς βιώνουμε την απενοχοποίηση του «ανώμαλου». 

Θα σας εξηγήσω. 

Θυμάμαι, σαν να ήταν τώρα δα το θυμάμαι, εκείνον τον άνδρα. Ημουν μικρή. Μπορεί τεσσάρων. Τόσο, που τα ποδαράκια μου δεν έφταναν να πατήσουν τα πεντάλ του αυτοκινήτου. Ηταν μεγάλη χαρά μου να μπαίνω στην έκθεση της αντιπροσωπείας αυτοκινήτων του πατέρα μου και να προσποιούμαι ότι δήθεν οδηγώ, κινώντας το τιμόνι πέρα-δώθε σαν «μεγάλη», ενώ ο πατέρας μου εργαζόταν στον γραφείο του. Το «σαν μεγάλη» είναι ερεθιστικό παιχνίδι για τα παιδιά.  

Ο άνδρας στάθηκε στην πλευρά της βιτρίνας που ήταν σε ένα στενό, όχι σε αυτήν της κεντρικής λεωφόρου. Πολλοί άνθρωποι στέκονταν στη βιτρίνα, τόσο πολλοί, που τους έβλεπα και δεν τους έβλεπα. Ωστόσο, εκείνος ο συγκεκριμένος, με έναν περίεργο τρόπο-μαγνήτη, με κατηύθυνε να τον κοιτάξω. Θυμάμαι τα μάτια του, τρομακτικά ολοστρόγγυλα, το χαμόγελό του τρομακτικά σιχαμένο και με ταχυδακτυλουργικό τρόπο δευτερολέπτων να ανοίγει το παλτό του και να μου δείχνει τον φαλλό του. Θυμάμαι ότι ανακατεύτηκε το στομάχι μου και λούστηκα στην ντροπή από την κορφή μέχρι τα παπουτσάκια μου, του Μούγερ! Εστριψα αμέσως το κεφάλι μου μπροστά, να μην τον βλέπω, και είχα τεράστια αγωνία, ταχυκαρδία, να μην τον δει ο πατέρας μου. 

Ακου, φίλε μου! Τι μυστήριο συναίσθημα η ντροπή! Τη νιώθει αυτός που δεν τη δικαιούται και την κλωτσάει αυτός που του πρέπει. Και αντί να φωνάξω τον πατέρα μου… Τσιμουδιά. Από ντροπή. 

Η έκθεση αυτοκινήτων που αναφέρω ήταν ακριβώς απέναντι από το Πάρκο της λεωφόρου Αλεξάνδρας, που κατά κάποιο τρόπο ήταν προέκταση του σπιτιού μας. Από το πάρκο, όσο έχω να θυμάμαι παιχνίδι και «Αλσος Οικονομίδη» και τον πρώτο μου έρωτα, άλλο τόσο έχω να θυμάμαι και τη γνωριμία μας με ένα σωρό «ανώμαλους». 

Ετσι τους ονόμαζαν τότε. Και βέβαια, στη συνέχεια της ζωής, μάκραινε η λίστα. Από τους επιδειξίες, φτάναμε στους ματάκηδες… 

Δεν υπάρχει ζευγαράκι της γενιάς μας που να μην έζησε την εμπειρία… Τους κιλοτάκηδες, που έκλεβαν εσώρουχα από μπουγάδες. Τους άλλους που τρίβονταν επάνω σου σε κάθε ευκαιρία στριμώγματος κ.λπ. 

Εκτός αυτού, το «να σου βάλει κάποιος χέρι» ήταν στην ημερήσια διάταξη. Και αν σκεφτεί κανείς τους χώρους των σπιτιών τότε, τη «σφιχτή» συγκατοίκηση στα χωριά, η αιμομιξία σκότωσε πολλές παιδικές ψυχές και έμενε επτασφράγιστο μυστικό. Για να μην αναφέρω την κτηνοβασία. Ενθυμούμενη όλα αυτά, νιώθω καλύτερα για την ενθαρρυντική ευεργεσία ότι σήμερα, όλο και πιο πολύ, οι άνθρωποι μιλάνε. Καταγγέλλουν. Σέβομαι βαθιά την πράξη της Σοφίας Μπεκατώρου ως πρωτεργάτριας αυτού. 

Από την άλλη, αυτό που πραγματικά με τρομάζει είναι η ένωση των ανώμαλων. Αρα και η απενοχοποίησή τους. Για σκεφτείτε. Ο δράστης όλων αυτών, τότε, ήταν μόνος. Αυτός και το άφρενο, το αχαλίνωτο, το ανεξέλεγκτο ενός άρρωστου πάθους του για το οποίο ντρεπόταν, φοβόταν. Δεν «συνασπιζόταν» με άλλους. Το διαδίκτυο είναι ο συνασπισμός των ανώμαλων. Γίνονται ομοϊδεάτες, φίλοι. Λαμβάνουν το μήνυμα ότι, αφού υπάρχει κι άλλος σαν εμένα, δεν είναι τόσο τραγικό αυτό που μου συμβαίνει. Είναι οk. Είναι «ανθρώπινο», ψιλο-ομαλό. 

Αντιλαμβάνεστε τη διαδρομή; Τον κίνδυνο; Το δράμα. Αυτό, το μεγαλύτερο δράμα. 

