"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΠΙΣΤΗΜΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΠΙΣΤΗΜΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

2024: Τα μεγάλα μυστήρια της Ιστορίας που λύθηκαν τη χρονιά που φεύγει

 Φέτος, οι επιστήμονες κατάφεραν να διαλύσουν το πέπλο μυστηρίου που περιέβαλε κάποιες διάσημες ή λιγότερο γνωστές ιστορικές προσωπικότητες, φέρνοντας στο φως νέα στοιχεία σχετικά με τη ζωή και το έργο τους.

Σε κάποιες περιπτώσεις, η ανάλυση αρχαίου DNA βοήθησε είτε στο να καλυφθούν κενά στις ιστορικές μας γνώσεις είτε στο να αρθούν προκαταλήψεις.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το πώς άλλαξε η ανάλυση του DNA όσα θεωρούσαμε γνωστά για τον αρχαιολογικό χώρο της ρωμαϊκής Πομπηίας, ο οποίος παραμένει θαμμένος κάτω από στρώμα τέφρας χιλιάδες χρόνια μετά την έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ.

Γενετικά ίχνη που συλλέχθηκαν, έδειξαν πώς οστά θυμάτων, που οι επιστήμονες κάποτε θεωρούσαν ότι ανήκαν σε μητέρα και στον γιο της, οι οποίοι εκτιμούσαν πως πέρασαν μαζί τις τελευταίες τους στιγμές πριν από την έκρηξη, στην πραγματικότητα ανήκαν σε ενήλικα άνδρα, που πιθανότατα πρόσφερε παρηγοριά σε ένα παιδί. Τα νέα ευρήματα έθεσαν υπό αμφισβήτηση σειρά μακροχρόνιων υποθέσεων.

Το 2024 έλυσε κάποια μυστήρια για πολλά ιστορικά πρόσωπα, ωστόσο ανέδειξε πλήθος νέων γρίφων, όπως αναφέρει το CNN.  

Ακολουθούν τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Ο μετανάστης της Λίθινης Εποχής

 
Λεπτομερής ανάλυση του σμάλτου των δοντιών, της πέτρας και του κολλαγόνου των οστών βοήθησε τους ερευνητές στο να αποκαλύψουν λεπτομέρειες σχετικά με μετανάστη της Λίθινης Εποχής που πέθανε βίαια σε βάλτο στη βορειοδυτική Δανία πριν από περίπου 5.200 χρόνια.

Τα λείψανά του, που ανασύρθηκαν από βάλτο στο Vittrup της Δανίας το 1915, βρέθηκαν μαζί με ένα ξύλινο ρόπαλο που πιθανότατα χρησιμοποιήθηκε για να τον χτυπήσει στο κεφάλι. Αλλά ελάχιστα άλλα ήταν γνωστά γι’ αυτόν.

Χρησιμοποιώντας νέες μεθόδους ανάλυσης, ο Αντερς Φίσερ, ερευνητής στο τμήμα ιστορικών σπουδών του Πανεπιστημίου του Γκέτεμποργκ στη Σουηδία, και οι συνάδελφοί του ξεκίνησαν για να «βρουν το άτομο πίσω από το οστό» και να αφηγηθούν την ιστορία του αρχαιότερου γνωστού μετανάστη στην ιστορία της Δανίας.

Ο «άνθρωπος του Vittrup» μεγάλωσε κατά μήκος των σκανδιναβικών ακτών και ανήκε σε κοινότητα κυνηγών-τροφοσυλλεκτών, απολαμβάνοντας μία διατροφή με ψάρια, φώκιες και φάλαινες.

Ομως η ζωή του άλλαξε δραστικά στα τέλη της εφηβείας του, όταν μετακόμισε στη Δανία και μεταπήδησε στη διατροφή του αγρότη, τρεφόμενος με αιγοπρόβατα. Πέθανε σε ηλικία μεταξύ 30 και 40 ετών.

Μπορεί να θανατώθηκε σε ανθρωποθυσία ή ίσως απλά βρέθηκε στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Ομως ο Φίσερ έκανε χρήση πολλαπλών τεχνικών για να αποκαλύψει περισσότερες λεπτομέρειες για την ταυτότητά του.

«Στην εν λόγω περίπτωση συναντάμε έναν γνήσιο μετανάστη πρώτης γενιάς και μπορούμε να παρακολουθήσουμε την αξιοσημείωτη γεωγραφική και διατροφική του μετάβαση από τη βόρεια στη νότια Σκανδιναβία και από έναν τρόπο ζωής ψαρά-κυνηγού-συλλέκτη σε έναν αγροτικό τρόπο ζωής», δήλωσε.

Ο «άγνωστος» του σκανδιναβικού έπους
 

Παράλληλα, οι ερευνητές κατάφεραν να συνδέσουν την ταυτότητα ενός σκελετού που βρέθηκε σε πηγάδι κάστρου με απόσπασμα από σκανδιναβικό κείμενο 800 ετών.

Η σάγκα του βασιλιά, η οποία αφηγείται την ιστορία του πραγματικού βασιλιά Σβερ Σίγκουρντσον, περιλαμβάνει την περιγραφή ενός στρατού εισβολής που πετάει το σώμα ενός νεκρού άνδρα σε πηγάδι στο κάστρο Sverresborg της Νορβηγίας το 1197, ενδεχομένως σε μία προσπάθεια να μολύνει το νερό.

Ομάδα επιστημόνων μελέτησε πρόσφατα, τα οστά που είχαν βρεθεί στο πηγάδι του κάστρου το 1938. Χρησιμοποιώντας ραδιοχρονολόγηση, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα λείψανα ήταν ηλικίας περίπου 900 ετών.

Η γενετική αλληλουχία δειγμάτων δοντιών αποκάλυψε ότι ο γνωστός ως «Well-man» είχε μεσαίο τόνο δέρματος, μπλε μάτια και ανοιχτά καστανά ή ξανθά μαλλιά. Και ανατρέποντας τα μέχρι τότε δεδομένα, το DNA του δεν είχε εντοπιστεί στον τοπικό πληθυσμό.

«Η μεγαλύτερη έκπληξη για όλους ήταν ότι ο άγνωστος του έπους δεν προερχόταν από τον τοπικό πληθυσμό, αλλά η καταγωγή του ανάγεται σε συγκεκριμένη περιοχή της νότιας Νορβηγίας. Αυτό υποδηλώνει ότι ο πολιορκητικός στρατός έριξε δικό του νεκρό στο πηγάδι», δήλωσε τον Οκτώβριο ο συν-συγγραφέας της μελέτης Μάικλ Ντ. Μάρτιν, καθηγητής στο τμήμα φυσικής ιστορίας του Πανεπιστημιακού Μουσείου του Πανεπιστημίου Επιστήμης και Τεχνολογίας της Νορβηγίας στο Τρόντχαϊμ.

Διαψεύδοντας έναν «χαμένο πρίγκιπα»
 

Οι εξελίξεις στη μοριακή γενετική κατά τη διάρκεια σχεδόν δύο δεκαετιών βοήθησαν τους ερευνητές να φτάσουν στην άκρη ενός μακροχρόνιου γρίφου σχετικά με τον αποκαλούμενο «χαμένο πρίγκιπα» που εμφανίστηκε φαινομενικά από το πουθενά στα μέσα του 19ου αιώνα στη Γερμανία.

Επί 200 χρόνια, υπήρχαν εικασίες ότι ένας αινιγματικός άνδρας με το όνομα Κασπάρ Χάουζερ ήταν κρυφό μέλος της γερμανικής βασιλικής οικογένειας.

Οταν βρέθηκε να περιπλανιέται χωρίς ταυτότητα στη Νυρεμβέργη τον Μάιο του 1828 σε ηλικία 16 ετών, ο Χάουζερ ήταν μόλις και μετά βίας σε θέση να επικοινωνήσει με όσους τον ανέκριναν.

Η ιστορία ότι ο Χάουζερ ήταν πρίγκιπας, που είχε απαχθεί από τη βασιλική οικογένεια του Μπάντεν στη σημερινή νοτιοδυτική Γερμανία, εξαπλώθηκε με ταχύτατους ρυθμούς.

Υπήρξαν πολλές μελέτες γενετικών δεδομένων που ελήφθησαν από αντικείμενα που ανήκαν στον Χάουζερ, αλλά τα αντικρουόμενα αποτελέσματα οδήγησαν σε αδιέξοδο χωρίς απαντήσεις.

Φέτος, οι ερευνητές διεξήγαγαν νέα ανάλυση των δειγμάτων μαλλιών του Χάουζερ και μπόρεσαν να αποδείξουν ότι το μιτοχονδριακό DNA του ή ο γενετικός κώδικας που μεταβιβάζεται από τη μητρική πλευρά, δεν ταίριαζε με το μιτοχονδριακό DNA από την οικογένεια του Μπάντεν.

Η διάψευση της «βασιλικής φάρσας» μπορεί να έλυσε ένα μυστήριο, αλλά ένα άλλο πήρε τη θέση του

Ποιος ακριβώς ήταν αυτός ο άνδρας; Οπως αναφέρει η επιτύμβια στήλη του, ο Χάουζερ παραμένει «ο γρίφος της εποχής του».


Μπετόβεν: Η μουσική μεγαλοφυΐα Ενας άρρωστος, βασανισμένος συνθέτης
 

Ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν πέθανε σε ηλικία 56 ετών το 1827 έπειτα από μία ζωή γεμάτη ασθένειες και χρόνιες παθήσεις όπως κώφωση, ηπατική νόσο και γαστρεντερικές ενοχλήσεις.

Ο συνθέτης εξέφρασε την επιθυμία να μελετηθούν και να γίνουν γνωστές οι ασθένειές του, ώστε «στο μέτρο του δυνατού τουλάχιστον ο κόσμος να συμφιλιωθεί μαζί μου μετά τον θάνατό μου».

Τον Μάιο, ερευνητές δημοσίευσαν μελέτη που έδειξε υψηλά επίπεδα μολύβδου, τα οποία ανιχνεύθηκαν σε αυθεντικές τούφες μαλλιών του Μπετόβεν και υπέδειξαν ότι ο συνθέτης είχε δηλητηριαστεί από μόλυβδο, κάτι που μπορεί να προκάλεσε τα προβλήματα της υγείας του.

Τα ευρήματα βασίστηκαν σε προηγούμενες αποκαλύψεις μετά τη δημοσιοποίηση του γονιδιώματος του Μπετόβεν σχετικά με την κατάσταση της υγείας του.

Εκτός από μόλυβδο, οι μπούκλες του Μπετόβεν περιείχαν επίσης αυξημένες ποσότητες αρσενικού και υδραργύρου – αλλά πώς είχαν βρεθεί εκεί; Οι ουσίες αυτές προέρχονταν πιθανότατα από μία διατροφή πλούσια σε ψάρια από τον μολυσμένο ποταμό Δούναβη και από την κατανάλωση κρασιού που συντηρούνταν με μόλυβδο.

Τα νέα ευρήματα συμβάλλουν στην καλύτερη κατανόηση του συνθέτη, καθώς και των συμφωνιών που άφησε, τις οποίες ερμηνεύουν ορχήστρες σε όλο τον κόσμο.

