ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΤΑΛΙΝΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: (Εκ)καθαρίζοντας τους αρμούς της εξουσίας

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

 Διαμαρτυρήθηκε σύσσωμος ο ΣΥΡΙΖΑ διότι διαστρεβλώθηκαν τα λεγόμενα του Δημήτρη Τζανακόπουλου από τα συστημικά ΜΜΕ.

Τι έγραψαν λοιπόν οι δημοσιογράφοι; 

 Μα αυτό που είπε ο γραμματέας του κόμματος και μάλιστα όχι κατ’ ιδίαν, αλλά σε ανοικτή δημόσια ομιλία: Oτι χρειάζονται «συγκεκριμένες και πολύ τολμηρές αποφάσεις ώστε να σπάσουν αυτά τα δίκτυα εξουσίας στο εσωτερικό του ελληνικού διοικητικού μηχανισμού», ότι όσο ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση επέτρεψε «πολυπλόκαμους και βαθείς μηχανισμούς να φιλτράρουν και να φρενάρουν πολιτικές επιλογές», ότι αυτό το βρήκαν μπροστά τους και πρέπει τώρα να συζητήσουν «σε πάρα πολύ μεγάλο βάθος τον τρόπο που αυτού του τύπου οι αυτονομημένες εστίες εξουσίες στο εσωτερικό της Δημόσιας Διοίκησης θα πρέπει να εκκαθαριστούν».

Εντάξει, καμία έκπληξη, διότι, όπως έχουν ξαναπεί οι ίδιοι με πόνο ψυχής, ο ΣΥΡΙΖΑ «το 2015 πήρε την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία» και όταν επιστρέψουν θα ελέγχουν «τους αρμούς της εξουσίας».

Παρά το βεβαρυμένο ιστορικό ατυχών δηλώσεων και βαθυπλόκαμων (sic) προθέσεων, στην Κουμουνδούρου θεώρησαν ότι τους παρεξηγήσαμε και έσπευσαν να δώσουν θυμωμένες διευκρινίσεις. Μόνο που το έκαναν χειρότερο, αφού είπαν το ίδιο πράγμα με -υποτίθεται- άλλα λόγια: «Είναι άλλο πράγμα η εκκαθάριση μηχανισμών παραεξουσίας, διαφθοράς και παράκαμψης της λαϊκής κυριαρχίας, καθώς και στρατηγικών οχυρών επιχειρηματικών συμφερόντων στη Δημόσια Διοίκηση και άλλο πράγμα οι απολύσεις δημοσίων υπάλληλων».

Τώρα πώς ένας δημόσιος υπάλληλος μπορεί να παρακάμψει τη λαϊκή κυριαρχία και να αποδειχθεί τόσο επικίνδυνος που να πρέπει να εκκαθαριστεί -διοικητικά μιλώντας- δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε. Αυτό όμως που δεν χρειάζεται και ιδιαίτερη φαντασία είναι πως μια αξιωματική αντιπολίτευση, εν προκειμένω ο ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθεί να παρακάμψει την κοινή λογική. Ισως επειδή δεν τη διαθέτει.

Ομως από όλη αυτή την ιστορία προκύπτει κατι ακόμα «καλύτερο». Οτι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ενοχλήθηκε επειδή σοκαριστήκαμε από την αρνητικά φορτισμένη λέξη «εκκαθάριση» που παραπέμπει στις πιο σκοτεινές εποχές των αριστερών ολοκληρωτικών καθεστώτων και σε μια αυταρχική, καθεστωτική νοοτροπία, αλλά επειδή...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ και ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Η γάτα πάνω στο τραπέζι

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

Παρακολουθώντας κάποιος τις τραγελαφικές καταστάσεις που διαδραματίζονται στη Μεγάλη Βρετανία, το λογικότερο είναι –αν διαθέτει λογική- να κάνει το σταυρό του που «ευτυχώς δεν πάθαμε και τίποτα».


Αν εξαιρέσεις βέβαια μια χασούρα 100 δισ. ευρώ και το γονάτισμα της ελληνικής οικονομίας, αποφύγαμε τα χειρότερα ενός Grexit. Φανταστείτε τι θα συνέβαινε στη χώρα μας και τι ακριβώς θα ζούσαμε ακόμα αν οι Ελληνες… Μπόρις Τζόνσον προχωρούσαν τελικά στην έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Αν το Λονδίνο κλυδωνίζεται ακόμα τρία χρόνια μετά το δημοψήφισμα που ανοήτως αποφάσισε ο Κάμερον, η Αθήνα θα είχε ήδη καταρρεύσει.

 

Όμως κάποιοι, ακόμα και σήμερα, νιώθουν υπερήφανοι για εκείνες τις ημέρες. Για εκείνη την περήφανη διαπραγμάτευση που μας οδήγησε στο τρίτο αχρείαστο Μνημόνιο, στα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα και στην απώλεια της αξιοπιστίας μας ως κράτος. Ήταν τότε που οι «ενήλικες στο δωμάτιο» αποφάσιζαν για την τύχη -ή την ατυχία- της χώρας.  

Μια από τις πιο δραματικές στιγμές του Eurogroup της 27ης Ιουνίου, κάτι λιγότερο από ένα 24ωρο μετά την εξαγγελία για δημοψήφισμα από τον Αλέξη Τσίπρα, περιγράφουν οι Ελένη Βαρβιτσιώτη και Βικτωρία Δενδρινού στην «Τελευταία Μπλόφα» (εκδόσεις Παπαδόπουλος):

 

«Συνάδελφοι, έχουμε φτάσε σε αδιέξοδο. Ήρθε η ώρα να βάλουμε τη γάτα στο τραπέζι», είπε αμέσως ο υπουργός Οικονομικών της Φινλανδίας Αλεξ Στουμπ, χρησιμοποιώντας μια φινλανδική έκφραση που σημαίνει ότι είχε έρθει η ώρα να πούνε αλήθειες. «Ας μιλήσουμε για το Σχέδιο Β’. Το πρόγραμμα δεν θα παραταθεί, το ΔΝΤ δεν θα πληρωθεί, θα επιβληθούν κεφαλαιακοί έλεγχοι, δεν θα υπάρχει ELA», είπε, στρεφόμενος προς τον Γιάνη Βαρουφάκη και απαριθμώντας όσα όλοι υπολόγιζαν να δουν τις επόμενες ημέρες. «Θα υπάρξει πολιτικό και οικονομικό χάος, δεν θα μπορείτε να πληρώσετε μισθούς και συντάξεις. Θα είστε μόνοι σας. Έχετε προλάβει να εξηγήσετε σοβαρά αυτούς τους κινδύνους στον ελληνικό λαό;».

 

Ίσως τελικά...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι ιστορικοί του μέλλοντος και οι αριστεροί εθνικοί μας σουργελαράδες

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

Στα χρόνια πριν από το 1989, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ήταν εγκατεστημένος στον Περισσό: εκεί έδρευε και τότε η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ αλλά ο ήρωάς μας ήταν πολλά σκαλιά παραπάνω: μέλος του Πολιτικού Γραφείου, τα χρόνια πριν από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου – και σε φανερό ανταγωνισμό με τον Μίμη Ανδρουλάκη για το ποιος από τους δύο είχε πιο περίοπτη θέση στο μυαλό του Χαρίλαου Φλωράκη…


ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ πέρασαν, όπως και τα κομματικά αξιώματα στο ΚΚΕ.  

Χωρίς να αλλάξει την ιδεολογία του, ο Λαφαζάνης μεταπήδησε στον Συνασπισμό, από τον οποίον είχε ήδη αποχωρήσει το Κομμουνιστικό Κόμμα, που δεν άντεξε τη συμμαχία με τους ρεβιζιονιστές, αλλά και την πολιτική πανωλεθρία που έφερε στην Αριστερά η παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο.

ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ των τάσεων στον Συνασπισμό, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ίδρυσε τη δική του ομάδα, που έμεινε στην ιστορία ως το «Αριστερό Ρεύμα». Υιοθετώντας όλα τα συνθήματα του ΚΚΕ -παρότι ο Περισσός δεν ήθελε πια ούτε να ακούσει το πάλαι ποτέ αγαπημένο παιδί του- συνυπήρξε για αρκετά χρόνια με την κεντρική γραμμή του κόμματος που έμελλε κάποια στιγμή να κυβερνήσει.
 

Oταν η κρίση -και η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα- εκτόξευσε τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ήταν εσωκομματικά πανίσχυρος: ήλεγχε το ένα τρίτο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και πολύ μεγαλύτερο κομμάτι της Κεντρικής Επιτροπής.

 

ΣΤΗΝ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ περίοδο του Μαΐου του 2012, όταν το πολιτικό σκηνικό επρόκειτο να αποσυντεθεί, ο Αλέξης Τσίπρας έκανε μία πρόταση που άλλαξε την πορεία των πραγμάτων: βγήκε δημοσίως και πρότεινε στο ΚΚΕ να συνεργαστούν για να γίνει πραγματικότητα η «πρώτη αριστερή κυβέρνηση» στη χώρα.

 

ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ που έκανε την πρόταση -για την οποία ήξερε ότι θα απορριπτόταν μετά βδελυγμίας από τον Περισσό- ο Αλέξης Τσίπρας γνώριζε ότι τα γκάλοπ έδιναν στον ΣΥΡΙΖΑ ένα ποσοστό λίγο κάτω από το 10%. Μερικές ημέρες αργότερα, τα πάντα είχαν αλλάξει και το βράδυ των πρώτων εκλογών του 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν πια το δεύτερο κόμμα, σε απόσταση αναπνοής από τη Νέα Δημοκρατία.
 

Οι ψηφοφόροι είχαν εκλάβει την πρόταση Τσίπρα ως μία ευκαιρία για να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό στον τομέα της διακυβέρνησης, καθώς τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η Νέα Δημοκρατία είχαν ήδη αναγκαστεί να ψηφίσουν Μνημόνια.

 

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ, όμως, παραμένει: Ηξερε ο Αλέξης Τσίπρας ότι κάνοντας την πρόταση συνεργασίας στο ΚΚΕ έβαζε τον ΣΥΡΙΖΑ για τα καλά στον χάρτη της κυβερνησιμότητας; Ή απλώς έκανε μία άσκηση εσωκομματικής εξισορρόπησης για να κρατήσει ικανοποιημένο το Αριστερό Ρεύμα του Παναγιώτη Λαφαζάνη;

 

Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ του μέλλοντος ενδεχομένως θα βρει τη λύση στον γρίφο, η ουσία πάντως είναι ότι οι δεύτερες εκλογές του 2012 πιστοποίησαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα γινόταν κάποια στιγμή στο μέλλον κυβερνητική δύναμη.  

Αυτό συνέβη εντέλει τον Ιανουάριο του 2015 και αφού είχε προηγηθεί η συμμαχία με τον Πάνο Καμμένο και τους Ανεξάρτητους Ελληνες.

 

ΣΤΟ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ κλίμα της εποχής, ο Λαφαζάνης δεν αντέδρασε για τη συμμαχία που κάποτε θα είχε θεωρηθεί ανίερη. Αλλωστε, ο Αλέξης Τσίπρας τον αντάμειψε με σημαντικές κυβερνητικές θέσεις, που δεν είχαν ποτέ φανταστεί τα στελέχη του Αριστερού Ρεύματος.
 

Ο ίδιος ο Λαφαζάνης είχε μεταξύ άλλων την -πολύ σημαντική- αρμοδιότητα της ενέργειας, που τον οδήγησε ως τη Μόσχα. Μάλιστα, τότε είχε πειστεί -και έπεισε και τον Αλέξη Τσίπρα- ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν ήταν έτοιμος να δώσει 5 δισ. ευρώ ως προκαταβολή για έναν αγωγό που ήταν -και παρέμεινε- στα χαρτιά…

 

ΚΑΙ ΕΔΩ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ να αναλάβουν δράση οι ιστορικοί του μέλλοντος. Η πολιτική Βαρουφάκη -που ήταν πολιτική Τσίπρα- των πρώτων έξι μηνών ήταν το αποτέλεσμα της αυταπάτης του ΣΥΡΙΖΑ για τον ρόλο της Ενωμένης Ευρώπης; Ή ήταν μία απολύτως αναγκαία πολιτική, προκειμένου να διατηρηθεί η συνοχή του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ και ό,τι ήθελε προκύψει;
 

Η ουσία είναι ότι...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Ανατριχίλες

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

«Ανατριχιαστικά επίκαιρη» βρήκε ο πρωθυπουργός την ομιλία του Αρη Βελουχιώτη στη Λαμία τον Οκτώβριο του 1944 και επέλεξε να αναπαράξει ένα μέρος της. Μόνο που επανέλαβε τη λάθος παράγραφο.
 

Θα μπορούσε για παράδειγμα να ξεκινήσει όπως ακριβώς είχε αρχίσει ο Βελουχιώτης: «Μα ο λόγος μου αυτός δεν θα μοιάζει καθόλου με τους λόγους που γνωρίσατε μέχρι σήμερα. Δεν πρόκειται να σας υποσχεθώ ούτε πως θα σας φτιάξω γεφύρια ή ποτάμια, όπως σας υποσχόντουσαν πως θα σας φέρουν οι παλιοί κομματάρχες. Ούτε και θα σας τάξω λαγούς με πετραχήλια». 

 Φυσικά δεν τόλμησε να το κάνει, διότι η ομοιότητα αυτών που περιγράφει ο Βελουχιώτης είναι ανατριχιαστικά επίκαιρη με αυτά που κάνει ο Αλ. Τσίπρας 75 χρόνια αργότερα.

 

Ο Τσίπρας, σαν γνήσιος παλιός κομματάρχης, έχει αποδυθεί σε ένα ντελίριο μοιράσματος ζεστού χρήματος και προεκλογικών υποσχέσεων. Από έκτακτα επιδόματα μέχρι «13η σύνταξη» και φυσικά τελετές εγκαινίων που προκαλούν γέλιο και οργή. Υπουργοί να φωτογραφίζονται σε ακίνητα βαγόνια και να κάνουν εγκαίνια έργων που θα ξεκινήσουν το 2020, να κόβουν κορδέλες σε δρόμους που είναι ημιτελείς και βουλευτές να γυρίζουν με τις τροπολογίες στο χέρι ψάχνοντας υπουργό να τις υπογράψει. Η κυβέρνηση έφθασε μέχρι στο σημείο να προαναγγείλει την πληρωμή των συντάξεων του Ιουνίου για Δημόσιο και ΙΚΑ στις 24 Μαΐου (!), δηλαδή δύο ημέρες νωρίτερα από τις εκλογές. Και όλα αυτά, σε σφιχτό εναγκαλισμό με ό,τι πιο παλαιό, συντηρητικό και οπισθοδρομικό κομμάτι έχει απομείνει στον συνδικαλισμό.

 

Λίγες μόλις ημέρες μετά την αποκάλυψη για τις διακοπές σε πολυτελές κότερο, η επίκληση του κομμουνιστικού πνεύματος μοιάζει τουλάχιστον αστεία.  

Δυστυχώς ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να διαιωνίσει τις χειρότερες πρακτικές του μαυρογιαλουρισμού, αυτές που οι παλαιοί κομμουνιστές λοιδορούσαν. 

 Το κάνει χωρίς καμία αιδώ, χωρίς κανένα σεβασμό ούτε καν...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: «Πόσα μακαρόνια τρώει ο κόσμος;»

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

Ηταν το επαναστατικό έτος 2015 όταν η κυβέρνηση του βουνού ανέλαβε να σώσει τη χώρα. Από τα χαρακώματα της αντίστασης τότε δεν έλειπε κανείς, αφού η σωτηρία του έθνους δεν επέτρεπε λιποταξίες.


