ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Το σκότος και το φως

Του ΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΥ

Ήρθε λοιπόν πιο κοντά μας το μαύρο σκοτάδι του φανατισμού - και απλώθηκε πάνω από την «Πόλη του Φωτός».


Αυτή είναι νέα κήρυξη πολέμου. Μπορεί να μη νιώσαμε την πρώτη, της 11/9 (μερικοί ανεγκέφαλοι χάρηκαν κιόλας που χτυπήθηκαν οι Αμερικανοί) αλλά τώρα μας αφορά άμεσα.


Η Γαλλία είναι η χώρα που μας έδωσε τον Διαφωτισμό, τη σύγχρονη δημοκρατία, τα ατομικά δικαιώματα. Είναι η πατρίδα από όπου ξεκίνησε η ελληνική Επανάσταση. Όποιος χτυπάει τη Γαλλία, χτυπάει όλους μας.

Και να μην ξανακούσω την ηλίθια δικαιολογία ότι και για τους τζιχαντιστές φταίει η Δύση. (Τη λένε αυτοί που άλλωστε υποστηρίζουν πως για όλα φταίει η Δύση):


  Καμία Δύση δεν είπε στους τζιχαντιστές να γίνουν βάρβαροι, να εξολοθρεύουν αμάχους, να αποκεφαλίζουν αιχμαλώτους, να καταστρέφουν έργα τέχνης, να εξανδραποδίζουν πληθυσμούς.


Κάθε θρησκεία, όταν κατάλληλα διαστραφεί, γίνεται κήρυγμα μίσους. Ακόμα και η θρησκεία της αγάπης μας έδωσε τις Σταυροφορίες, την Ιερά Εξέταση και τους «δεκάκις μύριους» νεκρούς της Εικονομαχίας. Η πίστη εύκολα γίνεται πάθος και η προσήλωση φανατισμός.


Αλλά 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ιδεολόγοι και κατσαπλιάδες

Του ΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΥ

Αρχές δεκαετίας του 50. Στο σχολείο ήμασταν άκρως πολιτικοποιημένοι – μερικοί ήδη κομματικοποιημένοι. Ήμουν ηγετικό μέλος της φιλελεύθερης παράταξης. Είχα απέναντί μου τον (ακόμα πολύ στενό φίλο μου) Γιώργο Κ., από την εφηβεία του στέλεχος της Αριστεράς (ΕΔΑ, μεταναστεύσας αργότερα στο ΠΑΣΟΚ).

Από όλα είχε ο μπαξές. Σταλινικούς, βασιλόφρονες, φασίστες, ένα τροτσκιστή (καημένε συνονόματε!) και μερικούς που σήμερα θα τους λέγαμε σοσιαλδημοκράτες. Ήταν άγριοι καιροί τότε, λίγο μετά τον εμφύλιο. Τα ξερονήσια σε ακμή.  

Παρόλο που δεν ήμουν «συνοδοιπόρος» (όρος της εποχής) με είχε συγκλονίσει η εκτέλεση Μπελογιάννη. Έφαγα και μία αποβολή γιατί σε εκδήλωση που είχα οργανώσει απαγγέλθηκαν ποιήματα του Ρίτσου και του Βρεττάκου.

Θυμάμαι τις ολονύκτιες αντιπαραθέσεις μου με τον «αντίπαλο» Γιώργο. Φιλοσοφικά όσο και πολιτικά τα θέματα. Παραδεχόμουνα τα δίκαια κοινωνικά και οικονομικά αιτήματα της Αριστεράς, αλλά ήταν αδύνατο να καταπιώ τον δογματισμό, τον αυταρχισμό και τον συγκεντρωτισμό. Κάθε δικτατορία με απωθούσε, είτε ήταν του Μεταξά, είτε του προλεταριάτου.

Ωστόσο κατά βάθος θαύμαζα την επιμονή, τον ηρωισμό και την αυτοθυσία των κομμουνιστών. 

Η οικογένειά μου ήταν δεξιά – αλλά η μητέρα μου διαχώριζε τους Αριστερούς σε «ιδεολόγους» και «κατσαπλιάδες».  

Στον αφελή, ρομαντικό κόσμο της, οι «ιδεολόγοι» αγωνίζονταν για ευγενείς σκοπούς – οι άλλοι ήταν αδίστακτοι που ήθελαν απλώς την εξουσία με κάθε τρόπο.