«Οι άνθρωποι λένε: Η μουσική είναι μουσική, γιατί πρέπει να γνωρίζουμε όλα αυτά τα πράγματα;». Αλλά στην περίπτωση του Μπετόβεν, υπάρχει σύνδεση μεταξύ των δεινών του και της μουσικής», δήλωσε τον Μάιο ο Γουίλιαμ Μέρεντιθ, μελετητής του Μπετόβεν και συν-συγγραφέας της μελέτης.


Αποικιακά μυστικά και σκάνδαλα
 

Μελέτη σκελετικών λειψάνων με τη χρήση νέων τεχνικών ανάλυσης DNA έριξε φως στην τύχη των μελών της οικογένειας του...

 

2024: Οι σημαντικότερες ιατρικές ανακαλύψεις της χρονιάς που φεύγει

 

Γράφει ο Γεράσιμος Σιάσος

Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, καθηγητής Καρδιολογίας, Γ’ Πανεπιστημιακή Καρδιολογική Κλινική, Γενικό Νοσοκομείο «Η Σωτηρία».

 

Tο 2024 υπήρξε ένα έτος γεμάτο σημαντικές ιατρικές ανακαλύψεις και εξελίξεις που ανοίγουν νέους δρόμους για τη διάγνωση, τη θεραπεία και την πρόληψη πολλών ασθενειών. Από την εφαρμογή της γονιδιακής θεραπείας στην καταπολέμηση γενετικών νοσημάτων, μέχρι τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης στην ιατρική διάγνωση, οι καινοτομίες του 2024 θα έχουν μακροχρόνιες συνέπειες για την ιατρική επιστήμη και τη θεραπεία ασθενών.

Ας δούμε τις πιο σημαντικές ανακαλύψεις του έτους.

 

1 Γονιδιακή θεραπεία για γενετικές παθήσεις

Η γονιδιακή θεραπεία συνέχισε να πρωτοπορεί το 2024, με ιδιαίτερη έμφαση στη θεραπεία γενετικών νοσημάτων που προκαλούν σοβαρές αναπηρίες και υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής των ασθενών. Η πιο εντυπωσιακή πρόοδος αφορά τη δρεπανοκυτταρική αναιμία, μια πάθηση που προκαλεί τη δημιουργία ανώμαλων ερυθρών αιμοσφαιρίων, προκαλώντας πόνο, εγκεφαλικά επεισόδια και βλάβες στα όργανα. Η χρήση της τεχνολογίας CRISPR-Cas9, που επιτρέπει την ακριβή διόρθωση του ελαττωματικού γονιδίου, έφερε επαναστατικά αποτελέσματα. Οι κλινικές δοκιμές έδειξαν ότι ασθενείς που υπεβλήθησαν σε γονιδιακή θεραπεία παρουσίασαν σημαντική βελτίωση, με 80% των ασθενών να παρουσιάζουν ουσιαστική ανακούφιση από τα συμπτώματα της πάθησης.

Το 2024, το βραβείο Νομπέλ Ιατρικής απονεμήθηκε στους Βίκτορ Αμπρος και Γκάρι Ρούβκουν για την ανακάλυψη των microRNA και τον ρόλο τους στη γονιδιακή ρύθμιση. Αυτή η ανακάλυψη έχει θεμελιώδη σημασία για την κατανόηση της ανάπτυξης και της λειτουργίας των πολυκύτταρων οργανισμών, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπου. Τα microRNA είναι κρίσιμα για τη ρύθμιση της γονιδιακής έκφρασης και η απορρύθμισή τους μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές ασθένειες όπως ο καρκίνος και ο διαβήτης.

Αναμένονται περαιτέρω εξελίξεις και στη θεραπεία άλλων κληρονομικών παθήσεων, όπως η κυστική ίνωση και η μυϊκή δυστροφία Duchenne, οι οποίες έως σήμερα ήταν ιδιαίτερα δύσκολες στην αντιμετώπισή τους.

 

2 Νέες θεραπείες για την άνοια και τη νόσο Αλτσχάιμερ

Η νόσος Αλτσχάιμερ, μία από τις πιο κοινές μορφές άνοιας, συνεχίζει να αποτελεί αίνιγμα για τους επιστήμονες, αλλά το 2024 σημειώθηκαν σημαντικά βήματα στην ανάπτυξη νέων θεραπειών. Τα νέα φάρμακα επικεντρώνονται στην αποδόμηση των β-αμυλοειδών πλακών, οι οποίες πιστεύεται ότι προκαλούν βλάβες στον εγκέφαλο. Η έγκριση του φαρμάκου Lecanemab, το οποίο στοχεύει αυτές τις πλάκες, έφερε σημαντικά αποτελέσματα σε κλινικές δοκιμές, όπου οι ασθενείς παρουσίασαν επιβράδυνση στην εξέλιξη των συμπτωμάτων της νόσου. Αυτή η ανακάλυψη ανοίγει νέες προοπτικές για τη θεραπεία της Αλτσχάιμερ, καθώς οι κλινικές έρευνες συνεχίζουν να εστιάζουν στην αναχαίτιση της νόσου στα πρώιμα στάδια.

Επιπλέον, οι επιστήμονες έχουν αρχίσει να εστιάζουν σε νέες προσεγγίσεις, όπως η γονιδιακή θεραπεία για άνοια και η χρήση οξυγονοθεραπείας για την αποκατάσταση εγκεφαλικών κυττάρων, προσφέροντας ελπίδες για μελλοντική θεραπεία και πρόληψη της ασθένειας.

 

3 Ανοσοθεραπεία για τον καρκίνο

Η ανοσοθεραπεία για τον καρκίνο είναι μία από τις πιο καινοτόμες ιατρικές εξελίξεις των τελευταίων ετών και το 2024 είδαμε σημαντικά βήματα στη βελτίωση αυτής της τεχνικής. Η ανοσοθεραπεία CAR-T για τη θεραπεία του λεμφώματος και άλλων καρκίνων του αίματος έχει δείξει εντυπωσιακά αποτελέσματα, όπου τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος του ασθενούς απομονώνονται, ενισχύονται στο εργαστήριο και στη συνέχεια επανενσωματώνονται στον οργανισμό για να επιτεθούν στους καρκινικούς όγκους. Η θεραπεία αυτή, αν και έχει υψηλό κόστος και απαιτεί εξειδικευμένο εξοπλισμό, έχει καταφέρει να βελτιώσει σημαντικά την επιβίωση πολλών ασθενών με καρκίνο του αίματος.

Στο πεδίο των στοχευμένων θεραπειών, το 2024 είδαμε την ανάπτυξη νέων φαρμάκων που στοχεύουν συγκεκριμένα γονίδια ή πρωτεΐνες που σχετίζονται με την ανάπτυξη καρκινικών κυττάρων, προσφέροντας μια πιο εξατομικευμένη προσέγγιση στη θεραπεία του καρκίνου.

 

4 Τεχνητή νοημοσύνη στην ιατρική διάγνωση

Η τεχνητή νοημοσύνη (AI) έχει εξελιχθεί ραγδαία το 2024 και ενσωματώνεται όλο και περισσότερο στη διάγνωση και στην παρακολούθηση ασθενειών. Νέες εφαρμογές AI, όπως η μηχανική μάθηση και οι αλγόριθμοι ανάλυσης εικόνας, χρησιμοποιούνται για την ανάλυση ιατρικών δεδομένων, όπως ακτινογραφίες, αξονικές τομογραφίες και μαγνητικές τομογραφίες. Οι αλγόριθμοι αυτοί μπορούν να εντοπίσουν ανωμαλίες που είναι δύσκολο να ανιχνευθούν από τον άνθρωπο, επιτρέποντας την πρώιμη διάγνωση και τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας της θεραπείας.

Επιπλέον, οι εξελίξεις στην ανάλυση γενετικών δεδομένων μέσω AI έχουν καταστήσει δυνατή την εξατομίκευση των θεραπειών για τους ασθενείς. Η γονιδιακή αλληλουχία σε συνδυασμό με την AI επιτρέπει την πρόβλεψη της απόκρισης του ασθενούς σε συγκεκριμένα φάρμακα, γεγονός που βελτιώνει την ποιότητα των θεραπειών και μειώνει τις ανεπιθύμητες παρενέργειες.

 

5 Νέα εμβόλια και θεραπείες για ιούς

Το 2024 υπήρξε επίσης χρονιά σημαντικών εξελίξεων στον τομέα των εμβολίων και των αντι-ιικών θεραπειών. Η ανάπτυξη νέου εμβολίου για τον HIV είναι ιδιαίτερα σημαντική, με πειραματικά εμβόλια που δείχνουν θετικά αποτελέσματα σε κλινικές δοκιμές, προσφέροντας ελπίδες για τη μελλοντική εξάλειψη του ιού. Επίσης, νέα εμβόλια για την ηπατίτιδα C και τη γρίπη παρουσιάζουν εξαιρετική αποτελεσματικότητα, ενώ η χρήση νανοτεχνολογίας για την παράδοση εμβολίων και φαρμάκων κερδίζει έδαφος, με τεχνολογίες που επιτρέπουν τη στοχευμένη δράση στα κύτταρα και την αύξηση της αποτελεσματικότητας των θεραπειών.

 

6 Βλαστοκύτταρα και...

 

10/12/ΧΧΧΧ - ΗΜΕΡΑ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΝΟΜΠΕΛ: Νομπελ Φυσικής 2023 παίρνουν οι Pierre Agostini (The Ohio State University, Columbus, HΠΑ), Ferenc Krausz (Max Planck Institute of Quantum Optics, Garching and Ludwig-Maximilians-Universität München, Γερμανία) και Anne L’Huillier (Lund University, Σουηδία…) «για την ανάπτυξη πειραματικών μεθόδων που παράγουν παλμούς φωτός διάρκειας attosecond για την μελέτη της δυναμικής των ηλεκτρονίων στην ύλη».

 


Το Νόμπελ Φυσικής 2023 απονεμήθηκε στους: στους Pierre Agostini (The Ohio State University, Columbus, HΠΑ), Ferenc Krausz (Max Planck Institute of Quantum Optics, Garching and Ludwig-Maximilians-Universität München, Γερμανία) και Anne L’Huillier (Lund University, Σουηδία…) «για την ανάπτυξη πειραματικών μεθόδων που παράγουν παλμούς φωτός διάρκειας attosecond για την μελέτη της δυναμικής των ηλεκτρονίων στην ύλη». Υπενθυμίζεται ότι 1 attosecond=1×10−18 sec =0,000000000000000001 sec.

Τα πειράματα με το φως αποτυπώνουν τις πιο σύντομες στιγμές

Οι τρεις βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής 2023 με τα πειράματά τους, έδωσαν στην ανθρωπότητα νέα εργαλεία για την εξερεύνηση του κόσμου των ηλεκτρονίων μέσα στα άτομα και τα μόρια. Οι Pierre Agostini, Ferenc Krausz και Anne L’Huillier ανέδειξαν έναν τρόπο δημιουργίας εξαιρετικά σύντομων παλμών φωτός που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη μέτρηση των ταχέων διεργασιών στις οποίες τα ηλεκτρόνια κινούνται ή μεταβάλλεται η ενέργειά τους.