Και έπεται και μέγιστο: Η άμετρη...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Τα άρρητα της σεξουαλικότητας και η παιδική πορνογραφία

 

Του ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

Ενα χαρακτηριστικό της ιαπωνικής κουλτούρας είναι η ανδρική σεξουαλική εμμονή με τις μαθήτριες. Οχι απλώς κορίτσια γυμνασιακής ηλικίας, αλλά μαθήτριες. Ντυμένες ναυτάκια με sera fuku, όπως λέγεται η στολή των γυμνασίων θηλέων που πρωτοφορέθηκε το 1920.  

Φυσικά, όπου υπάρχει ζήτηση, υπάρχει και προσφορά. Ενα μεγάλο τμήμα της ιαπωνικής πορνογραφίας είναι φωτογραφίες «μαθητριών» με ναυτικές στολές. Μαθήτριες μόνο ως προς την αμφίεση, γιατί στην πραγματικότητα ο μόνος λόγος που θα είχαν τα μοντέλα να επιστρέψουν στο σχολείο θα ήταν για reunion. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν μπορεί να υπάρχει νόμιμα πορνογραφία με εικόνες που παραπέμπουν σε σεξ με πρόσωπα μικρότερα της νομίμου ηλικίας.  

Δεν αναφέρομαι σε πορνογραφικό υλικό όπου μετέχουν παιδιά, όπως στην περίπτωση του συγγραφέα παιδικών βιβλίων που η αστυνομία συνέλαβε, αλλά σε εικόνες όπου, λιγότερο ή περισσότερο επιτυχημένα, ενήλικοι υποκρίνονται ότι είναι παιδιά. 

 Η σεξουαλικότητα είναι μυστήριο πράγμα. Σε όλους αρέσει κάτι περισσότερο και κάτι λιγότερο. Κάποιοι μπορούν να το ερμηνεύσουν. Για κάποιους άλλους είναι τραυματικό ή κάπου υπάρχει στο υποσυνείδητο. Αν πρόκειται για κάτι κοινό, δεν τρέχει τίποτα. «Πάρ’ το τώρα αριστερά. Καλά είσαι. Ελα τώρα όπως είσαι» και το πρόβλημα, κουτσά στραβά, θα λυθεί.  

Τι γίνεται όμως όταν η φαντασίωση είναι εξεζητημένη;  

Οταν δεν μπορεί καν να ειπωθεί, αλλά ο άνθρωπος πρέπει να ζήσει μαζί της; 

Στη ζωή μας θα συναντήσουμε χιλιάδες «Γιαπωνέζους». Ανθρωποι που κάποια στιγμή, με κάποιον τρόπο, φτιάχνονται με κάτι συγκεκριμένο, αλλά δεν πρόκειται να το πουν σε κανέναν, είτε επειδή είναι παράνομο είτε επειδή δεν είναι «σωστό». Η σεξουαλικότητά τους θα ικανοποιείται είτε από την πορνογραφία, είτε από τη φαντασία τους. Είναι οι άνθρωποι που τη δεκαετία του ’60, όταν σχόλαγαν τα γραφεία, έμπαιναν στα πορνοβιβλιοπωλεία και αφού χάζευαν τα περιοδικά στο ισόγειο, ψιθύριζαν κάτι στον υπάλληλο, που τους απαντούσε ότι τέτοια υπάρχουν στο υπόγειο. Ανθρωποι που έζησαν μια ζωή κρύβοντας το βίτσιο τους, δείχνοντας ενίοτε πιο συντηρητικοί από τον καθένα, για το ξεκάρφωμα. 

Αυτοί που την αλήθεια τους ανακάλυψαν οι κληρονόμοι, όταν άνοιξαν το συρτάρι του γραφείου ή ανέβηκαν στο πατάρι για να καταλάβουν τι έφτιαχνε μια ζωή τον παππού και να το κάψουν, για να μην το μάθει άλλος.  

Οι «Γιαπωνέζοι» που πρώτα τους έφυγε η ψυχή και μετά το χούι. 

Τέλος, το φαινόμενο συγγραφέα παιδικών μυθιστορημάτων που είναι παιδόφιλος δεν είναι μοναδικό. Ο Λιούις Κάρολ, συγγραφέας της «Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων» είχε άλμπουμ με γυμνές φωτογραφίες με κοριτσάκια. Επίσης, είναι άξιο παρατήρησης πως η παιδική πορνογραφία, που είναι ειδεχθές έγκλημα, δεν είναι παράνομη λόγω «θέματος» –υπάρχουν αντίστοιχα cartoon και anime που δεν είναι παράνομα. Είναι παράνομη και απεχθής επειδή βασανίστηκαν παιδιά. 

Και όταν...

 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Μια σύντομη διερεύνηση της σεξουαλικής μας ταυτότητας

 

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

 

     (...)Σήμερα θα καλέσω την προσοχή σας σε ένα θέμα διαχρονικά σημαντικό, στην «ταυτότητα» που σχετίζεται με το ανδρικό ή το γυναικείο φύλο μας.

     Με τη συγκεκριμένη «ταυτότητα»  σχετίζεται και ο ρόλος που θα διαδραματίσουμε στο κοινωνικό σύστημα μέσα στο οποίο συμβιώνουμε και επιβιώνουμε και στηρίζεται, μεταξύ άλλων, και στην υποκειμενική εκτίμηση που όλοι έχουμε για το σύνολο τόσο της σωματικής μας διάπλασης όσο και των ψυχοκοινωνικών χαρακτηριστικών της προσωπικότητάς μας.