Έτυχε αργότερα να γνωρίσω μερικούς από τους «ιδεολόγους» – με πρώτο και καλύτερο τον Λεωνίδα Κύρκο. Τα τελευταία χρόνια συμφωνούσαμε σχεδόν στα πάντα.

Έτσι λοιπόν, τώρα που ήρθε στα πράγματα η Αριστερά, περίμενα μία εξυγίανση του δημόσιου βίου. Είχα αηδιάσει από την κομματίλα, το πελατειακό κράτος, την διαφθορά και την οικογενειοκρατία. Όπως και πάρα πολλοί Έλληνες, μπορεί να μην συμφωνούσα με τις πολιτικές θέσεις των Αριστερών, αλλά πίστευα στο ήθος τους.

Αλίμονο! Φαίνεται πως με τα χρόνια εξαφανίστηκαν οι «ιδεολόγοι» και περίσσεψαν οι κατσαπλιάδες. Που έκαναν γιουρούσι στη εξουσία, διορίζοντας συντρόφους και συγγενείς, εξυπηρετώντας πελάτες και συμφέροντα, ασελγώντας στους νόμους, τους κανονισμούς και το σύνταγμα χειρότερα από τους σάπιους προηγούμενους. 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: 70–30% από ΤΙ;

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ ΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΥ

Τι μοιράστηκε 70 με 30% ο Πάνος Καμμένος με τους Αμερικάνους; (Προσφορά μάλλον δικής του πρωτοβουλίας, που οι Η.Π.Α. δεν δέχθηκαν).

Μία ακόμα φαντασίωση.

Οι ελληνικοί υδρογονάνθρακες (κατά Καμμένο: υδατάνθρακες) δεν ξέρουμε καν αν υπάρχουν. (Μόνον η γεώτρηση αποδεικνύει οριστικά την ύπαρξη και την ποσότητα των κοιτασμάτων). Αλλά και αν υπάρχουν, μάλλον δεν είναι πια εκμεταλλεύσιμοι. Όπως τα περισσότερα υποθαλάσσια ευρήματα, που έχουν υψηλό κόστος άντλησης.

Η μεγαλύτερη ενεργειακή επανάσταση των τελευταίων ετών έγινε πρόσφατα και εντελώς αθόρυβα. Το όνομά της: Σχιστόλιθος. Άφθονος και φθηνός. Η εκμετάλλευση των σχιστολιθικών πετρωμάτων στις ΗΠΑ έκανε ήδη τη χώρα, που ήταν ο μεγαλύτερος εισαγωγέας υδρογονανθράκων, ενεργειακά αυτάρκη. Τα αποθέματα σε πρώτη ύλη επαρκούν για εκατό χρόνια, δήλωσε ο Πρόεδρος Ομπάμα.

Οι τιμές του πετρελαίου κατέρρευσαν. Χώρες όπως η Βενεζουέλα και η Ρωσία που εξαρτώνται από τις εξαγωγές πετρελαίου έχουν σοβαρά προβλήματα. Και μόνο όσοι έχουν πολύ χαμηλό κόστος εξόρυξης (όπως η Σαουδική Αραβία) αντέχουν ακόμα τις χαμηλές τιμές.

Γράφει ο Ανάς Αλχατζί επικεφαλής οικονομολόγος της NJP Energy Capital Management: «Η επανάσταση στο σχιστολιθικό πετρέλαιο στις ΗΠΑ έπληξε τα μέλη του OPEC με διαφορετικό τρόπο. Χώρες όπως η Αλγερία, η Αγκόλα και η Νιγηρία έχασαν σχεδόν όλο το μερίδιο της αγοράς τους… Ο μεγαλύτερος κίνδυνος προέρχεται από την βιομηχανία σχιστολιθικού πετρελαίου στις ΗΠΑ. Τα επόμενα χρόνια οι παραγωγοί αυτοί αναμένεται να βελτιώσουν την τεχνολογία που χρησιμοποιούν, να μειώσουν το κόστος τους και να αυξήσουν περισσότερο την παραγωγή». (ΝΕΑ 7.3.15).

Αλλάζουν λοιπόν και οι ελπίδες και οι μύθοι.