Τα ταχέως κινούμενα γεγονότα ρέουν το ένα μετά το άλλο όταν γίνονται αντιληπτά από τον άνθρωπο, ακριβώς όπως μια ταινία που αποτελείται από ακίνητες εικόνες γίνεται αντιληπτή ως συνεχής κίνηση. Αν θέλουμε να διερευνήσουμε πραγματικά πολύ σύντομα γεγονότα, χρειαζόμαστε ειδική τεχνολογία. Στον κόσμο των ηλεκτρονίων, οι αλλαγές συμβαίνουν σε λίγα δέκατα του αττοδευτερόλεπτου (1 attosecond=1×10−18 sec) .

Μετρείστε τα δεκαδικά του ατοδευτερολέπτου (όταν εκφράζεται σε δευτερόλεπτα) και συγκρίνετε με τον αριθμό των μηδενικών της ηλικίας του σύμπαντος (όταν αυτή εκφράζεται σε δευτερόλεπτα). Τι παρατηρείτε;

Τα πειράματα των βραβευθέντων φυσικών παρήγαγαν παλμούς φωτός τόσο σύντομους που μετρώνται σε ατοδευτερόλεπτα, αποδεικνύοντας έτσι ότι αυτοί οι παλμοί μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να πάρουμε εικόνες διεργασιών μέσα στα άτομα και τα μόρια.

Το 1987, η Anne L’Huillier ανακάλυψε ότι πολλοί υπερτόνοι φωτός προέκυψαν όταν μετέδιδε το υπέρυθρο φως λέιζερ διαμέσου ενός ευγενούς αερίου. Οι υπερτόνοι προκαλούνται από το φως του λέιζερ που αλληλεπιδρά με τα άτομα του αερίου, δίνοντας σε μερικά ηλεκτρόνια επιπλέον ενέργεια που στη συνέχεια εκπέμπεται ως φως. Η Anne L’Huillier συνέχισε να εξερευνά αυτό το φαινόμενο, θέτοντας τις βάσεις για μεταγενέστερες ανακαλύψεις.

Ένα σύστηµα µπορεί να δονηθεί µε πολλούς τρόπους. Ο χαµηλότερος σε συχνότητα τρόπος δόνησης ονοµάζεται θεµελιώδης. Οι τρόποι οι οποίοι είναι ακέραια πολλαπλάσια (ή σχεδόν ακέραια) ονοµάζονται αρµονικοί (harmonics). Ο όρος πρώτη αρµονική αναφέρεται στον θεµελιώδη τρόπο δόνησης. Πολλά δονούµενα συστήµατα έχουν τρόπους δόνησης οι οποίοι δεν είναι ακέραια πολλαπλάσια του θεµελιώδη τρόπου. Αυτοί οι τρόποι ονοµάζονται υπέρτονοι (overtones). Μπορούµε να θεωρήσουµε ότι οι αρµονικές είναι µία ειδική περίπτωση υπερτόνων. Θα πρέπει να σηµειωθεί ότι ο όρος αρµονικές περιλαµβάνει και τον θεµελιώδη τρόπο, ενώ αυτό δεν ισχύει στην περίπτωση των υπερτόνων.

Το 2001, ο Pierre Agostini πέτυχε να παράγει και να διερευνήσει μια σειρά από διαδοχικούς παλμούς φωτός, στους οποίους κάθε παλμός διαρκούσε μόλις 250 attoseconds. Ταυτόχρονα, ο Ferenc Krausz πραγματοποιούσε ένα άλλο είδος πειράματος, ένα πείραμα που κατέστησε δυνατή την απομόνωση ενός μόνο παλμού φωτός που διήρκεσε 650 attoseconds.

Οι συνεισφορές των βραβευθέντων επέτρεψαν τη διερεύνηση διαδικασιών που είναι τόσο γρήγορες που στο παρελθόν ήταν αδύνατο να μελετηθούν.

«Μπορούμε τώρα να ανοίξουμε την πόρτα στον κόσμο των ηλεκτρονίων. Η φυσική του Attosecond μας δίνει την ευκαιρία να κατανοήσουμε μηχανισμούς που πρωταγωνιστούν ηλεκτρόνια. Το επόμενο βήμα θα είναι η αξιοποίησή τους», λέει η Eva Olsson, Πρόεδρος της Επιτροπής Νόμπελ Φυσικής.

Υπάρχουν πιθανές εφαρμογές σε...

 

10/12/ΧΧΧΧ - ΗΜΕΡΑ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΝΟΜΠΕΛ: Νομπελ Χημείας 2023 παίρνουν οι Moungi G. Bawendi (MIT, ΗΠΑ), Louis E. Brus (Columbia, ΗΠΑ), Alexei I. Ekimov (Nanocrystals Technology Inc., ΗΠΑ)

 


Το Νόμπελ Xημείας 2023 απονεμήθηκε στους: Moungi G. Bawendi (MIT, ΗΠΑ), Louis E. Brus (Columbia, ΗΠΑ), Alexei I. Ekimov (Nanocrystals Technology Inc., ΗΠΑ) «για την ανακάλυψη και τη σύνθεση κβαντικών κουκκίδων»

Φύτεψαν έναν σημαντικό σπόρο στη νανοτεχνολογία

Το Νόμπελ Χημείας 2023 επιβραβεύει την ανακάλυψη και την ανάπτυξη των κβαντικών κουκκίδων, που ονομάζονται επίσης νανοκρύσταλλοι. Πρόκειται για μικρούς κρυστάλλους διάφορων υλικών με διαστάσεις μερικά νανόμετρα (1 νανόμετρο = 1 δισεκατομμυριοστό του μέτρου). Το ξεχωριστό ενδιαφέρον για τους νανοκρυστάλλους πηγάζει από το γεγονός ότι οι ιδιότητές τους δεν καθορίζονται μόνο από το είδος του υλικού από το οποίο είναι κατασκευασμένοι αλλά και από το μέγεθος του νανοκρυστάλλου.   

Αυτά τα ελάχιστα στοιχεία της νανοτεχνολογίας διαχέουν τώρα το φως τους από τηλεοράσεις και λαμπτήρες LED και μπορούν μεταξύ πολλών άλλων, να καθοδηγήσουν τους χειρουργούς όταν αφαιρούν ανεπιθύμητους όγκους.

Οι ερευνητές ως επί το πλείστον χρησιμοποίησαν τις κβαντικές κουκκίδες για να δημιουργήσουν έγχρωμο φως. Πιστεύουν ότι στο μέλλον οι κβαντικές κουκκίδες μπορούν να συμβάλουν στην κατασκευή εύκαμπτων ηλεκτρονικών, μικροσκοπικών αισθητήρων, λεπτότερων ηλιακών κυττάρων και ίσως στην κρυπτογράφηση της κβαντικής επικοινωνίας.

Οι ιδιότητες ενός στοιχείου εξαρτώνται από το πόσα ηλεκτρόνια διαθέτει. Όμως, όταν η ύλη συρρικνώνεται σε νανοδιαστάσεις εμφανίζονται κβαντικά φαινόμενα. Οι βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας 2023 κατάφεραν να παράξουν σωματίδια τόσο μικρά που οι ιδιότητές τους καθορίζονται από τα κβαντικά φαινόμενα. Τα σωματίδια, που ονομάζονται κβαντικές κουκκίδες, αποκτούν πλέον τεράστια σημασία στη νανοτεχνολογία.

«Οι κβαντικές κουκκίδες διαθέτουν συναρπαστικές και ασυνήθιστες ιδιότητες. Είναι σημαντικό ότι έχουν διαφορετικά χρώματα ανάλογα με το μέγεθός τους», λέει ο Johan Åqvist, πρόεδρος της Επιτροπής Νόμπελ για τη Χημεία.

Οι φυσικοί γνώριζαν εδώ και καιρό ότι θεωρητικά τα κβαντικά φαινόμενα μπορούσαν να εμφανιστούν σε νανοσωματίδια, αλλά στο παρελθόν ήταν σχεδόν αδύνατο να τα δημιουργήσουν. Επομένως, λίγοι άνθρωποι πίστευαν ότι αυτή η γνώση θα αξιοποιηθεί στην πράξη.

Όμως, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Alexei Ekimov κατάφερε να δημιουργήσει κβαντικά φαινόμενα που εξαρτώνται από το μέγεθος σε έγχρωμο γυαλί. Το χρώμα προήλθε από νανοσωματίδια χλωριούχου χαλκού και ο Ekimov έδειξε ότι το μέγεθος των σωματιδίων επηρέαζε κβαντομηχανικά το χρώμα του γυαλιού.

Λίγα χρόνια αργότερα, ο Louis Brus ήταν ο πρώτος επιστήμονας στον κόσμο που απέδειξε τα κβαντικά φαινόμενα σε νανοσωματίδια που επιπλέουν ελεύθερα σε ένα ρευστό. Το 1993, ο Moungi Bawendi έφερε επανάσταση στη χημική παραγωγή κβαντικών κουκκίδων, παίρνοντας σχεδόν τέλεια σωματίδια. Αυτή η υψηλή ποιότητα ήταν απαραίτητη για να χρησιμοποιηθούν σε εφαρμογές.

Οι κβαντικές κουκκίδες φωτίζουν πλέον οθόνες υπολογιστών και οθόνες τηλεόρασης που βασίζονται στην τεχνολογία QLED. Προσθέτουν επίσης απόχρωση στο φως ορισμένων λαμπτήρων LED, και βιοχημικοί και γιατροί τις χρησιμοποιούν για να χαρτογραφήσουν βιολογικούς ιστούς.

Οι ερευνητές πιστεύουν ότι στο μέλλον οι κβαντικές κουκκίδες θα μπορούσαν να συνεισφέρουν στα...

 

ΥΓΕΙΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Πώς ο αυτισμός μπορεί να διευκολύνει την αριστεία

Η Γκρέτα Τούνμπεργκ είναι αυτιστική;  


Τόσο το καλύτερο για την ίδια. 


Η Σουηδή  που ηγήθηκε του παγκόσμιου κινήματος «Fridays for Future» διαδηλωτών μαθητών κατά της κλιματικής αλλαγής έχει παραδεχθεί ότι έχει διαγνωστεί με αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας.

 
Το σίγουρο είναι ότι βρίσκεται σε καλή παρέα. Εξίσου «αυτιστικοί» ήταν ο Μότσαρτ, ο Δαρβίνος, ο Νεύτωνας, ο Αϊνστάιν, ο Γουόρχολ, ο Στιβ Τζομπς. «Αυτιστικοί» θεωρούνται ο Μπιλ Γκέιτς, ο Μπαράκ Ομπάμα και ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ. Ωστόσο, η άγνοια για τον αυτισμό σε συνδυασμό με την ευκολία με την οποία οι αρνητές της κλιματικής αλλαγής ξεβράζουν το μίσος τους κατά του ορθολογισμού εκδηλώθηκε με μορφή επίθεσης κατά της τολμηρής νεαράς.  