Μαζί με την αναδιανομή του πλούτου από τους πλούσιους στους φτωχούς, οι στρατηγοί του Μαξίμου αποφάσισαν, μεταξύ άλλων, την αύξηση του ΦΠΑ από το 13% που είχαν μειώσει οι πατριδοκάπηλοι ΣαμαροΒενιζέλοι στο 24%.  

Οι αντιδράσεις ήταν πολλές, αλλά ένα επιχείρημα ακούστηκε ακλόνητο: «Δηλαδή, πόσα μακαρόνια τρώει ο κόσμος για να βγάλουμε την αύξηση 10% στις δαπάνες του;».

 

Αναλύοντας μάλιστα τη συλλογιστική του επιχειρήματος, σημειώνονταν αρμοδίως ότι το 10% αντιστοιχεί σε 6 λεπτά το πακέτο τα μακαρόνια. «Συζητάμε για έξι λεπτά, έξι σεντς το πακέτο τα μακαρόνια; Αυτό κουβεντιάζουμε όταν μιλάμε σοβαρά πολιτικά; Τέτοια προπαγάνδα γίνεται, τα έξι λεπτά για τα μακαρόνια και όχι τα λεφτά που θα έρθουν με την αναδιανομή με το φόρο στους πλούσιους». Αυτά δεν τα έλεγε όποιος και όποιος, αλλά ο τότε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Φίλης.

 

Από τότε βέβαια κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, η αναδιανομή του πλούτου δεν έγινε, σε αντίθεση με άτακτες οπισθοχωρήσεις, όπως για παράδειγμα με τη «μαντάμ Μέρκελ» και τους δανειστές που μετονομάστηκαν σε εταίρους, ή με την Εκκλησία. Τέσσερα χρόνια μετά, η επαναστατική κυβέρνηση συνθηκολόγησε και ως διά μαγείας, ανακάλυψε πως οι Ελληνες μάλλον τρώνε πολλά μακαρόνια. Ετσι, μείωσε τον ΦΠΑ που είχε αυξήσει. Εντελώς τυχαίο ότι το αποφάσισε 18 ημέρες πριν από τις εκλογές, προσφέροντάς το ως δώρο στους ψηφοφόρους, μαζί με μια κουτσουρεμένη 13η σύνταξη. Ενα δώρο αξίας 500 ευρώ και 10 λεπτών του ευρώ…

 

Σοβαρά τώρα και χωρίς διάθεση περαιτέρω ειρωνείας: 

Τα μέτρα που ανακοίνωσε από το Ζάππειο ο πρωθυπουργός και το οικονομικό επιτελείο από τη στιγμή και στο βαθμό που ωφελούν τους πολίτες έστω και κατά ένα ευρώ, είναι θετικά. Κανείς δεν δικαιούται να ειρωνευτεί ούτε να απαξιώσει ένα βοήθημα, άμεσο ή έμμεσο, που χιλιάδες οικογένειες έχουν ανάγκη.

 

Αλλωστε, τα υπερπλεονάσμστα από την τσέπη τους βγήκαν και αν σήμερα η κυβέρνηση τους δίνει ένα, τους έχει πάρει ήδη 10.  

Ομως την ίδια στιγμή, ας θυμηθούν κάποιοι πως...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Το «γεω» μπροστά από την «πολιτική»

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

«Ο Βλαντιμίρ Πούτιν ισχυρίζεται πως είναι ένας βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος, πιστός ακόλουθος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Εάν είναι έτσι, μπορεί όταν πηγαίνει για ύπνο κάθε βράδυ να λέει την προσευχή του και να ρωτάει τον Θεό: “Γιατί δεν έπλαθες μερικά βουνά στην Ουκρανία;”». Με αυτές τις αράδες ξεκινά ο Tim Marshall το βιβλίο του «Αιχμάλωτοι της Γεωγραφίας» (στην Ελλάδα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα). Είναι προφανές πως αν η γη της Ρωσίας είχε κάποια βουνά στα δυτικά της, θα είχε γλιτώσει και εκείνη και η Ουκρανία από αχρείαστες πολεμικές επιθέσεις που ευνοούνται από τις ανοχύρωτες, απέραντες πεδιάδες.

Ο Marshall, ως διπλωματικός συντάκτης, ξεδιπλώνει με δημοσιογραφικό και ταυτόχρονα επιστημονικό τρόπο τη σημασία της γεωγραφίας όχι μόνο για την Ιστορία που ξέρουμε αλλά και για την Ιστορία που γράφεται τώρα. 

Σε 10 κεφάλαια, από τη Ρωσία μέχρι την Κίνα, τις ΗΠΑ, τη Δυτική Ευρώπη, την Αφρική τη Μέση Ανατολή, την Ινδία με το Πακιστάν, την Κορέα με την Ιαπωνία, τη Λατινική Αμερική και την Αρκτική, ο συγγραφέας αναλύει τους λόγους για τους οποίους ένας ποταμός ή μια αμμοθύελλα αποδεικνύονται πιο δυνατά από τους δορυφόρους και το Ιντερνετ.

Το Μακεδονικό, η διαμάχη της Ελλάδας με την Τουρκία πάνω από το Αιγαίο, οι αναταραχές στις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων, το τείχος που θέλει να ορθώσει ο Τραμπ στο Μεξικό, ο πόλεμος Ισραηλινών και Παλαιστινίων, όλες τέλος πάντων οι μεγάλες, ιστορικές διαμάχες αυτού του πλανήτη έχουν κάτι κοινό: Τη γεωγραφία.  

Στη γειτονιά μας το ξέρουμε καλύτερα από κάθε άλλον. Η γεωγραφική θέση της Ελλάδας, ευλογία και κατάρα μαζί, ήταν αυτή που ανέκαθεν καθόριζε τις εξελίξεις, ή τουλάχιστον τις συνδιαμόρφωνε μαζί με τις αποφάσεις των ηγετών της και τις ευρύτερες οικονομικοπολιτικές ισορροπίες.

Αν, λοιπόν, προσθέσουμε το «γεω» μπροστά από την πολιτική, τότε έχουμε τη γεωπολιτική και αλίμονο στο λαό ή τον πολιτικό που θα επιλέξει να την αγνοήσει. 

Διότι...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Και επιτροπή παραλαβής ομπρελών

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

Ας δεχθούμε, σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζουν από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, πως η παραγγελία των τεσσάρων ομπρελών συνολικής αξίας 500 ευρώ και διαμέτρου 120 cm εκάστη δεν έγινε ούτε από την υπουργό κ. Γεροβασίλη ούτε από την υφυπουργό κ. Παπακώστα.


Ας δεχθούμε πως όχι μόνο δεν τις παρήγγειλαν, αλλά ούτε καν γνώριζαν πως κάποια υπηρεσία τις παρήγγειλε για λογαριασμό τους, προφανώς από υπερβάλλοντα ζήλο. 

Ας δεχθούμε επιπλέον ότι δεν αρκούσε μια ομπρέλα για την κάθε υπουργό, διότι άνθρωποι είμαστε στο κάτω κάτω, πες πως ξεχνιέται η μία κάπου, να μην υπάρχει ρεζέρβα σε περίπτωση σφοδρής καταιγίδας;  

Ας δεχθούμε, τέλος, ότι η εσωτερική έρευνα που διατάχθηκε θα ολοκληρωθεί σύντομα και θα μάθουμε και εμείς τα συμπεράσματά της. 

Ομως και πάλι θα μείνουμε με δύο απορίες.

 

Πρώτη απορία: Πόσες επιτροπές χρειάζεται να συσταθούν, πόσοι ένστολοι να εμπλακούν και πόσες εργατοώρες από τον πολύτιμο χρόνο των αντρών και των γυναικών της Ελληνικής Αστυνομίας να χαθούν για την προμήθεια τεσσάρων ομπρελών;  

Λοιπόν, στις 11 Οκτωβρίου 2018 γίνεται η πρώτη υπηρεσιακή αναφορά της αιτούσας υπηρεσίας, η οποία καταχωρίζεται κατά τα προβλεπόμενα. 