Όπως είναι γνωστόν, οι καταχθόνιοι ξένοι που μας υπονομεύουν και μας ψεκάζουν, εποφθαλμιούν τα κρυφά μας πλούτη. Πρώτα και καλύτερα τα ενεργειακά μας αποθέματα: υδρογονάνθρακες, ήτοι πετρέλαιο, αέριο, κλπ., που κρύβονται βαθιά στις θάλασσές μας. 

Ο Μίκης Θεοδωράκης σε όλες του τις δημόσιες παρεμβάσεις αναφέρεται σε αυτούς τους θησαυρούς και κάθε φορά ανεβάζει την αξία τους.

Ε, λοιπόν, ξαφνικά όλα αυτά τα πλούτη ακυρώθηκαν. Όχι, λόγω των βυσσοδομούντων  Εβραιομασόνων,  Τούρκων ή των παγκόσμιων κέντρων και καρτέλ. Απλώς, με τις νέες τιμές του πετρελαίου, δεν ενδιαφέρουν πια τα υποθαλάσσια κοιτάσματα, που έχουν υψηλό κόστος άντλησης.

 

Κι εμείς; 

 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Άσε το θείο… και πιάσε τον Αλέξη!

Του ΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΥ

Εκλογές – Τζόκερ. Εκλογές – καζίνο. Ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων, παίζει τα ρέστα του.

Απελπισμένοι παίκτες. Πέντε χρόνια συνέχεια χάνουν. Έφτασε η ώρα; Κλείνουν τα μάτια και με τα δύο χέρια σπρώχνουν ότι έχουν και δεν έχουν μπροστά τους. Βραχνή από την συγκίνηση η φωνή. Μουρμουρίζουν: «Ρέστα».

Ή ρεφάρουν ή φεύγουν. Από το παιχνίδι, τη χώρα, τη ζωή. 

Τι είπε ο Βαρουφάκης: «Ε, τότε, αυτοκτονούμε».

Για εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες, αυτές οι εκλογές είναι τζόγος. Ποντάρουν με την ψήφο τους σε μία ελπίδα. Ξέρουν ότι οι πιθανότητες είναι λίγες. Αλλά έχουν κουραστεί. Δεν αντέχουν πια να παίζουν συντηρητικά και να χάνουν λίγο-λίγο ό,τι έχουν και δεν έχουν. Πάνε για όλα ή τίποτα.

Ο Αλέξης είναι η μεγάλη υπόσχεση. Κι αν του κάτσει; 

Ο τζογαδόρος λαός, μια ζωή περιμένει «να πιάσει την καλή». Έτσι με τη μία, χωρίς κόπο, χωρίς τον βαρετό και συστηματικό μόχθο του κρυόκωλου προτεστάντη. Με μία φιγούρα, με μία μπραβούρα.

Εκείνος υπόσχεται πολλά. Το μεγάλο Τζακποτ. Τα μισά να κάνει από όσα λέει, πάλι καλά θα είναι. Κι αν δεν κάνει τίποτα, τι είχαμε – τι χάσαμε; Χαμένοι για χαμένοι…

«Φέρε μια ζαριά καλή – και για μένα βρε ζωή».

Ο Αλέξης κλείνει τα μάτια και ρίχνει τα ζάρια. Κι αν του κάτσει; 

Α, ρε Σόυμπλε, δεν ξέρεις τι χάνεις. Κάθεσαι εκεί – προσθέτεις, αφαιρείς, ξαναπροσθέτεις. Μπακάλικα τεφτέρια. Ενώ με μία ζαριά: «Πάρ’τα Όλα!».

Ναι, οι περισσότεροι παίκτες ξέρουν το ρίσκο. Ελάχιστοι πια πιστεύουν τις υποσχέσεις. Πολλοί περιμένουν κωλοτούμπες. Αλλά κουράστηκαν, απαυδήσανε. Αυτοί οι συντηρητικοί, εκτός από αφόρητα βαρετοί, είναι και εντελώς αναποτελεσματικοί. Τόσα χρόνια, προσπαθώντας να σώσουν τα μαγαζάκια και την πελατεία τους, δεν έκαναν τίποτα. Ούτε μεταρρυθμίσεις, ούτε αλλαγές – μόνο φόρους και περικοπές. Ο άλλος υπόσχεται τον πρώτο λαχνό. Σε όλους.  

Γίνεται ο πρώτος λαχνός σε όλους;