Με αφορμή το ταξίδι της στη Νέα Υόρκη για να συμμετάσχει στη Σύνοδο του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή , ο αρθρογράφος της αυστραλιανής Herald Sun και σχολιαστής του καναλιού Sky News, Αντριου Μπολτ, έγραψε: «Δεν έχω ξαναδεί ένα κορίτσι τόσο νέο που να έχει τόσες πολλές ψυχολογικές διαταραχές και να αντιμετωπίζεται από όλους ως γκουρού. Ο έντονος φόβος της για το κλίμα δεν είναι έκπληξη όταν προέρχεται από κάποιον με διαταραχές που οξύνουν τον φόβο»


Μόνο που οι συγκεκριμένες «διαταραχές» δεν οξύνουν τον φόβο, αλλά τη γνώση και το πείσμα. Κι όταν εμβαθύνει κανείς  στη γνώση για έναν κίνδυνο, τότε οφείλει να φοβηθεί και να εξηγήσει γιατί φοβήθηκε.

 
Ο αυτισμός είναι κάτι μεγαλύτερο και βαθύτερο από απλώς μια «ασθένεια».  


Ο αυτισμός είναι ασθένεια, μόνο όταν επηρεάζει σημαντικά την ικανότητα γλωσσικής επικοινωνίας και τη διανοητική ικανότητα. Ομως, η συγκεκριμένη διάγνωση αυτισμού αποτελεί μόνο ένα μικρό πεδίο σε ένα πολύ ευρύτερο «φάσμα αυτισμού» στο οποίο ανήκουν πολύ περισσότεροι άνθρωποι (στις ΗΠΑ κάποιες μελέτες μιλούν για έναν στους 100 ή για έναν στους 50). 


Ας απλοποιήσουμε την εικόνα: 


Φανταστείτε την αντίληψη της πραγματικότητας ως ένα ευρύ γεωγραφικό τοπίο, που από ένα σημείο και μετά –έπειτα από ένα συγκεκριμένο, αν και όχι απόλυτα καθορισμένο σύνορο αυτού του αχανούς τοπίου– μπαίνουμε στο λεγόμενο «φάσμα του αυτισμού». Οι άνθρωποι που από άποψη αντίληψης βρίσκονται ύστερα από αυτό το σύνορο χαρακτηρίζονται από μια μεγαλύτερη εμβάθυνση, μια οξυμένη ευαισθησία σε ορισμένες ιδιότητες της αντίληψης σε σχέση με τις ιδιότητες αντίληψης του ευρύτερου πληθυσμού. Εάν η όξυνση, η έμφαση, η εμβάθυνση προχωρήσει πολύ, τότε μιλάμε για μια κατάσταση όπου υπονομεύεται η ίδια η αντίληψη, σαν ο άνθρωπος να βυθίζεται τόσο πολύ στο μυστήριο του εαυτού του ώστε δεν μπορεί, δεν θέλει και δεν μπορεί να θέλει να επικοινωνήσει με τον υπόλοιπο κόσμο. Ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις, η έγκαιρη ψυχιατρική καθοδήγηση και συμβουλευτική μπορεί να εξασφαλίσει την άμβλυνση των πιο έντονων χαρακτηριστικών, όπως είναι η αδυναμία εκτέλεσης στοιχειωδών καθηκόντων, οι εκρήξεις θυμού, οι απόπειρες αυτοτραυματισμού. Εάν, όμως, η όξυνση και η εμβάθυνση των ιδιοτήτων της αντίληψης δεν προχωρήσουν σε υπερβολικό βαθμό, τότε βρισκόμαστε μπροστά σε ανθρώπους ιδιαίτερων ικανοτήτων, που όχι μόνο δεν είναι «ασθενείς», αλλά ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την πρόοδο της ανθρωπότητας σε όλους τους τομείς, από τη μουσική ώς την πυρηνική φυσική και από την πολιτική ώς την ιατρική και τη ζωγραφική.

 
Πρόκειται για τους ανθρώπους με τον λεγόμενο «αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας» ή με σύνδρομο Asperger. Μπορεί να δυσκολεύονται να καταλάβουν πότε πρέπει να γελάσουν, μπορεί να είναι αδέξιοι στις κινήσεις τους, μπορεί να μη διακρίνουν εύκολα τα συναισθήματα, τα δικά τους και των άλλων. Είναι όμως οι καλύτεροι γιατροί, οι πιο σπουδαίοι πιανίστες, οι κορυφαίοι πολιτικοί.

 
Οι ιδιαίτερες ικανότητες που συνδέονται με τον αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας και το Asperger δεν αποτελούν ανεξήγητο «μυστήριο». Καθώς όλοι οι άνθρωποι έχουμε προσπαθήσει να μάθουμε στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο ή στην καθημερινή εμπειρία μας ορισμένα νέα καθήκοντα και δεξιότητες, συνειδητοποιούμε ότι το κλειδί για την κατάκτηση και την εμβάθυνση της γνώσης είναι η εστίαση στο αντικείμενο της μάθησης και η ικανότητα της επανάληψης. Οι αυτιστικοί υψηλής λειτουργικότητας και οι Aspies έχουν...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: Μπορεί ο αλγόριθμος να εκδώσει δικαστική απόφαση;

 

Των ΛΙΛΙΑΝ ΜΗΤΡΟΥ*, και ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΚΑΤΖΟΥΝΗ**

Η τεχνητή νοημοσύνη (ΤΝ) αξιοποιείται –ή μπορεί να αξιοποιηθεί– σε ευρύ φάσμα λειτουργιών του συστήματος δικαιοσύνης: από την ανωνυμοποίηση εγγράφων και την «έξυπνη» αυτοματοποίηση διαδικασιών έως την «προβλεπτική ανάλυση» δικαστικών αποφάσεων ή τη συμμετοχή συστημάτων ΤΝ στη διαδικασία σχηματισμού της δικαστικής κρίσης.  

Σαφώς, η εκάστοτε χρήση εγείρει διαφορετικής φύσης και έντασης ανησυχίες σε σχέση με την επίδρασή της στα δικαιώματα των ατόμων, αλλά και τη συμβατότητά της με βασικές επιταγές του δικαιικού συστήματος, όπως π.χ. η διασφάλιση της «δίκαιης δίκης». Για παράδειγμα, ένα σύστημα ΤΝ, όπως το λογισμικό COMPAS που χρησιμοποιείται στις ΗΠΑ για την αξιολόγηση του κινδύνου υποτροπής κατηγορουμένων, ενέχει αναμφίβολα περισσότερους κινδύνους για τις ελευθερίες του ατόμου σε σύγκριση με τη χρήση ενός διαλογικού ρομπότ (chatbot) στην ιστοσελίδα ενός δικαστηρίου.

Τα ηθικά και νομικά διλήμματα εντείνονται όσο η συζήτηση για τη χρήση της ΤΝ πλησιάζει στον πυρήνα του συστήματος δικαιοσύνης, τη λήψη δικαστικών αποφάσεων. Η ανησυχία για ένα δυστοπικό μέλλον, στο οποίο η δικαστική εξουσία θα ανατεθεί εξ ολοκλήρου σε συστήματα ΤΝ είναι, χωρίς αμφιβολία, δικαιολογημένη, εάν λάβει κανείς ιδίως υπόψη ένα –εγγενές;– χαρακτηριστικό των συστημάτων ΤΝ: την αδιαφάνεια που θα καθιστούσε ανέφικτο τον ουσιαστικό έλεγχο της διαδικασίας λήψης μιας απόφασης από τον «ηλεκτρονικό δικαστή».

Επιτυγχάνει όμως ένα «ευφυές» σύστημα το ζητούμενο της αντικειμενικής και αμερόληπτης κρίσης; 

Ενα σύστημα ΤΝ θα εκπαιδευτεί κατ’ αρχήν με βάση δεδομένα, τα οποία προέρχονται από προηγούμενες δικαστικές αποφάσεις που συχνά περιλαμβάνουν –όχι απαραιτήτως εμφανείς– προκαταλήψεις εις βάρος ατόμων ή ομάδων ή και παρωχημένες κοινωνικές αντιλήψεις.. Συνεπώς, φαντάζει ιδιαίτερα δύσκολο ένα σύστημα ΤΝ που βασίζεται σε δεδομένα που είναι ήδη εμποτισμένα με συγκεκριμένες τάσεις, να οδηγεί σε αποφάσεις που δεν θα τις αναπαράγουν.  

Το πρόβλημα επιτείνει η λεγόμενη «προκατάληψη υπέρ της αυτοματοποίησης» (automation bias), η οποία οδηγεί τους χρήστες ενός συστήματος ΤΝ να εμπιστεύονται υπέρμετρα τα αποτελέσματα ή τις συστάσεις του και να μην αμφισβητούν την «κρίση» του.

Λαμβάνοντας υπόψη την τρέχουσα στάθμη της τεχνολογίας, η πλήρης υποκατάσταση του ανθρώπου – δικαστή από ένα σύστημα ΤΝ φαντάζει τεχνολογικά μη εφικτό αλλά και δικαιοπολιτικά μη αποδεκτό ενδεχόμενο, καθώς η πολυπλοκότητα της νομικής σκέψης, αλλά και του ίδιου του πλαισίου των κανόνων και των περιστατικών που καλείται να ερμηνεύσει ένας δικαστής, δεν φαίνεται να μπορεί να αντιμετωπιστεί από τον ηλεκτρονικό ανάλογό του. Αυτό όμως δεν θα πρέπει να ανασχέσει την αξιοποίηση υπαρκτών και πιθανών οφελών από τη χρήση συστημάτων ΤΝ σε επιμέρους στάδια και πτυχές της Δικαιοσύνης. Ακριβέστερα, ο στόχος πρέπει να συνίσταται ακριβώς στη βελτιστοποίηση αυτών των σταδίων, π.χ. μέσω της ενίσχυσης της ευρύτερης και ουσιώδους κατανόησης της νομοθεσίας και των ποικίλων συσχετισμών μεταξύ νομοθετικών κειμένων και δικαστικών αποφάσεων ή ακόμη και της υποστήριξης της δικαιοδοτικής διαδικασίας με χαρακτηριστικά προβλεπτικής ανάλυσης.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιχειρεί να προσεγγίσει ορισμένα από τα ζητήματα αυτά μέσω της πρότασης κανονισμού για την τεχνητή νοημοσύνη. Πρόκειται για την πρώτη προσπάθεια να ρυθμιστεί δεσμευτικά η χρήση συστημάτων ΤΝ, υιοθετώντας μια «προσέγγιση με βάση τον κίνδυνο». Σύμφωνα με την πρόταση της Επιτροπής, τα συστήματα που αναπτύσσονται στο πλαίσιο της Δικαιοσύνης ανήκουν εξ ορισμού σε επίπεδο «υψηλού κινδύνου», υπαγόμενα σε ένα αυστηρό(;) κανονιστικό πλαίσιο. Με τις θετικές και τις αρνητικές πτυχές της, η επιλογή αυτή αναμένεται να αποτελέσει τη βάση για την οριοθέτηση της σχέσης μεταξύ ΤΝ και Δικαιοσύνης.