Στις 17 Οκτωβρίου ακολουθεί η Απόφαση Ανάληψης Υποχρέωσης για την έγκριση της δέσμευσης «πίστωσης ύψους 500 ευρώ για την πληρωμή ισόποσης δαπάνης».  

Λίγες ημέρες μετά, στις 31 Οκτωβρίου, με νέο έγγραφο ανακοινώνεται η συγκρότηση επιτροπής με τρία τακτικά μέλη και τρία αναπληρωματικά (σύνολο έξι) για να προβούν «στην εκτέλεση της ανωτέρω δαπάνης».

Αλλά έχει και συνέχεα. Στις 5 Νοεμβρίου, μια νέα απόφαση ανακοινώνει τη συγκρότηση επιτροπής παραλαβής (!) για την προμήθεια των τεσσάρων ομπρελών, η οποία αποτελείται επίσης από τρία τακτικά και τρία αναπληρωματικά μέλη (σύνολο μελών επιτροπής 12). Εργο της δεύτερης επιτροπής είναι η «παραλαβή για την προμήθεια τεσσάρων ομπρελών βροχής και διά του προέδρου υποβολή όλων των σχετικών εγγράφων» στο αρμόδιο τμήμα. Τελευταία είναι η περίφημη απόφαση που δημοσιεύσαμε και χθες, με την οποία αποφασίζεται η προμήθεια των ομπρελών με απευθείας ανάθεση έναντι του ποσού των 496 ευρώ, συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ.

 

Δεύτερη απορία: Μπορεί να μην μάθουμε ποτέ πόσες εργατοώρες έχασαν ανώτεροι αξιωματικοί, αστυνομικοί διευθυντές, αστυνόμοι και υπαστυνόμοι που ασχολήθηκαν με αυτή την υπόθεση. Μπορούμε τουλάχιστον...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: O Πολακισμός ως πολιτικό εργαλείο

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

 

Ας υποθέσουμε ότι είναι όλοι ένοχοι. Ο Σαμαράς, ο Πικραμμένος, ο Βενιζέλος, ο Στουρνάρας, ο Αβραμόπουλος, ο Γεωργιάδης, ο Σαλμάς, ο Λοβέρδος, ο Λυκουρέντζος και ο Κουτρουμάνης και μαζί τους είναι ένοχοι και περισσότεροι από 4.000 γιατροί.  

Ας υποθέσουμε ότι οι μισές φαρμακευτικές εταιρίες και όσοι συναλλάσσονται μαζί τους, κάποια στιγμή πήραν ή έδωσαν μίζες.

 

Ας υποθέσουμε ότι είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο από καταβολής του ελληνικού κράτους, όπως συγκρατημένα και αντικειμενικά το έθεσε ένας από τους υπουργούς της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης, ο κ. Παπαγγελόπουλος.  

Ας υποθέσουμε το χειρότερο σενάριο που υπάρχει, ότι η διαφθορά στο ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει φθάσει τόσο ψηλά που μπροστά της ο Φρανκ Αντεργουντ είναι λαπάς και το «House of Cards» νηπιαγωγείο.

 

ΟΜΩΣ Ο ΠΑΥΛΟΣ ΠΟΛΑΚΗΣ πώς ακριβώς τα ξέρει όλα αυτά; Επειδή όπως ισχυρίζεται έχει δώσει τόνους εγγράφων στις εισαγγελικές αρχές;  

Αν ήταν έτσι, τότε αυτή η χώρα δεν θα χρειαζόταν δικηγόρους, αστυνομικούς, εισαγγελείς, ανακριτές, ούτε έρευνες, προανακρίσεις, ανακρίσεις, μαρτυρίες και δίκες.

  Θα χρειάζονταν μόνο έναν Πολάκη, που δικάζει, καταδικάζει και μοιράζει ποινές ως πανταχού παρών και τα πάντα αναπληρών.

 

ΑΣ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ όμως κάτι: Ο… πολακισμός, όπως κάποτε ο αυριανισμός, δεν είναι πρόσωπο, ούτε κάτι που θα περάσει χωρίς να αφήσει σημάδια. Μοιάζει με μια πρωτόγονη τοξική ιδέα.  

Με πολακισμούς μπορείς να διαχειριστείς μια χρεοκοπημένη ηθικά και οικονομικά κοινωνία για να διατηρείς την εξουσία σου. 

Μπορείς να βρίζεις όσο σκαιά θέλεις, να εκφράζεις τη δηλητηριώδη οργή σου, ερεθίζοντας διεστραμμένα αλλά αποτελεσματικά όποιον σε πλησιάζει.

 

Μπορείς να γράφεις με παχυλά κεφαλαία γράμματα στο Ιντερνετ, να βάζεις 15 θαυμαστικά και άλλα τόσα ερωτηματικά μήπως και δεν κατάλαβε κάποιος ότι στην ουσία δεν γράφεις αλλά ξελαρυγγιάζεσαι.  

Μπορείς να δολοφονείς χαρακτήρες γιατί έτσι γουστάρεις και νομίζεις. Αν μάλιστα είσαι και υπουργός, τότε αυτό που γουστάρεις και νομίζεις, γίνεται πολιτική άποψη και ηρωική προσπάθεια κάθαρσης. Το τεκμήριο της αθωότητας είναι πολύ αδύναμο μπροστά σε κάτι τόσο πρωτόγονο και δυνατό.

 

ΤΟ ΥΦΟΣ του πολακισμού βέβαια δεν σοκάρει πια.  

Αυτό που σοκάρει είναι...

(ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ) ΚΡΑΤΟΣ - ("Συριζώνυμη") ΕΚΚΛΗΣΙΑ: Κοινωνικός αυτοματισμός με τους ιερείς

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

 

Ο κοινωνικός αυτοματισμός έκανε πάντα τη δουλειά του. Είναι το άλλο πρόσωπο του «διαίρει και βασίλευε» που λειτουργεί άριστα για τις εκάστοτε εξουσίες.

 

Οταν μια κυβέρνηση θέλει να εφαρμόσει σκληρά και συνήθως άδικα μέτρα σε κάποιο επαγγελματικό κλάδο, τότε αναδεικνύει τα δήθεν προνόμιά του, έτσι ώστε να ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά άλλων επαγγελματικών κλάδων. Είναι μια πάγια και πολύ αποδοτική τακτική, αφού στο τέλος η βρόμικη δουλειά γίνεται «από τους άλλους», με τους κυβερνώντες να μένουν στο απυρόβλητο.

 

Η σημερινή κυβέρνηση συγκεκριμένα είναι άριστη στο να δημιουργεί κοινωνικούς πόλους σύγκρουσης. Κατά καιρούς πολλοί επαγγελματίες έχουν περάσει από το ιεροδικείο της πρώτης φοράς Αριστερά, με τους δημοσιογράφους να παραμένουν πάντα στο κέντρο του κάδρου. Πριν από αρκετό καιρό ήταν οι δικηγόροι, οι επιστήμονες και οι ελεύθεροι επαγγελματίες που την ενοχλούσαν με τις κινητοποιήσεις τους. Τότε, είχε χαρακτηριστεί υποτίθεται απαξιωτικά το κίνημα τους, ως το «κίνημα της γραβάτας». Η κυβερνητική γραμμή ήταν ξεκάθαρη: Η αστική τάξη επαναστατεί γιατί της κόβουν προνόμια που δεν έχετε όλοι οι υπόλοιποι. Και ακολουθούσαν οι διαρροές για φοροδιαφυγή και για υψηλά εισοδήματα. Μέχρι που οι κυβερνώντες αντιλήφθηκαν την τεράστια ζημιά και την αδικία που έκαναν με τις υψηλές ασφαλιστικές εισφορές και τώρα, που αποφάσισαν εκ των υστέρων να τις μειώσουν, περηφανεύονται κιόλας για το κατόρθωμά τους.