     Πολλά έχουν αλλάξει με το πέρασμα του χρόνου, αλλά η ταυτότητα που διαφοροποιεί τα δύο φύλα προφανώς θα χρειαστεί πολύ δρόμο ακόμη ώσπου να φτάσει σε επίπεδα απόλυτης ισότητας.

      Ο Βρετανός σεξολόγος Dr Havelock Ellis έγραψε τον περασμένο αιώνα ότι «οι πανίσχυρες διαδικασίες του σεξ είναι συνυφασμένες με την υπαρξιακή οντότητα κάθε άνδρα και κάθε γυναίκας, καθώς αποτελούν θεμελιακές σωματικές, οργανικές μας λειτουργίες, που είναι ίσως συνώνυμες και με την ίδια ακόμη τη διαδικασία της ζωής…». Αυτό δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει δίχως σεξ, ενώ σίγουρα ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει χωρίς νερό, οξυγόνο ή τροφή.

     Κάθε παιδί μαθαίνει να ξεχωρίζει τα δύο φύλα γύρω στα 2 με 3 χρόνια της ζωής του, όπως ακριβώς μαθαίνει, π.χ., ότι το λαστιχένιο στρογγυλό αντικείμενο που χοροπηδά όταν το χτυπάμε το λέμε μπάλα.

     Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, προσθέτουν στην αρχική τους αντίληψη και κατανόηση της διαφοράς των δύο φύλων πέρα από τα σωματικά και άλλα ψυχοκοινωνικά χαρακτηριστικά. Συνειδητοποιούν, δηλαδή, με το πέρασμα του χρόνου και με οπτικοακουστικές αντιλήψεις ότι οι άνδρες είναι «σκληροί», ενώ οι γυναίκες είναι «ευαίσθητες».

     Σε μια πρωτοποριακή, πριν αρκετές δεκαετίες, και κλασική πλέον έρευνα, ο Αμερικανός συνάδελφος Dr Jerome Kagan, διακεκριμένο μέλος της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας (στην οποία έχω την τιμή να ανήκω ως τακτικό μέλος τεδώ και 5 δεκαετίες), είχε διαπιστώσει ότι για τα παιδιά του νηπιαγωγείου «ο τίγρης είναι αρσενικός, ενώ σε αντιδιαστολή το κουνελάκι είναι θηλυκό».
 
Η διαδικασία της ταύτισης
 
     Μεγαλώνοντας σε οικογένειες όπου υπάρχουν δύο γονείς, τα παιδιά αναπτύσσουν μια έντονη, όχι μόνο κοινωνική και ψυχολογική αλλά και «σωματική», ταύτιση με τον γονιό του ίδιου φύλου.

     Δίνω ιδιαίτερη έμφαση στις οικογένειες όπου υπάρχουν δύο γονείς καθώς όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και στην Ευρώπη οι μονογονεϊκές οικογένειες αυξάνονται με ραγδαίους ρυθμούς, ενώ το ανάλογο ποσοστό στην πατρίδα μας αυξάνει αλματωδώς...

    Στη συνέχεια της πορείας προς την ενηλικίωση, μέσα στην παρέα και στην κλίκα, τα παιδιά σφυρηλατούν την αντίληψη του φύλου με γνώμονα τις θέσεις της κοινωνικής ομάδας στην οποία ανήκουν.

     Έτσι, για παράδειγμα, ένα παιδί υπέρβαρο ή με πολλές ευαισθησίες ενδέχεται να δημιουργήσει υποκειμενικές αμφιβολίες για τη σεξουαλική του ταυτότητα, εφόσον ζει σε μια γειτονιά όπου τα αγόρια ξεχωρίζουν από τα κορίτσια με κυρίαρχο κριτήριο τη σωματική τους διάπλαση και τις αθλητικές δεξιότητες.

     Αντίθετα, ένα τέτοιο αγόρι δεν θα αντιμετώπιζε παρόμοιο πρόβλημα μεγαλώνοντας μέσα σε παρέες όπου η αξία του ατόμου εστιάζεται σε εγκεφαλικούς προβληματισμούς και πνευματικές ανησυχίες.

     Για τον πατέρα της Ψυχανάλυσης Dr Sigmund Freud η διαφορά των κοινωνικών ρόλων ανδρών – γυναικών ήταν πρώτιστα βιολογική υπόθεση συγκεκριμένης ανατομικής κατασκευής.

      Αξιοσημείωτη είναι η θέση του ανθρωπολόγου Dr Lionel Tiger που  διατείνεται ότι μεταξύ των ανδρών υπάρχει μια «άγραφη, άφωνη συμφωνία» σκοπιμότητας, επειδή σε σημαντικές κοινωνικές, πολιτισμικές, στρατιωτικές ή οικονομικές λειτουργίες η συνύπαρξη ανδρών γυναικών σε ίση βάση θα ήταν καταστροφική!..

     Πολλά κοινωνικά συστήματα διαφοροποιούν τους ρόλους του άνδρα και της γυναίκας με βάση βιολογικά «ψευδό-ή-δήθεν χαρακτηριστικά», τα οποία, όμως δεν επιβεβαιώνονται όταν υποβληθούν σε προσεκτική ανάλυση και αξιολόγηση.

     Στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, όπως και στην Ελλάδα, ο θηλυκός ρόλος έχει περισσότερα στοιχεία συναισθηματικής ευαισθησίας από τον ανδρικό ρόλο.