Οι προβληματισμοί σχετικά με τη χρήση ΤΝ στη Δικαιοσύνη εδράζονται σε δικαιοπολιτικούς και φιλοσοφικούς στοχασμούς που είναι ανεξάρτητοι και προγενέστεροι του νέου τεχνολογικού κύματος. Η ποιότητα, η ταχύτητα, η αποτελεσματικότητα και η ανεξαρτησία του συστήματος Δικαιοσύνης, η αποφυγή διακρίσεων, η αμεροληψία των δικαστών και η δυνατότητα κατανόησης του σκεπτικού των αποφάσεών τους αποτελούν σημεία προβληματισμού ανεξαρτήτως της χρήσης ΤΝ. 

Εν προκειμένω, η ΤΝ λειτουργεί ως...

 

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ - ΥΓΕΙΑ - ΕΠΙΣΤΗΜΗ: Ανοσία στον Covid; Είναι πιθανό αλλά αποτελεί ένα Ιατρικό Μυστήριο

 

Της Faye Flam / Bloomberg

Ένα από τα πιο εκπληκτικά πράγματα τα οποία έμαθαν οι επιστήμονες από την εσκεμμένη έκθεση εθελοντών στην Covid-19 ήταν ότι σχεδόν οι μισοί από αυτούς δεν μολύνθηκαν ποτέ - ακόμη και όταν ο ιός εισήχθη απευθείας στη μύτη τους.

Ακόμη πιο περίεργο, αυτοί ήταν άνθρωποι οι οποίοι δεν είχαν μολυνθεί ή εμβολιαστεί προηγουμένως. 

Αυτή η λεγόμενη δοκιμή-πρόκληση σχεδιάστηκε αρχικά ως ένας τρόπος προκειμένου να επιταχυνθεί η δοκιμή των εμβολίων, ωστόσο κατέληξε ως ένα παράθυρο παρατήρησης της δυναμικής του ιού.

Δύο χρόνια πια από την έναρξη της πανδημίας, περίπου οι μισοί Αμερικανοί εξακολουθούν να μην έχουν καταγεγραμμένη μόλυνση από τον κορονοϊό, σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις.

Χωρίς πιο ενδελεχή μελέτη, είναι δύσκολο να γνωρίζουμε πόσοι βρέθηκαν θετικοί σε τεστ αντιγόνου στο σπίτι, είχαν ασυμπτωματικές λοιμώξεις ή ίσως είχαν ήπιες λοιμώξεις που τις αγνόησαν ως "απλό κρυολόγημα" χωρίς να υποβληθούν ποτέ σε εξέταση.

Ωστόσο η δοκιμή-πρόκληση και οι μελέτες των επαφών σε επίπεδο νοικοκυριού δείχνουν ότι ορισμένοι άνθρωποι είναι δύσκολο να μολυνθούν. Σε μια μελέτη, μόλις το 38% των μη εμβολιασμένων ανθρώπων οι οποίοι ζούσαν με μολυσμένο άτομο κόλλησαν τον ιό. Το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 25% για τους εμβολιασμένους.

Το γεγονός εγείρει το ερώτημα ποιος είναι ευάλωτος σε αυτό το τελευταίο κύμα, το οποίο έχει στην αιχμή του την δευτερεύουσα παραλλαγή BA.2, η οποία αρχίζει να προκαλεί αύξηση κρουσμάτων στις βορειοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες. 

Οι ειδικοί τους οποίους επικαλέστηκαν οι New York Times  υπολόγισαν ότι το 45% των Αμερικανών έχουν κολλήσει Covid-19 κατά τη διάρκεια του κύματος Όμικρον, επομένως υπέθεταν ότι το υπόλοιπο 55% θα ήταν ευάλωτο στην BA.2.

Μάλλον όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Τα άτομα τα οποία - με βάση την παραπάνω λογική - θα ήταν ευάλωτα δεν μολύνονται και όσοι θα έπρεπε να έχουν ανοσία στην Όμικρόν μολύνονται ξανά. Τα δε δεδομένα από τη μελέτη εκούσιας πρόκλησης λοίμωξης και τις επαφές εντός των νοικοκυριών αποκαλύπτουν ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από το να είσαι απλά προσεκτικός και εμβολιασμένος που διαχωρίζει όσους μολύνονται και επαναμολύνονται από εκείνους που παραμένουν χωρίς καθόλου Covid.

Μια εξήγηση η οποία έχει δοθεί έχει να κάνει με το κοινό κρυολόγημα. Τα κρυολογήματα προκαλούνται από έναν ολόκληρο ζωολογικό κήπο ιών, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων κορονοϊών - 229E, NL63, OC43, HKU1. Μια πρόσφατη μελέτη η οποία δημοσιεύτηκε στο Nature έδειξε ότι οι άνθρωποι που έχουν παραμείνει απαλλαγμένοι από τον Covid τείνουν να έχουν περισσότερα ανοσοκύτταρα γνωστά ως Τ-λεμφοκύτταρα, τα οποία δημιουργούνται από προηγούμενες επαφές με αυτούς τους κορονοϊούς που προκαλούν κρυολόγημα.

Άλλες μελέτες, ωστόσο, έχουν δείξει το αντίθετο - ότι το να έχει περάσει κανείς πρόσφατα κρυολόγημα από κάποια μορφή κορονοϊού μπορεί να τον κάνει πιο ευάλωτο στον SARS-CoV-2.

Κάθε ένα από τα δύο αποτελέσματα μοιάζει εύλογο. Η ανοσία η οποία διεγείρεται από έναν παρόμοιο ιό μπορεί να βοηθήσει στο "μπλοκάρισμα" του SARS-CoV-2 ή μπορεί να επηρεάζει την ανοσολογική απόκριση αυξάνοντας την παραγωγή αντισωμάτων τα οποία δεν λειτουργούν ιδιαίτερα καλά εναντίον αυτής της νέας απειλής.

"Νομίζω ότι έχουν υπάρξει πολύ καλές μελέτες οι οποίες εκθέτουν τόσο το ένα όσο και το άλλο επιχείρημα", αναφέρει ο ανοσολόγος Danny Altmann από το Imperial College του Λονδίνου. "Δεν θα έβαζα στοίχημα το σπίτι μου ποια είναι η ορθή απάντηση", συμπληρώνει.

Περιπλέκοντας περισσότερο τα πράγματα, τα γονίδια επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο το ανοσοποιητικό μας σύστημα ανταποκρίνεται σε οποιονδήποτε ιό - ειδικότερα, μια ομάδα εξαιρετικά μεταβλητών γονιδίων που ονομάζεται HLA. Αυτά διατηρούν τον κώδικα για τις πρωτεΐνες οι οποίες επιτρέπουν στα κύτταρα να δίνουν σήμα στο ανοσοποιητικό σύστημα ότι έχουν μολυνθεί και πρέπει να θανατωθούν. Σε μολυσμένα κύτταρα, οι πρωτεΐνες HLA μπορούν να κολλήσουν σε μέρη του ιού και να τα εμφανίσουν στο εξωτερικό μέρος ενός κυττάρου, σαν στόχο.

Το σύστημα HLA είναι σαν ένας έλεγχος εκτέλεσης μιας αποστολής για τον τρόπο με τον οποίο προγραμματίζεται το ανοσοποιητικό σύστημα, λέει ο Altmann. Είναι το πιο ποικίλο μέρος του ανθρώπινου γονιδιώματος. Καθένας από εμάς φτιάχνει διαφορετικές πρωτεΐνες HLA οι οποίες εμφανίζουν διαφορετικά μέρη του ιού ως στόχους - και που προκαλούν την παραγωγή ανοσοκυττάρων, τα οποία ονομάζονται Τ-λεμφοκύτταρα, που επιτίθενται σε διαφορετικά μέρη του ίδιου ιού.

Προηγούμενες μελέτες υποδεικνύουν ότι άτομα με συγκεκριμένους τύπους γονιδίων HLA είναι λιγότερο πιθανό να εμφανίσουν συμπτωματικό Covid

Μια άλλη μελέτη εντόπισε γενετικά μοτίβα τα οποία κάνουν ορισμένα εμβολιασμένα άτομα επιρρεπή σε σοβαρή μόλυνση με Όμικρον. 

Συνολικά, τα άτομα τα οποία είναι πιο επιρρεπή σε έναν παθογόνο παράγοντα μπορεί να είναι πιο ανθεκτικά σε άλλους.

Υπάρχει λόγος για τον οποίο η εξέλιξη ευνοεί την ποικιλομορφία για την προστασία έναντι των παθογόνων παραγόντων με τρόπο όχι ομοειδή με εκείνον που αφορά την προστασία έναντι των αρπακτικών.

Τα περισσότερα ζώα θα αντιμετωπίσουν τα ίδια αρπακτικά ξανά και ξανά, επομένως είναι πιο πιθανό να μεταδώσουν τα γονίδιά τους εάν όλοι οι απόγονοί τους έχουν μια βέλτιστη άμυνα - είτε είναι ταχύτητα είτε κοχύλια, αγκάθια ή τοξίνες.

Ωστόσο οι παθογόνοι παράγοντες είναι μια διαρκώς μεταβαλλόμενη απειλή, επομένως τα ζώα τα οποία καταφέρνουν να μεταδώσουν τα περισσότερα γονίδια είναι εκείνα τα οποία παράγουν ανοσολογικά διαφορετικούς απογόνους, αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες τουλάχιστον μερικοί από αυτούς να επιβιώσουν όποιες μορφές ασθένειας κι αν εμφανιστούν.

Υπάρχουν επίσης εξωτερικές μεταβλητές που επηρεάζουν το ανοσοποιητικό σύστημα. Για παράδειγμα, τα ζώα υπό ορισμένα είδη στρες είναι πιο επιρρεπή σε μολυσματικές ασθένειες.

Θα ήταν υπέροχο αν η μισή ανθρωπότητα είχε φυσική αντίσταση σε όλες τις προηγούμενες και μελλοντικές παραλλαγές του SARS-CoV-2 και οι επιστήμονες μπορούσαν να την μελετήσουν για να καταλάβουν πώς να μιμηθούν τις άμυνές της. Μπορεί ωστόσο να αποδειχθεί ότι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΟΡΩΝΟΪΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: 3.314.982 λόγοι και ακόμη ένας που ΔΕΝ πάμε σε καθολικό lockdown

Του ΓΙΩΡΓΟΥ Π. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Μέσα στον πανικό και την ομίχλη υπάρχει και η πλάκα.

Οι ίδιοι που έκραζαν στα lockdown, τώρα γκρινιάζουν γιατί δεν οδηγούμαστε σε αυτό.

Αν είναι η αντιπολιτευτική τους διάθεση, αν νιώθουν πως βρίσκονται σε οίστρο, όλα καλά, κανένα θέμα.

Μήπως όμως είχαν βολευτεί με τα επιδοματάκια και τις επιστρεπτέες;

Μήπως υπάρχουν επιχειρήσεις που δεν θα δουν ποτέ ως κέρδη τα λεφτά που πήραν από το κράτος σε κανονική λειτουργία;

Κοιτάξτε όμως πως πάει το πράγμα.  