 

Μετά τα διεφθαρμένα ΜΜΕ και το κίνημα της γραβάτας, τώρα η κυβέρνηση κάνει παιχνίδι με το «κίνημα του ράσου»:

  Ξαφνικά 10.000 κληρικοί σε όλη τη χώρα βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα και μάλιστα με τον πιο βίαιο και υποτιμητικό τρόπο. 

Η κυβέρνηση θέλει να διώξει τους ιερείς για να βάλει άλλους στη θέση τους. Οχι στις εκκλησίες, βέβαια, αλλά στη «γη της επαγγελίας», το Δημόσιο. 

 Το μήνυμα είναι κυνικά ξεκάθαρο: 

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Casus belli στο πόδι

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

«Κύριε πρόεδρε, σας κουράζω λίγο αλλά 4 χρόνια είναι, κάπως πρέπει να τα πω». Και τα είπε. Ο τέως, πλέον, υπουργός Εξωτερικών ήθελε πριν φύγει από το υπουργείο να πει όσα περισσότερα μπορούσε.


Ετσι, αναφέρθηκε στα προχωρημένα σχέδια της κυβέρνησης για την επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης. Αποκάλυψε μάλιστα ότι πρόκειται για έτοιμα Προεδρικά Διατάγματα, τα οποία εν μέρει περιέγραψε.  

Ομως πόσο πολιτικά ορθό είναι και, κυρίως, προς όφελος του εθνικού συμφέροντος της χώρας, να ανακοινώνεται ένα τόσο σοβαρό θέμα της εξωτερικής πολιτικής στο πόδι;

 

Επειδή επιθυμούσε ο Νίκος Κοτζιάς να αποχωρήσει λέγοντας σε όλους πως «η δουλειά έγινε από μένα, όχι από τον επόμενο», δηλαδή τον Αλέξη Τσίπρα, είχε το δικαίωμα να προβεί σε τέτοιου είδους αποκαλύψεις στο πλαίσιο μιας τελετής παράδοσης-παραλαβής;

 

Η εκμετάλλευση για επικοινωνιακούς λόγους μεγάλων ζητημάτων από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν μας εκπλήσσει πλέον. Ο,τι και αν έκαναν οι υπουργοί και τα στελέχη της ήταν πάντα σε συνάρτηση με τους κομματικούς πόντους που κέρδιζαν. 

Οπως έκαναν με τη συμφωνία των Πρεσπών, αγνοώντας συνειδητά και σκόπιμα την αντιπολίτευση, μείζονα και ελάσσονα, αποκλειστικά και μόνο για να κεφαλαιοποιήσουν τη «νίκη». Να το παρουσιάσουν ως ένα θέμα που «έλυσε» ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι η Ελλάδα.

  Το ίδιο επιχειρούν και τώρα να πράξουν με ένα θέμα που η Τουρκία έχει χαρακτηρίσει casus belli. Και το κάνουν με τόση ελαφρότητα, φέρνοντας προ τετελεσμένων γεγονότων για μια ακόμα φορά τον πολιτικό κόσμο της χώρας, επειδή ο κ. Κοτζιάς «κάπως πρέπει να τα πει».

 

Οι πρώτες αντιδράσεις φανερώνουν την πολυπλοκότητα και την ευαισθησία ενός θέματος που αν προχωρήσει χωρίς εθνική συνεννόηση και χωρίς την ατσαλένια υποστήριξη όλων των κομμάτων του δημοκρατικού τόξου θα αποβεί μοιραίο.  

Πώς όμως να συμβεί αυτό όταν ανακοινώνουν προειλημμένες αποφάσεις; 

Οι δηλώσεις Κοτζιά για επέκταση αιγιαλίτιδας καταρχάς στο Ιόνιο παράγουν ήδη αποτελέσματα στην άλλη πλευρά του Αιγαίου.

 

Μέχρι στιγμής οι πρώτες τοποθετήσεις πρώην υπουργών και ειδικών αναλυτών εμφανίζονται αρνητικές, όχι επειδή αρνούνται το αδιαμφισβήτητο δικαίωμα της Ελλάδας να επεκταθεί στα 12 μίλια, αλλά για τη στρατηγική που ακολουθείται. Κάποιοι θεωρούν ότι ξεκινώντας από το Ιόνιο αναγνωρίζεται η θέση της Τουρκίας περί ειδικών συνθηκών στο Αιγαίο (Βενιζέλος, Συρίγος), άλλοι βρίσκουν το επιχείρημα αυτό προσχηματικό και θεωρούν πως η ρήξη στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις είναι μεγάλη ευκαιρία για την Ελλάδα να προχωρήσει χωρίς φοβικά σύνδρομα και στις περιοχές του ανατολικού Αιγαίου που δεν γειτνιάζουν με την Τουρκία (Λυγερός).

 

Το δεδομένο είναι ότι...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Το δις εξαμαρτείν ουκ πρωθυπουργού σοφού

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

Αλλα τα μάτια του λαγού, άλλα της κουκουβάγιας. Πολιτική copy paste δεν γίνεται, ή αν γίνεται, δεν διαρκεί για πολύ. Η προχθεσινή αποστροφή του κυβερνητικού εκπροσώπου για το «τρένο της κυβέρνησης που προχωρά» και «όποιος δυσφορεί στη διαδρομή τότε πρέπει να κατέβει από το τρένο» σηκώνει μεγάλη κουβέντα.


Καταρχάς γιατί επανέλαβε την ατάκα που πρώτος είπε ο Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά κυρίως, επειδή εκείνος την έλεγε την εποχή της παντοκρατορίας του. Καμία σχέση δηλαδή με την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και του Πάνου Καμμένου που βρίσκεται σε κατάσταση αποδρομής. Ετσι, από το τρένο κατέβηκε ο Νίκος Κοτζιάς μετατρέποντάς το σε εξπρές του μεσονυχτίου.

 

Με έναν ειρωνικό τρόπο, η επιλογή που έκανε ο Αλέξης Τσίπρας είναι η πιο ξεκάθαρη πολιτική κίνηση που έχει κάνει μέχρι σήμερα. Κατέστησε σαφές, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, ότι τα κριτήριά του δεν είναι ούτε εθνικά, ούτε υπερκομματικά, αλλά αφορούν αποκλειστικά την παραμονή του στην κυβέρνηση. 

Για να το πετύχει, δεν διστάζει να απομακρύνει τον υπουργό που υλοποιούσε την Συμφωνία των Πρεσπών και να διατηρήσει τον υπουργό που τη σαμποτάρει!  

Γιατί; 

Επειδή στην πραγματικότητα είναι ένας πρωθυπουργός υπό ομηρία του ελάσσονος κυβερνητικού εταίρου του.  

Η μόνη λογική εξήγηση σε αυτή την απόφαση είναι ότι...

ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟ ΣΥΡΙΖΟΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟΛΑΓΝΕΙΑ: Πλατεία Αριστοτέλους (Θεσσαλονίκη) - πλατεία Αλληλεγγύης (Βρυξέλες) ένα καραβάνι λαθρομαχμούτηδες δρόμος...

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

Πόση είναι η απόσταση που χωρίζει την πλατεία Αριστοτέλους από την πλατεία Αλληλεγγύης μπροστά από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο; 

 Αμέτρητη.


Το χάος μεταξύ των Βρυξελλών και των κρατών πρώτης υποδοχής προσφύγων και μεταναστών διευρύνεται αντί να υποχωρεί και όλα δείχνουν πως ό,τι δεν κατάφερε να διαλύσει η οικονομική κρίση θα τα διαλύσει το μεταναστευτικό.  

Η ανεπάρκεια των μηχανισμών της Ευρώπης να οργανώσουν και να επιβάλουν ένα κοινό σύστημα υποδοχής, καταγραφής και διαχείρισης των αιτημάτων ασύλου και να επιβάλουν κυρώσεις σε όσους το καταστρατηγούν είναι σήμερα πιο εμφανής από ποτέ.