     Στην Περσία, πριν την επιβολή του Θεοκρατικού καθεστώτος των Αγιατολάχ, όμως, οι άνδρες έπρεπε να δείχνουν τα συναισθήματά τους, γιατί αν δεν το έκαναν, μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι υστερούν σε ένα σημαντικό δεδομένο βιολογικό τομέα. Εκεί, δηλαδή, οι άνδρες ήταν τα ευαίσθητα άτομα που δεν χρειάζονταν να είναι πρακτικά και λογικά όντα, καθώς οι γυναίκες θεωρούνταν πρακτικά άτομα που διακρίνονταν για την ψυχρή λογική τους.

     Η ανθρωπολόγος Dr Margaret Mead πριν πολλές δεκαετίες είχε αναφέρει στις μελέτες της ότι στη Νέα Γουινέα υπήρχε ταύτιση σε βασικά στοιχεία των ρόλων του άνδρα και της γυναίκας, ενώ ανάμεσα σε ορισμένες φυλές της Αφρικής και Ινδιάνων της Αμερικής οι γυναίκες θεωρούνται σεξουαλικά πιο ικανές από τους άνδρες και γίνονται περισσότερο επιθετικές, παίρνοντας πολλές σεξουαλικές πρωτοβουλίες.

     Στον τομέα της σεξουαλικής επιθετικότητας, στην πατρίδα μας και άλλες δυτικές κοινωνίες, την πρωτοβουλία, μέχρι και πριν μερικά χρόνια, κατά κανόνα έπαιρνε ο άνδρας.

     Στις τελευταίες 3 δεκαετίες, όμως, φαίνεται ότι αυτή η δοσμένη και αναμενόμενη πραγματικότητα έχει αρχίσει να αλλάζει σε σημαντικό και αξιοπαρατήρητο βαθμό καθώς τώρα κορίτσια και γυναίκες παρουσιάζονται περισσότερο επιθετικές και αγόρια και άνδρες μοιάζει να έχουν χάσει τον αρχέγονο χαρακτήρα του κυνηγού!..

Πιο επιθετικές οι γυναίκες;
 
     Ακόμη και σε θέματα μυϊκής αντοχής και δύναμης, ενώ στη Δύση πιστεύουμε ότι ο άνδρας υπερέχει, σε πολλές φυλές της Αφρικής οι γυναίκες αποτελούν τον κύριο κορμό της εργατικής – παραγωγικής τάξης, ακριβώς επειδή οι άνδρες θεωρούνται αδύναμα όντα.

     Σίγουρα κάθε ρόλος έχει το δικό του κόστος. Οι άνδρες παραπονιόμαστε ότι ξοδεύουμε άσκοπα χρόνια στη στρατιωτική θητεία και αργούμε να εισπράξουμε τη σύνταξή μας, ενώ οι γυναίκες με τη σειρά τους κατηγορούν την κοινωνία ότι τις καθηλώνει στο σπίτι, μακριά από την καριέρα και επαγγελματικές ικανοποιήσεις μέσα από τον ρόλο της μητρότητας.

     Η κλασική Φροϋδική θέση που ήθελε τη γυναίκα να διακατέχεται από...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΥΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Παιδεραστές, με… ηθικό πλεονέκτημα!

Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Τον Ιούλιο του 1978, κατά τη διάρκεια έρευνας στο σπίτι ενός Αμερικανού παιδόφιλου, στο Λος Άντζελες, οι αστυνομικοί βρήκαν μια επιστολή ενός Γάλλου «συναδέλφου» του. Ο 43χρονος Ζακ Ντυγκέ (Jacques Dugué), περιέγραφε, με ανατριχιαστική ωμότητα, το τι έκανε σε παιδιά, ακόμα και σε νήπια, και διαφήμιζε τις προσπάθειές του να «διαφθείρει τα παιδιά, ώστε μια νέα γενιά διεστραμμένων να μας διαδεχθεί».

Οι Αμερικάνοι ειδοποίησαν τη Γαλλική Αστυνομία, η οποία στις 27 Σεπτεμβρίου 1978 έκανε έφοδο στο σπίτι του Ντυγκέ στο Saint-Ouen (Seine-Saint-Denis) πιάνοντάς τον “στα πράσα”, τη στιγμή που φωτογράφιζε γυμνά παιδιά. Ήταν προπονητής παιδικών ομάδων μπάσκετ, ιδιότητα που του επέτρεπε να ψαρεύει θύματα, κυρίως ανάμεσα σε ευάλωτα παιδιά, υποβαθμισμένων οικογενειών, τα οποία παρέσυρε και κακοποιούσε στο υπόγειο του σπιτιού του, συχνά έναντι αμοιβής. Οι αστυνομικοί βρήκαν μεγάλο αριθμό πορνογραφικών φωτογραφιών και ταινιών, πολλές από τις οποίες ήταν τραβηγμένες από τον ίδιο, περιοδικά, και αλληλογραφία με άλλα μέλη του κυκλώματος. Αποδείχθηκε ότι εφοδίαζε, από το 1974, με υλικό παιδικής πορνογραφίας «εξειδικευμένα περιοδικά» στην Ολλανδία, τη Δανία, τη Μεγάλη Βρετανία και την Ελβετία, και είχε εκπορνεύσει δεκαεπτά παιδιά. Οι αναφορές της αστυνομίας έκαναν λόγο για οπτικό υλικό ομαδικού ομοφυλοφιλικού σεξ και κοπρολαγνείας. Το μικρότερο θύμα ήταν ένα αγόρι 3 ετών, ενώ άλλα ήταν 7 ετών και 9 ετών.