Δεν είναι πως δεν υπάρχουν άλλα λεφτά. Εμείς ως κράτος προφανώς και δεν έχουμε άλλα δις για στήριξη της οικονομίας, αλλά αν πουν εκεί στην παλιο- ΕΕ, την οποία απορρίψαμε το 2015 με ποσοστό 61%, παιδιά σπρώχνουμε χρήμα στην αγορά και τα κλείνουμε όλα για ένα μήνα, δε θα μείνουν μόνο στα λόγια: θα χρηματοδοτήσουν το lockdown.

Όμως υπάρχουν στην πράξη 3.314.982 λόγοι που μας κρατούν ανοικτούς. Είναι οι πλήρως εμβολιασμένοι και με αναμνηστική δόση, οι οποίοι και να νοσήσουν θα τη βγάλουν χαλαρά, εκτός κάποιων εξαιρέσεων, που έχουν να κάνουν με την κατάσταση του οργανισμού τους.

Πολλοί από αυτούς πήγαν και πριν το εξάμηνο, μιας και αναθεωρήθηκαν οι οδηγίες: το εμβόλιο είναι ασφαλέστατο και πιο πριν.

Είναι όσοι εμπιστεύτηκαν την Επιστήμη, η οποία ασφαλώς και κάνει λάθη. Πρόσκαιρα, γιατί μακροπρόθεσμα διορθώνεται και δικαιώνεται.

Η Επιστήμη δεν είναι θρησκεία, ούτε ολοκληρωτική ιδεολογία για να λειτουργεί μόνο με βεβαιότητες.  Αντίθετα, μέσω της έρευνας, προχωράει μπροστά. Και κάθε κυρίαρχη θεωρία, πάει άπατη, όταν βρεθούν τα στοιχεία που την αποδομούν.

Τι μας έχουν πει οι ειδικοί από την αρχή της πανδημίας: πως κάποια στιγμή θα βρεθεί μια μετάλλαξη που θα κυριαρχήσει, θα είναι σούπερ μεταδοτική, αλλά λιγότερο επικίνδυνη, γιατί ο ιός δε θέλει να μας σκοτώσει όλους, απλά προσπαθεί να επιβιώσει.

Αυτός είναι ο ακόμη ένας λόγος που δεν κλείνουμε: τα πράγματα πάνε όπως τα είχαν πει οι επιστήμονες. Οι πιθανότητες να επιβεβαιωθούν τα επιστημονικά σενάρια είναι πολλές.

Πάρτε λοιπόν την Όμικρον και τα πράγματα έγιναν όπως μας τα λένε οι σπασίκλες, που μπορεί να μην κυκλοφορούν με πιστόλια στα μπαρ για να μας κεντρίσουν το ενδιαφέρον, αλλά αξίζουν της προσοχής μας, μιας και φάγανε τα νιάτα τους να μελετούν το χαοτικό ανθρώπινο ανοσοποιητικό σύστημα.

Βεβαίως υπάρχει και το χλωροτύρι, αρκεί να είναι πραγματικά χλωρό και όχι νωπό.

Κατά τα λοιπά με μάσκες Κομμουνιστικής Νεολαίας του ΄95 (ΚΝ-95 ή FFP-2)...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΨΕΚΑΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Tα εμβόλια και ο εξυπνότερος λαός του κόσμου...

 

Toυ Strange Attractor

Οι Έλληνες ανέκαθεν αρέσκονταν στο να μαλώνουν μεταξύ τους.

Η διχόνοια και ο διχασμός μας χαρακτηρίζουν από την εποχή των αρχαίων προγόνων μας.

Στη νεότερη ιστορία τίποτα δεν άλλαξε.

Δείτε τι γίνονταν στη διάρκεια της επανάστασης του 1821. Και όχι μόνο.

Φερ’ ειπείν, παλιά είχαμε την κόντρα βασιλικών και δημοκρατικών.

Αργότερα αριστερών και δεξιών.

Πιο πρόσφατα εκείνη μεταξύ πασόκων και νεοδημοκρατών.

Λίγο μετά είχαμε μνημονιακούς εναντίον αντιμνημονιακών.

Και τώρα τελευταία ζούμε τη μεγάλη κόντρα μεταξύ εμβολιαστών και αντιεμβολιαστών… με τους δεύτερους να περνάνε σε άλλα επίπεδα, ιδρύοντας σώματα «Θεματοφυλάκων του Συντάγματος», στήνοντας υπουργεία που δεν «υπάγονται σε καμία αρχή» και άλλα τρελά.

Και στη μέση ο απλός πολίτης που δεν ξέρει ποιον να ακούσει και τι να πιστέψει.

Μέσα σε έναν καταιγισμό πληροφόρησης από ειδικούς και μη.

Με τις θεωρίες συνωμοσίας να μας «πλακώνουν» από παντού.

Και με διάφορους «γνώστες», που αρνούνται με έμφαση να εμβολιαστούν για τον κορονοϊό, να επιμένουν στην απόφασή τους ακόμη κι αν αυτή τους κοστίζει χρήματα, οι οποίοι όταν ήταν παιδάκια ή και φαντάροι έκαναν το ένα εμβόλιο πάνω από το άλλο χωρίς να ξέρουν καν το γιατί.

Τέλος πάντων…

Η μάχη συνεχίζεται (στα σόσιαλ μύδια μάλιστα είναι καταιγιστική), και ο νικητής θα φανεί σε μερικά χρόνια από σήμερα, μένοντας ζωντανός μέσα στην αλληλουχία μεταλλάξεων του ιού που μας βομβαρδίζουν καθημερινά κι από παντού.

Πόσοι όμως από εμάς, άσχετα με το ποια πλευρά στηρίζουμε, γνωρίζουμε έστω και τα βασικά περί των εμβολίων;

Ιδού λοιπόν μια σύντομη και όσο το δυνατόν πιο εκλαϊκευμένη εξιστόρηση της εξέλιξής τους, προκειμένου τουλάχιστον να ξέρουμε γιατί μαλώνουμε.

Τα εμβόλια λοιπόν έχουν μια ιστορία μόλις μερικών εκατοντάδων χρόνων.

Και ως είθισται σε πολλά ζητήματα της ιατρικής, οι Κινέζοι ήταν οι πρώτοι που άρχισαν να πίνουν δηλητήριο φιδιών για να αποκτήσουν ανοσία στις επιπτώσεις του, ενώ μόλυναν τους εαυτούς τους με πύον από δαμαλίτιδα για να αντιμετωπίσουν την ευλογιά, που τότε θέριζε την ανθρωπότητα.

Στη Δύση ο πρώτος που ασχολήθηκε με το θέμα ήταν ο Βρετανός Edward Jenner, που αντιλήφθηκε πως εκείνοι που σπάνια κολλούσαν ευλογιά ήταν κυρίως αγελαδοτρόφοι, ή άτομα που άρμεγαν αγελάδες, άρα συμπέρανε πως η μόλυνσή τους από τη δαμαλίτιδα τους προκαλούσε ανοσία στην ευλογιά, η οποία να θυμίσουμε ήταν κατά 60% θανατηφόρα στους ενήλικες, και ως 90% στα παιδιά.

Το 1798 δημιούργησε το πρώτο εμβόλιο για την ευλογιά (από μικρόβια δαμαλίτιδας), η παγκόσμια καθιέρωση του οποίου στα επόμενα χρόνια συντέλεσε στο να εξαλειφθεί εντελώς η συγκεκριμένη αρρώστια το 1979, διακόσια χρόνια αργότερα.

Στη συνέχεια είχαμε τον Louis Pasteur, τα πειράματα του οποίου πρωτοστάτησαν στην ανάπτυξη του ζωντανού εμβολίου εξασθενημένης χολέρας και του εμβολίου αδρανοποιημένου άνθρακα σε ανθρώπους (1897 και 1904, αντίστοιχα).

Το εμβόλιο κατά της πανώλης εφευρέθηκε επίσης στα τέλη του 19ου αιώνα.

Μεταξύ 1890 και 1950, η ανάπτυξη βακτηριακών εμβολίων πολλαπλασιάστηκε, συμπεριλαμβανομένου του εμβολιασμού Bacillus-Calmette-Guerin (BCG), ο οποίος χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα.

Το 1923 ο Alexander Glenny τελειοποίησε μια μέθοδο με την οποία μπορούσε να αδρανοποιήσει την τοξίνη του τέτανου με την ουσία formaldehyde (μεθανάλη).

Η ίδια μέθοδος εξελίχθηκε λίγο αργότερα, το 1926, για να δημιουργηθεί εμβόλιο κατά της διφθερίτιδας.

Η ανάπτυξη του εμβολίου για τον κοκκύτη χρειάστηκε περισσότερο χρόνο με το εμβόλιο αυτό να αδειοδοτείται για πρώτη φορά το 1948 στην Αμερική.

Στη συνέχεια αναπτύχθηκαν μέθοδοι καλλιέργειας ιστού από ιούς, οι οποίες συντέλεσαν με τη σειρά τους στην εμφάνιση του (αδρανοποιημένου) εμβολίου Salk, αλλά και του Sabin (πόσιμο) κατά της πολιομυελίτιδας.

Οι μαζικοί εμβολιασμοί που ακολούθησαν σε παγκόσμιο επίπεδο βοήθησαν στην πλήρη εξαφάνιση της συγκεκριμένης νόσου από πολλές περιοχές του πλανήτη.

Αργότερα η επιστήμη βρήκε τρόπο να συμπεριλάβει σε εμβόλια εξασθενημένα στελέχη ιλαράς, παρωτίτιδας και ερυθράς, με αποτέλεσμα και αυτές οι ασθένειες να είναι σήμερα σχεδόν ακίνδυνες, ενώ προβλέπεται και η ολική εξάλειψη της πρώτης σε μερικά χρόνια από σήμερα.

Και όλα αυτά χάρη στα εμβόλια...

Πάντως, παρά τις επιστημονικές και απτές αποδείξεις για τη βελτίωση της δημόσιας υγείας από τα εμβόλια, πάντα υπήρχαν και ακόμη υπάρχουν αντιδράσεις.

Τις δεκαετίες του 1970 και 1980, στην Αμερική και στη Δυτική Ευρώπη είχε ξεσπάσει ένας «πόλεμος» από πλευράς των τότε αντιεμβολιαστών, με συνεχείς δικαστικές διαμάχες, που οδήγησαν τις περισσότερες εταιρίες παρασκευής των εμβολίων να μειώσουν τις έρευνες λόγω αυξημένου κόστους, ενώ παράλληλα μειώθηκε και ο αριθμός των εταιριών που τα παρασκεύαζαν.

Τις τελευταίες δυο περίπου δεκαετίες έχει σημειωθεί μια ραγδαία ανάπτυξη της μοριακής γενετικής, ενώ άρχισαν να εφαρμόζονται στην ανάπτυξη των εμβολίων και οι νέες γνώσεις γύρω από την ανοσολογία, τη μικροβιολογία και τη γονιδιακή βιολογία.

Οι τελευταίες επιτυχίες έχουν να κάνουν με την ανάπτυξη ανασυνδυασμένων εμβολίων κατά της ηπατίτιδας Β, του κοκκύτη, αλλά και της εποχικής γρίπης.