 

Εφτά μήνες πριν τις ευρωεκλογές το μεταναστευτικό έχει γίνει «μπαλάκι» ανάμεσα στα κράτη-μέλη. Ενα ανθρώπινο μπαλάκι το οποίο χρησιμοποιείται κατά το δοκούν, κυρίως όμως για να αποσυμπιεστούν τα εσωτερικά ακροατήρια. Το έκανε η Μέρκελ που πίεζε τις χώρες να υπογράψουν διμερείς συμφωνίες πιεζόμενη η ίδια από τον Ζεεχόφερ, το κάνει τώρα ο Σαλβίνι με τον πιο άγριο και ωμό τρόπο που θα μπορούσε, το έκαναν πριν ο Ορμπαν και ο Κουρτς. Ανάλογα με τις πολιτικές αφετηρίες τους και κυρίως ανάλογα με τις εκλογικές αναμετρήσεις που έχουν μπροστά τους, οι Ευρωπαίοι ηγέτες ανοιγοκλείνουν ένα πολιτικό ακορντεόν που στη μέση του έχει ανθρώπους.

 

Η Ελλάδα είναι μια διαφορετική περίπτωση. Η λογική των ανοικτών συνόρων της πρώτης διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, τότε που οι πρόσφυγες λιάζονταν στην Ομόνοια, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Τώρα προσπαθούν να οργανώσουν ένα πλήθος κοντά 70.000 ανθρώπων (68.000 σύμφωνα με τους πρόχειρους υπολογισμούς του Δημήτρη Βίτσα), αλλά δυσκολεύονται αφού αρκετούς τους… χάνουν. Οπως είπε πριν μερικές ημέρες στη Βουλή ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, οι υπηρεσίες δυσκολεύονται να εντοπίσουν κάποιους πρόσφυγες που έχουν υποβάλει αίτημα ασύλου όταν εκδοθεί η απόφαση, «γιατί οι άνθρωποι αυτοί κρύβονται». Εντάξει, το οργανωτικό δεν ήταν ποτέ το δυνατό σημείο της Ελλάδας, αλλά αυτή η κυβέρνηση...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Μια σπεσιαλιτέ που δεν τρώγεται

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

Στο Διαδίκτυο κυκλοφορεί εδώ και λίγο καιρό ένα σατιρικό βίντεο που διαπραγματεύεται το Brexit. 

 Το σκηνικό είναι ένα βρετανικό εστιατόριο, όπου ο ηλικιωμένος πελάτης (ο Σκοτσέζος ηθοποιός Ρίτσαρντ Ουίλσον) πείθεται από την ενθουσιασμένη σερβιτόρα να παραγγείλει το πιάτο «Brexit special».


Του περιγράφει με τα ιδανικότερα λόγια τη σπεσιαλιτέ του καταστήματος, που είναι κάτι που δεν έχει ξαναδοκιμάσει ποτέ στη ζωή του, με ντόπια υλικά και φοβερή γεύση. Τον συγχαίρει για την επιλογή του και φεύγει. Οι ώρες περνούν, το Brexit όμως δεν έρχεται. Μέσα από διάφορους ευρηματικούς διαλόγους, συνειδητοποιεί σιγά σιγά ο πελάτης ότι το Brexit που του είχαν υποσχεθεί δεν υπάρχει.

 

Κανείς μάγειρας δεν γνωρίζει πώς ακριβώς να το φτιάξει, τα υλικά της συνταγής αλλάζουν διαρκώς, οι σεφ που το εμπνεύστηκαν παραιτούνται ο ένας πίσω από τον άλλον και μια γυναίκα που έχει απομείνει στην κουζίνα αλλάζει διαρκώς τις οδηγίες της τρελαίνοντας τους πάντες γύρω της. Τελικά, η σερβιτόρα παραδέχεται πως Brexit special δεν υπάρχει, αλλά ο πελάτης πρέπει να πληρώσει αφού τα υλικά που αγόρασαν για το πιάτο κοστίζουν ακριβά!

 

Πρόκειται για ένα από τα βίντεο που συνοδεύουν την καμπάνια People’s Vote που στοχεύει στη διεξαγωγή δεύτερου δημοψηφίσματος για την αποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Ανάμεσα στους υποστηρικτές της ιδέας αυτής λέγεται πως είναι και μεγάλος αριθμός βουλευτών του Συντηρητικού Κόμματος και τρεις υπουργοί της κυβέρνησης Μέι.

 

Ομως, όσο ο καιρός περνάει και το διαζύγιο προχωρά με υψηλούς τόνους ανάμεσα σε Βρετανία και Ε.Ε., απομακρύνεται ακόμα και η παραμικρή πιθανότητα μιας δεύτερης ευκαιρίας.  

Μοιάζει τρομακτικό, αλλά είναι έτσι. Τα δημοψηφίσματα, σε τόσο κεφαλαιώδους σημασίας θέματα, είναι δρόμοι χωρίς επιστροφή που οδηγούν τους λαούς τους οπουδήποτε αλλού εκτός από εκεί που νόμιζαν ότι πηγαίνουν.

 

Κανείς δεν γνωρίζει αν ο λογαριασμός που θα πληρώσουν οι Βρετανοί πολίτες θα είναι υψηλότερος από αυτόν που θα πληρώσουν οι άλλοι Ευρωπαίοι. Διότι πρόκειται για μια ξεκάθαρα...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΠΟΥΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: «Μακεδονικός» στρατός και καλή μας τύχη

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

Την ημέρα υπογραφής της συμφωνίας στις Πρέσπες, ο Ζόραν Ζάεφ είχε αναφέρει πέντε φορές στην ομιλία του τη λέξη «Μακεδονία» σε διάφορες μορφές, χωρίς σε καμία από αυτές να βάλει μπροστά τον προσδιορισμό «βόρεια».


Τότε ο υπουργός Εξωτερικών, όπως και ο πρωθυπουργός, δεν είχαν αντιδράσει.  

Εκτοτε, τόσο ο Ζάεφ όσο και ο Ντιμιτρόφ έχουν χρησιμοποιήσει το Μακεδονία/Μακεδονικός/Μακεδόνες» αμέτρητες φορές, χωρίς επίσης να υπάρξει αντίδραση. Τι άλλαξε, λοιπόν, μετά την αναφορά Ζάεφ στο «μακεδονικό στρατό» και αισθάνθηκε την ανάγκη η κυβέρνηση, μέσω του υπ. Εξωτερικών, να προβεί σε διευκρινίσεις;

 

Σύμφωνα μάλιστα με αυτές τις διευκρινίσεις, η αναφορά Ζάεφ ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να αλληλοσυγχαρούμε για τη συμφωνία και να κατανοήσουμε την αναγκαιότητά της, αφού αν είχε τεθεί σε ισχύ θα αναφέρονταν ρητώς «ότι ο επιθετικός προσδιορισμός για το κράτος, τα επίσημα όργανά του και τις άλλες δημόσιες οντότητες θα ευθυγραμμίζεται με το νέο όνομα της χώρας – εν προκειμένω, “στρατός της Βόρειας Μακεδονίας”». 

Αλήθεια πιστεύουν ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο; 

 Η πραγματικότητα είναι ότι με ή χωρίς τη συμφωνία, από δω και πέρα δόθηκε η ηθική νομιμοποίηση να αναφέρονται σε «μακεδονικό στρατό», αφού είναι ένα κράτος με «Μακεδόνες» πολίτες και «μακεδονική γλώσσα». Τελεία και παύλα.

 

Στη συγκεκριμένη μάλιστα περίπτωση, του στρατού, το πρόβλημα είναι περισσότερο συμβολικό παρά ουσιαστικό, αφού...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΞΕΠΟΥΛΗΜΕΝΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: «Μακεδονικές» ντομάτες και καλά ξεμπερδέματα

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

Ότι η υπόθεση με τα προϊόντα και τα εμπορικά σήματα θα εξελισσόταν σε ένα από τα πιο δύσκολα παζλ της συμφωνίας με την ΠΓΔΜ ήταν κάτι που όλη η αγορά γνώριζε.