Κι ενώ κάθε φυσιολογικός άνθρωπος αισθάνεται φρίκη και αηδία με την υπόθεση, ο Ντυγκέ βρίσκει ένθερμους υποστηρικτές!  

Ποιους; 

Το προπύργιο της γαλλικής αριστεράς, την εφημερίδα Libération, τους αριστερούς «διανοούμενους» και τον ΛΟΑΤΚΙ, όπως θα λέγαμε σήμερα, Tύπο!

Το gay περιοδικό Gai Pied, του οποίου στυλοβάτης ήταν ο Μισέλ Φουκώ (Michel Foucault), έγραψε ότι η υπόθεση Ντυγκέ αντιπροσωπεύει τον «συνασπισμό της συντηρητικής Γαλλίας και τους γραφειοκρατικούς μας λογοκριτές, ανώνυμους και γεμάτους μίσος για όσους έχουν διαφορετικά ερωτικά γούστα». Δημοσίευσε μάλιστα μια «μαγειρεμένη» συνέντευξη ενός ανήλικου θύματος, για να υποστηρίξει ότι ο Ντυγκέ έδειχνε «στοργή» για τα παιδιά! Το περιοδικό τυπωνόταν από την Επαναστατική Κομμουνιστική Ένωση (Ligue communiste révolutionnaire – LCR). Ένα άλλο «ΛΟΑΤΚΙ» περιοδικό, το Homophonies, που εκδιδόταν από την «Επιτροπή Έκτακτης Ανάγκης κατά της Καταστολής των Ομοφυλοφίλων» (CUARH), προέβαλε την άποψη ότι δεν υπήρξε βία και εξαναγκασμός στα θύματα του Ντυγκέ.

Μάρτυρες υπεράσπισης του Ντυγκέ ήταν ο γνωστός για τις θέσεις του υπέρ της παιδοφιλίας, φιλόσοφος Ρενέ Σερέρ (René Scherer), και ο δεδηλωμένος παιδόφιλος συγγραφέας Γκαμπριέλ Ματζνέφ (Gabriel Matzneff), ο οποίος, στα βιβλία του, περιέγραφε με λεπτομέρειες τα συχνά ταξίδια του στην Ασία, για σεξουαλικό τουρισμό.

Όμως τη μεγαλύτερη αβάντα στον παιδεραστή προσέφερε η Libération, η οποία στις 21 Ιανουαρίου 1979 δημοσιεύει διακήρυξή του με την οποία ενθαρρύνει τις σεξουαλικές «σχέσεις» με παιδιά και νήπια, παρουσιάζοντάς τες ως… πράξεις αγάπης! Η εφημερίδα δεν παραλείπει να τον επαινέσει για «την ειλικρίνειά του όσον αφορά τον σοδομισμό»!  

«Γιατί ένας άντρας να μην έχει το δικαίωμα να αγαπά ένα παιδί»; ρωτά ο Ντυγκέ. Και εξηγεί πώς εννοεί αυτή την «αγάπη»: «Ένα παιδί που αγαπά έναν ενήλικα ξέρει πολύ καλά ότι δεν μπορεί να δώσει ακόμα, επομένως καταλαβαίνει και αποδέχεται το να παίρνει. Είναι μια πράξη αγάπης. Είναι ένας από τους τρόπους του να τον αγαπά και να το αποδεικνύει. Αυτή τη συμπεριφορά είχαν μαζί μου τα λίγα αγόρια που σοδόμισα. Και μετά, ας πούμε τα πράγματα όπως γίνονται. Του αρέσει να νιώθει στο σώμα του, το αρρενωπό μέλος αυτού που αγαπά, να ενώνεται μαζί του, σαρκικά. Αυτό δίνει μεγάλη ικανοποίηση. Έχει επίσης την ικανοποίηση να είναι ευχάριστος σε αυτόν που τον σοδομίζει, που τον απολαμβάνει.»

 

Ήταν η πρώτη φορά που η ναυαρχίδα της Γαλλικής Αριστεράς έπαιρνε ανοιχτά θέση υπέρ της παιδοφιλίας; 

Όχι βέβαια!

Στο κλίμα που διαμόρφωσε ο «Μάης του ’68» (απαγορεύονται οι απαγορεύσεις) οι «προοδευτικοί» κύκλοι, στην προσπάθειά τους να παρουσιάσουν την ηθική ως αποτέλεσμα κοινωνικού καταναγκασμού, υιοθέτησαν κάθε σεξουαλική διαστροφή ως έκφραση απελευθερωμένης σκέψης, απέναντι στη «μικροαστική συμβατικότητα».  

Η παιδεραστία, η αιμομιξία, η κτηνοβασία βρήκαν τους θεωρητικούς τους: αριστερούς «διανοούμενους» και «καλλιτέχνες» οι οποίοι με όχημα τον αριστερό Τύπο προωθούσαν την σεξουαλική απελευθέρωση! Εκδότης της Libération, που κυκλοφόρησε το πρώτο της φύλλο τον Φεβρουάριο του 1973, ήταν ο εμβληματικός φιλόσοφος της αριστεράς Ζαν Πωλ Σαρτρ (Jean-Paul Sartre).