Η μοριακή γενετική λοιπόν, που βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη, θέτει τις βάσεις για ένα αισιόδοξο μέλλον όσον αφορά στα εμβόλια τα οποία πλέον αποτελούν το βασικό όπλο κατά των νόσων που μάστιζαν και συνεχίζουν κατά καιρούς να μαστίζουν την ανθρωπότητα.

Μάλιστα, κάποιοι προβλέπουν πως..

 

ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΠΙΣΤΗ - ΕΠΙΣΤΗΜΗ: Η ανθρωπινότης του ανθρώπου

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του Στέλιου Ράµφου

 Πιστεύω στην πίστη. Τη χρειαζόµαστε περισσότερο από ποτέ σε µια εποχή υπολογιστικού ελέγχου δεδοµένων, όπως η δική µας
. 

Άλλωστε η ίδια η γνώση ζητεί να την πιστέψουµε, γιατί δεν έχει αυτάρκεια χωρίς τη δική µας αναγνώριση και το πάθος των επιστηµόνων. Τελικός παραλήπτης της γνώσεως είναι πάντα ο άνθρωπος και γι’ αυτό πρέπει να την εµπιστεύεται. Η γνώση και κυρίως η τεχνική της εκπροσώπηση συνυφαίνεται µε τη θέληση και την πράξη, οπότε έχει ανάγκη εκ των πραγµάτων τη συναισθηµατική µας αποδοχή και υποστήριξη. Με την επιστήµη "γνωρίζω", µε την πίστη "µπορώ".

Η πίστη είναι το κατώφλι της θελήσεως. Αντικείµενο έχει το νόηµα των πραγµάτων, την καλύτερή τους εκδοχή, όχι την αµεσότητά τους. Χρειαζόµαστε πίστη για να θέλουµε το καλύτερο ή το ανώτερο. Θέληση χωρίς πίστη είναι αδιανόητη. Η θέληση του καλύτερου ενέχει πίστη σ’ αυτό που µας ενδιαφέρει και µας ικανοποιεί. Είναι µια γνώση πριν τη γνώση, που οδηγεί ενδεχοµένως και σε γνώση. Εξ ου και η γνώση επιζητεί να την πιστεύουµε. Αλλιώς µένει ανήµπορη όσο κι αν είναι αυθεντική, όπως πιστοποιεί σήµερα εµφατικά το αντιεµβολιαστικό κίνηµα.

Μιλώ για την πίστη σαν συναίσθηµα βεβαιότητος, όχι για το εκάστοτε περιεχόµενό της.  

Άλλο η πίστη σαν ψυχική ενέργεια και άλλο το θρησκευτικό, πολιτικό, αισθητικό ή όποιο περιεχόµενό της, ως ακλόνητη πεποίθηση ή και απόλυτη αµφιβολία.  

Σαν ψυχική ενέργεια η πίστη στρέφεται στο µέλλον, ασχέτως εάν συχνά κατά περιεχόµενο είναι προσκολληµένη στο παρελθόν. Υπηρετεί ως διάθεση τη µετάβαση σε καινούργιο χρόνο, είναι δυνητικά ποιητική στάση στην παρούσα ζωή και όχι φυγή σε άλλον κόσµο. Η πίστη δηµιουργεί, δεν αντιγράφει τον κόσµο και γι’ αυτό µπορεί να µας ανανεώνει. Την ελκύει κάθε σύµβολο νέας ζωής, αλλιώς δεν θα είχε µεταµορφωτική δύναµη. Είναι µια ψυχική άνοιξη µε ήθος εµπιστοσύνης που συν-χωρεί τα πάντα, εν αντιθέσει προς τη φοβική κλεισούρα της δυσπιστίας. Δεν είναι τυχαίο ότι για να αγαπήσω δεν αρκεί να γνωρίσω, πρέπει και να πιστέψω.

    Τι γίνεται, όµως, όταν το περιεχόµενο της πίστεως είναι ζοφερό; Τι µας λυτρώνει από τη σκοτεινή πίστη; 

Μας λυτρώνει...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΣΤΑΛΙΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τον «ωφελιμώτερον»

 


Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Οι αρχαίοι έλεγαν πως όταν αρρωσταίνεις δεν διαλέγεις φίλο να σε θεραπεύσει, αλλά τον καλύτερο γιατρό. (Ιατρόν ου τον φίλον, αλλά τον ωφελιμώτερον εκλέγεσθαι.) Για ρετσίνα είναι καλοί οι κολλητοί, αλλά όταν πρόκειται για ζωή και για θάνατο, ψάχνεις να βρεις τον άριστο να σε εγχειρήσει. Και ο άριστος είναι απλώς καλός στην επιστήμη του και δεν έχει σχέση αν είναι δεξιός, αριστερός, ψηφοφόρος του Λεβέντη, αναρχικός, οπαδός του ΠΑΣ Γιάννενα, ή πάω Γιαννιτσά.

Η επιστήμη ως γνώση και πράξη είναι ανεξάρτητη, ή οφείλει να είναι ανεξάρτητη από τις πολιτικές ιδέες και την πολιτική – αν και στη Σοβιετία πίστευαν πως η επιστήμη δεν είναι αυτόνομη και οφείλει να υποτάσσεται στον Μαρξισμό, τον οποίο και δεν γνώριζαν, ή κυκλοφορούσαν ανέκαθεν τόσες εκδοχές του που δύσκολα βγάζεις άκρη. (Αφού υπάρχουν οι άνθρωποι που τα κωλομπαρεύουν όλα.) Ο Φρόιντ και η ψυχανάλυση απαγορεύτηκαν και δεν έκανες «επιστημονική» καριέρα αν δεν ήσουν σφόδρα κομμουνισμένος.  

Απ’ την άλλη, και οι Σοβιετικοί και οι Αμερικάνοι δεν είχαν κανένα πρόβλημα να αρπάξουν Ναζί σούπερ-επιστήμονες μετά την πτώση του Ναζισμού για να τους βοηθήσουν στην κατασκευή της ατομικής βόμβας με το ζόρι – τότε πού πήγε η ιδεολογία; 

Στο γνωστό: δεν μας νοιάζει αν είσαι κάθαρμα, αρκεί να είσαι ένα δικό μας κάθαρμα.

Η επιστήμη και η σχέση της με την εξουσία είναι βέβαια ένα παντοτινό πρόβλημα απ’ την εποχή της αρπαγής της φωτιάς – βλέπε και το βιβλίο του Λεονάρντο Σιάσια «Η εξαφάνιση του Μαγιοράνα» για έναν από τους μεγαλύτερους ιταλούς επιστήμονες, ειδικούς στη σχάση του ατόμου, μαζί με τον Φέρμι (εποχή φασισμού), που εξαφανίστηκε εθελοντικά όταν κατάλαβε πού θα καταλήξει η διάσπαση του ατόμου, όταν η ανακάλυψη περάσει στα χέρια οποιασδήποτε εξουσίας, ιδίως ολοκληρωτικής, ή φανατικής. (Και το μπαρούτι χρησιμοποιήθηκε πρώτα για να διανοίγουν λατομεία, αλλά πώς κατέληξε;) Ομως, στην περίπτωση του Μαγιοράνα έχουμε την έγερση του ζητήματος της προσωπικής συνείδησης του επιστήμονα, της ηθικής: τι κάνεις όταν καταλάβεις πως μια ανακάλυψή σου μπορεί να αφανίσει την οικουμένη, αν χρησιμοποιηθεί λανθασμένα απ’ την πολιτική;  

Μεγάλο ζήτημα, μεγάλο ερώτημα, το θέμα της χρήσης.

Η ηθική της χρήσης – ας θυμηθούμε και τα δηλητηριώδη αέρια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου (η μουστάρδα δεν ήταν μόνο για τα σάντουιτς) και όχι μόνον, τη γόμωση φωσφόρου, ή την πολύ πρόσφατη υπόθεση με τη χρήση του φρικαλέου πολωνίου σε δολοφονίες αντιφρονούντων, ή και το λεγόμενο «σύνδρομο της Αβάνας». Ποιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες, κι από τους φύλακες των φυλάκων των φυλάκων – ω, φύλακες; Ανακλώμενα κάτοπτρα.

Και αν όλα σήμερα ελέγχονται, τι θα γίνει αύριο αν ο ανορθολογισμός των ψηφοφόρων βγάλει στην εξουσία κάποιον παράφρονα; Πόσες δικλίδες μπορούν να υπάρξουν – ή, τι θα γίνει αν ένα έθνος που κατέχει πυρηνικά κινδυνέψει με αφανισμό από τους επεκτατικούς γείτονες; Θα πατήσει το κουμπί την τελευταία στιγμή, ή όχι; 

Οδυνηρά ερωτήματα – και υπάρχουν απ’ τα παλιά χρόνια.  

Οι αρχαίοι έλεγαν «Μη παιδί ξίφος». Μη δίνεις ξίφος στο παιδί – αλλά ως παιδί μπορεί να νοηθεί κι ένας μωρόπιστος, ένας φανατικός, ένας μεγαλομανής, ή κάποιος που ξεμωράθηκε, ή είναι σε υπαρξιακή απελπισία. Τι θα κάνει μέσα στην αφέλεια ή στη μεγαλομανία του; Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων; Πολύ πιθανό.

Η ηθική της επιστήμης, η ηθική της χρήσης, της γενετικής, και άλλων κλάδων ελέγχεται αυστηρά και περισσότερο στη δυτική αστική δημοκρατία, διότι υπάρχει αντιπολίτευση, υπουργικά συμβούλια, εφημερίδες, ιατρικοί σύλλογοι και λοιπά, οπότε και οι επιστήμονες, δεν κρίνονται με βάση την ιδεολογία, αλλά τις γνώσεις και τις επιδόσεις τους επί του πεδίου. Δεν διαλέγεις επιστήμονες να σε βοηθήσουν με τον Κόβιτ, με βάση το τι ψηφίζουν, ή με βάση το δελτίο ερωτικής τους ενημερότητας. Θέλεις τους καλύτερους, τους άριστους, για να σε βοηθήσουν να αντεπεξέλθεις, ακόμα και ιδιοτελώς πολιτικά αν το δεις: θα πάρεις ιδεολογικά δικούς σου ακόμα και αν είναι άσχετοι ή μη-επαρκείς; Οχι

Κάθε κυβέρνηση θα ήθελε τους κράτιστους για να βγει νικήτρια απ’ την πανδημία – μόνο τα κορόιδα θα διάλεγαν ιδεολογικά δικούς τους, ανεξαρτήτως επάρκειας. 

Και τους κράτιστους τους ξέρουμε όλοι, άσχετα το τι ψηφίζουν. Ο καθείς από μας, αν προκύψει σοβαρή ασθένεια ψάχνει τον καλύτερο γιατρό και δεν ρωτάμε αν κάποιος καρδιολόγος, ή ογκολόγος ψηφίζει Βαρουφάκη, αν είναι οπαδός του ΟΦΗ, αντβεντιστής, ή πιστεύει στον Βούδα.