Ότι τα παρατράγουδα θα ξεκινούσαν τόσο σύντομα, έστω και με τη μορφή αστείου, όμως, λίγοι το περίμεναν. Η υπόσχεση του Νίκολα Ντιμιτρόφ ότι όποιο κράτος-μέλος υποστηρίξει την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της χώρας του (σ.σ.: «Μακεδονία» σκέτο έγραψε, χωρίς το «βόρεια») θα γευτεί τις πιο νόστιμες ντομάτες του κόσμου, τις «μακεδονικές», είναι ενδεικτική της επιθετικής προώθησης που θα προσπαθήσουν να κάνουν εφεξής.

Μόνο που οι γείτονες δεν περίμεναν τη συμφωνία για να διαφημίσουν και να κατοχυρώσουν τα προϊόντα τους στην ευρωπαϊκή και τη διεθνή αγορά. Τα πρόσφατα στοιχεία που έδωσε ο υφυπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης Στέργιος Πιτσιόρλας από το βήμα του Εxport Summit VI που διοργάνωσε ο Σύνδεσμος Εξαγωγέων Βορείου Ελλάδος σηκώνουν πολλές ερμηνείες. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Ελλάδα για εσωτερική χρήση έχουμε 64 κατοχυρώσεις, για ευρωπαϊκή 10 και καμία για διεθνή. Στην ΠΓΔΜ οι κατοχυρώσεις για εσωτερική χρήση είναι 37, καμία για την Ευρώπη αλλά 2 για διεθνή. 

Μήπως αυτό σημαίνει ότι τα προηγούμενα χρόνια οι μακεδονικές επιχειρήσεις δεν φρόντισαν, στον βαθμό που έπρεπε, να πιστοποιήσουν τα προϊόντα τους στην παγκόσμια αγορά;

Βέβαια δεν πρόκειται για μια απλή διαδικασία. Και αν για τους οίνους υπάρχει η προστασία της Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ενδειξης, με την Ε.Ε. να αναγνωρίζει ως Μακεδονικά μόνο τα ελληνικά κρασιά που προέρχονται από την περιοχή και από συγκεκριμένες ποικιλίες σταφυλιών, η επικείμενη αναγνώριση της ΠΓΔΜ ως Βόρεια Μακεδονία περιπλέκει τα πράγματα. Τις επόμενες ημέρες το αρμόδιο υπουργείο δεσμεύεται ότι θα ξεκινήσει την ενημέρωση του επιχειρηματικού κόσμου για τις διαδικασίες που προωθούνται. Επειδή όμως στην Ελλάδα ζούμε και ξέρουμε τις ταχύτητες του κράτους, καλό θα ήταν οι επιχειρήσεις να εκκινήσουν τις σχετικές διαδικασίες με δική τους πρωτοβουλία. Πρέπει να εκμεταλλευτούν το διάστημα που θα μεσολαβήσει μέχρι την ολοκλήρωση της συμφωνίας και, κυρίως, το ακόμα μεγαλύτερο διάστημα που θα χρειαστεί η ΠΓΔΜ για να ενταχθεί στην Ε.Ε.

Δεν είναι βέβαια μόνο οι σχέσεις με τα Σκόπια που απασχολούν την ελληνική βιομηχανία, ούτε μόνο οι μακεδονικές επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν προβλήματα με τρίτα κράτη. Είμαστε σε μια συγκυρία που οι ελληνικές επιχειρήσεις δέχονται απανωτούς κλονισμούς. Οπως αυτός που προκάλεσε η απόφαση Τραμπ για επιβολή δασμών στον χάλυβα και το αλουμίνιο που εισάγονται από την Ευρώπη. Οπως σημείωσε πρόσφατα ένας γνωστός επιχειρηματίας του δραστηριοποιείται στον κλάδο...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Για την τιμή των συμβόλων

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

Είναι από αυτές τις ιστορίες που μοιάζουν απίστευτες, αλλά δεν είναι. Την παραθέτουμε, όπως την περιγράφουν οι ίδιοι οι εύζωνες: «Το 1994, λόγω μιας εκδήλωσης, το πεζοδρόμιο της Ηρώδου Αττικού γέμισε με αυτοκίνητα καλύπτοντας το συμβολικό αυτό μονοπάτι. Ο δεκανέας αλλαγής, χωρίς δεύτερη σκέψη, έδωσε εντολή στους εύζωνες που συνόδευε για την αλλαγή του Προεδρικού Μεγάρου να περάσουν πάνω από τα αυτοκίνητα, χωρίς να βγουν από την πορεία τους. Το ίδιο έγινε και με τους εύζωνες που συνόδευσε πίσω στο στρατόπεδο. Μάλιστα, σε ένα από τα αυτοκίνητα πέρασαν πάνω από την οροφή του».


Τίποτα, λοιπόν, δεν ανακόπτει την πορεία ή την παρουσία των ευζώνων της περήφανης Προεδρικής Φρουράς, που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της Ιστορίας μας. Τα άρτια εκπαιδευμένα μέλη της, με την απαράμιλλη πειθαρχία τους, έχουν μάθει να υπομένουν ακίνητοι τα πάντα. Από τον ανελέητο καύσωνα και το τσουχτερό κρύο, μέχρι τα αθώα πειράγματα των παιδιών και των τουριστών. Δυστυχώς υπάρχουν και κάποιες φορές που επιβάλλεται η ολιγόωρη απομάκρυνσή τους. Οπως έγινε χθες στην πορεία διαμαρτυρίας των εργαζομένων της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, όταν ομάδα συγκεντρωμένων άδειασε σακούλες με λιγνίτη μπροστά στο Μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη. Προς στιγμή επικράτησε ένταση και αποφασίστηκε η προληπτική απομάκρυνση δύο ευζώνων για λιγότερο από ένα τέταρτο. Προφανώς και τα μέλη της Προεδρικής Φρουράς δεν κινδύνευσαν, ούτε τα επεισόδια πήραν έκταση, όμως το θέμα είναι καθαρά συμβολικό. Οπως συμβολική είναι και η 24ωρη τιμητική φύλαξη του Μνημείου του Αγνωστου Στρατιώτη.

 

Αλλά με αφορμή αυτό το περιστατικό θα μπορούσαμε να ξαναδούμε τη σχέση που έχουμε σήμερα με τα σύμβολα και τους θεσμούς, από τους εύζωνες και τη σημαία, που για κάποιους είναι απλώς ένα πανί, μέχρι τη Δικαιοσύνη.  

Η αδιαφορία με την οποία κάποιοι τα προσπερνούν ή η εσκεμμένη απαξίωση που κάποιοι άλλοι χρησιμοποιούν μόνο και μόνο για να δείξουν ότι δεν έχουν σχέση με το «παλιό» σύστημα, οδηγεί...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Μη μου θυμώνεις, μάτια μου

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

Ηταν ευχάριστη αλλά με έναν περίεργο τρόπο και αρκετά συμβολική η επιλογή του Σέρβου υπ.Εξ. να τραγουδήσει το «Μη μου θυμώνεις, μάτια μου» στον Νίκο Κοτζιά.


Σε άπταιστα ελληνικά, ο Ιβιτσα Ντάτσιτς ερμήνευσε το γνωστό τραγούδι και ήταν σαν να έλεγε «συγγνώμη» που η χώρα του αναγνώρισε την ΠΓΔΜ με το συνταγματικό της όνομα. Το είπε και στις επίσημες δηλώσεις άλλωστε στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε, αλλά το λάθος είναι σαν το ποτάμι, δεν γυρίζει πίσω. Η Σερβία, μια παραδοσιακά φίλη χώρα, έχει αναγνωρίσει την ΠΓΔΜ ως Μακεδονία. Οπότε «μη μου θυμώνεις, μάτια μου»…

 

Αναλόγου ύφους και διάθεσης στιγμές στη διεθνή διπλωματία έχουμε δει πολλές φορές. Ποιος δεν θυμάται τον Γιώργο Παπανδρέου να χορεύει ζεϊμπέκικο και τον Ισμαΐλ Τζεμ να χτυπάει παλαμάκια;  

Οταν όμως τα πράγματα ζορίζουν και έρχεται η ώρα των αποφάσεων, η μουσική σβήνει και όλοι το γυρίζουν στο πεζό. Η παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα βρίσκεται σε αναβρασμό και τα πιόνια αλλάζουν θέσεις με ταχύτητα που θα ζήλευε ηλεκτρονικό παιχνίδι.