Στις αρχές του 1977, η Libération φιλοξένησε τις ζυμώσεις για τη δημιουργία του FLIP (Pedophile Liberation Front) του «Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παιδοφιλίας»! Το «Μέτωπο» όριζε τους στόχους του:

• Καταπολέμηση της ποινικής αδικίας και καλλιέργεια προβληματισμού για την οικογένεια και το σχολείο, με βάση μια πολιτική ανάλυση της σεξουαλικότητας μεταξύ ανηλίκων και ενηλίκων.
  
• Συμμετοχή στον αγώνα των παιδιών που θέλουν να αλλάξουν τον τρόπο ζωής τους και οποιασδήποτε πολιτικής ομάδας που στοχεύει στη δημιουργία μιας ριζικά νέας κοινωνίας, όπου η παιδεραστία θα υπάρχει ελεύθερα.
• Ανάπτυξη νέας παιδαγωγικής κουλτούρας που εκφράζεται με έναν νέο τρόπο ζωής και με την ανάδυση μιας νέας τέχνης.
• Αλληλεγγύη σε φυλακισμένους παιδεραστές – θύματα της «επίσημης ψυχιατρικής».
• Αγώνας εναντίον της «αστικής τυραννίας» που παρουσιάζει τον παιδεραστή ως τέρας.

 

Από το 1977 μέχρι το 1979 η Libération δημοσίευε μικρές αγγελίες σεξουαλικού περιεχομένου για ανηλίκους, δώδεκα έως δεκαοκτώ ετών, συνοδεύοντάς τες με «καλλιτεχνικές προσεγγίσεις» όπως αυτή στο φύλλο της 5&6/11/1978 που βλέπετε παρακάτω με την απίστευτη προτροπή «Ας μάθουμε στα παιδιά μας την αγάπη»!

 

 

Λίγο νωρίτερα, το 1976 δημιουργείται στη νότια Γαλλία το Coral, μια κοινότητα για ψυχωσικά και αυτιστικά παιδιά. Ο Claude Sigal, εκπαιδευτικός, οπαδός του κινήματος κατά της ψυχιατρικής, εφάρμοζε εκεί «σεξουαλικές θεραπευτικές δραστηριότητες». Έναν χρόνο μετά, ένας ανήλικος τρόφιμος δολοφονεί ένα 11χρονο αγόρι, βουτώντας το κεφάλι του σε έναν κουβά με νερό. Οι ιατροδικαστές ανακάλυψαν ότι το θύμα είχε υποστεί σοδομισμό. Το 1982, ο Jean-Claude Krief, παιδαγωγός για παιδιά με ειδικές ανάγκες που εργαζόταν στο Coral, αποκάλυψε ότι το Coral ήταν προορισμός διακοπών για τους παιδεραστές του Μάη του ’68. Εξάμηνη έρευνα της αστυνομίας, κατά την οποία βρέθηκε άφθονο πορνογραφικό υλικό με τρόφιμους του Coral κατέληξε με 342 εντάλματα σύλληψης. Ανάμεσά τους πολλά «επαναστατικά αστέρια» του ’68 και, φυσικά, οι Σερέρ και Ματζνέφ. Η υπόθεση «θάφτηκε» από το σοσιαλιστικό κόμμα, διότι θα τίναζε στον αέρα το «ηθικό του πλεονέκτημα».

Ο Σαρτρ, η Σιμόν ντε Μποβουάρ, ο Μισέλ Φουκώ, ο Ζακ Ντεριντά, ο Λουί Αραγκόν, ο Ρολάν Μπάρτ, ο Γκυ Οκενγκέμ, ο Ρενέ Σερέρ, ο Ζακ Λανγκ (Υπουργός Πολιτισμού του Μιτεράν και στενός φίλος της Μελίνας) ο Μπερνάρ Κουσνέρ (των Γιατρών χωρίς Σύνορα) ήταν ανάμεσα στις 69 «προοδευτικές» προσωπικότητες που συνυπέγραψαν μια ανοιχτή επιστολή την παραμονή της δίκης τριών Γάλλων (Bernard Dejager, Jean-Claude Gallien, Jean Burckardt) ηλικίας 39 έως 45 ετών, που έκαναν όργια με αγόρια και κορίτσια 12 και 13 ετών. Στην επιστολή, που δημοσίευσε αρχικά η Le Monde και αναδημοσίευσε η Libération, οι υπογράφοντες ισχυριζόντουσαν ότι δεν έπρεπε να χαρακτηρισθούν οι πράξεις των τριών ως έγκλημα, διότι υπήρξε… συναίνεση. Το «επιχείρημα» τους ήταν πως αφού η πώληση αντισυλληπτικού χαπιού επιτρέπεται σε 13χρονες, τι το χρειάζονται, αν όχι για να κάνουν σεξ; Κι αφού θέλουν να κάνουν σεξ, τι σημασία έχει αν είναι με τον 15χρονο συμμαθητή ή με τον 45χρονο παιδόφιλο;

Η επιστολή είχε αποτέλεσμα: οι τρεις παιδόφιλοι καταδικάστηκαν σε ποινή πέντε ετών με αναστολή και αφέθηκαν ελεύθεροι.