Κατά συνέπεια τι μας λένε οι Συριζαίοι για «επιστήμονες κοινής αποδοχής»; 

Το εννοούν ιδεολογικά;  

Επειδή είναι στο κόμμα (και απεχθάνονται ό,τι δεν ελέγχουν) πιστεύουν ότι μπορούν να διαλέξουν και επιστήμονες πέρα απ’ την επιστημονική τους επάρκεια – αν, δηλαδή οι γιατροί ψηφίζουνε Σκουρλέτη, ή όχι; 

Και πώς θα τους διαλέξουν εφόσον υπάρχουνε προσωπικά δεδομένα; Θα βρούνε συνδικαλιστές;  

Και θα βάλει το κάθε κόμμα τους δικούς του, ανεξαρτήτως αν διαθέτουνε τα πτυχία και την επιστημονική διαδρομή; Κι αν συμβεί έτσι, και βγούνε στη φόρα τα πολιτικά, τότε δεν θα γεννηθεί δυσπιστία μεταξύ τους, οπότε θα γίνει μύλος; 

Θα κάνουμε απλή αναλογική και στον Κόβιτ, που είναι μάλλον απολίτικος, υπερκομματικός ιός; 

Και στην περίπτωση που κάποιος σταλινώδης γιατρός (επιλεγείς λόγω ιδεολογίας) αποδέχεται ως εμβόλιο μόνο τον Σπούτνικ συνοδεία μπαλαλάικας, τι θα γίνει;

Τότε, θα μένουν ξάγρυπνοι οι γελοιογράφοι λόγω υπερεργασίας, αλλά ο ιός θα κάνει πανηγύρι.  

Τι θα πει «κοινής αποδοχής»; 

Μήπως είναι...

 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ : Συνοπτική διαφοροποίηση Δημοσίων Σχέσεων, Μάρκετινγκ και Διαφήμισης

Γράφει ο καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

 

Το ευρύτερο κοινό όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε παγκόσμια κλίμακα και μαζί πολλοί πρωτοετείς φοιτητές και φοιτήτριες σε Πανεπιστημιακά τμήματα Διοίκησης Επιχειρήσεων, Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ εκφράζουν συχνά το θέμα προβληματισμού τους που σχετίζεται με τις ομοιότητες και τις διαφορές ανάμεσα στις ακαδημαϊκές έννοιες και τις πρακτικές εφαρμογές των Δημοσίων Σχέσεων, του Μάρκετινγκ και της Διαφήμισης.  

Είναι σχετικά κοινή η διαπίστωση ότι υπάρχει στην αντίληψη της κοινής γνώμης μια εμφανής θόλωση γραμμών που οριοθετούν τον τομέα και τις δραστηριότητες των τριών συναφών ακαδημαϊκών και πρακτικών τομέων.

     Το σημερινό μου άρθρο που φιλοξενείται στο αγαπημένο Blog στοχεύει στην εξοικείωση των αναγνωστών με μια συνοπτική στο μέγεθος αλλά απαραίτητη παρουσίαση των σχετικών ομοιοτήτων και διαφορών που υπάρχουν ανάμεσα στους ακαδημαϊκούς τομείς και τις πρακτικές εφαρμογές και επαγγελματικές δραστηριότητες  των Δημοσίων Σχέσεων, του Μάρκετινγκ και της Διαφήμισης.

Πριν από έναν περίπου αιώνα o W.I. Thomas ήταν ο πρώτος που υπογράμμισε την «επιθυμία για αναγνώριση» ως μία έμφυτη ανάγκη των ανθρώπων. Πιστεύω ότι πολλοί αναγνώστες και αναγνώστριες του Blog είναι ήδη εξοικειωμένοι με τη θεωρία των κινήτρων της ανθρώπινης συμπεριφοράς που διατύπωσε ο Abraham Maslow και την παγκοσμίως γνωστή σχηματική παρουσίασή τους ως μια πυραμίδα όπου προσδιορίζεται και διαφοροποιείται η «ιεραρχία των ανθρώπινων αναγκών».

Στο 4ο επίπεδο αυτής της σχηματικής πυραμίδας των αναγκών, ο Maslow αναφερόμενος πολύ συγκεκριμένα στην έννοια της «εκτίμησης», επισημαίνει εμφαντικά την ανάγκη για «αναγνώριση» που χαρακτηρίζει εμάς τους ανθρώπους στις καθημερινές μας σχέσεις με τους συνανθρώπους μας.

Συνιστά αλήθεια αποδεκτή τόσο στους ακαδημαϊκούς όσο και στους ευρύτερους κύκλους δραστηριοτήτων ότι τόσο οι Δημόσιες Σχέσεις όσο και το Μάρκετινγκ μοιράζονται την κοινή βάση των προσπαθειών που αποσκοπούν στην καθιέρωση και διατήρηση της «αναγνώρισης» ατόμων, ομάδων, επιχειρήσεων ή οργανισμών καθώς και των προϊόντων και υπηρεσιών που προσφέρουν στους καταναλωτές.

Σύμφωνα με τον καταγεγραμμένο ορισμό της PRSA (Public RelationsSociety of America) αναφέρει σαφώς ότι «Οι δημόσιες σχέσεις είναι μια στρατηγική διαδικασία επικοινωνίας που χτίζει αμοιβαία επωφελείς σχέσεις μεταξύ των οργανισμών και του κοινού τους.»

http://prdefinition.prsa.org/

Σύμφωνα με τη δήλωση του Διοικητικού Συμβουλίου της Αμερικανικής Ένωσης Μάρκετινγκ (AmericanMarketingAssociation) που εγκρίθηκε τον Οκτώβριο του 2007: «Το μάρκετινγκ είναι η δραστηριότητα, το σύνολο των θεσμών και οι διαδικασίες δημιουργίας, επικοινωνίας, παράδοσης και ανταλλαγή προσφορών που έχουν αξία για τους πελάτες, τους συνεργάτες και την κοινωνία γενικότερα. »

https://www.ama.org/the-definition-of-marketing-what-is-marketing/

Ωστόσο, τα θέματα που σχετίζονται με το Μάρκετινγκ και τις Δημόσιες Σχέσεις μπορεί να φαίνονται λιγότερο θολά αλλά είναι αποδεκτό ότι «μπλέκονται» όταν κάποιος επιχειρήσει να διαφοροποιήσει τις Δημόσιες σχέσεις από τη Διαφήμιση.

     Για πολλούς συναδέλφους, ακαδημαϊκούς και ελεύθερους επαγγελματίες οι δυσκολίες και τα συναφή προβλήματα της διαφοροποίησης της Διαφήμισης και των Δημοσίως Σχέσεων (γνωστών διεθνώς και με τα 2 γράμματα της Αγγλικής γλώσσας, δηλαδή ως PR) γίνεται πιο εύκολα: η διαφήμιση περιλαμβάνει την πληρωμή ενός μέσου (τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδα ή περιοδικό, για παράδειγμα) για ώρα προβολής ή ίντσες στήλης για την προβολή ενός διαφημιστικού μηνύματος. Το περιεχόμενο μιας διαφήμισης ελέγχεται πάντα από τον διαφημιζόμενο, σε αντίθεση με το περιεχόμενο των σελίδων σύνταξης ή προγραμμάτων, τα οποία ελέγχονται από δημοσιογράφους.  

Οι επαγγελματίες των Δημοσίων Σχέσεων προσπαθούν να πείσουν τους δημοσιογράφους να καλύψουν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους με βάση την επικαιρότητα. Μια διαφήμιση δεν χρειάζεται να ικανοποιεί καμία ειδησεογραφική αξία, αλλά πολύ απλά πρέπει να είναι νόμιμη και η καταχώρησή της να πληρώνεται ».

     Στο ίδιο πλαίσιο αναφοράς είναι αποδεκτό γενικά ότι η Διαφήμιση είναι η δραστηριότητα που παρουσιάζει το πιο πειστικό δυνατό μήνυμα πώλησης στις σωστές προοπτικές για το προϊόν ή την υπηρεσία στο χαμηλότερο δυνατό κόστος. Ο Χάρισον προβάλλει θετικά επιχειρήματα για τα δημόσια σχέδια τονίζοντας ότι ο όρος «πειστικός» δεν είναι στόχος δημοσίων σχέσεων, το «πώληση» δεν είναι ο σκοπός των επικοινωνιών δημοσίων σχέσεων και, τέλος, το στοιχείο «κόστους» διαφέρει σημαντικά μεταξύ των δημοσίων σχέσεων και της διαφήμισης. Από τις προσωπικές μου εμπειρίες και τις εμπειρίες άλλων επαγγελματιών και ακαδημαϊκών συναδέλφων μπορώ να βεβαιώσω ότι οι προϋπολογισμοί δημοσίων σχέσεων είναι σχετικά μικροί σε σύγκριση με τους προϋπολογισμούς διαφήμισης.

Το ευρύτερο κοινό στην Πατρίδα μας και διεθνώς γνωρίζει ότι τα διαφημιστικά μηνύματα πληρώνονται και δεν έχουν το ίδιο «βάρος» με τα μηνύματα δημοσίων σχέσεων, τα οποία μπορεί να εμφανίζονται ως ειδήσεις ή δηλώσεις σύνταξης και κρίνονται ότι έχουν μεγαλύτερο αντίκτυπο στην αντίληψη και εντύπωση των αναγνωστών.

Πράγματι, ο παράγοντας «κόστος» είναι κάτι που οι περισσότεροι επαγγελματίες των δημοσίων σχέσεων θα χρησιμοποιήσουν ως επιχείρημα που ενισχύει τον ισχυρισμό τους για «επιτυχία» στη δημοσίευση των μηνυμάτων τους «δωρεάν».

Οι συνάδελφοί μου και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού αλλά και σε πανεπιστημιακά ιδρύματα των χωρών της Ανατολής συχνά με αναφέρουν ως «pracademic»,  (συνθετικό των αγγλικών όρων «practitioner» & «academic») δηλαδή καθώς και ως επαγγελματίας στον τομέα των Δημοσίων Σχέσεων και ως ακαδημαϊκός έχω χρησιμοποιήσει και συνεχίζω να χρησιμοποιώ το ίδιο επιχείρημα για τη διαφοροποίηση διαφημιστικών μηνυμάτων και ευρύτερες δραστηριότητες μάρκετινγκ από μηνύματα και δραστηριότητες δημοσίων σχέσεων.

Υπήρξαν περιπτώσεις όπου η επιτυχία ενός μηνύματος δημοσίων σχέσεων στην απόκτηση δημοσιότητας στα μέσα ενημέρωσης και στην επιτυχία προσέλκυση της προσοχής του κοινού χαρακτηρίστηκε ως «έμμεση» διαφήμιση καθώς κατόρθωσε να μεταφέρει το μήνυμα της επιχείρησης ή του οργανισμού «δωρεάν».

Περισσότερα για το σημερινό μου θέμα, όχι ως αυτό-διαφήμιση ή τέχνασμα μάρκετινγκ αλλά ως μια καλοπροαίρετη χειρονομία Δημοσίων Σχέσεων, θα βρούνε οι φίλοι και φίλες αναγνώστες του Blog στο...