 

Οι επόμενες κινήσεις δύσκολα προβλέπονται ακόμα και από δεινούς μετρ της πολιτικής. Λογικό λοιπόν να μπερδεύονται οι απλοί πολίτες, που βρίσκονται εν μέσω καταιγιστικών πυρών από ειδήσεις: αναβρασμός στο Αιγαίο με την Τουρκία, αναβρασμός στα βόρεια με τα Σκόπια, συγκρούσεις με τους δανειστές και θυμός για την Ευρώπη που ζητάει τα δανεικά με τόκο. Η πατριωτική φλέβα φουσκώνει και στις δημοσκοπήσεις, όπως η πρόσφατη του ΕΛΙΑΜΕΠ, καταγράφεται με εθνική περηφάνια πόσο φίλοι μας είναι οι Ρώσοι και πόσο απειλή είναι η Τουρκία και η(!) Γερμανία.

 

Μόνο που ο άξονας Τουρκίας-Ρωσίας ζει τις καλύτερες στιγμές του με το δίδυμο Ερντογάν-Πούτιν να παίζει με τα νεύρα της Δύσης και τα δικά μας. Αντίθετα, οι σχέσεις Τουρκίας-Γερμανίας όπως και οι σχέσεις Τουρκίας-ΗΠΑ βρίσκονται στο ναδίρ, με την Αθήνα να προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τις νέες ψυχροπολεμικές ισορροπίες.

 

Ιστορικά η Ελλάδα πόνταρε πολλά στις Μεγάλες Δυνάμεις, χωρίς όμως πάντα να καταλαβαίνει ποια από όλες ήταν πραγματικός σύμμαχος και ποια κρυφός εχθρός. Ισως, αν η εξωτερική πολιτική μας ήταν ενιαία στο εσωτερικό της χώρας και το θυμικό του λαού μας είχε λιγότερες δόσεις ετεροπροσδιορισμού, τα πράγματα να ήταν πιο ξεκάθαρα.

 

Επειδή ...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Λάθος στόχος

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

Οι γνώσεις ενός πρωτοετούς φοιτητή της Νομικής θα αρκούσαν για να μην μπερδεύει κάποιος την αυτοάμυνα με την αυτοδικία. Για τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη όμως φαίνεται πως το θέμα δεν είναι τόσο εύκολο.


Ετσι, στην προσπάθειά του να αποτρέψει μιμητές του 88χρονου, ο οποίος πυροβόλησε τον ένα από τους δύο διαρρήκτες που μπήκαν στο σπίτι του, μίλησε για αυτοδικία, όταν ήταν ξεκάθαρο πως το θύμα βρισκόταν σε θέση αυτοάμυνας.  

Θα συμφωνήσουμε με τον υπουργό πως το μήνυμα που πρέπει να βγει από αυτή τη δυσάρεστη ιστορία δεν μπορεί επ’ ουδενί να είναι το «πυροβολείτε». Ωστόσο, ο υπερβάλλων ζήλος του κ. Τόσκα να ρίξει τους τόνους τον οδήγησε σε λάθος στόχο και σε καραμπινάτο φάουλ.

«Δεν μπορεί ο κάθε πολίτης να κατέχει και να κάνει χρήση όπλου από μόνος του απλά γιατί βρέθηκε σε δύσκολη θέση», είπε προκαλώντας την κοινωνική δυσφορία. Μόνο που σε «δύσκολη θέση» έρχεται κάποιος όταν κάνει ένα σαρδάμ, όταν έχει ξεχάσει το πορτοφόλι του σπίτι και το θυμάται στο ταμείο, όταν του κάνουν μια αδιάκριτη ερώτηση. Οταν όμως μπουκάρουν στο σπίτι του δύο τύποι όχι για να του κάνουν έκπληξη γενεθλίων, αλλά για να τον ληστέψουν, τα πράγματα είναι λίγο πιο σοβαρά. Αυτό δεν χρειάζεται γνώσεις νομικής, αλλά απλή λογική και ευαισθησία.

 

Στο διά ταύτα: 

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: «Εγώ κυβερνώ, κύριε»

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

Κάθε φορά που ένας ανασχηματισμός κεντρίζει την πολιτική επικαιρότητα δεν μπορεί παρά να μνημονεύσει κάποιος τον Ανδρέα Παπανδρέου.


Oχι για λόγους θαυμασμού, ιστορικής δικαίωσης ή άλλους. Αντικειμενικό είναι το θέμα, διότι, όπως και να το κάνουμε, ο εκλιπών δίδαξε πώς μπορεί ένας πρωθυπουργός να «πουλήσει» έναν ανασχηματισμό. Κάθε φορά που το αποφάσιζε –μόνο σε μια 4ετία έκανε επτά ανασχηματισμούς– εφεύρισκε και έναν διαφορετικό τρόπο ή μια διαφορετική λέξη, όπως «αναδόμηση», για να πείσει τον ελληνικό λαό πως η αλλαγή της σύνθεσης του υπουργικού συμβουλίου ήταν προς όφελος της χώρας.

 

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, όπως και οι περισσότεροι πρωθυπουργοί, άλλωστε, δεν παραδέχθηκε ποτέ πως οι ανασχηματισμοί γίνονταν σχεδόν πάντα αναγκαστικά.

 

Οταν τα πράγματα ζόριζαν για την κυβέρνηση και το κόμμα, όταν κάποιο σκάνδαλο απειλούσε την εικόνα τους, όταν οι δημοσκοπήσεις έδειχναν πως η απήχηση στην κοινωνία έφθινε. Μερικές φορές, βέβαια, και αυτές είχαν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, γίνονταν απλώς ως επίδειξη δύναμης του αρχηγού στους επίδοξους δελφίνους, οι οποίοι «έμεναν» στο περιθώριο. Οπως το 1987 όταν έμειναν εκτός Τσοχατζόπουλος, Γεννηματάς, Κουτσόγιωργας.  

Ο προχθεσινός μίνι ανασχηματισμός του Αλέξη Τσίπρα ήταν μια απλή, βαρετή επιβεβαίωση πως όσο και να θέλει, όσο και να πασχίζει, Ανδρέας δεν θα γίνει ποτέ.

 

Η ανακοίνωση των ονομάτων από τον Δημήτρη Τζανακόπουλο μετέτρεψε σε λίγα δευτερόλεπτα τον πολυαναμενόμενο θησαυρό σε άνθρακα. Η άνευρη και κομματικά ασφαλής επιλογή του Γιάννη Δραγασάκη στο υπουργείο Οικονομίας, η αναμενόμενη αποχώρηση του Γιάννη Μουζάλα και η εξίσου αναμενόμενη μετακίνηση του Δ. Βίτσα, αλλά πάνω από όλα η υπουργοποίηση του Φώτη Κουβέλη φανερώνουν πως το μόνο που ήθελε ο Αλέξης Τσίπρας ήταν η… ησυχία του. Να μη διαταράξει εσωκομματικές ισορροπίες με την αναβάθμιση κάποιου στο οικονομικό επιτελείο, να ανταποδώσει τη στήριξη που του είχε προσφέρει ο Κουβέλης με μία καρέκλα και να αποφύγει τις συγκρούσεις και τις αλλαγές σε «ηλεκτρισμένα» υπουργεία, μην τολμώντας να διώξει υπουργούς που έπρεπε να είχαν φύγει χθες.  

Τελικά ο Αλέξης Τσίπρας...