Λίγο αργότερα, στις 23 Μαΐου, μια ανοιχτή επιστολή προς την επιτροπή αναθεώρησης του ποινικού κώδικα ζητούσε να καταργηθούν ή να τροποποιηθούν ριζικά τα άρθρα του νόμου που αφορούν την ασέλγεια με ανηλίκους. Οι υπογράφοντες, όλα τα βαριά ονόματα της αριστεράς, υποστήριζαν το «δικαίωμα» των παιδιών και των εφήβων να έχουν σχέσεις με οποιονδήποτε θέλουν. Τα πυρά τους δέχθηκε και η, διαφορετική μέχρι τότε, νομική αντιμετώπιση του ομόφυλου σεξ. Ζητούσαν η ηλικία νομιμοποίησης, από τα 18 χρόνια, να ορισθεί στα 15, όπως και στους ετερόφυλους.

Μια παρόμοια επιστολή υπογεγραμμένη από 63 άτομα δημοσίευσε η Libération το 1979, υποστηρίζοντας τον υπόδικο Gérard Roussel, που κακοποιούσε κοριτσάκια 6 έως 12 ετών, ισχυριζόμενη ότι… όλοι το απολάμβαναν.

Την ίδια εποχή η Libération παίρνει συνέντευξη από τον συγγραφέα Tony Duvert, προπαγανδιστή της παιδοφιλίας, στην οποία εκφράζει το μίσος του για τις μητέρες (που τον εμπόδιζαν να ικανοποιήσει τη διαστροφή του) και ζητούσε μια «δίκη Νυρεμβέργης» με κατηγορούμενες τις μητέρες!

Το 1974, ο Duvert εξέδωσε το Le Bon Sexe Illustré (Το καλό σεξ, εικονογραφημένο) έναν ερωτικό οδηγό 160 σελίδων, στον οποίο διακωμωδεί τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση της «αστικής» οικογένειας και προωθεί τη «φυσιολογικότητα» της παιδοφιλίας, παίρνοντας παράδειγμα από τον εαυτό του: άρχισε τη σεξουαλική του ζωή 8 ετών και όταν έγινε 12 εκδιώχθηκε από το σχολείο – τον λόγο τον φαντάζεστε. 

Σκοπός του Le Bon Sexe Illustré ήταν να «αναγνωρίσει στους ανήλικους, τα παιδιά και τους εφήβους το δικαίωμα να κάνουν έρωτα».

Αντιμέτωπη με τη φρίκη αυτών των διακηρύξεων, η γαλλική κοινωνία διαμαρτύρεται. Η εφημερίδα δέχεται μηνύσεις από πολίτες. Σε απάντηση, ο αρχισυντάκτης της, Serge July, μαχητικός ακροαριστερός, ξαναδημοσίευσε, τον Μάρτιο του 1979, προκλητικά, όλα τα επίμαχα άρθρα και τις παιδοφιλικές εικονογραφήσεις, χαρακτήρισε «αστικές» τις κατηγορίες εναντίον του και διαφήμισε την ιδέα που είχε για έναν «καινοτόμο» Τύπο, που «σέβεται το κίνημα, τις αντιφατικές και πολλαπλές εκδοχές της ζωής». Η παιδεραστία, για τους αριστερούς της Libération, ήταν απλώς μια εκδοχή της ζωής, μια ελευθερία που έπρεπε να βιώσουν, αγνοώντας το τίμημα στις ψυχές των κακοποιημένων παιδιών.

Εις επίρρωσιν του… ηθικού πλεονεκτήματός της, στις 20 Ιουνίου 1981, η Libération δημοσιεύει τη συνέντευξη ενός παιδόφιλου σε άρθρο με τίτλο «Παιδικές αγκαλιές». Ο δημοσιογράφος εντυπωσιασμένος από την προσωπικότητα του παιδόφιλου τον παρουσιάζει ως εξής: «O Μπενουά και o φίλoς του του έχουν τα ίδια γούστα. Αγαπούν πολύ τα μικρά παιδιά. Όταν ο Μπενουά μιλάει για αυτά, τα σκοτεινά βουκολικά «ελληνικά» μάτια του, φλέγονται από τρυφερότητα».

 

Και η «προοδευτική» εφημερίδα δημοσιεύει, άνετα, σαν να γράφει για τα διανυκτερεύοντα φαρμακεία, την περιγραφή της «τρυφερότητας»: «Έκανα γλειφο….ι σε μια φίλη. Η πεντάχρονη κόρη της φαινόταν να κοιμάται στο διπλανό κρεβάτι. Όταν τελείωσα, η μικρή γύρισε ανάσκελα, ανοίγοντας τους μηρούς της, και, πολύ σοβαρά, μου είπε: σειρά μου, τώρα. Ήταν αξιολάτρευτη. Η σχέση μας συνεχίστηκε για τρία χρόνια.»

Πόθεν αυτή η προκλητική άνεση; 

 Λίγο πιο πριν, στις 21 Μαΐου 1981 οι σοσιαλιστές είχαν κερδίσει τις εκλογές, πρόεδρος της Γαλλίας είχε εκλεγεί ο Μιτεράν, όλη η παρέα των υποστηρικτών της παιδεραστίας βρισκόταν στην εξουσία και η Libération είχε γίνει η επίσημη κυβερνητική φωνή! Έτσι, οι μηνύσεις των πολιτών όχι μόνον δεν καταφέρνουν τίποτε, αλλά οι σοσιαλιστές φτάνουν να προτείνουν το Le Bon Sexe Illustré ως… εκπαιδευτικό εργαλείο σε ένα φυλλάδιο του Υπουργείου Νεολαίας και Αθλητισμού το 1982 με τίτλο «J’aime, je m’informe» (Αγαπώ – Ενημερώνομαι)!

Η φύση όμως έχει μαύρο, σαρδόνιο χιούμορ και απαντάει με τον τρόπο της, έστω κι αν αυτό πάρει χρόνο.  

Έπρεπε να μεγαλώσουν τα παιδιά της «συναίνεσης» για να μας πουν πώς ένιωθαν.  

Ο Μπερνάρ Κουσνέρ, μαθαίνει μετά από 30 χρόνια, ότι τον γιο του, όταν ήταν 13 χρονών, τον βίαζε ο πατριός του, ο διάσημος πολιτικός αναλυτής, συνταγματολόγος και πρώην ευρωβουλευτής του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Ολιβιέ Ντιαμέλ (Olivier Duhamel), πρόεδρος του Εθνικού Ιδρύματος Πολιτικών Επιστημών. Την αποκάλυψη έκανε η Camille, κόρη του Μπερνάρ Κουσνέρ σε βιβλίο που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2021. Ο Ντιαμέλ παραδέχθηκε την κατηγορία, παραιτήθηκε από όλα τα δημόσια αξιώματά του, αλλά δεν οδηγήθηκε στη Δικαιοσύνη διότι η υπόθεση έχει παραγραφεί.

O Κουσνέρ κατάλαβε με τον πιο οδυνηρό τρόπο πως όταν ένας 13χρονος δεν αντιδράει, δεν είναι επειδή συναινεί, αλλά επειδή ντρέπεται και φοβάται τις συνέπειες της άρνησής του, ειδικά αν ο βιαστής ανήκει στο στενό του περιβάλλον και εξαρτάται από αυτόν.

Το είδος της σχέσης που μπορεί να αναπτύξει ένας 50χρονος με μία 14χρονη περιέγραψε αναλυτικά η διευθύντρια των Éditions Julliard, Βανέσα Σπρινγκορά, 49 ετών σήμερα, στο βιβλίο της, με τον εύγλωττο τίτλο «Le Consentement» (Η συναίνεση) που κυκλοφόρησε στις αρχές του 2020.

Αφορά τη «σχέση» της με τον Γκαμπριέλ Ματζνέφ, όταν ήταν έφηβη, και το πώς η ιστορία αυτή σημάδεψε τη ζωή της, προκαλώντας της συχνά καταθλιπτικά επεισόδια: «Στα 14 σου χρόνια, δεν είναι αναμενόμενο να σε περιμένει ένας 50χρονος άνδρας στο σχόλασμα, δεν είναι αναμενόμενο να ζεις σε ξενοδοχείο μαζί του, ούτε να βρίσκεσαι στο κρεβάτι του, με το πέος του στο στόμα σου την ώρα του κολατσιού», διηγείται η Σπρινγκορά, αναγνωρίζοντας ότι βρισκόταν υπό την κυριαρχία του χειριστικού νάρκισσου Ματζνέφ κατά την διάρκεια αυτής της «σχέσης».

Ο Ματζνέφ, μέλος της παρέας των «διανοουμένων» του προέδρου Μιτεράν, έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από τον προοδευτικό, «πνευματικό» κόσμο της Γαλλίας, παρά το ότι βασικό υλικό των βιβλίων του ήταν η παιδεραστία. Στο ημερολόγιό του Un Galop d’Enfer, δημοσιευμένο το 1985, ο Ματζνέφ εκστασιάζεται με τον παράδεισο των παιδόφιλων, τη Μανίλα: «…θα έχω μέχρι και τέσσερα αγόρια, από 8 έως 14 ετών, στο κρεβάτι μου ταυτόχρονα, και θα κάνω τον πιο εξαίσιο έρωτα μαζί τους».  

Για τους κοινωνικούς επαναστάτες των δεκαετιών ’70 και ’80, οι παιδόφιλοι ήταν μια καταπιεσμένη μειονότητα, της οποίας τα δικαιώματα έπρεπε όλοι να υπερασπίζονται. 

Όταν σε μια τηλεοπτική εκπομπή η Καναδή συγγραφέας Ντενίζ Μπομπαρντιέ (Denise Bombardier), «τόλμησε» να καταγγείλει την παιδεραστία, μιλώντας για τις αρνητικές συνέπειες που έχει στον ψυχισμό των εφήβων, δέχθηκε ορυμαγδό επιθέσεων. Αφηγείται: «Υπήρξε μια ολόκληρη εχθρική εκστρατεία εναντίον μου. (…) Δεν είχα ποτέ ξανά κριτικές για τα βιβλία μου σε ορισμένες εφημερίδες, όπως η Le Monde. Οι πολλοί υποστηρικτές του Matzneff με γελοιοποιούσαν ως ακροδεξιά, ξεπερασμένης ηθικής. Όμως, ταυτόχρονα, έλαβα σχεδόν χίλιες επιστολές από θεατές που με συνέχαιραν για την παρέμβασή μου».

Δείτε εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=H0LQiv7x4xs πόσο «χαριτωμένες» θεωρούνται από τον παρουσιαστή οι «συλλογές κοριτσόπουλων» του Ματζνέφ και τη στιβαρή αντίκρουση της Μπομπαρντιέ.

Η φύση, επίσης, απάντησε στο ερώτημα αν σωφρονίζονται οι παιδόφιλοι: